Կրթությունը Հարավային Կորեայում

Հարավային Կորեայում լավ կրթություն ստանալը կարևոր է ցանկացած կորեացու հաջող կարիերայի ձևավորման համար, ուստի հեղինակավոր ուսումնական հաստատություն մուտք գործելու խնդրին տրվում է գերակա առաջնահերթություն, և ընդունելության քննությունների հանձնման գործընթացը կարող է բավականին ինտենսիվ լինել։ Կորեայի պետական ​​կառավարման մարմինները հստակ կառուցում և վերահսկում են երեխայի վաղ տարիքից ամբողջ ուսումնական գործընթացը մինչև ավագ դպրոցը։ Առավելագույն նախապատվությունը տրվում է մաթեմատիկային, կորերենին և անգլերենին, ճշգրիտ գիտությունների և հասարակության մասին գիտելիքներին։ Ֆիզիկական կուլտուրային չի տրվում նույն ուշադրությանը, քանի որ այն համարվում է կրթական առարկա, որի արդյունքում շատ դպրոցներ չունեն համապատասխան սպորտային սարքավորումներ։ Հարավային Կորեան առաջին երկիրն է, որ ապահովում է բարձրակարգ ինտերնետ հասանելիություն բոլոր ուսումնական հաստատություններում `նախակրթարաններից մինչև համալսարան։

Դպրոցական տարին բաժանված է երկու կիսամյակի։ Առաջինը սկսվում է մարտին և ավարտվում հուլիսի կեսերին։ Երկրորդը սկսվում է օգոստոսի վերջին և ավարտվում է փետրվարի կեսերին։ Ամառային արձակուրդները  տևում են հուլիսի վերջից մինչև օգոստոսի վերջ, իսկ ձմեռային արձակուրդները դեկտեմբերի վերջից մինչև փետրվարի սկիզբ։

Կրթական համակարգի ընդհանուր կառուցվածքը

Կրթության և անձնակազմի կառավարման նախարարություն 
Հարավային Կորեայում կրթության խնդիրները կառավարում են կրթության և գիտության  կառավարման նախարարության անձնակազմի կողմից, որի նախկին անունը պարզապես «Կրթության նախարարություն» էր։ 2001 թվականին Քիմ Դեյ-Ջունի վարչակազմը քաղաքացիների համար բարձրագույն առաջնահերթություն է սահմանել որակյալ կրթություն ստանալու և ամբողջ մարդկային զարգացման համար, որի արդյունքում ընդլայնվեց նախկին նախարարության լիազորությունները` մարդկային զարգացման բոլոր հարցերը լուսաբանելու համար, իսկ կրթության նախարարին` փոխվարչապետի կոչում։

Բոլոր մյուս նախարարների պես, կրթության նախարարը և անձնակազմը նշանակված են գործող նախագահի  կողմից կարճ ժամանակահատվածով (մոտ մեկ տարի), ովքեր անցյալում ինչ-որ կերպով կապված էին կրթության ոլորտի հետ։

Մանկապարտեզ 
Կորեայի մանկապարտեզները ընդհանուր կրթական ծրագրի մաս չեն կազմում, ծնողները իրենց երեխաներին տալիս են մասնավոր հաստատություններ։ Նրանց մեծ մասում դասավանդումն անցկացվում է կորեերենով, շատերում կան անգլերեն դասարաններ։

Երեխաները մանկապարտեզ են հաճախում երեք-հինգ տարեկան հասակում։ Շատ երեխաներ չեն կարող ստանալ «նախադպրոցական» ուսուցում, այլ պարզապես գնում են մանկապարտեզ `այլ երեխաների հետ, իսկ տարիքային տարբերությունը կարող է հասնել երեք տարվա։ Վեց տարեկան հասակում երեխաները սովորաբար գնում են տարրական դպրոց։

1980-ական թվականներին 901 այս հաստատությունում գրանցվել է 66 434 երեխա, իսկ 1987 թվականին 397020 երեխա 7792 հաստատություններում։ Նույն ժամանակահատվածում նախադպրոցական կրթության ուսուցիչների թիվը ավելացել է 3339-ից մինչև 11920-ը, որոնց գերակշռող մասը 92% կանայք էին։ Սա պայմանավորված է մի շարք պատճառներով։

 Կրթության նախարարությունից խրախուսում և աջակցություն
 Աշխատաշուկա մտնող կանանց թվի աճ
 Միջուկային ընտանիքների քանակի աճը
 Մանկապարտեզները կարող են հեշտացնել հետագա ուսումնասիրությունները։

Կարևոր գործոն է նաև տպավորիչ ավարտական ​​արարողությունները, ինչպես նաև դիպլոմները և մանկապարտեզի ավարտման վկայագրերը։

Նախակրթական դպրոց 
Նախակրթականին մասնակցում են 7-13 տարեկան երեխաները (համապատասխանաբար`6 և 12 տարիներ), որոնց տևողությունը, այսպիսով 6 տարի է։ Ուսումնասիրվող առարկաների ցանկը ներառում է (բայց չի սպառվում)։
 Կորերեն լեզու
 Մաթեմատիկա
 Ճշգրիտ գիտություններ
 Հասարակության գիտություններ
 Լեզուններ
 Կերպարվեստ
 Երաժշտություն

Սովորաբար բոլոր սուբյեկտները ղեկավարում են մեկ դասի ուսուցիչ, թեև մասնագիտացված մասնագիտություններ կարող են դասավանդվել այլ ուսուցիչների կողմից (օրինակ, ֆիզիկական կրթություն կամ օտար լեզուներ)։

Մինչև 20-րդ դարի վերջին 80-ական թվականները, սովորաբար անգլերենը ուսուցանվել է ավագ դպրոցից, սակայն այժմ սկսում է դասավանդվել նախնական դասարանի երրորդ դասարանում։ Կորեերեն լեզուն շատ տարբերվում է անգլերենից քերականության տեսանկյունից, ուստի անգլերենի տիրապետումը շատ բարդ է։ Ծնողներից շատերը իրենց երեխաներին ուղարկում են նաև հատուկ դպրոցներում սովորելու, որոնք կոչվում են Հագվոնամի (): Երկրում ավելի շատ դպրոցներ սկսում են ներգրավել օտարերկրացիներին, որոնց համար անգլերենը մայրենի լեզու է։

Բացի հանրակրթական դպրոցներից, Կորեայում կան մի շարք մասնավոր դպրոցներ։ Այդպիսի դպրոցների ուսումնական պլանը քիչ թե շատ համապատասխանում է պետությանը, սակայն այն ավելի բարձր մակարդակի վրա է։

Կորեայի տարրական դպրոցները կոչվում են «Չհոդն Հակյո» (), ինչը նշանակում է «տարրական դպրոց»։ Հարավային Կորեայի կառավարությունը այս անունը փոխել է 1996 թվականին, նախկին «Գուկմին Հակյո» ( 국민학교, 國民 學校 ), որը թարգմանում է որպես «քաղաքացիական դպրոց»։ Սա առաջին հերթին հնարք է ազգային հպարտության վերականգնման համար։ Խոսքը 국민학교- հապավումը համարվում է «Հվանգուկսինմինի Հաքյո» ( 황국 신민 의 학교, 皇 国 臣民 의 學校 ), «կայսերական օբյեկտների դպրոց», որոնք մնացել էին այն ժամանակներից, երբ Կորեան կայսերական Ճապոնիայի վերահսկողության տակ էր։

Դպրոցական կրթություն 
Կորեայի դպրոցական կրթությունը բաժանված է միջնակարգ և բարձրագույն կրթությամբ (համապատասխանաբար `միջնակարգ և բարձրագույն դպրոցներում)։

Վիճակագրության համաձայն, 1987 թվականին մոտ 4 895 354 ուսանող և 150 873 ուսուցիչներ միջին և բարձրագույն դպրոցներում էին։ Ուսուցիչներից մոտ 69%-ը տղամարդիկ էին։ Դպրոցական կրթության ներդրումը արտացոլում էր ընդհանուր բնակչության միտումների փոփոխությունը`1979 թվականին, այն ստացել է 3959975 ուսանող։ 1987 թվականին, հաշվի առնելով բարձրագույն կրթության անվերապահ կարևորությունը, ուսանողների մեծ մասը փորձել է բարձրագույն կրթություն ստանալ, 1 397 359 աշակերտ (ընդհանուր թվից 60%) գնացել է բուհեր, իսկ 840 265-ը `մասնագիտական ​​ուսումնական հաստատություններում։ Վերջինս կարող է մասնագիտանալ մի քանի ոլորտներում

 հողի կառավարում
 ձկնաբուծարաններ
 առևտուր
 առաքում
 ինժեներային
 ինչպես նաև արվեստի տարբեր տեսակներ

1968 թվականին վերացվեց միջնակարգ դպրոցի մուտքի քննությունները։ 1980-ականների վերջին ուսանողները դեռ ստիպված էին ընդունել ընդունելության քննությունները և գրանցման արդյունքը որոշվում էր պատահականորեն կամ մեկ ուսումնական հաստատության առնչությամբ։ Դպրոցները, որոնց աստիճանը նախապես որոշվել էր ուսանողների մակարդակով, հավասարեցվել է պետական ​​աջակցություն ստանալու և աղքատ բաժանվածների թվին:Սեուլում ուսանողները, ովքեր հաջողությամբ անցան ընդունելության քննությունները, ընդունվել էին ավելի հեղինակավոր դպրոցներ, առանց կապելու թաղամասի հետ, իսկ մյուսները գնացին իրենց սեփական թաղամասի դպրոց։ Բարեփոխումները հավասարապես վերաբերում էին հանրային և մասնավոր դպրոցներին, որոնց ընդունումը խստորեն վերահսկվում էր Կրթության նախարարության կողմից։

Ի տարբերություն ԱՄՆ-ի, որտեղ դասի թիվը սովորաբար ավելանում է 1-ից 12-ի սահմաններում, Հարավային Կորեայում ամեն անգամ դասի թիվը սկսում է մեկից հաշվել, նախնական, միջնակարգ և բարձրագույն դպրոցներին անցնելիս։ Նրանց միջև տարբերվելու համար դասարանի թիվը սովորաբար նշված է կրթական մակարդակի հետ մեկտեղ։ Օրինակ `միջնակարգ դպրոցի առաջին դասարան,Չունհակյո կամ  Հակնեն(중학교 1 학년):

Միջնակարգ դպրոց 

Կորեայում միջնակարգ դպրոցը կոչվում է «Չունհակյո» (중학교 , 中 學校 ), որն բառացիորեն նշանակում է «ավագ դպրոց»։

Կորեայի միջնակարգ դպրոցում կա  3 դասարան։ Ուսանողների մեծ մասը մտնում է 12 տարեկանում և ավարտում է 15 տարեկանում:Հարավային Կորեայի միջնակարգ դպրոցը շատ ավելի բարձր պահանջներ է ներկայացնում իր աշակերտների համար։ Գրեթե միշտ խստորեն կարգավորում է հագուստի և մազերի ձևը։ Ինչպես տարրական դպրոցում, ուսանողները ամեն օր ծախսում են նույն դասարանում, դասընկերների, բայց յուրաքանչյուր առարկան դասավանդվում է իրենց ուսուցչի կողմից։ Ուսուցիչները դասից դասի են գնում,և միայն նրանցից մի քանիսը, բացառությամբ այն մարդկանց, ովքեր սովորեցնում են «հատուկ» առարկաներ, ունեն իրենց սեփական լսարանը, որտեղ ուսանողները գնում են։ Դասի ղեկավարները (담임 선생님) շատ կարևոր դեր են խաղում ուսանողների կյանքում և ավելի մեծ հեղինակություն ունեն, քան իրենց ամերիկյան գործընկերները։

Ավագ դպրոցի աշակերտները օրական ունենում են վեց դաս, որոնք սովորաբար նախորդում են առավոտյան առանձին ժամանակահատվածով և յուրաքանչյուր մասնագիտության համար հատուկ յոթերորդ դաս։

Ի տարբերություն համալսարանի, ուսումնական ծրագիրը մեծապես չի տարբերվում մեկ ավագ դպրոցից մյուսը։ Ուսումնասիրության հիմքը ձևավորվում է`
 մաթեմատիկա
 կորեերեն և անգլերեն
 ինչպես նաև մի շարք ճշգրիտ գիտություններ

«Լրացուցիչ» կետերը ներառում են `
 տարբեր արվեստներ
 ֆիզիկական կուլտուրա
 պատմություն
 հանչա (չինարեն հիերոգլիֆներ)
 էթիկա
 տնային տնտեսության կառավարում
 համակարգչային գրագիտության դասեր։

Ուսումնասիրված թեմաների և առարկաների քանակը տարեցտարի տարբերվում է։

Դասընթացի տևողությունը 45 րոպե է։ Առաջին դասի մեկնարկից առաջ աշակերտները ունեն մոտ 30 րոպե, որոնք կարող են օգտագործվել ինքնուրույն ուսուցման, հեռուստատեսության հեռարձակման (EBS) հեռարձակման ծրագրերի կամ անձնական կամ դասարանի գործունեության համար։ 2008 թվականին դպրոցականները հաճախում էին երկուշաբթիից ուրբաթ օրերին, ինչպես նաև կիսամյակի ամեն մի առաջին, երրորդ և հինգերորդ շաբաթ օրը։ Շաբաթ օրը ուսանողները լրացուցիչ միջոցառումներ են իրականացնում ցանկացած շրջանակի մեջ։

1960-ականների վերջերին կառավարությունը դադարեցրեց ընդունելության քննությունների պրակտիկան միջնակարգ դպրոցում, փոխարինելով այն համակարգով, որտեղ նույն շրջանի ուսանողները պատահականորեն ներգրավված էին միջնակարգ դպրոցում։ Դա արվել է, որպեսզի բոլոր դպրոցներում աշակերտների մակարդակը միջին լինի, սակայն պահպանվել է հարուստ և աղքատ բնակավայրերի տարբերությունը։ Մինչև վերջերս, շատ դպրոցներ բաց էին միայն մեկ սեռի համար, սակայն վերջերս նոր միջնակարգ դպրոցները ընդունում էին երկու սեռերի երեխաները։

Ինչպես տարրական դպրոցում, ուսանողները դասից դասի են անցնում, անկախ իրենց ակադեմիական կատարմանը, այնպես, որ նույն դասի նույն թեման կարելի է ուսումնասիրել իրենց բոլոր մակարդակներում բոլորովին այլ ուսանողների կողմից։ Գնահատումները սկսում են շատ կարևոր դեր խաղալ միջնակարգ դպրոցի վերջին տարում, ովքեր հիմնականում ցանկանում են գիտական, այլ ոչ թե մասնագիտական, տեխնիկական կարիերա դարձնել, քանի որ նրանք ազդում են համալսարան ընդունող աշակերտի շանսերը։ Կան որոշակի առարկաների քննության մի քանի ստանդարտ ձևեր, և «գիտական» առարկաների ուսուցիչները պետք է հետևեն առաջարկվող ուսումնական ձեռնարկներին, սակայն սովորաբար միջնակարգ դպրոցների ուսուցիչները ավելի շատ վարժություններ են ունենում դասընթացի ծրագրի և մեթոդի նկատմամբ, քան բարձրագույն կրթության ուսուցիչները։

Դասընթացի ավարտից հետո միջնակարգ դպրոցի աշակերտներից շատերը հաճախում են նաև լրացուցիչ դասընթացներ («Հագվոն») կամ վերապատրաստվում են մասնավոր դաստիարակների կողմից։ Մասնավորապես ուշադրություն է դարձվում անգլերենի և մաթեմատիկայի վրա։ «Հագվոններից» մի քանիսը մասնագիտանում են միայն մեկ թեմայի վրա, իսկ մյուսները `բոլոր հիմնական թեմաներով, որոնք կարող են առաջին (պաշտոնական) ավարտից անմիջապես հետո դառնալ դպրոցական գործունեության երկրորդ փուլը, հաճախ ուսանողի վրա ավելի մեծ լարվածության պայմաններում։ Բացի այդ, որոշ ուսանողներ այցելում են մարտարվեստի ակումբներ կամ երաժշտական ​​դպրոցներ, որոնք գիշերը ուշ երեկոյան վերադառնում են տուն։

Բարձրագույն դպրոց 
Կորեայի բարձրագույն դպրոցը կոչվում է «կոդոնախկիա» ( 고등학교, 高等學校 ):

Բարձրագույն ուսումնական հաստատություններն առաջին տարին անցնում են 17 տարեկանում և ազատվում են 19-րդ դասարանում երրորդ դասարանից հետո։ Դպրոցները կարելի է բաժանել մասնագիտացված ստորաբաժանումներ, որոնք համապատասխանում են մեկ կամ մեկ այլ ուսանողների շահերին և համընկնում են իր կարիերայի ճանապարհին։ Օրինակ, կան «գիտական» բարձրագույն դպրոցներ ( Գիտական ​​ավագ դպրոց ), օտար լեզուների և արվեստի դպրոցների ուսումնական հաստատություններ։ Բոլորը պահանջում են անցնել բավականին բարդ քննարկումներ։ Բարձրագույն դպրոցները կարող են բաժանել նաև հանրային (հանրային) և մասնավոր։ Նման դպրոցները որևէ մասնագիտություն չեն տրամադրում, այլ պարզապես պատրաստում են իրենց աշակերտներին քոլեջ ընդունվելու համար։ Ուսանողների համար, ովքեր ինչ-ինչ պատճառներով չեն ուզում կրթություն ստանալ քոլեջում, կան մասնագիտացված դպրոցներ, որոնք մասնագիտանում են տեխնոլոգիայի, գյուղատնտեսության կամ ֆինանսների ոլորտում, որտեղ ուսանողները կարող են դիմել դպրոցից անմիջապես հետո։ Խոսելով ավագ դպրոցների դասընթացի մասին, սովորական համարվում է, որ աշակերտը տուն վերադառնա կեսգիշերից հետո `նման դպրոցում« ինքնակրթության » ինտենսիվ նիստերից հետո։ Հինգ տասնմեկ առարկաների դասավանդումը հաճախ ծայրահեղ ծանր է համարվում, և որոշ ուսանողներ նախընտրում են մտնել «Հագվոններ» ( 학원, 學院 ) մասնավոր ակադեմիաները `նրանց գիտելիքները մեծացնելու համար։ Հիմնական առարկաների ցանկը ներառում է կորեական և անգլերեն լեզուները, մաթեմատիկան, ինչպես նաև տարբեր սոցիալական և բնական գիտություններ։ Կարևոր է նշել, որ կոնկրետ առարկաները և նրանց դասավանդման մակարդակը կարող են տարբեր լինել դպրոցից մինչև դպրոց, կախված նման կրթական հաստատությունների մասնագիտացմամբ։

Ի տարբերություն ավագ դպրոցի, բարձրագույն կրթությունը պարտադիր չէ։ Այնուամենայնիվ, ըստ OECD-ի գնահատումների, 2005 թվականին երիտասարդ կորեացիների 97% -ը ավարտել է ավագ դպրոցը։ Սա աշխարհում ամենաբարձր տոկոսն է։

Բարձրագույն կրթություն 

Բարձրագույն կրթության կառուցվածքը

Բարձրագույն կրթության աշակերտների մեծ մասը տարեվերջին գնում է քոլեջներ։ Ուսանողները կարող են ընտրել «սուշի» կոռեկտ:Ուսանողները պետք է անցնեն ստանդարտ թեստ, սովորաբար կոչվում են «սյուն», ( 수능 ): Շատ դպրոցների ուսումնական ծրագիրը կառուցվում է մուտքի քննությունների շրջանում։ Սունն ամերիկյան SAT Reasoning թեստի անալոգն է և բաղկացած է երեք մասից `կորեական լեզվի, մաթեմատիկայի և անգլերենի։ Բացի նրանցից, դուք կարող եք ընտրել մի քանի հասարակական կամ բնական առարկաներ։ Ի տարբերություն ամերիկյան SAT-ի, Սինին տարին մեկ անգամ հանձնվում է, այն պահանջում է ինտենսիվ ուսուցում, և որոշ ապագա ուսանողներ սկսում են նախապատրաստվել մանկապարտեզում։

1980-ական թվականներից ի վեր համալսարան ընդունվելը դարձել է երիտասարդ կորեացիների կյանքում խոշոր իրադարձություն, և դրանցից ամենահեղինակավոր ընդունումը պահանջում է շատ երկար ու բարդ պատրաստություն։ Սեուլի ազգային համալսարանը , Կորեայի առաջատար գիտահետազոտական ​​ինստիտուտը , Բուսանի ազգային համալսարանը , Գյունոնբուկի ազգային համալսարանը , ինչպես նաև մի շարք մասնավոր հաստատություններ են ամենաարժեքավորը` Կորիոյի համալսարանը , Պոհանի գիտության և տեխնոլոգիայի համալսարանը , Յունձեի համալսարանը, Սոգանի համալսարանը , Խանինջի համալսարանը, Սոնգջունգվա համալսարանը և Կանանց համալսարանը։

Քոլեջի ընդունումը  կախված է ընդունելության քննությունների արդյունքներից, ավագ դպրոցի աշակերտները ստիպված են լինում այսպես կոչված:Ի տարբերություն Չոսոն դինաստիայի կոնֆուցիոլոգիական հետազոտությունների, նրանց ժամանակակից տարբերակը կարևոր է ոչ թե էլիտաների համար, այլ բազմաթիվ միջին դասի ներկայացուցիչների համար։ 1980-ականների վերջում ուսանողական տարիքի բնակչության մոտ մեկ երրորդը (1989 թվականի 35.2%) անցել է բարձրագույն ուսումնական հաստատություններ։ Նրանք, ովքեր չեն կարող դա անել, կտրուկ կրճատել են իրենց հնարավորությունները սոցիալական և տնտեսական հաջողությունների համար։

Բարձրագույն կրթություն ստացող աշակերտների թիվն աճել է 1960 թվականից 100.000-ից մինչև 1987 թվականի` 1.3 միլիոնը, որը երկրորդն է միայն ԱՄՆ-ում։ Բարձրագույն ուսումնական հաստատությունները ներառում են չորս քոլեջներ և բուհեր, երկամյա կրտսեր մասնագիտական ​​քոլեջներ, քառամյա ուսումնական քոլեջներ և ասպիրանտուրա։ Հիմնական թերությունն այն է, որ բուհերի շրջանավարտները ցանկանում են կարիերա ունենալ, որը ինչ-որ կերպ նրանց ստիպում է հասարակության ղեկավարներին, բայց շատ մարդկանց համար պարզապես տեղ չկա, ինչը շատերին ստիպում է ավելի քիչ հեղինակավոր պաշտոններ զբաղեցնել, քան նրանք ցանկանում են։ Սա հատկապես վերաբերում է հավակնոտ կանանց, որոնք, ի թիվս այլ բաների, խոչընդոտում են ավանդական գենդերային խտրականությունը։

Քանի որ բարձրագույն կրթության թեստերը, որոնք տեղի են ունենում երկու անգամ ամեն կիսամյակի ընթացքում, գրեթե նույնքան կարևոր են, որքան ընդունելության քննությունները քոլեջում կամ համալսարանում, ուսանողները պարզապես ժամանակ չունեն կրթական գործընթացի դժվարություններից։ Ակնկալվում է, որ ուսանողը պետք է հիշի 60-ից մինչև 100 էջանոց փաստեր, որպեսզի հաջողությամբ անցնի նման կանոնավոր թեստերը։ Ուրեմն զարմանալի չէ, որ երեկոյան երեկոյան դպրոցում վերադառնաք այն աշակերտների հետ։ Լավագույն համալսարան ընդունելու համար նրանք զոհ են տալիս ինչպես ընտանեկան, այնպես էլ անձնական և հասարակական կյանքին։

Քննությունները տարվա շատ կարևոր  են, քանի որ նրանք լրջորեն փոխում են հասարակության կառուցվածքը։ Քննությունների օրերից առաջ թերթերը հրապարակում են աղջիկներին, որ խնդրեն, որ նրանք չօգտագործեն ուժեղ օծանելիքները քննության ընթացքում կամ բարձր կրունկներով կոշիկներ չծագեն, քանի որ դա կարող է շեղվել գործից։ Մասնավոր ձեռնարկությունները սովորաբար բացվում են ժամը 10-ին, ծնողների դիրքորոշմամբ, որոնք օգնում են երեխաներին նախապատրաստվել քննություններին գիշերվա ընթացքում, իսկ երեկոյան բոլոր ժամանցի կազմակերպությունները, ինչպիսիք են թենիսի ակումբները, սկսում են փակել ավելի վաղ `նախապատրաստվելու համար քննություններին։

Ինքնասպանության ամենատարածված պատճառը քննությունների ցածր գնահատականն է։ Բացի այդ, բուհական մագիստրատուրայի և բուհական ընդունելության քննությունների ձևաչափը, պատասխանների նախնական տարբերակներով, հնարավորություն է ընձեռում աշակերտին փոքրիկ հնարավորություն տալ սեփական ստեղծագործական ունակությունները զարգացնելու համար։ Փաստերի հիշատակման բացառիկ կողմնորոշումը հանգեցնում է աշխարհի կոնկրետ պատկերների ձևավորմանը։

Այնուամենայնիվ, նման իրավիճակը և դրա հիմնական բաղադրիչը, թեստերի շեշտադրումը, մոտ ապագայում հնարավոր չէ փոխել։ Այս մոտեցման մեծ գումարն իր օբյեկտիվության մեջ է։ Չնայած որոշ կոշտությանը, համակարգը համարվում է հիմնականում արդար և անկողմնակալ:Կորեական հասարակությունում, որտեղ սոցիալական կապերը շատ կարևոր են, դա կապերն են, այլ ոչ թե անձնական արժանապատվությունը, որը կարող է որոշել համալսարան ընդունվելու ճակատագիրը։ Նման համակարգում առկա բոլոր դժվարությունները կրող ուսանողները համընդհանուր ճանաչում են համարում իրենց հաջողությունը։ Ամենաարդյունավետ շրջանավարտները, ովքեր կառավարությունում և բիզնեսում պատասխանատվության դիրքեր են զբաղեցրել, ճանաչում են իրենց հավակնությունները օրինական գերազանցության համար։

Ի տարբերություն այլ երկրների, որտեղ անհատների արժանապատվությունը նրանց ձեռքբերումների գործոնների որոշման հիմքն է, Հարավային Կորեայում նման գործոն հանդիսանում է ավարտված համալսարանի հեղինակությունը։ Հաճախ նման համալսարանի դիպլոմը նշանակում է հաջող կարիերա և ֆինանսական բարօրություն։ Այնուամենայնիվ, որոշ կորեացիներ հասնում են որոշակի հաջողություններ հասարակության մեջ, նույնիսկ առանց բարձրագույն կրթության։

OECD-ի համաձայն , դեռահասների շրջանում մահվան պատճառը ինքնասպանությունն է, երկրորդ տեղում `ավտովթարը։

Լի և Պարկ Ջունգի իշխանության ընթացքում կրթության վերահսկողությունը դպրոցականների ձեռքից անցավ կրթության պետական ​​նախարարություն։ 1980-ականների վերջին նախարարությունը պատասխանատու էր դպրոցների կառավարման, ռեսուրսների տեղաբաշխման, ընդունման համար քվոտաների հաստատման, դպրոցների և ուսուցիչների հավաստագրման, ուսումնական ծրագրերի մշակման և այլնի համար։

Մեծամասնությունը համաձայն է, որ Հարավային Կորեայի տնտեսության և տեխնոլոգիաների հաջողությունը «մարդկային ռեսուրսում» հմուտ ներդրումների արդյունքն է։ Ավանդական հանրային հարգանքը, կրթված մարդու համար, պահպանվել է կոնֆուցիայական ժամանակներից, այսօրվա դրությամբ գոյատևվել է, և այսօր այն օգտագործվում է տարբեր տեխնիկական մասնագիտությունների գիտնականների և աշխատողների կողմից։ Գիտական ​​մասնագիտությունները Հարավային Կորեայում համարվում են ամենահեղինակավոր  1980 թվականից ի վեր։

Հարավային Կորեայի ազգային կրթական ծրագրի հաջողությունները հաստատվում են վիճակագրորեն։ 1945 թվականին քաղաքացիների 22 տոկոսը գրագետ էր, 1970 թվականին `87.6, իսկ 1980-ականների վերջում, 93%։ Հարավային Կորեայի ուսանողները ցույց են տալիս միջազգային մաթեմատիկայի և գիտության միջազգային մրցույթներում։ Չնայած այն հանգամանքին, որ միայն նախադպրոցական կրթությունը (մինչև 6-րդ դասարան) պարտադիր էր, կրթության ավելի բարձր մակարդակ ունեցող ուսանողների տոկոսը համադրելի էր զարգացած երկրներում, այդ թվում `Ճապոնիայի նման ցուցանիշներով։ 1985 թվականին մոտավորապես 4,8 միլիոն ուսանող ընդունվեց հիմնական դպրոց։ Այն ժամանակ, երբ պարտադիր չէ շարունակվող միջնակարգ կրթության տոկոսը, ավելի քան 99 տոկոս էր։ Ուսանողների մոտավորապես 34 տոկոսը քննություն է հանձնել քոլեջում, որը համեմատելի է Ճապոնիային (30 տոկոս) և բրիտանական (20 տոկոս) վարկանիշի համեմատ։

Պետության կրթական ծախսերը։ 1975 թվականին նրանք կազմել են 220 մլրդ վոն, ինչը համապատասխանում է 2.2 ՀՆԱ-ին կամ ընդհանուր բյուջեի 13.9% -ին։ Իսկ 1986-ին այն արդեն 3.76 տրիլիոն վոն է, կամ ՀՆԱ 4.5 տոկոսը և բյուջեի 27.3 տոկոսը։

Կրթության պատմությունը 
Ցանկացած այլ Արևելյան Ասիայի երկրում, ինչպես նաև նֆուկիան ժառանգության հետ, Հարավային Կորեան ունի ֆորմալ կրթության համակարգի երկար պատմություն։ Չնայած պետության կողմից օժանդակվող նախակրթական համակարգի բացակայությանը, կառավարությունը Սեուլում և մարզերում ստեղծել է դպրոցական համակարգ Չոսոն դինաստիայի ժամանակ ։ Նման դպրոցները որոշակի թերություններ են ունեցել տրամադրված կրթության որակի մեջ, իսկ 16-րդ դարում նրանց փոխարինել են ակադեմիաները `« սովոններ », նեո-կոնֆուցիական վերածննդի կենտրոնները։ Անհատական ​​և հանրակրթական դպրոցների աշակերտները ազատվել են զինվորական ծառայության պարտականությունից և օգտվել են մոտավոր նույն սոցիալական արտոնություններից, ինչպես մեր օրվա ուսանողները։ Եվ, ինչպես վերջինս, նրանք զբաղված էին քաղաքականությամբ։ Բարձրագույն կրթությունը մայրաքաղաքում տրամադրվեց Կոնֆուցիական ազգային համալսարանի Սոնյունգվան դեհակյոի ( 성균관대 학교 ) կողմից։ Կլինեն տարեկան 200 ուսանող, որոնք անցել են քաղաքացիական պարտականությունների ամենացածր քննությունը և պատրաստ են հետագա քննություններին։

XIX - XX դարերի սկզբին մասնավոր դպրոցները կազմակերպվել էին կորեացիների և քրիստոնյա միսիոներների կողմից։ Վերջինների դերը հատկապես կարևոր է, քանի որ նրանք նպաստում են կանանց կրթությանը և Արևմտյան սոցիալական, քաղաքական գաղափարների տարածմանը։

1910-ից հետո Ճապոնական ճարտարագիտական ​​քաղաքականությունը նպատակ էր հետապնդում դառնալ Կորեայի հնազանդ գաղութ, դրանով սովորեցրեց հիմնականում առարկաներ, որոնք մշակեցին տեխնիկական հմտություններ։ Պետական ​​համալսարանը Տոկիոյի իմպերիալ համալսարանի նման 1923 թվականին Սեուլում բացվեց։ Կորեական ևճապոնացի ուսանողների կոպիտ հարաբերակցությունը, հավասար է 40 և 60 տոկոսին, նախապես սահմանված էր։

1945 թվականին ԱՄՆ զորքերի կողմից հարավային Կորեայի օկուպացման ժամանակ ամերիկյան  պատկերով ստեղծվեց կրթական համակարգ, վեց տարի նախնական դպրոց, վեց տարեկան և ավագ դպրոց, չորս տարի բարձրագույն կրթություն։ 9-րդ դասարանից առաջ կրթությունը պարտադիր էր։ 1948-ից հետո Մարդու Լիի որդու ռեժիմի պայմաններում, ռեսուրսների պակասի պատճառով այս բարեփոխումներից շատերը վերացվել են։ Համատեղ կրթությունը պահպանվել է միայն տարրական դպրոցում, և միայն 6-րդ դասարան պարտադիր էր։ 1990-ի բարեփոխումները հիմնականում վերադարձան ամերիկյան օկուպացիայի ընթացքում սահմանված կարգին։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 
 Gain or Pain for Korean Students?
 Students Rally to Protest College Admission System 
 Cutthroat Classes
 Education/Literacy in Korea
 «In South Korea, students push back», The International Herald Tribune, 9 мая, 2005.

Հարավային Կորեա