Mea Culpa

Mea culpa (), mea maxima culpa (), ապաշխարության և խոստովանության բանաձև 21-րդ դարի կաթոլիկների կրոնական ծեսերում։

Ստուգաբանություն 
Արտահայտությունը գալիս է Confiteor ապաշխարական աղոթքի առաջին նախադասությունից, որը կարդում են Հռոմի Կաթոլիկ եկեղեցում պատարագի սկզբում.

Ապաշխարում եմ … որ ես շատ եմ մեղք գործել մտքով, բառով և գործով. իմ մեղքը, իմ մեղքը, իմ մեծագույն մեղքը։

Այդ աղոթքի ընթացքում հավատացյալները, որպես կանոն, երեք անգամ հարվածում են իրենց կրծքին։

Առօրյա համատեքստում mea culpa արտահայտությունը երբեմն օգտագործվում է որոշ արևմտաեվրոպական երկրների մշակույթում՝ հեգնական իմաստով։

2000 թվականի մարտի 12-ին հոբելյանական տարում, որը կազմակերպվում է կաթոլիկ եկեղեցու կողմից ամեն 25 տարին մեկ անգամ, Հռոմի պապը՝ Հովհաննես Պողոս II-ը պատմության մեջ առաջին անգամ արտասանեց mea culpa-ն՝ կաթոլիկ եկեղեցու անունից։ Նա ներողություն էր խնդրում և ընդունեց եկեղեցու մեղքը ութ մեղքերի համար. հետևելը հրեաներին, կրոնական պատերազմներ, խաչակրաց արշավանքներ և պատերազմն արդարացնող թելոգիական պատերազմներ, արհամարհանք աղքատների և փոքրամասնությունների նկատմամբ, ստրկության արդարացում։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 
 Wolfgang Kosack: Basilios «De archangelo Michael»: sahidice Pseudo — Euhodios «De resurrectione»: sahidice Pseudo — Euhodios «De dormitione Mariae virginis»: sahidice & bohairice : < Papyruskodex Turin, Mus. Egizio Cat. 63000 XI. > nebst Varianten und Fragmente. In Parallelzeilen ediert, kommentiert und übersetzt von Wolfgang Kosack. Christoph Brunner, Berlin 2014. ISBN 978-3-906206-02-8.

Լատիներեն բառեր և արտահայտություններ
Կաթոլիկություն