Հայոց

Հայոց, հայկական արական և իգական անուն։ Առաջացել է հայ բառի հոգնակի սեռականից։ Նշանակում է «հայոց ազգից»։ Գործածվում էր 13-19-րդ դարերում։ Այս անունից է առաջացել Հայոցյան ազգանունը, որը հիշատակված է 1888 թվականին։

Գործածություններ 
 Հայոց, մեծ մայր Շահնշահի, որ Գողթան գավառի Կոպատոսի անապատում, 1336 թվականին Թումա Արճիշեցուն գրել տվեց Ավետարանը։
 Հայոց, կին Դավթի և մայր Թանկխաթունի, որ 1358 թվականին Կարապետ կրոնավորին գրել տվեց մի Ավետարան։
 Հայոց, արական անուն, եղբայր Թումայի, երկուսն էլ մերձավոր Հակոբ վարդապետի, ով 1403 թվականին Աստվածատուր գրչին գրել տվեց մի Ոսկեփորիկ։
 Խավուց (վանեցիների բարբառով), կին Մկրտչի, հիշատակված է 1452 թվականին։
 Հայոց, դուստր Թումայի, եղբոր տանուտեր Մանկտավագի, որ Մցի գյուղում 1455 թվականին գնեց մի Ավետարան։ 
 Հայոց, կին Մկրտչի՝ եղբոր Կիրակոս քահանայի, որ Ամ գյուղում 1497 թվականին ընդօրինակել տվեց Ավետարանը։

Ծանոթագրություններ 

Հայկական արական անձնանուններ
Հայկական իգական անձնանուններ