Գելոտոֆոբիա

Գելոտոֆոբիա ( — «ծիծաղ»,  — «վախ»), նյարդային հոգեկան խանգարում, որը սոցիոֆոբիայի տեսակ է։ Գելոտոֆոբիան վախ է, ուրիշների կողմից ծաղրի առարկա դառնալու։ Միևնույն ժամանակ ծիծաղը կարող է լինել և՛ դրական, և՛ բացասական։ Գելոտոֆոբիան հանդիպում է տարբեր մշակույթներում։
Մարդը, որը տառապում է այս հիվանդությամբ, շատ մեծ վախ է զգում մարդկանց կարծիքների հանդեպ։ Նա շատ ուշադիր հաշվարկում է իր յուրաքանչյուր քայլը և մի քանի անգամ մտածում իր բոլոր գործողությունների մասին՝ առաջին հերթին ուշադրություն դարձնելով մարդկանց տված գնահատականին։

Պատմություն 
Գելոտոֆոբիայի մասին առաջինը գրել է գերմանացի հոգեբան և հոգեբույժ Միխայել Տիտցը ։ Նա համարում է, որ այդ հիվանդությունը սոցիոֆոբիայի հատուկ տեսակ է։ Առաջին անգամ այս վախը ներկայացվել է 2008 թվականին միջազգային ամառային հինգերորդ դպրոցի գիտական կազմակերպությանը ():

Դասակարգում 
Ցյուրիխի համալսարանի գելոթոլոգիայի մասնագետները գելոֆոբիայի հիվանդությամբ տառապող մարդկանց բաժանում են երկու խմբի։
 Միշտ թաքցնում են իրենց վախը ուրիշների ծաղրանքի առարկա դառնալուց, և փորձում են ծաղրել մյուսներին։
 Փորձում են խուսափել այն իրավիճակներից, որտեղ կարող են իրենց վրա ավելի ծիծաղել։

Գելոտոֆոբիան որպես համախտանիշ 
Վ․Ռուխը և Ռ․Տ Պրոյերը գտնում են, որ գելետոֆոբիայի ֆենոմենը պետք է դիտարկել ոչ միայն որպես նոզոլոգիական առանձին մաս, այլ նաև որպես առանձին ախտանիշ։ Նրանք գելոտոֆոբիայով հիվանդներին համեմատեցին Մ․Տիտցայի չափանիշների հետ՝ դեպրեսայի բնորոշ տիպ, ոչ բնորոշ տիպ և հոգեկան առողջություն։ Այն հարցերը, որոնք վերաբերում էին գելոտոֆոբիայով տառապողների ամոթի զգացողությանը և դեպրեսայի ոչ բնորոշ տիպին, նրանք պատասխանել են նույնկերպ և դրանք առանձնացրել են տարբեր խմբերում։

Ծանոթագրություններ 

Ծիծաղ
Ֆոբիաներ