Վիկտոր Կրիվուլին

Վիկտոր Կրիվուլին (, ), ռուս բանաստեղծ, արձակագիր, էսսեիստ։

Կենսագրություն 
Վիկտոր Կրիվուլինի հայրը սպա էր. մայրը (լեհական ազնվական տոհմի հետևորդ) բուժակ էր։

1960 թվականին ծանոթանում է Աննա Ախմատովայի հետ, 1962 թվականից այցելում է Գլեբ Սեմյոնովի կազմակերպած գրական խմբակին։ 1967 թվականին ավարտում է Լենինգրադի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը։ Ավարտելուց մեկ տարի առաջ դուրս է գալիս կոմսոմոլից։ Դիպլոմայինի պաշտպանությունը Իննոկենտի Աննենսկիի ստեղծագործության մասին էր։

Լենինգրադի ոչ պաշտոնական մշակույթի հայտնի գործիչներից է։ Առաջինն է արժանացել Անդրեյ Բելիի մրցանակին (1978): 1970-ական թվականներին խոշոր գործիչներից էր լենինգրադյան գրականության ու մշակութաբանական ինքնահրատների (սամիզդատ)՝ «37», «Северная почта» («Հյուսիսային փոստ») և այլն։

Մարմինն ամփոփված է Սանկտ Պետերբուրգի Սմոլենսկյան ուղղափառ գերեզմանատանը։

Ստեղծագործությունը 

1990-ական թվականներին «Вестник новой литературы» («Նոր գրականության սուրհանդակ») ամսագրի խմբագրական խորհրդում էր։ 1990-ականներին ընդհանրապես իրականացնում է մեծածավալ գրական-հասարակական գործունեություն։ Առաջին երկու գրքերը միևնույն «Стихи» («Բանաստեղծություններ» 1981, 1988) վերնագրով լույս են տեսնում Փարիզում, որոնց հաջորդում են «Обращение» (1990), «Концерт по заявкам» (1993), «Последняя книга» (1993), «Предграничье» (1994), «Requiem» (1998), «Купание в иордани» (1998), «Стихи юбилейного года» (2001), «Стихи после стихов» (2001) բանաստեղծական ժողովածուները։ Ետմահու հրատարակվում է 1970-ական թվականներին գրված բանաստեղծությունները «Композиции» (2010) խորագրով։

Ընտանիք 
1974 թվականից մինչև իր տարագրվելը՝ 1980 թվականը, ամուսնացած է եղել Տատյանա Գորիչևայի հետ։ Հետագայում ևս մի քանի անգամ ամուսնացել է։ Վերջին կինը բանասեր Օլգա Կուշլինան է եղել։

Ծանոթագրություններ 

Ռուս բանաստեղծներ
Ռուս արձակագիրներ
Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ
Խորհրդային բանաստեղծներ
Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի լեզվաբանության ֆակուլտետի շրջանավարտներ
Անդրեյ Բելիի անվան մրցանակի դափնեկիրներ
Ռուս գրողներ
Ռուս լրագրողներ
Բանաստեղծներ այբբենական կարգով