Ժորժ Ռուո

Ժորժ Ռուո (, ), ֆրանսիացի նկարիչ և գրաֆիկական նկարիչ, ֆրանսիական ֆովիզմի ներկայացուցիչներից մեկը։

Սկզբնական փուլ 
Ծնվել է աղքատ ընտանիքում, Պեր Լաշեզի գերեզմանոցի մոտ գտնվող թաղամասում։ Կյանքի առաջին օրերը անցել են  Փարիզյան կոմունայի բարիկադները քանդող թնդանոթների որոտի տակ։ Պապը, փոստային աշխատակիցը, եղել է սիրողական կոլեկցիոներ, հավաքել է Կալոյի փորագրությունները և Դոմիեյի վիմագրությունները։ Հայրը, մասնագիտությամբ արհեստավոր, քրիստոնեասոցիալիստական հայացքներով, որդուն տվեց բողոքական եկեղեցի։ 1885 թվականից Ռուոն երկու տարի սովորել է նկարիչ-վիտրաժիստ, իսկ հետո, 1891 թվականին Գեղարվեստի ակադենմիայում սովորել է Գյուստավ Մորոյի մոո, եղել է նրա սիրելի աշակերտը, վարպետի մահից հետո (1898) եղավ նրա թանգարանի պահապանը։

Հասունություն և ստեղծագործական կապեր 
Ծանոթացել է Մորոյի աշակերտներ Մատիսի, Մարքեի հետ և դարձել է Աշնանային Սրահի հիմնադիր (1903)։ Նա մտերիմ հարաբերություններ է հաստատում կաթոլիկ գրող Բլուա Լեոնոմի հետ։ Ցուցադրված է ֆովիզմի հետ, բայց զերծ էր մնում գեղարվեստականությունից, այլ շարունակում է Վան Գոգի ուղին։

1907 թվականին դատավորները, ծաղրածուները, մարմնավաճառները դարձան Ռուոի նկարչության և գրաֆիկայի մշտական թեմաները։ Նրանք ստացան այլաբանության բնույթ՝ ձևավորելով Ռուոյի հասուն նկարչության հիմնական այլաբանական պատկեր։ Ընկերացել է կրոնական փիլիսոփա Ժակ Մարինետի հետ։ 1910 թվականին տեղի ունեցավ Ռուոի անհատական ցուցահանդեսը Դրուեյի պատկերասրահում։ Նրա նկարները ներշնչեցին գերմանացի նկարիչներին, հետագայում ձևավորվեց էքսպրեսիոնիզմի կորիզը։

Միևնույն ժամանակ, նկարիչը ապրել է ծայրահեղ աղքատության մեջ։ 1917 թվականին հայտնի կոլեկցիոներ և նկարների վաճառական Ամբրուազ Վոլարի հետ Ռուոն կնքեց պայմանագիր, ինչը նրան տասնամյակներ շարունակ ապահովեց որոշակի ունեցվածքով և տվեց ստեղծագործական ազատություն։

Ճանաչումը 
1921 թվականին հրատարակվել է Ռուոյի ստեղծագործությանը նվիրված առաջին մենագրությունը, 1924 թվականին նրա մեծ հետադարձ ցուցահանդեսն անցկացվել է Դրուեի պատկերասրահում, նկարիչը Ֆրանսիայի կառավարության կողմից ստացել է Պատվավոր Լեգեոնի շքանշան։ 1929 թվականին Ռուոն ստեղծել է դեկորացիաներ և հագուստ ֆրանսիական Դե լա Վիլլ թատրոնում Ջորջ Բալանչինի կողմից բեմադրված Սերգեյ Պրոկոֆևի «Անառակ որդին» բալլետի համար։ 1930-ական թվականներից նրա նկարները և գրաֆիկան միջազգային հետաքրքրություն են առաջացնում։ 1939 թվականին Վոլլարայի մահից հետո սկսվում է Ռուոյի բազմամյա դատական քաշքշուկ Վալլարայի ժառանգների հետ։ Դրա պատճառով 1948 թվականին նա ցուցադրաբար այրել է իր աշխատանքներից ավելի քան 300-ը։

Ռուոյի համբավը աճել է, նրա ցուցահանդեսներն անցկացվել են Լոնդոնում, Նյու Յորքում, Չիկագոյում, Բոստոնում, Վաշինգտոնում, Սան Ֆրանցիսկոյում։ 1948 թվականին հաջողությամբ մասնակցել է Վենետիկի բիենալեին։ 1951 թվականին արվեստագետի ութսունամյակը տոնվել է Ֆրանսիայի մտավորականների կաթոլիկ կենտրոնի կողմից Շայո պալատում, նա դարձել է Պատվավոր Լեգեոնի շքանշանի, պապական Սուրբ Գրիգոր Մեծի պատվավոր շքանշանի կոմանդոր։ Նկարչի մահից հետո ֆրանսիական պետությունը նրա համար կազմակերպել է պաշտոնական հուղարկավորություն։

Գրականություն 
 Charensol G. Georges Rouault, l’homme et l’oeuvre. — Éditions des Quatre chemins, 1926
 Venturi L. Georges Rouault. — : E. Weyhe, 1940.
 Maritain J. Georges Rouault. — : H.N. Abrams, 1954.
 Courthion P. Rouault. — : Harry N. Abrams, Inc., 1961.
 Getlein F., Getlein D. George Rouault’s Miserere. — Milwaukee: Bruce, 1964.
 Hommage à Georges Rouault. — Société internationale d’art «XXe siècle», 1971.
 Dyrness W. A. Rouault: A Vision of Suffering and Salvation. — Grand Rapids: William B. Eerdmans, 1971.
 Georges Rouault, the graphic work. — San Francisco: Alan Wofsy Fine Arts, 1976.
 Georges Rouault, 1871—1958: catalogue raisonne. / ́ Danielle Molinari, Marie-Claire Anthonioz, eds. — Musée d’art moderne de la ville de Paris, 1983.
 Georges Rouault et le cirque. — Chambéry: Comp’act, 2004.
 Костеневич А. Г. Жорж Руо. — : Изд-во Государственного Эрмитажа, 2004.

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Աշխատանքները թանգարաններում
 Ցիկլ Miserere
 Ժորժ Ռուո- Նկարչի հիշողությունները

Ֆրանսիացի նկարիչներ
Փարիզի գեղարվեստի ազգային բարձրագույն դպրոցի շրջանավարտներ
Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ