Վուլիագմենի

Վուլիագմենի (), աղի լիճ է Հունաստանում, տեղակայված համանուն փոքր քաղաքի մոտ, գտնվում է  Արևելյան Ատտիկե նոմոսի Ատտիկա վարչատարածքային բաժանման տարածքում։ Հանքային ջրերը լիճն են բարձրանում 50-ից 100 մ խորությունից և ունեն 22 մինչև 29 °C տաքություն։ Լիճ է նաև լցվում  քաղցրահամ ջուր, 17 մետր խորությամբ աղբյուներից։  Լիճը ստորգետնյա քարանձավով կապվում է ծովի հետ։ Լիճը գտնվում է Իմիտոս լեռան հարավային մասում, ծովից ոչ հեռու։ Այն ունի ձվաձև տեսք, երկարությունը 260 մ է, լայնությունը 145 մ, տարածքը 1,59 հեկտար։ Ջրային մակերևույթը գտնվում է ծովի մակարդակից կես մետր բարձրության վրա։ Նատուրա 2000 պահպանվող տարածքների մեջ է ներառված։

Լիճը ձևավորվել է ստորգետնյա մեծ քարանձավի  առաստաղի փլուզումից հետո, որը մոտավորապես 2000 տարի առաջ է տեղի ունեցել էրոզիայի և տեկտոնական ակտիվության հետևանքով։ Լճի մասին առաջինը հիշատակել է հին հույն աշխարհագիր Պավսանիասը։ Քարանձավը առաջացել է կրաքարային ժայռերում, որոնք բնորոշ են տվյալ շրջանի համար։ Լճի հետ կապ ունեցող քարանձավային համակարգը ուսումնասիրվել է 3123 մ երկարությամբ։ Քարանձավում կա 14 թունելներ որոնցում հայտնաբերվել են ստորջրյա ստալագմիտներ։ Լճի հատակը կազմված է տիղմային սուբստրատներից, որոնք հարուստ են ծծմբային միացություններով։ Լճի ջուրը ունի հանքանյութերի և միկրոէլեմենտների բարձր կենտրոնացում։ Դրանցից են՝  կալիումը, նատրիումը, ամոնիումը, լիթիումը, կալցիումը, երկաթը, քլորը և յոդը։ Լճի ջուրը օգտակար է՝  ռևմատիկ հիվանդությունների, սպորտային վնասվածքների, նյարդային համակարգի հիվանդությունների, մաշկային հիվանդությունների և գինեկոլոգիական հիվանդությունների դեպքում։ Լճում լողանալը վճարովի է։

1980-ական թվականներին լճում հայտնաբերվել է  ակտինիաների նոր տեսակ Paranemonia vouliagmeniensis, որը էնդեմիկ է ճանաչվել։  Նաև հայտնաբերվել են անողնաշարավորների երկու այլ տեսակ՝ Abra segmentum և Cerastoderma glaucum։ Վերջին տեսակը նպաստում է միկրոբներից ջրի մաքրմանը։ Լճում նաև Garra rufa ձկան տեսակն է ապրում։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 

Հունաստանի լճեր