Անատոլի Ալեքսին

Անատոլի Ալեքսին (, իսկական ազգանունը՝ Գոբերման, ), ռուս արձակագիր, դրամատուրգ, հեղինակ է մանուկների և պատանիների համար գրքերի։ ԽՍՀՄ պետական մրցանակի դափնեկիր (1978)։

1993 թվականից բնակվել է Իսրայելում, կյանքի վերջին տարիները` Լյուքսեմբուրգում։ Ն. Կրուպսկայայի անվան ՌԽԴՍՀ պետական մրցանակի դափնեկիր (1974 թվական), ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիր (1978 թվական), ԽՍՀՄ մանկավարժական գիտությունների ակադեմիայի թղթակից-անդամ (1982 թվական)։

Կենսագրություն 
Անատոլի Գոբերմանը ծնվել է 1924 թվականի օգոստոսի 3-ին, Մոսկվայում։ Նրա հայրը` քաղաքացիական պատերազմի մասնակից, ԽՍՀՄ Կենտրոնական գործադիր կոմիտեին կից կարմի պրոֆեսուրայի Տնտեսագիտական ինստիտուտի շրջանավարտ և դասախոս Գեորգի Գոբերմանը (1893-1980) բռնաճնշվել է 1937 թվականին և դատապարտվել է մահվան (ազատ է արձակվել 1939 թվականին, գործի քննությունից հետո)։ Մայրը՝ Մարիա Գոբերմանը (1904-1978) եղել է դերասանուհի, ամուսնու ձերբակալությունից հետո նա ազատվել է աշխատանքից։

Սկսել է տպագրվել դեռևս դպրոցական տարիներից «Պիոներ» ամսագրում և «Պիոներսկայա պրավդա» թերթում։ Հայրենական Մեծ պատերազմի ժամանակ տարհանվել է Ուրալ։

1947 թվականին մասնակցել է Համամիութենական երիտասարդ գրողների I խորհրդաժողովին։

1950 թվականին ավարտել է Մոսկվայի արևելագիտության ինստիտուտը։

1950 թվականին Կոնստանտին Պաուստովսկու օգնությամբ ու խորհրդով լույս է տեսնում նրա առաջին գիրքը՝ «Երեսունմեկ օր (պիոներ Սաշա Վասիլկովի օրագիրը)» վիպակը։ Այդ ժամանակ ավարտում է Մոսկվայի արևելագիտության ինստիտուտը։

1958 թվականից  եղել է ԽՄԿԿ անդամ։

1970-1989 թվականներին եղել է ՌԽԴՍՀ գրողների միության քարտուղար։

Սցենարիստների և ռեժիսորների բարձրագույն դասընթացների ռեժիսորական բաժնում դասախոսել է մանկապատանեկան գրականության վերաբերյալ։

Եղել է «Երիտասարդություն» ամսագրի խմբագրական խորհրդի անդամ։

1993 թվականին հայրենադարձվել է Իսրայել։

2011 թվականից բնակվել է Լյուքսեմբուրգում, որտեղ Տատյանան և Անատոլի Ալեքսինը վերամիավորվվել են իրենց դստեր` Ալյոնա Զանդերի հետ։

Մահացել է 2017 թվականի մայիսի 1-ին, Լյուքսեմբուրգում, իր կյանքի 93-րդ տարում։ Թաղված է Մոսկվայում, Կունցևսկոյե գերեզմանատանը, իր ծնողների մոտ։

Ընտանիք 

 Հայրը՝ Գեորգի Գոբերմանը (1893-1980), ծնվել է Մինսկում, եղել է ԽՍՀՄ Կենտրոնական գործադիր կոմիտեին կից Կարմիր Պրոֆեսուրայի Տնտեսագիտության ինստիտուտի շրջանավարտ և դասախոս, բռնաճնշվել է 1937 թվականի նոյեմբերի 6-ին, դատապարտվել է գնդակահարության, մեկուկես տարի անցկացրել է մահապարտների խցում։ Գործի քննության արդյունքում ազատվելուց հետո (1939 թվական) եղել է Տոմսկի «Կարմիր դրոշ» թերթի խմբագիր։ Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին ծառայել է որպես հրանետային գումարտակի հրամանտար։ Տնտեսագիտության վերաբերյալ մի շարք գիտական ​​աշխատությունների հեղինակ է։
 Առաջին կինը՝ Սերաֆիմա Գորոդնիկովան, բանասեր էր, Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտի շրջանավարտ և դասախոս, «Ուրդու լեզվի դասագրքի» (1969 թվական) և «Հինդի-ռուսերեն զրուցարանի» (1977 թվական) համահեղինակ։ L. Բ. Կիբիրկշտիս-ի հետ)։ Նրա քույրը` Թամարա Գորոդնիկովան, նույնպես արևելագետ էր։
 Երկրորդ կինը՝ Տատյանա Ալեքսինան, գրող Գ. Ելչանինովի թոռնուհին է, «Մի՞թե դա եղել է» հուշերի հեղինակը։
 Որդեգիր դուստրը՝ Ալյոնա Զանդերը, լրագրող է և արվեստաբան, ռեժիսոր Կարեն Շահնազարովի երկրորդ կինը։ Շահնազարովից հեռանալուց և 1989 թվականին Միացյալ Նահանգներ տեղափոխվելուց հետո ամերիկացի հեռուստահաղորդավար է, Շահնազարովի «Ամերիկյան դուստր» ֆիլմի հերոսուհու նախատիպը, հոլիվուդյան պրոդյուսեր Մարկ Զանդերի կինը։ Ռուս-լյուքսեմբուրգյան «Ալյանս» ամսագրի խմբագիրն է։

Անատոլի Ալեքսինը հայերեն 
 Խոսում է յոթերորդ հարկը; Սաշան ու շունը (վիպակներ), Ե., Հայպետհրատ, 1961, 155 էջ։ Ռուս. թարգմ.՝ Ս. Այունց։
 Հավերժական արձակուրդի երկրում; Սևա Կոտոլովի անսովոր արկածները (վիպակներ), Ե., Հայաստան, 1970, 363 էջ։ Ռուս. թարգմ.՝ Գ. Ֆերեշեթյան։

Պարգևներ և մրցանակներ 
 Լենինի շքանշան
 Աշխատանքային Կարմիր դրոշի երկու շքանշան
 Համամիութենական Լենինյան Կոմերիտմիության Մրցանակ
 ԽՍՀՄ Պետական մրցանակ

Ծանոթագրություններ 

Ռուս արձակագիրներ
Ռուս դրամատուրգներ
Ռուս մանկագիրներ
Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ
Կունցևոյի գերեզմանատանը թաղվածներ
Ռուս գրողներ
Խորհրդային գրողներ
ԽՄԿԿ անդամներ
ԽՄԿԿ 27-րդ համագումարի պատվիրակներ