Դրախտ (Աստվածային կատակերգություն)

Աստավածային կատակերգություն ստեղծագործության մեջ Դանթե Ալիգիերին կառուցում է երկնային դրախտի խիստ համակարգ, ներկայացնելով այն ինը սյուների տեսքով, որոնք շրջապատում են աստվածային կենտրոնը «Բոցավառվող վարդ»։

Սյուժեն 

Երկնային դրախտում Դանթեին ուղեկցում է նրա սիրելի Բեատրիսը, նստած մի մարտակառքի վրա (հաղթական եկեղեցու առեղծվածը)․ նա դանդաղեցնում է Դանթեին ապաշխարելու համար, իսկ հետո բարձրացնում է նրան դեպի երկինք։ Պոեմի երրորդ մասը նվիրված է Դանթեի ճանապարհորդություններին դեպի երկնային դրախտ։ Վերջինս բաղկացած է յոթ տարածքներից, որոնք շրջապատում են երկինքը ու համապատասխան յոթ մոլորակները․ Լուսինը, Մերկուրին, Վեներան և այլն, որոնց հետևում անշարժ աստղերն են, որոնց հետևում Կայսրություն է, անսահման տարածաշրջան, որտեղ բնակվում են օրհնվածները, Աստծո կողմից մտածողները, և վերջին շրջանը, որը կյանք է տալիս ամեն ինչին։ Հետագայում Բերնարդի գլխավորությամբ շրջելով դաշտերով, Դանթեն տեսնում է Հուստինիանոսին, նրան ներկայացնում է Հռոմի պատմությունը, այնտեղ էին նաև հավատքի ուսուցիչները, հավատքի նահատակները, որոնց փայլուն հեգիները շողացող խաչ էին կազմում։ Հետագայում Դանթեն բարձրնալով ավելի բարձր ու բարձր տեսնում է Քրիստոսին և Մարիամ Աստվածածնին, հրեշտակներին, և ի վերջո հայտնաբերում «երկնային վարդը», օրհնված բնակավայրը։ Այստեղ Դանթեն հասնում է ամենաբարձր շնորհին, հաղորդակցվում է Արարչի հետ։

Տես նաև 
 Դժոխք (Աստվածային կատակերգություն)
 Դրախտ

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 

Աստվածային կատակերգություն
Դրախտ