Կալամբուրային հանգ

Կալամբուրային հանգ (), բանատողերի համահնչուն վերջավորություն` հանգի տեսակներից մեկը, որը կազմվում է հնչյուններով նման, բայց իմաստով տարբեր բառերից։ Հնչում է իբրև նախորդ տողի վերջավորության յուրօրինակ արձագանք։ Մեծ մասամբ կազմվում է ոչ թե մեկ, այլ երկու կամ ավելի հնչյուններից` դառնալով բարդ կամ բաղադրյալ հանգ։ Այդպիսի հանգի օրինակ է տալիս Թումանյանի  հետևյալ տողերը.

Այսպիսի շատ հանգեր են ստեղծել Պետրոս Դուրյանը (հար ազատ-հարազատ, իմացավ-հիմա ցավ, ազգասեր-ազգ ա'ս էր), Ա. Վշտունին (վարսերը նրա-վառ սերը նրա, պարգանք-հարգանք, մութե թև-ու թեթև)։ Կալամբուրային հանգի օրինակ է նաև Պարույր Սևակի հետևյալ տողը. «Գիտի կործանել, բայց և... գործ անել»։

Ծանոթագրություններ

Տաղաչափություն