Բրաջուր

Բրաջուր (), նախկին հայկական գյուղ Ադրբեջանի Հանրապետության Գյոյգյոլի (նախկին Խանլարի) շրջանում՝ շրջկենտրոն Շակաշենից 9 կմ հարավ-արևմուտք, Միրզիկ գյուղից 3 կմ հյուսիս, ծովի մակարդակից 980-1040 մ բարձրության վրա։

Բրաջուրում, ի տարբերություն տարածաշրջանի այլ հայկական գյուղերի, գերակշռում էին հիմնականում գետնափոր և հողածածկ տանիքներով տները։ Փողոցները ունեին կանոնավոր տեսք։

Ղարաքեշիշ անվանումով ընդգրկված է եղել Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Ելիզավետպոլի գավառում։

Անվան ծագում 
Գյուղի անվանումը կապված է այն հանգամանքով, որ գյուղի տարածքում երկու տեղ ջուրը գետնի տակից բրելով են դուրս բերվել։

Բնակչություն 
Բրաջուր գյուղի բնակչությունը անհիշելի ժամանակներից մինչև 1988-1989 թվականների բռնագաղթը եղել է բացառապես հայկական, ընդ որում, կազմված հիմնականում բնիկ հայերից։ 20-րդ դարի վերջին հայերի բռնագաղթից հետո գյուղում բնակություն են հաստատել հիմնականում ադրբեջանցիներ։

Համաձայն վիճակագրական տվյալների՝ 18-ից մինչև 20-րդ դարի սկիզբը գյուղի բնակչությունն հիմնականում ունեցել է աճման միտում։ Նվազման առանձին դեպքերը կապված են արտագաղթի, քաղաքական անկայուն վիճակի, այդ թվում՝ 1905-1906 և 1918-1920 թվականների հայ-թաթարական ընդհարումների, առաջին համաշխարհային պատերազմի հետ։

Սոցիալ-տնտեսական կյանք 
Բրաջուրեցիների հիմնական զբաղմունքը եղել է երկրագործությունը, անասնապահություը և մասամբ էլ սայլապանությունը։

Բնակիչներից ոմանք զբաղվել են նաև հանքագործությամբ։ Գյուղի հարավային կողմում եղել է կայծքարի պիտակ քարի հանքեր, որտեղից ստացված հանքանյութը վաճառքի նպատակով ուղարկվում էր Բաքու։

Բրաջուրում զարգացած էր նաև գորգագործությունը, որով զբաղվում էին հիմնականում կանայք և աղջիկները։ Վերջիններիս գործած գորգերն ու գույնզգույն կարպետները մրցում էին տվյալ ժամանակի Պարսկական հայտնի գորգագործական ընկերությունների արտադրանքի հետ։

Պատմամշակութային հուշարձաններ 
Բրաջուր գյուղի տարածքում գտնվում են բազմաթիվ պատմամշակութային հուշարձաններ՝ Սուրբ Գաբրիել եկեղեցին, Հովսեփի, Քարե կամուրջները։

Տես նաև 
 Նոր Բրաջուր

Ծանոթագրություններ 

Գյոյգյոլի շրջանի բնակավայրեր