Աննա Պոլիտկովսկայա

Աննա Ստեպանովնա Պոլիտկովսկայա (ծնունդով՝ Մազեպա; ), ռուս  լրագրող, իրավապաշտպան և գրող։ Առանձնակի ուշադրության է արժանացրել Չեչնիայի կոնֆլիկտին։ 2006 թվականի հոկտեմբերի 7-ին գնդակահարվել է իր տան վերելակում։

Մանկություն, կրթություն, անձնական կյանք 
Ծնվել է Նյու Յորքում, ուր ծնողները դիվանագիտական աշխատանքի մեջ էին գտնվում։

Հայրը՝ Ստեփան Ֆյոդորովիչ Մազեպան (1927-2006 թթ.), ծնվել է Չեռնիգովի մարզի Սեմյոնովկայի շրջանի Կոստոբոբրիվ գյուղում, աշխատել է ՄԱԿ-ին կից Ուկրաինական ԽՍՀ-ի առաքելությունում։ Մահացել է դստեր սպանությունից 9 օր առաջ։

Մայրը՝ Ռայիսա Ալեքսանդրովնա Մազեպան, ծնունդով Կերչից է, կիսով չափ՝ ռուս, կիսով չափ՝ ուկրաինուհի, աշխատել է ՄԱԿ-ում որպես դիվանագետ։

1980 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Մ. Վ. Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանի լրագրության ֆակուլտետը։ Համալսարանում ուսանելու տարիներին ծանոթացել և ամուսնացել է Ալեքսանդր Պոլիտկովսկու հետ, ով սովորում էր նույն ֆակուլտետում, բայց նրանից հինգ տարի մեծ էր։

Այս ամուսնությունից Պոլիտկովսկիներն ունեն երկու երեխա՝ Իլյան և Վերան։ Սակայն, իր՝ Ալեքսանդրի խոստովանմամբ, 2000 թվականին ամուսնությունը փաստացի փուլուզվել է, թեպետ պաշտոնապես նրանք ամուսնալուծված չեն եղել։  Ամուսինները բևեռային հակադիր հայացքներ ունեին իրենց մասնագիտության վերաբերյալ։ Պոլիտկովսկին, լինելով ապագա լրագրող, Աննայի գործունեության վերաբերյալ ասել է․ «Դա ժուռնալիստիկա չէ....Դա կա՛մ գրական աշխատանք է, կա՛մ ինչ-որ այլ բան…»:

Ալեքսանդր Պոլիտկովսկու կարիերան սրընթաց աճեց Վերակառուցման ժամանակ, բայց վայրէջք ապրեց հետվերակառուցման ժամանակաշրջանում, այն ժամանակ, երբ Աննան աստիճանաբար հայտնիություն էր ձեռք բերում շնորհիվ սուր թեմաներով իր  հրապարակախոսային նյութերով։

Ամուսնու հարցազրույցից․

1990-ական թվականների սկզբին Պոլիտկովսկայան jus soli-ի սկզբունքով ԱՄՆ-ի քաղաքացիություն ստացավ՝ շարունակելով մնալ նաև Ռուսաստանի քաղաքացի։

Լրագրողական գործունեություն 
1982 թվականից մինչև 1993 թվականը աշխատել է «Իզվեստիա» և «Վոզդուշնի տրանսպորտ» թերթերում, «ԷՍԿԱՐՏ» ստեղծագործական միավորումում, «Պարիտետ» հրատարակչությունում։ Մինչև 1994 թվականը համարվել է «Մեգապոլիս Էքսպրես» շաբաթաթերթրի տեսաբանը այն ժամանակահատվածում, երբ դրա հրատարակությունը դեռևս չէր հասցրել դառնալ բուլվարային։ 1994-1999 թվականներին եղել է «Օբշչայա գազատա»-ի արտակարգ իրավիճակների բաժնի խմբագիր-տեսաբանը։ «Վերակառուցման բիթլներ» գրքում նկարագրում է, թե ինչպես է «գրավադրմամբ աճուրդների մասին հրապարակումից հետո նրան հաշվեհարդարով սպառնացել Վլադիմիր Հուսինսկին», որի հետ Աննան ծանոթ էր։

1999 թվականից եղել է «Նովայա գազետա»-ի հատուկ թղթակիցն ու տեսաբանը։ Պոլիտկովսկայան բազմիցս մեկնել է ռազմական գործողությունների վայրեր։ 2000 թվականի հունվարին Աննա Պոլիտկովսկայային Չեչնիայում տեղի ունեցող ռազմական գործողությունների մասին ռեպորտաժների շարքի համար շնորհվել է «Ռուսաստանի ոսկե գրիչ» մրցանակը։ Նրան տրվել է՝ ՌԴ ժուռնալիստների միության «Բարի գործ՝ բարի սիրտ» մրցանակը, Լրագրողների միության մրցանակը կոռուպցիայի դեմ պայքարի վերաբերյալ նյութերի համար, «Ոսկե կոչնազանգ-2000» դիպլոմը՝ Չեչնիայի մասին նյութերի շարքի համար։

Պոլիտկովսկայան 1999 թվականին Չեչնիայում տիրող իրավիճակի մասին «Ճանապարհորդություն դեպի դժոխք։ Չեչենական օրագիր» (2000), «Երկրորդ չեչենական» (2002), «Չեչնիա. Ռուսաստանի անարգանքը» փաստագրական գրքերի, ինչպես նաև «Պատժիչ համաձայնություն», «Անհայտացող մարդիկ» հոդվածների հեղինակն է։  Նրա վերջին հրապարակումը «Նովայա գազետա»-ում՝ «Պատժիչ համաձայնություն»-ը նվիրված էր դաշնային ուժերի կողմից մարտնչող չեչենական ջոկատների կազմին և գործունեությանը։ Պոլիտկովսկայայի շատ գրքեր թարգմանվել են օտար լեզուներով և հրապարակվել են արտասահմանում։

Մեծ Բրիտանիայում հրատարակված «Putin’s Russia» («Պուտինյան Ռուսաստան»), «Ռուսաստանն առանց Պուտինի» գրքերի հեղինակն է։

2006 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբերի սկզբին Աննա Պոլիտկովսկայան մոտեցող 2007 թվականի խորհրդարանական և 2008 թվականի նախագահական ընտրությունների հետ կապված զգալիորեն ակտիվացրեց իր վերլուծական-լրագրողական գործունեությունը։

Պոլիտկովսկայան  Չեչնիայում միջազգային խաղաղապահ ուժեր մտցնելու կողմնակիցն է ։

2014 թվականին, Ուկրաինայում զինված հակամարտության թեժ պահին, ամերիկյան «The New Republic» թերթը մեջբերում հրապարակեց Պոլիտկովսկայայի «Պուտինյան Ռուսաստան» գրքից, որտեղ լրագրողուհին հաստատում էր, որ «Ռուսաստանի բանակը փակ համակարգ է՝ բանտից ոչնչով չտարբերովող…», ինչպես նաև հիշատակում էր այն մասին, որ 2002 թվականի ընթացքում, ոչ թե պատերազմի ժամանակ, այլ միայն ռուսական բանակում տեղի ունեցած ծեծկռտուքներից զոհվել է ավելի քան 500 մարդ՝ մի ողջ գումարտակ։

Ծանոթագրություններ 

Ռուս կին գրողներ
Կին իրավապաշտպաններ
Ռուսաստանում հրազենից մահացածներ
Կին ռազմական թղթակիցներ
Տրոեկուրովյան գերեզմանատանը թաղվածներ
Ռուս լրագրողներ
Ռուս խմբագիրներ
Խորհրդային լրագրողներ
Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ