Գյումուշխանեի գավառ

Գյումուշխանե (), գավառ պատմական Փոքր Հայքի Տրապիզոնի նահանգում, իսկ ապա գավառ Օսմանյան կայսրության Տրապիզոնի վիլայեթում։ Կենտրոնը Գյումուշխանե քաղաքն է։

Հակոբ Կարնեցին (XVII դար) գավառն անվանել է Ծանախո ձոր և այն վերագրել է Վերին Հայքի 23 գավառներից մեկին։

Աշխարհագրություն 
Գավառը հյուսիսից սահմանակից էր Տրապիզոնի գավառին, արևելքից և հարավից՝ Էրզրումի վիլայեթին, արևմուտքից՝ Սեբաստիայի Շապին Գարահիսար գավառին։ Գավառի միջով հոսում են Կելկիթ (Գայլ) և Գյումուշխանե (Խորշատ) գետերն իրենց վտակներով։

Պատմություն 
Թուրքերի փոքրացված տվյալներով 1915 թվականի մեծ եղեռնի ժամանակ գավառից տեղահան է արվել 1624 հայ։

Տնտեսություն 
Հայտնի էր իր տեսակ-տեսակ մրգերով։

Օգտակար հանածոներ 
Գավառն ուներ արծաթի, ոսկու և այլ մետաղների հանքեր։

Վարչական բաժանում 
XIX դարի վերջին գավառակը բաժանված էր հետևյալ գավառակների.
 Արդասա (Թորուլ)
 Գյումուշխանե
 Կելկիթ (Գայլգետ)
 Շեյրան

Աղբյուրներ 
 «Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն

Տես նաև 
 Տրապիզոնի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր

Ծանոթագրություններ 

Արևմտյան Հայաստանի գավառներ