Վալդեսներ

Վալդեսներ , հերետիկոսներ, որոնց ուսմունքը 12-րդ դարի վերջին քառորդում տարածվեց Հարավային Ֆրանսիայում` գլխավորապես Լիոնի մարզում։ Ուսմունքը իր սոցիալական արմատներով մոտ էր կատարների ուսմունքին։ Կատարները և վալդեսները Հարավային Ֆրանսիայում հայտնի էին «ալբիգոյաններ» անունով։

Պատմություն

Աղանդավորական այս շարժումը անունը ստացել է հարուստ վաճառականի որդի Պետրոս Վալդոյի անունից։ Շարժման մասնակիցները մերժում էին եկեղեցին, նրա աստիճանակարգությունը, պաշտամունքը։ Եկեղեցու խորհուրդներից նրանց համար ընդունելի էին միայն երկուսը՝ մկրտությունը և հաղորդությունը։ Վալդեսները աղքատության ու ճգնակեցության կոչ էին անում և կարծում էին, որ կրոնական քարոզը յուրաքանչյուր աշխարհականի(ներառյալ կանանց) իրավունքն է։

Լիոնի չքավորները

Վալդեսների այս մասը չէր ընդունում քավարանի, աղոթքների, ինդուլգենցիաների ուժի, գոյափոխության վերաբերյալ հավատը։ Նրանք հայտարարում էին, որ սրբերին հավատալը և սրբապատկերների պաշտամունքը
կռապաշտություն է։ Մերժվում էին նաև տասանորդը, զինվորական ծառայությունը, ֆեոդալական դատարանը և մահապատիժը։

Վալդեսների պառակտումը

13-րդ դարի սկզբին վալդեսները պառակտվեցին։ Նրանց մի մասը(«կաթոլիկ աղքատներ») պապության ճնշման տակ հեռացավ շարժումից եկեղեցու կողմից՝ նրանց պաշտամունքի մի քանի առանձնահատկությունները և «ավետարանական աղքատության» քարոզի իրավունքը ճանաչելու պայմանով։ Վալդեսների ծայրահեղ թևը համաձայնության չեկավ պապի հետ և ձուլվեց կատարների հետ։ Նրանց մի մասը. Իտալիայում կազմեց «լոմբարդական աղքատների» աղանդը։ Մի որոշ մասն էլ գաղթեց Շվեյցարիայի և Սավոյայի շրջանները։ 14-րդ դարում վալդեսականությունը տարածվեց Գերմանիայում, Ավստրիայում, Չեխիայում, Լեհաստանում, Հունգարիայում։

Ծանոթագրություններ 

Միջին դարերի պատմություն