Ինքնակոչի համախտանիշ

Ինքնակոչի համախտանիշ (), հոգեբանական երևույթ, որի ժամանակ մարդը ունակ չէ իր ձեռքբերումները ինտերնալիզացնել։ Չնայած դրանց հիմնավոր լինելու փաստարկին, համախտանիշով տառապող մարդիկ, շարունակում են վստահ լինել, որ իրենք խաբեբա են և արժանի չեն այն հաջողությանը, որին հասել են։ Որպես օրենք, իրենց ձեռքբերումները նրանք բացատրում են հաջողությամբ, հարկավոր պահին՝ հարկավոր տեղում լինելով կամ նրանով, որ ուրիշներին համոզել են, որ իրենք ավելի խելոք և իրավասու են, քան կան իրականում։

Հարցի պատմությունը
«Ինքնակոչի համախտանիշ» եզրը առաջին անգամ օգտագործվել է 1978 թվականին Պաուլինա Քլենսի   և Սյուզաննա Այմսի  հոդվածում, ըստ նրանց ուսումնասիրության շատ  հաջողակ կանայք հակված էին մտածել, թե իրենք խելոք չեն և որ շրջապատը գերագնահատում է իրենց։

Ինքնակոչի համախտանիշը հոգեկան խախտում չի համարվում և չկա DSM-IV-ում, բայց հոգեբանների ուսումնասիրության նյութ է եղել։  Պարզվել է, որ չնայած որոշ մարդիկ նախատրամադիր են ինքնակոչի համախտանիշին, դա բնավորության գիծ չէ, թեև երկար ժամանակ բնութագրվում էր որպես  բնածին որակ։ 2000-ական թվականներից համախտանիշը ուսումնասիրվում է, որպես որոշակի իրադրության և գրգիռի պատասխան։

Գրականություն 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Список литературы о синдроме самозванца, Паулина Кланс (англ.)

Ծանոթագրություններ 

Հանրամատչելի հոգեբանություն
Կոգնիտիվ խախտումներ