Մոտարկումների տեսություն

Մոտարկումների տեսություն, մաթեմատիկայի բաժին, ուսումնասրիում է մի մաթեմատիկական օբյեկտ մեկ այլ մաթեմատիկական օբյեկտներով՝ որպես օրենք ավելի պարզ, մոտարկելու հնարավորությունը,  ինչպես նաև ուսումնասիրում է մոտարկման սխալանքի։ Մոտարկումների տեսության հիմնական մասը վերաբերվում են մի ֆունկցիայի  մոտարկումը մեկ այլով, սակայն կան նաև աբստրակտ գծային տարածությունների կամ տոպոլոգիական տարածությունների մոտարկումներ։

Մոտարկումների տեսությունը կիրառվում է թվային ալգորիթմների կառուցման համար, ինչպես նաև տվյալների սեխմայի համար։

Օրինակներ 
 ֆունկցիայի ճշգրիտ արժեքը հաշվելու փոխարեն բավականաչափ փոքր -ի դեպքում օգտագործվում է հենց -ը, այսինքն՝ ։ Որքան մեծ լինի -ը, ավելի մեծ կլինի այսպիսի մոտարկման սխալանքը։

Պատմություն 
Տարբեր ֆունկիաների (օրինակ՝ արմատ) կամ հաստատաունների (օրինակ՝ ) մոտարկման բանաձևեր հայտնի են եղել դեռ շատ վաղուց։

Ժամանակակից մոտարկումերի հիմանադիր ընդունված է համարել Չեբիշևի գիտական աշխատանքը, որը նվիրված է եղել զրոյից ամենաքիչ շեղում ունեզող բազմանդամներին(այժմ դրանց կոչում են Չեբիշևի բազմանդամներ)։

Ինչպես նաև մոտարկումների դասական արդյունք է համարվում Վայերշտրասի մետարկման թեորեմը։

Ամսագրեր 
Մոտարկումների տեսությանը նվիրված հիմնական գիտական հոդվածները՝

 Journal on Approximation Theory (անգլերեն, թողարկվում է ԱՄՆ-ում, կարճ՝ JAT)
 East Journal on Approximation (անգլերեն, թողարկվում է Ռուսաստանում և Բուլղարիայում)
 Constructive Approximation (անգլերեն, թողարկվում է ԱՄՆ-ում)

Ծանոթագրություններ 

Ֆունկցիոնալ անալիզ