Այախոսություն

Այախոսություն (), անշեշտ վանկում o-ի փոխարեն a-ին մոտ արտասանելը, որը հատուկ է ռուս և բելառուս գրական լեզուներին, հարավ-ռուսական ու մասամբ կենտրոնական-ռուսական խոսվածքներին և բոլոր բելառուսերենի բարբառներին. ոչ կանոնավոր ձևով հանդիպում է նաև ուկրաիներենի բարբառներում։ Բուլղարերենում այախոսություն կա ռոդոպյան խոսվածքներում, ընդ որում Տիխոմիր և Տրիգրադ գյուղերի խոսվածքում այախոսվում են ինչպես շեշտավոր, այնպես էլ անշեշտ վանկերը։

Այախոսությունը բնորոշ է նաև սլովեներենին։

Այախոսության տեսակներ 
Ռուսերենում այախոսությունը հասկանում են ինչպես լայն իմաստով՝ վերին բարձրացման ձայնավոր հնչյունների նմանությունը անշեշտ վանկերում, նեղ իմաստով՝ բաղաձայններից հետո անշեշտ դիրքով ձայնավորների չտարբերակմանը։

Ծանոթագրություններ

Աղբյուրներ 
 Георгиев В. И. Русское аканье и его отношение к системе фонем праславянского языка  // Вопросы языкознания. — М.: Изд-во АН СССР, 1963. — № 2. — С. 20-30.
 
 
 

Ռուսերեն