Մարգարե (անձնանուն)

Մարգարե, հայկական արական անուն։ Առաջացել է հայերեն մարգարե բառից։ Առաջին անգամ հիշատակվել է 12-րդ դարում՝ Մարգարայ ձևով։ Անվան կրճատ ձևը՝ Մարգար, որն առաջին անգամ հիշատակվել է 1269 թվականին և գործածվում է մինչ այժմ։ Այս անձնանունից է առաջացել Մարգարյան ազգանունը։

Գործածություններ 
 Մարգարե վարդապետ Հովհաննավանից, ում աշակերտ ժամանակ որդեգրել է Նանա թագուհին։ Մոր հետ կառուցում էր Հովհանավանքի պարիսպը։ 
 Մարգարե, ում հիշատակին 1206 թվականին մի խաչքար է կանգնեցվել Ալաշկերտի Խաստուր գյուղի Ս․ Աստվածածին վանքի դռան մոտ։
 Մարգարե քահանա միայնավոր, որի աշակերտը (հավանաբար Գրիգորիոս) Խծկոնքի վանքի առաջ 1208 թվականին մի խաչքար է կանգնեցրել նրա գերեզմանի վրա։
 Մարգարե, քարտաշ, ով 1215 թվականին փորագրել է Անիի արքեպիսկոպոս Գրիգորի արձանագրությունը Բագնայրում։
 Մարգարե, ում համար 1216 թվականին պատարագ է նշված Խծկոնից մի արձանագրության մեջ։ 
 Մարգարե, Օշականի Ս․ Սիոն եկեղեցու վանահայր, 1221 թվական։
 Մարգար որդի Կիրակոսի, ով Կիլիկիայում Լևոն Բ-ի կողմից 1179 թվականին ձեռնադրվել էր բերդավագ։ Նրանից է սերվել Լիվոռնոյի Միրմանյան ազնվական տոհմը։
 Մարգար վարդապետ, Հովհաննես Վանական վարդապետի եղբորորդին, ով 1246 թվականին հիշատակում է նրան իր մի արձանագրության մեջ։ 
 Տեր Մարգարե, Կոստանդին Ա Բարձրաբերդցի կաթողիկոսի հոգևոր որդին, ով նրա միջոցով 1246 թվականին մի Ավետարան նվիրեց Խաչենի Վաղահաս գյուղի Տիրամայր եկեղեցուն։

Ծանոթագրություններ 

Հայկական արական անձնանուններ