Հայր Գարեգին, մենք երեքով…

«Հայր Գարեգին, մենք երեքով…», Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններից, գրվել է 1901 թվականի նոյեմբերի 19-ին։

Ստեղծման պատմություն 
Ինքնագիրը պահվում է Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի Թումանյանի ֆոնդի  92-րդ  համարում, թվագրված՝ «19/XI, Թիֆլիս»։

Այն առաջին անգամ տպագրվել է Հովհաննես Թումանյանի  երկերի լիակատար  ժողովածուի I հատորի 504-505 էջերում՝ ինքնագրից։

1901 թվականի նոյեմբերի 5-ին, Ղ. Ալիշանի մահից հետո, Թիֆլիսյան հայ հոգևորականությունը հրաժարվել է նրա համար հոգեհանգիստ կատարել՝ պատճառաբենելով, որ բանաստեղծը կաթոլիկ է եղել, այլ ոչ թե գրիգոր-լուսավորչական։ Թումանյանը այս բանաստեղծությունը գրել է Ղ. Ալիշանի մահվան կապակցությանբ։

Հայր Գարեգինը  սկզբում եղել է վարդապետ, ապա Կիլիկիայի կաթողիկոս (1867-1952), որն այդ ժամանակ նաև եղել է Թիֆլիսի թեմի առաջնորդի քարտուղար։ Թումանյանը ասելով «Մենք երեքով» նկատի ունի իրեն, իրավաբան և լրագրող Գևորգ Մելիք-Ղարագյոզյանին և Շիրվանզադեին, որոնք հայ ժողովրդի կաղմից ընտրված պատգամավորներ են, որոնք Թիֆլիսի թեմի առաջնորդին պետք է համոզեին, որ Ղ. Ալիշանի համար հոգեհանգիստ կատարվի։

Ծանոթագրություններ 

Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններ