Վենեսուելայի ծոց

Վենեսուելայի ծոց () կամ Մարակայբո (), ծոց Կարիբյան ծովի հարավում, Վենեսուելայի ափերի մոտ, ծովից բաժանվում է Գուահիրա և Պարագուանա թերակղզիներով։ Ողողում է Վենեսուելայի Սուլիա և Ֆալկոն նահանգները, ինչպես նաև Կոլումբիայի Գուահիրա դեպարտամենտը։

Ծոցի երկարությունը 231 կմ է, մուտքի լայնությունը 98 կմ է։ Հարավային հատվածում ծոցը Տաբլասո ծովախորշով և 6,5-22 կմ լայնություն ու 11մ խորություն ունեցող նեղուցով միանում է Մարակայբո լճին։ Ծոցի խորությունը 18-ից հասնում է 71 մետրի։ Արևելյան հատվածում՝ Պարագուանա թերակղզու ափին, Կորոյի ոչ մեծ ծովախորշն է։ Վենեսուելայի ծոցի ափերը ցածր են՝ չմշակված ավազե բնահողով։ 1 մետրից ցածր բարձրության վրա խառը մակընթացություններ են։

Ծոցը բացվել է եվրոպացիների կողմից 1499 թվականին, երբ Ալոնսո դե Օջեդայի գլխավորությամբ և Ամերիգո Վեսպուչիի ուղեկցությամբ իսպանական արշավախումբը հետազոտում էր Հարավային Ամերիկայի ափերը, տեղեկություն էր հավաքում և նոր հողերին անուններ տալիս։ Այստեղ ցցերի վրա կառուցված հնդկացիական խրճիթների զբաղեցրած տարածքի տեսարանն Ամերիգո Վեսպուչիին, որը ծնունդով Վենետիկից էր, հիշեցրել է իր ծննդավայրը։ Այդ պատճառով էլ նա ծոցն անվանել է «Փոքր Վենետիկ» (Veneziola): Ծոցի ջրերը մերձսահմանային վեճի օբյեկտ են համարվում այն ժամանակից, երբ 19-րդ դարում Կոլումբիան և Վենեսուելան անկախացել են Իսպանիայից։ Իսպանական կայսրությունն այդ շրջանում սահմաններ չի գծել, քանի որ տեղի ժողովուրդն ընդդիմանում էր իրեն։ Սահմանը հաստատվել է 1941 թվականին, բայց տարածաշրջանային ջրի հարցը մնացել է չլուծված։

Ծոցը ստրատեգիական կարևորություն ունի՝ որպես նավարկելի ուղի դեպի Կարիբյան ծով, որով տեղափոխում են Մարակայբո լճի նավթահանքերի նավթը։ Ծոցի սահմաններին կան նաև նավթի և գազի հանքեր։ Ափերին տեղակայված են նավթի արտահանման խորջրյա Ամուայ, Պունտո Կարդոն, Պունտո Ֆիխո նավահանգիստները։

Գրականություն

Ծանոթագրություններ 

Ծոցեր այբբենական կարգով
Ատլանտյան օվկիանոսի ծոցեր
Կոլումբիայի ծոցեր
Վենեսուելայի ծոցեր