Էրիկ Էմանուել Շմիտ

Էրիկ Էմանուել Շմիտ (, ), ֆրանսիացի և բելգիացի գրող և դրամատուրգ։ Նրա պիեսները թարգմանվել և բեմադրվել են աշխարհի ավելի քան 30 երկրում։

Կենսագրություն 
Շմիտն ավարտել է լիցեյ Լիոնում, որից հետո ընդունվել է Փարիզի Բարձրագույն բարոյական դպրոց։ Այնտեղ նա 1986 թվականին ստացել է փիլիսոփայության դոկտորի աստիճան` դիսերտացիա պաշտպանելով «Դիդրոն և մետաֆիզիկան» թեմայով։ Դրանից հետո երեք տարի փիլիսոփայություն է դասավանդել Շերբուրի և Շամբերիի համալսարաններում։ Էրիկ Էմանուելը մեծացել է մտավորականների ընտանիքում (երկու ծնողներն էլ ուսուցիչներ էին Էլզասից) և իրեն համարում էր ագնոստիկ։ Հետագայում իրեն քրիստոնյա է հայտարարել։

Իր առաջին սցենարը Շմիտը գրել է 1991 թվականին։ «Գիշերը Վալոնում» բեմադրվել է Ֆրանսիայում և արտասահմանում։ Սակայն նրան ավելի մեծ հռչակ է բերել նրա երկրորդ` «Այցելուն» ստեղծագործությունը, որի հիմքում եղել է Զիգմունդ Ֆրոյդի երկխոսությունն աստծո հետ, որի համար նա 1993 թվականին պարգևատրվել է Մոլիերի մրցանակով։

Նրա ստեղծագործությունների թեմաները միանգամայն տարբեր են։ «Ոսկե Ջոյում» ցույց է տրվում ցինիկ մոտեցումը ֆինանսական գիշատիչների հանդեպ, «Առեղծվածային փոփոխականությունները» (որտեղ գլխավոր դերը խաղում է Ալեն Դելոնը) պատմում է երկու տղամարդկանց մասին, որոնք տարբեր հայացքներ ունեն կյանքի ու սիրո վերաբերյալ, և որոնք, ինչպես պարզվում է հետագայում, սիրահարված են միևնույն կնոջը։ Պատմական «Անառակը» կատակերգությունում Շմիտը պատմում է ֆրանսիացի փիլիսոփա Դենի Դիդրոյի մասին` հեգնանքով պատկերելով 20-րդ դարի սեքսուալ հեղափոխության նրա նախորդներին։ 2000 թվականին նրա ստեղծագործությունն ազատ ձևով էկրանավորվել է ֆրանսիացի ռեժիսոր Գաբրիել Ագիյոնի կողմից։

Համաշխարհային կրոնները մեծ արտացոլում են գտել նրա ստեղծագործության մեջ, ինչը վառ արտահայտվել է Շմիտի չորս` «Անտեսանելիի շրջանը» պատմվածքներում.

 Միլարեպա-բուդդայականությունը Տիբեթում 
 Պարոն Իբրահիմը և Ղուրանի ծաղիկները-սուֆիզմ և հուդայականություն
 Օսկարը և վարդագույն տիկինը-քրիստոնեություն
 Նոյի զավակը-քրիստոնեություն և հուդայականություն

2001 թվականին «Այլ ճակատագիր» վեպը խիստ քննադատության է արժանացել։ Այնտեղ նկարագրվում են երկու զուգահեռ աշխարհներ, որոնցից մեկում Ադոլֆ Հիտլերը 1908 թվականի հաջող կերպով ընդունելության քննություններ է հանձնում Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիայում և բռնակալ չի դառնում, իսկ մյուս աշխարհում Շմիտը ներկայացնում է իրական պատմական իրադարձությունները։

2001 թվականին Շմիտը պարգևադրվել է Ֆրանսիական ակադեմիայի թատերական մրցանակով։ «Պարոն Իբրահիմը և Ղուրանի ծաղիկները» 2004 թվականին արժանացել է Գերմանական գրական մրցանակի և էկրանավորվել է. ֆիլմում գլխավոր դերը խաղում է Օմար Շարիֆը։

Էրիկ Էմանուել Շմիտն ապրում և աշխատում է Բրյուսելում, իսկ 2008 թվականից ֆրանսիական քաղաքացիությունից բացի ունի նաև բելգիական քաղաքացիություն։

Ստեղծագործություններ

Դրամատիկ ստեղծագործություններ 
 1991 - «Գիշերը Վալոնում» / La Nuit de Valognes
 1993 - «Այցելուն» / Le Visiteur
 1995 - «Ոսկե Ջոն» / Golden Joe
 1996 - «Սատանայի դպրոցը» / L'École du diable
 1996 - «Առեղծվածային փոփոխականություններ» / Variations énigmatiques
 1997 - «Անառակը» / Le Libertin
 1997 - «Միլարեպա» / Milarepa
 1998 - «Ֆրեդերիկ կամ հանցագործությունների բուլվառ / Frédérick ou le boulevard du crime
 1999 - «Պարոն Իբրահիմը և Ղուրանի ծաղիկները» / Monsieur Ibrahim et les Fleurs du Coran
 1999 - «Գելարանակ» / Le Bâillon
 1999 - «Երկու աշխարհների հյուրանոցը» / Hôtel des deux mondes
 2000 - «Հազար ու մի օր» / Mille et un jours
 2003 - «Ամուսնական մանր հանցանքներ» / Petits crimes conjugaux
 2004 - «Ավետարան ըստ Պիղատոսի» / L'Évangile selon Pilate
 2004 - «Ձիթենյաց գիշերը» / La Nuit des oliviers
 2005 - «Իմ կյանքը Մոցարտի հետ» / Ma vie avec Mozart
 2008 - «Զգացմունքների տեկտոնիրկա» / La Tectonique des sentiments

Վեպեր և նովելներ 
 1994 - «Եսասերների աղանդ» / La Secte des égoïstes
 1997 - «Միլարեպա» / Milarepa
 2000 - «Ավետարան ըստ Պիղատոսի» / L'Évangile selon Pilate
 2001 - «Պարոն Իբրահիմը և Ղուրանի ծաղիկները / Monsieur Ibrahim et les Fleurs du Coran
 2001 - «Այլ ճակատագիր» / La Part de l'autre
 2002 - «Օսկարը և վարդագույն տիկինը» / Oscar et la Dame rose
 2002 - «Երբ ես արվեստի գործ էի» / Lorsque j'étais une œuvre d'art
 2004 - «Նոյի զավակը» / L'Enfant de Noé
 2006 - «Օդետա։ Սիրո ութ պատմություն» / Odette Toulemonde et autres histoires
 2007 - «Երազողն Օստենդից» / La Rêveuse d'Ostende
 2008 - «Ուլիսը Բաղդատից» / Ulysse from Bagdad
 2010 - «Սումոիստը, որը ոչ մի կերպ չէր կարողանում գիրանալ» / Le Sumo qui ne pouvait pas grossir
 2010 - «Հրեշտակի հիշողության համերգը» / Concerto à la mémoire d'un ange
 2011 - «Կինը հայելու մեջ» / La Femme au miroir
 2012 - «10 երեխաներ, որ չուներ տիկին Մինգը» / Les Dix Enfants que madame Ming n'a jamais eus
 2012 - «Երկու պարոն Բրյուսելից» / Les Deux Messieurs de Bruxelles
 2013 - «Թութակներն Արեցցո հրապարակից» / Les Perroquets de la place d'Arezzo
 2014 - «Սիրո Էլիքսիր» / L'Élixir d'amour
 2014 - «Սիրո թույնը» / Le Poison d'amour
 2015 - «Կրակի գիշեր» / La Nuit de feu
 2016 - «Մարդը, որ տեսնում էր դեմքի միջով» / L'Homme qui voyait à travers les visages

Էսսե 
 1997 - «Դիդրո կամ գայթակղության փիլիսոփայությունը» 
 2005 - «Իմ կյանքը Մոցարտի հետ»

Ֆիլմեր 
 2000 - Անառակը
 2003 - Պարոն Իբրահիմը և Ղուրանի ծաղիկները
 2003 - Վտանգավոր կապեր
 2006 - Օդետա Տուլեմոնդ
 2009 - Օսկարը և վարդագույն տիկինը

Պարգևներ և մրցանակներ 
 1994 - Մոլիերի մրցանակ «Լավագույն հեղինակ» անվանակարգում, «Այցելուն»
 1994 - Մոլիերի մրցանակ «Լավագույն բեմադրություն» անվանակարգում, «Այցելուն»
 2001 - Ֆրանսիական ակադեմիայի թատերական մրցանակ
 2004 - Գերմանական գրական մրցանակ, «Պարոն Իբրահիմը և Ղուրանի ծաղիկները»
 2004 - Կվադրիգա մրցանակ «Ծիծաղի իմաստնությունը» ձևակերպմամբ

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 
 Биография Шмитта на странице, посвящённой встрече с писателем на филологическом факультете СПБГУ в 2005 году
 Մարուսյա Կլիմովա. Հարցազրույց Էրիկ Էմանուել Շմիտի հետ

Ֆրանսիացի գրողներ
Բելգիացի գրողներ
Ֆրանսիացի դրամատուրգներ
Ֆրանսիացի սցենարիստներ
Ֆրանսիացի թարգմանիչներ
20-րդ դարի ֆրանսիացի վիպասաններ
Ֆրանսիացի կինոռեժիսորներ
Ֆրանսիացի դերասաններ