Վիլհելմ VII Մեծ

Վիլհելմ VII Մեծ (, ) - Ալերամիչի տոհմի Սալոնիկի տիտղոսակիր թագավոր։

Կենսագրություն 
Վիլհելմ VII-ը ծնվել է 1240 թվականին Տրինո քաղաքում, նրա ծնողներն էին Բոնիֆեյս II Մոնֆերատցին և Մարգարիտա Սավոյսկայան։ Բոնիֆեյսի մահից հետո 1253 թվականին նա ժառանգեց գահը, բայց փոքր տարիքի պատճառով մինչև 1257 թվականը ժամանակավոր կառավարիչ էր մայրը՝ Մարգարիտան։ 1258 թվականին Վիլհելմն ամուսնացավ Գլոստերի կոմս Ռիչարդ դե Կլերի դտեր՝ Իզաբելլա դե Կլերի հետ։ Իր քաղաքականության մեջ Վիլհելմը հավատարիմ մնաց Գելֆի կուսակցության ծրագրին, որի պատճառով 1264 թվականին ստիպված պատերազմ սկսեց Օբերտո Պալավիչինոյի և Ալեսանդրիայի, Աստիի և Պավիայի կայսրությունների հետ։ Կառլ I Անժուացու աջակցությամբ պատերազմի արդյունքը հօգուտ Վիլհելմի էր, ինչը զգալիորեն ավելացրեց իր տիրույթը։ Անհանգստացած Կառլ Անժուացու կողմից Սիցիլիայի գերիշխանությունից հետո նրա ուժեղացմբ, Վիլհելմ VII-ը ստիպված էր բանակցություններ սկսել գիբելինների հետ, որի ղեկավարն այն ժամանակ Ալֆոնսո X-ն էր.: Այս դաշինքը հաստատվեց 1271 թվականին Վիլհելմ VII Մեծի և Բեատրիս Կաստիլիացու ամուսնությամբ, որը կնքվել է Մուրսիայում։

Ալֆոնսոն Վիլհելմին նշանակեց Լոմբարդիայում իր տեղակալ և խոստացավ օգնել անժուացիների ներխուժումներից, սակայն Մոնֆերատի վրա հարձակման ժամանակ չպահեց խոստումը։ Անժուացիները գրավեցին Վիլհելմի տարածքի մի մասը, իսկ նորանկախ Ալեսանդրիան, Աստին և Ջենովան ապստամբեցին իրենց սյուզերենի դեմ։ Չնայած այն հանգամանքին, որ Հռոմի Պապ Գրիգորի Х-ը Վիլհելմին աքսորել էր եկեղեցուց, սակայն որոշեց պաշտպանել իրենց տարածքը։ 1274 թվականի նոյեմբերի 10-ին Վիլհելմ VII Մեծը Ռոկավիոնի ճակատամարտում հաղթեց Չարլզ Անժուացուն՝ հետ վերցնելով Տրինին, Թուրին և Սավոյան, 1278 թվականին Վերչելի քաղաքը նրան ճանաչեց որպես իր տեր, իսկ Ալեքսանդրիան նրան դարձրեց իր ազգային կապիտանը։ Այսպիսով, Վիլհելմը լուծեց խնդիրը զգալիորեն ամրապնդելով դիրքերը և տիրույթում նոր հողեր ձեռք բերելով։ Վիլհելմը դարձավ Ալեանդրիա, Նովարա, Տորտոնա, Ալբարետո դելա Տորե, Գենուա, Թուրին, Աստի, Բրեշիա, Կրեմոնա, Լոդի քաղաքների կառավարիչը։ 1278 թվականի օգոստոսի 5-ին Միլանը Վիլհելմ VII-ին նշանակց քաղաքի ազգային կապիտան` տարեկան 10,000 լիր աշխատավարձով։ Սա Վիլհելմ Մեծի զորեղ իշխանության ժամանակն էր։ Վիլհելմի իշխանության ուժեղացումը բացասական արձագանք ունեցավ հարևան պետությունների և ներքին թշնամիների կողմից։ Ալեսանդրիան և Աստին ապստամբեցին նրա իշխանության դեմ։ Դրանից հետո Թոմաս III Սավոյսկին Վիլհելմ VII-ին գերի վերցրեց։ 1280 թվականի հունիսի 21-ին ազատության դիմաց նա ստիպված էր զիջել Թուրինը, Գրուլյասկոն և Կոլենոն, ինչպես նաև ոսկու փոխհատուցում։ Այդ պահից սկսած Պիոմենտե իշխանությունը աստիճանաբար անցնում է Սավոյական տան ձեռքը։ 1281 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Վիլհելմը հեռացվեց Միլանից, իսկ նրա իշխանությունը բռնագրավեց Օտտոնե Վիկտոնտիի կողմից։ Միլանը կորցնելու համար որպես փոխհատուցում Վիլհելմ VII-ը ստացավ Ալբան։

Մահ 
1291 թվականին Աստիի քաղաքացիները մեծ գումարներ են վճարել Ալեսանդրիա քաղաքին մարկիզների դեմ ապստամբելու համար։ Մարկիզը ցանկանալով ճնշել դիմադրությունը, պաշարեց քաղաքը։ Քաղաքի բնակիչները հրավիրեցին նրան բանակցությունների, բայց երբ նա մտավ ամրոց, ձերբակալվեց։ Այնտեղ նա մահացավ 1292  թվականի փետրվարի 6-ին, հավանաբար սովից։ Վիլհելմ VII Մեծի մարմինը վերադարձվեց ընտանիքին և թաղվեց Համբարձման վանական համալիրում՝ Սանտա-Մարիա-դի Լուչեդիոյի աբբաությունում՝ հոր Բոնիֆեյս II-ի գերեզմանի կողքին։ Ենթադրվում է, որ Վիլհելմն այս վանքի հիմնադիրն էր, չնայած իրականում նա հիմնադիր ընտանիքի անդամ էր։ Չնայած քաղաքական և ռազմական խոչընդոտներին, Վիլհելմի մեծահոգությունը գնահատվում էր իր ժամանակակիցների կողմից։ Նա պետությունը կաառավարում էր առանց ճնշման եւ կոռուպցիայի, որի համար նրան կոչում էին «Մեծ»։

Ընտանիք 
Վիլհելմ VII Մեծը ամուսնացել էր 3 անգամ։

1-ին կինը։ Ելենա դե Բոսկո, մարկիզ Անսելմո դե Բոսկոյի դուստրը։ Այս ամուսնությունից երեխաներ չկար։
2-րդ կինը։ Իզաբելլա դե Կլեր(1240 — † 1270) — Ռիչարդ դե Կլերի դուստրը, այս ամուսնությունից ծնվեց 1 երեխա։
 Մարգարիտա († 1286) — Կաստիլիայի արքայազն Խուանի կինը
3-րդ կինը:Բեատրիս Կաստիլացի (1254 — † 1280) — Կաստիլիայի թագավոր Ալֆոնսո Х-ի դուստրը

Նրանք ունեին 5երեխա։
 որդի (ծնվ.1272), մահացել է փոքր տարիքում;
 որդի (ծնվ. 1273), մահացել է փոքր տարիքում;
 Իրինա Մոնֆերատցի (1271—1315) — Անդրոնիկա II-ի կինը;
 Ջիովաննի I (Մոնֆերատի մարկիզ) (1275 — 1305 թ. հունվարի 9) — Մոնֆերատի բդեշխ;
 Ալիսինա (մահացել է մինչև 1305) — Բերտոլդո Օրսինիի կինը

Տոհմածառ

Գրականություն 
 Aldo Angelo Settia, Guglielmo VII, marchese di Monferrato, Dizionario-Biografico, vol. 60, p. 764—769.
 Leopoldo Usseglio, I Marchesi di Monferrato in Italia ed in Oriente durante i secoli XII e XIII. Curata da Carlo Patrucco. Miglietta, Casale Monferrato u. a. 1926
 Bozzòla, Annibale. Un capitano di guerra e Signore subalpino : Guglielmo VII di Monferrato (1254—1292), 1922.
 Howell, Margaret. Eleanor of Provence. — Oxford: Blackwell, 2001.
 de Conti, Vincenzo. Notizie storiche della città di Casoli del Monferrato. Tipografia Mantelli, 1838.
 di Ricaldone, Giuseppe Aldo. Annali del Monferrato (951—1708). La cartostampa, 1972.
 Scifoni, Felice. Dizionario biografico universale. D. Passigli, 1845.
 Tabacco, Giovanni. Te stuggle for power in medieval Italy, 1989.
 Orton, C W Previte. Cambridge Medieval History, Shorter: Volume 2. Cambridge University Press, 1975.

Ծանոթագրություններ 

Թագավորներ
Կաթոլիկ միապետներ