Սիմֆոնիա № 9 (Շուբերտ)

Սիմֆոնիա № 9 Դո մաժոր, համարվում է ավստրիացի կոմպոզիտոր Ֆրանց Շուբերտի ամենահայտնի և ամենակատարվող  ստեղծագործությունը։

Ստեղծման պատմություն 

Իր վերջին սիմֆոնիան Շուբերտը գրել է 1825 թվականին, կոմպոզիտորը այն թվագրել է 1828 թվականի մարտին. Իր կառուցվածքով այն առավել ավանդական է քան «Անավարտը», սակայն տևողությամբ գերազանցում է անգամ Բեթհովենի 9-րդ սիմֆոնիային, և հիմք է հանդիսանում Անտոն Բրուքների կողմից շարունակություն ստացած էպիկական սիմֆոնիայի համար։
 
Հեղինակի կենդանության օրոք այն չի հրատարակվել և հանրային կատարում չի ունեցել։ Միայն Շուբերտի մահվանից տաս տարի անց, 1838 թվականին, Ռոբերտ Շումանը պարտիտուրան գտավ կոմպոզիտորի եղբոր թղթերի մեջ։ Առաջին անգամ այն հնչեց Գևանդհաուզերի նվագախմբի կատարմամբ, Ֆելիքս Մենդելսոնի ղեկավարությամբ 1839 թվականի մարտի 21-ին Լայպցիգում։

Ստեղծագործության կառուցվածքը 
Սիմֆոնիան գրված է չորս մասից, դասական սիմֆոնիայի կառուցվածքին համապատասխան․

 Andante — Allegro ma non troppo
 Andante con moto
 Scherzo. Allegro vivace — Trio
 Allegro vivace

Թատրոնում 
Սիմֆոնիայի վերջաբանի հիման վրա խորեոգրաֆ Ուիլյամ Ֆորսայթը բեմադրել է «Հրճվանք ճշմարտության գլխավերևում» նեոդասական մինի բալետը՝ երկու պորողի և երեք պարուհու համար։ Պրիմիերան կայացել է 1996 թվականի հունվարի 20-ին Ֆրանկֆուրտի բալետի արտիստների կատարմամաբ։ 2004 թվականին այն մտավ Մարինյան թատրոնի խաղացանկ Նոա Հելբերի բեմադրմամբ։

Ծանոթագրություններ 

Սիմֆոնիաներ