Խալդարյանց տպարան

«Խալդարյանց կամ Խալդարյան» տպարան,  հիմնադրվել է 1780 թվականին Սանկտ Պետերբուրգում,  Նոր Ջուղայի գրասեր և հարուստ վաճառական Գրիգոր Խոջամալի որդի Խալդարյանցի կողմից։ Ապրելով Լոնդոնում՝ նա մի անգլիացի փորագրիչ վարպետի պատվիրել է հայերեն նոր տեսակի տպագրական տառեր և 1780 թվականին տպագրել է «Դավանութիւն հաւատոյ» գիրքը։ Այնուհետև տեղափոխվել է Սանկտ Պետերբուրգ՝ իր հետ բերելով նաև տառերը։ Այստեղ հիմնել իր սեփական տպարանը՝ ունենալով Ռուսաստանի հայոց հոգևոր առաջնորդ Հովսեփ արքեպիսկոպոս Արղությանի աջակցությունը, ով խրախուսուել է նրան և խոստացել ամեն կերպ աջակցել ազգանվեր գործին։ Խալդարյանցն առաջինը տպագրել է մի փոքրիկ այբբենարան (1781) և նկատել, որ տառատեսակները քիչ են։ Լոնդոնից հրավիրել է  ծանոթ փորագրիչ վարպետին ու պատվիրել խոշոր տառատեսակներ։

Տպագրված գրականություն 

1785 թվականին այս տպարանում են տպագրվել Շնորհալու «Յիսուս որդին» (նոր հրատարակությունը), 1786 թվականին` «Աստուածաղերս» գրքերը։ Նույն տպարանում են տպվել նաև՝

 «Ճաշոց» 
 «Ավետարան» 
 «Ժամագիրք կարճառօտ» 
 «Վէմ գայթակղութեան» գրքերը։

Տպարանատիրոջ` Գրիգոր Խալդարյանցի մահից հետո՝ 1789 թվականին, տպարանը տեղափոխվել է Նոր Նախիջևան` «Տպարան Նորին Բարձր սրբազնության» անվանումով։

Ծանոթագրություններ 

Հայկական տպարաններ
Սանկտ Պետերբուրգի տպարաններ