Ծովացուլն ու Հյուսնը

Ծովացուլն ու Հյուսնը () բանաստեղծություն Լուիս Քերոլի «Ալիսը հայելու աշխարհում» գրքից, որը լույս է տեսել 1871 թվականի դեկտեմբերին։ Բանաստեղծությունը կարդում են Շըրխկն ու Չըրխկը Ալիսի համար՝ գրքի չորրորդ գլխում։ Այն կազմված է 18 տներից և ունի 108 տող և յամբական եռաչափ ու քառաչափ բանաստեղծության ձևափոխություն է։ Ռիթմի կառուցվածքը՝ ABCBDB է, վերջնաշեշտ վանկերով։ Բանաստեղծությունը հիշեցնում է Թոմաս Հուդի (1799֊1845) «Յուջին Արամի երազը» ստեղծագործությունը, սակայն Քերոլը ծաղրանմանակում է այդ ստեղծագործության ոճը։ Ջ. Բ. Փրիսթլին 1957 թ.֊ին հրատարակել է «Ծովացուլն ու Հյուսնը» հոդվածը, որտեղ քերոլյան երկու հերոսներին համարել է քաղաքական գործիչների նախակերպարներ։

Նկարագիր 

Ծովացուլն ու Հյուսնը բանաստեղծության մեջ անվանադիր կերպարներ են։ Մի գիշեր՝ քայլելով ծովափին, որտեղ արևն ու լուսինը միաժամանակ տեսանելի էին, Ծովացուլն ու Հյուսնը հանդիպում են ոստրեների։ Ծովացուլն ու Հյուսնը հորդորում են ոստրեներին միանալ իրենց, և նրանք, հակառակ, ծեր ոստրեի հորդորների հետևում են։ Ծովափին քայլելիս Ծովացուլն ու Հյուսնը հարձակվում են ոստրեների վրա և ուտում նրանց։ Բանաստեղծությունը լսելուց հետո Ալիսը ցանկանում է որոշել, թե երկու կերպարներից որն է իր համար ավելի հաճելի, բայց եղբայրները ընդհատում են նրան.

Մեկնաբանություն 

Ծովացուլի և Հյուսնի կերպարները մեկնաբանվել են ինչպես գրական քննադատության մեջ, այնպես էլ փոփ մշակույթում։ Որոշները, այդ թվում «Դոգմա» ֆիլմի կերպար Լոկին, գտնում էր, որ Ծովացուլը Բուդդայի ծաղրանմանակն է, իսկ Հյուսնը՝ Հիսուս Քրիստոսի։ Բրիտանացի էսսեիստ Ջ. Բ. Փրիսթլին 1957 թ.֊ին հրատարակել է «Ծովացուլն ու Հյուսնը» հոդվածը, որտեղ քերոլյան երկու հերոսներին համարել է քաղաքական գործիչների նախակերպարներ։ Մարտին Գարդները իր «Ալիսը նշումներով» գրքում, նշում է, որ երբ Քերոլը գրքի սևագիրը տվել է նկարազարդող Ջոն Թենիելին, նա առաջարկել է նկարել կամ ծովացուլ, կամ թիթեռ և կամ բարոնետ, քանի որ երեք բառն էլ անգլերենում համապատասխանում էին բանաստեղծության հանգին։ Հենց Թենիելը և ոչ թե Քերոլն է ընտրել ծովացուլին որպես գլխավոր կերպար։

Ծանոթագրություններ 

Լուիս Քերոլ