Անվանաբայական ստորոգյալ

Անվանաբայական ստորոգյալ, դիմավոր բայով և այլ խոսքի մասերով կազմված ստորոգյալը կոչվում է անվանաբայական։ Այն կազմված է լինում երկու կամ ավելի բառերից, որոնցից մեկը էական բայն է կամ վերացական մի բայ, մյուսը կամ մյուսները՝ նյութական իմաստ ունեցող որևէ խոսքի մաս (բացի խոնարհված բայից)։

Անվանաբայական ստորոգյալի մաս կազմող և ստորոգվող հատկանիշն արտահայտող վիճակացույց բառը կոչվում է ստորոգելի կամ ստորոգելիական վերադիր, իսկ ստորոգվող հատկանիշը ենթակային ստորոգողը կոչվում է հանգույց։ Օրինակ՝ «Մեր լեզուն ճկուն է ու բարբարոս» (Եղիշե Չարենց) նախադասության մեջ ճկուն և բարբարոս ածականները հատկանշացույց են, իսկ է էական բայը այդ հատկանիշները վերագրել է լեզուն ենթակային։

Հայերենում ստորոգելին արտահայտվում է՝
 Գոյականի ուղիղ և թեք հոլովներով Աշխարհն էլ ասես մի հեքիաթ լիներ։ (Ավ. Իսահակյան), Գիրքը Արամինն է։ Գդալը թեյի է։ Տունը քարից է։ Կահույքը որակով է։
 Ածականներով (Ճոխ է հայոց լեզուն։)
 Թվականներով (Արամը հինգերորդն է։ Նրանք երեքն են։)
 Դերանուններով (Այս գիրքը մերն է։ Մեր հին տունն այնտեղ էր։)
 Դերբայներով (Կարևորը լավ անուն թողնելն է։ Նա լավ կռվող է։)
 Մակբայներով (Արդեն ուշ է։)

Հանգույցն արտահայտվում է էական բայի դրական ու ժխտական ձևերով, ինչպես նաև վերացական կոչվող բայերով (անել, դառնալ, թվալ, համարվել, հանդիսանալ, երևալ, կոչվել, հռչակվել, ճանաչվել, ձևանալ, մնալ, ստանալ, անվանվել, նշանակվել, առաջադրվել և այլն)։

Աղբյուրներ 
 Ա. Պապոյան, Խ. Բադիկյան, Հայոց լեզվի շարահյուսություն, Երևան, 2003թ.։
 Մ. Ասատրյան, Ժամանակակից հայոց լեզու (շարահյուսություն), Երևան 1987։

Խոսքի մասեր