Սաղմոսների սիմֆոնիա

Սաղմոսների սիմֆոնիա (), Ի․ Ֆ․ Ստրավինսկու եռամաս սիմֆոնիան՝ ստեղծված երգչախմբի և սիմֆոնիկ նվագախմբի համար։ Գրվել է 1930 թվականին, Սերգեյ Կուսևիցկու պատվերով, Բոստոնի սիմֆոնիկ նվագախմբի հիսնամյակի կապակցությամբ։ Համաշխարհային պրեմիերան տեղի է ունեցել 1930 թվականի դեկտեմբերի 13-ին Բրյուսելում, տեղի նվագախմբի կատարմամբ, Էռնեստ Անսերմի ղեկավարությամբ։ Ամերիկական պրեմիերան (Բոստոնի նվագախումբ, Կուսևիցկու ղեկավարությամբ) տեղի է ունեցել 1930 թվականի դեկտեմբերի 19-ին։ Սիմֆոնիայի առաջին ձայնագրությունը տեղի է ունեցել 1931 թվականի փետրվարին Ելիսեյան դաշտերի թատրոնում, Ստրարամա նվագախմբի կատարմամբ` հեղինակի ղեկավարությամբ։

Համարվում է  Ստրավինսկու ամենահայտնի ստեղծագործություններից մեկը (հատկապես վերջնամասը)։

Պատմություն 

Բիբլիական այս թեման մարմնավորելու համար, Ստրավինսկին ընտրել էր սիմֆոնիկ նվագախմբի յուրօրինակ կազմ առանց ջութակների, ալտերի և կլառնետների և ընդգրկել է երկու ռոյալ, իսկ երգչախմբի համար ընտրել է Սաղմոսի լատիներեն տարբերակը։

Նկարագրություն 

Սիմֆոնիայում զուգակցվում են մի կողմից բիբլիական, արխաիկ հանդիսավորությունը, որ խորհրդանշում է հավերժությունը, մյուս կողմից՝ հավերժից պոկված, ժամանակի ալեբախումների մեջ ընկած X դարի մարդու փոթորկահույզ հոգին, որն անդադար փնտրում է, տենչում հասնել փրկության ափը և Ստրավինսկին մեծ վարպետությամբ գտնում է համարժեք արտահայտչամիջոցներ մարմնավորելու, դրսևորելու և՛ «պայքարը», և՛ «անդորրը», և այս ամենի համար՝ Աստծո փառաբանությունը։

Սիմֆոնիայի ստեղծման սկզբում Ստրավինսկին, իր իսկ խոստովանությամբ, համակված էր կրոնական և երաժշտական հուզավառությամբ։ Իսկ ավարտից հետո կոմպոզիտորը Ռոբերտ Կրաֆտին ասել է հետևյալը.

Առաջին մաս 

Առաջին մասը հիմնված է 38-րդ սաղմոսի 13-14 համարների վրա.

Ըստ մեկնիչների, այս սաղմոսը Դավիթը ստեղծել է իր որդի Աբիսողոմի՝ իր դեմ սկսած ապստամբության ժամանակ, երբ Դավիթը, գիտակցելով իր մեղքը, վախենում էր նաև իր թշնամիների հարվածից։ Թագավորն Աստծուց խնդրում էր կյանք տալ, հնարավորություն տալ իր մեղքերը քավելու և հոգեպես նորոգվելու։

Սիմֆոնիայի առաջին մասը հիմնված է երկու հակադիր թեմայի վրա։

Առաջին թեման բնույթով դրամատիկ է։ Այն հնչում է նվագախմբի բաժնում, որտեղ հուժկու ակորդները կամարակապվում են հոբոյների, ֆագոտների և անգլիական եղջերափողի անհանգիստ զարկերակումով։

Երկրորդ թեման աղոթքային է։ Այն շարադրում է երգչախումբը։ Թեման հիշեցնում է խոսակցական ինտոնացիայի վրա հիմնված կաթոլիկ սաղմոսերգությունը։ Երգչախմբի այդ եռանդագին աղոթքը նվագակցվում է համառորեն կրկնվող (օստինատո) դրամատիկ դարձվածներով։
Եվ այս թեմաների, տարրերի, դրանց տրանսֆորմացման, զարգացման միջոցով Ստրավինսկին կառուցում է առաջին մասը։

Երկրորդ մաս 

Սիմֆոնիայի երկրորդ մասում երգչախումբը երգում է 39-րդ սաղմոսի 2, 3, 4 համարները.

Սիմֆոնիայի երկրորդ մասը բացվում է հոբոյի հնաբույր եղերերգով, որին արձագանքում է առաջին ֆլեյտան,

այնուհետև հերթով ձայնակցում են երկրորդ ֆլեյտան, երկրորդ հոբոյը և մնացած ֆլեյտաները։

Նույնպես ձայների հերթագայությամբ երգչախումբը երգում է երկրորդ թեման, որից բխում է երկրորդ ֆուգան։

Գործիքային և վոկալ այս ֆուգաները մշակման բաժնում փոխներթափանցվում են, ենթարկվում պոլիֆոնիկ զանազան փոխակերպումների և ավարտում երկրորդ մասը։ Այս մասը համարվում է կրկնակի ֆուգայի փայլուն օրինակ։

Երրորդ մաս 

Սիմֆոնիայի երրորդ մասն ընդգրկում է 150-րդ սաղմոսն ամբողջությամբ։

Երրորդ մասը սկսվում է հանդարտ «Ալէլուիայով», որից հետո ներխուժում է Ստրավինսկուն բնորոշ «մոտորային» Ալլեգրոն։ Այստեղ հնչյունների ամեհի ալեկոծումը բախվում է կուլմինացիայի «ժայռերին», որոնցից անդրադառնալով, խաղաղվում է Սիմֆոնիան եզրափակող հանդիսավոր վերջաբանում։

Գրականություն 

 Anon. [n.d.] 
 Berger, Arthur. 1963. "Problems of Pitch Organization in Stravinsky". Perspectives of New Music 2, no. 1 (Autumn–Winter): 11–42. Reprinted in Perspectives on Schoenberg and Stravinsky, 2nd edition, edited by Benjamin Boretz and Edward T. Cone, 123–54. New York: W. W. Norton, 1972.
 Cole, Vincent Lewis. 1980. "Analyses of Symphony of Psalms (1930, rev. 1948) and Requiem Canticles (1966) by Igor Stravinsky." Ph.D., Music Theory. Los Angeles: University of California at Los Angeles.
 Michael Gielen.  Stravinsky: Symphony in 3 Movements, Symphony in C, and Symphony of Psalms.  South West German Radio Symphony Orchestra and West German Radio Chorus, Hanssler.
 Heinemann, Stephen. 1998. "Pitch-Class Set Multiplication in Theory and Practice." Music Theory Spectrum 20, no. 1 (Spring): 72-96.
 Hill, Peter, and Nigel Simeone. 2005. Messiaen. New Haven and London: Yale University Press. ISBN 0-300-10907-5.
 Holloway, Robin. 1974. "Stravinsky's Self-Concealment".  Tempo, New Series, 108:2–10.
 Kang, Jin Myung. 2007. "An Analysis of Stravinsky's Symphony of Psalms Focusing on Tonality and Harmony ". DMA diss. Columbus: Ohio State University. Retrieved November 21, 2010.
 Kerr, Morag G. 1994. "Prokofiev and His Cymbals". Musical Times 135:608–609.
 
 Steinberg, Michael. 2005. Choral Masterworks: A Listener's Guide. New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-512644-0
 Stravinsky, Igor, and Robert Craft. 1962. "A Quintet of Dialogues". Perspectives of New Music 1, no. 1 (Autumn): 7–17.
 Stravinsky, Igor, and Robert Craft. 1963. Dialogues and a Diary. New York: Doubleday, 1963. Reprinted London: Faber, 1968; reissued by Faber in 1982 without the Diary section, as Dialogues.
 Tymoczko, Dmitri. 2002. "Stravinsky and the Octatonic: A Reconsideration". Music Theory Spectrum 24, no. 1:68–102.
 Van den Toorn, Pieter. 1983. The Music of Igor Stravinsky. New Haven: Yale University Press. ISBN 0-300-02693-5
 Van den Toorn, Pieter, and Dmitri Tymoczko. 2003. "Colloquy: Stravinsky and the Octatonic—The Sounds of Stravinsky". Music Theory Spectrum 25, no. 1:167-202.
 Walsh, Steven. 1967. '"Stravinsky's Choral Music". Tempo, New Series, 81 (Stravinsky's 85th Birthday): 41–51.
 White, Eric Walter. 1966. Stravinsky: The Composer and His Works. Berkeley, Los Angeles and London: University of California Press, 1966. LCC 66-27667. (Second edition, Berkeley: University of California Press, 1979. ISBN 0-520-03983-1.)

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 

 Симфония псалмов на сайте Allmusic 
Symphony of Psalms - Analysis, background, and texts, by Victor Huang. 

Սիմֆոնիաներ