Նամպին դպրոց

Նամպին դպրոց (, Նանփինգ կամ Նանփին), ճապոնական գեղարվեստի դպրոց Նագասակիում, որը ծաղկել է Էդո ժամանակաշրջանում։  Դպրոցի հիմնադիրը եղել է Կումասիրո Յուհին, իսկ անվանումն առաջացել է Չինաստանից Ճապոնիա տեղափոխված նկարիչ Շեն Ցյուանի ճապոնական Շեն Նամպին անունից։

Անվան  ստուգաբանություն և պատմություն 

Դպրոցի անվանումն առաջացել է Շեն Ցյուանի Ճապոնիայում ընդունված  Շեն Նամպին անունից։ Շեն Ցյուանը ծնվել է Չինաստանի Չժեցզյան գավառի Դեցին քաղաքում։  Շեն Ցյուանը ստեղծագործել է Մին կայսրության ակադեմիական ոճի «ծաղիկներ և թռչուններ» ժանրում, որը համարվում է չինական արվեստի ամենատարածված ուղղություններից մեկը։ 1731 թվականի դեկտեմբերի 3-ին  Շեն Ցյուանը պաշտոնական հրավերով նավով գալիս է Նագասակի և երկու տարի անց 1733 թվականի սեպտեմբերի 18-ին հեռանում Ճապոնիայից։  Նագասակիում եղած երկու տարիների ընթացքում նկարիչը ունեցել է բազմաթիվ աշակերտներ, որոնցից  ամենատաղանդավորը եղել է  Կումասիրո Յուհին, որն էլ հետագայում դարձել է դպրոցի հիմնադիրը։ Ի տարբերություն իր ուսուցչի, Կումասիրո Յուհին պարզեցրեց կոմպոզիցիան, վրձնով աշխատելու տեխնիկան և նվազեցրեց աշխատանքի ընթացքում տարածության ռեցեսիայի զգացողությունը։ Հետագայում Սո Սիսեկին ավելի պարզեցրեց կոմպոզիցիայի տարրերը,  ինչն էլ հանգեցրեց պատկերի երկչափության ազդեցության ավելացման։

Ոճ 
Շեն Ցյուանի և նրա հետևորդների գեղանկարչության ոճը իր մեջ միավորում է արևելքի և արևմուտքի արվեստի առանձնահատկությունները։  Նրանց ստեղծագործություններում բուսական և կենդանական աշխարհը ոչ միայն «իրատեսական»  էր, այլ դիտարկվում էր այնպես, ինչպես չինական և եվրոպական գիտական տրակտատներում։ Նագասակին խոշոր առևտրական նավահանգիստ էր, որտեղ նավեր էին գալիս Եվրոպայից, որի հետևանքով էլ այստեղ արագ տարածվում էր եվրոպական արվեստը և նրա ուղղությունները, որն էլ հետաքրքրություն էր առաջացնում ճապոնացիների շրջանում։ «Հոգնած» լինելով Կանո և Սեսսյուի դպրոցների ոճերից, նրանք ուրախությամբ ընդունեցին Նանպինի ոճի նորարարություններն ու թարմությունը, նրա դեկորատիվ մոտեցումներին, ինչպես նաև Նամպին նպաստեց 18-րդ դարում Ճապոնիայում իրատեսական ուղղության զարգացմանը։

18-րդ դարում ճապոնացիք բավականին հետաքրքրված էին եվրոպական բնական գիտությունների ձեռքբերումներով, բայց չինական ավանդույթներից չհեռացան։ Չինական և եվրոպական գիտական տրակտատները առաջատար դեր էին խաղում բուսաբանության, կենդանաբանության և հանքաբանության բնագավառում գիտելիքների տարածման գործում, դրանց լուսաբանումները կարող էին ծառայել որպես ներշնչման աղբյուր նկարիչների համար «ծաղիկներ և թռչուններ» ոճով բնանկարների ստեղծման ժամանակ։ Մեկարելլին Նանպին-հա դպրոցի ոճը բնութագրել է որպես «բուսական և կենդանական աշխարհի դեկորատիվ պատկերում»։  Նանպին-հա դպրոցի ներկայացուցիչների ստեղծագործություններում ավելի էր ամրապնդվում դեկորատիվ տեսանկյունը, քանի որ նկարիչները ստիպված էին հարմարվել հարուստ առևտրականների ճաշակներին։ Նանպին դպրոցի ներկայացուցիչների ստեղծագործությունների ոճին բնութագրական  են առաջին պլանի  օբյեկտների հստակ և պայծառ գույները, իսկ ետին պլանում գերակշռել են ավելի մեղմ երանգները։ Նա զարգացրել է «ծաղիկներ և թռչուններ» դասական ժանրը, նրան տալով նոր հատկանիշներ։

Դպրոցի ներկայացուցիչներ   
 Շեն Ցյուան (1682-1760)
 Կումասիրո Յուհի (1712-1772)
 Չժեն Պեյ (18-րդ դարի կեսեր)
 Սո  Սիսեկի (1715-1786)

Ծանոթագրություններ 

Արվեստի պատմություն
Ճապոնիայի կերպարվեստ
Ճապոնիայի գեղանկարչական դպրոցներ