Պանամական գրականություն

Պանամական գրականություն։ Պանամայի ժողովրդի իսպանալեզու գրականությունը մինչև 19-րդ դարի կեսերն ընթացել է կոլումբիական գրականության հունով։ Այնուհետև սկզբնավորվել է ազգային գրականությունը։ Առաջին ռոմանտիկ բանաստեղծներն են Խիլ Կոլունխեն (1837-1899), Տոմաս Մարտին Ֆյոյեն (1834-1862), Խոսե Մարիա Ալեմանը (1830-1887)։ Մոդեռնիզմի ներկայացուցիչներ Դարիո էռերան (1870-1914), Գիլերմո Անդրևեն (1879-1940), Լեոն Անտոնիո Սոտոն (1874-1902) և ուրիշներ, ինչպես նաև նրանց անմիջական շարունակողները, որոնք, այսպես կոչված, «հանրապետության առաջին սերնդից» էին (Ռոդրիգո Միրո, 1883-1940 թվականներ և ուրիշներ), մասնակցել են քաղաքական պայքարին, նպաստել ազգային մշակույթի զարգացմանը։ Նրանք շատ բանով հետևել են ֆրանսիական սիմվոլիստներին ու «պառնասականներին»։ Գասպար Օկտավիո էռնանդեսը (1893-1918) և ուրիշներ դիմել են սոցիալական անհավասարության թեմաներին։ Մեքսիկայի հեղափոխությունը (1910-1917) և Առաջին համաշխարհային պատերազմը նպաստել են գրական մտավորականության սահմանազատմանը։ Բանաստեղծներ Ռոխելիո Սինանը (1904-1994), Ռոկե Խավիեր Լաուրենցան (1910-1984) և ուրիշներ իրենց հռչակեցին «ավանգարդիզմի» կողմնակից և ընթացան ֆորմալիզմի ճանապարհով։ Դեմետրիո Կորսիի (1899-1957), Դարիո էռերա Մնիլյանոյի (1902-1950) և այլոց բանաստեղծություններում գլխավորը սոցիալական սուր բախումներն են։ Քաղաքի ու գյուղի կենցաղը ռեալիստորեն է պատկերված Գոնսալո Ֆերնանդես դե Օվյեդո ի Վալդեսի (1902-1959), Ուերտայի, Մարիո Ավգուստո Ռոդրիգեսի (1919-2009), Խուլիո Բատիստա Սոսայի (1910-1956) և ուրիշների արձակում։ 

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո շատ գրողներ հանդես եկան սոցիալական անարդարության դեմ պայքարելու կոչով Սեզար Կանդանեդոյի (1906–1993), Ռենատո Օսորեսի (1910–2001), Մ․ Ռիերայի, Խոակին Բելենիոյի (ծնվել է 1922 թվականին) վեպերը, Պեդրո Ռիվերայի (ծ․ 1939) պատմվածքներն ու բանաստեղծությունները, Խոսե Ֆրանկոյի (ծ․ 1911), Ալվարո Մենենդես Ֆրանկոյի (ծ․ 1933) բանաստեղծությունները։ 

Պանամայի գրականություն