Ռոբեր Հոսեյն

Ռոբեր Հոսեյն (ֆր.` Robert Hossein, այլ աղբյուրներում ` Ռոբեր Օսեյն, իրական անունը` Աբրահամ Հոսեյնոֆ, ), թատրոնի և կինոյի ֆրանսիական դերասան, ռեժիսոր և պրոդյուսեր։ Ֆրանսիական ազգային Պատվավոր Լեգեոնի շքանշանի ասպետ։

Կենսագրություն 
Ռոբեր Հոսեյնը ծնվել է Փարիզում` երաժիշտների ընտանիքում։ Հայրը` Անդրե Հոսեյնը, ջութակահար և կոմպոզիտոր էր, հայրական կողմից ուներ ադրբեջանական, իսկ մայրական կողմից տաջիկական ծագում։ Նա ծնունդով Սամարղանդից էր։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից առաջ Անդրե Հոսեյնը որոշ ժամանակով սովորել է Մոսկվայում։ 1921 թվականին մեկնել է Գերմանիա, որտեղ սովորել է Շտուտգարտի և Բեռլինի կոնսերվատորիաներում և ընդունել է զրադաշտականություն։ Գերմանիայում հանդիպել է դաշնակահարուհի և թատրոնի կատակերգական դերասանուհի Աննա Մինկովսկային, որն ուներ հրեական ծագում և ծնունդով Բեսարաբիայի նահանգի Սորոկի քաղաքից էր։ Նրա ընտանիքը լքել էր Բեսարաբիան 1917 թվականի Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո։ 1925 թվականին, ամուսնանալուց հետո նրանք հաստատվել են Փարիզում։

Իր մոր շնորհիվ Ռոբերը մանկուց սովորել էր ռուսերեն։ 15 տարեկանում պարապմունքներ է սկսել «Հին աղավնաբույն» թատրոնին կից ստուդիայում, իսկ հետո ավարտել է դերասան Ռենե Սիմոնի կուրսերը և ելույթ ունեցել բեմում։ Հատկապես նա հայտնի էր «Grand Guignol» սարսափների թատրոնում, որտեղ բեմադրել է մի շարք ներկայացումներ։

Կինոյում նրա դեբյուտը կայացել է «Հիշողությունները չեն վաճառվում» (1948թ.) կինոնկարում, իսկ 1954 թվականին նկարահանվել է «Շիկահերների առափնյան» ֆիլմում։ 1955 թվականին նկարահանել է իր առաջին` «Սրիկաները դժոխք են ընկնում» կինոնկարը, որտեղ առաջարկել է խաղալ Մարինա Վլադիին։ Հետագայում Մարինա Վլադին նկարահանվել է նաև նրա «Ներեցեք մեր մեղքերը» (1956 թ.), «Դու` թույն» (1958 թ.) և «Լրտեսների գիշերը» (1959 թ.) ֆիլմերում։

1956 թվականին Ռոբեր Հոսեյնը նկարահանվել է Ժորժ Լամպենի «Ոճիր և պատիժ» կինոնկարում, որը նկարահանվել էր Ֆեոդոր Դոստոևսկու վեպի մոտիվներով։ Նա նկարահանվել է նաև Ռոժե Վադիմի «Ով գիտի» (1957 թ.), «Անառակություն և առաքինություն» (1963 թ.) և «Դոն Ժուան - 73» (1973 թ.) ֆիլմերում։ Նա նկարահանվել է նաև իր ֆիլմերի մեծամասնությունում ` «Մարդասպանի մահը» (1963 թ.), «Շրջանակներ աչքերի տակ» (1964 թ.), «Վամպիրը Դյուսելդորֆից» (1965 թ.), «Ես սպանել եմ Ռասպուտինին» (1967 թ.), «Պարան և կոլտ» («Գերեզմանոց առանց խաչերի» 1968 թ.), «Անկման կետ» (1970 թ.) և այլ ֆիլմերում։

Սակայն ամենամեծ հաջողությունը Ռոբեր Հոսեյնը վայելեց, երբ նկարահանվեց թուլուզյան կոմս Ժոֆրեյ դե Պեյրակի դերում, Բեռնար Բորդերիի կողմից նկարահանված` Անժելիկայի մասին պատմող ֆիլմերում, որտեղ նրա խաղընկերուհին Միշել Մերսյեն էր։ Ռոբեր Հոսեյն և Միշել Մերսյե զույգը էկրաններին հայտնվել է ութ անգամ ` որից հինգը Անժելիկայի մասին պատմող «Անժելիկան՝ հրեշտակների մարքիզուհին» (1964 թ.), «Հիասքանչ Անժելիկան» («Ցասկոտ Անժելիկան» 1965 թ.), «Անժելիկան և թագավորը» (1966 թ.), «Անսաստելի Անժելիկան» (1967 թ.), «Անժելիկան և սուլթանը» (1968 թ.) և «Երկրորդ ճշմարտություն» (1966 թ.), «Երկնային ամպրոպ» (1965 թ.), ինչպես նաև «Պարան և կոլտ» (1968 թ.) կինոնկարներում։

Ռոբեր Հոսեյնի յուրօրինակ արտաքինից և ձայնային տվյալներից, բարդ բնավորություններ կերտելու ունակությունից օգտվել են ռեժիսորներ Կլոդ Օթան-Լարան («Մարդասպանը» 1962 թ.), Քրիստիան-Ժակը («Երկրորդ ճշմարտություն» 1966 թ.), Ժորժ Լոտները («Պրոֆեսիոնալը» 1981 թ.), Կլոդ Լելուշը («Ոմանք և ուրիշները» 1981 թ.) և այլն։ 1982 թ-ին Ռոբեր Հոսեյնը էկրանավորել է Վիկտոր Հյուգոյի «Թշվառները», իսկ 1985 թվականին նկարահանել է «Կարմիր ձկնկիթ» կինոնկարը։

Ռոբեր Հոսեյնը հիմնականում թատրոնի մարդ էր։ 1970-1979 թվականներին նա գլխավորում էր Ռեյմսի Ազգային Ժողովրդական թատրոնը, իսկ հետո Փարիզում բեմադրել է իր էպոպեաները` «Դանտոն և Ռոբեսպիեր», «Հիսուս անունով մարդը», «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը», «Անժելիկա», «Սիրանո դե Բերժերակ» և այլն։

Ռոբեր Հոսեյնը հրատարակել է իր հուշագրությունների «Կույր ժամապահը» և «Քոչվորներն առանց ցեղերի» գրքերը։ 40 տարեկանում նա կնքվել է հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցում։ Նա կաթոլիկությունը ընդունել էր դեռևս 1971 թվականին։

2020 թվականի դեկտեմբերի 31-ին Ռոբեր Հոսեյնը իր ծննդյան տարելիցը նշելուց հետո, հիվանդանոցում մահացել է COVID-19 կորոնավիրուսային հիվանդությունից։

Անձնական կյանքը 
Ռոբեր Հոսեյնը 1955-1959 թվականներին ամուսնացած է եղել դերասանուհի Մարինա Վլադիի հետ։ Այդ ամուսնությունից ունի երկու որդի` Իգոր և Պյոտր։

Երկրորդ կինը, ում հետ ապրել է շուրջ 15 տարի, հոգեվերլուծաբան և սցենարիստ Կարոլին Էլյաշևն էր։ Այդ ամուսնությունից ունի մեկ որդի` Նիկոլյա։

Ռոբեր Հոսեյնի երրորդ կինը Քենդիս Պատուն էր։ Այդ ամուսնությունից ծնվել է նրա չորրորդ որդին` Ժյուլիենը։

Մասնակի ֆիլմագրությունը

Ծանոթագրություններ 

Ֆրանսիացի դերասաններ
Ֆրանսիացի պրոդյուսերներ
Ֆրանսիացի ռեժիսորներ
Ֆրանսիացի կինոռեժիսորներ
Ֆրանսիացի կինոդերասաններ
Ֆրանսիացի գրողներ
Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ
Պատվո լեգեոնի շքանշանի կոմանդորներ
COVID-19-ից մահացածներ