Անհանգ ոտանավոր

Անհանգ ոտանավոր, չափածո ստեղծագործություն, որը չունի տողերի համահնչուն վերջավորություններ՝ հանգեր։ Այս տերմինի օգտագործումն հնարավոր է միայն այն ազգային պոեզիայի համար, որոնց համար և չափը և հանգը համարվում են համակարգի բնորոշ առանձնահատկություն։ Այսպես հին հունական պոեզիայում հանգի նման մի բան է առաջանում որպես բացառություն և ընդունված չէ սպիտակ ոտոնավորի մասին խոսել։

Անհանգ ոտանավորի օրինակ են ողջ անտիկ պոեզիան, ժողովրդական վիպերգությունները, բանահյուսական տարբեր ժանրերի ստեղծագործությունները։ Սակայն միջին դարերում էլ գրվել են անհանգ ստեղծագործություններ, հիմնականում՝ չափածո պիեսներ. օրինակ՝ Շեքսպիրի ողբերգություններն ու կատակերգությունները, Ա. Ս. Պուշկինի «Բորիս Գոդունովը» և այլն։ Ժամանակակից անհանգ չափածոն պայմանականորեն կոչվում է նաև սպիտակ ոտանավոր։ Սպիտակ ոտանավորի օրինակներ ունեն Ե. Չարենցը, Պ. Սևակը, Վ. Դավթյանը և ուրիշներ։

Տես նաև 
 Արձակ
 Տաղաչափություն
 Ազատ ոտանավոր
 Բանաստեղծություն

Աղբյուրներ 
 Белый стих // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона։ В 86 томах (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
 Էդ. Ջրբաշյան, Հ. Մախչանյան, Գրականագիտական բառարան, էջ 18

Տաղաչափություն