Հունաստանի սահմանադրություն (1823)

1823 թվականի Հունաստանի սահմանադրություն, Հունաստանի անկախության հռչակումից ի վեր ընդունված երկրորդ սահմանադրությունը (փոխարինել է «պայմանական վարչակարգի» ժամանակավոր սահմանադրությանը)։ Ընդունվել է 1823 թվականի մարտ-ապրիլ ամիսներին՝ Հունաստանի Ազգային ժողովի երկրորդ նիստի շրջանակներում։ 1823-ի սահմանադրությունը շատ հաճախ անվանվում է նաև «Էպիդավրոսյան սահմանադրություն»։

Հանրապետության բարձրագույն իրավական ակտը կազմվել է պատմական դժվարին ժամանակահատվածում, երբ անկախության պատերազմին հաջորդած խառնակության պայմաններում առաջ է եղել քաղաքացիական պատերազմի խիստ հավանական ռիսկեր։

Կառուցվածք 
1823 թվականի սահմանադրությունը կազմված է եղել 99 հոդվածներից, որոնք ներառվել են 7 առանձին բաժիններում։ Դրանք են՝

 Բաժին առաջին՝ կրոն և հույն ուղղափառ եկեղեցի
 Բաժին երկրորդ՝ հույների քաղաքացիական իրավունքներ
 Բաժին երրորդ՝ վարչական գործառույթներ
 Բաժին չորրորդ՝ օրենսդիր մարմնի սահմանադրաիրավական կարգավիճակ
 Բաժին հինգերորդ՝ գործադիր մարմնի սահմանադրաիրավական կարգավիճակ
 Բաժին վեցերորդ՝ երեսփոխանություն
 Բաժին յոթերորդ՝ դատական իշխանություն։

1823 թվականի սահմանադրությունը կառուցվածքային առումով իր նախորդի համեմատ առանձնակիորեն փոփոխություններ չի կրել։ Այնուամենայնիվ, բովանդակային բարելավումները եղել են ակնհայտ (մասնավորապես՝ զգալի առաջընթաց է գրանցվել մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանությանն ուղղված սահմանադրական դրույթների կապակցությամբ)։

Հունական 1823 թվականի սահմանադրության կարևորագույն տեսական հիմքը եղել է 1776 թվականի Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների անկախության հռչակագիրն ու սահմանադրությունը (որը նույն տարում թարգմանվել է հունարեն)։

Տես նաև 

 Հունաստանի սահմանադրություն (1822)
 Հունաստանի Սահմանադրություն

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 

 1823 թվականի սահմանադրության սկանավորված տարբերակը՝ բնօրինակ հունարենով

Հունաստանի իրավունք