Յոհաննա Կինկել

Յոհաննա Կինկել  (, ), գերմանացի գրող, կոմպոզիտոր, երգչախմբային դիրիժոր և երաժշտության ուսուցիչ, հեղափոխական։

Կենսագրություն 
Յոհաննայի հայրը եղել է երաժշտության ուսուցիչ գիմնազիայում, աղջիկը նվագել սովորել է դեռ մանկության տարիներին։ 1836 թվականին Դորոտեա Շլեգելը նրան ծանոթացրել է Ֆելիքս Մենդելսոնի հետ, որը նրան խրախուսում էր շարունակել երաժշտական կարիերան։ Հետևելով նրա խորհրդին՝ Յոհաննան գնում է Բեռլին, շարունակում է երաժշտություն ուսումնասիրել և տալիս է մասնավոր դասեր, որպեսզի վճարի իր ուսման վարձը։ Նա հանդես է եկել սալոններում, և նրա ստեղծագործություններով հիանում էր Ռոբերտ Շումանը։ Նա ընկերացել է Ֆաննի Մենդելսոնի, Կլարա Շումանի, Ալդելբերտ Շամիսոյի, Հեգելի և նրա ընտանիքի հետ։

1839 թվականին Յոհաննան վերադառնում է Բոնն, շարունակում  ստեղծագործել, համերգներ էր տալիս և ղեկավարում էր երգչախումբը։ Նրա Խմբերգչական միությունը դառնում է Գերմանիայի առաջին երգչախմբերից մեկը, որը կին է ղեկավարում։

Առաջին ամուսնուց բաժանվելուց հետո սկսում է բողոքականություն դավանել և 1842 թվականին ամուսնանում հեղափոխական գրող Գոդֆրիդ Կինկելի հետ։

1848 թվականին Ավստրիայում, Գերմանիայում, Իտալիայում հեղափոխական իրադարձությունների ժամանակ Յոհաննայի ամուսինը ձերբակալվել է հակակառավարական գործունեության համար և դատապարտվել մահվան։ Բետինան Ֆոն Արնիմի և Յոհաննայի այլ ծանոթների օգնությամբ հաջողվել է դատավճիռը փոխել ցմահ բանտարկությամբ։ Շպանդաուսկյան բերդից ամուսնու փախուստից և Լոնդոն տեղափոխվելուց հետո Յոհաննան՝ չորս երեխաների հետ միասին, 1851 թվականին հետևում է նրան։ Ամուսինը շարունակում է քաղաքական ակտիվությունը, նրանց տունը դառնում է գերմանական հեղափոխականների կենտրոնը, որոնք ստիպված փախչել էին Անգլիա։ Այստեղ է եղել Ալեքսանդր Գերցենը, որը Կինկելին անվանում էր «ամենանշանավոր գերմանացի գաղթականներից մեկը Լոնդոնում»։ Յոհաննան դաշնամուրային դասեր էր տալիս, երգչախումբ էր ղեկավարում, հրատարակել է երկու գիրք երաժշտական դաստիարակության մասին, գրել է երաժշտություն, պոեզիա և արձակ, ժամանակակից կոմպոզիտորների մասին հոդվածներ (Շոպեն, Մենդելսոն)։ Չափից դուրս ակտիվությունից, ամուսնու և ընտանիքի մասին մտահոգություններից Յոհաննայի մոտ հաճախակի էին դարձել դեպրեսիայի նոպաները։ Մի օր նրան մեռած են հայտնաբերում իր տան մոտ։ Արդյոք դա եղել է ինքնասպանություն, թե պատահական վայրէջք չորրորդ հարկի պատուհանից, մնացել է անհայտ (Գերցենը տեղի ունեցածը համարում էր ինքնասպանություն՝ խանդի հողի վրա, և զարգացող սրտային հիվանդության պատճառով, 1856 թվականին Յոհաննան սրտի կաթված էր ստացել)։ Նրա տապանաքարի վրա դրոշմված են «Ազատություն, սեր և պոեզիա» բառերը։

Գրականություն 
 Joh. Friedrich Schulte Johanna Kinkel, nach ihren Briefen und Erinnerungs-blättern. Zum 50. Todestage Johanna Kinkels. Münster: H. Schöningh, 1908.
 Paul Kaufmann Johanna Kinkel: neue Beiträge zu ihrem Lebensbild. Berlin: Stilke, 1931.
 Klaus Schmidt Gerechtigkeit — das Brot des Volkes: Johanna und Gottfried Kinkel. Eine Biographie. Stuttgart: Radius, 1996. ISBN 3-87173-096-3
 Irina Hundt (Hrsg.) Vom Salon zur Barrikade. Frauen der Heinezeit. Stuttgart: Metzler, 2002. ISBN 3-476-01842-3
 Blanche Kommerell «Und so flieh ich die Zeit.» Режиссёр: Fritz-Ernst Fechner. Документальная радиопередача. Rundfunk der DDR, 1990.

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Suzanne Summerville: Յոհաննա Կինկել 
 Կինկելի վոկալ ստեղծագործություններ

Գերմանացի կին գրողներ
Գերմանացի կին կոմպոզիտորներ
Կին ինքնակենսագիրներ
Գերմանացի ինքնակենսագիրներ
Գերմանացի դաշնակահարներ
Գերմանացի ուսուցիչներ
Գերմանացի դիրիժորներ
Գերմանացի հեղափոխականներ
Գերմանացի ակտիվիստներ
Գերմանացի ֆեմինիստներ
Գերմանալեզու գրողներ
Գերմանացի երաժշտագետներ
Գերմանացի երաժշտական մանկավարժներ
Գերմանացի գրողներ