Յագուար-զինվոր

Յագուար-զինվորներ կամ յագուար-ռազմիկներ, ացտեկյան ռազմական վերնախավի ներկայացուցիչներ։ Հանդիսանում է Ացտեկյան կայսրության բանակում կռված և մեզ հայտնի երկու ամենաբարձր պատրաստվածություն ունեցող զորատեսակներից մեկը՝ արծիվ-զինվորների հետ միասին։

Կերպարային առումով կատվազգի այս գիշատչի հետ է նույանակացվել Հարավային Ամերիկայի բնիկ ցեղերից ոչ միայն ացտեկների, այլ նաև մայաների դիցապաշտարանում հանդես եկող Տեսկատլիպոկա աստվածը, որն էլ համաձայն տեղական հավատալիքների՝ հանդիսանում է յագուար-մարդկանց հովանավորը։ «Յագուար» անվանումը կեչուա լեզվով նշանակում է «արյուն»։ Ացտեկները կարծում էին, որ եթե զինվորները հագնեն յագուարի մորթի՝ գիշատչի ոգին դուրս կգա մարմնից և ուժ կհաղորդի իրենց։ Այսպիսով, յագուարի Ացտեկների կայսրությունում մորթի կրելու իրավունք ունեին միայն բարձրաստիճան անձինք և զինվորական վերնախավը։ Յագուար-զինվորները գլխավորապես մարտադաշտ էին դուրսբերվում զավթողական արշավանքներն իրագործելու նպատակով։ Յագուար-զինվորները օգտագործվում էին նաև աստվածների զոհ մատուցելու համար մարտադաշտից թշնամիներին գերեվարելու համար։

Մեզ են հասել յագուար-զինվորներին նվիրված նախակոլումոսյան շրջանի բազմաթիվ ծիսապաշտական արձաններ և ձեռագրեր։ Դրանց ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ յագուար-զինվորների գլխավոր զենքը եղել է մակուաուիտլը (թարգմանաբար՝ «ձեռքի փայտ»)։ Իր ձևով մակուաուիտլը հիշեցնում էր տափակ մահակ կամ կարճ մակույկաթի՝ շեղբերի կամ վանակատից (հրաբխային ապակի) պատրաստված սեպերի մի քանի շարքից։ Շատերը կռվում էին նաև պարզունակ նիզակներով և տեղացիների կողմից յուրահատուկ ձևով պատրաստված աշտեներով։ Յագուար-մարդ դառնալու համար արական սեռ ունեցող ացտեկները բաց պատերազմում պետք է սպանեին առնվազն չորս թշնամու։ Վերջիններս կարծում էին, որ որքան շատ թշնամի սպանվի մարտադաշտում, այդքան կգոհանան իրենց աստվածները։ Թշնամի սպանած ցանկացած ռազմիկ համարվում էր համարձակ։

Տես նաև 

 Ացտեկյան դիցաբանություն

Ծանոթագրություններ 

Ացտեկներ