Բրիան Լաուդրուպ

Բրիան Լաուդրուպ (, ), դանիացի ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան և հարձակվող։ Միքայել Լաուդրուպի փոքր եղբայրը։

Լաուդրուպը հանդես է եկել մի շարք հայտնի եվրոպական ակումբներում, հատկապես «Ռեյնջերսում», որտեղ անցկացրել է կարիերայի մեկ երրորդ մասը։ Եվրոպական ակումբային մրցաշարերում նրա լավագույն ձեռքբերումներն են հաղթանակը 1993-94 թվականների Չեմպիոնների Լիգայում և 1998 թվականի ՈՒԵՖԱ-ի Սուպերգավաթի խաղարկությունում՝ «Չելսիի» հետ։

Դանիայի հավաքականի հետ Լաուդրուպը հաղթել է 1992 թվականի Եվրոպայի առաջնությունը, իսկ երեք տարի հետո նրանք հաղթանակ են տանում Ֆահդա արքայի գավաթի խաղարկությունում (Կոնֆեդերացիաների գավաթի նախօրինակը)։ Դրանից բացի, Բրիան Լաուդրուպը մասնակցել է 1998 թվականի աշխարհի առաջնությանը և ընդգրկվել է այդ մրցաշարի խորհրդանշական հավաքականի կազմ։

Լաուդրուպը չորս անգամ ճանաչվել է Դանիայի տարվա լավագույն ֆուտբոլիստ և երեք անգամ՝ Շոտլանդիայի։ 2004 թվականի մարտին Պելեն ընդգրկում է նրան «ՖԻՖԱ 100»-ի ցանկ։ Քրոնիկական վնասվածքների պատճառով Լաուդրուպը կարիերան ավարտել է նախատեսածից շուտ, ինչից հետո բացել է սեփական ֆուտբոլային դպրոցը։

Վաղ տարիներ 
Բրիան Լաուդրուպը մեծացել է ֆուտբոլիստի ընտանիքում, նրա հայրը՝ Ֆին Լաուդրուպը հանդես է եկել Դանիայի ազգային հավաքականի կազմում։ Բրիանը ծնվել է Վիեննայում։ Բրիանը, ինչպես և մեծ եղբայր Միքայել Լաուդրուպը, շարունակում են հոր աշխատանքը և դառնում են պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ 1973 թվականին ընտանիքի հայրը դառնում է «Բրոնդբյու» ակումբի գլխավոր մարզիչը, իսկ երկու եղբայրները սկսում են հանդես գալ ակումբի երիտասարդական թիմի կազմում։ Պրոֆեսիոնալ ակումբային հարթակում եղբայրները այլևս իրար հետ նույն ակումբում հանդես չեն գալիս։ 15 տարեկան հասակում Բրիանը լրջորեն որոշում է թողնել ֆուտբոլը, սակայն մեկ շաբաթ առանց մարզումների անցկացնելուց հետո երես է թեքում իր կայացրած որոշումից և շարունակում է զբաղվել ֆուտբոլով։

Ֆուտբոլիստի կարիերա

Ակումբային կարիերա

«Բրոնդբյու» 
Բրիանը սկսել է իր պրոֆեսիոնալ կարիերան «Բրոնդբյու» ակումբում։ Հիմնական կազմի համար ընթացող պայքարում նրա մրցակիցներն էին Դանիայի հավաքականի ապագա ֆուտբոլիստներ Բենտ Կրիստենսենը և Կլաուս Նիլսենը։ Հիմնական կազմում իրենց տեղն են գտնում Լաուդրուպը և Նիլսենը, միասին նրանք հարձակողական արդյունավետ զույգ են կազմում։ Բացի դրանից, Բրոնդբյուում Լաուդրուպը խաղում էր դարպասապահ Պետեր Շմեյխելի հետ։ Իր առաջին ակումբի հետ Բրիանը երկու անգամ հաղթել է Դանիայի առաջնությունը՝ 1987 և 1988 թվականներին։ 1989 թվականի մրցաշրջանի միջնամասում ակումբի հետ ունեցած Լաուդրուպի պայմանագրի ժամկետը լրանում է և նա համաձայնվում է համալրել գերմանական «Յուրդինգեն 05» ակումբի կազմը։ Տրանսֆերի արժեքը կազմում է 8 մլն դանիական կռոն, սակայն Բրոնդբյուն և Բրիանի հայրը (ով գործարքում հանդես էր գալիս որպես գործակալ) չեն կարողանում կիսել այդ գումարը։ Դանիական ֆուտբոլային միությունը այսպիսի որոշում է կայացնում. «Բրոնդբյուին» հատկացնել 3,9 մլն կռոն, Լաուդրուպներին՝ 3,3 մլն, իսկ մնացած մասը վճարելու անհրաժեշտություն չկա։ 1990 թվականի մարտին առաջացած բոլոր վիճաբանությունները միանգամայն ավարտվում են։

Գերմանիա 
Բրիանը միանում է «Յուրդինգենին», քանի որ մտածում էր, որ նոր ակումբում իր հետ կապված սպասումները այդքան էլ մեծ չեն լինի և նա այդ թիմի հիմնական կազմում կարող է հեշտորեն հաստատվել։ Նա նաև ուզում էր մի թիմի կազմում հանդես գալ հավաքականի ֆուտբոլիստներից Յան Բարտրամի հետ, ով միացել էր այդ ակումբին մեկ տարի առաջ։ Տնօրինության պահանջները այդքան էլ մեծ չեն լինում, այդ իսկ պատճառով Լաուդրուպը կանոնավոր կերպով սկսում է հայտնվել ակումբի մեկնարկային կազմում։ Բունդեսլիգայի 1989-90 մրցաշրջանում Բրիանը մասնակցում է 34 հանդիպման և դառնում է 6 գոլի հեղինակ և իր ցուցադրած լավ խաղի համար այդ տարի ճանաչվում է Դանիայի տարվա լավագույն ֆուտբոլիստ։ Այդ մրցաշրջանից հետո Լաուդրուպը հասկանում է, որ ակումբի տնօրինությունը թիմի կազմը ուժեղացնելու համար պլանավորում է նոր ֆուտբոլիստների գնել և 1990 թվականի ամռանը լքում է ակումբը։

Լաուդրուպ կրտսերը շնորհիվ Բունդեսլիգայում և հավաքականի կազմում իր ելույթների՝ մյունխենյան «Բավարիայի» մոտ հետաքրքրություն է առաջացնում, որը 1990 թվականին 6 մլն գերմանական մարկայի դիմաց գնում է ֆուտբոլիստին։ Տրանսֆերը այդ շրջանում դառնում է ամենաթանկը Բունդեսլիգայի պատմության մեջ։ Բավարիայի կազմում անցկացրած իր առաջին մրցաշրջանում Լաուդրուպը 33 հանդիպումներում դառնում է 9 գոլի հեղինակ, իսկ ակումբը առաջնությունում զբաղեցնում է երկրորդ հորիզոնականը։ Լաուդրուպը նաև օգնում է «Բավարիային» հասնել Եվրոպական չեմպիոնների գավաթի խաղարկության կիսաեզրափակիչ, որտեղ ակումբը լրացուցիչ ժամանակում «Միլանի» կողմից խփված արտագնա գոլի կանոնով պարտվում է։ «Kicker» հեղինակավոր գերմանական ամսագիրը Բրիանին ճանաչում է տարվա լավագույն հարձակվող և ընդգրկում է առաջնության խորհրդանշական հավաքականի կազմ։

1991 թվականի օգոստոսին նոր մրցաշրջանում անցկացրած հինգ խաղերից հետո Լաուդրուպը վնասվածք է ստանում։ 1991 թվականի դեկտեմբերին նա հայտարարում է, որ «Բավարիայի» նոր տնօրենները՝ Ֆրանց Բեկենբաուերը և Կառլ-Հայնց Ռումենիգեն հրապարակայնորեն քննադատելով երիտասարդ ֆուտբոլիստներին՝ քաոս են ստեղծել ակումբում։ Նա վնասվածքից վերականգնված վերադառնում է ակումբ 1992 թվականի փետրավարին և մասնակցում է մրցաշրջանի վերջին 15 խաղերին։ «Բավարիան» առաջնությունը ավարտում է 10-րդ հորիզոնականում։ Չնայած վնասվածքին, 1991-92 մրցաշրջանում Լաուդրուպը կրկին դառնում է Դանիայի տարվա լավագույն ֆուտբոլիստ և հինգերորդ հորիզոնականն է զբաղեցնում «ՖԻՖԱ-ի տարվա ֆուտբոլիստ» մրցանակի հավակնորդների շարքում։ Վնասվածքները, ակումբի վատ խաղը և տնօրինության հետ առաջացած վեճերը հանգեցնում են նրան, որ Լաուդրուպը հրաժարվում է երկարաձգել իր պայմանագրի ժամկետը և 1992 թվականի ամռանը լքում է «Բավարիան»։

Իտալիա 
Չնայած «Մանչեսթեր Յունայթեդի» և այլ հեղինակավոր եվրոպական ակումբների հետաքրքրությունների, Լաուդրուպը որոշում է հասնել իր մանկական երազանքին՝ Սերիա A տեղափոխվելուն, որը այդ ժամանակ աշխարհի առաջատար առաջնությունն էր։ Նա պայմանագիր է կնքում «Ֆիորենտինայի» հետ, որի կազմը համալրում է ակումբակից («Բավարիա») Շտեֆան Էֆենբերգի հետ։ Ակումբը լավ է սկսում մրցաշրջանը, առաջնության առաջին մասում բաց և հարձակվողական ֆուտբոլ է ցուցադրում ինչի շնորհիվ մրցաշարային աղյուսակում զբաղեցնում է երկրորդ հորիզոնականը և զիջում է միայն «Միլանին»։ Սակայն մրցաշրջանի երկրորդ մասում պարտությամբ ավարտված մի խաղից հետո ակումբի նախագահ Վիտտորիո Չեչչի Գորին ազատում է աշխատանքից գլխավոր մարզիչ Լուիջի Ռադիչեին։ Մարզչի փոփոխությունը իր վատ ազդեցությունն է թողնում ակումբի վրա. նրանք սկսում են ցուցադրել ոչ այնքան հաջող խաղ։ Ակումբը աստիճանաբար զիջում էր իր դիրքերը առաջնությունում, իսկ երկրպագուները ավելի ու ավելի էին քննադատում Լաուդրուպին։ «Ֆիորենտինայի» խաղաոճը դառնում է ավելի պաշտպանվողական, իսկ Լաուդրուպը ստիպված է լինում հանդես գալ անգամ որպես աջ պաշտպան։ Դանիացին պլանավորել էր լքել ակումբը և մամուլի հետ շփման ժամանակ հաճախ թույլ էր տալիս ակումբի տնօրինությանը հասցեգրված կտրուկ քննադատություններ։ «Ֆիորենտինան» վերջին 50 տարիների ընթացքում առաջին անգամ լքում է Իտալիայի բարձրագույն առաջնությունը, չնայած այն հանգամանքին, որ թիմի կազմում հանդես էին գալիս այնպիսի ֆուտբոլիտներ ինչպիսիք են՝ Շտեֆան Էֆենբերգը, Գաբրիել Բատիստուտան և հենց Լաուդրուպը։ Մրցաշրջանի եզրափակչային տուրից հետո, երկրպագուների հարձակումներից «պրծնելու» համար Լաուդրուպը ստիպված է լինում դուրս գալ մարզադաշտից՝ հոր ավտոմեքենայի բեռնախցիկում պառկած։ Հաջորդ մրցաշրջանում ֆուտբոլիստը վարձավճարային պայմանագիր կնքելով համալրում է «Միլանի» կազմը։

«Միլանը» վարձում է Լաուդրուպին 1993-94 մրցաշրջանում։ Մրցաշրջանի ընթացքում նա ոչ այնքան հաճախ էր դուրս գալիս խաղադաշտ՝ թիմի կազմի տևական ռոտացիայի ինչպես նաև սահմանափակման (համաձայն որի խաղադաշտում պետք է լիներ առավելագույնը երեք արտասահմանցի) պատճառներով։ Լաուդրուպից բացի Միլանի կազմում կար վեց լեգեոներ. Մարսել Դեսայի, Ժան-Պիեռ Պապեն, Դեյան Սավիչևիչ, Զվոնմիր Բոբան, Ֆլորին Ռեդուչոյու և Մարկո Վան Բաստեն։ Բացի դրանից ակումբի գլխավոր մարզիչ Ֆաբիո Կապելլոն նախընտրում էր ավելի շատ պաշտպանվողական ոճի ֆուտբոլիստների, իսկ Լաուդրուպը այդպիսին չէր։ Կապելլոյի պաշտպանվողական տակտիկան տալիս է իր արդյունքը. «Միլանը» չեմպիոն է դառնում՝ անցկացրած 34 խաղերում ընդամենը 36 գոլ խփելով։ Լաուդրուպը նաև «Միալնի» համար հաղթական Չեմպիոնների Լիգայում մասնակցում է յոթ հանդիպման։ 1993 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Բրիանը աչքի է ընկնում «Կոպենհագենի» դարպասը խփած գոլով, սակայն «Բարսելոնայի» դեմ կայանալիք եզրափակչային խաղի համար՝ նա անգամ հայտացուցակում չի հայտնվում։ Չնայած այն բանին, որ «Ֆիորենտինայի» հետ կնքված պայմանագիրը ուներ մինչև 1996 թվականի ամառը ժամկետ, 1993 թվականի դեկտեմբերին Լաուդրուպը հայտարարում է, որ չի ցանկանում վերադառնալ այդ ակումբի կազմ։

«Ռեյնջերս» 
1994 թվականի հուլիսին Լաուդրուպը Իտալիան լքելու հնարավորություն է ստանում, երբ շոտլանդական «Ռեյնջերս» ակումբի գլխավոր մարզիչ Ուոլտեր Սմիթը հրավիրում է նրան իր գլխավորած ակումբի կազմ։ Բացի դրանից Շոտլանդիա տեղափոխվելուն կողմ էր Բրիանի կինը։ «Ռեյնջերսը» այդ ժամանակ փառասեր ակումբ էր, որը պատրաստ էր մեծ գումարներ ծախսել՝ եվրոպական հարթակում հաջողության հասնելու նպատակով։ Այդ փաստը գրավել էր Լաուդրուպի ուշադրությունը և նա պայմանագիր կնքելով՝ 2,3 մլն ֆունտ սթերլինգի դիմաց տեղափոխվում է այդ ակումբ։ Նոր ակումբում նա ստանում է 11 համարի մարզաշապիկը։ «Ռեյնջերսի» մի շարք ֆուտբոլիստներ, այդ թվում նաև Էնդի Գորամը ուրախ էին տեսնել Բրիանին իրենց կողքին։ Լաուդրուպը իր հերթին այնքան բավարարված էր ակումբով, որ տեղափոխությունից հինգ ամիս հետո մերժում է «Բարսելոնայի» առաջարկը։ Զարմացած Ուոլտեր Սմիթի հետևյալ հարցին՝ «Բրիան, դու մերժել ես Բարսելոնայի՞ն» Բրիանը պատասխանում է այսպես. «Ես նախընտրում եմ խաղալ ընդդեմ "Ֆալկրիկի"»: Ռեյնջերս տեղափոխությունից հետո Լաուդրուպը դառնում է ակումբի ամենաառանցքային ֆուտբոլիստներից մեկը։ Ալի Մակոյստի խոսքերով ակումբի տակտիկան շատ պարզ էր. փոխանցել Լաուդրուպին և մի կողմ քաշվել նրա ճանապարհից։

Լաուդրուպի նորամուտային խաղը Շոտլանդիայի առաջնությունում կայանում է 1994 թվականի օգոստոսի 13-ին ընդդեմ «Մոտերուելլի»։ Այդ խաղում նա դառնում է երկու գոլային փոխանցման հեղինակ, իսկ ակումբը հաղթում է 2-1 հաշվով։ Ակումբի կազմում իր առաջին գոլը Լաուդրուպը հեղինակում է սեպտեմբերի 17-ին կայացած «Ֆալկրիկի» դեմ խաղում, որում «Ռեյնջերսը» տանում է 2-0 հաշվով հաղթանակ։ Փետրվարի-մարտ ամսիներին և մրցաշրջանի ավարտից առաջ «Ռեյնջերսը» հաճախ միավորներ էր կորցնում, սակայն նրանք այնուամենայնվի կարողանում են հաղթել իրենց յոթերորդ անընդմեջ չեմպիոնական տիտղոսը։

1995 թվականի աշնանը Լաուդրուպը վրա հասած վնասվածքի պատճառով առաջնությունում բաց է թողնում 9 խաղ։ Նա կարողանում է վերադառնալ թիմի կազմ միայն նոյեմբերին կայացած «Սելտիկի» դեմ խաղում, որը ավարտվում է 3-3 հաշվով։ Այդ տարի ակումբի կազմն է համալրում Պոլ Հասկոյնը, որի հետ Լաուդրուպը կիսապաշտպանություն կազմում է արդյունավետ ֆուտբոլային զույգ։ «Ռեյնջերսը» հաղթում է իր հերթական չեմպիոնական տիտղոսը, իսկ գավաթի խաղարկության կիսաեզրափակչի շրջանակներում կայացած «Սելտիկի» դեմ խաղում խփված Լաուդրուպի գոլը ճանաչվում է այդ տարվա Շոտլանդիայի գավաթի լավագույն գոլ։ 1996 թվականի Շոտլանդիայի գավաթի խաղարկության եզրափակչի շրջանակներում կայացած «Հարթ օֆ Միդլոտիան» ակումբի դեմ խաղում Լաուդրուպը դուբլի հեղինակ է դառնում և երեք անգամ էլ իր գոլային փոխանցումներով օգնում է Գորդոն Դյուրիին։ Ռեյնջերսի երկրպագուները այդ խաղն անվանում են «Լաուդրուպի եզրափակիչ»։

Հաջորդ մրցաշրջանի գարնանը ակումբի հարձակվողների վնասվածքների հետևանքում Լաուդրուպը դառնում է հարձակման առաջատարը։ 1996 թվականի հոկտեմբերի 26-ին նա դուբլ է ձևակերպում «Մոտերուելլի» դեմ կայացած խաղում, իսկ Ռեյնջերսը հաղթում է 5-0 հաշվով։ Նոյեմբերի 14-ին Լաուդրուպը 25 մետր հեռավորությունից կատարած հարվածով հեղինակում է «Սելտիկի» դեմ կայացած արտագնա խաղի միակ գոլը։ 1997 թվականի մարտի 16-ին այդ ակումբի դեմ կայացած երկրորդ խաղում «Ռեյնջերսը» կրկին հաղթում է շնորհիվ Լաուդրուպի գոլի։ Չնայած այն բանին, որ գարնանը Ռեյնջերսը սկսել էր պարտվել խաղերի համարյա կեսում՝ ակումբը կրկին հաղթում է առաջնությունում և արդեն 9-րդ անգամ։

Ընդհանուր առմամբ Լաուդրուպի կարիերան Շոտլանդիայում բավականին հաջող է ստացվում. նա օնգում է «Ռեյնջերսին» հաղթել 9-րդ անընդմեջ չեմպիոնական տիտղոսը, ինչպես նաև երկու անգամ դառնում է Դանիայի տարվա լավագույն ֆուտբոլիստ (ռեկորդային չորրորդ անգամ)։ Լաուդրուպը նաև երկու անգամ 1994-95 և 1996-97 մրցաշրջաններում Շոտլանդիայի ֆուտբոլի միության լրագրողների վարկածով ճանաչվում է տարվա լավագույն ֆուտբոլիստ. 1994-95 մրցաշրջանում դրանից բացի նրան ճանաչում են ՇՊՖՄ-յան տարվա լավագույն ֆուտբոլիստ։ Անգամ «Սելտիկի» ֆուտբոլիստ Չարլի Նիկոլասն էր հիանում Լաուդրուպի ցուցադրած խաղով. 
«Ռեյնջերսի» կազմում Լաուդրուպը հասնում է իր ֆուտբոլային կարիերայի գագաթնակետին, շատ երկրպագուներ մինչև հիմա համարում են նրան ակումբի պատմության լավագույն լեգեոներ։

Հետագա կարիերա 
1998 թվականին Լաուդրուպը համալրում է անգլիական «Չելսիի» կազմը։ Սակայն նա այնքան էլ գոհ չէր Լոնդոնում տիրող իր իրավիճակից և փորձում էր խզել իր պայմանագիրը դեռևս իր պաշտոնական նորամուտից առաջ։ «Չելսիի» պաշտոնյաները մերժում են Լաուդրուպին և հայտարարում, որ կդիմեն ՖԻՖԱ-ի և ՈՒԵՖԱ-ի դատարաններին, եթե գործարքը չիրագործվի։ Այդ ձևով Լաուդրուպը դառնում է «Չելսիի» ֆուտբոլիստը։

Նա ազատ արտահայտում է իր դժգոհությունը կապված ակումբի կազմի ռոտացիոն քաղաքականությանը. 
Լաուդրուպը նաև զարմանում էր, որ եթե անգամ ֆուտբոլիստը ճանաչվում էր խաղի լավագույն խաղացող, ապա նրան այդ ամենը երաշխիք չէր տալիս, որ մյուս խաղում նա ընդհանրապես կհայտնվի թիմի հայտացուցակում։

Լաուդրուպը նշում է նորամուտը «Չելսիի» կազմում 1998 թվականի ՈՒԵՖԱ-ի սուպերգավաթի հաղթական խաղում փոխարինում կատարելով։ Նա հաճախ չէր մասնակցում ակումբի խաղերին վնասավածքների և ակումբի ռոտացիոն քաղաքականության պատճառով, որը չէր երաշխավորում որևէ ֆուտբոլիստի տեղը թիմի հիմնական կազմում։ Բացի դրանից Լաուդրուպը հաճախ էր վիճաբանություններ ունենում ակումբի տնօրինության հետ։

Հանդես գալով «Չելսիի» կազմում, Լաուդրուպը հեղինակ է ընդամենը մեկ գոլ. Գավաթների դափնեկրի գավաթի խաղարկության շրջանակներում կայացած «Կոպենհագենի» դեմ խաղում խփած Լաուդրուպի գոլը «Չելսիին» հասցնում է այդ մրցաշարի քառորդ եզրափակիչ։ Այդ խաղը նաև նրա վերջին խաղն էր «Չելսիի» կազմում։ Խաղից հետո թիմի գլխավոր մարզիչ Ջանլուկա Վիալին Լաուդրուպի այդ խաղը մեկնաբանում է այսպես. 
Երբ «Չելսիում» Լաուդրուպի խաղընկեր Գրեմա Լե Սոյին հարցազրույցի ժամանակ խնդրում են կազմել սեփական խորհրդանշական հավաքականը՝ նա այնտեղ ընդգրկում է նաև Լաուդրուպին։ Բացի դրանից նա հայտարարում է, որ Լաուդրուպը Լուիշ Ֆիգուի հետ միասին իր համար հանդիսացել են ամենադժվար մրցակիցները խաղադաշտում։

1999 թվականին Լաուդրուպը վերադառնում է Դանիա։ Ֆուտբոլիստը վարձավճարային պայմանագիր կնքելով դառնում է «Կոպենհագենի» ակումբի ֆուտբոլիստը, իսկ տրանսֆերի արժեքը կազմում է 1,2 մլն ֆունտ։ Լաուդրուպը իր ընտրությունը բացատրում է այնպես, որ կարոտել էր հայրենիքը և հոգնել էր մի ակումբից մյուսը տեղափոխվելուց։ Տեղափոխվելով «Կոպենհագեն» նա դառնում է իր նախկին ակումբը համարվող «Բրոնդբյուի» գլխավոր մրցակիցը։ Հենց այդ ակումբի դեմ կայացած խաղում, 1999 թվականի մարտի 14-ին Լաուդրուպը նշում է նորամուտը իր նոր ակումբի կազմում։ «Բրոնդբյուի» երկրպագուները ուժեղ սուլում էին, ինչը ճնշում էր առաջացնում ֆուտբոլիստի մոտ։ Խաղն ավարտվում է «Կոպենհագենի» 3-2 հաշվով հաղթանակով։ Ուրիշ դանիական ակումբների երկրպագուները նույնպես չէին սիրում Լաուդրուպին, ինչի արդյունքում Լաուդրուպը որոշում է օգտվել իր պայմանագրի այն կետի տվյալները, որ վերաբերում է ժամկետից շուտ պայմանագիրը խզելուն։ «Կոպենհագենի» կազմում իր վերջին խաղը Լաուդրուպը անցկացնում է կրկին հենց այն «Բրոնդբյուի» դեմ խաղում։ Իր ակումբը կրկին յուրահատուկ ռևանշ է վերցնում՝ մրցակցին նվազագույն հաշվով հաղթելով։

Ընտանեկան խնդիրները պատճառ են դառնում այն բանին, որ Լաուդրուպը տեղափոխվի «Այաքս»։ Այդ ժամանակ Լաուդրուպը դեռևս համարվում է «Չելսիի» ֆուտբոլիստ, այդ իսկ պատճառով «Այաքսը» պետք է բանակցություններ վարեր լոնդոնցիների հետ։ Մեկնաբանելով տեղափոխությունը, Լաուդրուպը հայտարարում է. «ես առաջարկ էի ստացել 15 ակումբներից և ես զգում եմ, որ ինձ համար «Այաքսը» համապատասխան ակումբ է։ Ինձ դուր չէր գալիս "Կոպենհագենի" կազմում հանդես գալը։ Այնտեղ ես ունեի այն նույն խնդիրները, որոնք և «Չելսիում»։ Ես չէի կարողանում ցուցադրել իմ սեփական կարողությունների 70 %-ից ավելին»։ «Այաքսի» գլխավոր մարզիչ Յան Վաուտերսը, որը որպես ֆուտբոլիստ Լաուդրուպի հետ միասին անցկացրել էր մեկ մրցաշրջան «Բավարիայում», ավելացրեց. «Ես սիրում եմ Բրիանին այն բանի համար, որ նա կարողանում է հարմարվել և խաղալ մի շարք դիրքերում»։ Դանիացու նորամուտը «Այաքսում» կայանում է հուլիսի 31-ին ընդդեմ բրազիլական «Սանթոսի»։ Ութ օր անց նրա ակումբը Նիդերլանդների Սուպերգավաթի համար ընթացող պայքարում պարտվում է «Ֆեյենորդին»։ 1999-00 թվականների հաջող մրցաշրջանից հետո, որում անցկացրած 38 խաղերում դառնում է 15 գոլի հեղինակ, Լաուդրուպը վնասվածքի պատճառով այլևս չի կարողանում շարունակել խաղը «Այաքսի» կազմում։ Նա ստիպված է լինում թողնել մեծ ֆուտբոլը 31 տարեկան հասակում։

Կարիերան հավաքականի կազմում

Երիտասարդական/օլիմպիական 
Լաուդրուպը Դանիայի պատանեկան հավաքականի կազմում նշել է իր նորամուտը 1984 թվականի հուլիսին, 17 տարեկան հասակում և մինչև հոկտեմբերը անցակցրել է վեց հանդիպում։ 1985 թվականի հոկտեմբերից 1987 թվականի օգոստոսը նա պատանեկան մակարդակում մասնակցում է 12 խաղի և դառնում է վեց գոլի հեղինակ
 Նա նաև ներկայացրել է Դանիայի երիտասարդական հավաքականը 1987 թվականի նոյեմբերից 1988 թվականը ընկած ժամանակահատվածում հինգ խաղի մասնակցելով։ 1987 թվականի ապրիլին մարզիչ Զեպ Պիոնտեկը հրավիրում է նրան հավաքականի հիմնական կազմ, որպես մեծ եղբորը փոխարինող, սակայն այդպես էլ նա որևէ խաղի չի մասնակցում։

Ռիխարդ Մյոլլեր-Նիլսենը հայտավորում է Լաուդրուպին օլիմպիական հավաքականի կազմ, 1988 թվականի Օլիմպիական խաղերի որակավորման փուլի շրջանակներում կայանալիք երեք խաղերին մասնակցություն ունենալու նպատկով։ Օլիմպիական հավաքականի կազմում Լաուդրուպը 1987 թվականի նոյեմբերի 18-ին, 18 տարեկան հասակում, նվազագույն հաշվով պարտվում է ԳԴՀ-ի հավաքականին։ Լաուդրուպը խփում է այդ փուլի երրորդ խաղի իր հավաքականի առաջին գոլը. այդ գոլը նա հեղինակում է 1988 թվականի ապրիլի 20-ին կայացած Հունաստանի հավաքականի դեմ խաղում, որը ավարտվում է դանիացիների 4-0 հաշվով հաղթանակով։ Պիոնտեկը Լաուդրուպին ընդգրկում է 1988 թվական Եվրոպայի առաջնության համար կազմված հայտացուցակի կազմ։ 1988 թվականի ապրիլին նա փոխարինում կատարելով դուրս է գալիս խաղադաշտ Ավստրիայի դեմ ընկերական խաղում և վնասվածք է ստանում՝ հավաքականի համար այդքան կարևոր շրջանից առաջ։

Հիմնական 
1989 թվականի փետրվարին Լաուդրուպին կրկին սկսում են հրավիրել հավաքական, որտեղ ակումբը գլխավորած Մյոլլեր-Նիլսենի առաջնորդությամբ նա դառնում է հիմնական ֆուտբոլսիտներից մեկը։ Նա երեք գոլի հեղինակ է դառնում 1990 թվականի աշխարհի առաջնության որակավորման փուլի չորս խաղերում։ «Բրոնդբյուի» հետ առաջացած վիճաբանության ժամանակ (որը վերաբերում էր Լաուդրուպի տրանսֆերային արժեքին) քննարկվում էր այն հարցը, որ Դանիայի ֆուտբոլային միությունը կարող է արգելել ֆուտբոլիստին հանդես գալ հավաքականի կազմում։ 1990 թվականի նոյեմբերին Եվրո-1992-ի որակավորման փուլի մի քանի խաղերից հետո Լաուդրուպը որոշում է լքել հավաքականը Յան Բարտրամի և եղբոր հետ միասին, քանի որ այլևս չէր հարգում գլխավոր մարզչին։

Լաուդրուպը վերադառնում է հավաքական 1992 թվականի ապրիլին։ Այդ տարի նա հավաքականի հետ ուղևորվում է Շվեդիա՝ Եվրոպայի առաջնությանը մասնակցություն ուենալու նպատակով։ Հավաքականը փոխարինում է Հարավսլավիայի հավաքականին, որը չէր կարողացել ներկայանալ մրցաշարին քաղաքական խնդիրների պատճառով։ Հավաքականի խիստ պաշտպանվողական մարտավարության մեջ Լաուդրուպը միակ հարձակվողական ոճի ֆուտբոլիստներից էր։ Առաջնության առաջին՝ Անգլիայի հավաքականի դեմ խաղը ավարտվում է գոլազուրկ ոչ-ոքիով, դանիացիները գոհ էին այդ արդյունքով։ Հետո Դանիան նվազագույն հաշվով պարտվում է Շվեդիայի հավաքականին, սակայն հաղթում է Ֆրանսիայի հավաքականին, իսկ շվեդները հաջորդ խաղում պարտվում են անգլիացիներին՝ այդպիսով ապահովելով Դանիայի հավաքականին կիսաեզրափակչի ուղեգրով։ 1/2 եզրափակչում դանիացիները հանդիպում են գործող չեմպիոնների՝ նիդերլանդցիների հետ։ Ավելի հեղինակավոր հավաքականը ամբողջ խաղաժամանակում ստիպված էր գրոհել, իսկ հետխաղյա 11 մետրանոց հարվածաշարում Պետեր Շմեյխելը ետ է մղում Մարկո Վան Բաստենի հարվածը։ Որոշիչ 11 մետրանոցը խփում է մինչև այդ որևէ այդպիսի իրացում չկատարած պաշտպան՝ Կիմ Կրիստոֆտեն։ Գերմանիայի հավաքականի դեմ եզրափակչում կայանալիք խաղից առաջ, դանիացիները հասցնում են ապաքինվել տարբեր վնասվածքներից. Լաուդրուպի մոտ ցավեր էին նկատվում ծնկի շրջանում։ Խաղում հենց դանիացիներն են բացում հանդիպման հաշիվը, գոլը խփում է Իյոն Իյենսենը, որը մինչև այդ ոչ մի անգամ հավաքականի կազմում գոլ չէր հեղինակել։ Գերմանացիները գրոհում էին ամբողջ կազմով, սակայն Պետեր Շմեյխելը թույլ չէր տալիս որ այդ հավաքականը գոլ գրանցի։ Հետո Լաուդրուպի հավաքականը խփում է երկրորդ գոլը և արդյունքում հաղթում է իր պատմության մեջ առաջին Եվրոպայի առաջնությունը։ Լաուդրուպը մրցաշարի շրջանակներում որևէ գոլ չէր խփել, սակայն նրա վարպետությունը և արագությունը Դանիայի հավաքականին մեծ օգուտ էին բերել։ Լաուդրուպը դառնում է հինգերորդը «ՖԻՖԱ-ի տարվա ֆուտբոլիստ» մրցանակի հավակնորդների շրջանում։

1994 թվականի աշխարհի առաջնության որակավորման փուլի շրջանակներում Բրիան Լաուդրուպը անցկացրած 12 խաղերում դառնում է երկու գոլի հեղինակ, բացի դրանից այդ փուլի ժամանակ հավաքական է վերադառնում նրա եղբայր Միքայելը։ Դանիայի հավաքականը զիջելով խմբում Իսպանիայի և Իռլանդիայի հավաքականներին չի կարողանում անցնել մրցաշարի եզրափակիչ փուլ։

Լաուդրուպը Դանիայի հավաքականի ամենաառանցքային ֆուտբոլիստներից մեկն էր այն ժամանակ, երբ նրանք մրցում էին 1995 թվականի Ֆահդա թագավորի անունը կրող գավաթի խաղարկությունում հաղթանակ տանելու համար. նա գոլի հեղինակ է դառնում Սաուդյան Արաբիայի ազգային հավաքականի դեմ կայացած խաղում, իսկ Դանիան հաղթում է 2-0 հաշվով։ ՖԻՖԱ-ի վարկածով, Լաուդրուպի կողմից հեղինակված այդ գոլը մրցաշարի պատմության լավագույն գոլերից մեկն է։ Եզրափակչում Դանիան հաղթում է Արգենտինայի հավաքականին 2-0 հաշվով. այդ խաղում էլ Լաուդրուպը հեղինակում է հավաքականի երկրորդ գոլը։ Լաուդրուպը ճանաչվելով մրցաշարի լավագույն ֆուտբոլիստ, ստանում է մրցաշարի «Ոսկե գնդակ» մրցանակը։

Լաուդրուպը հանդես է եկել հավաքականի կազմում Եվրո-1996-ի շրջանակներում, սակայն ակումբը այս անգամ չի կարողանում պաշտպանել տիտղոսը։ Լաուդրուպը մրցաշարում դառնում է երեք գոլի հեղինակ։ Գոլերի թվում է նաև դուբլը՝ ձևակերպված Թուրքիայի ազգային հավաքականի դարպասը։

Որակավորման փուլում անցկացրած յոթ խաղերում հեղինակած չորս գոլերի շնորհիվ՝ Լաուդրուպը օգնում է Դանիային դուրս գալ 1998 թվականի աշխարհի առաջնության եզրափակիչ փուլ։ Այդ աշխարհի առաջնությունը Լաուդրուպի կարիերայի միակ մունդիալն է։ Մրցաշարի եզրափակիչ փուլում Բրիանը երկու գոլի հեղինակ և երեք գոլային փոխանցման հեղինակ է դառնում։ 1/8 եզրափակչում Դանիայի հավաքականը 4-1 հաշվով հաղթում է Նիգերիայի ներկայացուցիչներին։ 1/4 եզրափակչում Լաուդրուպը անցկացնում է հավաքականի կազմում իր վերջին խաղը ընդդեմ Բրազիլիայի ազգային հավաքականի. նա օգնում է հավաքականին խփել խաղում առաջին գոլը և անձամբ խփում է երկրորդը և հավասարեցնում հանդիպման հաշիվը՝ 2-2: Սակայն հանդիպման 60-րդ րոպեին Ռիվալդոն խփում է Բրազիլիայի հավաքականի երրորդ գոլը և այդպիսով սահմանաում այդ խաղի վերջնական հաշիվը։

1998 թվականին առաջնության քառորդ եզրափակիչ դուրս գալը Դանիայի ազգային հավաքականի համար լավագույն արդյունքներ պատմության մեջ, ուշ Լաուդրուպը ասում է, որ այդ կազմը ավելի ուժեղ է եղել, քան այն, որը հաղթել էր Եվրո-1992-ը։ Եղբոր Միքայելի հետ միասին նա դառնում է այն 16 ֆուտբոլիստներից մեկը, որը ընդգրկվում է ՖԻՖԱ-ի կողմից կազմված 1998 թվականի «Բոլոր աստղերի» կազմ։ Մրցաշարի ավարտից հետո Լաուդրուպը որոշում է ավարտել կարիերան 29 տարեկան հասակում։ 11 տարիների ընթացքում Լաուդրուպը հավաքականի կազմում անցկացնում է 82 հանդիպում և դառնում է 11 գոլի հեղինակ։

Խաղաոճ 
Լաուդրուպը խաղացել է գրոհող կիսապաշտպանի կամ ենթահարձակվողի դիրքում, սակայն «Ֆիորենտինայում» նա ստիպված է լինում հանդես գալ պաշտպանական դիրքերում, որպեսզի օգնի ակումբին։ «Ռեյնջերսում» մարզիչ Ուոլտեր Սմիթը նրա դիրքերը միշտ փոփոխում էր, որպեսզի ֆուտբոլիստը ստանա ազատ գործելու հնարավորություն։ Շոտլանդիայում նա հիմնականում կատարում էր փլեյմեյքերի դեր և հարձակվողական դիրքեր տեղափոխվում էր միայն այն դեպքում, երբ հիմնական հարձակվողները վնասվածքներ ունեին։

«Ռեյնջերսի» ֆուտբոլիստ Ջոն Գրեյգի խոսքերով, Լաուդրուպը եղել է նաև շատ արագ ֆուտբոլիստ, նրան ավելի շատ դուր էր գալիս խաղընկերներին օգնելը, քան էպիզոդների ճակատագիրը ինքնուրույն որոշելը։

Լաուդրուպը աչքի էր ընկնում բարձր արագույթամբ և լավ գնդակի վարմամբ։ Նա օգտագործում էր իր ուժեղ կողմերը, մրցակիցներին արագության հաշվին շրջանցելով և բավականին հեշտ ձևերով թիմակիցների համար պահել ստեղծելով։ Անգամ մարզումների ժամանակ թիմի կազմում հանդես եկող հինգ ֆուտբոլիստներ չէին կարողանում նրանից խլել գնդակը։

Վիճակագրություն

Ձեռքբերումներ

Ակումբային 
 «Բրոնդբյու»
 Դանիայի սուպերլիգայի չեմպիոն (2)։ 1987, 1988
 Ընդհանուր. 2 տիտղոս

 «Միլան»
 Սերիա A-ի չեմպիոն (1)։ 1993-94
 ՈւԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգայի հաղթող (1)։ 1993-94
 Ընդհանուր. 2 տիտղոս

 «Ռեյնջերս»
 Շոտլանդիայի չեմպիոն (3)։ 1994-95, 1995-96, 1996-97
 Շոտլանդիայի գավաթի դափնեկիր (1)։ 1995-96
 Շոտլանդական լիգայի գավաթի դափնեկիր (1)։ 1996-97
 Ընդհանուր. 5 տիտղոս

 «Չելսի»
 ՈւԵՖԱ-ի Սուպերգավաթի դափնեկիր (1)։ 1998
 Ընդհանուր. 1 տիտղոս

Միջազգային 
 Դանիայի հավաքական
 Եվրոպայի չեմպիոն (1)։ 1992
 Կոնֆեդերացիաների գավաթի դափնեկիր (1)։ 1995
 Ընդհանուր. 2 տիտղոս

Անհատական 
 Դանիայի տարվա լավագույն ֆուտբոլիստ (4)։ 1989, 1992, 1995, 1997
 Կոնֆեդերացիաների գավաթի լավագույն ֆուտբոլիստ (1)։ 1995
 Ընդգրկված է դանիական ֆուտբոլի փառքի սրահում
 Ընդգրկված է շոտլանդական ֆուտբոլի փառքի սրահում
 Ընդգրկված է ՖԻՖԱ 100 ցանկում

Անձնական կյանք 
Կարիերան ավարտելուց հետո Լաուդրուպը դառնում է դանիական TV3 հեռուստաալիքի Չեմպիոնների Լիգայի մեկնաբանը և փորձագետը, նրան օգնում է Իյես Դորֆ Պետերսենը, նրանք փոխարինել են երկու դանիացի ֆուտբոլիստների. Պետեր Շմեյխելին և Պրեբեն Էլկեր-Լարսենին։ Հավաքականի նախկին խաղընկեր Լարս Հյոգի հետ, նա բացում է ֆուտբոլային ճամբար՝ «Laudrup & Høgh ProCamp» անունով։ Ազատ ժամանակ նա իր եղբոր հետ խաղում է «Լյունգբյու» ակումբի վետերանների կազմում։

Բրիանը ամուսնացած է Մետե Լաուդրուպի հետ, նրանք ունեն երկու երեխա. որդին՝ Նիկոլայը և աղջիկը՝ Ռազմինան։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 
 Բրիան Լաուդրուպ — ազգային հավաքականի պրոֆիլը Dansk Boldspil-Union կայքում 
 Ֆուտբոլիստի վիճակագրություն — Բրիան Լաուդրուպ  FC København կայքում
 Դանիայի առաջնության վիճակագրություն — Բրիան Լաուդրուպ Danskfodbold.com կայքում

Դանիացի ֆուտբոլիստներ
ՖԻՖԱ 100
Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ
Միլանի ֆուտբոլիստներ
Ֆուտբոլի հարձակվողներ
Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Այաքսի ֆուտբոլիստներ
Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ
Բավարիա Մյունխենի ֆուտբոլիստներ