Ավետիք Լուկաչ

Ավետիք Լուկաչ (Ղուկաս Ավետիքյան, ), հայազգի պատմաբան-հայագետ։

Կենսագրություն 
Ծնվել է 1847 թ. հոկտեմբերի 18-ին, Տրանսիլվանիայի Եղիսաբեթուպոլիս քաղաքում (ներկայումս՝ Դումբրվեն, Ռումինիա)։

1870-1877 թվականներին ուսուցչություն է արել տեղի հայկական դպրոցում, ապա եղել է նախակրթարանի տնօրեն մինչև 1891 թվականը։ 1878 թվականին ընտրվել է Եղիսաբեթուպոլսի հայոց ժողովրդապետ։ Նույն քաղաքում հիմնել է արվեստների վարժարանը։

Աշխատություններ 
Ավետիքը Լուկաչի գրչին են պատկանում հունգարերեն լեզվով գրած հայագիտական տասը աշխատություններ, գլխավորներն են՝
 «Հայոց պատմությունը» (1877),
 «Տայ գիտական ակադեմիա» (1883),
 «Առանձնսւշնորհյալ Եղիսաբեթուպոլիս քաղաքի իրավունքներն ու պարտավորաթյունները» (1891),
 «Եղիսաբեթապոլսի մենագրությունը» (1896),
 «Քրիստոնեության մուտքը Հայոց մոտ» (1904),
 «Հովհաննես Ոսկեբերանի ներբողյանը Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչին» (1905)։

Ավետիք Լուկաչը հեղինակ է տարբեր հանդեսներում և հատկապես Գեռլա հայաքաղաքում տպագրվող հունգարերեն «Արմենիա» ամսագրում հրապարակված բազմաթիվ հոդվածների։

Շքանշաններ 
Հասարակական աշխատանքի համար արժանացել է ասպետական կարգի շքանշանի։ Մահացել է Եղիսաբեթուպոլսում։ Ներկայումս Բուդապեշտի փողոցներից մեկը կրում է Ավետիք (Ավետիքյան) գերդաստանի անունը։

Ծանոթագրություններ 

Հայ հայագետներ
Ռումինահայ պատմաբաններ
Հայ ուսուցիչներ