Ժան Կլոդ Յունկեր

Ժան Կլոդ Յունկեր ( , ), լյուքսեմբուրգյան և համաեվրոպական պետական և քաղաքական գործիչ, 2014 թվականի նոյեմբերի 1-ից սկսած՝ Եվրոպական հանձնաժողովի նախագահ, Լյուքսեմբուրգի վարչապետ (1995 թվականի հունվարի 20-ից մինչև 2013 թվականի դեկտեմբերի 4-ը), Լյուքսեմբուրգի ֆինանսների նախարար (1989—2009), եվրախմբի ղեկավար (անգլ. Euro Group, եվրագոտու երկրների ֆինանսների նախարարների ակումբ)։

Կենսագրություն 

Ժան Կլոդ Յունկերը Քրիստոնեա-սոցիալական ժողովրդական կուսակցության առաջատարն է։ Մաաստրիխտի պայմանագրի հիմնադիրներից մեկը։ 2004 թվականին դիտարկվում էր որպես Եվրամիության հանձնաժողովի նախագահի հավանական թեկնածու։

2009 թվականի մարտի կեսերին իր հարցազրույցներից մեկում Յունկերը կանխագուշակել է, որ Արևմտյան Եվրոպայում տնտեսական անկումը կխորանան մոտակա ամիսներին, ինչը, իր հերթին, կարող է բերել լուրջ սոցիալական ճգնաժամի, ինչը կարտահայտվի զանգվածային գործազրկության և բնակչության՝ քաղաքական համակարգի նկատմամբ վստահության կորստյան տեսքով։

Եվրոպական խորհուրդը պաշտոնապես Յունկերին նշանակել է Եվրոպական հանձնաժողովի նախագահ 2014 թվականի հունիսի 27-ին այն բանից հետո, ինչ այդ պաշտոնի համար նրանց առաջադրած «Եվրոպական ժողովրդական կուսակցությունը» հաղթեց Եվրոպական խորհրդի ընտրություններում։

Եվրախորհուրդը գաղտնի քվեարկության 2017 թվականի հուլիսի 15-ին Յունկերին նշանակեց Եվրահանձնաժողովի ղեկավար։ Սկսել է պաշտոնավարել 2014 թվականի նոյեմբերին։

Քաղաքական գործունեություն 
1995 թվականին նշանակվել է Լյուքսեմբուրգի վարչապետ։ Կառավարության ղեկավարի պաշտոնում ողջ Եվրոպայում պաշտոնավարել է առավելագույն ժամկետով։

Յունկերը համարվում է միասնական եվրաբաժնետոմսերի () ստեղծման կողմնակից, այդ հարցում նրան ընդդիմանում է Գերմանիայի ֆինանսների նախարար Վոլֆգանգ Շոյբլեն։

Centre international de formation européenne (CIFE)-ի նախագահն է։

2013 թվականի հուլիսի 11-ին հրաժարական տվեց լյուքսեմբուրգյան հետախուզական ծառայությունների հետ կապված սկանդալի պատճառով։

Գերմանիայի կանցլեր Անգելա Մերկելը ցանկանում էր հասնել այն բանին, որ Ժան Կլոդ Յունկերը դառնար Եվրոպական հանձնաժողովի նախագահ Ժոզե Մանուել Բարոզուի լիազորությունների ժամկետի ավարտից հետո։ Նրա թեկնածության առաջադրման հակառակորդը Մեծ Բրիտանիան էր` վարչապետ Դևիդ Քեմերոնի հետ միասին․ Լոնդոնում Յունկերին համարում են Բրյուսելում Եվրամիության իշխանության կենտրոնացման կողմնակիցе։

Եվրախորհրդի անդամների հետո հանդիպումներից մեկի ժամանակ Ժան Կլոդ Յունկերը նշել է, որ չի ցանկանում, որ Մեծ Բրիտանիան դուրս գա Եվրամիությունից, ինչի հետ կապված հայտարարել է, որ «երբեք դեմ չի եղել ազգային խորհրդարաններին Բրյուսելի կողմից կազմակերպված և հիմնավոր կերպով լիազորությունների վերադարձին»։

Մրցանակներ և պատվավոր կոչումներ 
 Վաստակավոր ծառայության շքանշանի մեծ խաչ (Նորվեգիա, 1996)
 Էդմոնդ հիմնադրամի «Եվրոպայի տեսլական» մրցանակ (Իսրայել, 1998)
 Վիլհելմի անվան Վեստֆալյան համալսարանի պատվավոր դոկտոր (2001)
 CICERO մրցանակ հռետորական արվեստի համար (2002)
 Ռումինիայի աստղի շքանշանի մեծ խաչ (2003)
 Տրիրի պատվավոր քաղաքացի (2003)
 «Իտալական Հանրապետության նկատմամբ վաստակի» շքանշանի մեծ խաչ (2007)
 1-ին աստիճանի Ընկերության շքանշան (Ղազախստան, 2008)
 Կաբո Վերդեր հանրապետության առաջին դասի Amilcar Cabral մեդալ (2008)
 ԵՄ մեդալ ոսկով և աստղով (2009)
 «Սոցիալական շուկայական տնտեսություն» մրցանակ (Դույսբուրգ, 2009)
 Պատվավոր լեգեոնի շքանշանի գրանդ-սպա (Ֆրանսիա)
 Մեծ ոսկե աստղ ժապավենի վրա՝ Ավստրիական Հանրապետության նկատմամբ վաստակավոր ծառայության համար» պատվավոր նշան (2010)
 «Վաստակավոր ծառայության» շքանշան (Սաար, 2010)
 «Վաստակավոր ծառայության» շքանշան (Բադեն Վյուրտեմբերգ, 2011)

Տես նաև 
 Յունկերի հանձնաժողով

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Жан-Клод Юнкер — самый популярный лидер в Евросоюзе (по данным «Gallup»).

Եվրոպական հանձնաժողովի նախագահներ
Արվեստի և գրականության ֆրանսիական շքանշանի ասպետներ
Ստրասբուրգի համալսարանի շրջանավարտներ