Բենիամին Գալստյան

Բենիամին Հովհաննեսի Գալստյան (), խորհրդային ռազմական, քաղաքական գործիչ, Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից, գեներալ-մայոր։

Կենսագրություն 
Բենիամին Գալստյանը ծնվել է  1902 թվականի փետրվարի 22-ին (մարտի 7) Երևանի նահանգ Ալեքսանդրապոլի գավառի Չոլխան (այժմ՝ Բենիամին) գյուղում (այժմ՝ Հայաստանի Շիրակի մարզում), աղքատ գյուղացու ընտանիքում։ Վաղ տարիքում որբացել է և ստիպված է եղել աշխատել հարուստ հարևանների մոտ, հետագայում՝ Ալեքսանդրապոլում։ 1920 թվականին, փրկվելով թուրքական օկուպացիայից, փախել է Վրաստան, որտեղ աշխատանքի է անցել Թիֆլիսի գործարաններից մեկում, որտեղ էլ ոգեշնչվել է բոլշևիզմի գաղափարներով։ Երբ 1921 թվականի փետրվարին Կարմիր բանակը մտավ Թիֆլիս, Գալստյանը կամավոր միացավ նրանց շարքերին։ Այնուամենայնիվ, շատ կարճ ժամանակ բանակից զորացրվել է անչափահաս լինելու պատճառով։

1923 թվականին Բենիամին Գալստյանը կրկին միացավ Կարմիր բանակի շարքերին։ 1924 թվականին մարտական փորձառություն ունեցող երիտասարդ Գալստյանը դարձել է ԽՄԿԿ անդամ։ Գալստյանն ավարտել է հրամանատարական դպրոց, Ա. Ֆ. Մյասնիկյանի անվան Երևանի միավորված ռազմահետևակային դպրոցը, 1931 թվականին՝ Անդրկովկասյան միացյալ հետևակային դպրոցը (Թիֆլիս)։ Եղել է Հայկական դիվիզիայի 2-րդ գումարտակի կուսակցության կազմակերպության քարտուղարը։ 1936 թվականին ավարտել է Լենինգրադի ռազմաքաղաքական ակադեմիան։ 1939 թվականին մասնակցել է Արևմտյան Ուկրաինայի և Արևմտյան Բելոռուսիայի ազատագրմանը, 1940 թվականին՝ խորհրդա-ֆիննական պատերազմին՝ որպես դիվիզիայի կոմիսար։ Հայրենական պատերազմի սկզբին մասնակցել է Կարելական պարանոցի պաշտպանությանն, ապա՝ Նովգորոդի համար մղված մարտերին։ Լենինգրադի շրջափակման օրերին եղել է 59-րդ հատուկ հարվածային գնդի և «Նևսկի» օպերատիվ խմբավորման կոմիսար։ 1942 թվականի օգոստոսին նշանակվել է 42-րդ բանակի ռազմական խորհրդի անդամ։

Պարգևներ 
 Կարմիր դրոշի շքանշան (2, որոնցից մեկը ստացել է հետմահու՝  ԽՍՀՄ Գերագույն Խորհրդի նախագահության 1943 թվականի փետրվարի 10-ի որոշմամբ)

Մահ 
Զոհվել է 1942 թվականի դեկտեմբերի 4-ին, Պուլկովյան բարձունքների պաշտպանության մարտերում։ Հուղարկավորվել է 1942 թվականի դեկտեմբերի 6-ին Լենինգրադի Ալեքսանդրա-Նևսկոե մայրավանքի գերեզմանատանը՝ Կոմունիստների ծառուղում։

Ընտանիք 
Բենիամին Գալստյանն ամուսնացել է Անահիտ Մելիքովնա Մովսեսյանի (1907-1977) հետ։ Ունեցել են երեք երեխա` Օլեգ Գալստյան (1926-1983), Էթերի Գալստյան (1931-2005) և Յուրի Գալստյան (1936-2002)։ Կրտսեր որդին դարձել է սպա և շարունակել ռազմական դինաստիան։ Կինը, ավագ որդին և դուստրը թաղված են հոր հետ։

Հիշատակ 
1955 թվականին Սանկտ Պետերբուրգի Մոսկվայի հրապարակի փողոցներից մեկը կոչվել է Բենիամին Գալստյանի անունով։ Մոսկովյան շրջանի փողոցներից մեկը նույնպես կոչվում է նրա անունով։
 Բենիամին Գալստյանի հուշարձանը կանգնեցված է հայրենի գյուղում, որը 1945 թվականի դեկտեմբերի 7-ին վերանվանվել է Բենիամին։ Գյուղի միջնակարգ դպրոցը նույնպես կոչվում է Գալստյանի անունով։

Պատկերասրահ

Գրականություն 
 Հովսեփյան Ա. Ա., Անմահ կոմիսարը, Երևան, 1968։
 Հովսեփյան Արմեն Ալեքսանի, Ասք կոմիսարի մասին. Բենիամին Գալստյան։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Поликультурный Санкт-Петербург
 Армянские кладбища 
 Любовь к отеческим гробам
 У стен Сталинграда // Казарян А. В. Война, люди, судьбы: Очерки. - Ереван, 1975.
 Воспоминание о генерале (Мой генерал, мой Бениамин). Документальный фильм. 1982 г., ТОДФ «Арменфильм», 10 мин. (285 м), ч/б. / Автор сценария А. Овсепян, режиссёр Г. Степанян, оператор Р. Марданян, звукооператор Л. Карапетян

Բենիամին (Շիրակի մարզ) գյուղում ծնվածներ
Հայ ռազմական գործիչներ
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցած հայեր