Պատերազմի կարմիր նշան

Մարտիկի կարմիր նշան, անգլիացի գրող Ռոզմարի Սատկլիֆի պատմական վիպակ երեխաների և երիտասարդների համար, բրոնզեդարյան կելտ տղայի՝ Դրեմի կյանքի մասին, նրա զարգացման և հասունացման։

Սյուժե 
Զբոսանքից վերադառնալիս իննամյա Դրեմը պատահական լսեց մոր և պապի զրույցը այն մասին, որ իր աջ ձեռքը ի ծնե կաթվածահար է ու նա երբեք չի կարող լինել ցեղի լիարժեք անդամ և դառնա ռազմիկ։ Վիրավորանքից տղան փախավ գիշերային անտառ, որտեղ առավոտյան հանդիպեց որսորդ Թեյլորին, որը, ինչպես և Դրեմը, միձեռնանի էր (ճիշտ է, Թեյլորի ձախ ձեռքը հաշմանդամ էր, և դա տեղի է ունեցել ճակատամարտի ժամանակ, երբ նա արդեն չափահաս էր)։ Իմանալով փախուստի պատճառը, նա խոստացավ տղային բարի խոսք ասել յոթ տարի հետո Նոր Նիզակների տոնախմբության ժամանակ։

Հաջորդ տարի, երբ Թեյլորի շունը ծնել էր, նա մի ձագ առաջարկեց Դրեմիին փոխել թռչնամսի հետ՝ սպանված մի նիզակով։ Նա հաջողությամբ կատարեց առաջադրանքը և ստացավ Բելոշեյա շան ձագուկին, բայց ձեռք բերեց թշնամի՝ իր հասակակից Լուգային, որը իր հորը՝ Մորվուդի Թեյլորին հրաժարվել էր տալ շան ձագուկին ավելի բարձր արժեքով։

Եկավ ժամանակը և Դրեմը մեկնեց Պատանիների դպրոց, որպեսզի սովորի զինվորական և որսորդական արվեստը, որտեղ էլ ընկերացավ ցեղի առաջնորդի որդու՝ Որտրիկսոմի հետ։ Այդ ժամանակ ցարը գնացել էր հոգեհանգստի, հոգեհացի ժամանակ Դամնորիկայի և Բրեգոնի առաջնորդների միջև խռովություն սկսվեց և նրանց հաշտեցման համար կազմակերպվեցին շների մարտեր։ Զույգերից մեկի հակառակորդի դերը ընկավ Բելոշեյայի վրա։ Իմանալով, որ իր շունը որսորդ է, ոչ թե մարտիկ, Դրեմը առաջարկեց փոխել այդ զույգը իր հետ և Բրեգոնի ցեղի Նոր Նիզակավորներից ինչ-որ մեկին (քանի որ դրանք կոչվում են «իրենց ղեկավարների շները» և, հետեւաբար, իրավունք ունեն մասնակցելու)։ Մարտն արդեն ավարտվում էր Դրեմի հաղթանակով, բայց նոր Ցարը դադարեցրեց մարտը՝ խուսափելով ցեղերի միջև պատերազմից։

Տարիները անցան, եկավ Գայլերի որսի ժամանակը. մարտիկների շարքում տեղ գրավելու և իրավունք ունենալու քննությունը։ Վիճակահանության արդյունքում Դրեմը ստիպված էր գնալ այն տարածքը, որտեղ հողը չէր ցամաքել ձյան հալոցքից։ Այդ պատճառով էլ որսը անհաջող էր. գայլը քիչ էր մնում հոշոտեր և կրծեր տղային, և միայն Որտրիկսի միջամտությունը պաշտպանեց նրան մահից։ Քանի որ գայլը չէր սպանվել, Դրեմը Բելոշեի հետ միասին լքեցին ցեղը և գնացին Տախ-Նու երեխաների մոտ, նաև նախրապանների, ում հետ մանկությունից ընկերություն չէին անում։

Ոչխարներին քշել էին ձմեռային արոտավայրեր, և եկավ Գայլերի հսկողության ժամանակը, երբ Դամնորիկաս ցեղի մարտիկները օգնեցին Տախ-Նու երեխաներին պաշտպանել հոտերը։ Ոչխարներից մեկը, որը ծնելու վրա էր, հետ մնաց մեծ հոտից և Դոլայը, որը Հովիվ ժողովրդի տոհմավագն էր, ուղարկեց նրան փնտրելու և ինքն էլ կորավ։ Նրանց փնտրելու համար, առանց նախորդ սերունդներին սպասելու, Դրեմը Բելոշեյի հետ գնացին։ Պարզվեց, Դոլայը գտել էր կորածին, սակայն ընկել էր և կորցրել գիտակցությունը։ Բելոշեյը ուղարկվեց գյուղ օգնության, իսկ Դրեմը մնաց պահակություն անելու, քանի որ գայլերը հոտին սկսել էին հավաքվել։ Նրանց հետ մարտի ժամանակ տղան սպանեց առաջնորդին և հազիվ փրկվեց ոհմակից, եթե նորից նրան չփրկեր Որտրիկսը։

Նա արթնացավ մի քանի օր հետո իր հարազատ խրճիթում։ Ցեղակիցները և ընկերները նրա լուռ բերեցին, որին ճանաչել էին Գայլերի որսի ժամանակ չսպանված գայլի հասցրած սպիներով։ Այդ պատճառով ցեղի խորհուրդը վճռեց, որ Դրեմը իրավունք ունի, ոչինչ որ ուշացումով, ստանա մարտիկի ալ կարմիր ժապավենը և իր տեղը գրավի Նոր Նիզակների մեջ։

Ճանապարհին Բլային պատմում է իր զգացմունքների մասին, բացահայտում, որ նա դաստիարակվել է իր տանը։

Հրապարակումներ 
 Журнал «Искорка», 1988 г. № 1-5, 7
 В книге Сатклиф Р. «Алый знак воина»: Повести. — СПб.: Северо-Запад, 1993 г. — 510 с. ISBN 5-8352-0116-8

Ծանոթագրություններ 

1958 բրիտանական վեպեր
Անգլերեն վիպակներ