Նամի Միկոյան

Նամի Արտեմի Միկոյան (), պատմաբան-երաժշտագետ, լրագրող, բազմաթիվ հրապարակումների հեղինակ, «Իրենց աչքերով» հիշողությունների գրքի հեղինակ։

Կենսագրություն 
Հայրը՝ Գերուկով Արտյոմ. Մայրը՝ Պրիկալոնսկայա Քսենյա. Անունը, Նամի, որը որոշել է նրա հայրը, ով աշխատում է ԳԱԱԻ (Գիտական ավտոմոբիլային և ավտոշարժիչների ինստիտուտում)։

Նամի Արտեմևնան սովորել է մինչև 5 դասարան ք. Թբիլիսի։ 1937 թվականին նրա հայրը մահացավ ստալինյան ճնշումների ժամանակ և 1939 թ. Նամիի դաստիարակությունը վերցրել է հորաքույրը՝ Նինան, որն ամուսնու հետ ապրել է Երևանում (Հայաստան)։ Հորեղբայր — Գրիգորի Հարութունովը (Հարությունյան)  1937 թվականից մինչև 1953 թվականը եղել է Կենտրոնական կոմիտեի քարտուղար։ Նամին սովորել է երաժշտական դպրոցի կոնսերվատորիայում։

1946 թվականին ընդունվել է Երևանի կոնսերվատորիա, որն ավարտել է 1951 թվականին երկու ֆակուլտետներով՝ դաշնամուրի ֆակուլտետը  գերազանցությամբ և երաժշտագիտական ֆակուլտետը։

Հայրենական Մեծ պատերազմի ժամանակ, սովորելով դպրոցում, օգնություն է ցուցաբերել հոսպիտալների աշխատանքներին։ Պատերազմի ավարտից հետո ստացել է մեդալ Հայրենական պատերազմի ժամանակ ցուցաբերած լավագույն աշխատանքային գործունեության համար։

1950 թվականին ամուսնացել է Ալեքսեյ Անաստասովիչ Միկոյանի հետ, և տեղափոխվել է Մոսկվա։

1957-1960 թթ. սովորել է ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիայի Արվեստի պատմության ինստիտուտի ասպիրանտուրայում «Երաժշտության պատմությունը» մեջ։

1951 թվականին ծնվեց Նամիի որդին՝ Անաստասը (Ստաս Նամին), 1954 թ. դուստրը՝ Նինան։

Նամի Արտեմևնան աշխատել է Լենինյան մրցանակների կոմիտեում , որպես երաժշտության ռեֆերենտ։ 1961 թվականից աշխատել է որպես ավագ խմբագիր «Սովետական երաժշտություն» ամսագրում։ Ամուսնալուծությունից հետո ամուսնու հետ (այնուհետև ամուսնացել է մշակույթի նախարարի տեղակալ Կուխարսկովո ), 1965 թ. սկսել է աշխատել թղթակից Հայկական հեռագրական գործակալությունում՝ Մոսկվայում։ 1965 թվականին դարձել է ժուռնալիստների Միության անդամ։

1973 թ. սկսել է աշխատել փորձագետ, երաժշտության Համամիութենական գործակալության հեղինակային իրավունքներում։ Աշխատել է խմբագիր, դասական երաժշտության բաժնի ամսագրում «Ստաս»։

1989 թ. որպես վարչության անդամ, մասնակցել է Միջազգային հիմնադրամի աշխատանքին։

1991 թվականին ստացել է «Մեդալ խաղաղության ամրապնդման համար», իսկ 1992 թվականին ստացել է «Ոսկե մեդալ խաղաղության հիմնադրամի»։

Ներկայումս մասնակցում է հանձնաժողովի մանկական Հիմնադրամին (Խաղաղության Հիմնադրամի Միջազգային Ասոցիացիա)։

1998 թ. «Տերա» հրատարակչությունը հրատարակեց իր «Սիրով և վշտով» հուշագրերի գիրքը։

2000 թվականին հրատարակվեց կազմված Նամի Արտյոմովնայի հիշողությունների ժողովածուն «Գրիգոր Հարությունյանի կյանքն ու գործունեությունը», նվիրված է նրա հորեղբորը՝ Գրիգոր Հարությունյանին։

Լրացված և ընդլայնված «Սիրով և վշտով» գիրքը ստացավ նոր անվանում, որը կոչվում է «Իրենց աչքերով» («Վագրիուս» հրատարակչություն) 2003 թվականին։

2011 թվականին լույս է տեսել 3-րդ հատվածը «Գորոդեց» հրատարկչությունում բազմաթիվ լուսանկարներով։

Պարգևներ 
 Մեդալ՝ «1941-1945 թթ. «Հայրենական մեծ պատերազմում գերազանց աշխատանքի համար» 
 Մեդալ՝ «Խաղաղության ամրապնդման համար»
 Խաղաղության հիմնադրամի ոսկե մեդալ 
 Հայրենական մեծ պատերազմում նվաճված հաղթանակի հոբելյանական մեդալներ։

Ծանոթագրություններ 

Խորհրդային պատմաբաններ
Ռուս պատմաբաններ
Ռուս երաժշտագետներ
Ռուս լրագրողներ
Գրողներ այբբենական կարգով
Խորհրդային գրողներ
Ռուս գրողներ
Ռուս հրապարակախոսներ
Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ
Խորհրդային լրագրողներ