Հնդկական անուշահոտություններ

Հնդկական անուշահոտություններ (), Հնդկաստանից ծագող անուշահոտության տեսակ։ Հնդկաստանը հնագույն ժամանակներից ունի տարբեր սոցիալական և կրոնական առիթներով անուշահոտություն օգտագործելու հարուստ ավանդույթ։

Հնդկական անուշահոտությունների թվում են՝
Ագարբաթի (ծագում է սանսկրիտերեն «Ագարավարթի» բառից, որը նշանակում է՝ «գարա» = բուրմունք, «ագար» = անուշահոտ, «վարթի» = վերք), որը հայտնի է նաև որպես անուշահոտ փայտ (), հնդկական ամենատարածված անուշահոտություններից մեկն է։ 
Համայիլ փայտերը (), որոնց մեջ մեջ օգտագործվում է խունկի մածուկ փաթաթված է բամբուկե փայտի շուրջ։ Բամբուկի մեթոդը ծագում է Հնդկաստանից և առանձնանում է նեպալյան/տիբեթյան և ճապոնական մեթոդներից, որոնց դեպքում բամբուկե փայտի չի օգտագործվում։ Չնայած մեթոդը օգտագործվում է նաև արևմտյան երկրներում, մասնավորապես Ամերիկայում, այն անքակտելիորեն կապված է Հնդկաստանի հետ։
Անուշահոտ կոներ (),
Անուշահոտ գերաններ (),
Սաամբրաանի (, թարգ.՝ «ստյուրակ», «ստաշխ»)։

Անուշահոտությունների պատրաստման համակարգված և միաձև ավանդույթը ծագում է Հնդկաստանի։ Չնայած Վեդաների տեքստերը նշում են անուշահոտությունների կիրառումը հոտերը ծածկելու և հաճելի հոտ ստեղծելու համար, անուշահոտությունների արտադրության ժամանակակից համակարգը ամենայն հավանականությամբ ստեղծվել է վանական բժիշկները կողմից։ Այդպիսով, անուշահոտությունների ժամանակակից և կազմակերպված արտադրություն, ըստ էության, կապված և սկիզբ է առնում բժշկության այուրվեդա համակարգի հետ։

Տես նաև 
 Այուրվեդա

Ծանոթագրություններ 

Հնդկական անուշահոտություններ