Մեո դա Սիենա

Մեո դա Սիենա (իտալերեն՝ Mèo da Siena, ), ուշ գոթիկայի ժամանակաշրջանի իտալացի նկարիչ։ Գործել է 1310-1333 թվականներին, հիմնականում՝ Ումբրիայում։ Հայտնի է նաև Բարտոլոմեո Գարնիերի և Մեո դա Գվիդո դա Սիենա անուններով։ Արվեստի որոշ պատմաբանների կարծիքով՝ նա որդին է 1319 թվականին Պերուջայում բնակություն հաստատած սիենացի նկարիչ Գվիդո Գարնիերիի, ով հայտնի է նաև Գրատիանի կամ Գրացիանի անուններով ։ Սակայն Մեոյի հոր ինքնության հարցը դեռևս մնում է բանավեճի առարկա, քանի որ 13-րդ դարի վերջին և 14-րդի սկզբներին Գվիդո անունով սիենացի մի քանի նկարիչներ են գործել։ Ուսումնասիրողներից ոմանք, ինչպես, օրինակ, Մարիոտին, Մեոյի հայր համարում են Սիենայի Սան Դոմենիկո բազիլիկի նշանավոր Մաեստայի հեղինակ Գվիդո Սիենացուն, սակայն ոչ բոլոր փորձագետներն են այս հարցում նրան համամիտ։

Չնայած Սիենացի մականվանը՝ Մեոն հիմնականում գործել է Ֆլորենցիայում և Պերուջայում, որտեղ պահպանվել են նրան վերագրվող գրեթե բոլոր աշխատանքները (ի դեպ՝ դրանց թվագրման հարցը նույնպես շարունակում է մնալ վեճի առարկա)։ Միակ ստեղծագործությունը, որ կրում է հեղինակի ստորագրությունը, ամենայն հավանականությամբ 1319 թվականին ստեղծված և ներկայումս Ումբրիայի ազգային պատկերասրահում պահվող պոլիպտիխն է (բառացի թարգմանած՝ բազմանկարը)՝ Տիրամոր, Մանկան և սրբերի պատկերներով
: Մեոյի լավագույն գործերից են համարվում ևս մեկ պոլիպտիխ, որ նա նկարել է Պերուջայի Սան Պիետրո եկեղեցու համար (ներկայումս այդ գործը գտնվում է Գերմանիայում՝ Ֆրանկֆուրտի արվեստների ինստիտուտում) և մի եռանկար (գտնվում է Պերուջայի գլխավոր տաճարի թանգարանում)։

Վերլուծելով Մեոյի ստեղծագործությունները՝ արվեստի պատմաբանները եզրահանգել են, որ նա սիենացի առաջին վարպետ նկարչի՝ Դուչչոյի (Duccio di Buoninsegna) հետևորդներից է։ Սակայն նա ոչ թե կրկնել է վարպետին, այլ ստեղծագործաբար յուրացրել նրա արտահայտչաձևերն ու ստեղծել ինքնատիպ գործեր, Պերուջայում ու շրջակայքում իր ժամանակի լավագույն նկարչի համբավը ձեռք բերել։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 
 G. B. Cavalcaselle, Storia della pittura in Italia, I, Firenze, 1886.
 M. Guardabassi, Indice guida dei monumenti… nella provincia dell'Umbria, Perugia, 1872.
 A. Mariotti, Lettere pittoriche perugine, Perugia, 1788.
 M. Salmi, Quando morì Meo da Siena?, in in Rassegna d'arte senese, XVI, 1923, p. 76.
 S. Siepi, Descrizione… della città di Perugia, II, Perugia, 1822.
 I. Vavasour-Elder, La pittura senese nella Galleria di Perugia, in Rassegna d'arte senese, V, 1909, pp. 65–67.
 A. Venturi, Storia dell'arte italiana, V, Milano, 1907.
 R. Zampa, Il monastero di Montelabbate nel Comune di Perugia, Santa Maria degli Angeli, 1908.
 C. Weigelt, Su alcuni dipinti di Meo da Siena non ancora riconosciuti, V, 1909, pp. 101–105.
 Meo di Guido da Siena biography with images

Արտաքին հղումներ 
 Meo di Guido da Siena (1300 - 1350), polittico - Perugia (Perugia)

Իտալացի նկարիչներ