Գաղափարախոսական դիվերսիա

Գաղափարախոսական դիվերսիա (), Խորհրդային Միությունում պետական մակարդակով պաշտոնապես կիրառվող հասկացություն, որով սահմանվում էին ոչ կոմունիստական հայացքների դրսևորումները որպես ոչ խորհրդային «բուրժուական» կամ «արևմտյան» հոգեբանության և մտածելակերպի ուղիղ կամ կողմնակի ազդեցություն։

Պատմություն 
Առաջին անգամ «գաղափարախոսական դիվերսիա» եզրն առաջացել է Ռուսաստանում քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ 1919 թվականին՝ խորհրդային քաղաքական բառապաշարում։ Դրա կիրառումը կապված էր կոմունիստական աշխարհահայացքի հաստատման բոլշևիկյան պայքարի և ռուսական հասարակության այն ժամանակվա ավանդական էթիկայի և բարոյականության ճնշման հետ։ Հասկացությունը կրում է բացահայտ հակամարտական, ռազմական բնույթ, ինչպես և զուգակցող այլ հասկացություներ, ինչպիսիք են. «գաղափարախոսական ճակատ», «գաղափարախոսական ճակատի մարտիկ», «գաղափարախոսական պայքար» և այլն։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի հետ Սառը պատերազմի սկսման և Արևմտյան աշխարհի հետ պայքարի թեժացման պատճառով հասկացությունը սկսել է ավելի ակտիվորեն կիրառվել, այն մտել է ԽՍՀՄ ԿԿ բոլոր մակարդակների ամենօրյա բառապաշարի մեջ։ Հասկացությունը ավելի լայն տարածում և պրակտիկ կիրառում է ստացել ԽՍՀՄ ԿԿ Կենտկոմի գաղափարախոսության այնպիսի քարտուղարների աշխատանքներում, ինչպիսիք էն Անդրեյ Ժդանովը և Միխայիլ Սուսլովը։

1960-1980-ականներին «գաղափարախոսական դիվերսիա» հասկացության մեջ են սկսում ընդգրկել պետական մակարդակով արտասահմանյան քարոզչության արդյունք դիտարկվող այլախոհությունը։ «Գաղափարախոսական ուղղությամբ» աշխատանքների համար 1967 թվականին ստեղծվել է ԽՍՀՄ Պետական անվտանգության կոմիտեի 5-րդ վարչությունը, որի խնդիրն էր «գաղափարախոսական դիվերսիաների» դեմ պայքարը։

Օգտագործման օրինակներ 

Երկու աշխարհահայցքների պայքարում չեզոքականությունն ու կոմպրոմիսները տեղ չունեն։ Այստեղ պետք է քաղաքական բարձր զգոնություն, ակտիվ, օպերատիվ և համոզիչ քարոզչական աշխատանք, թշնամական գաղափարախոսական դիվերսիաների դեմ ժամանակակից դիմադրություն։

Ծանոթագրություններ 

Գաղափարախոսական կլիշեներ
Խորհրդային դարձվածքներ
Այլախոհություն