Դիդի

Վալդիր Պերեյրա (, ), առավել հայտնի է Դիդի անունով (), բրազիլացի ֆուտբոլիստ, հենակետային կիսապաշտպան։ Բրազիլիայի հավաքականում մասնակցել է 74 հանդիպման և դարձել 21 գոլի հեղինակ։ Աշխարհի կրկնակի չեմպիոն է (1958, 1962), «Չոր տերև» (Folha Seca) անվանմամբ հարվածի հեղինակը։ Հեղինակել է «Մարականա» մարզադաշտի պատմության առաջին գոլը` 1950 թվականի հունիսի 15-ին` Ռիո դե Ժանեյրո և Սան Պաուլու նահանգների հավաքականների միջև խաղի ժամանակ. հանդիպումը ավարտվել է 3:1 հաշվով` Սան Պաուլուի հաղթանակով։ Ֆուտբոլիստի կարիերան ավարտելուց հետո Դիդին աշխատել է որպես մարզիչ։

2000 թվականին, մահից 1 տարի առաջ, ներառվել է ՖԻՖԱ-ի Փառքի Սրահում, նույն տարում արժանացել է հուշատախտակի Մարականա մարզադաշտի դարպասների վրա։ Ֆուտբոլի պատմության և վիճակագրության միջազգային ֆեդերացիայի հետազոտությունում զբաղեցնում է 19-րդ հորիզոնականը 20-րդ դարի լավագույն ֆուտբոլիստների ցանկում։ World Soccer թերթի վարկածով 39-րդ տեղն է զբաղեցնում 20-րդ դարի լավագույն ֆուտբոլիստների ցանկում։ 20-րդ դարի լավագույն ֆուտբոլիստների ցանկում 29-րդ հորիզոնականում է Guerin Sportivo թերթի վարկածով։ 13-րդ տեղն է զբաղեցում ֆուտբոլի պատմության լավագույն ֆուտբոլիստների ցուցակում` Placar թերթի վարկածով։

Կարիերա 
Դիդին ծնվել է Կամպուս դուս Գոյտակազիսի Ակիբադան փողոցում`«Գոյտակազ» ակումբի ֆուտբոլիստ Արթուր Օսկարի, ով իր տղայի ապագան կապում էր ֆուտբոլի հետ, և նրա կնոջ` Մարիայի ընտանիքում։ 14 տարեկանում Դիդին լուրջ հիվանդացավ`աջ ծնկի բորբոքման հետևանքով, ինչը գոյացել էր «Պելադու» ակումբի դեմ հանդիպման ընթացքում ստացած վնասվածքի արդյունքում. նրա ոտքը կարող էին անդամահատել, բայց Դիդին շուտով ապաքինվեց` մի քանի ամիս հաշմանդամի սայլակին անցկացնելուց հետո և վերսկսեց ֆուտբոլիստի կարիերան։ Նրա ապաքինման գործում մեծ ներդրում ունեցավ նաև տատը` Կրեոզոլինան, ով բուժման ողջ ընթացքում նրա կողքին էր, և մշակում էր նրա ոտքը ժողովրդական միջոցներով` ոչխարի երիկամից պատրաստված թուրմով։

Ապաքինվելուց հետո Դիդին սկսեց խաղալ Լապա մարզի սիրողական թիմի կազմում, որը հովանավորվում էր տեղի տեքստիլ գործարանի կողմից։ Հետո նա տեղափոխվեց «Սան Քրիստովան» ակումբի պատանեկան կազմ, ապա «Լենսոէնսե»։ Դրանից հետո նա պայմանագիր ստորագրեց «Ռիո Բրանկո» ակումբի հետ, որտեղից տեղափոխվեց մեկ այլ տեղի ակումբ` «Ամերիկանո»։ Ապա նա տեղափոխվեց Ռիո դե Ժանեյրոյի «Մադուրեյրա» ակումբ, որտեղ սկզբնական շրջանում ելույթ ունեցավ պատանեկան կազմում, իսկ հետո ներառվեց հիմնական կազմի մեջ, որտեղ հիանալի կերպով անցկացրեց 1948 թվականի նահանգի առաջնությունը։

Դիդին ելույթ է ունեցել բազմաթիվ ակումբներում, նրա կարիերայի առավել հաջող շրջանը սկսվել է Ֆլումինենսե ակումբում, ուր նա տեղափոխվեց 1949 թվականի վերջին 500 հզ կրուզեյրոյի դիմաց։ «Ֆլուի» կազմում Դիդին 1949-ից 1956 թվականները անցկացրեց 298 հանդիպում` դառնալով 91 գոլի հեղինակ։ Այդ ժամանակահատվածում լրագրող Նելսոն Ռոդրիգեսը Դիդիին անվանեց Եթովպիական արքայազն` այն բանի համար, որ Դիդին միշտ կրում էր խիստ դասական կոստյում և փողկապ։ Հենց «Ֆլուի» կազմում խաղերից մեկի ընթացքում Դիդին հորինեց իր հայտնի «folha seca» («չոր տերև») հարվածը, որը նա հեղինակեց 1956 թվականին «Ամերիկայի» դարպասը. 1958 թվականին Վալդիրը դարձավ «Մարականա» մարզադաշտի պատմության առաջին գոլի հեղինակը` ելույթ ունենալով Ռիո նահանգի հավաքականի կազմում` Սան Պաուլուի հավաքականի դեմ պայքարում(3:1)։ Դիդին հեռացավ թիմից նախապաշարմունքների պատճառով, որոնք տիրում էին բրազիլական ֆուտբոլում` սևամորթ ֆուտբոլիստների նկատմամբ։ Վալդիրի վերջին հանդիպումը «Ֆլուի» կազմում եղավ 1956 թվականի փետրվարի 5-ին «Վասկո դա Գամայի» դեմ, որն ավարտվեց 3:1 հաշվով` «Ֆլուի» հաղթանակով։ Ընդամենը «Ֆլուի» կազմում նա անցկացրեց 287 խաղ` դառնալով 94 գոլի հեղինակ։

Հեռանալով «Ֆլումինենսեից»` Դիդին 1956 թվականի ապրիլի 23-ին տեղափոխվեց «Բոտաֆոգա». վերջինիս համար նրա տրանսֆերը արժեցավ 1,850 միլիոն կրուզեյրո, ինչն այդ ժամանակ ռեկորդային էր բրազիլական ֆուտբոլի համար։ Այդ գումարը կուտակել էին ամբողջ ակումբով` վերցնելով բազմաթիվ վարկեր, ինչպես նաև ներդնելով ակումբի ղեկավարության անձնական միջոցներից։ Ակումբի կազմում նա իր նորամուտը նշեց 1956 թվականի մարտի 11-ին «Ամերիկանո» ակումբի հետ դիմակայության ժամանակ, որն ավարտվեց Բոտաֆոգոյի հաղթանակով` 3:1 հաշվով (Դիդին հեղինակեց երկրորդ գոլը)։ Ակումբը այդ տարիներին բրազիլական ֆուտբոլի պատմության մեջ ամենաուժեղներից մեկն էր. այնտեղ էին խաղում Գարինչան, Նիլտոն Սանտոսը, Մարիո Զագալլոն, Կուարենտինիան, Ժերսոնը, Մանգան և Ամարիլդոն։ Սան Պաուլու նահանգի 1957 թվականի առաջնության եզրափակիչ խաղից առաջ, որում Դիդիի թիմը խաղում էր «Ֆլումինենսեի» դեմ, Դիդին խոստացավ երկրպագուներին, որ եթե իր թիմը հաղթանակ տանի, ապա նա ոտքով կանցնի «Մարականայից» «Բոտաֆոգոյի» ակումբային գրասենյակն ընկած ողջ ճանապարհը։ Հաղթանակից հետո նա կատարեց իր խոստումը, որի ընթացքում նրան ուղեկցում էին ակումբի 5000 երկրպագուներ։ «Բոտաֆոգոյի» կազմում Դիդոն անցկացրեց ընդհանուր 313 հանդիպում և դարձավ 114 գոլի հեղինակ։

1959 թվականի հուլիսից մինչև 1960 թվականը Դիդին ելույթ է ունեցել իսպանական «Ռեալ Մադրիդի» կազմում. վերջինս նրա տեղափոխության համար վճարել էր 80 հազար դոլար։ Դիդիին իր թիմի կազմում ցանկանում էր տեսնել հենց ակումբի նախագահը` Սանտիագո Բերնաբեուն։ Սկզբնական շրջանում բրազիլացուն շատ էր դուր գալիս Մադրիդում. նա անգամ ակումբ էր հրավիրում իր ընկեր Պելեին։ Բայց շուտով «Ռեալում» Դիդիի գործերը վատ ընթացան. ակումբի գլխավոր աստղեր Ալֆրեդո Դի Ստեֆանոն և Ֆերենց Պուշկաշը նրան փոխանցումներ գրեթե չէին կատարում այն պատճառով, որ բրազիլացի նորեկը միանգամից նրանցից խլել էր երկրպագուների մի մասին։ Բացի դրանից, Դիդոն ամենաբարձր աշխատավարձն էր ստանում ակումբում։ «Արքայական ակումբում» մեկ մրցաշրջան անցկացնելուց հետո Դիդին վերադարձավ Բրազիլիա` ասելով, որ դա իր ակումբը չէր։ Ընդհանուր նա Ռեալում անցկացրեց 58 հանդիպում` դառնալով 31 գոլի հեղինակ։ Հետաքրքրական է, որ հեռանալուց առաջ նա սեղմեց Արքայական ակումբի բոլոր ֆուտբոլիստների ձեռքը, բացի Ալֆրեդոյից, որին նա ուղղակի ուշադիր նայեց։ Հասնելով դռան մոտ նա բացականչեց Ալֆրեդոյին. «Իսկ քեզ հետ մենք դեռ կհանդիպենք Չիլիում», բայց պատասխան ստացավ. «Իսկ դու չես գնա ոչ մի Չիլի։ Դու ծեր ես, քո կարիերան ավարտված է»։

Դրանից հետո նա վերադարձավ «Բոտաֆոգո». ակումբը նրան հետ գնեց 27,5 հազար դոլարով։ Այնտեղ ֆուտբոլիստը որոշակի ընդմիջումներով անցկացրեց 5 տարի (վերջին հանդիպումը եղավ 1965 թվականի փետրվարի 24-ին «Մոնտեռեյ» ակումբի դեմ, որն ավարտվեց 3:0 հաշվով): Ընդհանուր առմամբ կիսապաշտպանը այս ակումբի կազմում անցկացրեց 313 խաղ և դարձավ 114 գոլի հեղինակ։ Հետո նա ելույթները շարունակեց «Սան Պաուլու» ակումբում (առաջին շրջանը 3 ամիս), որի կազմում մասնակցեց 4 խաղի, որոնցից երեքում նրա թիմը պարտություն կրեց պերուական «Սպորտինգ Քրիստալ» և մեքսիկական «Վերակրուս» ակումբներից։

Ավարտելով ֆուտբոլիստի կարիերան` Դիդին սկսեց աշխատել որպես մարզիչ «Սպորտինգ Քրիստալ» ակումբում, իսկ հետո 1968 թվականին գլխավորեց Պերուի հավաքականը։ Դիդիին հաջողվեց թիմին դուրս բերել 1970 թվականի աշխարհի առաջնության եզրափակիչ շրջան, որտեղ պերուացիները հասան մինչև քառորդ եզրափակիչ և դուրս մնացին պայքարից բրազիլացիներին պարտվելուց հետո։ Տեոֆիլո Կուբիլյասը ավելիուշ հիշում էր. «Դիդին այն մարդն էր, ով ինձ սովորեցրեց` ինչպես հարվածել տուգանայիններից։ Նաև նրա շնորհիվ, չնայած նրան, որ ես աջլիկ էի, ես քրտնաջան աշխատեցի այնքան ժամանակ, մինչև կարողացա երկու ոտքս էլ հավասարապես օգտագործել»։ Ավելի ուշ նա աշխատեց Քուվեյթում, Թուրքիայում և Արգենտինայում, որտեղ նա Ռիվեր Փլեյթին վերածեց առաջնության առաջատարի, բայց չկարողացավ շարունակել աշխատանքը մարզչական գործունեության մասին վկայող հավաստագրի բացակայության պատճառով։ Նա ավարտեց մարզչական կարիերան 1990 թվականին` ողնաշարի վիրահատությունից հետո առաջացած մեջքի ցավերի պատճառով։

Ավարտելով մարզչի կարիերան` Դիդին պլանավորել էր աշխատել Կանադայում` մշակելով 7-12 տարեկան ֆուտբոլիստների դաստիարակման իր մեթոդը։ 2001 թվականի մայիսի 12-ին Դիդին մահացավ Գովերնադոր կղզու Պերդրու Էրնեստու հիվանդանոցում` աղիների և միզապարկի մի մասի հեռացման վիրահատությունից երկու օր անց` կապված մի տվյալներով ուղիղ աղիքի, մյուս տվյալներով լյարդի քաղցկեղի սրացումներով, որի պատճառով նա երկար ժամանակ չէր լքում տան տարածքը։ Հաջորդ օրը Ռեալը առաջնության խաղի ժամանակ մեկ րոպե լռությամբ հարգեց նրա հիշատակը։

Միջազգային կարիերա 

Բրազիլիայի հավաքականի կազմում Դիդին սկսեց հանդես գալ 1952 թվականի ապրիլի 6-ից, երբ նա իր նորամուտը նշեց Մեքսիկայի դեմ հանդիպման ժամանակ` Պանամերիկյան խաղերում, որտեղ բրազիլացիները չեմպիոն դարձան։ Նույն տարվա ապրիլի 16-ին Դիդին հեղինակեց իր առաջին գոլը հավաքականի կազմում` գրավելով Ուրուգվայի դարպասը։ Հաջորդ տարի նա մասնակցեց Հարավային Ամերիկայի գավաթի մրցաշարին, որտեղ բրազիլացիները զբաղեցրին երկրորդ հորիզոնականը։ Մրցաշարում Դիդին աչքի ընկավ Պերուի դեմ խաղի ժամանակ, երբ հեռացվեց խաղից և փորձեց հարձակվել մրցավարի վրա. մարզադաշտում գտնվող ոստիկանները նրան դուրս տարան։

1954 թվականին Դիդին մասնակցեց իր առաջին աշխարհի առաջնությանը. այնտեղ 3 հանդիպման ընթացքում դարձավ 2 գոլի հեղինակ։ Քառորդ եզրափակչում բրազիլացիները հանդիպեցին Հունգարիայի հետ։ Հունիսի 27-ին տեղի ունեցած դիմակայությունը ստացավ «Մարտ Բեռնում» անվանումը` ֆուտբոլիստների կողմից բազմաթիվ ոչ սպորտային գործողությունների պատճառով, նրանց մեջ էր նաև Դիդին, ով կռվի մասնակից դարձավ։ Times թերթի լրագրող իր ռեպորտաժում նշեց. «երբեք չէի տեսել այսքան դաժան պայքար»։ Բրազիլիան խաղը պարտվեց 2:4 հաշվով և դուրս մնաց հետագա պայքարից։

1958 թվականին Դիդին մասնակցեց իր երկրորդ աշխարհի առաջնությանը, որտեղ նա հեղինակեց մեկ գոլ` կատարելով «չոր տերև» հարվածը Ֆրանսիայի դարպասին` 25 մետր հեռավորությունից. դրանից հետո «չոր տերևի» մասին իմացավ ամբողջ աշխարհը։ Մինչ այդ, առաջնության որակավորման փուլում, նա նույնպիսի գոլ հեղինակել էր Պերուի հավաքականի դեմ հանդիպման ժամանակ` խաղից 8 րոպե առաջ. այդ գնդակը բրազիլացիներին դուրս բերեց առաջնության եզրափակիչ մրցաշար։ «Ոտքիս կոճի հատվածը վնասված էր, ուստի որոշեցի փոխել հարվածիս ձևը, որպեսզի ցավը շատ ուժեղ չլինի։ Գնդակը ընթանում էր հրեշի պես»։ Նույն մրցաշարում Դիդին մի քանի գոլային փոխանցում կատարեց, հատկապես հաճախ երկար փոխանցումներ էր կատարում Գարինչային` ցույց տալով գնդակի հետ վարման տեխնիկա. եզրափակիչ խաղում նրան անգամ հաջողվեց գնդակն անցկացնել Գուննար Գրենի ոտքերի արանքով, ով համարվում էր բրազիլացիների մրցակից շվեդների գլխավոր դիսպետչերը։ Թիմակիցները Դիդիի մասին ասում էին, որ «նա կարող է անգամ կոպեկին հարվածել` դաշտի ցանկացած կետից» և որ նա «կարող է ստիպել գնդակին խոսել»։ Աշխարհի այս առաջնությունում Դիդին ստացավ «Պարոն ֆուտբոլ» մականունը` ֆրանսիացի լրագրող Գաբրիելիա Անոյի կողմից, ով հաշվարկել էր, որ եզրափակիչ խաղում Դիդոն կատարել է 52 փոխանցում, որոնք բոլորը ճշգրիտ են եղել։ Մարիո Զագալլոյի խոսքերով` եզրափակիչ խաղի ժամանակ, որտեղ բրազիլացիները պարտվում էին, նա ասել է Դիդիին. , որից 5 րոպե անց Բրազիլիայի ֆուտբոլիստները հեղինակեցին պատասխան գնդակը։

Դիդին հավաքականի կազմում վերջին խաղը անցկացրեց 1962 թվականի Աշխարհի առաջնության ժամանակ, որտեղ խաղաց Չեխոսլովակիայի դեմ և դարձավ աշխարհի կրկնակի չեմպիոն։

Խաղային ոճ 
Դիդին երբեք արագավազ ֆուտբոլիստ չի եղել, չնայած նրան, որ միշտ խաղացել է լավ ֆիզիկական պատրաստվածություն ունեցող ակումբներում։ Դիդին հաճախ կանգնում էր` կատարելով առաջին փոխանցողի դեր` ուղարկելով գնդակը առաջ` հարձակման գիծ։ Նա երկար փոխանցումներ էր կատարում` 30-40 մետր, և գրեթե միշտ ճշգրիտ։ Դիդին կապում էր թիմի պաշպանությունն ու հարձակումը` լինելով գլխավոր դիսպետչերը։ Նա ասում էր. «Ինձ անհրաժեշտ չէ վազել։ Ես ուղարկում եմ գնդակը 40 մետր հեռավորության վրա, ինչու՞ պետք է վազեմ 30 մետր և 5 մետրի վրա փոխանցում կատարեմ, եթե կարող եմ վազել 5 մետր և 40 մետր փոխանցում կատարել։

Բացի իր խաղով, Դիդին աչքի էր ընկնում նաև առաջնորդի տաղանդով։ Նրա կարծիքը միշտ հաշվի էր առնվում ոչ միայն թիմակիցների, այլև մարզիչների և ակումբի ղեկավարության կողմից։

Անձնական կյանք 
Դիդին երկու անգամ ամուսնացած է եղել. առաջին կինը Մարիա Լուիզան էր, ով առավել հայտնի էր Ժոինյա անունով  , նրանք պսակադրվել էին 1949 թվականի վերջին։ Նրանց որդու անունը Բիբի էր, ով նույնպես ֆուտբոլիստ դարձավ։ Մարիան շատ էր խանդում Դիդիին. երբ վերջինս հեռացավ ընտանիքից Մարիան գիշերը կերոսին լցրեց նրա տան վրա և հրդեհեց։ Ավելի ուշ նա սիրավեպ ունեցավ դերասանուհի Գիյոմար Բատիստայի հետ, ով դարձավ նրա երկրորդ կինը։ Դիդին և Գիյոմարը խանդում էին միմյանց. մի անգամ Գիյոմարը մկրատով զայրացած կտրատել է ֆուտբոլիստի ողջ հագուստը։ Գիյոմարը ամուսնու մահից 37 օր հետո վախճանվեց հենց նույն հյուրանոցում, ինչ Դիդին։

Դիդին նաև տարբերվում էր կոշիկի ոչ ստանդարտ չափով. նրա մի ոտքը 40 չափի էր, իսկ մյուսը`41։

Վիճակագրություն

Նվաճումներ

Որպես խաղացող

Թիմային 
 Կամպուս դուս Գոյտակազիս քաղաքի մրցաշարի հաղթող` 1946
 Ռիո դե Ժանեյրո նահանգի առաջնության հաղթող (4)` 1951, 1957, 1961, 1962
 Ռիոյի գավաթի հաղթող` 1952
 Պանամերիկյան խաղերի հաղթող` 1952
 Պարանայի մունիցիպալիտետի գավաթի հաղթող` 1954
 Ամերիկայի գավաթի ֆինալիստ (3)` 1953, 1957, 1959
 Ատլանտիկայի գավաթի հաղթող (2)` 1958, 1961
 Օսվալդո Կրուզի գավաթի հաղթող (2)` 1958, 1961
 Աշխարհի առաջնության չեմպիոն(2)` 1958, 196 2
 Եվրոպական չեմպիոնների գավաթի հաղթող` 1960
 Ռիո-Սան Պաուլու մրցաշարի չեմպիոն (3)` 1963, 1964, 1966

Անհատական 
 Աշխարհի առաջնության լավագույն ֆուտբոլիստ` 1958

Որպես մարզիչ 
 Բրազիլիայի չեմպիոն (1)` 1986 («Սան Պաուլու»)
 Ճապոնիայի չեմպիոն (1)` 1993 («Վերդի Կավասակի»)
 Սան Պաուլու նահանգի չեմպիոն (2)` 1973 («Սանթոս»), 1986 («Սան Պաուլու»)
 Սեար նահանգի չեմպիոն (1)` 1985 («Ֆորտալեզա»)

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Статистика и биография Диди
 Статистика
 Профиль в Футпедии 
 Craque Imortal – Didi

Բրազիլացի ֆուտբոլիստներ
Բրազիլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Մադուրեյրայի ֆուտբոլիստներ
Ֆլումինենսեի ֆուտբոլիստներ
Ռեալ Մադրիդի ֆուտբոլիստներ
Սան Պաուլուի ֆուտբոլիստներ
Բրազիլացի ֆուտբոլային մարզիչներ
Թոքաբորբից մահացածներ
Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Կեղծանուններ