Էմմա Բոնինո

Էմմա Բոնինոն (, ), իտալացի պետական և քաղաքական գործիչ։ Իտալիայի արտաքին գործերի նախարար 2013 թվականի ապրիլից 2014 թվականի փետրվար։

Կենսագրություն 
Ավարտել է ժամանակակից լեզուների և գրականության ֆակուլտետը Միլանյան Բոկոնի համալսարանում 1972 թվականին։ 1975 թվականին հիմնել է Տեղեկատվական կենտրոն ստերիլիզացման և աբորտների հարցերով (Centro informazione sulla sterilizzazione e l ' aborto), 1976 թվականին ընտրվել է Իտալիայի պատգամավորների Պալատ Արմատական կուսակցության ցուցակով և գլխավորել կուսակցական խմբակցությունը, ինչպես նաև մտել է կուսակցության ղեկավարություն։ 1979 թվականին ընտրվել է Եվրոպական խորհրդարանի և հետագայում մի քանի անգամ վերընտրվել է, մնալով պատգամավոր մինչև 2006 թվականը։ Արմատական կուսակցության  հակաազգային արմատական կուսակցության վերափոխումից հետո՝ 1989 թվականին դարձել է նրա նախագահը և մնացել է այդ պաշտոնում մինչև 1993 թվականը։

Երկար տարիներ Բոնինոն համագործակցել է Արմատական կուսակցության ականավոր գործիչ Մարկո Պանելայի հետ, որի հետ 1970-ական թվականներից մասնակցել է ընտրական քարոզարշավներին։ 1994 թվականին Պանելիի ցուցակը ստացել է Եվրոպական խորհրդարանի ընտրություններում հավաքել է 2,1 տոկոս ձայն ապահովելով 2 պատգամավորական տեղեր։ 1996 թվականին ցուցակը նոր անվանումով՝ Պանելա-Զգաբրի, Իտալիայի խորհրդարանական ընտրություններում հավաքում է միայն 1.9% ձայն, իսկ նոր եվրոպական ընտրություններում՝ 1999 թվականին նա գնաց արդեն որպես Բոնինոի ցանկ, հավաքելով Իտալիայում 8,5 տոկոսը, ինչը ապահովել է տարեկան 7 տեղ Եվրախորհրդարանում։

1995 թվականից 1999 թվականներին եղել է եվրահանձնակատար ձկնորսության, մարդասիրական օգնության և սպառողների պաշտպանության հարցերով (1997 թվականին իր իրավասության մեջ է մտնում սպառողների առողջության պաշտպանության և պարենային անվտանգության խնդիրները)։ 1997 թվականին Եվրամիության պատվիրակության կազմում այցելել է Աֆղանստանի մայրաքաղաք Քաբուլ, որը այն ժամանակ գտնվում էր Թիլիբան շարժման հսկողության տակ, այցելել է հիվանդանոցներ կանանց վիճակին ծանոթանալու համար։ 1997 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Բոնինոն և պատվիրակության մյուս 18 անդամներ, այդ թվում CNN-ի թղթակից Քրիստիան Ամանպուրը, երեք ժամ անց ձերբակալվել են թալիբների պարեկների կողմից, բայց հետո ներողություն հայցելով ազատ են արձակվել։

2001 թվականին Բոնինոն և Պանելլան դարձան Իտալական արմատականների նոր ազատատենչ կուսակցության առաջատար անադամ, 2005 թվականին այդ կառույցը մտավ նոր կրթություն մեջ՝ Վարդը ափի մեջ, որը 2006 թվականին կոալիցիա է կազմել, իսկ 2007 թվականին դադարեցրել է գոյությունը, որից հետո Պանելան և Բոնինոն վերականգնեցին իրենց նախկին կուսակցությունը Իտալական արմատականներ։

Աշխատել է կառավարության երկրորդ Պրոդում որպես եվրոպական գործերի և միջազգային առևտրի նախարար 2006 թվականից 2008 թվականներին։

2008 թվականին ընտրվել է Իտալիայի Սենատում, որտեղ, մնալով արմատական մտավ Դեմոկրատական կուսակցության շարքերը. Դարձել է ոչ կառավարական կազմակերպությունների կազմակերպիչներից մեկը։ Չկա խաղաղություն առանց արդարության (Non c ' è Pace Senza Giustizia), որը կազմակերպում է միջազգային արշավ ընդդեմ կանանց թլպատման, և "ձեռքերդ հեռու Կայէնից" (Nessuno Tocchi Caino), որը դեմ է մահապատժին, խոշտանգումներին. Հոգաբարձուների խորհրդի անդամ է Եվրոպական խորհրդի միջազգային հարաբերություններում. 2008-2013 թվականներին եղել է
Սենատի փոխնախագահ։

2013-2014 թվականներին զբաղեցրել է Լետտայի կառավարության արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնը։ Նոր պաշտոնում պահպանել է հավատարմությունը նախկին համոզմունքներին, հատուկ ուշադրություն դարձնելով, մարդու իրավունքների և միջազգային արդարության սկզբունքերին։ Եվրոտաղանդիզմի քաղաքականությանը նույնպես տեղ էր տալիս ավելի քան միայն անվտանգության ապահովման միջոցներին։ Այդուհանդերձ, Ագն-ի Բյուդջեն այդ տարիներին կազմել է պետական ծախսերի մոտ 0,2%-ը՝ միջոցների սղության պատճառով փակվում էին հյուպատոսությունները և աշխատակազմը կրճատվում էր։ Խնայված միջոցների հաշվին բացվում է իտալական դեսպանատների նոր շենքերը Թուրքմենստանում, Վիետնամում և մի քանի այլ պետություններում։ Եթե Մեծ Բրիտանիայի ներդրումները Սիրիայում կազմել են շուրջ 150 մլն ԱՄՆ դոլար, ապա Իտալիայի ներդրումները 38 մլն, ինչը նվազեցնում է իր քաղաքական նշանակությունը այս տարածաշրջանում։ Ֆինանսական խնդիրներ անդրադարձել են նաև տնտեսական մրցունակության համար։

Ծանոթագրություններ 

Իտալիայի քաղաքական գործիչներ
Իտալիայի նախարարներ
Պատվո լեգեոնի շքանշանի կոմանդորներ
Արտաքին գործերի կին նախարարներ
21-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ
20-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ
«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ
Իտալիայի պետական գործիչներ