Ռեյչել Սքոթ

Ռեյչել Ջոյ Սքոթ (, ), ամերիկացի աշակերտուհի, Կոլումբայնի ավագ դպրոցում զանգվածային սպանությունների զոհ դարձած 13 աշակերտներից մեկն է։ Նրա պատվին անվանվել է «Rachel's Challenge» ոչ առևտրային կազմակերպությունը, որը զբաղվում է դեռահասների բռնության դեմ պայքարի հարցերով։ Այն համաշխարհային դպրոցների լուսաբանումների և Ամերիկայի դպրոցների ասամբլեայի ամենահեղինակավոր ծրագիրն է։ 2016 թվականին Ռեյչելի օրագրերի մոտիվների հիման վրա, որտեղ նկարագրվում էր իր հավատը Աստծու նկատմամբ, նկարահանվել է «Ես չեմ ամաչում» ֆիլմը, որի գլխավոր դերակատարը Մեյսի ՄակԼեյնն էր։ Ֆիլմը քննադատների կողմից հիմնականում դրական արձագանքներ է ստացել։

Կենսագրություն

Մանկություն
Ռեյչել Սքոթը ծնվել է 1981 թվականի օգոստոսի 5-ին, Կոլորադո նահանգի Դենվեր քաղաքում։ Նա Սարել Սքոթի և Բեթ Նիմմոյի հինգ երեխաներից երրորդ էր։ Սքոթի ամբողջ ընտանիքը բարեպաշտ քրիստոնեաներ են։ Ռեյչելի ծնողները ամուսնալուծվել են 1988 թվականին, սակայն նրանք պահպանում էին իրենց կապը և իրենց երեխաներին միասին էին խնամում։ Հաջորդող տարում Բեթը և նրա երեխաները տեղափոխվում են Լիտտլեթոն, Կոլորադո, որտեղ նա 1995 թվականին կրկին ամուսնանում է։

Որպես երեխա, Սքոթը էներգիայով լի, շփվող աղջիկ էր, ով մտահոգություն էր դրսևորում ուրիշների բարեկեցության համար։ Նա վաղ տարիքում բուռն կերպով զբաղվել է լուսանկարչությամբ և պոեզիայով։ Մինչև Կոլումբայնի ավագ դպրոցում ուսանելը, Ռեյչելն ընդունվել է Հոլանդիայի Քրիկ տարրական դպրոցը, ապա Քեն Քերլի միջնակարգ դպրոց։ Կոլումբայնի ավագ դպրոցում նա ուշադիր, միջինից բարձր աշակերտ է եղել, ով հետաքրքրվել է երաժշտությամբ, դերասանական գործով, դրամայով և բանավեճով։ Նա եղել է դպրոցի դատա-փորձագիտական և դրամա ակումբների անդամ, չնայած որ գործը ի սկզբանե հեշտ չէր նրա համար, և նա ստիպված էր լրացուցիչ ջանքեր գործադրել՝ հաջողության հասնելու համար։

Միևնույն ժամանակ, մասնակցելով դպրոցական թատերական ակումբին, նա 1998 թվականին ծանոթացել է  Դիլան Քլեբոլդի հետ, ով Կոլումբայնի ավագ դպրոցում զանգվածային սպանությունների ոճրագործներից մեկն էր։ Սկզբում Սքոթը ընկերության առաջարկ է արել Քլեբոլդին, ով, ինչպես հայտնում է, կուրորեն սիրահարված էր եղել նրան։

Պատանեկություն
1993 թվականի մարտին Շրիվպորտում (Լուիզիանա նահանգ) Սքոթի (այդ ժամանակ նա 11 տարեկան էր) մորաքույրը և քեռին մասնակցություն են ունեցել տեղի եկեղեցու տոնակատարությանը, որից հետո որոշել են քրիստոնեություն ընդունել։ 1998 թվականի ապրիլին նրա ամենամոտ հինգ ընկերները նրանից երես են թեքել՝ հավատքի հանդեպ նրա աճող նվիրվածության պատճառով։ Բացի դրանից, նրա հավատքի պատճառով նա երբեմն ծաղրանքի էր ենթարկվում իր մի քանի հասակակիցների կողմից,որոնց այդ թվում էին Էրիկ Հարրիսը և Դիլան Քլեբոլդը։ Ռեյչելը սրա մասին փաստել է ծնողներին ուղղված նամակում իր մահվանից մեկ տարի առաջ։ Նամակը ներառում էր այս տողերը․ 

Սքոթը դեռահասության շրջանում նրա ընտանիքը շատ անգամներ է նկատել, որ նա աղոթում է ինչպես տանը, այդպես էլ եկեղեցում։ Մայրն ասում է, որ Սքոթը հաճախակի աղոթում էր ծնկները ծալած վիճակում, գլուխը կախ, ձեռքերը երեսին առած, և նմանատիպ հաճախակի աղոթքների ժամանակ հնարավոր կլիներ Ռեյչելի աչքերում արցունքի կաթիլներ տեսնել։ Մի դեպքում այն ներառում է Կոլումբայնի ավագ դպրոցի զանգվածային սպանություն կատարած ոճրագործներից մեկի համար աղոթք գրելը։ 17 տարեկանում Սքոթը երեք եկեղեցի էր հաճախում․ Celebration Christian Fellowship, Orchard Road Christian Center, և Trinity Christian Center, որտեղ նա Կիրակնօրյա հոգեհանգստի պարերն էր խորեոգրաֆիա անում։ Նա նաև եկեղեցու երիտասարդական ակումբի ակտիվ անդամ էր․ Օչարդ-Ռոուդ Քրիստոնեական կենտրոնում նա «Ճեղքում» անունով խմբի անդամ էր, որտեղ նա լուրջ հետաքրքրություն է ցուցաբերում թե ավետարանչության և թե առաքելականություն ոլորտներում։ Սքոթը իր ամսագրերում գրել է, որ իր հոգևոր իրազեկության զարգացմանը մեծապես նպատսել է այս երիտասարդական խմբին մասնակցելը, և նա ճանաչվեց որպես առաջատար պաշտպան։

Սքոթը դեռահասության տարիքում պայքարել է ինքնագնահատականի ցածր լինելու դեմ, և իր ընտանիքի կողմից նկարագրվել է որպես «իր գեղեցկությամբ կուրացած»։ 17 տարեկանում Ռեյչելը, չնայած հասակակիցների կողմից հայտնի լինելուն, երբեմն ընկերների հետ ուղղակի չէր մասնակցում սոցիալական իրադարձություններին այն պատճառով, որ կարող էր չդիմանալ ալկոհոլի գայթակղությանը։ Սքոթը դեռահասության շրջանում լուրջ հարաբերությունների մեջ էր մի տղայի հետ, սակայն նա որոշեց այդ հարաբերություններին վերջ դրել, քանի որ այն հետագայում կարող էր ֆիզիկապես զարգանալ։

Ընկերների խոսքերով, Սքոթը հաճախ նախընտրում էր գունավոր հագուստ կրել, որը արտահայտում էր նրա գունեղ անհատականությունը, երբեմն տարօրինակ գլխար էր դնում, ֆեդորաներ և անգամ գիշերազգեստներ, որպեսզի զվարճացնի իր ընկերներին։ Նորաձևության, երաժշտության և լուսանկարչության հանդեպ ունեցած իր բուռն հետաքրքրությունից բացի, նա եղել է դասական ֆիլմերի անհագ դիտող, և հաճախ է խոսել հոլիվուդյան դերասանուհի դառնալու իր ցանկության մասին։ Նա, ինչպես հայտնի է, այս ձգտումները արտահայտել է իր ընտանիքում և հումորի զգացումը թեթև ժեստերով միավորել է ամենօրյա ընտանեկան կյանքին, ինչպիսին է, օրինակ, ընտանիքի ինքնապատասխանիչին նամակ թողնելը, որը սկսվում էր այսպես․ «Դուք հասել եք թագուհի Ռայչելի և նրա ծառաների՝ Լարիի, Բեթի, Դանայի, Քրեյգի և Մայքլի բնակարան, եթե ինչ-որ բան ունեք, որը կցանականյիք, որ նարանք անեն ինձ համար, խնդրում եմ հաղորդագրություն թողնել»։

Իր մահվան ժամանակ 17-ամյա Սքոթը ոգեշնչված էր գրելով և դերասանությամբ, քննարկելով այն հարցը, որ նա պետք է դերասանուհի, թե՞ Քրիստոնեական միսիոներ դառնա։ Նա, որպես քրիստոնեական քարոզչության ծրագրի անդամ, Բոտսվանա այցելելու պլաններ ուներ, 1999 թվականի աշնանը իր սեփական բնակարան տեղափոխվելուց առաջ առաջիկա ամռանը տներ կառուցելու համար։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն

Արտաքին հղումներ 
 

Հրաձգային զենքից մահացածներ
Սպանվածներ
20-րդ դարի կին գրողներ
20-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ