Լեոնհարդ Ֆրանկ

Լեոնհարդ Ֆրանկ (), գերմանացի գրող։

Կենսագրություն 
Ֆրանկը ծնվել է 1882 թվականի սեպտեմբերի 4-ին Վյուրցբուրգում, ատաղձագործի ընտանիքում։

Նա փոխել է տարբեր մասնագիտություններ, սակայն նրա հիմնական զբաղմուքն է եղել է կերպարվեստը (Մյունխենում սովորել  է գեղանկարչություն և արվեստ)։ Ֆրանկի առաջին գիրքը՝ «Ավազակային խումբը» (Die Rauberbande), հրատարակվել է 1914 թվականին՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեին, որը նրան մեծ ճանաչում է բերել։ Տեսնելով բեռլինցի լրագրողի, որ տոնում էր Լուզիտանիա ինքնաթիռի կործանումը, որոշում է լքել Գերմանիան և բնակություն հաստատել չեզոք Շվեցարիայում, որտեղ նա հրատարակել է «Մարդը բարի է» (Der Mensch ist gut, 1917) պացիֆիստական պատմվածքների ժողովածուն։

1922-ական թվականներին նա միացավ ձախական հեղափոխական գրողներին, որորնց շարքերում էին Բահերան, Բրեխտը և Կիշան։ Նրա հետաքրքրությունը աշխատավորական գործընթացին, նվիրվածությունը սոցիալիզմին և կապիտալիստներին տապալելու ցանկությունն արտացոլված է իր Բյուրգեր (Der Burger, 1924) վեպում։ «Վերջին վագոնում» նովելում կերպարների դասկարգային պատկանելությունը համապատասխանեցվում է նրանց սոցիալ քաղաքական բնութագրին և մարդկային որակներին։ «Ձախ կողմում, որտեղ սիրտն է» ինքնակենսագրականում նա գրում է․ «Նա հավատում է, որ պատմության ընթացքը զարգացման հիմնական ուղու վրա, պարտադիր հանգեցնում տնտեսության սոցիալիստական կառուցվածքին․․․ նա հավատում է որ ինքնակառավարումը հիմնված է ագահության և մաքրության վրա․․․ 2000 թվականին կապիտալիիստներին փոխարինելու են գալու սոցիալիստները»։

Նրա «Կառլ և Աննա» (1926) իրատեսական աշխատանքը շատ հայտնի է։ «Օքսենֆուրտի արական քառյակ» (Das Ochsenfurter Männerquartätt, 1927) և «Երեք միլիոնից երեքը»  (Von drei Millionen drei, 1932) վեպերում շարունակվում է «Ավազակային խումբ» վեպում սկսված Վյուրցբուրգ քաղաքի պատմությունը։ «Երեք միլիոնից երեքը» վեպը գրվել է մեծ դեպրեսիայի և դրա պատճառով սկիզբ առած գործազրկության պայմաններում։

1934 թվականին հակառազմական «Մարդը բարի է» գրքի հեղինակը նացիստների կողմից զրկվել է Գերմանիայի քաղաքացիությունից։ Գերմանիայում նրա գրքերը արգելված էին և չհրապարակվեցին մինչև 1952 թվականը, երբ լույս տեսավ նրա «Ձախից, որտեղ սիրտն է» գիրքը։

Ամբողջ կյանքի ընթացքում գրողն ապրել է տարագրության  մեջ (Շվեյցարիա, Լոնդոն, Փարիզ, որտեղ և կարողացել է Միացյալ Նահանգներ, նացիստական բռնազավումից հետո կարողացել է մի կերպ փախչել ԱՄՆ), որտեղ և նա սկսել է գրել «Հիսուսի աշակերտները» վեպը հետռազմական Գերմանիայի մասին (Die Jünger Jesu, 1949)։

Ֆրանկն մահացել է 1961 թվականի օգոստոսի 12-ին Մյունխենում։

Սոցիոլոգի հայրը Անդրե Գունդեր Ֆրանկան է։

Մատենագրություն 
1914 - «Ավազակներ» վեպ,
1917 - «Մարդը բարի է» հակապատերազմյա  նովել,
1925 - «Վերջին վագոնում» նովել,
1927 - «Օքսենֆուրտի արական քառյակ» վեպ,
1952 - «Ձախից, որտեղ սիրտն է» ինքնակենսագրական վեպ։

Ճանաչում 
1955 թվականին արժանացել է ԳԴՀ-ի ազգային մրցանակին։ Պատկերված է 1972 թվականի ԳԴՀ-ի դրոշմակնիքի վրա։

Ծանոթագրություններ 

Լեզվի և պոեզիայի գերմանական ակադեմիայի անդամներ
Գերմանիայի հրեաներ
Գերմանացի գրողներ
Գերմանացի սցենարիստներ
Գերմանացի դրամատուրգներ
ԳԴՀ ազգային մրցանակի դափնեկիրներ