Մուկաղալի Մակատաև

Մուկաղալի Մակատաև (, Muqaǵalı Maqataev, ), ղազախ խորհրդային բանաստեղծ, արձակագիր, թարգմանիչ։

Կենսագրություն 
Ծնվել է 1931 թվականի փետրվարի 9-ին, Ալմաթիի մարզի Նարինկոլի (ներկայիս Ռայիմբեկի) շրջանի Կարասազ գյուղում։ Միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո՝ 1948-1949 թվականներին սովորել է ղազախական պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետում։
1952–1969 թվականներին աշխատել է որպես միջնակարգ դպրոցի ռուսաց լեզվի ուսուցիչ, ռադիոհաղորդավար, Խորհրդային սահման () թերթի պատասխանատու քարտուղար, Խորհրդային Ղազախստան (, Sotsıalıstik Qazaqtan), Մշակույթ և կյանք (, Mádenıet jáne Turmys) թերթերի և Աստղ (, Juldyz) ամսագրի գրական աշխատող։ 1970 թվականին անդամագրվել է Ղազախստանի գրողների միությանը։ 1973–1974 թվականներին սովորել է Մոսկվայի արվեստի և գրականության ինստիտուտում։

Մակատաևի առաջին բանաստեղծությունները տպագրվել են 1948 թվականին։ Նրան լայն ճանաչում է բերել 1962 թվականին լույս տեսած «Ապասիոնատա» () պոեմը։ Մեկական պոեմ էլ նվիրել է Վլադիմիր Լենինին և Կառլ Մարքսին։ Այդ պոեմները, ինչպես նաև Ողջո՛ւյն, բարեկամներ (, Armysyńdar dostar 1966), Ծիծա՛ռ իմ, կգա՝ս (, Qarlyǵashym keldiń be?; 1968), Ավա՜ղ, իմ սիրտ (, Darıǵa jurek; 1972), Կարապները չեն քնում (, Aqqýlar uıyqtaǵanda 1974), Կյանքի ջերմությունը (, Shýaǵym meniń; 1975), Կենաց պոեմ (, Ómir-dastan; 1976), Կենաց գետ (, Ómir-ózen; 1978), Սիրտը երգում է (, Jyrlaıdy júrek; 1-2 Books, 1982), Շոլպան (, Sholpan; 1984) և այլ նանստեղծական ժողովածուների լավագույն էջերը իրենց պատվավոր տեղն են գրավել ղազախական ազգային պոեզիայի գանձարանում։ Այդ բանաստեղծությունների մի մասը սիրված երգեր են դարձել։ Իսկ գրողի արձակ երկերն ամփոփված են Երկու ծիծեռնակ (, Qos qarlyǵash; 1988) ժողովածուում։

Մակատաևը ղազախերեն է թարգմանել Վիլյամ Շեքսպիրի սոնետները (1970), Ուոլթ Ուիթմենի բանաստեղծությունները (1969), ԴանթեիԱստվածային կատակերգություն-ը (1971) և համաշխարհային պոեզիայի այլ գլուխգործոցներ։

Մուկաղալի Մակատաևը մահացել է 45 տարեկան հասակում, 1976 թվականի մարտի 27-ին։ 1999-ին նրան հետմահու շնորհվել է Ղազախստանի Հանրապետության պետական մրցանակ՝ «Ավանդ» («Amanat») բանաստեղծական ժողովածուի համար։

Հիշատակ 
1981 թվականին Ալմաթիի փողոցներից մեկը անվանակոչվել  է Մուկաղալի Մակատաևի պատվին, և այն տան պատին, որտեղ երկար տարիներ ապրել է գրողը, փակցվել է հուշատախտակ։

1985 թվականին Ղազախստանի գրողների միությունը սահմանել է Մ. Մակատաևի անվան գրական մրցանակ։

2002 թվականին Ալմաթիի Մակատաևի և Ժելտոկսան փողոցների խաչմերուկի մերձակայքում տեղադրվել է գրողի բրոնզե հուշարձանը։

Ծանոթագրություններ 

Խորհրդային բանաստեղծներ
20-րդ դարի բանաստեղծներ
Խորհրդային տղամարդ գրողներ
20-րդ դարի տղամարդ գրողներ
Խորհրդային թարգմանիչներ
Ղազախ գրողներ
Ղազախ թարգմանիչներ
Ղազախ արձակագիրներ