Կրակե բարբուս

Կրակե բարբուս  (), ճառագայթալողակ ձկների տեսակ Ծածանաձկների ընտանիքից։ Առաջին անգամ նկարագրվել է ֆրենսիս Բյուկենեն Համելտոնի կողմից 1822 թվականին։

Արեալ 
Բնակվում է Բանգլադեշի, Հյուսիս-արևելյան Հնդկաստանի ջրերում, հարավարևելյան Ասիայի որոշ շրջաններում։ Նախընտրում է չհոսող ջուր։

Նկարագրություն 
Մարմինը օվալաձև է, կողքերից հարթ է։ Բեղիկներ չունի։ Երկարությունը ակվարիումում մինչև 5 սմ է, բնության մեջ - մինչև 8 սմ։

Սեռական դիմորֆիզմը վառ արտահայտված է. էգը բաց դեղնականաչ կամ դեղնավուն գույնի է, արուն ունի ուժեղ կրակե գույն (ինչի պատճառով էլ ստացել է իր անվանումը), գռգռված վիճակում կրակե գույնը ուժեղանում է։ Արուի մոտ պոչի հիմնային մասում կա սև հետք։ Ձվադրման պատրաստ էգը ուժեղ գիրանում է։

Պահպանումը և բազմացումը 
Կրակե բարբուսները նախընտրում են 18-25 °C ջերմաստիճանով ջուր, 4-18° կոշտությամբ, 6,5-7,5 ակտիվ ռեակցիայով (չեզոքին մոտ)։ Եթե պլանավորվում է բազմացում,ապա խորհուրդ է տրվում պահպանել ցածր ջերմաստիճանի պայմաններում։
Կրակե բարբուսին պետք է կերակրել կենդանի կերով - մոծակի թրթուրներով, ջրալվեր , և այլն։ Սակայն նորմալ է տանում կերակրումը չոր որակյալ կերերով։ Լրացուցիչ կերպով կարիք ունի բուսական կերի, որը կարող է հանդիսանալ սալաթի տերևներ,կաթնուկ։
Բազմացումը բարդ չէ։ Մի քանի օրվա ընթացքում սննդակարգը մեծանում է կենդանի կերերի հաշվին, ակվարիումում ջրի ջերմաստիճանը բարձրանում է 1-2 աստիճանով։ Հնարավոր է, բայց պարտադիր չէ արուների և էգերի առանձին պահպանումը այդ շրջանում։ Երբ էգի որովայնը լցված է ձկնկիթներով, նրան երկու արուների հետ տեղափոխում են առանձին ձուղբածության ակվարիում 10-15 լիտր ծավալով։ Հատակը ծածկում են զատման ցանցով, որպեսզի կանխեն արտադրողների կողմից ձկնկիթների ուտելը։ Հատակում պարտադիր են կանաչ բույսերը։ Ձվադրումը կատարվում է առավոտյան։ Արտադրողներին սպանում են։ Ձկնկիթը ինկուբացվում է 1,5-2 օր, թրթուրները լողում են 3-4 օրից։ Սեռահասուն առնում են 6-8 ամսից։

Ծանոթագրություններ