Անրի Լեկոնտ

Անրի Լեկոնտ (, ծնվել է 1963 թվականի հուլիսի 4-ին, Լիլիեր, Պա-դը-Կալե, Ֆրանսիա), ֆրանսիացի նախկին պորֆեսիոնալ թենիսիստ։ 1984 թվականի Ֆրանսիայի բաց առաջնության հաղթող տղամարդկանց զուգախաղում, 1991 թվականի Դևիսի Գավաթի տիրակալ և 1986 թվականի Աշխարհի թիմային գավաթի տիրակալ Ֆրանսիայի հավաքականի կազմում։

Մարզական կարիերա

Կարիերայի սկիզբ 
Անրի Լեկոնտի պատանաեկան կարիերայի բարձրագույն նվաճումը եղել է 1980 թվականի Ֆրանսիայի բաց առաջնությունում հաղթանակը պատանիների շրջանում։ 1981 թվականից նա հանդես է գալիս պրոֆեսիոնալի կարգավիճակում։ Նույն թվականին նա շահում է իր առաջին պրոֆեսիոնալ մրցաշարը, նոյեմբերին հաղթանակ տանելով Բոլոնիայում, ամերիկացի Սեմի Ջամալվայի հետ զույգով։

1982 թվականին Լեկոնտը հաղթում է «Սաթելիտ» շարտի բոլոր հինգ մրցաշարերում, որոնք խաղարկվում էին Ֆրանսիայում, տարբեր ծածկույթների վրա։ Հուլիսին նա Դևիսի Գավաթում իր առաջին խաղն է անց կացնում Ֆրանսիայի հավաքականի կազմում, Յանիկ Նոայի զույգով հաղթելով Չեխոսլովակիայի իրենց մրցակիցներին, իսկ նոյեմբերին, Ստոկհոլմում, շահում է իր առաջին ATP մրցաշարը մենախաղում, առավելության հասնելով մրցաշարի տանտեր Մաթս Վիլանդերի նկատմամբ։ տարվա ընթացքում նա նաև հաղթում է զուգախաղի երեք մրցաշարերում, նրանցից երկուսը Նոայի հետ։ Հավաքականի հետ միասին նա հասնում է մինչև Դևիսի Գավաթի եզրափակիչ, սակայն եզրափակիչ խաղում ոչինչ չի կարողանում հակադրել ԱՄՆ-ից մրցակիցներին և զիջում է բոլոր երեք խաղերում։ 1983 թվականին նա երկու անգամ զիջում է ATP մրցաշարերի եզրափակիչներում, հանրահայտ մրցակիցների՝ Գիլիերմո Վիլաս և Ջոն Մաքինրոյ, հաղթանակ է տանում զուգախաղի մեկ մրցաշարում և Նոայի հետ միասին հասնում է մինչև Մոնտե Կարլոյի հեղինակավոր մրցաշարի եզրափակիչ, իսկ հավաքականի հետ հասնում է մինչև Դևիսի Գավաթի կիսաեզրափակիչ։ Նա տարին ավարտում է մենախաղի աշխարհի ուժեղագույն 30 թեիսիտների շարքում։

1984-1988 թվականներ 
1984 թվականի Լեկոնտի գլխավոր հաջողությունները կապված են զուգախաղում ելույթների հետ։ Տարվա ընթացքում նա կրկին հաղթում է երեք մրցաշարում, այդ թվում Նոայի հետ միասին Ֆրանսիայի բաց առաջնությունում։ Նրա հաշվին նաև մեկ հաղթանակ է մենախաղում։ 1985 թվականի սկզբին նա հասնում է զուգախաղի թենիսիտների վարկանիշի 6-րդ հորիզոնականին, բարձրագույնին իր զուգախաղի կարիերայի ընթացքում։ Նույն թվականի վերջին նա երկրորդ անգամ դուրս է գալիս Մեծ Սաղավարտի զուգախաղի մրցաշարի եզրափակիչ, սակայն այս անգամ ԱՄՆ բաց առաջնությունում, որտեղ նրանք Նոայի հետ միասին զիջում են չորս սեթում, որոնցից երեքը թայ-բրեյքում, աշխարհի լավագույն զույգերից մեկին՝ Ռոբերտ Սեգուսո և Կեն Ֆլեկ։ Լեկոնտը նաև շարունակում էր վեր բարձրանալ մենախաղի վարկանիշում՝ հաղթանակ տանելով երկու մրցաշարում, ևս մեկ անգամ հասնելով եզրափակիչ և երկու անգամ դուրս գալով Մեծ Սաղավարտի մրցաշարերի քառորդ եզրափակիչ։ Նրան հաջողվում է մի քանի անգամ հաղթանակ տանել համաշխարհային թենիսի առաջին տասնյակի մրցակիցների նկատմամբ։ Աշխարհի թիմային առաջնության ժամանակ նա առավելության է հասնում Մաթս Վիլանդերի և Իվան Լենդլի նկատմամբ, ում հղթում է նաև Ուիմբլդոնում, իսկ բացի այդ, մրցաշրջանի ընթացքում երկու անգամ հաղթում է Անդրես Գոմեսին։ Արդյունքում նա անձամբ է մտնում աշխարհի ուժեղագույն թենիսիտների տասնյակի մեջ և իրավունք է նվաճում մասնակցել Մասթերս ամփոփիչ մրցաշարին, որն անց էր կացվում 1986 թվականի հունվարի սկզբին։ Սակայն այնտեղ, առաջին իսկ շրջանում, նրան կանգնեցնում է ռևանշ վերցրած Գոմեսը։ Միևնույն ժամանակ, հավաքականի կազմում ելույթներում, Լեկոնտը միայն երկու հաղթանակ է տանում չորս պարտության դեպքում և արդյունքում նրա թիմը դուրս է մնում Դևիսի Գավաթի Համաշխարհային խմբից։

Լեկոնտը, որպես թիմային խաղացող, իրեն արդարացնում է հաջորդ տարի, երբ աշխարհի թիմային առաջնության ժամանակ ութ հանդիպումներից շահում է յոթում և Ֆրանսիայի հավաքականին հաղթանակի է հասցնում այդ մրցաշարում։ Հավաքականի հետ նա նաև հաղթում է՝ հաղթանակ տանելով իր բոլոր վեց հանդիպումներում, Դևիսի Գավաթի Եվրոպական խմբում, թիմին վերադարձնելով Համաշխարհային խումբ։ Այդ մռցաշրջանում նա համեմատաբար քիչ է հանդես գալիս զուգախաղում, սակայն կարողանում է ամերիկացի Շերվուդ Սթյուարթի հեի միասին հասնել մինչև Ֆրանսիայի բաց առաջնության կիսաեզրափակիչ։ Մենախաղում նա հասնում է մինչև կիսաեզրափակիչ ոչ միայն Ֆրպանսիայում, այլ նաև Ուիմբլդոնում, որտեղ զիջում է Բորիս Բեկկերին։ ԱՄՆ բաց առաջնությունում նա դուրս է գալիս քառորդ եզրափակիչ, իսկ այնուհետև, սեպտեմբերին ATP երկու մրցաշարում անընդմեջ հաղթանակից հետո, բարձրանում է մենախաղի թենիսիտների շրջանում վարկանիշի 5-րդ հորիզոնական, ամենաբարձրը կարիերայի ընթացքում։ Դա նրան թույլ է տալիս երկրորդ անգամ անընդմեջ մասնակցություն ունենալ Մասթերս ամփոփիչ մրցաշարում, սակայն այնտեղ նա պարտություն է կրում խմբային մրցաշարի բոլոր երեք հանդիպումներում և դուրս է մնում հետագա պայքարից։ Հաջորդ տարի, սակայն, նրա հաղթանակների շարանը մոտենում է ավարտին։ Այդ տարի նրա բարձրագույն նվաճումը դառնում են Ուիմբլդոնի մրացաշարի քառորդ եզրափակիչը և Փարիզի հեղինակավոր մրցաշարի կիսաեզրափակիչը և արդյունքում նա դուրս է մնում աշխարհի 20 ուժեղագույն թենիսիտների շարքից, իսկ զուգախաղում, որտեղ շատ էր խաղում, սակայն քիչ հաջողությամբ, նույնիսկ առաջին հարյուրյակի սահմաններից դուրս։

1988 թվականին տեղի է ունենում Լեկոնտի վերադարձը թենիսի էլիտայի շարքերը։ Նա չորս անգամ խաղում է մրցաշարերի մենախաղի եզրափակիչներում, այդ թվում Ֆրանսիայի բաց առաջնությունում, որտեղ զիջում է Մաթս Վիլանդերին։ Այդ մրցաշարերից երկուսում նա հաղթանակ է տանում և կարիերայում երրորդ անգամ իրավունք է նվաճում մասնակցել Մասթերս ամփոփիչ մրցաշարին, սակայն այնտեղ կրկին չի կարողանում հաղթահարել խմբային փուլի արգելքը, միայն մեկ հաղթանակ տանելով Ստեֆան Էդբերգի նկատմամբ։ Զուգախաղում նրան հաջողվում է հասնել մինչև Սեուլի Օլիմպիադայի քառորդ եզրափակիչ, որտեղ նրա խաղընկերն էր Գի Ֆորժեն։ Ֆորժեի հետ միասին նրանք նաև հաղթում են Նիցցայի մրցաշարում և մի քանի անգամ կիսաեզրափակիչ են հասնում այլ մրցաշարերում, իսկ Իվան Լենդլի հետ միասին դուրս է գալիս Մոնտե Կարլոյի մրցաշարի եզրափակիչ։ Հավաքականի հետ նա հասնում է Դևիսի Գավաթի կիսաեզրափակիչ։

1989-1996 թվականներ 
1989 թվականի մայիսին Լեկոնտը վիրահատություն է տանում ողնաշարի վրա և մրցաշարից դուրս է մնում մինչև սեպտեմբեր։ Մարզավիճակին վերադառնալը ձգձգվում է և նա կրկին կորցնում է տեղը աշխարհի ուժեղագույն թենիսիտների շարքում։ Նա ուժեղագույնների հարյուրյակ վերադառնում է միայն 1990 թվականի մայիսին, Մոնտե Կարլոի մրցաշարի կիսաեզրափակիչ դուրս գալուց հետո, որն ընդգրկվել էր վերջերս ստեղծված ATP տուրի հեղիանակավոր մրցաշարերի շարքը՝ АТР Մասթերս, որի ճանապարհին հաղթում է Անդրես Գոմեսին, այդ պահին աշխարհի թիվ 9 ռակետ, իսկ անմիջապես դրանից հետո նա վերադառնում է նաև Թոփ-50, հասնելով մինչև կիսաեզրափակիչ Համբուրգի ATP Մասթերս ևս մեկ մրցաշարում և ճանապարհին հաղթելով աշխարհի թիվ 6 ռակետ Աարոն Կրիկշտեյնին։ Այնուհետև, Ֆրանսիայի բաց առաջնության քառորդ եզրափակիչի ճանապարհին, նա առավելության է հասնում Անդրեյ Չեսնոկովի նկատմամբ՝ աշխարհի թիվ 10 ռակետ։ Սակայն, հետագայում նրան չի հաջողվում զարգացնել գրունտային ծածկույթում ձեռք բերած հաջողությունները և նա մրցաշրջանն ավարտում է դասակարգման աղյուսակի 30-րդ հորիզոնականում։

1991 թվականին Լեկոնտը հասնում է իր բարձրագույն նվաճմանը որպես թիմային խաղացող՝ Ֆրանսիայի հավաքականի հետ նա տիրում է Դևիսի Գավաթին։ Այդ մրցաշրջանի ընթացքում նա հաղթում է իր բոլոր վեց հանդիպումներում, այդ թվում եզրափակիչի Փիթ Սամփրասի հետ մենախաղային հանդիպումում և օլիմպիական չեմպիոններ Սեգուսոյի և Ֆլեկի հետ հանդիպումում, Գի Ֆորժեի հետ զույգով։ Անհատական մակարդակում նա չի փայլում, միայն մեկ անգամ դուրս գալով եզրափակիչ զուգախաղում և մրցաշրջանը եզրափակում է առաջին հարյուրյակի սահմաններից դուրս ինչպես զուգախաղում, այնպես էլ մենախաղում։ 1992 թվականին նա հասնում է մինչև Ֆրանսիայի բաց առաջնության մենախաղի կիսաեզրափակիչ, իրավունք նվաճելով մասնակցել Մեծ Սաղավարտի գավաթին։ Այդ մրցաշարում, կարիերայի ընթացքում չորրորդ ամփոփիչ մրցաշարում, նա հասնում է մինչև երկրորդ շրջան, որտեղ պարտվում է Փիթ Սամփրասին։

Լեկոնտի կարիերայում վերջին նշանակալից հաջողությունները թվագրվում են 1993 թվականով։ Այդ տարի, զբաղեցնելով վարկանիշային 141-րդ հորիզոնականը, նա հաղթում է Հալլեի մրցաշարում, հերթականությամբ դուրս թողնելով աշխարհի 10-րդ ռակետ Պետր Կորդային և 9-րդ ռակետ Անդրեյ Մեդվեդևին։ Այդ տարում նա Գի Ֆորժեի հետ զույգով նաև հաղթում են Ինդիան Ուելսի ATP «Մասթերս» մրցաշարում։ Արդյունքում նա տարին եզրափակում է զուգախաղի վարկանիշի առաջին հարյուրյակում և նրա շեմին՝ մենախաղում։ ATP մրցաշարերում իր վերջին եզրափակիչը ան անց է կացնում այն նույն Հալլեում, 1994 թվականին, որտեղ այս անգամ Ֆորժեն նրան հաղթում է զույգերի մրցաշարում։ Պրոֆեսիոնալ մրցաշարերում իր վերջին հանդիպումները նա խաղացել է 1996 թվականի հակտեմբերին, ֆրանսիական Բրեստի «չելենջերում»։

Դիրքը ATP վարկանիշում մրցաշրջանի վերջին

Կարիերայի ընթացքում մրցաշարերի եզրափակիչների մասնակցություն (35)

Մենախաղ (16)

Հաղթանակներ(9)

Պարտություններ (7)

Զուգախաղ (19)

Հաղթանակներ (10)

Պարտություններ (9)

Թիմային մրցաշարեր

Հաղթանակներ (2)

Պարտություններ (1)

Կարիերայում կենտրոնական մրցաշարերի մասնակցություն

Մենախաղ

Զուգախաղ

Ծանոթագրություններ

Աղբյուրներ 
 Պրոֆիլը ATP կայքում
 Պրոֆիլը ITF կայքում 
 Պրոֆիլը Դևիսի Գավաթի մասնակցի կայքում
 Պաշտոնական կայք

ԱՄՆ-ի թենիսի բաց առաջնություն
Ֆրանսիայի թենիսի բաց առաջնություն
Ավստրալիայի թենիսի բաց առաջնություն
Ուիմբլդոնի մրցաշար
Մեծ սաղավարտի (թենիս) մրցաշարեր
Ֆրանսիացի թենիսիստներ