Կարմեն դե Բուրգոս

Կարմեն դե Բուրգոս ի Սեգի (, ), իսպանացի լրագրող, գրող, թարգմանիչ և կանանց իրավունքների ակտիվիստ։ Ջոնսոնը նկարագրել է նրան որպես «ժամանակակից» (մոդեռն), եթե ոչ «մոդեռնիստ»։

Կենսագրություն 
Ծնվել է 1867 թվականին Ալմերիայում՝ միջին դասի ընտանիքում, որտեղ նրա հայրը ոսկու հանքի սեփականատեր էր։ Նրա հայրը` Խոսե դե Բուրգոս Կանիսարեսը և նրա հորեղբայր Ֆերդինանդը, Ալմարիայում Պորտուգալիայի փոխհյուպատոսության պատասխանատուներն էին։ Նրա մայրը, Նիկոսիա Սեգի Նիետոն, ամուսնացել է և իր հետ բերել է արժեքավոր օժիտ։

Կարիերա 
Նա փախչել էր իր ընտանիքից Արտուրո Աստերց Բուսոսին հանդիպելուց հետո։ Այդ ժամանակ նա տասնհինգ տարեկան էր․ Արտուրոն գրող էր, բանաստեղծ և հարբեցող։ Նրա նոր ամուսինը աշխատում էր ընտանեկան թերթում որպես գրաշար, սակայն Կարմենը շուտով բացահայտում է, որ դա իր գործն է։ Նա և Արտուրոն 17 տարի        դժբախտության մեջ ապրում էին և նրանք ունեն չորս երեխա, որոնցից մեկն է ողջ մնացել։ 1898 թվականին նրա նործին որդին մահացել էր և ապա նա ընդունվել է տեղական քոլեջ՝ ուսման վկայական ձեռք բերելու համար։ Նրա մոտ ամեն ինչ արագ էր ստացվում և ուսման հաջորդ տարվանից նա կարող էր դասավանդել տարրական դասարանում։ 1898 թվականի վերջին նա որոկավորվել էր միջնակարգ դպրոցում ուսուցանելու համար, իսկ արդեն 1900 թվականին նա որակավորվել էր ուսուցիչներին դասավանդելու համար։ Նա և իր մյուս դուստրը լքել են բիրտ և անհավատարիմ ամուսնուն և իրենց տունը կառուցել են Գվադալախարայում, որտեղ և գրվել էր Կարմենի առաջին գիրքը։ Այս տարիներին նա սովորել էր գրելով փող աշխատել և հասել էր անձնային անկախության։ Բուրգոսը իրեն ֆեմինիստ էր համարում, սակայն իր գենդերը ժամանակին մեծ խոչընդոտներ էր առաջացրել նրա առջև, քանի որ այդ ժամանակ ստեղծագործությունները գրահատվում էին իսպանացի (տղա) մոդեռնիստների կողմից։

Այնուամենայնիվ Բուրգոսն ստեղծել էր մի շարք վեպեր «շաբաթական վեպեր» շուկայի համար, որը քսաներորդ դարի սկզբին մեծ պահանջարկ ուներ։ Բուրգոսի վեպերը, սակայն, վերաբերում էին իրավական և քաղաքական թեմաներին։ Նրա վեպերը տաբուի առարկաների մասին էին, ներառյալ՝ տղամարդկանց և կանանց նույնասեռականությունն ու տրանսվեստիզմը։ Նա հատկապես նշել է տղամարդկանց դավաճանության ներման խնդիրն այն պարագայում, երբ կանանց միայն մեղադրում էին դրա համար։ Կանանց ապօրինի երեխաների համար տրվել էր պատասխանատվություններ, և օրենքն անտեսել է այն չարաշահումները, որոնք որոշ կանայք առերեսվում են իրենց ամուսնության ընթացքում։ Բուրգոսը բարձրացրել է վիճահարույց հարցեր գենդերների, օրենքի և իրավունքի վերաբերյալ, սակայն դրանք լուծումներ չեն ստացել։ Նա ընթերցողին ներկայացրել է կանանց կրթության և ժամանակակից կյանքի ավանդական արժեքների միջև եղած անհավասարությունները։ Բուրգոսը, այնուամենայնիվ, բազմաթիվ խնդիրների է առճակատվել և 1904 թվականին ամուսնալուծության հասանելիության համար քարոզարշավ էր սկսել։

Ճանաչում
1906 թվականին Բուրգոսը դարձել էր Իսպանիայի առաջին պրոֆեսիոնալ լրագրողը, և նա որպես խմբագիր աշխատում էր Մադրիդի «Diario Universal» խմբագրությունում։ Նա եղել է Իբերիայի և Լատինական Ամերիկայի կանանց միջազգային միության առաջին նախագահը ()։ Գեներալ Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի ժամանակաշրջանում Բուրգոսը գրել է պատմական գրքեր։ Ժողովրդավարության վերականգնումից հետո նա կրկին ճանաչում ձեռք բերեց և Իսպանիայում կանանց իրավունքների պատմության մեջ իր ուրույն տեղն զբաղեցրեց։

Աշխատություններ 
Էսսեներ և այլ աշխատություններ

 Ensayos literarios, 1900.
 Álbum artístico literario del siglo XX, 1901.
 Notas del alma, 1901, (colección de coplas populares)
 El divorcio en España, 1904.
 La mujer en España, 1906.
 Por Europa, 1906
 La voz de los muertos, 1911
 Leopardi, 1911
 Misión social de la mujer, 1911
 Cartas sin destinatario, 1912
 Al balcón, 1913
 Impresiones de Argentina, 1914
 Confidencias de artistas, 1916
 Peregrinaciones, 1917
 Mis viajes por Europa, 1917
 ¿Quiere usted comer bien?, 1917
 Fígaro, 1919
 La Emperatriz Eugenia, 1920
 Hablando con los descendientes, 1929
 Gloriosa vida y desdichada muerte de D. Rafael del Riego, 1931.
 Amadís de Gaula, s.a.

Վեպեր

 Los inadaptados, 1909
 La rampa, 1917
 El último contrabandista, 1918
 Los anticuarios, 1919
 El retorno, 1922
 La malcasada, 1923.
 Los espirituados, 1923.
 La mujer fantástica, 1924.
 El tío de todos, 1925.
 Quiero vivir mi vida, 1931.
 Los anticuarios.

Պատմվածքներ

 Ensayos literarios, 1900. 
 Alucinación, 1905 
 El anhelo 
 El abogado 
 El artículo 438
 Cuentos: El tesoro del castillo
 Cuentos de Colombine
 En la guerra
 Honor de familia

Թարգմանություններ

 Historia de mi vida (muda, sorda y ciega), 1904
 La guerra ruso-japonesa, 1904.
 La inferioridad mental de la mujer, 1904.
 Loca por razón de Estado, 1904.
 Los Evangelios y la segunda generación cristiana, 1904
 La Iglesia cristiana, 1905
 Diez y seis años en Siberia, 1906.
 En el mundo de las mujeres, 1906.
 El rey sin corona, 1908.
 La conquista de un Imperio, 1911.
 Los misterios de la india, 1911.
 La corona de olivo silvestre, 1911-1913.
 Fisiología del placer, 1913.
 Las mañanas en Florencia, 1913
 Las piedras de Venecia, 1913.
 Las siete lámparas de la arquitectura, 1913.
 Los pintores modernos. El paisaje, 1913.
 Cuentos a Maxa, 1914.
 El reposo de San Marcos. Historia de Venecia, 1915.
 La Biblia de Amiens, 1916.
 La decisión, 1917.
 Una idea de parisiense por página, 1917.
 La perseverancia, 1919.
 Defnis y Cloe, 1910.
 Los últimos filibusteros, 1913.
 La princesa muda, s.a.
 El tío Geromo (Crainqueville).
 Cuentistas italianos.

Ծանոթագրություններ

Մատենագրություն 
 
Memorias de Colombine, la primera periodista () por Utrera, Federico. – Majadahonda: Hijos de Muley-Rubio, 1998. 
Carmen de Burgos Colombine () por Bravo Cela, Blanca. 
 Carmen de Burgos, Colombine (1867–1932). Biografía y obra literaria. Tesis doctoral a cargo de Concepción Núñez Rey. Universidad Complutense de Madrid, 1992. 
  

Իսպանացի կին գրողներ
Իսպանացի լրագրողներ
Իսպանացի թարգմանիչներ
Կանանց իրավունքների իսպանացի ակտիվիստներ
Իսպանացի ֆեմինիստ գրողներ
Իսպանացի սուֆրաժիստներ
Իսպանացի խմբագիրներ
Իսպանացի հասարակական գործիչներ