Գյուտ (անձնանուն)

Գյուտ, հայկական արական անուն։ Առաջացել է հայերեն գյուտ՝ «գտնված բան» բառից։ Տարածված է եղել հոգևորականների շրջանում։ Այժմ դուրս է եկել գործածությունից։

Գործածություններ 
 Գյուտ, որդի Շաբաթի, իշխան Գողթն գավառի, ում օգնությամբ Մեսրոպը տարածեց լուսավորությունն այս գավառում։
 Գյուտ Վահևունի, նախարար, ով 449 թվականի մասնակցեց Արտաշատի ժողովին։ Մնացած նախարարների հետ կանչեցին Հազկերտ, առերես ուրացավ և ազատ արձակվեց։ Անցավ Վասակի կողմը՝ ընդդեմ ուխտապահների։
 Գյուտ, կաթողիկոս Հայոց 461-478 թվականներին։ Տայոց Արահեզայ գյուղից էր, աշակերտ Ղևոնդյանց, ապա եպիսկոպոս Մամիկոնյանց։
 Գյուտ, եպիսկոպոս Վանանդի, ստորագրում է այն 2 թղթերը, որոնք Հովհաննես Բ Գաբեղյան կաթողիկոսը (557-574) գրեց Սյունյաց Վրթանես եպիսկոպոսին և Աղվանից Աբաս կաթողիկոսին՝ նեստորականների տարածման առթիվ։
 Գյուտ, վանահայր, Գողթան Շաբիթայ իշխանի թոռը, նախապես կոչվում էր Վասակ։ Որդուատի ժառանգության համար կռվելով եղբոր հետ՝ մահացու վիրավորեց նրան, ապա զղջալով՝ դարձավ ճգնավոր՝ Գյուտ անունով։ Հիմնեց Գյուտայ վանքը՝ որպես ուրուկների բնակավայր, օգնեց Երիցակին կառուցել Նոր Երուսաղեմի վանքը, նահատակվեց պարսից ձեռքով (6-րդ դար)։
 Գյուտ, ով Գյուտեն ձևով հիշատակված է Վանևանի անթվական մի արձանագրության մեջ որպես նվիրատու։
 Գյուտ ավագ քահանա Աղանյանց, (մարտի 1, 1856, Թիֆլիս - դեկտեմբեր, 1919, Թիֆլիս), մշակութային, եկեղեցական ու հասարակական գործիչ, մանկավարժ, գրող, թարգմանիչ, բանասեր, ազգագրագետ, պատմաբան, հրատարակիչ, խմբագիր։

Ծանոթագրություններ 

Հայկական արական անձնանուններ