Հայրենիք (սեփականություն)

Հայրենիք, սեփականության իրավունքի հիմնական տեսակը միջնադարյան Հայաստանում:

Ըստ Մխիթար Գոշի դատաստանագրքի, բոլոր հողերի գերագույն սեփականատերը թագավորն էր։ Գոշի այս սահմանման հիմքում ընկած էր այն, որ դեռևս Արշակունիների ժամանակներից Հայաստանում այդպես է եղել և այդպես պետք է շարունակվեր։ Դատաստանագրքում սեփականության իրավունքի սուբյեկտներ են ճանաչվում նաև այլ թե՛ աշխարհիկ, թե՛ հոգևոր անձինք։ Այսպիսով, սեփականության իրավունքի առաջին և հիմնական տեսակը հայրենիքն էր, որը ձեռք էր բերվում «սրով» կամ «առքով»։ Եկեղեցուն և վանքերին պատկանող հողերը նույնպես համարվել են հայրենակալվածքային սեփականություն։ «Հայրենիք» տերմին միարժամանակ նշանակում էր ոչ միայն տվյալ հողատիրության կատեգորիան, այլև ընդհանրապես սեփականություն կազմող գույքը, լիներ այն կալվածք, այգի, դաշտ կամ տուն, ջրաղաց, ոռոգման ցանց և այլն։

Տե՛ս նաև 
 Գանձագին
 Պարգևական
 Մայրենիք

Գրականություն 

 А.М. Айкянц. История развития частного права в Армении. Ереван. 2006. С. 120

Ծանոթագրություններ 

Հայաստանի սեփականության իրավունք