Ստոպ-կադր անիմացիա

Ստոպ-կադր անիմացիա կամ տիկնիկային մուլտիպլիկացիա։ Ֆիլմը ստեղծելուց օգտագործվում է մակետ֊բեմ և տիկինիկ֊դերասաններ։ Դիրքը նկարահանվում է կադրերով և յուրաքանչյուր կադրից հետո, կատարվում է շատ փոքր դիրքափոխում (օրինակ փոխվում է տիկնիկների դիրքը)։ Հետագայում օգտագործելով կադրերը, առաջանում է տպավորություն, որ տիկնիկները շարժվում են։

Տերմինալոգիա 
«Ստոպ֊կադր» տերմինը պատկանում է անիմացիոն տեխնիկային, որը հիմնականում գրվում է գծիկով՝ ստոպ֊կադր։ Ե՛վ գծիկով, և՛ առանց գծիկի գրեաձևերը ճիշտ են, սակայն երկորդը չի պատկանում կինեմատոգրաֆիային։

Պատմություն 
Ստոպ֊կադրն ունի մեծ պատմություն կինոյի պատմության մեջ։ Դա հիմնկնում օգտագործվում էր, արպեսզի ասվեր, որ տիկնիկները շարժվում են կախարդանքի միջոցով։ Այս ժանրում առաջին անգամ ստեղծագործել են Ալբերտ Սմիթը և Ստյուարտ Բլեքսթոնը, ովքեր ստեղծեցին «Համթի Դամթի կրկեսը» (1898) որտեղ խաղալիք֊կրկեսը, ակրոբատների և կենդանիների հետ կենդանություն են ստանում։

Մի քանի հայտնի տիկնիկային ֆիլմեր 
 «Նոր Գուլիվերը» (1935) 
 «Ձեռքը» (1965) 
 «Օպերատոր Կիպսը» (ֆիլմի շարքեր) (1964֊68) 
 «Վարեժկա» (1967)  
 «Կոկորդիլոս Գենան» (1969)  
 «38 թութակները» (1976֊1991) 
 «Մղձավանջ Սուրբ Ծննդից առաջ» (1993) 
 «Հարսնացուի դիակը» (2005) , , 
 «Աննման պարոն Ֆոքսը» (2009) , 
 «Քերոլայն» (2009) 
 «Պիրատնե՜ր․ անհաջողակների խմբավորումը» (2012) 
 «ՊառաՆորման» (2012) 
 «Ֆրանկենվինի» (2012) 

Մուլտիպլիկացիա