Լամա (կենդանի)

Լամա (), ուղտազգիների ընտանիքի հարավամերիկյան կաթնասուն, ընտանի են դարձվել Անդյան հնդկացիների կողմից։ Ընտելացվել է կենտրոնական Անդերում։ Կարևոր դեր է խաղում ինկերի անասնապահության մեջ։

Կլասիֆիկացիա 
Լամոիդները կամ լամաները (քանի որ նրանք ավելի շատ հայտնի են որպես խումբ), բաղկացած են վիկուկայից, գուանակոյից (Lama guanicoe), Suri alpaca- ից և Huacaya alpaca- ից (Vicugna pacos, prev. Lama guanicoe pacos) և տնային լամա (Lama) գլամա)։ Guanacos- ը և vicuñas- ն ապրում են վայրի բնության մեջ, մինչդեռ լլամա և ալպասկան գոյություն ունեն միայն որպես տնային կենդանիներ [6]: Թեև վաղ գրողները լլասը համեմատում էին ոչխարների հետ, բայց նրանց նմանությունը ուղտի հետագայում շուտով ճանաչվեց։ Դրանք ընդգրկվել են Camelus- ի սեռի մեջ, ինչպես նաև alpaca- ն ՝ Carl Linnaeus- ի Systema Naturae- ում (1758)։ [7] Դրանք, սակայն, 1800-ին առանձնացվեցին Ժորժ Կուվերի կողմից ՝ լամա անվան տակ ՝ գուանակոյի հետ միասին։ [8] ԴՆԹ-ի վերլուծությունը հաստատել է, որ գուանախոն լամայի վայրի նախահայրն է, մինչդեռ վիկուշան ալպակի վայրի նախնին է. վերջին երկուսը տեղադրվել են Vicugna սեռում [9]:

Lama- ն և Vicugna- ի սեռերը, իսկական ուղտերի երկու տեսակների հետ միասին, Artiodactyla- ի կամ նույնիսկ toed ungules- ի միանգամայն հստակ հատվածի միակ գոյություն ունեցող ներկայացուցիչներն են ՝ ծայրահեղ առանձնահատկություններից դուրս գալով ծալքերի վրա։ նրանց ոտքերից։ Tylopoda- ն բաղկացած է մեկ ընտանիքից ՝ Camelidae- ից, և Artiodactyla- ի կարգը կիսում է Suina- ի (խոզերի), Tragulin- ի (chevrotains), Pecora- ի (ruminants) և Whippomorpha- ի (hippos- ի և cetaceans- ի հետ) պատվերը, որոնք պատկանում են Artiodactyla- ին `կլադիստական, եթե ոչ ավանդական, տեսակետ)։ Տիլոպոդան քիչ թե շատ կապում է քույր տաքսիներից յուրաքանչյուրին, որոշ առումներով կանգնելով նրանց միջև միջին դիրքի վրա, յուրաքանչյուրի կողմից կիսելով որոշ բնութագրեր, բայց մյուսներում ցույց են տալիս հատուկ փոփոխություններ, որոնք գտնված չեն մյուս տաքսիներից որևէ մեկում։

Ներքին լամա

19-րդ դարի Հյուսիսային Ամերիկայի հսկայական և նախկինում անսպասելի ոչնչացված Պալեոգեն կենդանական աշխարհի հայտնագործությունները, ինչպես մեկնաբանում են պալեոնտոլոգներ Josephոզեֆ Լեյդը, Էդվարդ Դինկեր Քոփը և Օթնիյլ Չարլզ Մարշը, օգնեցին հասկանալ այս ընտանիքի վաղ շրջանի պատմությունը։ միշտ չէ, որ սահմանափակվում է Հարավային Ամերիկայում; առատ լամայի նման մնացորդներ հայտնաբերվել են Պլեիստոցենի հանքավայրերում ՝ Քարոտ լեռներում և Կենտրոնական Ամերիկայում։ Բրածո լամաների մի մասը շատ ավելի մեծ էր, քան ներկայիս ձևերը։ Վերջին սառցե դարաշրջանում որոշ տեսակներ մնացին Հյուսիսային Ամերիկայում։ Հյուսիսային Ամերիկայի լամաները դասակարգվում են որպես մեկ ոչնչացված սեռ ՝ Hemiauchenia: Llama- ի նման կենդանիները սովորական տեսարան կլինեին 25,000 տարի առաջ ՝ Կալիֆոռնիայում, Տեխասում, Նյու Մեքսիկոյում, Յուտայում, Միսուրիում և Ֆլորիդայում։

Կամերդային տողն ունի լավ բրածո արձանագրություն։ Ուղտի նման կենդանիները հայտնաբերվել են մանրակրկիտ տարբերակված և ժամանակակից տեսակներից ՝ դեռևս վաղ միկենային ձևերով։ Նրանց բնութագրերը դարձան ավելի ընդհանուր, և նրանք կորցրեցին այն, ինչը նրանց առանձնացնում էր որպես ուղտեր; հետևաբար, դրանք դասակարգվել են որպես նախնիների արեոդակտիլներ։ [Անհրաժեշտ է մեջբերում] Հին աշխարհում այս հին ձևերի ոչ մի բրածո չի հայտնաբերվել, ինչը ցույց է տալիս, որ Հյուսիսային Ամերիկան ​​ուղտերի նախնական տունն է, և որ Հին աշխարհի ուղտերը հատվում էին Բերինգի լեռան կամուրջով։ . Երեք միլիոն տարի առաջ Պանամայի Isthmus- ի ձևավորումը թույլ տվեց, որ ուղտերը տարածվեն Հարավային Ամերիկայում ՝ որպես Մեծ Ամերիկայի փոխանակման մաս, որտեղ նրանք զարգացան հետագա զարգացումներից։ Մինչդեռ Հյուսիսային Ամերիկայի ուղտերը մահացան պլեիստոցենի վերջում [11]:

Բազմացում 

Հղիությունը տևում է մոտավորապես 11,5 ամիս (350 օր), սովորաբար ծնվում է մեկ ձագ։

Սեռական հասունացումը արուների մոտ սկսվում է 3 տարեկանում, էգերի մոտ՝ 12 ամսականում։

Արհեստական բեղմնավորման շնորհիվ կարելի է միասապատ ուղտին խաչասերել լամայի հետ, արդյունքում կստացվի «կամա» հիբրիդը։

Բնութագրեր 
Ամբողջ հասունացած լամա կարող է հասնել գլխի վերևում 1,7-ից 1,8 մ բարձրության և կարող է կշռել 130-ից 200 կգ-ի սահմաններում)։ Ծննդաբերության ժամանակ մանկական լամա (որը կոչվում է քրիա) կարող է կշռել 9-ից 14 կգ։ Լամաները սովորաբար ապրում է 15-25 տարի, որոշ անհատներ 30 տարի կամ ավելի են։ Ականջները բավականին երկար և մի փոքր կոր են դեպի ներսը, բնութագրում են որպես «բանան» ձևավորված։ Դորալային ցնցում չկա։ Ոտքերը նեղ են, ավելի տարանջատված են, քան ուղտերինը, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի հստակ տնկատուփ։ Պոչը կարճ է, իսկ մանրաթելը ՝ երկար, բրդյա և փափուկ։

 Էական կառուցվածքային բնութագրերում, ինչպես նաև ընդհանուր տեսքի և սովորությունների համաձայն, այս սեռի բոլոր կենդանիները շատ սերտորեն նման են միմյանց, այնպես որ ՝ արդյոք դրանք պետք է համարվել որպես մեկ, երկու կամ ավելի տեսակների պատկանելություն, բնականագետների շրջանում հակասությունների առարկա է։

 Հարցը բարդանում է այն դիտարկմամբ, երբ դիտորդական եզրակացության մեջ գտնվող անհատների մեծամասնությունը գտնվում է ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն տնային պայմաններում։ Շատերը նույնպես սերունդ են գալիս նախնիների կողմից նախնիներից, պետություն, որը հակված է որոշակի տատանում առաջացնել բնօրինակ տիպից։ Չորս ձևերը, որոնք սովորաբար առանձնանում են Հարավային Ամերիկայի բնակիչների կողմից, ճանաչվում են որպես հստակ տեսակներ, չնայած դժվարություններ են սահմանում իրենց տարբերակիչ բնութագրերը։

Լլաման և ալպական հայտնի են միայն ներքին վիճակում և փոփոխական չափի և շատ գույների մեջ ՝ հաճախ սպիտակ, շագանակագույն կամ կարկանդակ։ Ոմանք մոխրագույն կամ սև են։ Գուանախոն և վիկուշանան վայրի բնություն են, նախկինները վտանգված են և գրեթե միատեսակ բաց շագանակագույն գույնով, ներքևում անցնելով սպիտակ գույնի։ Նրանք, անշուշտ, տարբերվում են միմյանցից. Վիկուչան իր համամասնություններով փոքր է, ավելի նուրբ և ունենալով ավելի փոքր գլուխ, քան գուանախոն։ Վիկուկան նախիրներով ապրում է հավերժ ձյան, միջի ժայռերի և ջրվեժների շրջանին սահմանակից լեռան լեռնաշղթայի կեղտոտ և վերամբարձ մասերի վրա, որոնք տեղի են ունենում տարբեր հարմար վայրերում ՝ ողջ Պերուի, Էկվադորի հարավային մասում և հարավում Բոլիվիա։ Դրա ձևերը շատ նման են եվրոպական Ալպերի խամաճիկների։ այն նույնքան զգոն, վայրի և երկչոտ է։ Մանրաթելը չափազանց նուրբ և փափուկ է և բարձր է գնահատվում հյուսելու նպատակներով, բայց այն քանակությունը, որը յուրաքանչյուր կենդանու արտադրում է, նվազագույն է։ Alpacas- ը ծագում է վայրի վիկունայի նախնիներից, մինչդեռ տնային լամաները ցած են վայրի գուանակո նախնիներից, չնայած երկու տեսակների միջև տեղի է ունեցել զգալի քանակությամբ հիբրիդացում։

 Լամլաների և ալպասկաների միջև դիֆերենցիալ բնութագրերը ներառում են լամաայի ավելի մեծ չափը, ավելի երկար գլուխը և կոր ականջները։ Ալպակայի մանրաթելն ընդհանուր առմամբ ավելի թանկ է, բայց միշտ չէ, որ ավելի արժեքավոր է։ Ալպական հակված է ունենալ ավելի հետևողական գույն ամբողջ մարմնում։  

 Լամաները ապուշաններ չեն, կեղծ կոճղեկավարներ կամ փոփոխված պտուղներ չէն։

Նրանք ունեն բարդ ստամոքս ՝ մի քանի խցիկներով, ինչը թույլ է տալիս նրանց սպառել ավելի ցածր որակի, բարձր բջջանյութ պարունակող սնունդ։ Ստամոքսի խցիկները թույլ են տալիս խմորել սննդի կոշտ նյութերը, որին հաջորդում են ռեգուրգիտացիան և նորից ծամում։ Հասարակներն ունեն չորս խցիկներ (կովեր, ոչխարներ, այծեր), մինչդեռ լամաները ունեն ընդամենը երեք ստամոքսի խցիկներ ՝ կոկորդը, omsum- ը և abomasum- ը։

 Բացի այդ, լամա (և ուղտեր) ունեն ծայրահեղ երկար և բարդ խոշոր աղիքներ։ Մարսողության մեջ մեծ աղիքների դերը սննդի թափոններից ջուրը, վիտամիններն ու էլեկտրոլիտները վերականգնելն է։ Լամայի աղիքի երկարությունը թույլ է տալիս այն գոյատևել շատ ավելի քիչ ջրի վրա, քան մյուս կենդանիները։ Սա մեծ առավելություն է չոր կլիմայական պայմաններում, որտեղ նրանք ապրում են։

Պատմություն 
Լամաները ընտելացվել են ավելի քան չորս հազարամյակ առաջ այժմյան Պերուի տարածքում։ 1553 թվականին տրվում է նրանց առաջին նկարագրությունը և պատկերը Պեդրո Սիեսա դե Լեոնի «Պերուի ժամանակագրությունը» գրքում։

Գոյություն ունի լամաների վայրի տեսակը՝ գուանակո (Lama guanicoe), ինչպես նաև ընտանի տեսակը՝ լամա (Lama glama)։ Ընտանի են դարձվել 5000 տարի առաջ։ Բոլոր տեսակների միջև, սկսած վիկունյայից, հնարավոր է խաչասերումը, որի հետևանքով հաճախ են հանդիպում ընդհանուր հատկանիշաններով կենդանիներ։

Լամայի բուրդը ալպակայի բրդից էժան է. լամային հիմնականում օգտագործում են որպես բեռնակիր։ Լամայի յուղից մոմեր են պատրաստում, իսկ գոմաղբը չորացնում և օգտագործում են որպես վառելիք։

Լամաների նախնիները՝ գուանակոները, բնակեցվել են Անդերի բարձրլեռնային հարթավայրերում։ Այդ տեսակի արուները մինչ այսօր օգտագործվում են լեռնաշղթաների՝ ժամանակակից տրանսպորտի համար անանցանելի արահետներով ծանր բեռներ տեղափոխելու համար։ Բեռնում են միայն արուներին. մի կենդանին մեկ օրում անցնում է 24 կմ ճանապարհ՝ տեղափոխելով 27-45 կգ բեռ։ Բեռի՝ չափից ծանր լինելու դեպքում, լաման ուղղակի նստում է, ոչ մի պատիժ չի կարող ստիպել նրան տեղից շարժվել, նա ուղղակի գարշահոտ ծամվածքով կթքի տիրոջ դեմքին։

Էգերին օգտագործում են միայն բազմացման նպատակով. նրանց երբեք չեն կթում և չեն բեռնում։

Ինկերը ուտում էին արուների միսը, բայց միայն հատուկ դեպքերում, իսկ էգերին չէին մորթում։ Կրոնական տոների ժամանակ աստվածներին էին զոհաբերում արու ձագերին։ Բարձրագույն Վիրակոչա աստծուն զոհաբերում էին գորշ գույնի ձագեր, կայծակի աստված Իլյապեին՝ ամպրոպային երկնքի գույն ունեցող ձագեր, արևի աստված Ինտիին՝ սպիտակ ձագեր։

Մշակույթում 

 Լաման համարվում էր «Winamp» երաժշտական նվագարկչի կենդանի-թալիսմանը. նրա լուսանկարը տեղադրված էր նվագարկչի գլխադիրի վրա, իսկ հանած ձայնը` մեկնարկային երաժշտության մեջ, ընկերության կարգախոսը հնչում է, ինչպես «Winamp, it really whips the llama’s ass»:
 «Կայսրի նոր արկածները» մուլտֆիլմի գլխավոր հերոսը՝ Ինկերի կայսրության առաջնորդը, զոհվելու փոխարեն վերածվում է լամայի։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 

 
 

Ընտանի կենդանիներ
Գյուղատնտեսական կենդանիներ