Բեքփեքինգ

Բեքփեքինգ, էժան, անկախ զբոսաշրջության ձև։ Այն ենթադրում է ճանապարհորդություն ուսապարկով, որը կարելի է տանել երկար ճանապարհ և երկար ժամանակ, հասարակական տրանսպորտով։ Գիշերակացը լինում է ոչ թանկարժեք կացարաններում, ինչպես օրինակ երիտասարդական հոսթելներում։ Համեմատած պայմանական արձակուրդների հետ՝ ավելի երկարաժամկետ է և ներառում է տեղացիների հետ շփում և այցելություն տեսարժան վայրեր։

Բեքփեքինգը կարող է ներառել վայրի արկածներ, տեղական ճանապարհորդություն և այցելություն մոտ գտնվող երկրներ։ Այս տեսակի զբոսաշրջությանը մասնակցում են ճանապարհորդներ տարբեր մշակույթներից և տարածաշրջաններից, և այն դառնում է հանրահայտ, որի պատճառով առաջացել է հատուկ սահմանում բեքփեքերի համար։ Բեքփեքինգը՝ որպես կենսակերպ և բիզնես, աճել է 2000-ական թվականներին էժան ավիաուղիների, հոսթելների և էկոնոմ դասի կացարանների շնորհիվ։

Շատ երկրներում, ինչպիսիք են օրինակ Իռլանդիան, Ավստրալիան, Կանադան, Նոր Զելանդիան և Միացյալ թագավորությունը, վիզա կանոնները բեքփեքերներին տրամադրում են սահմանափակ վիզա՝ այդ երկրներում աշխատելու և իրենց կարիքները բավարարելու համար։

Պատմություն 

17-րդ դարի իտալացի ճանապարհորդ Ջիովաննի Ֆրանչեսկո Ջեմելլի Կարերին համարվել է աշխարհի առաջին բեքփեքերը։

Չնայած մարդիկ հարյուրավոր տարիներ ճանապարհորդել են՝ իրենց ունեցվածքը մեջքների կրելով, բեքփեքինգի ժամանակակից գաղափարը ծագել է 1960-ականների և 70-ականների  Հիպիների ընտրած ճանապարհից, որը իր հերթին հետևել է հին Մետաքսե ճանապարհի որոշ հատվածներին։ Այժմ բեքփեքերներից շատերը շարժվում են հենց այդ երթուղով։

Նախորդ տասնամյակների ընթացքում մեծ թվով բեքփեքերներ այցելել են Հարավարևելյան Ասիա, որտեղ հայտնի են որոշ քաղաքներ Թաիլանդում, Կամբոջայում և Լաոսում, որոնք լիովին կերպարանափոխվել են ճանապարհորդների մեծ ներհոսքից։ Բեքփեքինգը Եվրոպայում, Հարավային Ամերիկայում, Կենտրոնական Ամերիկայում, Ավստրալիայում և Նոր Զելանդիայում նույնպես ավելի հանրահայտ է դարձել, և այս վայրերում կան մի քանի ճանապարհներ, որոնցով զբոսաշրջիկներն ամենաշատն են ճանապարհորդում։

Տեխնոլոգիական զարգացումը և առաջընթացը բեքփեքինգում առաջ են բերել փոփոխություններ։ Ավանդականորեն, բեքփեքերները չէին ճանապարհորդում թանկարժեք էլեկտրական սարքավորումներով, ինչպիսիք են նոութբուքերը, թվային լուսանկարչական ապարատները և հեռախոսները, քանի որ վախենում էին գողությունից, դրանց հասցված վնասից և հավելյալ բեռի ծանրությունից։ Հաղորդակցման հնարավորություն ունենալու ցանկությունը և էլեկտրոնիկայի դյուրակիր լինելը առաջացրել են մի երևույթ, որը կոչվում է «ֆլեշփեքինգ»։

Բեքփեքերները նախկինում իրենց ունեցվածքը տեղավորում էին 30 կամ 60 լիտր տարողությամբ ուսապարկերի մեջ, սակայն անիվներով ճամպրուկները և բեռների ոչ ավանդական տեղափոխման մեթոդները այժմ ավելի հաճախակի բնույթ ունեն, և ձեռքի ճամպրուկի քաշը այդպիսով այլևս չի գերազանցում 7 կիլոգրամը։

Մշակույթ 
Շատ բեքփեքերների համար կարևոր է իրականության զգացումը։ Բեքփեքինգը ընկալվում է որպես ոչ միայն արձակուրդ, այլև կրթվելու միջոց։ Բեքփեքերները ցանկանում են զգալ «իրական» դեստինացիան, այլ ոչ թե մասսայական զբոսաշրջության հետ նույնացվող տուր-փաթեթները, որոնք բավականին սահմանափակ են, ինչն էլ բերել է այն համոզմունքին, որ բեքփեքերները զբոսաշրջիկներ չեն։ Հյուսիսային Եվրոպայում, Ավստրալիայում, Նոր Զելանդիայում և Իսրայելում ապրող շատ մարդկանց համար բեքփեքինգը ծիսական արարողություն է։ Կանադայում երիտասարդների և ուսանողները հաճախ են այցելում Եվրոպա։

Բեքփեքերներ քիչ են հանդիպում Չինաստանից, Հնդկաստանից, ԱՄՆ-ից, Ճապոնիայից և Հարավային Կորեայից, եթե հաշվի առնենք այդ երկրների մեծաքանակ բնակչությունը։ Սակայն այդ երկրներում նույնպես բեքփեքինգը զարգանում է հարուստների շրջանում։

Նախկինում բեքփեքինգ տուրերը իրականացվում էին ավագ դպրոցն ավարտելու և համալսարան ընդունվելու միջև ընկած ժամանակաշրջանում, կամ էլ համալսարանն ավարտելուց անմիջապես հետո։ Սակայն բեքփեքերների միջին տարիքը գնալով մեծանում է, և հաճախ հանդիպում են 30, 40-ամյա կամ էլ ավելի մեծ տարիքի բեքփեքերներ։

Քննադատություն 
Բեքփեքինգը քննադատվել է, մասնավորապես Հիպիների շարժման ժամանակ ճանապարհորդների վարքագծի պատճառով։ Օրինակ՝ հյուրընկալող երկրները կամ այլ ճանապարհորդներ համաձայն չեն բեքփեքերների մտածելակերպի և արարքների հետ։ Ինչևէ, բեքփեքերների ընկալումը որոշակիորեն փոխվել է, քանի որ բեքփեքինգը դարձել է զբոսաշրջության առանձին ոլորտ։ Մեկ այլ քննադատություն է այն, որ նույնիսկ եթե բեքփեքերների հիմնական նպատակն է փնտրել «իրականը» , նրանցից շատերը հաղորդակցվում են միմյանց հետ, և տեղացիների հետ շփումը մղվում է երկրորդ պլան։

Պլանավորում և ուսումնասիրություն 
Պլանավորումը և ուսումնասիրությունը բեքփեքինգի կարևոր մասն է, որում օգնության են հասնում տարբեր ընկերություններ, ինչպիսիք են Lonely Planet-ը և Rough Guides-ը, գրքերը՝ գրված ճանապարհորդային գրողների կողմից և բազմաթիվ առցանց սկզբնաղբյուրները, օրինակ՝ Wikivoyage-ը։ Սկզբնաղբյուրները տրամադրում են ինֆորմացիա լեզվի, մշակույթի, խոհանոցի մասին, ինչպես նաև էժան կացարանների և սննդի կետերի մասին։ Այդ կայքերում կարելի է գտնել նաև քարտեզներ։ Կան նաև հեռախոսի միջոցով գործող ծրագրեր, որոնք օգնում են զբոսաշրջիկներին հեշտ կողմնորոշվել և գտնել տեսարժան վայրերը, դեպի դրանք տանող ճանապարհները, կացարանները և այլ հարմարություններ։

Տարբերակներ 
Ավելի թանկ և բարձրակարգ բեքփեքինգը նկարագրող տերմիններեն ֆլեշփեքինգը, որը էլեկտրական սարքավորումներով բեքփեքինգն է, և փոշփեքինգը, որը նշանակում է բարձր դասի բեքփեքինգ։

Վերջերս առաջացել է մեկ այլ թրենդ, որը կոչվում է բեգփեքինգ (անգլերեն begging և backpacking բառերից), որի ժամանակ ճանապարհորդները փողոցում գումար են մուրում իրենց ճանապարհորդության ծախսերը հոգալու համար։ Այս թրենդը սակայն արժանացել է մեծ քննադատության։

Ծանոթագրություններ 

Զբոսաշրջության տեսակներ