Միխայիլ Ժվանեցկի

Միխայիլ Ժվանեցկի (, ), ռուս գրող-երգիծաբան, իր հեղինակային աշխատանքների կատարող։ Ուկրաինայի վաստակավոր արտիստ (1999 թ.), Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստ (2012 թ.)։ Ժվանեցկու աշխատանքներն ու ելույթները առանձնանում են Օդեսային բնորոշ հումորով, որտեղ ծաղրի են ենթարկվում մարդկային թերություններն ու հասարակության արատները։

Կենսագրություն 
Ծնվել է Օդեսայում, բժիշկներ՝ Մանե (Էմանուիլ) Մայիսեևվի Ժվանեցկու և Ռաիսա Յակովլևի Ժվանեցկու ընտանիքում։ Մեծացել է Տոմաշպոլում, որտեղ հայրը վիրաբույժ էր աշխատում, իսկ մայրը՝ ատամնաբույժ։ 1944 թվականին Օդեսայի ազատագրումից հետո ընտանիքը վերադառնում է քաղաք։ Միխայիլը սովորել է տղաների համար նախատեսված 118-րդ միջնակարգ դպրոցում։
1956 թվականին ավարտել է Օդեսայի նավատորմային ինժեներների ինստիտուտը՝ «Նավատորմի բեռնաթափման սարքավորումների ինժեներ-մեխանիկ» բաժինը։ Ավարտելուց հետո Վիկտոր Իլչենկոյի հետ միասին աշխատել է Օդեսայի նավահանգստում, Միխայիլը՝ ամբարձիչների մեխանիկ, Վիկտորը՝ ավտոմատ բեռնաթափվող մեքենաների մեխանիկ.։
Ուսանողական տարիներին մասնակցել է գեղարվեստական խմբում, որտեղ սկսեց գրել մոնոլոգներ և մինիատյուրաներ, դրանք շատ հաճախ հենց ինքն էլ կատարում էր։ 1963 թվականին Օդեսայում Լենիգրադի մինիատյուրի թատրոնի հյուրախաղերի ժամանակ նա ծանոթանում է Արակդի Ռայկինի հետ, ով Ժվանեցկու ստեղծագործությունները ընդգրկում է թատրոնի ռեպերտուարում, իսկ 1964 թվականին հրավիրում թատրոն, որպես գրական բաժնի ղեկավար։
Ժվանեցկու հետ միասին Ռայկինը 1969 թվականին բեմադրում է «Լուսացույց» ծրագիրը, որտեղ առաջին անգամ հնչեցին Միխայիլի՝ «Ավաս», «Դեֆիցիտ» և «Տեխնոլոգիայի դար» մինիատյուրաները։
Արկադի Ռայկինի թատրոնում աշխատելու ընթացքում Ժվանեցկին համագործակցում էր Ռոման Կարցևի և Վիկտոր Իլչենկոյի հետ, որոնց համար գրել է մոտ երեք հարյուր մինիատյուրաներ։
Միայնակ հանդես է եկել Օդեսայի ֆիլարմոնիկում, հետագայում Մոսկվայի «Էրմիտաժ» թատրոնում, որտեղ ճանաչում ձեռք բերեց։ 1988 թվականից եղել է իր ստեղծած Մոսկվայի մինիատյուրաների թատրոնի ղեկավար։ 1991 թվականին էպիզոդիկ դեր է խաղացել «Հանճարը» ֆիլմում։
2002 թվականից համարվում է «Дежурный по стране», ամիսը մեկ անգամ հեռարձակվող հեռուստահաղոդման մշտական հաղորդավար։

Անձնական կյանքը 
 Առաջին կինը՝ Լարիսան
 Փաստացի կինը՝ Նադեժդա Գայդուկ
 Աղջիկը՝ Ելիզավետա
 Փաստացի կինը՝ Վեներա
 Տղան՝ Մաքսիմ Ժվանեցկի
 Փաստացի կինը Նատալյա (1991 թվականից)
 Տղան՝ Դմիտրի Ժվանեցկի
Միխայիլ Ժվանեցկին ունի հինգ երեխա՝ երկու տղա և երեք աղջիկ.

Հասցեն Սանկտ Պետերբուրգում 
 Լենինգրադում ապրելու ընթացքում բնակվել է Стойкости փողոցում, մեկսենյականոց բնակարանում։

Ներկայացումներ 
 «Թռչնի թռիչք» (1987 թ.)
 «Ընտրյալները» (1988 թ.)
 «Քաղաքական կաբարե» (1989)
 «Իմ Օդեսա» (1994 թ.)
 «Տարեց խենթը» (1999 թ.)

Գրքեր 

 «Հանդիպումներ փողոցներում» (1982 թ.), 
 «Տարին երկուսի փոխարեն» (1987 թ.), 
 «Իմ Օդեսա» (1993 թ.), 
 «Ստեղծագործությունների ժողովածու» հինգ հատորով (2001 թ., 2006 թ., 2009 թ., Ժամանակ հրատարակչություն);
 «Իմ պորտֆելը» (2004 թ., Մահաոն-Ուկրաինա հրատարակչություն), 
 «Օդեսայի ամառանոցներ» (2007 թ., Ժամանակ հրատարակչություն);
 «Մանրակրկտորեն…» (2008 թ., Ժամանակ հրատարակչություն)
 «Հիթեր. Աուդիոգիրք երկու CD-ներով» (2008 թ., Ժամանակ հրատարակչություն), 
 «Համերգ № 2. Աուդիոգիրք երկու CD-ներով» (2008 թ., Ժամանակ հրատարակչություն), 
 «Օդեսայի ամառանոցներ. Աուդիոգիրք երկու CD-ներով»(2008 թ. Ժամանակ հրատարակչություն), 
 «Ընտրյալները» (2008 թ., 2010 թ., 2011 թ., Էկսմո հրատարակչություն);
 «Մի շարունակիր կարճը» (2010 թ., Ժամանակ հրատարակչություն), 
 «Շոգ ամառ» (2011 թ., Ժամանակ հրատարակչություն), 
 «Հարավային ամառ (Կարդալ Հյուսիսում)» (2014 թ., Էկսմո հրատարակչություն)։

Էկրանավորում 
 1985. - Ոսկե ձկնիկ (հեռուստաներկայացում)

Մրցանակներ և անդամակցությունը կազմակերպություններում 

 1970 –  էստրադային արտիստների VI Համամիութենական մրցույթի դափնեկիր, Վիկտոր Իլչենկոյի և Ռոման Կարցևի հետ միասին
 1978-1991 – ԽՍՀՄ Գրողների միության անդամ 
 1990 թվականից – Աշխարհի օդեսացիների ակումբի նախագահ
 1994 – «Ժողովուրդների բարեկամության» օրդենի ասպետ
 1994 – Ոչ պետական ռուսական «Տրիումֆ» մրցանակի դափնեկիր, 1993 թվականի համար
 1994 – Արկադի Ռայկինի անվան գավաթի դափնեկիր, Միջազգային փառատոն «MORE SMEHA», Ռիգա
 1994 – Օդեսայի պատվավոր քաղաքացի
 1999 – Ուկրաինայի ժողովրդական արտիստի պատվավոր կոչում
 2001 – «Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստի» պատվավոր կոչում
 2002 –  Ռուսաստանի Դաշնության պետական մրցանակի դափնեկիր Գրականության և արվեստի բնագավառում 2001 թվականի համար
 2002 –  «Ղրիմի ինքնավար Հանրապետության վաստակավոր արտիստի» պատվավոր կոչում
 2006 – Միխայիլ Ժվանեցկու «Дежурный по стране» հաղորդաշարը ռուսական ազգային հեռուստատեսային «ТЭФИ—2006» մրցանակաբաշխությանը «Մասնագիտություններ» կատեգորիայում հաղթող ճանաչվեց «Ժամանցային ծրագիր։Հումոր» նոմինացիայում
 2009 –  «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» IV աստիճանի օրդենի ասպետ
 2009 – Օդեսայի քաղաքային իշխանությունների որոշմամբ 2009 թվականի ապրիլի հինգից Արվեստների բուլվարը անվանափոխվեց Միխայիլ Ժվանեցկու անունով, գրող-երգիծաբանի 75-ամյակի կապակցությամբ
 2012 – «Ռուսական դաշնության ժողովրդական արտիստ» պատվավոր կոչում
 Ռուսաստանի հրեական կոնգրեսի հանրային խորհրդի անդամ
Որոշ աղբյուրներ պնդում en, որ Միխայիլ Ժվանեցկին վերջիններից է եղել, ով ստացել է ԽՍՀՄ վաստակավոր արտիստի կոչումը 1991 թվականին, Ալլա Պուգաչովայի հետ միասին, սակայն «ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի» 1991 թվականի № 52 տեղեկագրում պարգևատրվածների ցուցակում չկա նրա անունը։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Միխայիլ Ժվանեցկու 29 իմաստուն մտքերը
 Интервью программе «Избранное» (2007) на интернет-телеканале «Искусство ТВ» 
 Михаил Жванецкий в программе «Дифирамб» на радио «Эхо Москвы» 
 СССР ТВ  Телепередачи с участием М. М. Жванецкого на портале советского телевидения 

Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստներ
Խորհրդային գրողներ
Ուկրաինացի գրողներ
Օդեսա քաղաքում ծնվածներ
Խորհրդային մեխանիկներ
ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստներ
«Տրիումֆ» մրցանակի դափնեկիրներ
Ռուս գրողներ
Ռուս սցենարիստներ
Ռուս ճարտարագետներ
Ռուս մեխանիկներ