Օգատա Կորին

Օգատա Կորին (, ), ճապոնացի նկարիչ:

Կենսագրություն 

Օգատա Կորինը համարվում է Միջնադարյան Ճապոնիայի խոշորագույն նկարիչներից մեկը, Ռիմպա  գեղարվեստական ոճի (Ռին դպրոց, այսինքն Կորինայի դպրոց) հիմնադիրը: Նրա աշխատանքներից շատերը ընդգրկված են Ճապոնիայի Ազգային գանձերի (կոկուհո) թվում: Օգատա Կորինը ծնվել է Կիոտոյում, հարուստ վաճառականի ընտանիքում: Ընտանիքը ներգրավված էր արվեստի բնագավառում: Կարիգանե-է (կտորեղենի առևտուր) անվանումով ընտանեկան բիզնեսը սպասարկում էր քաղաքի հարուստ արիստոկրատներին: Նկարչի հայրը, Օգատա Սոկեն (1621-1687) զբաղվում էր գեղագրությամբ և եղել է տեղական Նո թատրոնի հովանավորը: Կրտսեր եղբայրը` Օգատա Կենձանը, դարձավ հայտնի նկարիչ և խեցեգործ, եղբայրները հաճախ համատեղ աշխատանքներ էին ստեղծում:

Օգատա Կորինը կարողացել է մշակել իր հատուկ գեղարվեստական դեկորատիվ ոճը, որը հեշտությամբ ճանաչվում էր նկարի ոճավորված ձևերի և սյուժեի իրատեսական արտահայտման շնորհիվ: Օգատա Կորինը գեղանկարչություն է սովորել Կանո դպրոցից Յամամոտո Սոկենի, Կանո Ցունենոբուի (1636-1713) և Սումիյոսի Հուկեյայի (1631-1705) մոտ, բայց նրա ստեղծագործության վրա զգալի ազդեցություն են ունեցել Հոնամի Կոեցուն և Տավարայա Սոտացուն:

Հոր մահից հետո` 1687 թվականին, եղբայրները տպավորիչ ժառանգություն ստացան: Օգատա Կորինը սկսեց վարել ակտիվ հասարակական կյանք և արագ ծախսել գումարները, մի քանի տարվա ընթացքում նկարիչը զգալի պարտքեր կուտակեց և սկսեց ֆինանսական դժվարություններ կրել:

Օգատա Կորինն իր ստեղծագործություններով հայտնի դարձավ ավելի ուշ շրջանում: Օգատա Կորինը 1701 թվականին ստացավ հոկկյո (Դհարմայի կամուրջ) պատվավոր կոչումը: 1704 թվականին նա տեղափոխվում է Էդո: Այստեղ նա ստեղծեց իր բազմաթիվ գլուխգործոցները, մասնավորապես Հիրիկների առաջակալը: Այդ պահին նա սկսեց զբաղվել նաև Սեսսյուի  (1420-1506) և Սեսսոնա Սյուկեյայի  (մոտ. 1504 -մոտ. 1589) ստեղծագործությունների ուսումնասիրությամբ , որն էլ իր ազդեցությունն ունեցավ նրա աշխատանքների վրա:

1709 թվականին Օգատա Կորինը վերադարձավ Կիոտո, որտեղ տուն կառուցեց, այնտեղ բացեց արվեստանոց և ապրեց կյանքի մնացած տարիները: Նրա վերջին գլուխգործոցներից մեկը դարձավ «Կարմիր և սպիտակ սալորենու ծաղկունքը» առաջակալը: Լաքով աշխատելիս վարպետը հաճախ օգտագործում էր նաև սադափ և արծաթ:

Օգատա Կորինը մահացել է 1716 թվականի հունիսի 2-ին հանրահայտ, բայց աղքատացած: Նրա գերեզմանը գտնվում է Կիոտոյում, Մյոկեն-ձի վանքի տարածքում: Նրա աշակերտներից են եղել Կահեյ Տատեբայասին, Սիկո Վատանաբեն և Ռոսյու Ֆուկայեն: Օգատա Կորինայի ժառանգությունը հայտնի և հռչակավոր դարձնելու գործում օժանդակություն են ցուցաբերել նրա եղբայրը` Կենձանը և տարիներ անց Սակայի Հոյիցուն, որը կարողացավ գործնականում վերակենդանացնել Կորինայի ոճը և հրապարակել Օգատա Կորինայի ստեղծագործությունների ավելի քան 100 փայտափորագրական վերարտադրություններ (Կորին հյակկի-ձու):

Ստեղծագործությունների ընտրանի   
Հիրիկներ (), վեցփեղկանի առաջակալ` ստեղծված շուրջ 1701-1705 թվականներին, թանաքի և ոսկեջրած թղթի վրա:

Սա նկարչի հոկկյո տիտղոս ստանալուց հետո ստեղծած առաջին աշխատանքներից մեկն էր: Աշխատանքը ստեղծվել է Իսե Մսնոգատարի սյուժեի մոտիվներով Նիձյո ընտանիքի համար, իսկ նրանք այն տրամադրել են Նիսի-հոնգանձի վանքին): Առաջակալը ներառված է Ճապոնիայի Ազգային գանձերի ցանկի մեջ:

Մոտավորապես 5-12 տարի անց Օգատա Կորինը ստեղծեց «Հիրիկները Յացուհասիի մոտ» առաջակալը (), որի վրա ավելացվել էր կամուրջ: Առաջակալը թանաքի, ներկերի և ոսկեջրած թղթի օգնությամբ: Ներկայումս այն պահպանվում է Մետրոպոլիտեն թանգարանի հավաքածու: Գրեթե մեկ դար անց երկու առաջակալները միասին ցուցադրվեցին Նեձու թանգարանում:

 
«Քամու աստվածը և որոտի աստվածը» () երկփեղկանի առաջակալ, համարվում է Տավարայի Սոտացուի աշխատանքի բնօրինակի վերարտադրությունը: Զարդանկարում պատկերված է Ռայձինը, որոտի, կայծակի և փոթորիկի աստվածը և  Ֆուձին, քամու աստվածը: Հետագայում Սակայի Հոիցուն նույնպես կատարեց այդ աշխատանքի իր վերարտադրությունը: Ստեղծագործությունը գտնվում է Տոկիոյի ազգային թանգարանի հավաքածուում, այն ընդգրկված է Ճապոնիայի կարևորագույն մշակութային արժեքների ցանկում:

«Կարմիր և սպիտակ սալորենու ծաղկունքը» (), Օգատայի կողմից իր ստեղծագործական գոծունեության ուշ շրջանում ստեղծված երկփեղկանի առաջակալ, որը համարվում է նրա ստեղծագործության գլուխգործոցը: Այնտեղ պատկերված է գետ և կարմիր ու սպիտակ ծաղիկներով երկու ճապոնական սալորենիներ:

Բացի տարասիկոմի տեխնիկայից, աշխատանքը հայտնի է նրանով, որ ծաղիկների թերթիկները պատկերված են մեկ գունանյութով առանց ուրվագծերի: Առաջակալը ընդգրկված է Ճապոնիայի Ազգային գանձերի ցանկում:

Գրականություն 
  (в пер., суперобл.)
 Hiroshi Mizuo. Edo painting: Sotatsu and Korin. / Übersetzt von John M. Shields. — : Weatherhill, 1972.
 
 
 Irises and Red and White Plum Blossoms. Secret of Korin’s Designs. (2015). Nezu Museum.

Ծանոթագրություններ 

Ճապոնացի նկարիչներ