Նիսիկի-է

Նիսիկի-է (, «դիպակե նկարներ», հայտնի է նաև որպես էդո-է), ճապոնական արվեստի ուկիյո-է ժանր, որն իրենից ներկայացնում է  բազերանգ պատկերների փայտափորագրություն։ Նիսիկի-է տեխնոլոգիան հայտնագործվել է 1760-ական թվականներին և մասսայականություն է ձեռք բերել նկարիչ Սուձուկի Հարունոբուի շնորհիվ, որը ստեղծել է նիսիկի-է տեխնիկայով բազմաթիվ աշխատանքներ 1765 թվականից հետո։

Մինչև  նիսիկի-է տեխնոլոգիայի հայտնագործումը ուկիյո-է ժանրի բազմաթիվ աշխատանքներ տպագրվել են սև-սպիտակ տարբերակով, այնուհետև նկարազարդվել ձեռքով։ Նիսիկի-է-ի երևան գալով փորագրությունները դարձան ավելի իրատեսական և արտահայտիչ։ Նիսիկի-է-ի համար օգտագործվում էին ջրային և բուսական հիմքով ներկանյութեր, որը հնարավորություն էր տալիս ստեղծել տարբեր բազմաթիվ երանգներ։    Դրա շնորհիվ նկարիչները կարողանում էին պատկերել տարբեր նրբերանգներ և նուրբ գունային անցումներ, օրինակ արտացոլումը ջրում կամ հայելում, թափանցիկ գործվածքի տակ թաքցված առարկաների պատկերումը։  Նիսիկի-է-ի ստեղծման համար յուրաքանչյուր գույնի համար ստեղծվում է փայտի առանձին հատված, այնուհետև այն օգտագործվում է որպես դրոշմ։ Կինրոկու ազգանունով փորագրողը համարվում է ծաղիկների առանձին տեսակների պատկերման համար օգտագործվող բազմաթիվ գույների համադրման տեխնոլոգիայի հայտնագործողը։  Նիսիկի-է տեխնիկայով առաջին աշխատանքները դարձան Էդոյի հարուստ արիստոկրատների խմբի կողմից պատվիրված օրացույցները։ Այս ոճը և  տեխնիկան երբեմն անվանում են նաև Էդո-է () ի պատիվ Էդո քաղաքի։ Ուկիյո-է-ի վարպետներ Կացուշիքա Հոքուսայի և Ուտագավա Հիրոշիգեի ժամանակ  դրոշմվածքների ստեղծման համար օգտագործվում էր շուրջ 20 տարբեր գույներ։ Նկարիչները փորձում էին միմյանց գերազանցել ոչ միայն գույներին տիրապետելու, այլև կատարյալ կոմպոզիցիաների ստեղծման գործում։

Մեյձիի ժամանակաշրջանում նիսիկի-է տեխնիկայով աշխատանքներ էին կատարվում նորաձևության ուղղությունների, այլ երկրներից բերված ապրանքների, իրադարձությունների և այլ թեմաներով ստեղծագործությունների նկարազարդումների համար։ Այդ ժամանակ մեծ կիրառություն ուներ թերթային նիսիկի-է  ( սիմբուն նիսիկի-է) ոճը։ Նկարիչ- փորագրիչները նկարազարդումներ էին կատարում Տոկիո Նիթինիթի Սիմբուն կամ Յուբին Հոթի Սիմբուն թերթերի հոդվածների համար։

Փայտափորագրական նկարազարդումները մեծ պահանջարկ ունեին առաջին ճապոնա-չինական պատերազմի տարիներին (1894-1895), պատերազմի  9 ամիսների ընթացքում ստեղծվեցին շուրջ 3 հազար փորագրություններ։ Այս նկարազարդումներում հիմնականում գովաբանում էին ճապոնական բանակին և նվաստացնում չինական զորքերին։ Վառ գույները, հրապուրիչ սյուժեները և կատարման մատչելիությունը նիսիկի-է-ին դարձնում էին այլընտրանքային մրցակից այդ ժամանակներում նոր ի հայտ եկող սև և սպիտակ լուսանկարչության համար։

Գրականություն 
 Forbes, Andrew ; Henley, David (2012). Suzuki Harunobu: 100 Beauties. Chiang Mai: Cognoscenti Books. ASIN: B00AC2NB8Y
 Munsterberg, Hugo (1957). "The Arts of Japan: An Illustrated History." Tokyo: Charles E. Tuttle Company.
 Paine, Robert Treat and Alexander Soper (1955). "The Art and Architecture of Japan." New Haven: Yale University Press.

Ծանոթագրություններ 

Ճապոնիայի կերպարվեստ