Կիկոսի մահը

«Կիկոսի մահը», Հովհաննես Թումանյանի հեքիաթը, որը գրվել է 1913 թվականին։ Հեքիաթը պատմում է մի ընտանիքի հիվանդ երևակայության մասին։

Սյուժե 
Մի աղքատ մարդ ու կին են լինում, ովքեր ունենում են երեք աղջիկ։ Մի օր հայրը աղջկան ուղարկում է ջրհորից ջուր բերելու, որի կողքին մի բարձր ծառ է լինում։ Աղջիկը, տեսնելով ծառը, միտք է անում.

Հայրը, տեսնելով, որ աղջիկը ուշանում է, իր միջնեկ աղջկան է ուղարկում։ Միջնեկ քույրը գալիս է տեսնում, որ իր փոքր քույրը լացում է, հարց ու փորձ է անում և իմանում եղելությունը, ինքը նույնպես սկսում ողբալ մանուկ Կիկոսի համար։ Հայրը, տեսնելով, որ իր միջնեկ աղջիկն էլ չի գալիս, մեծ աղջկան է ուղարկում։ Մեծ քույրը տեսնում է, որ իր փոքր քույրերը լացում են, հարց ու փորձ է անում և իմանում եղելությունը, ապա ինքն էլ սկսում ողբալ մանուկ Կիկոսի համար։ Նույն կերպ գալիս է նաև մայրը ու իմանալով ամեն ինչ՝ սկսում սգալ իր թոռան համար։ Վերջիվերջո ծարաված հայրը վճռում է ինքը գնալ և տեսենել թե ինչ է կատարվում...

Հեքիաթի հիման վրա նկարահանվել է «Կիկոսի մահը» մուտֆիլմը։

Ծանոթագրություններ 

Հեքիաթներ