The Wall

The Wall (), բրիտանական Pink Floyd ռոք խմբի տասնմեկերորդ ստուդիական ալբոմը։ Թողարկվել է 1979 թվականի նոյեմբերի 30-ին, երկու սկավառակի վրա։ Սա խմբի վերջին աշխատանքն էր, կատարված հիմնական անդամների կողմից՝ Դեյվիդ Գիլմոր (կիթառ), Ռոջեր Ուոթերս (բաս), Նիք Մեյսոն (հարվածային), Ռիչարդ Ռայթ (ստեղնաշարային)։ Նրանք սկսել էին համաշխարհային տուր ալբոմի լուսաբանման համար, որոնք տեղի էին ունենում հասարակ թատրոնի դահլիճներում։ 1982 թվականին ալբոմին հաջորդում է «Պատը» գեղարվեստական ֆիլմը։

Ինչպես խմբի նախորդ երեք ալբոմները, «The Wall»-ը նույնպես համարվում է կոնցեպտային ալբոմ, այն ընդգրկում էր օտարացման և մեկուսացման թեմաները։ Ըստ կառուցվածքի այն ռոք-օպերա է, որը պատմում էր Փինկի մասին (որտեղ գլխավոր հերոսը համարում է իրեն Ուոթերս, ինչպես նաև խմբի առաջնորդ՝ Սիդ Բարրեթ)։
Փինկի բարոյական անվանումը սկսվում է, հոր կորստի, ով զոհվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, ոտնձգությունները շարունակվում է դպրոցի ուսուցիչների և չափից շատ խնամակալ, բռնատիրական մայրերի, և իր ամուսնության փլուզմամբ՝ բոլոր այս գործոններն են պատճառը հասարակությունից մեկուսացման, որոնք փոխաբերական իմաստով նրանք անվանել են «պատը»։ Ըստ Ուոթերսի ալբոմը ստեղծելու միտքը առաջացել է իրենց In the Flesh Tour (1977) համերգային շրջագայության ժամանակ, երբ նա բեմի վրա տանել չէր կարողանում իրենց երկրպագուներից մեկի դեմքը, թքում է նրա դեմքին։ Արդյունքում նա անհանգստացած էր իր արարքի համար, որը ստեղծեց կապը երևակայական պատի և լսարանի միջև։

Տարբերությունը Փինկ Ֆլոյդի նախորդ ձայնագրությունների, The Wall-ը ավելի կտրուկ է, և բավականին թատերական ոճում։ Րայթը դուրս եկա խմբից ալբոմի ձայնագրման ընթացքում, այնումենայնիվ, նա ելույթ է ունեցել Փինկ Ֆլոյդի շրջագայության ժամանակ որպես՝ երաժիշտ։ The Wall-ը համարվում է 1980-ական թվականների ամենահաջողված ձայնագրություններից մեկը (զբաղեցրել է բարձր հորիզոնականներ մի քանի չարթերում, այդ թվում նաև՝ Billboard), 1999 թվականին ալբոմի վաճառքը ԱՄՆ-ում կազմում է ավելին քան 23 միլիոն օրինակ, հատուցում այս ամենին The Wall-ը գրավում է երրորդ տեղը, որպես ԱՄՆ-ում ամենավաճառվող ալբոմներից մեկը։ Ըստ Rolling Stones ամսագրի, այն իր ցանկում «500 մեծագույն ալբոմները բոլոր ժամանակներում» զբաղեցրել է 87-րդ հորիզոնականը։

Նախապատմություն 
In the Flesh Tour համերգային շրջագայության ժամանակ Փինք Ֆլոյդ խումբը առաջին անգամ հանդես եկավ մեծ բեմերում։ 1977 թվականին վերջնական համերգի ժամանակ, որը տեղի էր ունենում Մոնրեալի Օլիմպիական ստադիոնում, երկրպագուների մի աղմկոտ խումբ հունից հանում է Ուոթերսին, նա այնքան բարկացավ որ թքեց նրանցից մեկի վրա։ Ռոջերը միակը չէր, ով կուտակել էր զգացած անհարմարությունը համերգային շրջագայության ժամանակ, կիթառահար Դեյվիդ Գիլմորը ընդհանրապես հրաժարվեց ելույթ ունենալ(այդ ժամանակ հնչում էին «Money» և «Us and Them» երգերը), և այդ պատճառով երաժիշտները կատարեցին իմպրովիզացիա, օգտագործելով՝ մինորային տասներկուերորդ տակտային բլյուզը, պահեստային կիթառահար՝ Սնոուի Ուայթի օգնությամբ։ Ուոթերսը նկարագրեց այս տխուր մեղեդին՝ «մի փոքր երաժշտություն, հանուն որի կարելի է վերադառնալ»։ Այդ գիշեր Ուոթերսը ոտքի վնասվածքով տեղափոխվեց հիվանդանոց, որը նա ստացել էր Սթիվ Օրուկի հետ չար կատակի ժամանակ։ Տուն վերադառնալու ժամանակ, երկու ուղևորների, պրոդյուսեր Բոբ Էզրինոմի և իր հոգեբույժ ընկերոջ հետ Ուոթերսը խոսեց օտարացմացն զգացողության մասին, որը նա զգացել էր ամբողջ շրջագայության ժամանակ։ Նա ընդգծեց իր ինքնամեկուսացման ցանկությունը, դարձնել պատը ավելի դյուրին լսարանի և բեմի միջև։ Տարիներ հետո Ուոթերսը հիշեց՝. «Ես ատում եմ ելույթը ստադիոնոններում… Հյուրախաղերի ժամանակ կրկին և կրկին ես զգուշացրեցի մարդկանց դրա մասին, ես դրանով չեմ բավարարվում… Այդ ամենի մեջ կա ինչ-որ սխալ բան»։ Գիլմորը և Րայթտ զբաղվում էին իրենց սոլո ալբոմով Ֆրանսիայում, իսկ Նիք Մեյսոնը աշխատում էր Սթիվ Հիլիջի Green ալբոմի վրա, Ուոթերսը սկսեց գրել ալբոմը նոր նյութը։ Թքելու հետ կապված միջադեպը դարձավ հաջորդ ալբոմի հիմնական հիմքը, որը նվիրված էր բնության հետազոտման կամավոր մաքրությանը։ Գլխավոր հերոսը իր շուրջ ստեղծեց փոխաբերական պատը, որի համար որպես հումք ծառայում էր արխետիպ ճնշումը, ինչպես նաև, վաղ տարիքում հոր կորուստը։ Ալբոմի հայեցակարգը իրենից ներկայացնում է հասկանալ հանդիսատեսի և կատարողի մեջ եղած հոգեբանական կապվածությունը, օգտագործելով իր ֆիզիկական ընկերոջը փոխաբերական և բեմական կերպարի համար։

1978 թվականին խումբը կրկին հավաքվում են Britannia Row Studios-ում, որտեղ Ուոթերսը գործընկերների հետ կիսվում է երկու կոնցեպտային սկավառակների մտքը։ Առաջինը եղել է 90 րոպե տևողությամբ դեմո ձայնագրություն, անվանված՝ «Աղյուսները պատի վրա» (): Երկրորդ նախագիծը մարդու երազանքներն էր երկար գիշերվա մեջ, ում անհանգստացնում էր ամուսնությունը, սեքսը, և միայնության դրական և բացասական կողմերը։ Խումբը իր նախագծի առաջի տարբերակը ընտրեց որպես՝ հիմք, իսկ երկրորդը՝ գաղափար արդյունքում ձայնագրվեց Ուոթերսի The Pros and Cons of Hitch Hiking սոլո ձայնասկավառակը։

Սեպտեմբերին երաժիշտները սկսեցին զգալ ֆինանսական աջակցության կարիք։ Norton Warburg Group(ֆինանսական նախագիծ) կազմակերպության ներկայացուցիչներից մեկը ներդնում է 3,3 միլիոն ֆունտ(ներկա դրությամբ 16,9 միլիոն ֆունտ) Փինք Ֆլոյդի վենչուրային կապիտալ զարգացման համար, որպեսզի նվազեցնի երաժիշտները ֆինանսական բեռը։ Սակայն, ստրատեգիան ձախողվեց, քանի որ շատ ընկերություններ, որոնք գումար էին ներդրել, արել էին առանց շահերի, այսպիսով խումբը պարտավորվում է վճարել տոկոսադրույք, ընդհանուր ներդրումների 83%-ը։ Երաժիշտները խզում են NWG-ի հետ կնքած պայմանագիրը, պահանջելով վերադարձնել ներդրման միջոցները և սպառնում դատական նիստ։ Այսպիսով խմբին անհրաժեշտ էր թողարկել նոր ալբոմ, որպեսզի գումար աշխատի, և կարողանա շարունակել հետագա գործունեությունը։ Քանի որ՝ սկավառակի 26 թրեքները իրենցից ներկայացնում էին ամենա մասշտաբային նախագիծը Pink Floyd-ի ամբողջ պատմության մեջ, Ուոթերսը որոշեց ապահովագրել և գործին կցեց պրոդյուսեր։ Հետագայում նա հիշում է՝ «Ինձ անհրաժեշտ է օգնական, ով կլինի մաքսիմալ հարազատ հոգով, երաժշտական ճաշակով, և ինտելեկտով»։

Երաժիշտները ընտրում են Բոբ Էզրինին։ Մինչ Փինք Ֆլոյդի հետ աշխատելը, Էզրինը աշխատել էր՝ Էլիս Քուփերի, Լու Րիդայի և Kiss խմբի հետ, նաև ընդունել է առաջարկը աշխատել Փիթեր Գաբրիելայի սոլո դեբյութային ալբոմի համար։ Տիկին Քերոլայն Քրիստիի առաջարկով, խումբը Էզրինին առաջարկում է լինել համապրոդյուսեր, այն ժամանակ Քրիստին եղել է Ուոթերսի օրինական կինը, և Էրզրինի քարտուղարուհին։ Ի սկզբանե Ուոթերսը նախանշում է՝ «Դու կարող էս գրել այն ինչ Ձեզ դուր կգա։ Բայց հաշվի մի առ իմ գովասանքը», ասում է նա նոր համապրոդյուսերին։ Էզրինը, Գիլմորը, և Ուոթերսը ուսումնասիրում են ալբոմը և հեռացնում այն ամենը ինչ ավելորդ էր։ Դրանից հետո Ուոթերսն ու Էզրինը լրացուցիչ աշխատում են The Wall-ի սյուժեի վրա և շարունակում բարելավել կառուցվածքը։ Վերջնական 40 էջից բաղկացած սցենարը հանձնվում է խմբի մյուս անդամների դատին, ովքեր գոհ մնացին՝ «Հաջորդ առավոտյան ստուդիայում մեզ համար կարդացին ալբոմի սյուժեն, այն նման էր պիեսի։ Խմբի բոլոր անդամների աչքերը այրվում էին, արդեն բոլորը կարող էին պատկերացնել նոր ալբոմը»։

Էզրինը հաստատեց վերջնական սյուժեն, ազատվեց ինքնակենսագրական մասերից, որը նկարագրում էր Ուոթերսի սկզբնական աշխատանքը։ Այս ամենի հետ մեկտեղ սյուժեն կենտրոնացված էր գեշտալտ հոգեբանություն վրա, Փինք անունով։ Տարիներ անց Նիք Գրիֆֆիտսը մեկնաբանում է պրոդյուսերի դերը՝ «Էզրինի ներդրումը տպավորիչ էր, նա իրոք կարողացավ համախմբել այս ամենը միասին։ Նա շատ նպատակասլաց տղա է։ Ռոջորի և Դեյվի միջև եղել են բազմաթիվ վեճեր, թե ինչպես պետք է հնչի նոր ալբոմը, բայց Էզրինը նրանց միջև կամուրջներ կառուցեց»։ Ուոթերսը գրեց հումքի մեծ մասը, Գիլմորը գրեց «Comfortably Numb», «Run Like Hell» և «Young Lust» երգերը, իսկ Էզրինը «The Trial» երգում։

Ալբոմի հասկացությունը 
Ալբոմի կառուցվածքը նման է ռոք օպերայի, բայց նրանում չկա հերոսի կողմից արտահայտված պատմություն, բացի «The Trial» ստեղծագործությունից։ Գլխավոր թեման՝ մարդու տեղը ժամանակակից շրջապատում։ Պատը, դա մարդկանց միջև եղած խոչընդոտների խորհրդանիշն է, ինչը ըստ հեղինակների նրանք պետք է ոչնչացնեն։ Գլխավոր դերում Փինք Ֆլոյդն(հերոսի անունը ծնված օրվանից՝ Ֆլոյդ Փինքերթոն) է։ Ծնված օրվանից նա մեծանում է առանց հայր, և հոգեկան շեղումների ունեցող մոր խնամակալության տակ։ Արդեն դպրոցում նա հանդիպում է դաժանության, ոչ ոք չի վերահսկվում աշխարհում անգամ ուսուցիչների կողմից, մանկական եսը ակնհայտ ճնշվում է։ Այս բոլոր հոգեկան տրավմաները փոխաբերական իմաստով դառնում են «աղյուսներ պատի վրա», զարգացնելով հերոսի օտարացումը արտաքին աշխարհից։ Փինքը մեծանում է և դառնում է ռոք աստղ, բայց նրա հոգևիճակը խախտվում է չստացված ամուսնության, թմրանյութերի օգտագործման, և զայրույթի անվերահսկելի պոռթկումների պատճառով։ Փինքը այդպես էլ չսովորեց հարմարվել իրական աշխարհին, նա ավարտում է «պատի» կառուցումը և առանձնանում մարդկանցից, ընդհատելով կապը։

Փինքը գտնվում է երևակայական «պատի» պաշտպանության տակ, նա հասնում է ներքին ճգնաժամի ամենա բարձր կետին, ցնորքների մեջ գտնվելով նա իրեն համարում է ֆաշիստ բռնապետ, նա ունենում է համերգներ, որոնք նման են նացիստական միտինգների, որտեղ մարդիկ բաժանվում են «ճիշտ և սխալ»։ Նա դանդաղ խելագարվում էր, և ուզում էր մի բան, որ ամեն ինչ վերջանար։ Վերականգնելով մարդկային զգացմունքները գլխավոր հերոսը գտնվելով ինքնաքննադատման փուլում որոշում է «կոտրել պատը» և գտնել ներդաշնակություն արտաքին աշխարհի հետ։ Ընթանրացված ալբոմի սյուժեն վերջանում է «Չի հանդիսանում արդյոք այն տեղը...» խոսքով, հետո(ըստ հեղինակի) կա արտահայտություն, որով սկսվում է ալբոմը «...Որտեղի?ց ենք մենք եկել», վերջացող երաժշտությունը հուշում է Ուոթերսի ցիկլային բնավորության կառուցվածքը։

Ալբոմը պարունակում էր մի շարք տեղեկություններ խմբի նախկին անդամ Սիդ Բարրեթի մասին։ Այդ թվում «Nobody Home» երգի տեքստը հուշում է երաժիշտի հոգևիճակը գրված 1867 թվականին ամերիկյանշրջագայության ժամանակ, «վայրի դուրս ցցված աչքեր», «Այնպիսի գանգուրներ ինչպիսին Հենդրիքսինը», «ռետինե կոշիկներ, որ չընկնեն» Սիդի ուղիղ ակնարկները։ «Comfortably Numb» ստեղծագործությունը հանգստություն է ներշնչում, որը գրվել է Ուոթերսի համար հեպատիտի դեմ In the Flesh Tour-ի ժամանակ։

Տարիներ անց Ուոթերսը հիշեց և պատմեց պատի մտքի մասին՝

The Wall-ի երգերում արտացոլված էր այն ամենը, ինչ իր հետքն էր թողել Ուոթերսի հոգում՝ հոր վիշտը, անգլիական դպրոցի հանդեպ ատելությունը, կնոջ դավաճանության դառնությունը, իր սեփական բախումները երկրպագուների հետ։

Ձայնագրություն 
Ալբոմի ձայնագրությունը ընդանում էր մի քանի ստուդիաներում, խումբը 1979 թվականի հունվարից մինչև հուլիս ընկած ժամանակահատվածում աշխատեց ֆրանսիական Super Bear Studios-ի հետ, հարևան Studio Miraval ստուդիայումձայնագրվեց Ուոթերսի վոկալը։ Սեպտեմբեր ամսին Մայքլ Քենմենը ղեկավարում է խմբի աշխատանքները Նյու Յորքի CBS Studios ստուդիայում։ Առաջիկա երկու ամսվա ընթացքում խումբը օգտագործեց Լոս-Անջելեսի Cherokee Studios և The Village Recorder ստուդիաները։ Նոյեմբեր ամսին մեկ շաբաթով խումբը աշխատում է Producer’s Workshop ստուդիայում, որը նույնպես գտնվում էր Լոս-Անջելեսում։ Ըստ պլանավորվածաշխատանքի նրանք աշխատելու էին Beach Boys(բեք վոկալ) խմբի հետ, Sundance Productions ստուդիայում, արդյունքում նրանք հրաժարվում են։

Ջեյմս Գաթրին, ով ծանոթացել էր խմբին իր երկար ժամանակվա գործընկեր Ալան Պարսոնսի օգնությամբ, նա միացել էր խմբի աշխատանքային գործընթացին հենց ամենա սկզբից։ Նա փոխարինեց ձայնային ինժինիեր Բրայան Համֆրիսային, և էմոցիոնալ ծախսեց հինգ տարի խմբի հետ աշխատելով։ Գաթրիին վարձել էին որպես պրոդյոյուսեր, ի սկզբանե նա չէր իմազել Էզրինի մասին՝ «Ես ինձ համարում էի երիտասարդ տաղանդավոր երիտասարդ... Երբ մենք գնացինք ստուդիա, մենք երկուսս էլ զգացինք որ մեզ վարձել են անելու նույն աշխատանքը»։

Երգերի ցանկ

Առաջին սկավառակ

Երկրորդ սկավառակ

Հիթ շքերթ և լիցենզավորում 

Ալբոմ

Սինգլներ

Սերտիֆիկացիա

Ծանոթագրություններ 

1979 ալբոմներ
Փինք Ֆլոյդ
Ռոք-օպերաներ