Կարի ասեղը

Կարի ասեղը (), դանիացի հայտնի հեքիաթագիր Հանս Քրիստիան Անդերսենի հեքիաթը։ Գրվել է 1845 թվականին։

Սյուժե 
Կար չկար մի կարի ասեղ կար։ Նա շատ բարակ էր, այդ պատճառով էլ նրան կարի ասեղ էին համարում։ Ասեղն իրեն շատ էր երևակայում և մատներին անընդհատ ասում էր, որ իր հետ զգույշ վարվեն։ Եվ մի օր էլ հին կոշիկը կարկատելիս այն կոտրվում է։ Խոհարարուհին կոտրված մասին զմուռս է դնում և խրում իր գլխաշորին։ Ասեղը մետաղազարդ էր դարձել և իրեն առավել շատ էր երևակայում։ Ասեղն իրեն այնքան էր երևակայում, որ հանկարծ նա փորձեց ձգվել և ընկավ կեղտաջրի մեջ։ Ասեղը նորից սկսեց իրեն երևակայել և սկսեց ծաղրել կեղտաջրի մեջ ընկած տաշեղներին։ Կեղտաջրի մեջ ընկավ մի շշի փշուր և նրանք սկսեցին պատմել իրենց կյանքից։ Հանկարծ առվակը սկսեց հորդանալ և շշի փշուրին հանեց ափ, իսկ ասեղին գտավ մի տղա, ով կեղտաջրի մեջ դրամ էր որոնում։ Նրանք կեղտաջրի մեջ տեսան մի ձվի կճեպ, ասեղին դրեցին նրա վրա, և ասեղն սկսեց իրեն ավելի երևակայել։ Հետո նրա վրայով անցավ մի բեռնասայլ, բայց նա չկոտրվեց, քանի որ պառկած էր սայլահատակին` ամբողջ երկայնքով ձգված...Եվ այդպես էլ պառկած կմնա ու կմնա։

Կերպարներ 
 Ասեղ
 Խոհարարուհի 
 Մատներ
 Տաշեղ
 Շշի փշուր
 Տղա

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Հանս Քրիստիան Անդերսեն «Կարկատանի ասեղը»

Հանս Քրիստիան Անդերսենի հեքիաթներ