Սյուզան Գարագաշ

Սյուզան Գարագաշ (օրիորդական անուն, ազգանունը՝ Շուշանիկ Հովհաննեսի Ցեցյան, ), հայ խորհրդային դերասանուհի։ ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ (1935)։

Կենսագրություն 
Սյուզան Գարագաշը ծնվել է Թիֆլիսում նավթավաճառի ընտանիքում։ Սովորել է Հովնանյան դպրոցում։ Ամուսնացել է դերասան Մկրտիչ Թաշճյանի հետ։ 1913 թվականին Լիլիա Թաշճյան բեմական անունով մտել է թատրոն և սկսել իր գործունեությունը։ 1914 թվականին հրավիրվել է Բաքվի հայկական դրամատիկական խումբը, որտեղ աշխատում էին Սիրանույշն ու Վահրամ Փափազյանը։ Մկրտիչ Թաշճյանից բաժանվելով՝ ամուսանցել է Մկրտիչ Գարագաշի (Միքայել Գարագաշ) հետ՝ բեմական գործունեությունը շարունակելով որպես Սյուզան Գարագաշ։

1922 թվականից եղել է Երևանի Առաջին պետթատրոնի դերասանուհի։ Քնարադրամատիկական, կատակերգական ձիրքի, հոգեբանական խաղի շնորհիվ խաղացել է տարբեր ժանրերի պիեսներում։ Համարվում է Սունդուկյանի «Խաթաբալա» պիեսի Մարքրիտի դերի լավագույն դերակատարը խորհրդային թատրոնում։

Մահացել է Երևանում։

Ներկայացումներ 
 Սոնա՝ Ալեքսանդր Շիրվանզադեի «Չար ոգի» (1926 թ.)
 Անուշ՝ Հակոբ Պարոնյանի «Պաղտասար աղբար» (1927 թ.)
 Կեկել՝ Գաբրիել Սունդուկյանի «Պեպո» (1929 թ.)
 Սյուզան՝ Պ. Բոմարշեի «Ֆիգարոյի ամուսնությունը» (1933 թ.)
 Լուիզա՝ Շիլլերի «Սեր և խարդավանք» (1938 թ.)
 Կեկկա՝ «Բամբասանք և սեր» («Ձկնորսներ») (1941 թ.)

Մեջբերումներ Սյուզան Գարագաշի մասին

Պարգևներ 
 ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ, 1935 թվական

Գրականություն 
 Театральная энциклопедия. Том 1/Глав. ред. С. С. Мокульский - М.: Советская энциклопедия, 1961.- 1214 стб. с илл., 12 л. илл.
 Մանուկյան, Էմմա Գարեգին, Սյուզան Գարագաշ, Ե., 1975:
 Գուրգեն Ջանիբեկյան, «Բարեկամներիս մասին»

Ծանոթագրություններ 

Հայ դերասանուհիներ
Բեմական կեղծանուններ