Հայրենի անկյունում

«Հայրենի անկյունում» (), Անտոն Պավլովիչ Չեխովի պատմվածքը, որը գրվել է 1897 թվականին։ Առաջին անգամ հրատարակվել է 1897 թվականին «Ռուսկիե վեդոմոստի» թերթի նոյեմբերի 16-ին լույս տեսած 317-րդ համարի 2-3-րդ էջերում, Անտոն Չեխովի ստորագրությամբ և «Նիցցա, հոկտեմբեր» ամսաթվով։

Սյուժե 

«Հարազատ անկյունում» պատմվածքի հերոսուհի Վերա Կարդինան վերադառնում է  Դոնեցկի անծայրածիր տափաստանում կորած-մոլորված իր կալվածքը։ Նա գնում է հարազատ պապիկի և մորաքրոջ մոտ, որը վաղուց փոխարինել է մորը։ Տանը մորաքույրը նրան ծանոթացնում է  գործարանի բժիշկ Նեշչապովի հետ, ում հետ էլ պատրաստվում էր ամուսնացնել նրան։ Բժիշկը դուր չէր գալիս Վերային, «հարազատ բույնը» թվում է օտար, նյարդայնացնում են մորաքրոջ ձևամոլությունն ու կեղծավորությունը, պապի՝ վաղեմի ճորտատիրոջ կոպտությունն ու որկրամոլությունը։

Պատմության վերջում Վերան, ճնշված, վրդովված այն ամենի պատճառով, ինչ շրջապատում է իրեն, իր համար անսպասելիորեն չարության նոպայի մեջ նետվում է Ալյոնայի՝  սպասուհու վրա  (վերջինս վախից ու կաշկանդվածությունից ցած էր գցել ոսկե ժամացույցը)՝  բղավելով. «Դո՛ւրս կորի։ Ճիպոտահարե՛ք, ծեծե՛ք սրան» (IX, 242): Իսկ հետո, ուշքի .գալով, որոշում է իրեն հավաքել, համաձայնություն է տալիս ամուսնանալու բժշկի հետ։

Պատմվածքի նախապատմություն 

«Դոնեցկի ճանապարհը։ Տխուր կայանը, որը միայնակ ճերմակ է տափաստաններում, հանգիստ, պատերով, շոգից տաք, առանց միակ ստվերի, և կարծես թե առանց մարդկանց։ Գնացքը արդեն գնացել է, թողնելով ձեզ այստեղ, և նրա աղմուկը հազիվ է լսվում և ավարտվում է… Դուք նստելեմ զբոսայգում դա այնքան հաճելի է վագոնից հետո, և լողալ երկայնքով տափաստանային ճանապարհի, և ձեր առջև քիչ-քիչ բացվում են նկարներ, որոնք չկան Մոսկվայի տակ, մեծ, անվերջ, կախարդելով իր միանմանությունը։ Տափաստան, տափաստան, - եւ ուրիշ ոչինչ, հին բլուրից հեռու, կամ ջրծաղիկ. գայլերի վրա քարածուխ են տանում… Թռչունները, միայնակ, ցածր հագնում են հարթավայրի վերեւում, և նրանց թեւերի չափված շարժումները քնում են։ Շոգ է։ Անցել է մեկ ժամ իսկ ամբողջ տափաստանը տափաստանը, և հեռավորության վրա գտնվող բոլոր թփերը»:

Այսպես է գրել Անտոն Պավլովիչ Չեխովը «Հայրենի անկյունում» պատմվածքի մեջ։ Այս տափաստանը, որը լի է անկրկնելի գույներով և հմայքով, մեծ գրողը տեսել է Դոնեցկի շրջանում 1887 թվականի ամռանը։

Անտոն Պավլովիչը 27 տարեկան էր։ Լինելով արդեն հայտնի գրող, պատմվածքների 4 ժողովածուների հեղինակ՝ Չեխովը սկսել է Մոսկվայից իր հայրենի վայրերը՝ Տագանրոգ։ «Ապրում եմ Ռագոզինա Բալկայում Կրավցովի մոտ», - գրել Է Մարիա Պավլովնան 1887 թվականի ապրիլի 30-ին։ Չեխովի երկրամասի բնությունից տպավորված դեռ բազմիցս եղել է Գաբրիել Պավլովիչ Կրավցովի մոտ և հետագայում արտաքսել «Եվրոպական գրադարան», «Հանդիսատես» և «Սպուտնիկ» ամսագրերը ։ Նրա որդիներին պատրաստում էր յունկերյան ուսումնարան։

Անտոն Պավլովիչը պատմում եւ գրում է ամենահին երգչախմբի ղեկավար Կվարցովա Ն. Լեյկինանի կյանքի մասին. «Ես վերջին շրջանում ապրում եմ Դոնսկի Շվեյցարիայում, կենտրոնում, որը կոչվում է Դոնեցկի Կռուիզ՝ լեռները, ճառագայթները, անտառները, գետերը և տափաստան, տափաստան, տափաստան...Կրավցովի մոտ ապրելիս կարելի է բուժել 15 չախոտկաներ և 22 ռևմատիզմներ...Մթության տպավորությունները...» :

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 	
 ФЭБ Полное собрание сочинений Чехова, Том IX, страницы 313—324.

1897 պատմվածքներ
Անտոն Չեխովի ստեղծագործություններ
Անտոն Չեխովի պատմվածքներ