Սելաֆիել հրեշտակապետ

Սելաֆիել  հրեշտակապետ, (), հրեշտակապետերից  մեկն  էր,  ով  անընդհատ  աղոթում  էր  Աստծուն  մարդկանց  փրկության  և  առողջության  համար,  ինչպես  նաև  դրդում  էր մարդկանց  աղոթելու։  Սելաֆիել  անունը  եբրայերեն  թարգմանած  նշանակում  է  «Աղոթք  Աստծուն»,  «Աղոթագիրք Աստծո»,  «Աղոթքի   դրդող»։  Աստվածաշնչում  (այդ  թվում`  Ավետարանում)  այս  հրեշտակապետը  չի  հանդիպում։  Սելաֆիել  հրեշտակապետի  մասին  տեղեկացվում  է  Եզդրի (Եզրասի)  ոչ  կանոնական  երրորդ  գրքում։

Կաթոլիկ  վանական  Ամադեուս  Պորտուգալացու  «Հայտնությունից»  տեղեկանում  ենք,  որ  XV  դարում  Սելաֆիելի  պաշտամունքը  լայն  տարածում  է  ստացել,  իսկ  745  թվականին  Հռոմի մայր տաճարի  որոշման  հիման  վրա  ընդհանրապես  դադարեցվել  է։  Ենթադրվում  է,  որ  Սելաֆիել   հրեշտակապետը  հայտնվել  է  Հագարին  անապատում,  երբ  նա  խոր  վշտի  մեջ  աղոթելիս  է  եղել։  Հրեշտակապետը  ասել  է  նրան.

Պատկերագրություն 
Սրբապատկերներում  Սուրբ  Սելաֆիել  հրեշտակապետը  պատկերվում  է  հասարակ  աղոթողի  կերպարով`  աչքերը  խոնարհած  և  ձեռքերը  կրծքին  խաչած, ինչպես  լինում  է  այն  մարդկանց  մոտ,  ովքեր  հավատով  աղոթում  են։  Երբեմն  նրան  պատկերում  են  ծնրադրած  աղոթելիս։  Աղոթքը  համարվում  է  նրա  հիմնական  հատկանիշը.:

Ծանոթագրություններ