Վիշտը (պատմվածք)

«Վիշտը» (), Անտոն Չեխովի պատմվածքը` գրված 1886 թվականին, առաջին անգամ հրապարակվել է  1886 թվականի հունվարի 16-ին Պետերբուրգյան թերթում։

Հրապարակումներ 
Պատմվածքն առաջին անգամ հրապարակվել է Պետերբուրգյան թերթում № 26, 1886 թվականի հունվարի 16-ին «Թռչող նշումներ» բաժնում Ա. Չեխոնտե ստորագրությամբ։ Թեթևակի փոփոխություններով պատմվածքը տպագրվել է «Խայտաբղետ» պատմվածքների ժողովածուում։ 1895 թվականին պատմվածքը տեղ է գտնում «Նշույլներ» անթոլոգիայում։ Աննշան վերափոխված տարբերակով Չեխովը պատմվածքը ներառում է Ադոլֆ Մարքսի կողմից 1899-1901 թվականներին տպագրված իր ստեղծագործությունների երրորդ հատորում։
Չեխովի կենդանության օրոք պատմվածքը թարգմանվել է բուլղարերեն,  հունգարերեն, գերմաներեն, սերբախորվաթերեն, սլովակերեն, ֆիններեն, ֆրանսերեն և չեխերեն։

Սյուժե 
Մահանում է կառապան Իոնի որդին։ Հայրը հուսահատորեն և ապարդյուն կերպով փորձում է իրեն հանդիպող մարդկանց պատմել այն մասին, թե ինչպես է այդ իրադարձությունը տապալել իրեն։ Նա խոսում է նույնիսկ իր ձիու հետ։

Քննադատություն 
Պատմվածքը դրական է գնահատվել Պետերբուրգյան տեղեկատուներում (№ 167, 1886) քննադատ  Ի. Ն. Լադոժսկու կողմից։ Լեոնիդ Օբոլենսկին ռուսական հարստության մեջ գովաբանել է Չեխովին հասարակ,  խաբուսիկ իրերի մեջ թաքնված դրաման տեսնելու անսովոր կարողության համար։ «Վիշտը» պատմվածքը դրա լավագույն ապագույցն է։ Կոնստանտին Արսենևը իր «Մեր ժամանակի գրողները» էսսեում («Եվրոպայի տեղեկատու», № 12, 1887) «Վիշտը» պատմվածքը ընդգրկել է լավագույն ժամանակակից պատմվածքների ցանկի մեջ։ Լև Տոլստոյը պատմվածքը ընդգրկել է չեխովյան պատմվածքների անձնական ցանկի մեջ։

Գրականություն 
 «Русское богатство», 1886, № 12, стр. 178. 
 Чехов А. П. Тоска // Чехов А. П. Полное собрание сочинений и писем: В 30 т. Сочинения: В 18 т. / АН СССР. Ин-т мировой лит. им. А. М. Горького. — М.: Наука, 1974—1982.

Ծանոթագրություններ 

1886 պատմվածքներ
Անտոն Չեխովի ստեղծագործություններ