Քենիական գրականություն

Քենիական գրականություն։ Բազմալեզու է։ Զարգանում է բանահյուսության հիման վրա։ 17-րդ դարում սկզբնավորվել է գրավոր գրկականությունը (սվահիլի լեզվով), որտեղ զգալի տեղ են գրավում պոեմ-արարքները («ութենդիներ»)՝ հերոսական, կրոն, և այլն։ 19-րդ դարում հանդես են եկել բանաստեղծներ Մույյակա բեն Հաջի ալ Հասանին (1776-1840) և Մվանե Կուպոնան (մահացել է 1860)։ 20-րդ դարում ևս իշխել է պոեզիան։ Ներկայումս սվահիլի լեզվով գրող բանաստեղծները պահպանում են ժողովրդական պոեզիայի ոգին ու ավանդական ձևերը։ Արձակը գտնվում է ձևավորման շրջանում։ 1939-1945 թվականներիի երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ստեղծվել է տեղական լեզուներով գրականության հարցերը կարգավորող Արևելաաֆրիկյան գրական բյուրո։ Գրողների մեծ մասը գրում է անգլերենով։ 1958 թվականին տպագրվել է Մուգա Գիկարուի «Արևի երկիր» պամֆլետ-վիպակը, որը պատկերում է անգլիացիների կողմից Քենիայի գաղութացումը, դեմոկրատական ուժերի պայքարը ազատագրության համար։ 60-ական թվականների կեսերին լույս են տեսել Զ․ Նգուգիի «Լաց մի լինիր, փոքրիկ», «Մեր միջև ընկած գետը» և «Ցորենի հատիկ» ժամանակակից թեմայով վեպերը, Նա հանդես է գալիս նաև որպես դրամատուրգ։ Գնալով ավելանում է սվահիլի (Գենրի Կուրիա, Ջեյմս Մբոտելա), կամբա (Ջոն Մբետի) և տեղական այլ լեզուներով գրողների թիվը։ Քենիայի ժամանակակից առավել հայտնի գրողներն են Նգուգի Վա Թիոնգոն, Զոնաթան Կարիարան, Զոզիա Կարիուկին, Ջոզեֆ Վաիգուրուն, Գրեյս Օգոտը։