Գառնիկ Քալաշյան

Գառնիկ Քալաշյան Մանուկի (, թաղված է Էջմիածնում), հայ բանաստեղծ, հասարակական գործիչ։

Ավարտել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցը (1906)։ Թիֆլիսում մասնակցել է հայկական գրական ընկերության, ապա՝ «Վերնատան» աշխատանքներին, 1907 թվականին եղել է Մոսկվայի առևտրի ինստիտուտի ազատ ունկնդիր։ Սերտ կապեր է ունեցել Լազարյան ճեմարանի հեղափոխական ուսանողության հետ (Ա․ Մյասնիկյան, Վ․ Տերյան, Հ․ Կուսիկյան և ուրիշներ), մասնակցել է ցույցերի, տարածել թռուցիկներ, 1909 թվականին ձերբակալվել է, նետվել Մոսկվայի Տագանկայի քաղաքական բանտարկյալների բանտը։ Տիրապետել է ռուսերեն, ֆրանսերեն, թուրքերեն, պարսկերեն, վրացերեն լեզուներին։ «Ներշնչումներ» (1908 թվական) և «Բանաստեղծություններ» (1916 թվական) ժողովածուներում Քալաշյանը սիրո, կարոտի, հայրենասիրության, աշնան նվագներին միախառնած ներբողել է «պայքարի շառաչը» և «կարմիր ծիրանավորին» (հեղափոխությունը)։ Հայ ժողովրդի բնաջնջման վտանգի տարիներին խորապես հավատացած է եղել նրա գոյատևմանը և մոտալուտ սոցիալական վերափոխումներին («Դարբինը», «Բանվորուհին», «Փոթորի՜կ, փոթորի՛կ» և այլն)։ Աշխատակցել է պարբերական մամուլին («Գեղարվեստ» և այլն), հանդես է եկել գրականագիտական հոդվածներով, ակնարկներով, թարգմանություններով։ 1918 թվականից Քալաշյանը եղել է դաշնակցական կուսակցության անդամ, ընտրվել Պառլամենտի անդամ։ 1920 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Հայաստանի հեղկոմի նախագահ Սարգիս Կասյանին հասցեագրված հայտարարությամբ Քալաշյանը անվերապահորեն ընդունել է սովետական կարգերի հաստատումը Հայաստանում։

Հայ բանաստեղծներ
Հայ հասարակական գործիչներ
Հայաստանի Հանրապետության Խորհրդարանի (1918-1920) 2-րդ գումարման պատգամավորներ
Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցի շրջանավարտներ