Փիթեր Դրաքեր

Փիթեր Ֆերդինանդ Դրաքեր (, ), ավստրիացի, ամերիկյան մենեջմենթի խորհրդատու, հեղինակ, մանկավարժ, ում աշխատանքները նպաստել են ժամանակակից բիզնես-կորպորացիաների փիլիսոփայական և գործնական հիմքերի ամրապնդմանը։ Նա նաև եղել է կառավարման կրթության զարգացման առաջնորդը, ստեղծել է «կառավարումը նպատակներով և ինքնակառավարմամբ» հայեցակարգը, և նկարագրվել է որպես «ժամանակակից մենեջմենթի հիմնադիր»։

Դրաքերի գրքերը և գիտական ու հայտնի հոդվածները ուսումնասիրում են, թե ինչպես են մարդիկ կազմակերպում իրենց բիզնեսը, կառավարումը և հասարակության ոչ առևտրային հատվածը։ Նա կառավարման տեսության և պրակտիկայի պատմության ընթացքում ամենահայտնի և ամենաազդեցիկ մտածողներից մեկն էր։ Նրա գործերը կանխատեսել են 20-րդ դարի վերջի շատ խոշոր զարգացումներ՝ ներառյալ սեփականաշնորհումն ու ապակենտրոնացումը, Ճապոնիայի տնտեսական աճը, մարքեթինգի որոշիչ կարևորությունը և տեղեկատվական հասարակության առաջացումն ու դրա անհրաժեշտությունը ողջ կյանքի ընթացքում։ 1959 թվականին Դրաքերը առաջ բերեց «գիտելիքի աշխատող» եզրույթը և հետագայում համարեց, որ գիտելիքի աշխատողի արտադրողականությունը պետք է լինի կառավարման սահմանի կողքին։ Փիթեր Դրաքերի անունն են կրում 3 հաստատություններ՝ Դրաքերի ինստիտուտը, Փիթեր Դրաքերի անվան կառավարման բարձրագույն դպրոցը և Փիթեր Դրաքերի անվան ակադեմիան։ Ամեն տարի իր հայրենի քաղաքում՝ Վիեննայում, իրականացվող Փիթեր Դրաքերի անվան համաշխարհային վեհաժողովը նվիրված է նրա թողած ժառանգությանը։

Կենսագրություն
Փիթեր Դրաքերն ուներ հրեական ծագում,, բայց իր ծնողները քրիստոնյա էին և ապրում էին Ավստրո-Հունգարիայի, ինչպես նա է ասել, «լիբերալ» լյութերական բողոքական տանը։ Մայրը՝ Կառոլինա Բոնդին, սովորել է բժշկություն, իսկ հայրը՝ Ադոլֆ Դրաքերը, իրավաբան էր և բարձր մակարդակի քաղծառայող։ Դրաքերը ծնվել է Վիեննայում՝ Կասգրաբեն կոչվող փոքր գյուղում։ Մեծացել է մի այնպիսի տան մեջ, որտեղ հանդիպում էին մտավորականներ, պետական պաշտոնյաներ և գիտնականներ՝ քննարկելու նոր գաղափարներ։ Նրանց թվում էին Ժոզեֆ Շումպետերը, Ֆրիդրիխ Հայեկը և Լուդվիգ վան Միսեսը։

1927 թվականին ավարտելով Դոբլինգի համալսարանը՝ Դրաքերը հնարավորություն ունեցավ գրելու Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասին, որի համար նա մեկնեց Համբուրգ, Գերմանիա։ Նախ աշխատեց որպես վարպետ բամբակի արտադրության ընկերությունում, որից հետո լրագրող՝ գրելով Ավստրալիայի տնտեսագետ () թերթի համար Այնուհետև Դրաքերը տեղափոխվեց Ֆրանկֆուրտ, որտեղ աշխատանքի անցավ Frankfurter General-Anzeiger օրաթերթում։ 1931 թվականին Ֆրանկֆուրտի համալսարանի կողմից նա արժանացավ միջազգային և հասարակական իրավունքի դոկտորի կոչմանը։

1933 թվականին Դրաքերը լքեց Գերմանիան և տեղափոխվեց Անգլիա։ Լոնդոնում նա աշխատում էր անվտանգության ընկերությունում, որից հետո մասնավոր բանկում՝ որպես գլխավոր տնտեսագետ։ Նա նաև կապված էր Դորիս Շմիթսի՝ Ֆրանկֆուրտի համալսարանից ծանոթի հետ, և նրանք 1934 թվականին ամուսնացան։ Ամուսինները տեղափոխվեցին Միացյալ Նահանգներ, որտեղ Դրաքերը դարձավ համալսարանի պրոֆեսոր, ինչպես նաև ազատ գրող և բիզնես խորհրդատու։

1943 թվականին Դրաքերը դարձավ ԱՄՆ-ի քաղաքացի։ Հետագայում Դրաքերն ունեցավ բազմազան աշխատանքներով լի կարիերա՝ 1942-1949 թվականներին Բենինգտոնի համալասարանի քաղաքագիտության և փիլիսփայության ուսուցիչ, որից հետո Նյու Յորքի համալսարանում 23 տարի աշխատեց որպես կառավարման պրոֆեսոր։

Դրաքերը 1971 թվականին ուղևորվեց Կալիֆոռնիա։ 1971 թվականից մինչև իր մահ Դրաքերը եղել է Քլարեմոնթի համալսարանի հասարակական գիտությունների և մենեջմենթի պրոֆեսոր։ 1978 թվականին Քլարեմոնթի համալսարանի մենեջմենթի դպրոցը նրա պատվին անվանվել է Փիթեր Դրաքերի մենեջմենթի դպրոց։ 1999 թվականին նա հիմնել է Քլերմոնթի համալսարանի Դրաքերի արխիվները, որը 2006 թվականին անվանվել է Դրաքերի համալսարան։ Դրաքերը իր վերջին դասը դասավանդել է 2002 թվականին 92 տարեկան հասակում։ Նա շարունակել է աշխատել որպես բզինես խորհրդատու մինչև իննսուն տարեկանը։

Դրաքերը մահացել է 2005 թվականի նոյեմբերի 11-ին Քլերմոնտում, 95 տարեկան հասակում։ Նա ուներ 4 երեխա և 6 թոռ, որոնցից մեկը տեխնոլոգիական գործարար Նովա Սպիվակն է։ Դորիս Դրաքերը մահացել է 2014 թվականին 103 տարեկան հասակում։

Աշխատանքը և փիլիսոփայությունը

Վաղ ազդեցությունները
Փիթեր Դրաքերի ազդեցությունների մեջ ավստրիացի տնտեսագետ Ժոզեֆ Շումպետերն էր՝ հոր ընկերը, ով ազդել է Դրաքերի վրա նորարարության և ձեռներեցության կարևորության ուղղությամբ։ Դրաքերը ազդվել է նաև Ջոն Մեյնարդ Քեյնսի կողմից, ում դասախոսությունները նա լսել է 1934 թվականին Քեմբրիջում։ «Ես հանկարծ հասկացա, որ  Քեյնսը և սենյակում գտնվող բոլոր ադամանդե տնտեսագետ ուսանողները հետաքրքրված էին ապրանքների վարքագծով,- գրել է Դրաքերը,- մինչդեռ ես հետաքրքրված էի մարդկանց վարքագծով»։

Հետագա 70 տարիներին Դրաքերի աշխատություններում նշանավորվում էին մարդկանց միջև առկա հարաբերությունները։ Նրա գրքերը լի էին այնպիսի դասերով, որոնք բացատրում էին, թե ինչպես կազմակերպությունը կարող է գտնել լավագույնը մարդու մեջ, և ինչպես կարող են աշխատողները գտնել արժանապատվության և միասնության զգացում ժամանակակից հասարակության մեջ՝ կազմված մի շարք հաստատություններից Որպես բիզնես-խորհրդատու՝ Դրաքերը չէր հավանում «օգտվող» տերմինը, չնայած այն անընդհատ կիրառում էր։ «Ես տարիներ շարունակ ասել եմ,- նշել է մի անգամ Դրաքերը,- որ մենք օգտագործում ենք «օգտվող» տերմինը, քանի որ «շառլատան» բառը երկար է գլխի մեջ տեղավորելու համար»։

Որպես երիտասարդ գրող՝ Դրաքերը գրել է երկու գիրք. մեկը գերմանացի պահպանողական փիլիսոփա Ֆրիդրիխ Ջուլիուսի մասին և մյուսը՝ «Հրեական հարցը Գերմանիայում», որն այրվել և արգելվել է նացիստների կողմից։

«Բիզնես մտածողը» 
Դրաքերի կարիերան՝ որպես բիզնես մտածող, սկսվել է 1942 թվականին, երբ նրա նախնական աշխատանքները քաղաքականության և հասարակության վերաբերյալ նրան թույլ տվեցին մուտք գործել General Motors ընկերություն՝ այդ ժամանակի ամենամեծ ընկերություններից մեկը։ Նրա փորձը Եվրոպայում թույլ տվեց նրան հիանալ հեղինակության խնդրով։ Նա կիսվեց իր հիացմունքով Դոնալդսոն Բրաունի՝ GM ընկերության վարչական վերահսկողության ղեկավարի հետ։ 1943 թվականին Բրաունը հրավիրեց նրան վարելու ընկերության «Ի՞նչը կարելի է անվանել «քաղաքական աուդիտ»» երկամյա սոցիալ-գիտական վերլուծությունը։ Դրաքերը մասնակցեց խորհրդի ամեն մի նիստին, հարցազրույց վերցրեց աշխատակիցներից և ուսումնասիրեց արտադրության ու որոշում կայացնելու գործընթացները։

Արդյունքում նա գրեց «Կորպորացիայի հայեցակարգը» գիրքը, որը բարձրացրեց GM ընկերության վարկանիշը, հանգեցրեց բազմաթիվ հոդվածների, խորհրդատվական առաջարկների և լրացուցիչ գրքերի։ GM ընկերությունը, այնուամենայնիվ, հազիվ էր ոգևորվում վերջնական արտադրանքից։ Դրաքերը նշել էր, որ ավտոմատ հսկայական արտադրանքը կստիպի քաղաքական ուժերին վերանայել հաճախորդների, դիլերների և աշխատողների հետ փոխհարաբերությունները։ Ընկերության ներսում Դրաքերի խորհուրդը դիտվեց չափազանցեցված։ Ընկերության խորհրդի նախագահ Ալֆրեդ Սլոանը հիասթափված էր գրքից և վերաբերում էր նրան «այնպես, կարծես այն գոյություն չի էլ ունեցել», - հետագայում հիշում էր Դրաքերը՝ նշելով, որ երբեք իրեն թույլ չէր տալիս խոսել գրքի մասին նրա ներկայությամբ։

Դրաքերը կարծում էր, որ մենեջմենթը «ազատ արվեստ է», և նա հասատում էր այն պատմության, սոցիոլոգիաի, փիլիսոփայության, հոգեբանության, մշակույթի և կրոնի դասերում Նա նաև հավատում էր, որ բոլոր հաստատությունները, ներառյալ մասնավոր հատվածինը, ունեն պատասխանատվություն հասարակության նկատմամբ։ «Փաստն այն է,- գրել է Դրաքերը 1973 թվականին իր «Մենեջմենթ՝ հնարավորություն, պատասխանատվություն, փորձ» գրքում,- որ ժամանակակից հասարակության մեջ չկա որևէ այլ ղեկավարության խումբ, բացի մենեջերներից։ Եթե գլխավոր հաստատությունների և հատկապես բիզնեսի մենեջերները չվերցնեն պատասխանատվություն ընդհանուր բարիքի նկատմամբ, ապա ոչ ոք դա չի կարող անել և չի անի»։

Դրաքերը հետաքրքրված էր այն մարդկանց աճող ազդեցությամբ, ովքեր աշխատում էին ավելի շատ ուղեղով, քան ձեռքերով։ Նա հետաքրքրված էր այն աշխատողներով, ովքեր որոշ առարկաների մասին ավելի շատ բան գիտեին, քան իրենց ղեկավարները կամ աշխատակիցները, և նրանք պետք է համագործակցեին այլ մեծ ընկերությունների հետ։ Մարդկային առաջընթացի երևույթը Դրաքերը ոչ թե փառաբանում էր, այլ վերլուծում և բացատրում էր, թե ինչպես է այն կասկածի տակ դնում ընդհանուր մտածողությունը։

Նրա մոտեցումը լավագույնս աշխատել է նաև հասուն բիզնեսի աշխարհում 20-րդ դարի երկրորդ կեսին։ Մինչ այդ ժամանակաշրջանը կազմակերպությունները զարգանում էին հիմնականում զանգվածային արտադրության արդյունավետության և կառավարչական աստիճանակարգության միջոցով։ Ղեկավարները կարծում էին, որ նրանք գիտեն՝ ինչպես առաջ անցնել այլ ընկերություններից, սակայն Դրաքերը հանգեց այն գաղափարին, որ կազմակերպությունները կորցրել են իրենց թարմությունը։ Նա ենթադրեց, որ իր ընթերցողները խելացի, ռացիոնալ, աշխատասեր և բարի կամքի տեր մարդիկ են։ Եվ եթե նրանց կազմակերպությունները պայքարում են, նա գտնում էր, որ դա սովորաբար տեղի է ունենում հնացած գաղափարների, նեղ հայեցակարգային խնդիրների կամ ներքին թյուրիմացությունների պատճառով։

Դրաքերը զարգացրեց բիզնես խորհրդատվությունը և անձնական հարաբերությունների հետ միասին կառուցեց կառավարման վերին մակարդակը։ Նա լեգենդար դարձավ հետպատերազմյան Ճապոնիայի շատ բիզնես ղեկավարների շրջանում, ովքեր փորձում էին վերակառուցել պատերազմից ավերված իրենց հայրենիքը։ Նա խորհուրդներ տվեց General Motors, Sears, General Electric, W.R. Grace և IBM ընկերությունների ղեկավարներին։ Ժամանակի ընթացքում նա առաջարկել է իր կառավարչական խորհրդատվությունը American Red Cross և Salvation Army ոչ առևտրային ընկերություներին։ Նրա խորհուրդները ընդունվել են Adela Investment Company ընկերության բարձրաստիճան ղեկավարների կողմից, նա նախաձեռնել է աշխարհի բազմազգ մասնավոր կորպորացիաների ներդրումների խթանումը Լատինական Ամերիկայի զարգացող երկրներում։

Դրաքերի աշխատանքները
Դրաքերի 39 գրքերը թարգմանվել են ավելի քան 3 լեզուներով։ Երկուսը նովելներ են, որոնցից մեկը՝ ինքնակենսագրություն։ Նա «Ճապոնական նկարչություն» գրքի համահեղինակ է և ստեղծել է 8 կրթական ֆիլմերի շարք կառավարման ասպարեզում։ Նա նաև թղթակցել է Wall Street Journal ամսագրին 10 տարի շարունակ և հաճախակի աջակցել է Harvard Business Review, The Atlantic Monthly և The Economist ամսագրերին։

Նրա աշխատանքը հատկապես հայտնի է եղել Ճապոնիայում՝ անգամ «Ի՞նչ կպատահի, եթե ավագ դպրոցի բեյսբոլի թիմի կին ղեկավարը կարդա Դրաքերի «Մենեջմենթ» գիրքը» (Մոշիդորա)՝ վեպ, որն առանձնացնում է նրա գրքերի ընթերցանության ահռելի ազդեցության գլխավոր գիծը, որի հիման վրա նկարահանվել է նաև «Մոշիդորա» ֆիլմը։ Նրա ժողովրդականությունը Ճապոնիայում կարելի է համեմատել իր ժամանակակից Էդվարդս Դեմինգի հետ։

Փիթեր Դրաքերը 2001 թվականին գրել է նաև «Հիմնական Դրաքեր» գիրքը։ Այն վերջին 60 տարիների Դրաքերի աշխատությունների առաջին համադրությունն էր։ Տեղեկատվությունը հավաքվել էր իր նախորդ հայտնագործությունների արդյունքները՝ «Կառավարման փորձ»-ից (1954) մինչև «Կառավարման մարտահրավերները 21-րդ դարում» (1999)։ Այս գիրքը Դրաքերի խոսքերով առաջարկում է «հետևողական և բավականին ընդգրկուն ներդրում կառավարման ասպարեզում»։ Նա նաև պատասխանում է հաճախակի տրվող ձեռնարկատերերի հարցերին, ովքեր հակված են մտածել կառավարման կասկածելի արդյունքների մասին։

Հիմնական գաղափարները
Մի քանի գաղափարներ, որոնք ամենից շատն են հանդիպում Դրաքերի աշխատանքներում.
 Ապակենտրոնացում և պարզեցում։ Դրաքերը ժխտում էր կառավարման և հսկողության հայեցակարգը և պնդում, որ ընկերությունները աշխատում են ամենից լավ, երբ ապակենտրոնացված են։ Ըստ Դրաքերի՝ կորպորացիաները հակված են արտադրել չափազանց շատ արտադրանք, նրանց անհրաժեշտ չէ վարձել աշխատողների (երբ լավագույն լուծումը կարող է լինել աութսորսինգը) և պետք է խուսափել տնտեսական ոլորտները ընդլայնելուց։
 «Գիտելիքի աշխատող» հայեցակարգը իր՝ 1959 թվականի գրված «Վաղվա հանգրվանը» գրքում։ Այդ ժամանակից ի վեր գիտելիքի վրա հիմնված աշխատանքը դարձել է ավելի կարևոր բիզնեսի աշխարհում։
 «Կապույտ մանյակ» տիպի աշխատողի մահվան կանխատեսում։ ԱՄՆ-ի ավտոարտադրության փոփոխվող դեմքը այս կանխատեսման վկայությունն է։
 Հայեցակարգ, որը հայտնի է որպես աութսորսինգ։ Նա օգտագործել է «առջևի սենյակ» և «հետևի սենյակ» օրինակները յուրաքանչյուր բիզնեսում. ընկերությունը պետք է զբաղված լինի միայն առջևի սենյակի գործողություններով, որոնք կարևոր են հիմնական բիզնեսին աջակցելու համար։ Հետևի սենյակի գործողությունները պետք է տրվեն այլ ընկերություններին, որոնց համար դրանք հանդիսանում են առջևի սենյակի գործողություններ։ 
 Ոչ առևտրային հատվածի կարևորությունը, որը նա անվանում էր երրորդ հատված (մասնավոր հատվածը և կառավարությունը առաջին երկուսն էին)։ Ոչ պետական կազմակերպությունները կարևոր դեր են խաղում ամբողջ աշխարհի երկրների տնտեսություններում։ 
 Մակրոտնտեսական տեսության թերհավատությունը։ Դրաքերը պնդում էր, որ բոլոր դպրոցների տնտեսագետները չեն կարողանում բացատրել ժամանակակից տնտեսության ասպեկտները։
 Գանգատը, որ միկրոտնտեսագիտության ուշադրության կենտրոնում միայն գինն է՝ ցույց տալով այն բացը, թե ինչ են ապրանքները անում մեզ համար։ Դրանով իսկ խթանում է առևտրային հետաքրքրությունը՝ բացահայտելու, թե ինչպես հաշվարկել՝ ինչ են անում ապրանքները մեզ համար իրենց գնի միջոցով։
 Աշխատողի հանդեպ հարգանքը։ Դրաքերը կարծում էր, որ բանիմաց աշխատողները ժամանակակից տնտեսության էական բաղադրիչներն են, և որ կառավարման հիբրիդային մոդելը միակ եղանակն է ցուցադրելու կազմակերպության համար ախատողի արժեքը։ Այս փիլիսոփայության կենտրոնում այն տեսակետն է, որ մարդիկ կազմակերպության գլխավոր ռեսուրսներն են, և մենեջերների աշխատանքը և՛ այդ մարդկանց պատրաստելն է ներկայանալուն, և՛ նրանց ազատություն տալը դա անելու։
 Այն համոզմունքը, որը նա անվանում էր «պետության հիվանդություն»։ Դրաքերը անկողմնակալ պնդում է կատարել, որ պետությունը հաճախ անզոր և չկամ է նոր ծառայություններ արտադրելու, որոնք մարդիկ կարիք ունեն և/կամ ցանկանում են, չնայած նա հավատում էր, որ այս պայմանը բնորոշ չէ պետության ձևին։ «Անշարունակականության դարը» գրքի «Պետության հիվանդություն» գլուխը ձևավորեց «Նոր հանրային մենեջմենթ»-ի հիմքերը,, որը հանրային կառավարման տեսություն էր՝ գերակշռող 1980-ական և 1990-ական թվականներին։
 Համոզմունքը, որ առանց մտածելու գործելը յուրաքանչյուր ձախողման պատճառն է։
 Հանրության անհրաժեշտությունը։ Իր կարերիայի վաղ շրջանում Դրաքերը կանխատեսում էր «տնտեսական մարդու» ավարտը և պաշտպանում էր «բուսական համայնքի» ստեղծումը, որտեղ կարող են հանդիպել անհատների սոցիալական պահանջմունքները։ Հետագայում նա խոստովանեց, որ բուսական համայնքը երբեք չի նյութականցվի, և մինչև 1980-ական թվականները առաջարկեց, որ ոչ առևտրային հատվածում կամավոր աշխատանքը հասարակության առողջության խթանման բանալին է, որտեղ մարդիկ գտնում են պատկանելիության և սոցիալական հպարտության զգացում։
 Անհրաժեշտ է կառավարել բիզնեսը՝ հավասարակշռելով պահանջմունքների և նպատակների բազմազանությունը, այլ ոչ թե ստորադասելով հաստատությունները ինչ-որ եզակի արժեքով։ 
 Ընկերության հիմնական պարտականությունը իր հաճախորդներին ծառայելն է։ Շահույթը հիմնական ոչ թե նպատակ է, այլ պարտադիր պայման՝ ընկերության կայուն և շարունակական գոյության համար։
 Այն համոզմունքը, որ մեծ ընկերությունները կարող են կանգնել մարդկանց ամենաազնիվ նորարարությունների շարքում։

Դրաքերի աշխատանքների քննադատությունը
Ք. Լ. Ջեյմսը, Ռայա Դունաևսկայան և Գրեյս Լի Բոգսը քննադատել են Դրաքերին 1950-ական թվականներին գրված «Պետական կապիտալիզմ և համաշխարհային հեղափոխությունը» նյութում. «Քրիստոնյա հումանիստները  (օրինակ՝ Փիթեր Դրաքերը) կմիանան աշխատանքային բյուրոկրատիային՝ պահելու իրենց տարածքում աշխատողների զանգվածը արտադրության հիերարխիայի հիմքի վրա»։
The Wall Street Journal ամսագիրը հետազոտել է 1987 թվականի մի քանի դասախոսություններ և հրապարակել, որ նա երբեմն կորում է փաստերի մեջ։ Դրաքերը դուրս է գալիս սահմաններից։ Օրինակ՝ նա ասել է, որ Ճապոնիայի «Միթցուի» ընկերության աշխատողների պաշտոնական լեզուն անգլերենն է։ (Դրաքերի պատասխանը. «Ես օգտագործում եմ անեկդոտները նշելու ինչ-որ մի կետ, այլ ոչ թե գրելու պատմություն»:) Եվ մինչ նա հայտնի է իր կանխատեսումներով, այնուամենայնիվ դրանք ոչ միշտ են լինում ճշգրիտ։ Օրինակ, նա կանխատեսել էր, որ աշխարհի ֆինանսական կենտրոնը Նյու Յորքից կտեղափոխվի Վաշինգտոն։

Մյուսները պնդում էին, որ Դրաքերի հիմնական հասկացություններից մեկը՝ «կառավարում՝ ըստ նպատակների», թերի է և երբեք աշխատանքով չի ապացուցվել։ Քննադատ Դեյլ Կրույեգերը ասում էր, որ համակարգը բարդ է իրագործել, և որ ընկերությունները հաճախ կարևորում են վերահսկողությունը, փոխանակ խթանեն ստեղծագործական ոգին իրենց նպատակներին հասնելու համար։

Դրաքերի «Կորպորացիա հասկացությունը» գիրքը քննադատվել է General Motors ընկերության կողմից այն ժամանակ, երբ այն ամենահաջողակ ընկերություններից մեկն էր։ Ընկերության ղեկավարներից շատերը համարում էին, որ Դրաքերը «ոչ ցանկալի» անձ է։ Ալֆրեդ Սլոանը խուսափում էր Դրաքերի հետ անձնական թշնամանքից, բայց նույնիսկ նա էր համարում, որ GM ընկերության մենեջերների քննադատությունները կլինեն «մեծ սխալ»։

Պարգևներ և կոչումներ
Դրաքերը պարգևատրվել է Նախագահական Ազատության մեդալով ԱՄՆ նախագահ Ջորջ Բուշի կողմից։ Նա նաև ստացել է մի շարք կոչումներ Ավստրիայի կառավարության կողմից, այդ թվում՝ «Ավստրիայի հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» մեծ արծաթե մեդալ «Ավստրիայի հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» մեծ ոսկե մեդալ,, Գիտության և արվեստի բնագավառում ավստրիական խաչի առաջին աստիճանի շքանշան և Ճապոնական «Սուրբ գանձ» 3-րդ աստիճանի շքանշան։)

Դրաքերը 1990-2000 թվականներին եղել է «Փիթեր Ֆ. Դրաքեր» ոչ առևտրային հիմնադրամի պատվավոր նախագահ, որն այժմ կոչվում է «Առաջնորդը առաջնորդին»։ 1969 թվականին պարգևատրվել է Նյու Յորքի համալսարանի կողմից բարձրագույն կոչմամբ։ Իր «Ի՞նչն է դարձնում արդյունավետ առաջնորդ» հոդվածի համար 2004 թվականին արժանացել է ՄաքՔինսի մրցանակի՝ համարվելով ամենաշատ պարգևատրված անձ։ Իր «Կառավարման փորձ» գիրքը Մենեջմենթի ակադեմիան ճանաչել է 3-րդ ամեաազդեցիկ կառավարման գիրքը 20-րդ դարում։ Քլարեմոնթում՝ Կաալիֆոռնիայում, 11-րդ փողոցը, որը գտնվում է Քոլեջի և Դարտմութի պողոտաների միջև, անվանվել է «Դրաքերի ճանապարհ»՝ նրա ծննդյան 100-ամյակի կապակցությամբ։
Դրաքերը հետմահու պարգևատրվել է այն ժամանակ, երբ գտնվել է ճանաչման փառքի գագաթնակետում։

Դրաքերի գրքերը
 1939: The End of Economic Man 
 1942: The Future of Industrial Man 
 1946: Concept of the Corporation 
 1950: The New Society 
 1954: The Practice of Management 
 1957: America's Next Twenty Years 
 1959: Landmarks of Tomorrow 
 1964: Managing for Results 
 1967: The Effective Executive 
 1969: The Age of Discontinuity 
 1970: Technology, Management and Society 
 1971: The New Markets and Other Essays 
 1971: Men, Ideas and Politics 
 1971: Drucker on Management 
 1973: Management: Tasks, Responsibilities, Practices''' 
 1976: The Unseen Revolution: How Pension Fund Socialism Came to America 
 1977: People and Performance: The Best of Peter Drucker on Management 
 1978: Adventures of a Bystander 
 1980: Managing in Turbulent Times 
 1981: Toward the Next Economics and Other Essays 
 1982: The Changing World of Executive 
 1982: The Last of All Possible Worlds 
 1984: The Temptation to Do Good 
 1985: Innovation and Entrepreneurship 
 1986: The Frontiers of Management: Where Tomorrow's Decisions are Being Shaped Today 
 1989: The New Realities: in Government and Politics, in Economics and Business, in Society and World View 1990: Managing the Nonprofit Organization: Practices and Principles 
 1992: Managing for the Future 
 1993: The Ecological Vision 
 1993: Post-Capitalist Society 
 1995: Managing in a Time of Great Change 
 1997: Drucker on Asia: A Dialogue between Peter Drucker and Isao Nakauchi 
 1998: Peter Drucker on the Profession of Management 1999: Management Challenges for 21st Century 
 1999: Managing Oneself 
 2001: The Essential Drucker 
 2002: Managing in the Next Society 2002: A Functioning Society 
 2004: The Daily Drucker 
 2008 (հետմահու)։ The Five Most Important QuestionsԴրաքերի այլ հրատարակությունները

Մենագրություններ
 1932: The Justification of International Law and the Will of the State 
 1933: Friedrich Julius Stahl, Conservative Political Theory & Historical Development 
 1936: The Jewish Question in GermanyԱյլ
 1977: An Introductory View of Management 
 1977 (վերանայված հրատարակություն՝ 2009 թվական)։ Management Cases 
 2006: The Effective Executive In Action 
 2006: Classic Drucker 
 2008 (հետմահու)։ Management: Revised''

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Դրաքերի արխիվները Քլարեմոնթի համալսարանում
 Պատուհանը Քլարեմոնթի համալսարանում
 Դրաքերի համալսարան
 Դրաքերի բիզնես բանաձևը
 Դրաքերը և ձեռնարկությունների ռազմավարությունը
  Գործընկերության ուսուցման կենտրոն Դրաքերի համալսարանի հետ միասին 
 Փիթեր Ֆ. Դրաքեր. Կենսագրությունը առաջընթացում
 Ինսորսինգ և աութսորսինգ. լավագույն միասնությունը
 Աութսորսինգի նոր ճանապարհ
 «Հրեական հարցը Գերմանիայում»

Ազատության նախագահական մեդալով պարգևատրվածներ
Մանկավարժներ
Ավստրիացի տնտեսագետներ
Ավստրիացի լրագրողներ
Փաստաբաններ
Ավստրիացի փիլիսոփաներ
Նյու Յորքի համալսարանի շրջանավարտներ
Ամերիկացի տնտեսագետներ