Ալեքսանդար Ջուրիչ

Ալեքսանդար Ջուրիչ (, , Դոբոյ), սերբական ծագմամբ սինգապուրցի ֆուտբոլիստ, որը ծնվել է Բոսնիա և Հերցեգովինայի տարածքում։ Ֆուտբոլիստի կարիերան ավարտել է 2014 թվականին, իսկ ներկա պահին հանդիսանում է ֆուտբոլի Սինգապուրի առաջնությունում հանդես եկող «Տամպինս Ռովերս» ֆուտբոլային ակումբի ֆիզպատրաստության գծով աշխատող մարզիչը։

15 տարեկան հասակում Ջուրիչը դառնում է բայդարկաներով և կանոեներով թիավարության Հարավսլավիայի չեմպիոն, իսկ 17 տարեկան հասակում զբաղեցնում է ութերորդ հորիզոնականը ամբողջ աշխարհում։ 1992 թվականի պատանեկան Օլիմպիական խաղերի շրջանակներում նա բայդարկաներով և կանոեներով թիավարության մրցությունում ներկայացրել է Բոսնիա և Հերցեգովինան։ Օլիմպիադայից հետո նա շարունակել է իր ֆուտբոլային կարիերան։ 1999 թվականին նա պայմանագիր է կնքել Սինգապուրի առաջնությունում հանդես եկող «Տանչժոն Պագար Յունայթեդ» ակումբի հետ, որտեղ էլ կարիերայում առաջին անգամ իրեն փորձել է հարձակվողական դիրքերում։ Նա իր բոլոր տիտղոսները հաղթել է սինգապուրական ակումբների հետ. «Հոում Յունայթեդ», «Գեյլանգ Ինտերնեշնլ», «Ուորիորս» և «Տամպինս Ռովերս»։ 15 մրցաշրջանների ընթացքում նա հաղթել է ութ չեմպիոնական տիտղոս և երեք Սինգապուրի գավաթ, երեք անգամ դարձել է Սինգապուրի տարվա լավագույն ֆուտբոլիստ և չորս անգամ՝ լավագույն ռմբարկու, համարվում է Սինգապուրի առաջնության ռեկորդակիր՝ նրանում հեղինակած գոլերի քանակով։

Միջազգային հարթակում Ջուրիչը նշել է իր նորամուտը 37 տարեկան հասակում՝ Սինգապուրի ազգային հավաքականի կազմում, 2007 թվականին։ 2008 թվականի մայիսին նա հավաքականի պատմության մեջ դառնում է առաջին հպատակված ֆուտբոլիստը, որը նշանակվում է որպես հավաքականի թմավագ։ Նա եղել է հավաքականի կազմում 2008, 2010 և 2012 թվականների ԱՍԵԱՆ-ի առաջնության շրջանակներում, որոնցից վերջինում հենց Սինգապուրի հավաքականն է հաղթանակ տանում։ Ջուրիչը հրաժեշտ է տալիս հավաքականին 2012 թվականին։ Հավաքականի կազմում ունի անցկացրած 53 հանդիպում և հեղինակած 24 գոլ։

2013 թվականին նա նշանակվում է, որպես «Տամպինս Ռովերս» ֆուտբոլային ակումբի ֆիզպատրաստության գծով աշխատող մարզիչ։ Ֆուտբոլիստի կարիերան ավարտել է 2014 թվականի նոյեմբերին՝ 44 տարեկան հասակում։

Վաղ տարիներ 

Ալեքսանդար Ջուրիչը ծնվել է Դոբոյ քաղաքի Լիպաց գյուղում։ Ջուրիչի հայրը աշխատել է երկաթուղում, իսկ ազատ ժամանակ զբաղվել է պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլով։ Նրա մայրը սպանվել է 1993 թվականի օգոստոսի 9-ին հրետանային գնդակոծման ժամանակ՝ Ջուրիչի 23 ամյակը լրանալուց երեք օր առաջ։ Հայրը մահացել է քաղցկեղից՝ 62 տարեկան հասակում, 2000 թվականին։

Ջուրիչը սովորել է «Իոսիպ Իովանովիչ» անունը կրող նախնական դպրոցում, այնուհետև ստացել է ավտոմեխանիկի կրթություն։ Մանուկ հասակում Ջուրիչը երկրպագել է «Ցրվենա Զվեզդա» ակումբին, իսկ հետո սկսել է զբաղվել ֆուտբոլով իր հայրենի քաղաքի «Սլոգա Դոբոյ» ակումբի պատանեկան կազմում։ Սկզբում նա խաղադաշտում հանդես էր գալիս, որպես դարպասապահ, իսկ հետո՝ կիսապաշտպան։ Երբ որ Ջուրիչը 12 տարեկան էր բժիշկները նրա մոտ հայտնաբերում են կրծքավանդակի հետ կապված առողջական խնդիրներ և խորհուրդ են տալիս զբաղվել բայդարկաներով և կանոեներով թիավարությամբ, հակառակ դեպքում ապագայում նա վիրաբուժական միջամտության կարիք կունենար։ 15 տարեկան հասակում նա իրենց փորձելով այդ սպոտաձևում դառնում է Հարավսլավիայի չեմպիոն, իսկ 17 տարեկան հասակում աշխարհի առաջնությունում զբաղեցնում է 8-րդ հորիզոնականը։

17 տարեկան հասակում Ջուրիչին կանչում են Հարավսլավիայի ազգային բանակ, որտեղ նա հասնում է մինչև սպայի աստիճանի։ Պատերազմի նախաշեմին նրա հայրը ցանկանում էր, որ կամ Ալեքսանդարը կամ նրա եղբայր Միլանը լքեն երկիրը, որպեսզի սերունդը շարունակելու հարցը լուծվի։ Որոշվել էր, որ քաղաքը լքելու է Ալեքսանդարը, քանի որ նա ավելի երիտասարդ էր և զբաղվում էր ֆուտբոլով։

1992 թվականի Օլիմպիական խաղեր 

1992 թվականին դեռևս նոր կազմավորված Բոսնիա և Հերցեգովինայի Օլիմպիական կոմիտեն հրավիրում է Ջուրիչին 1992 թվականի Օլիմպիական խաղերում երկիրը բայդարկաներով և կանոեներով թիավարության սպորտաձևում ներկայացնելու նպատակով։ Խաղերը կայանալու էին Բարսելոնայում։ Չնայած նրան, որ նա շուրջ երկու տարի չէր մարզվել, այնուամենայնիվ նա ընդունում է այդ առաջարկը։ Քանի որ Բոսնիական օլիմպիական կոմիտեն չէր կարող վճարել Ջուրիչի տրանսպորտային ցախսերի համար տրվող գումարը, Ալեքսանդարը ստիպված է լինում հաղթահարել մինչև Բարսելոնա ձգվող 1500 կիլոմետր երկարությամբ ճանապարհը ավտոստոպի միջոցով։ Ունենալով իր ձեռքերում միայն Օլիմպիական կոմիտեի կողմից տրված նամակը և անգամ անձնագիր չունենալով, Ջուրիչը համոզում է բեռնատար մեքենայի վարորդին տանել նրան ավստրիական սահմանի մոտ։ Սահմանի վրա հսկող ծառայությունը նախապես թույլ չի տալիս, որ Ջուրիչը հատի ավստրիական սահմանը, քանի որ նրան որպես փախստական էին կարծել։ Ջուրիչը հաստատում է իր մասին տեղեկությունը, Օլիմպիական կոմիտե կատարած զանգի միջոցով։ Տեղի սահմանապահները օգնում են նրան գտնել անհրաժեշտ տրանսպորտը և հասնել Սլովենիա, որտեղ նա հասնելով օդանավակայան ուղևորվում է Բարսելոնա։ Արդյունքում Ջուրիչը հասնում է Օլիմպիական խաղերին, որտեղ դառնում է Բոսնիա և Հերցեգովինայի տաս հոգանոց կազմի անդամներից մեկը, որը Օլիմպիական խաղերում նշում է իր նորամուտը։ Մրցաշարերում մասնակցություն ունենալու նպատակով, նա ստիպված է լինում դիմադրել իտալացի և իսպանացի փորձառու մարզիկների կողմից մղվող պայքարին։ Ջուրիչը այդ մրցությունում ցուցադրում է ամենավատ արդյունքը։ Օլիմպիական խաղերի ավարտից հետո նա շարունակում է իր ֆուտբոլային կարիերան «Սեգենդա» ֆուտբոլային ակումբի կազմում։

Ակումբային կարիերա

Ավստրալիա 

Ջուրիչի ընկերը օգնում է նրան Ավստրալիայում Ֆրանկ Արոկի հետ հանդիպում ունենալու հարցում։ Ֆրանկը հունգարական ծագում ունեցող սերբ մարզիչ էր, որը հանդիսանում էր Ավստրալիայի ազգային հավաքականի մարզիչը։ 1994 թվականին Ջուրիչը համալրում է Ազգային ֆուտբոլային լիգայում հանդես եկող «Սաութ Մելբուրն» ֆուտբոլային ակումբի կազմը, որտեղ սկսում է հանդես գալ, որպես պաշտպան։ Այդ մրցաշրջանում ակումբը զբաղեցնում է վեցերորդ հորիզոնականը, իսկ փլեյ-օֆֆ փուլում շատ մոտ էր եզրափակիչ հասնելուն, սակայն կիսաեզրափակչում պարտվում է «Մելբուրն Նայթս» ակումբին 3-2 հաշվով։ Փլեյ-օֆֆի շրջանակներում կայացող խաղերում Ջուրիչը մասնակցություն չէր ունենում։ Քանի որ ԱՖԼ-ի խաղերի մեծամասնությունը կայանում էին ամռանը, Ջուրիչը հաճախ հանդես էր գալիս այդ առաջնությունում հանդես եկող տարբեր ակումբների կազմերում։ Այդ ձևով նա հանդես է եկել այնպիսի ավստրալիական ակումբների կազմում, ինչպիսիք են՝ «Պորտ Մելբուրն Շարկսը», «Գիպսլենդ Ֆելկոնզը», «Հեյդելբերգ Յունայթեդը» և «Վեստ Ադելաիդան»։

1999 թվականին Ջուրիչի ակումբը, «Վեստ Ադելաիդան» սնանկանում է։ Նա առաջարկ է ստանում Հոնկոնգից և Սինգապուրից և որոշում է ընտրել վերջինը։ Ալեքսանդարը շարունակում է իր կարիերան «Տանչժոն Պագար Յունայթեդ» սինգապուրյան ակումբում։ Կարիերայի այս շրջանում նա խաղադաշտում հանդես էր գալիս, որպես ձախ վինգեր կամ կիսապաշտպան։ Սակայն որոշ ժամանակ անց ակումբի մարզիչ Տոհարի Պաիջանը բարձրահասակ Ջուրիչին տեղափոխում է հարձակման գիծ։ 1999 թվականի մայիսի 19-ին նա հեղինակում է իր առաջին գոլը Սինգապուրի առաջնությունում։ Նա իր առաջին գոլը հեղինակում է «Ջուրոնգ» ակումբի դեմ կայացած խաղում։ Սկզբում նրա ակումբը պարտվում էր 2-0 հաշվով, սակայն խաղավերջում նրանց հաջողվում է տանել 2-4 հաշվով կամային հաղթանակ։ Ջուրիչը իր առաջին մրցաշրջանում մասնակցում է 16 հանդիպման և դառնում է 11 գոլի հեղինակ, իսկ նրա ակումբը մրցաշարային աղյուսակում զբաղեցնում է երրորդ հորիզոնականը։

Մրցաշրջանի վերջում Ջուրիչը վերադառնում է Ավստրալիա և ավստրալիական քաղաքացիություն է ստանում՝ ազգային հավաքականի կազմում հանդես գալու սպասումով։ Նա պայմանագիր է կնքում Սիդնեյի «Մարկոնի Ստալիոնզ» ակումբի հետ, որի կազմում նա կրկին սկսում է հանդես գալ, որպես ձախ կիսապաշտպան։

2000 թվականի հունիսին Ջուրիչը համալրում է սինգապուրյան «Հոում Յունայթեդ» ֆուտբոլային ակումբի կազմը, որտեղ կրկին սկսում է հանդես գալ հարձակման գծում։ Նա իր նոր ակումբի կազմում բոլոր մրցաշարերում միասին հեղինակում է 11 գոլ և դառնում է 2000 թվականի Սինգապուրի գավաթի դափնեկիր։ Այդ գավաթի խաղարկության եզրափակչում նրա ակումբը նվազագույն հաշվով հաղթանակ է տանում «Ուորիորս» ակումբի դեմ կայացած խաղում։ Մրցաշրջանի վերջում նա լքում է ակումբը։

«Գեյլանգ Ինտերնեշնլ» 

2001 թվականին Ջուրիչը պայմանագիր է կնքում «Գեյլանգ Ինտերնեշնլ» ակումբի հետ, որտեղ հարձակողական համագործակցություն է սկսում Մոհդոմ Նուր Ալիի հետ։ Ջուրիչը ասում էր, որ Ալին օնգել է իրեն հեղինակել «կոպիտ ասած, իր գոլերի կեսը»։ «Գեյլանգը» հաղթում է իր առաջին չեմպիոնական տիտղոսը հինգ տարի անց, «Ջուրոնգի» դեմ առաջնության վերջին տուրում կայացած խաղի հաղթական արդյունքի շնորհիվ։ Այդ մրցաշրջանում Ջուրիչը դառնում է 37 գոլի հեղինակ։ 2001 թվականի Սինգապուրի գավաթի խաղարկության շրջանակներում Գեյլանգը խաղում էր ընդդեմ «Հոում Յունայթեդի»։ Առաջին խաղակեսից հետո մրցակիցը տանում էր 4-0 հաշվով հաղթանակ։ Ջուրիչը և փլեյմեյքեր Բրայան Բոսուելը վնասվածք էին ստացել, իսկ Նուր Ալին հեռացվել էր խաղադաշտից։ Ութ հոգանոց կազմով Գեյլանգը պարտվում է վերջնական 8-0 հաշվով։ Չնայած այն բանին, որ թիմի գլխավոր մարզիչ Չան Չոնը հայտարարել էր, որ Ջուրիչը ակումբի ևս յոթ ֆուտբոլիստների հետ լքելու է թիմի կազմը,՝ հարձակվողը երկարաձգում է իր պայմանագրի ժամկետը և հաջորդ մրցաշրջաններում կայացած 127 խաղերում դառնում է 97 գոլի հեղինակ։ 2003 թվականին նա հաղթահարում է Սինգապուրի առաջնության շրջանակներում 100 գոլի սահմանը։

Գեյլանգը, որպես 2001 թվականի Սինգապուրի չեմպիոն մասնակցություն էր ունենում Չեմպիոնների Լիգայի որակավորման փուլին։ Այդ փուլի երկրորդ տուրում «Բրունեյ ԴՊՄՄ» ակումբի դեմ կայացած խաղում Ջուրիչը մեկ գոլի հեղինակ է դառնում տնային հանդիպման ժամանակ և դուբլ է ձևակերպում արտագնա խաղում․ «Գեյլանգը» 7-0 ընդհանուր հաշվով շարժվում է առաջ։ Որակավորման փուլի եզրափակիչ շրջանում ակումբը հանդիպել էր չինական «Շանխայ Շենխուա» ակումբի հետ և պարտվել 5-1 ընդհանուր հաշվով, իսկ Ջուրիչին հաջողվել էր հեղինակել այդ երկու խաղերի արդյունքում իր թիմի կողմից խփված միակ գոլը։

2004 թվականին «Գեյլանգը» նշում է իր նորամուտը ԱՖԿ-ի նորաստեղծ գավաթի շրջանակներում, որպես 2003 թվականի Սինգապուրի առաջնության արծաթե մեդալակիր։ Ջուրիչը գոլի հեղինակ է դառնում քառորդ եզրափակչում կայացած երկու խաղերում, սակայն «Գեյլանգ Ինտերնեշնլը» վերջնական հաշվով հաղթում է «Պերակին»։ Մրցաշարում նա ընդհանուր հաշվարկով հեղինակում է հինգ գոլ, իսկ «Գեյլանգը» հասնում է մինչև կիսաեզրափակիչ, որտեղ արտագնա խաղում 1-1 հաշվով ոչ-ոքիից հետո նվազագույն հաշվով պարտվում է «Ալ-Վահդիին»։

«Ուորիորս» 

2004 թվականի նոյեմբերին Ջուրիչը պայմանագիր է կնքում «Ուորիորս» ակումբի հետ։ Նոր ակումբի հետ նա չորս անգամ հաղթանակ է տանում առաջնությունում, երկու անգամ ձևակերպում է «ոսկե դուբլ»՝ 2007 և 2008 թվականներին և երեք անգամ դառնում է առաջնության լավագույն ռմբարկու. 2007, 2008 և 2009։ Ջուրիչը նոր ակումբի կազմում անցկացրած 150 խաղերում դառնում է 129 գոլի հեղինակ։ Շնորհիվ բարձր արդյունավետության նա դառնում է Սինգապուրի առաջնության տարվա լավագույն ֆուտբոլիստ՝ 2007 և 2008 թվականներին։ Նա հեղինակում է իր 200-րդ գոլը Սինգապուրի առաջնությունում 2007 թվականի հուլիսի 9-ին՝ «Լյաոնին Գուանյուանի» դեմ կայացած խաղում հինգ րոպեների ընթացքում հեթ-տրիկի հեղինակ դառնալով։ Իսկ իր 38-րդ տարեդարձի ժամանակ իր նախկին ակումբը համարվող «Գեյլանգ Ինտերնեշնլի» դեմ խաղում դուբլի հեղինակ դառնալով նա Սինգապուրի առաջնությունում հեղինակած իր 244 գոլերի շնորհիվ գերազանցում է մինչև այդ Միրկո Գրաբովացայի կողմից գրանցած ռեկորդը։ 2008 թվականին նա նաև դառնում է Սուպերգավաթի դափնեկիր. նրա ակումբը հետխաղյա 11 մետրանոց հարվածաշարի արդյունքներով հաղթանակ է տանում «Հոում Յունայթեդի» դեմ կայացած խաղում։

2009 թվականին «Ուորիորսը» դառնում է առաջին սինգապուրյան ակումբը, որը դուրս է գալիս ԱՖԿ Չեմպիոնների Լիգայի խմբային փուլ։ Փլեյ-օֆֆ փուլում ակումբը հաղթահարում է «Բուրիրամ Յունայթեդ» և «ՊՍՄՍ Մեդան» ակումբների արգելքները։ Խմբային փուլում ակումբը խաղում էր ընդդեմ «Կասիմա Անտլերսի», «Սուվոն Սամսունգ Բլյուուինգզի» և «Շանխայ Շենխուայի»։ 2009 թվականի մայիսի 19-ին Ջուրիչը գոլի հեղինակ է դառնում «Սուվոն Բլյուուինգզի» դեմ կայացած խաղում, սակայն ակումբին չի հաջողվում անցնել հաջորդ փուլ՝ հինգ ոչ-ոքիների և մեկ պարտության արդյունքում։

2009 թվականի սեպտեմբերին Ջուրիչը համաձայնվում է համալրել ինդոնեզական սուպերլիգայում հանդես եկող Շրիվիջաե ակումբի կազմը։ Գործարքի արժեքը կազմում է $ 110000: Սակայն մեկ ամիս ինչպես նշվում է մամուլում, վերջիվերջո ֆուտբոլիստը մերժել է այդ առաջարկը, քանի որ այդ ակումբը միակողմանի համաձայնությամբ ցանկանում էր փոխել մինչև այդ երկկողմանի համաձայնությամբ հաստատված պայմանագիրը։

Տամպինս Ռովերս 

Ջուրիչի հարաբերությունները «Ուորիորսի» տնօրինության հետ խզվում է «Շրիվաջայու» տեղափոխության փորձից հետո։ Ակումբը որոշում է չառաջարկել նրան նոր պայմանագիր և 2010 թվականին նա տեղափոխվում է «Տամպինս Ռովերս»։ Իր առաջին մրցաշրջանում նա հեղինակում է 20 գոլ, իսկ ակումբը առաջնությունում զբաղեցնում է երկրորդ հորիզոնականը։ Նա իր ակումբի հետ միասին երեք անգամ անընդմեջ երկրի չեմպիոն է ճանաչվում՝ 2011 թվականից 2013 թվականը, ինչպես նաև չորս սուպերգավաթի դափնեկիր է դառնում՝ 2011 թվականից 2014 թվականը։ 2010 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Սինգապուրի գավաթի խաղարկության շրջանակներում կայացած «Բալեստե Հալսայի» դեմ խաղում դուբլ ձևակերպելով նա Սինգապուրի ֆուտբոլային մրցաշարերի պատմության մեջ դառնում է առաջին ֆուտբոլիստը, ում հաջողվում է հասնել 300 հեղինակած գոլի սահմանին։ 2011 թվականի հուլիսին IFFHS համարում էր Ջուրիչին գործող ֆուտբոլիստների թվում լավագույն ռմբարկու, նրա հաշվին կար 444 հանդիպում և հեղինակված 328 գոլ։ 2012 թվականին նա ստանում է Սինգապուրի տարվա լավագույն ֆուտբոլիստի իր երրորդ տիտղոսը։

2014 թվականի մրցաշրջանի վերջում Ջուրիչը հայտարարում է ֆուտբոլային կարիերան ավարտելու իր որոշման մասին։ Սկզբում նա ցանկություն ուներ ֆուտբոլը թողնել երկու տարի առաջ, սակայն ակումբի տնօրինությունը համոզում է նրան հետաձգել կարիերան ավարտելու գործընթացը։ Նա սկսում է մրցաշրջանը իր հաշվին ունենալով 378 հեղինակած գոլ առաջնությունում։ «Տամպինսին» չի հաջողվում դուրս գալ ԱՖԿ Չեմպիոնների լիգայի խմբային փուլ՝ որակավորման փուլի առաջին տուրում «Սաուտ Չայնայի» կողմից կրած պարտությունից հետո։ Ջուրիչը ավարտում է մրցաշրջանը բոլոր մրցաշարերում անցկացրած 35 խաղերում հեղինակած 8 գոլերով, իսկ «Տամպինսը» զբաղեցնում է երրորդ հորիզոնականը Սինգապուրի առաջնությունում։ 2014 թվականի նոյեմբերի 5-ին Ջուրիչը ավարտում է իր խաղային կարիերան։

Միջազգային կարիերա 

Քանի որ Ջուրիչը չէր մասնակցում Սինգապուրի ֆուտբոլային ասոցիացիայի կողմից կազմակերպված հպատակված արտասահմանցի սպորտային տաղանդների հետ կապված ծրագրին, նա կարողանում է ստանալ Սինգապուրի քաղաքացիություն միայն երրորդ փորձից հետո, 2007 թվականի սեպտեմբերի 27-ին։ Չնայած այն բանին, որ նա ստացել էր Սինգապուրի քաղաքացիությունը ոչ սպորտային պատճառներով, 2007 թվականի նոյեմբերի 1-ին ազգային հավաքականի գլխավոր մարզիչ Ռադոյկո Ավրամովիչը նրան հրավիրում է հավաքական։ Նոյեմբերին 9-ին նա նշում է իր նորամուտը ազգային հավաքականի կազմում՝ 37 տարեկան և 89 օրական հասակում․ նրա նորամուտային խաղն է դառնում 2010 թվականի աշխարհի առաջնության որակավորման փուլի շրջանակներում կայացած Տաջիկստանի ազգային հավաքականի դեմ խաղը։ Ջուրիչը այդ խաղում հեղինակում է իր հավաքականի կողմից խփված երկու գոլերը, որի շնորհիվ նրանք հաղթում են 2-0 հաշվով։ Պատասխան խաղը Ջուրիչը սկսում է թիմի մեկնարկային կազմի հետ։ Այդ խաղում գրանցված 1-1 հաշվով ոչ-ոքին նշանակում էր, որ Սինգապուրի հավաքականը առաջին անգամ անցնում էր ասիական հավաքականների որակավորման փուլի երրորդ փուլ, որտեղ հավաքականին սպասվում էր Սաուդյան Արաբիայի, Լիվանայի և Ուզբեկստանի ազգային հավաքականների դեմ կայանալիք խաղերը։ Ջուրիչը շարունակում է միջազգային հարթակում ցուցադրել իր բարձր արդյունավետությունը այդ փուլում, սակայն Սինգապուրի հավաքականը վերջնական արդյունքներով խմբում զբաղեցնում է 3-րդ հորիզոնականը և լքում մրցաշարը։

Ջուրիչը սկսում է 2012 թվականի ԱՍԵԱՆ-ի առաջնությունը պահեստային կազմում, սակայն թիմի կիսապաշտպան Հարիս Հարունի վնասվածք ստանալուց հետո նրան ընդգրկում են հավաքականի հիմնական կազմ։ Գործող չեմպիոնի՝ Մալայզիայի ազգային հավաքականի դեմ կայացած խաղում, Ջուրիչը խփելով խաղի վերջին գոլը հաստատում է այդ հանդիպման 3-0 վերջնական հաշիվը։ Այդ գոլի շնորհիվ նա դառնում է մրցաշարի պատմության մեջ ամենատարեց լավագույն ռմբարկուն․ նա այդ ժամանակ 42 տարեկան և 105 օրական էր։ Նաև նա դառնում է երկրորդ ամենատարեց գոլի հեղինակը միջազգային հարթակում։ Երեք օր անց Սինգապուրի հավաքականը Ինդոնեզիայի ազգային հավաքականի դեմ կայացած խաղում կրում է նվազագույն հաշվով պարտություն, սակայն խմբային փուլի եզրափակիչ խաղում հաղթելով Լաոսի հավաքականին՝ Սինգապուրի հավաքականը դուրս է գալիս մրցաշարի հաջորդ փուլ։ Հավաքականը հաջորդ փուլում կայացած Ֆիլիպինների հավաքականի դեմ խաղում, երկու հանդիպումների վերջնական հաշվով հաղթանակ է տանում և դուրս է գալիս եզրափակիչ։ Որոշիչ խաղում հավաքականը կարողանում է հաղթանակ տանել Թաիլանդի հավաքականի դեմ կայացած խաղում և դառնալ չեմպիոն։ Ջուրիչը հեռանում է հավաքականից իր հաշվին ունենալով անցկացրած 53 հանդիպում և հեղինակած 24 գոլ։

Խաղաոճ 

Ջուրիչին գնահատում էիր իր բարձր արդյունավետության և ֆիզիկական ուժի համար։ Նա մշտապես գտնվում էր լավ մարզավիճակում և վարում էր առողջ ապրելակերպ, ինչի շնորհիվ նրա կարիերան ձգվել էր ավելի քան երեք տասնամյակ։

Դեռևս կարիերայի վաղ շրջանում նա հանդես էր գալիս, որպես դարպասապահ, իսկ հետո՝ կիսապաշտպան։ Ավստրալիա տեղափոխվելուց հետո Ջուրիչը հանդես էր գալիս, որպես պաշտպան։ Տեղափոխվելով «Տանչժոն Պագար Յունայթեդ», նա առաջին հերթին շարունակում է խաղալ ձախ եզրում՝ վինգերի կամ կիսապաշտպանի դիրքերում։ Սակայն հետո մարզիչ Տոհարի Պաիջանը որոշում է, որ բարձրահասակ Ջուրիչը (192 սմ) ավելի արդյունավետ կխաղա հարձակվողական դիրքերում։ Վերադառնալով Ավստրալիա, նա կրկին սկսում է խաղալ ձախ կիսապաշտպանի դիրքում և միայն «Հոում Յուայթեդի» կազմում նա վերջնականապես դառնում է հարձակվող։

Անձնական կյանք և կարիերան ավարտելուն հաջորդող տարիներ 

Ջուրիչը իր կնոջ՝ Նատաշայի հետ ծանոթացել է 1998 թվականին Մելբուրնում․ նրանք ամուսնանում են 2000 թվականի հունվարին։ Զույգը ունի երկու երեխա․ աղջիկը՝ Իզաբելա Նինան և որդին՝ Ալեսանդրո Հյուգոն․ երկուսն էլ ծնվել են Սինգապուրում։

Ջուրիչը ապրում է Սինգապուրի Հոլլանդ Վիլաջ քաղաքում։ Որպեսզի մնա մարզավիճակի մեջ, նա ամեն առավոտ, այդ թվում մինչմրցաշրջանային հատվածում՝ վազում է 15 կմ Ջոհոր-Բարուի շուրջը։ Նա չի խմում, չի ծխում և շուտ է քնում։ Նա փորձում է չչարաշահել չիլի պղպեղը և սահմանափակում է իրեն յուղոտ սննունդի հարցում։

Ֆուտբոլից դուրս Ջուրիչը զբաղվել է բարեգործական գործունեությամբ։ Շուրջ 10 տարի նա կամավոր է եղել մանկատնում։ Նա որդեգրել է Մասսիմո Լուկու Մոնտի անունով տղային, երբ որ նա ընդամենը մեկ շաբաթական էր։ 2012 թվականին Ջուրիչը շուրջ 12 տարի որպես տաքսու վարորդ էր աշխատել և The Straits Times School Pocket Money Fund ֆոնդի համար հավաքել էր 2657 դոլլար։ 2013 թվականի սեպտեմբերին նա իր երեք երեխաների հետ պլաստիկ աղավնիներ է պատրաստում, որոնք վաճառվեցին Dover Park-ին օգնելու նպատակով։ Ջուրիչը իր աշխատանքները համարում է՝ «պատասխանատվություն Սինգապուրին որևէ բան փոխարեն տալը»։ 2014 թվականի դեկտեմբերին Ջուրիչը նշանակվում է Դելտա-Լիգայի դեսպան, որը ֆուտբոլային մրցաշար էր։

Ակումբային վիճակագրություն 

Աղբյուրներ․

Ձեռքբերումներ

Ակումբային 
«Հոում Յունայթեդ»
 Սինգապուրի գավաթ։ 2000

«Գեյլանգ Ինտերնեշնլ»
 Սինգապուրի առաջնություն։ 2001

«Ուորիորս»
 Սինգապուրի առաջնություն։ 2006, 2007, 2008, 2009
 Սինգապուրի գավաթ։ 2007, 2008
 Սինգապուրի սուպերգավաթ։ 2008

«Տամպինս Ռովերս»
 Սինգապուրի առաջնություն։ 2011, 2012, 2013
 Սինգապուրի սուպերգավաթ։ 2011, 2012, 2013, 2014

Միջազգային 
Սինգապուրի հավաքական
 2012 թվականի ԱՍԵԱՆ-ի գավաթ։ 2012

Անհատական 
 «Ժողովրդական ընտրություն» մրցանակ։ 2007
 Սինգապուրի տարվա լավագույն ֆուտբոլիստ։ 2007, 2008, 2012
 Սինգապուրի առաջնության լավագույն ռմբարկու։ 2007, 2008, 2009, 2013

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 

Ֆուտբոլի հարձակվողներ