Մեր կյանքի լավագույն տարիները

«Մեր կյանքի լավագույն տարիները» (), սև ու սպիտակ կինոֆիլմ է, որը նկարահանվել է 1946 թվականին Ուիլյամ Ուայլերի կողմից։ Մակինլի Քանթորի «Փառք ինձ համար» (Glory for Me) վեպի էկրանավորումն է։ Կասետայինը ստացավ յոթ «Օսկար»-ի մրցանակ (այդ թվում տարվա լավագույն ֆիլմը), ինչպես նաև մի շարք այլ մրցանակներ։ 1989 թվականին այն ճանաչվել է որպես ազգային հարստություն և ընդգրկվել Կոնգրեսի գրադարանում։

Սյուժե 
Երեք զինվորները Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ճակատներից վերադառնում են իրենց հայրենի քաղաքը, սակայն ապագայի հանդեպ վստահություն չեն զգում։ Ամեն մեկը յուրովի է զգում իր՝ բնականոն կյանքին վերադառնալու գործընթացը։ Ինքնաթիռի սերժանտ Էլ Սթիվենսոնը ստանում է իր նախկին գործը և շարունակում է աշխատել որպես բանկի աշխատակից, բայց պետք է նա ևս մեկ անգամ ընտելանար իր ընտանիքին և նորից վերաճանաչեր իր գրեթե մեծահասակ երեխաներին։ Կապիտան Գրեդ Դերին վերադառնում է գեղեցիկ, դատարկ և անհավատարիմ կնոջ մոտ՝ մտածելով միայն հանդերձանքների և զվարճանքի մասին։ Ծառայության ընթացքում կուտակված գումարը արագ սպառվում է, և նա ստիպված է աշխատել որպես սուպերմարկետի վաճառող։ Նավաստի Հոմեր Պերիշը ճակատից վերադառնում է հաշմանդամ, առանց երկու ձեռքի, և նա մտածում է վերականգնել նախկին հարաբերությունները իր հարսնացու Վիլմոյի հետ, թե ազատ թողնի նրան։

Դերերում

Մրցանակներ և նոմինացիաներ 
 1946՝ ԱՄՆ-ի կինոգետների քննադատների ազգային խորհրդի մրցանակ լավագույն ռեժիսորի համար (Վիլյամ Վայլեր)։
 1946՝ Նյու Յորքի կինոքննադատների ընկերության երկու մրցանակ` լավագույն ֆիլմ և լավագույն ռեժիսոր (Վիլյամ Վյյեր) անվանակարգերում։
 1947՝ «Օսկարի» 7 մրցանակ՝ լավագույն ռեժիսոր (Վիլյամ Վյյեր), լավագույն սցենարիստ (Ռոբերտ Շերվուդ), լավագույն տղամարդու դեր (Ֆրեդերիկ Մարչ), լավագույն աջակից դերասան (Հարոլդ Ռասել), լավագույն մոնտաժ (Դանիել Մանդել), լավագույն երաժշտություն (Հյուգո Ֆրիդհոֆեր), ինչպես նաև պատվավոր «Օսկար» (Հարոլդ Ռասսել, հույսի և քաջության համար, որը նա բերել է իր ֆիլմով) և մրցանակ «Լավագույն ձայնագրության» անվանակարգի համար (Գորդոն Սոյել)։
 1947՝ «Ոսկե գլոբուս» մրցանակ լավագույն ֆիլմի համար, ինչպես նաև հատուկ մրցանակ ոչ պրոֆեսիոնալ դերասանի (Հարոլդ Ռասել) լավագույն խաղի համար։
 1948՝ «Բոդիլ» մրցանակ լավագույն ամերիկյան ֆիլմի համար։
 1948՝ Իսպանիայի սցենարիստների ընկերության մրցանակ լավագույն արտասահմանյան ֆիլմի համար։
 1948՝ Կարլովի Վարիի կինոփառատոնի մրցանակի լավագույն ռեժիսորի համար։

Փաստեր 
 Ֆրենսիս Ֆորդ Կոպպոլայի ամենասիրելի ֆիլմերից մեկը։
 1992 թվականի օգոստոսի 6-ին Հարոլդ Ռասելը աճուրդում վաճառեց «Օսկար» արձանիկը՝ 60,500 դոլարով, որը նա ստացել էր երկրոդր պլանի լավագույն դերասան անվանակարգում։
 Ֆիլմի վարձույթից հետո ԱՄՆ-ում վարձավճարները կազմել են 11.3 միլիոն դոլար, ինչը գրեթե վեց անգամ ավելի է, քան արտադրության արժեքը։
 Այն  արժանացել է կինոքննադատների դրական քննադատությանը, ինչպես ԱՄՆ-ում, այնպես էլ արտասահմանում։ Այսպիսով, օրինակ, Variety շաբաթաթերթը այն անվանեց մեր կյանքի լավագույն ֆիլմ։
 Ֆիլմի նկարահանումը սկսել է 1946 թվականի ապրիլի 15-ից և տևել է մինչև օգոստոսի 9-ը, իսկ նրա պրեմիերան տեղի է ունեցել Նյու Յորքում, նույն տարվա նոյեմբերի 21-ին։
 Ֆիլմի գովազդային արշավը տևեց վեց ամիս և արժեցավ կես միլիոն դոլար։
 Միլի Ստիվենսոնի դերում պետք է խաղար 20th Century Fox աստղ Ջուն Հեվերը, սակայն նրան փոխարինեց Միրնա Լոյը։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
  
  
 О фильме на Tcmdb.com 
 «Лучшие годы нашей жизни» на сайте Box Office Mojo

Ամերիկյան ֆիլմեր
1946 ֆիլմեր
Ուիլյամ Ուայլերի ֆիլմեր
Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր
Ամերիկյան մելոդրամա ֆիլմեր
Օսկարակիր ֆիլմեր
BAFTA մրցանակի դափնեկիր ֆիլմեր
Ֆիլմեր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին
Ամերիկյան վեպերի էկրանավորումներ
Անգլերեն ֆիլմեր
Լավագույն երաժշտության համար Օսկարի մրցանակակիր ֆիլմեր
Ամերիկյան սև-սպիտակ ֆիլմեր
ԱՄՆ-ի ֆիլմերի ազգային գրանցամատյանի ֆիլմեր