Յարոսլավա Ստեցկո

Յարոսլավա Ստեցկո (, իսկական անունը՝ Աննա Եվգենիա Մուզիկա, ամուսնական ազգանունը՝ Ստեցկո, ), ուկրաինացի քաղաքական և հասարակական գործիչ, ՈւԱԿ պաշտոնյա, քաղաքական փախստական, հակախորհրդային ակտիվիստ, Ուկրաինայի ազգայնականների կոնգրեսի հիմնադիր։

Սոցիոլոգ, քաղաքագետ, հոգեբան և լրագրող Յարոսլավ Ստեցկոյի կինը։

Գործունեություն 
1930 թվականին ընդունվել է Լվովի պոլիտեխնիկական ինստիտուտ, 1938 թվականին միացել է Ուկրաինացի ազգայնականների կազմակերպությանը (իր համար ընտրել է Սլավա կեղծանունը), որտեղ էլ հանդիպել է ապագա ամուսնուն՝ Յարոսլավ Ստեցկոյին։ Կարիերան սկսել է Ուկրաինացի ազգայնականների կազմակերպությունից։ Միաժամանակ, երբ Յարոսլավ Ստեցկոն նշանակվել է Ստեպան Բանդերայի տեղակալ, նրա կինը գլխավորել է կանանց և Ուկրաինացի ազգայնականների կազմակերպության երիտասարդության հարցերի բաժինները։ 1943 թվականին Ուկրաինայի ապստամբական բանակի ստեղծումից հետո Յարոսլավա Ստեցկոն ակտիվորեն մասնակցել է Ուկրաինացի ազգայնականների կազմակերպության բժշկական ցանցի ստեղծմանը։ Չնայած այն հանգամանքին, որ ամուսինը 1941 թվականին ձերբակալվել էր գերմանացիների կողմից, Յարոսլավա Ստեցկոն ձերբակալվել է 1943 թվականին։ Վերխմատի նահանջից հետո Յարոսլավան փախել է Գերմանիա, որտեղ ներկալված էր ամուսինը, ով ազատ է արձակվել 1944 թվականին, և զույգը բնակություն է հաստատել Մյունխենում։

1946 թվականի ապրիլին Մյունխենում հիմնադրվել է Ազգերի հակաբոլշևիկյան դաշինքը (ԱՀԴ), որի կազմի մեջ են ներառվել Եվրոպայի և Ասիայի 15 հակակոմունիստական ​​կազմակերպություններ։ Դաշինքի նախագահ է ընտրվել Յարոսլավ Ստեցկոն, իսկ Յարոսլավա Ստեցկոն դարձել է Ազգերի հակաբոլշևիկյան դաշինք կենտրոնական կոմիտեի անդամ։ 1948 թվականին Յարոսլավան դարձել է «АБН - Корреспонденция» օրգանի գլխավոր խմբագիրը և «Украинский обзор» ամսագրի խմբագիրը։ 1948-1953 թվականներին եղել է «Ուկրաինայի երիտասարդական խմբի» երիտասարդական կազմակերպության խորհրդի անդամ, միաժամանակ՝ Յարոսլավան ավարտել է Մյունխենի քաղաքական գիտությունների ինստիտուտը։ 1959 թվականին Ստեպան Բանդերայի սպանությունից հետո ամուսինը դարձել է Ուկրաինացի ազգայնականների կազմակերպության ղեկավար, իսկ Յարոսլավան՝ նրա տեղակալը։

1967 թվականին Համաշխարհային հակակոմունիստական լիգայի ստեղծումից և Ազգերի հակաբոլշևիկյան դաշինքի կազմ մտնելուց հետո Յարոսլավան այդ կազմակերպությունում դարձել է ԱՀԴ մշտական պատվիրակության անդամ։ 1968 թվականից ղեկավարել է Ուկրաինացի ազգայնականների կազմակերպության արտաքին քաղաքականության պատասխանատու։ 1986 թվականին՝ ամուսնու մահից հետո, ընտրվել է ՈւԱԿ և ԱՀԴ ղեկավար։

Հարկադրյալ գաղթից հետո առաջին անգամ Ուկրաինա է վերադարձել 1991 թվականի հունիսի 30-ին, երբ Լվովում նշվում էր «Ուկրաինայի անկախության վերականգնման հռչակման ակտի» 50-ամյակը։ Նույն տարում մշտական բնակության է տեղափոխվել Ուկրաինա։

Տիրապետել է անգլերեն, գերմաներեն, ֆրանսերեն, իսպաներեն, իտալերեն, լեհերեն, սլովակյան և բելառուսական լեզուների։

Մահը 
Ծանր հիվանդության բուժման պատճառով մեկնել է Մյունխեն, որտեղ էլ մահացել է 2003 թվականի մարտի 12-ին։

Պարգևներ, կոչումներ 

 Լվովի պատվավոր քաղաքացի, 1993
 Սուրբ Օլգայի III աստիճանի շքանշան, 2000

Հիշատակ 
 2007 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Կիևի Բայկովոյե գերեզմանատանը բացվել է Յարոսլավայի հուշարձանը
 2010 թվականին նրա անունով բացվել է հուշատախտակ

Ծանոթագրություններ 

Ուկրաինայի կին քաղաքական գործիչներ
Պոլիգլոտներ
Լվովի պոլիտեխնիկական ազգային համալսարանի շրջանավարտներ
21-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ
Մյունխենի համալսարանի շրջանավարտներ
Ուկրաինացի հասարակական գործիչներ