Նինո Մանֆրեդի

Նինո Մանֆրեդի (, ), իտալացի կինոդերասան, ռեժիսոր, սցենարիստ և գրող։ 1971թվականին Նինո Մանֆրեդիի «Հրաշքների միջև» ֆիլմը հաղթող է դարձել Կաննի կինոփառատոնի «Լավագույն դեբյուտ» անվանակարգում։

Կենսագրություն 

Մանֆրեդին ծնվել է 1921 թվականին, Դեի Վոլչի քաղաքում։ Դեռ մանկության տարիներին դպրոց գնալու փոխարեն փոքրիկ Նինոն տանը կազմակերպում էր թատերական ներկայացումներ։ Ավարտել է Հռոմի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը և դրամատիկական արվեստի ակադեմիան (Accademia d’Arte Drammatica): Թատրոնում առաջնախաղը տեղի է ունեցել 1947 թվականին, Պրահայի ետասարդական և ուսանողական փառատոնում, որտեղ խաղացել է Սոլիմի «Մարդը և զենքը» հակապատերազմական դրամայում։ Աշխատել է «Պիկոլո» թատրոնում` Վիտտորիո Գասմանի և Թինո Բուացելիի հետ, խաղացել է հիմնականում դրամատիկական դերեր։ Կինոյում դեբյուտը կայացել է 1957 թվականին, Ֆրանկո Ձեֆֆիրելլիի «Քեմփինգ» ֆիլմում, որտեղ հանդես է եկել որպես սցենարիստ և դերասան։

Հիշատակ 

Նինո Մանֆրեդիի թաղմանը ներկա էր  հանրապետության նախագահի կինը` Ֆրանկա Չամպին։ Մանֆրեդիին վերջին հրաժեշտ տալու էին եկել Իտալիայի շատ քաղաքական գործիչներ և արվեստի հայտնի գործիչներ։ Դերասանի գերեզմանի մոտ տեղադրվել էր էկրան, որի վրա ցուցադրվում էին հատվածներ 100-ից ավելի ֆիլմերից, որտեղ խաղացել էր Մանֆրեդին և տեսահոլովակներ ընտանեկան արխիվից։ Թաղմանը շատ ծաղիկներ չկային։ Դերասանի ընտանիքը դիմել է բոլոր նրանց ովքեր ցանկանում էին վերջին հրաժեշտը տալ իրենց կուռքին, գումար չծախսել ծաղիկների և ծաղկեպսակների վրա, այլ փոխանցել գումարը «Արթնացում» բարեգործական կազմակերպությանը, որն օգնում է ուղեղի կաթված տարած հիվանդներին։ Ինքը, Մանֆրեդին, տառապել է այդ հիվանդությունից, կյանքի վերջին  օրերը անց է կացրել հիվանդանոցում` տանջվելով իր անօգնականությունից։ Այրին Էրմինիա Մանֆրեդին է, դուստրերը` Նինան (կինոդերասանուհի) և Ռոբերտան, որդին` ռեժիսոր Լուկա Մանֆրեդին է։

Ֆիլմեր 

Նրա դերակատարումներից է Օմերոն, Չանֆանան, Դուդուն, ինչպես նաև` ռեժիսորներ Լուիջի Ձամպայի «Ծպտյալ տեսուչը» (1963), Անտոնիո Պիետրանջելիի «Ես նրան լավ էի ճանաչում» (1965) և Դինո Ռիզիի «Սուրբ Յանուարի օպերացիան» (1965)։ Հետագայում նա նկարահանվել է Դինո Ռիզիի «Ինձ մեծ ցավ պատճառիր, սակայն համբույրներով ծածկիր» (1968), «Մի հավ, մի գնացք և մի քանի հրեշներ» (1969), Լուջի Մանյիի «Դավադիրները» (1970), Դամինո Դամիանիի «Ջիրոլիմո» (1973), Լուիջի Կոմենցինիի «Պինոքիոյի արկածները» (1973)։ 1974 թ.«Հաց և շոկոլադ» կինոնկարը արժանացել է «Դավիթ Դոնատելո» մրցանակին։ Վերջին տարիներին նկարահանվել է «Ուշադրություն ծաղրածուին» (1975), «Տգեղ, կեղտոտ և չար» (1976), «Արքա` պապի անունից» (1978), «Դավաճանության վարձը» (1978), «Մեծ քծնողը» (1979), «Միլանի գաղթականները» (1979) և «Կաֆե-էքսպրես» (1980) ֆիլմերում։

Ռեժիսոր 
 1971- Հրաշքների միջև (Իտալիա)
 1981-Մերկ կինը (Իտալիա, Ֆրանսիա)

Սցենարիստ 
 1966-«Սուրբ Յանուարի» օպերացիան (Իտալիա, Ֆրանսիա, ԳՖՀ)
 1973-Հաց և շոկոլադ (Իտալիա)
 1980-Կաֆե-էքսպրես (Իտալիա)
 1981-Մերկ կինը (Իտալիա, Ֆրանսիա)

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 

 Нино Манфреди. Фильмография на сайте kino-teatr.ru
 Сергей Старцев. РИА «Новости». «Итальянцы проводили в последний путь знаменитого киноактера Нино Манфреди»

Հռոմի Սապիենզա համալսարանի շրջանավարտներ
Իտալացի սցենարիստներ
«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ
ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի բարի կամքի դեսպաններ
Իտալացի կինոռեժիսորներ
Իտալացի գրողներ