Վարդակակաչ հայկական

Վարդակակաչ հայկական (Tulipa armena, Armenian tulip), շուշանազգիների ընտանիքի սոխուկավոր բազմամյա բույսերի ցեղ։ Պատկանում է վարդակակաչի ասիական տեսակներին։ Հայրենիքը Հայկական լեռնաշխարհն է։ Հանդիպում է Հայաստանում, ժամանակակից Թուրքիայում, Իրանում և Հարավային Կովկասում։

Նկարագիր 

Ծայրահեղ անկայուն բույս է։ Սոխուկը պատված է համեմատաբար սակավ մազմզուկներով, ցողունի երկարությունը 8-25 սմ է, տերևները 3-6 են, բավականին լայն, երկարությունը հասնում է 20 սմ-ի, պատված են մազիկներով կամ հարթ են, ունեն ալիքաձև եզրեր, գույնը՝ գորշ կանաչավուն։ Ծաղիկները մեկական են, թասաձև և փոփոխական։ Հիմնականում կարմիր են՝ մուգ մանուշակագույն, սև կամ մուգ կանաչ բծերով, հաճախ դեղնավուն շերտաբծերով կամ դեղին։ Որպես կանոն, ծաղկաթերթիկները օվալաձև են, սրածայր։ Առէջքները սև են կամ մուգ մանուշակագույն, փոշանոթները՝ դեղին կամ սև։ Հայկական վարդակակաչը հաճախ շփոթում են Վարդկակաչ Յուլիայի հետ, որի սոխուկն առավել մազմզոտ է։

Բնական միջավայրը 

Հայկական վարդակակաչը տարածված է հյուսիս-արևելյան Թուրքիայում, Հարավային Կովկասում (Հայաստան, Վրաստան և Ադրբեջան) և հյուսիս-արևմտյան Իրանում։ Հիմնականում աճում է ծովի մակարդակից 1000-2700 մ բարձրությունների միջև՝ լեռների քարքարոտ լանջերին։ Ծաղկում է ապրիլ-հունիս ամիսներին։

Հանդիպում է նաև Թուրքիայի հարավ-արևմուտքում գտնվող Մարմարիսի թերակղզում՝ առավել ցածրադիր վայրերում։ Հավանաբար այնտեղ հայտնվել է Օսմանյան կայսրության ժամանակներից, ուր տարվել է որպես զարդաբույս։

Տեսակն այժմ գտնվում է ոչնչացման վտանգի տակ՝ բնական միջավայրի և աճը խթանող պայմանների վատթարացման պատճառով։ Հիմնականում խոչընդոտ են հանդիսանում անտառօգտագործումը, արոտավայրերի ծայրահեղ չափերի հասնող ընդարձակումը, ճանապարհաշինարարությունը և էկոտուրիզմի հետ կապված խախտումները։ Ծաղկի այս տեսակն այժմ հանդիպում է միայն հյուսիս-արևելյան Անատոլիայում։ Աճում է տափաստանային շրջաններում, թթվայնություն պարունակող և հումուսով հարուստ հողերում։

Այլ անվանումներ 

Հայկական վարդակակաչն առաջին անգամ նկարագրվել է 1859 թվականին, շվեյցարիացի բուսաբան, ճանապարհորդ և մաթեմատիկոս Պիեռ Էդմոն Բուասյեի կողմից՝ հյուսիս-արևելյան Թուրքիայում։ Հայաստանի և Արցախի լեռնային գոտիներում հայտնաբերված նմանատիպ վարդակակաչները կոչվում են Tulipa karabachensis, սակայն դա սոսկ Tulipa armena-ի հոմանիշն է։ Արևելյան Թուրքիայում և հյուսիս-արևմտյան Իրանում հանդիպող՝ առավել մազմզոտ սոխուկներով ու առավել երկար ցողունով ծաղիկները կոչվում են Tulipa willmottiae Freyn:

Tulipa mucronata Fomin, Tulipa karabachensis Grossh. pro parte, Tulipa confusa Gabrielian անուններով հայտնի ծաղիկները նույնպես հայկական վարդակակաչի անվանումներն են։ Tulipa galatica անվանումով հայտնի է ծաղկի բացառապես դեղին տեսակը, իսկ Tulipa gumusanica անվանումով այն հայտնի է արդեն իսկ որպես առանձին տեսակ։

Գործածում 

Հայկական վարդակակաչը օգտագործվում է նաև այգեգործական նպատակներով։ Պահանջկոտ է արևի լույսի և ջերմության նկատմամբ, լավ է աճում չորային և շոգ պայմաններում։

Տեսանյութ 

 Վարդակակաչ հայկական:

Ծանոթագրություններ 

Վտանգված տեսակներ
Բույսեր այբբենական կարգով
Շուշանազգիներ
Ասիայի բուսական աշխարհ