Ոսկեփորիկ սկյուռ

Ոսկեփորիկ սկյուռ, կրծողների տեսակ սկյուռների ցեղից։ Գոյություն ունեն երկու ենթատեսակներ։

Ենթատեսակներ 
Տվյալ տեսակի ենթատեսակները ներկայացված են աղյուսակում։

Արեալ 
Այն ծառային սկյուռ է, Գվատեմալայի, ինչպես նաև արևելյան և հարավային Մեքսիկայի էնդեմիկ տեսակ։ Արհեստականորեն բերվել է Ֆլորիդա Կիս։

Բնակավայր 
Բնակության բարձրությունը` ցածրադիր շրջաններից մինչև 3800 մ։ Մեծամասնությամբ հանդիպում է անտառային շրջաններում ներառած` թփուտներ, սաղարթավոր և մշտականաչ անտառներ, չոր սոճազգիներ, կաղնու անտառներ, պլանտացիաներ և այլն։ Ավելի տարածված է չոր և նոսր անտառներում։ Ինչպես նաև հանդիպում է քաղաքային շրջաններում։

Կենսաբանական նկարագրություն 
Էգերի միջին չափերը։ Գլխի և մարմնի երկարությունը 258,9 մմ, պոչինը՝ 255,7 մմ, զանգվածը՝ 505,4 գ։

Արուների միջին չափերը։ Գլխի և մարմնի երկարությունը՝ 264,1 մմ, պոչինը՝ 248,0 մմ, զանգվածը 497,3 գ։

Վարք 
Ցերեկային, սովորաբար միայնակ կենդանիներ։ S. aureogaster — Հիմնականում ծառային սկյուռեր, բայց ցած են իջնում, որպեսզի սնվեն և անցնեն ծառից ծառ։ Բույնը կառուցում են տերևներից, ծառերի ճյուղերի վրա 5-ից 15 մ բարձրության վրա։

Սնունդ 
Ցածրավայրում սնվում է մրգերով և սերմերով։ Կաղնու և մայրու ծառի ընկույզները նրանց հիմնական սնունդն են։

Բազմացում 
Էգերը չոր սեզոնում ծնում են 2-ից 4 ձագեր։

Պաշտպանություն 
Լուրջ վտանգներ հայտնի չեն, քաղաքներում նրանց որսում են սննդի կամ եգիպտացորենի վնասումը կանխելու համար։ Այդ տեսակի պահպանման համար միջոցներ չեն կիրառվում։ Ամեն դեպքում արեալի սահմաններում կան հատուկ պահպանվող տարածքներ։