Աննա Կարինա

Աննա Կարինա (, Հաննե- Կարին Բայեր,  ), ազգությամբ դանիացի ֆրանսիական կինոյի և թատրոնի դերասանուհի, կինոռեժիսոր, սցենարիստ, երգչուհի։ 1960-ական թվականներին հայտնի է դարձել որպես ֆրանսիական կինոյի «նոր ալիք» ուղղության հիմնադիրներից Ժան Լյուկ Գոդարի մուսա՝ նկարահանվելով նրա բազմաթիվ ֆիլմերում՝ Փոքրիկ զինվորը (1960), «Կինը մնում է կին» (1961), Ապրել իր կյանքով (1962), «Կողմնակի անձինք» (1964), «Խենթ Պիերոն», «Ալֆավիլ» (երկուսն էլ՝ 1965): «Կինը մնում է կին» ֆիլմի համար Կարինան Բեռլինի կինոփառատոնում արժանացել է «Արծաթե արջ» մրցանակին լավագույն դերասանուհի անվանակարգում։

Կարինան համարվում է 1960-ական թվականների կիոնոյի խորհրդանիշ։  Նյու Յորք Թայմսը նրան բնութագրել է որպես «կինոյի գեղեցիկ դերասանուհիներից մեկը և ֆրանսիական նոր ալիքի հավերժ խորհրդանիշը»։

Կենսագրություն 
Աննա Կարինան ծնվել է 1940 թվականին, Կոպենհագենում, կապիտանի ընտանիքում։ Ծնողների ամուսնալուծվելուց հետո մի քանի տարի ապրել է տատիկի մոտ, 8 տարեկանից  ապրել է մոր հետ։ Կարիերան սկսել է Դանիայում և 14 տարեկանում երգել կաբարեում, հանդես եկել կոմերցիոն ռադիոհաղորդումներում և նկարահանվել կարճամետրաժ ֆիլմերում։ Աշխատել է կինոստուդիայում որպես ստատիստ։ Առաջին անգամ նկարահանվել է իր հայրենիքում՝ «Աղջիկը և ոտնամանները» կարճամետրաժ ֆիլմում։ Տեղափոխվելով Փարիզ Կարինան որոշ ժամանակ աշխատել է որպես նորաձևություններ ցուցադրող, միաժամանակ նկարահանվել անգլիական գովազդային ժապավեններում և ամսագրերում, այդ թվում՝  Elle ամսագրում, որտեղ հանդիպել է Պիեռ Կարդենին և Կոկո Շանելին։ Կարինան նշել է, որ Շանելն է օգնել իրեն հնարելու իր պրոֆեսիոնալ անունը՝ Աննա Կարինա։

Կարինային Ժան Լյուկ Գոդարը  հանդիպել է Palmolive-ի շարքի նկարահանումների ժամանակ։ 1959 թվականին Կարինան փոքր դերակատարումներով հանդես է եկել իր ապագա ամուսնու՝ Ժան Լյուկ Գոդարի «Վերջին շնչում» (1959), Փոքրիկ զինվորը (1960), «Կինը մնում է կին» (1961), «Ապրել իր կյանքով» (1962), «Ալֆավիլ» (1965), «Խենթ Պիերոն» (1965) և այլ ֆիլմերում։

1969 թվականին Կարինան հանդես է եկել ֆրանսիացի երիտասարդ ռեժիսոր Անդրե Ֆարուագիի «Մեռնելու ժամանակը» ֆիլմում։ Նկարահանվել է նաև Ժակ Ռիվետի «Միանձնուհին» (1966), Լուկինո Վիսկոնտիի «Օտարականը» (1967), Ջեկ Լի Թոմպսոնի «Մինչև կգա ձմեռը» (1968), Ջորջ Կյուքորի «Ժյուստին» (1968), Թոնի Ռիչարդսոնի «Ծիծաղ խավարում» (1969), Հանս Գայսենդորֆերի «Դոն Կարլոս» (1972), Ժոել Սանտոնիի «Եփված հավկիթները» (1976), Ժան-Ֆրանսուա Դավիի «Ընծա գուլպա» (1978), Լորին Մազելի «Ռեջինա» (1982) և այլ ֆիլմեր։ 1973 թվականին Կարինան իր գրած սցենարով նկարահանում է «Ապրել միասին» կինոնկարը։ Իր երկրորդ՝ «Գազաններ» ֆիլմում (1975) Կարինան արծարծել է մայրության թեման և ժամանակակից կնոջ պրոբլեմները։ Կարինան նկարահանվել է նաև 1965 թվականին մոսկովյան չորրորդ միջազգային փառատոնում ոսկե մեդալի արժանացած Վալերիո Ձուրլինիի «Նրանք գնացին զինվորների ետևից» (1965), Ֆրանկո Բրուզատիի «Հաց և շոկոլադ» (1974) և Մարթա Մեսարոշի «Համարյա ինչպես տանը» (1979) կինոնկարները։

Ազատ տիրաետում է դանիերենի, ֆրանսերենի, անգլերենի, շվեյցարերենի, իտալերենի։

Ընտրյալ Ֆիլմագրություն

Ծանոթագրություններ 

Դանիացի դերասանուհիներ
Դանիացի երգչուհիներ
Դանիացի ռեժիսորներ
Դանիացի սցենարիստներ
Ֆրանսիացի դերասանուհիներ
Ֆրանսիացի կինոռեժիսորներ
Թատրոնի ֆրանսիացի դերասանուհիներ
Ֆրանսիացի սցենարիստներ
Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ
Պեր Լաշեզ գերեզմանատանը թաղվածներ
20-րդ դարի դանիացի վիպասաններ