Նատալյա Գինզբուրգ

Նատալյա Գինզբուրգ (, ), իտալացի գրող։

Կենսագրություն 
Նատալյա Լեվին ծնվել է Պալերմոյում, հրեական ծագումով հայտնի հյուսվածքաբան Ջուզեպե Լեվինի՝ ով ծագումով Տրիեստից էր և Լիդի Տանցի ընտանիքում, ով Միլանից էր։ Նատալյայի մանկությունը անցել է Թուրինում։

Նա առաջնելույթ է ունեցել 1933 թվականին «Երեխաներ» () հեքիաթով, որը հրատարակվել է «Solaria» ամսագրում։

1938 թվականին ամուսնացել է գրականագետ և հրատարակիչ Լեոն Գինզբուրգի (Leone Ginzburg, 1909-1944) հետ, ծագումով Օդեսայից։ Ամուսնության ընթացքում Նատալյա Գինզբուրգը 3 երեխա ունեցավ․ Կարլո, ով դարձել է հայտնի պատմաբան և բանաստեղծ, Անդրեա և Ալեքսանդր
։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբին Թուրինում մասնակցել է հակաֆաշիստական շարժմանը։

1940 թվականին ամուսնու հետ քաղաքական մոտիվներից ելնելով տեղափոխվել են Աբրուցո, որտեղ մնացել են մինչև 1943 թվականը։ 1942 թվականին Ալեքսանդրա Տոևնիմպարտե () կեղծանվան տակ հրապարակել է իր առաջին վեպը՝ «Ճանապարհ, որը տանում էր դեպի քաղաք» ()։ 1945 թվականին վեպը հրապարակվել է իր իսկական անվան տակ։ 1944 թվականի փետրվարին Ռեջինա Կոելի բանտում ամուսնու մահից հետո վերադարձել է Թուրին և պատերազմի ավարտից հետո սկսել է աշխատել «Էյնաուդի» () հրատարակչությունում։ 1947 թվականին նրա երկրորդ վեպը՝ «Ամեն ինչ այդպես է եղել» () արժանացել է «Ժամանակ» () գրական մրցանակին։

1952 թվականին Նատալյա Գինզբուրգը ամուսնացել է անգլերեն լեզվի ուսուցիչ Գաբրիելե Բալդինի հետ և տեղափոխվել է Հռոմ։ Հենց այդ տարի էլ լույս է տեսել նրա ամենաարժեքավոր վեպը՝ «Մեր բոլոր երեկվա օրերը» ()։

1957 թվականին լույս է տեսել «Վալենտինո» () վեպը և «Նշանառու» () պատմվածքը, իսկ 1961 թվականին՝ «Երեկոյան ձայներ» () վեպը։

1964 Գինզբուրգը նկարահանվել է Պազոլինիի «Ավետարանը ըստ Մատթեոսի» ֆիլմում։ 1965 թվականին նա գրել է «Ես քեզ հետ ամուսնացել եմ զվարճանքից ելնելով» () կատակերգական պիեսը, որը մեծ հաջողություն ունեցավ հանդիսատեսի շրջանում։ Այնուհետև գրել է ևս 9-ը կատակերգություն, որոնց թվում են՝ «Սերուցքով ելակ» (), «Քարտուղարուհին» (), «Հարցազրույց» ()։

1969 Գինզբուրգը նորից այրիացավ։ Մեկ տարի անց լույս տեսավ նրա «Երբեք ինձ մի հարցրու» (Mai devi domandarmi) գիրքը։ 1970-ական թվականներին հրատարակվել է «Սիրելի Միքելե» (Caro Michele) վեպը, «Երևակայական կյանք» (Vita immaginaria) պատմվածքների և հոդվածների ժողովածուն և երկու պոեմից կազմված «Ընտանիք» ժողովածուն (Famiglia)։

Նատալյա Գինզբուրգը երկու անգամ ընտրվել է պառլամենտում որպես Իտալիայի կոմունիստական կուսակցության անդամ։ Հանդես է եկել հացի գնի իջեցման, պաղեստինցի երեխաներին օգնելու, բռնությունների քրեական հետապնդման և որդեգրության հարցերով օրենսդրության փոփոխության օգտին։ Այդ ժամանակ հրատարակվել է «Մանձոնիների ընտանիքը» (La famiglia Manzoni, 1983) գիրքը։

Մահացել է 1991 թվականի հոկտեմբերի 7-ին Հռոմում՝ մահից մի քանի օր առաջ ավարտելով Գի դե Մոպասանի «Կյանք» վեպի թարգմանությունը։ 1999 թվականին հետմահու հրապարակվել է «Դժվար է խոսել ինքդ քո մասին» (È difficile parlare di sé) գիրքը, որը կազմված էր ռադիո հարցազրույցից։

Գրական աշխատություններ 
 La strada che va in città (1942)
 È stato così (1947; The Dry Heart, 1949)
 Tutti i nostri ieri (1952; A Light for Fools, 1956, and All our yesterdays)
 Valentino (1957)
 Sagittario (1957)
 Le voci della sera (1961; Voices in the Evening, 1963)
 Le piccole virtù (1962;The Little Virtues, 1985)
 Lessico famigliare (1963; )
 Mai devi domandarmi (1970; Never must you ask me, 1973)
 Caro Michele (1973; inspired the film Caro Michele, 1976)
 Vita immaginaria (1974)
 La famiglia Manzoni (1983)
 La città e la casa (1984; The City and the House, 1987)

Դրամատիկական աշխատություններ 
 Ti ho sposato per allegria (1965)
 The Advertisement|L'inserzione]] (1969; The Advertisement)

Մատենագիտություն 
 La strada che va in città (1942)
 È stato così (1947)
 Tutti i nostri ieri (1952)
 Valentino (1957) - Վիարեջոյի մրցանակ
 Sagittario (1957)
 Le voci della sera (1961)
 Le piccole virtù (1962)
 Lessico famigliare (1963)- Ստրեգա մրցանակ
 Ti ho sposato per allegria e altre commedie (1968):
 Ti ho sposato per allegria (1965 թվական, հուլիս)
 L’inserzione (ноябрь 1965)
 Клубничное мороженое со сливками, Fragola e panna (1966 թվական, հոկտեմբեր)
 La segretaria (1967 թվական, ապրիլ)
 Mai devi domandarmi (1970)
 Caro Michele (1973)
 Paese di mare e altre commedie (1973):
 Dialogo (май 1970)
 Paese di mare (1968 թվական, հունիս)
 La porta sbagliata (1968 թվական, դեկտեմբեր)
 La parrucca (1971 թվական, հունվար)
 Vita immaginaria (1974)
 Famiglia (1977)
 La famiglia Manzoni (1983)- Բագուտտա մրցանակ
 La città e la casa (1984)
 Opere, volume 1 (1986) («La strada che va in città», «È stato così», «Velentino», «Sagittario», «Le voci della sera», «Le piccole virù», «Lessico famigliare e alcune commedie»)
 Opere, volume 2 (1987) («Mai devi domandarmi», «Paese di mare», «Caro Michele», «Vita immaginaria», «Famiglia», «La famiglia Manzoni», «La città e la casa e scritti sparsi»)
 Serena Cruz o la vera giustizia (1990)
 Teatro (1990)
 È difficile parlare di sé 1999
 Non possiamo saperlo. Saggi 1973—1990
 Tutto il teatro (2005)
 Cinque romanzi brevi e altri racconti (2005)
 Lettere a Ludovica (con Cesare Pavese e Felice Balbo) (2008)

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Կենսագրություն
 «Ընտանեկան զրույցներ» 

Իտալացի կին գրողներ
Իտալացի ակտիվիստներ
20-րդ դարի վիպասաններ
20-րդ դարի կին գրողներ
20-րդ դարի իտալացի կին գրողներ
Կոմունիստ կին գրողներ
Իտալիայի քաղաքական գործիչներ
Իտալացի կին դրամատուրգներ
Իտալացի կին վիպասաններ