Սև թիթեռնիկներ

«Սև թիթեռնիկներ» (), հոլանդացի ռեժիսոր Պաուլա վան դեր Ուստի կողմից 2011 թվականին նկարահանված ֆիլմ, որի հիմքում ընկած է բուրական ծագմամբ հարավաֆրիկացի բանաստեղծուհի Ինգրիդ Յոնկերի կյանքի  իրական պատմությունը։

Սյուժե 
1960 թվական, Քեյփթաուն, սկսնակ բանաստեղծուհի Ինգրիդը հեռանում է ամուսնուց և ծովափին պատահական ծանոթանում է բանաստեղծ և ապարտհեյդի դեմ պայքարող Ջեքսոն Կոուպի հետ, որը նրանից բավականին տարիքով էր։ Նրանց միջև սկսվում է բուռն և բարդ հարաբերություններ, որից չափազանց դժգոհ էր Ինգրիդի հայրը, որը համարվում էր իշխող Ազգային կուսակցության ակտիվիստներից մեկը։ Երեք ամսվա ուղևորությունների ընթացքում Կոուպ Ինգրիդը հանդիպում է գրող Յուջին Մարիտցի հետ, որն էլ հանգեցնում է Ջեքի հետ կապերի խզման։ Աղջիկը ապրում է անկայուն աշխատավարձով, շատ է խմում, հոր հետ վիճաբանում է քաղաքական և ընտանեկան շարժառիթներով և այդ ամենի հետ մեկտեղ ակտիվորեն շարունակում է բանաստեղծություններ գրել։

Անսպասելիորեն նա նամակ է ստանում իր ընկեր Նկոսիից, որը խնդրում է լուրը փոխանցել եղբորը։  Ջեքը համաձայնվում է Ինգրիդին տեղափոխել ռեզերվացիա, որտեղ նրանք ականատես են լինում սպիտակ ոստիկանի կողմից սևամորթ երեխայի սպանությանը։ Մինչև հոգու խորքը ցնցված բանաստեղծուհին գրում է իր ամենանշանավոր ստեղծագործությունը՝ «Երեխան չի մահացել»։ Սակայն Ինգրիդի նյութական վիճակը ավելի է վատթարանում, նրան վտարում են տանից, սիրահարները չեն ուզում շփվել նրա հետ և բանաստեղծուհին ստիպված վերադառնում է հոր մոտ։ Սակայն վերջինիս վրդովեցնում են աղջկա բանաստեղծությունները։

Կոուպի օգնությամբ Ինգրիդը փախչում է հոր տանից և հանգրվանում էժան հյուրանոցում։ Այստեղ նա հոգեկան խանգարում է ստանում, որից հետո բանաստեղծուհուն տեղափոխում են հոգեբուժարան։ Աղջկան այցելում է Ջեքը, որին նա խոստովանում է, որ ինքը գաղտնի աբորտ է արել իրենց ընդհանուր երեխայից ձերբազատվելու համար։ Կոուպը ցնցված է, բայց իր մեջ ուժ է գտնում ընթերցելու Ինգրիդի գրառումները։ Այդ ոչ ամբողջական տեքստերից Կոուպը և Էյս Կրիգեն կազմում են «Ծուխ և օխրա» ժողովածուն, որի համար Յոնկերը ստանում է գրական մրցանակ, ինչը հնարավորություն է տալիս նրան մեկնել Եվրոպա։ Սակայն Ամստերդամ և Փարիզ այցելությունը բացասական ազդեցություն է թողնում Ինգրիդի ընդհանուր վիճակի վրա, և նրան կրկին տեղափոխում են հոգեբուժարան։ Հայրենիք վերադառնալով՝ սկզբում բանաստեղծուհուն թվում է, թե ամեն ինչ կարգավորվում է, բայց իրականությունն այնքան էլ վարդագույն չէ։ Մի անձրևոտ գիշեր նա Ջեքին է հանձնում իր գրական մրցանակը և հեռանում։ Հաջորդ օրը նրա մարմինը հանում են ծովից։

Դերերում 
 Քարիս Վան Հաուտեն՝ Ինգրիդ Յոնկեր
 Ռուտգեր  Հաուեր՝ Աբրահամ Յոնկեր  
 Լիամ  Քաննիգեմ՝ Ջեք  Կոուպ
 Գրեհեմ Կլարկ՝ Էյս Կրիգե
 Նիկոլաս Պոլինգ՝ Յուջին Մարիտց
 Քենդիս Դ’Արսի՝  Աննա Յոնկեր
 Գրանտ Սուենբի՝ Յան  Ռաբի
 Վալդեմար  Շուլց՝ Էտյեն լե Ռու
 Տերրին Փեյջ՝ Իրմա

Մրցանակներ 
 2011 թ.- Տրայբեկի մրցանակ - լավագույն դերասանուհի
 2011 թ.- Տաորմինի միջազգային կինոփառատոն - հանդիսատեսի համակրանքի մրցանակ
 2012 թ.- Ոսկե հորթ 
 Լավագույն ֆիլմ
 Լավագույն դերասանուհի
 Լավագույն մոնտաժ
 Մրցանակ «Լավագույն ռեժիսոր» անվանակարգում
 2012 թ.- Ռեմբրանդտի  մրցանակ 
 Լավագույն հոլանդացի դերասանուհի
 «Լավագույն ֆիլմ» անվանակարգ
 2012 թ.- Նիդերլանդների Ոսկե ֆիլմ - լավագույն ֆիլմ

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Պաշտոնական կայք (Ինտերնետային արխիվ)

2011 ֆիլմեր
Հոլանդական կենսագրական ֆիլմեր
Հարավաֆրիկյան ֆիլմեր
Հոլանդական դրամա ֆիլմեր
Անգլերեն ֆիլմեր
2010-ականների դրամա ֆիլմեր