Սիրելու արվեստը

Էրիխ Ֆրոմը այսպես է բնորոշում հոգեվերլուծաբանի հետաքրքրությունների շրջանակը. «Վերլուծաբանը ոչ աստվածաբան է և ոչ էլ փիլիսոփա, և չի հավակնում, որ իրավասու է այդ ոլորտներում, բայց որպես հոգու բուժող, վերլուծաբանը զբաղվում է նույն խնդիրներով, ինչ և փիլիսոփայությունն ու աստվածաբանությունը՝ մարդու հոգով և նրա բուժմամբ»։

Միևնույն ժամանակ, Էրիխ Ֆրոմի հետաքրքրությունների շրջանակը զգալիորեն ավելի լայն է։ «Փախուստ ազատությունից» (1941), «Առողջ հասարակություն» (1955), «Մարդու հոգին» (1964), «Մարդու անատոմիական ապակառուցողականությունը» (1973), «Ունենալ թե լինել» (1976) և այլ աշխատանքներում Էրիխ Ֆրոմը ուսումնասիրել է մարդու և հասարակության փոխհարաբերությունների տարբեր ասպեկտները։ .

Սերն աբստրակցիա է:. Կարլ Մարքսը քննադատում է ստորոգյալի (այսինքն աբստրակցիայի) սխալ փոխակերպումը սուբյեկտի։ Նման գործողությունների արդյունքում սերը վերածվում է Մողոքի : Էրիխ Ֆրոմը ուշադրություն է դարձնում այն հանգամանքի վրա, որ սերը աբստրակցիա է, և «իրականում գոյություն ունի միայն սիրո դրսևորում»։

Էրիխ Ֆրոմը ցույց է տալիս, որ սերը իր չէ, այլ գործընթաց, գործողություն, դրսևորում։ Լեզվում տեղի ունեցող բարբառային փոփոխությունները սերը դարձնում են իր. «Ես մեծ սեր ունեմ ձեր նկատմամբ»։ Նման արտահայտությունը անիմաստ է.
Կարելի է խոսել սիրելի մարդու, մարդու սիրո մասին, և չի կարելի խոսել մարդու մասին սեր։ «Սեր գոյականը սիրել գործողության որոշակի հայեցակարգ է, և մարդու կողմից դրսևորվում է որպես գործողություն։ Սերը վերածվում է աստվածուհու, կուռքի, որի վրա մարդը նախագծում է իր սերը։ Օտարման գործողության արդյունքում նա սկսում է չզգալ սերը, սիրելու նրա կարողությունը ի արտահայտումն է գտնում սիրո աստվածուհու երկրպագության մեջ։ Նա դադարում է լինել ակտիվ, զգայուն մարդ։ Դրա փոխարեն նա վերածվում է օտարված կռապաշտի»։ .

«Նույն գործողությունն են կատարում և որոշ գոյականներ. օրինակ՝ սեր, հպարտություն, ատելություն, ուրախություն, նրանք ստեղծում են նյութի մշտական, անփոփոխ տեսքը, սակայն նրանց ետևում չկա ոչ մի իրականություն։ Նրանք միայն խանգարում են հասկանալ, որ մենք գործ ունենք գործընթացների հետ, որոնք կատարվում են մարդկային էակի հետ»:.

Էրիխ Ֆրոմմը իր աշխատանքներում համեմատում է սիրո երկու հակադիր ձևերը. սեր լինելու սկզբունքով կամ բեղմնավոր սեր, և սեր տիրապետման սկզբունքով կամ անպտուղ սեր։ Առաջինը ենթադրում է հետաքրքրության և մտահոգության, ճանաչողության, բնական արձագանքի, զգացմունքների արձագանքի, հաճույքի դրսևորում, և կարող է ուղղվել մարդու, ծառի, պատկերի, գաղափարի։ Այն ծնում և ամրապնդում է ամբողջական կյանքի զգացողություն։ Սա ինքնակառավարման գործընթաց է։ Երկրորդը նշանակում է օբյեկտին իր սիրո ազատությունից զրկել և պահել վերահսկողության տակ։ «Նման սերը կյանք չի շնորհում, այլ ճնշում է, կործանում, խեղդում, սպանում է նրան»։ Նա նաև խոսում է հասուն սիրո և դրա անկատար ձևերի խորը տարբերության մասին  և համակողմանիորեն ուսումնասիրում է սիրո առարկան։

Սերը լինելու սկզբունքով կամ արդյունավետ սեր. Նման համաշխարհային կրոններ, ինչպիսիք են Բուդդիզմը, Հուդաիզմը, Քրիստոնեությունը և մի շարք այլ կրոններ և ուսմունքներ նվիրված են արդյունավետ և բեղմնավոր սիրո մշակույթին։ .

Բայց արդյունավետ սերը ավելի շուտ բացառություն է, քան կանոն, և այս դիտողությունն իր արձագանքն ունի Աստվածաշնչում. «...նեղ է դուռը, և նեղ է ճանապարհը, որը տանում է դեպի կյանք, և սակավաթիվ են նրանք, ովքեր գտնում են այն» (Մատթ.7:14):

Սիրո բնությունը հասկանալու համար անհրաժեշտ է հասկանալ մարդու բնությունը։ «Մարդը կարող է հարմարվել ստրկության, սակայն նա արձագանքում է դրան՝ իր մտավոր և բարոյական հատկանիշների նվազմամբ, նա կարող է հարմարվել մշակույթի՝ տոգորված համընդհանուր անվստահությամբ ու թշնամանքով, բայց նա արձագանքում է նման ադապտացմանը՝ իր ուժերի և անպտղության թուլացմամբ։ Մարդը կարող է հարմարվել մշակութային պայմաններին, որոնք պահանջում են սեռական ազդակների ճնշում, բայց նման դեպքերում, ինչպես ցույց է տվել Զիգմունդ Ֆրոյդը, նրա մոտ զարգանում են նևրոտիկ ախտանիշներ։ Մարդը կարող է հարմարվել գրեթե ցանկացած մշակութային համակարգի, սակայն այնքանով, որքանով այդ համակարգը հակասում է նրա բնությանը, նրա մոտ զարգանում են մտավոր և հուզական խանգարումներ՝ ստիպելով նրան ի վերջո փոփոխել այդ պայմանները, քանի որ նա չի կարող փոխել իր բնությունը». Մարդու բնության ուսմունքի մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում մարդու էքզիստենցիալ եւ պատմական դիխոտոմիայի բաժինը՝  հումանիստական այլ ոչ թե ավտորիտար էթիկայի դոմինանտությամբ:.

Միայն այն դեպքում, եթե մարդ գիտակցում է մարդկային իրավիճակը, դիխոտոմիան, նա ի վիճակի է հաջողությամբ լուծել իր առջև դրված խնդիրը։ Պետք է լինել ինքն իր հետ և իր համար, եւ հասնել երջանկության լիարժեք իրականացման պարգևի ճանապարհով, որը կազմում է նրա առանձնահատկությունը — պարգև մտքի, սիրո եւ արգասաբեր աշխատանքի համար»։

Սեր տիրապետման սկզբունքով կամ անպտուղ սեր. "Անցումը սիրահարվածությունից դեպի սիրո «տիրապետման» պատրանքի կարելի է դիտարկել տղամարդկանց և կանանց օրինակով, ովքեր սիրահարվում են միմյանց։ Սիրատածման ընթացքում երկուսն էլ դեռ վստահ չեն միմյանց վրա, սակայն երկուսն էլ ձգտում են նվաճել մյուսին։ Երկուսն էլ լի են կյանքով, գրավիչ են, հետաքրքիր, նույնիսկ հիանալի, քանի որ կյանքի ուրախությունը դեմքը միշտ գեղեցիկ է դարձնում։ Երկուսն էլ դեռ չեն տիրապետում են միմյանց, հետևաբար, յուրաքանչյուրի էներգիան ուղղված է նրան, որ պետք է տալ մյուսին և խթանել նրան ։ Ամուսնությունից հետո իրավիճակը հաճախ արմատապես փոխվում է ։ Ամուսնական պայմանագիրը կողմերից յուրաքանչյուրին տալիս է մարմնի սեփականության, զգացմունքների և գործընկերոջ ուշադրության բացառիկ իրավունք։ Հիմա արդեն կարիք չկա որևէ մեկին գրավել, քանի որ սերը վերածվել է մի բանի, ինչ մարդ ունի՝ մի տեսակ սեփականության կամ գույքի նման մի բան։ Ոչ մեկը, ոչ էլ մյուսը արդեն ավելի շատ ջանքեր չեն գործադրում, որպեսզի ավելի գրավիչ երևան և սեր առաջացնեն մյուսի մեջ, այդ պատճառով երկուսն էլ սկսում են հոգնեցնել միմյանց, և արդյունքում նրանց գեղեցկությունը անհետանում է։ Երկուսն էլ հիասթափված եւ մտահոգված են։ Մի՞թե նրանք այլևս այն մարդիկ չեն, ինչ նախկինում էին։ Չե՞ն սխալվել արդյոք նրանք։

Որպես կանոն, նրանցից յուրաքանչյուրը փորձում է գտնել նման փոփոխությունների պատճառը և իրեն խաբված է զգում։ Եվ նրանցից ոչ մեկը չի տեսնում, որ այժմ նրանք այն չեն, ինչ սիրահարված ժամանակահատվածում, որ սիրո մասին սխալ պատկերացումը բերեց նրանց այն բանին, որ նրանք դադարեցին սիրել ։ Հիմա, փոխանակ միմյանց սիրելու, նրանք բավարարվում են իրենց համատեղ ունեցածով՝ գումար, հասարակական դիրք, տուն, երեխաներ։ Այսպիսով, որոշ դեպքերում, ամուսնությունը, որը սկզբանական շրջանում հիմնված էր սիրո վրա, դառնում է խաղաղ համատեղ սեփականության տիրապետում, որոշակի կորպորացիա, որտեղ մեկի եսասիրությունը միանում է մյուսի եսասիրությանը և ձևավորում միասնական ամբողջական «ընտանիք»։

Երբ զույգը չի կարողանում վերակենդանացնել նախկին սիրո ցանկությունը, ամուսիններից մեկի կամ մյուսի մոտ կարող է պատրանք առաջանալ, թե նոր զուգընկերը (կամ զուգընկերները) կարող է բավարարել իր ծարավը։ Նրանք զգում են, որ միակ բանը, որ նրանք ցանկանում են ունենալ, սերն է։ Սակայն սերը նրանց համար գոյության արտահայտումը չէ. դա աստվածուհի է, որին նրանք ցանկանում են հնազանդվել։ Նրանց սերը անխուսափելիորեն ձախողվում է, քանի որ «սերը ազատության զավակն է» (ինչպես երգվում է մի հին ֆրանսիական երգում), և նա, ով մի ժամանակ սիրո աստվածուհու երկրպագուն էր, դառնում է ի վերջո այնքան պասիվ, որ վերածվում է տխուր, ձանձրալի արարածի, ով արդեն կորցրել է իր նախկին գրավչության մնացորդները։

Այս ամենը չի նշանակում, որ ամուսնությունը չի կարող երկու միմյանց սիրող մարդկանց լավագույն լուծումը լինել։ Ողջ դժվարությունը կայանում է ոչ թե ամուսնության, այլ, ըստ էության, երկու գործընկերների և ի վերջո ողջ հասարակության գույքային գոյատեւման էության մեջ։ Համատեղ կյանքի այնպիսի ժամանակակից ձևերի կողմնակիցները, ինչպես խմբակային ամուսնությունը, գործընկերների փոփոխությունը, խմբակային սեքսը և այլն, փորձում են խուսափել այն դժվարություններից, որոնք առաջ է բերում սերը, և փոխանակ փորձեն սիրել մեկին, ձգտում են ունենալ որքան հնարավոր է շատ «սիրեկաններ» :

Տես նաև 
 Բարոյականության Ոսկե կանոնը
 Ունենալ կամ լինել?
 Պատվիրանը
 Հանդուրժողականությունը (սոցիոլոգիա)
 Սուրբ գրությունները
 Միավորված Ազգերի Կազմակերպությունը
 Նոբելյան խաղաղության մրցանակը
 Նոր մտածողություն
 Կոնսենսուս
 Որոշման ընդունումը կոնսենսուսի եղանակով

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Էրիխ Ֆրոմ «Սիրելու արվեստը»

Գրական ստեղծագործություններ այբբենական կարգով
Փիլիսոփայական գրականություն
Անգլերեն գրքեր
Անգլերեն գրականություն