Ալիկանտե

Ալիկանտե (, ), քաղաք Իսպանիայի Վալենսիա ինքնավար համայնքում։ Նույնանուն մարզի վարչական կենտրոնն է։ Գտնվում է Միջերկրական ծովի ափին։ Հիմնադրվել է կարթագենացի զորավար, հռչակավոր Հաննիբալի հոր՝ Համիլկար Բարկայի կողմից մ.թ.ա 230 թ.-ին։

Բուն քաղաքի բնակչության թիվը 2016 թվականի տվյալներով կազմել է 330,525 մարդ (այդ ցուցանիշով Ալիկանտեն Վալենսիայի ինքնավար հանրույթում երկրորդն է՝ հաջորդում է Վալենսիա քաղաքին)։ Մերձակա համայնք-արվարձանների ներառմամբ Ալիկանտեի բնակչության թիվը կազմել է 452,462։ Իսկ մետրոպոլիսային տարածքում, ներառյալ Էլչեն և արբանյակ-քաղաքները, 2014 թվականին բնակվել է 757,085 մարդ. այդ ցուցանիշով Ալիկանտեն ութերորդն է Իսպանիայում։

Պատմություն 
Ձկնորսության նավահանգստի տեղում ամրացված բնակավայր, որը պարբերաբար այցելում էին հին հույների նավերը, հիմնադրել է կարթագինացի զորավար Համիլկար Բարկան ՝ Հանիբալի հայրը, մ.թ.ա. 230 թ.։ Այս անունը (ստացվել է, իր հերթին, հունական «Akra Levka» - «սպիտակ գագաթ»-ից), հռոմեացիները ընկալել են որպես «Lucentum», իսկ արաբները ՝ «Al-Lakant», որը քաղաքի ժամանակակից անվանումն է։  Reconquista– ից հետո այն պատկանել է նախ կաստիլիականներին, ապա ՝ արագոնացիներին (այստեղից է կատալոնական լեզվի ներթափանցումը)։

19-րդ դարում Ալիկանտեն Իսպանիայի կենտրոնական մասի հետ կապող երկաթուղային գծի կառուցմամբ մեծացավ նրա կարևորությունը որպես խոշոր նավահանգստային քաղաք, և սկսվեց արդյունաբերության զարգացումը։  Քաղաքը մեծացավ, քաղաքի պարիսպները քանդվեցին։

Ողջ քաղաքացիական պատերազմի ընթացքում ՝ 1936-1939թթ.  քաղաքը գտնվում էր հանրապետական ​​գոտում և տառապում էր ռմբակոծությունից։  Խոսե Անտոնիո Պրիմո դե Ռիվերան գնդակահարվել է Ալիկանտեում։

1960-ականներին Ալիկանտեն դարձավ զբոսաշրջության կենտրոն, և սկսվեց քաղաքի արագ աճը, որը շարունակվում է մինչ օրս։

Այսօր Ալիկանտեն Վալենսիական համայնքի մեծությամբ երկրորդ քաղաքն է, Կոստա Բլանկայի գլխավոր վարչական կենտրոնը և Իսպանիայի ամենաարագ զարգացող քաղաքներից մեկը։

Էթնիկ կազմ 
2016-ի համար Ալիկանտեի բնակչության շրջանում օտարերկրացիների մասնաբաժինը կազմել է 12,6%։  Քաղաքում ապրում են 128 ազգությունների ներկայացուցիչներ, որոնցից ամենաշատը Ալժիրից (7427), Մարոկկոյից (3587) և Ռումինիայից (2930)։

Մշակույթներ և ավանդույթներ 
Հաղորդակցության հիմնական լեզուն իսպաներենն է. Վալենսիայի լեզուն (կատալոնական տարբերակ) նույնպես տարածված է և տարածվում է իշխանությունների կողմից։

Սուրբ Հովհաննես Մկրտչի օրը ամենանշանակալիներից մեկն է Ալիկանտեում։  Միջինքի օրվա տոնակատարության պաշտոնական ամսաթիվը հունիսի 24-ն է, բայց Ալիկանտեում տոնակատարությունները ձգվում են մի քանի օրվա ընթացքում։  Այս ձևով փառատոնը սկիզբ է առել 1928-ին ՝ որպես Վալենսիական Fallas- ի մրցակից, որն ամեն տարի անցկացվում էր մարտին։  Տոնակատարությունները կոչվում են Hogueras de San Juan (Սուրբ Հովհաննես Մկրտչի խարույկները), քանի որ հունիսի 24-ի գիշերը տոնի գագաթնակետը լողափում խարույկներ պատրաստելն է, իսկ հունիսի 25-ի գիշերը ամբողջ քաղաքում այրվում են բարձր ու գունագեղ կերպարներ։  Եվ հունիսի 26-ից, ուղիղ կեսգիշերին, Postiguet լողափում սկսվում է վիթխարի հրավառությունների շարք։

Տնտեսություն 
Բնակչության 82,4% -ը զբաղված է ծառայությունների ոլորտում, առաջին հերթին `առևտրի և զբոսաշրջության ոլորտում։  Բանկն ու կրթությունը լավ զարգացած են.  ունի իր մեծ համալսարանը։

Արդյունաբերության մեջ զբաղված է բնակչության 6,2% -ը։  Տնտեսության հիմքը լողափային զբոսաշրջությունն է, գինու, ձիթապտղի յուղի, ցիտրուսային մրգերի և մրգերի արտահանումը, թեթև արդյունաբերությունը։  Հիմնական արդյունաբերություններն են ծխախոտը և սննդամթերքը, ինչպես նաև ցեմենտի և ալյումինի արտադրությունը։

Տրանսպորտ 
Քաղաքն ունի միջազգային օդանավակայան, ինչպես նաև մեծ նավահանգիստ (այն կանոնավոր կապեր ունի Բալեարյան կղզիների և Ալժիրի հետ)։  Ալիկանտեն կապվում է Իսպանիայի այլ քաղաքների հետ ՝ երկաթուղիների և մայրուղիների զարգացած ցանցով։

Բուն Ալիկանտեում, ավտոբուսներից բացի, 2003 թվականից գործում է թեթև երկաթուղային տրանսպորտային համակարգը (թեթև մետրոն), որն ապագայում զգալիորեն ընդլայնվելու է։

Տեսարժան վայրեր 
Ալիկանտեն Կոստա Բլանկայի հայտնի տուրիստական ​​կենտրոն է, մի քաղաք, որի ճարտարապետությունը յուրովի կերպով միավորում է հունական, ռոմանական, մավրիտական, գոթական, բարոկկո և արտ-նուվո ոճերի տարրեր։

«Իգլեսիա դե Սանտա Մարիա» եկեղեցի - գտնվում է Սանտա Բարբարայի ամրոցի մոտ։  15-16-րդ դարերի եկեղեցին կառուցվել է գոթական ոճով `մուսուլմանական մզկիթի տեղում` ի պատիվ մավրերի դեմ տարած հաղթանակի։  Դրանից հետո հիմնական զոհասեղանն ու պորտալը վերակառուցվեցին բարոկկո ոճով։  Դրանք այսօր կարելի է տեսնել։  Բացի այդ, եկեղեցին ունի գեղեցիկ նկարներ։

Սանտա Բարբարա ամրոց (իսպ. ՝ Castillo de Santa Bábbara):  Գտնվում է քաղաքի կենտրոնում ՝ Բենականտիլ լեռան վրա (166 մ)։

Museo de Arte del Siglo XX - Museo de la Asegurada (20-րդ դարի արվեստի թանգարան) - գտնվում է Սանտա Մարիա Պլազայում։  Թանգարանն ունի 20-րդ դարի նկարների շատ հետաքրքիր հավաքածու. Կանդինսկու, Բրաքի, Էռնստի, Շագալի, Պիկասոյի, iaակոմետտիի, Գրիսի, Միրոյի, ինչպես նաև 50-ականների սերնդի իսպանացի նկարիչների ՝ Ալֆարոյի, Կանոգարի, Մոմպոյի, Սաուրայի, apապիեսի, Սաբելի, Սաբելի և այլոց աշխատանքները։  Վիոլա

Եկեղեցուց և թանգարանից, Calle Mayor- ի երկայնքով, որը մինչև 19-րդ դարը քաղաքի գլխավոր առևտրի փողոցն էր, կարելի է իջնել Plaza del Ayuntamiento, որտեղ գտնվում է Ayuntamiento (քաղաքապետարան)։  Այս շենքը հայտնի է 18-րդ դարի բարոկկոյի ուշագրավ ճակատով, որը հեղինակն է տեղի ճարտարապետ Լորենցո Չապուլին։

Ամեն տարի, հունիսին, նշվում է ամառային արեւադարձի կամ Սուրբ Հովհաննես Մկրտչի ավանդական տոնը, որն ավարտվում է հունիսի 24-ին ՝ քաղաքի փողոցներում և հրապարակներում բազմաթիվ խարույկներ վառելով։

Սան Նիկոլաս դե Բարի տաճարը գտնվում է Այնթամիենտոյի հետևում ՝ զուգահեռ փողոցում։  Այն կառուցվել է 1662 թվականին ՝ նվիրված Ալիկանտեի հովանավոր սրբին ՝ Սան Նիկոլաս դե Բարիին և համարվում է քաղաքի ամենանշանակալի պատմական հուշարձաններից մեկը։  1936-39 թվականների քաղաքացիական պատերազմից հետո տաճարը վերականգնվեց։  Մայր տաճարի ճակատը Մադրիդի մերձակայքում գտնվող հայտնի Էլ-Էսկորիալի վանքը նախագծող ճարտարապետ Խուան դե Հերերայի աշխատանքն է։  Մայր տաճարում տեղադրված է գեղեցիկ ոսկեզօծ զոհասեղան, որը շրջապատված է ցանցային վանդակաճաղերով, ինչպես նաև խորաններով ՝ խորամանկ ոճով (18-րդ դարի սկզբի իսպանական բարոկկո)։

El barrio de Santa Cruz տարածքը (գտնվում է տաճարի հարևանությամբ) հին, փաստորեն անձեռնմխելի մավրական հատվածի միակ մնացած մասն է, որտեղ քրիստոնյաների հաղթանակից հետո ապրում էին մավրերը։

Museo Arqueológico նահանգ (հնագիտական ​​թանգարան) - Palacio de la Diputación.  Theուցանմուշների շարքում. Մավրերի և այլ ժողովուրդների կերամիկա և կենցաղային իրեր, որոնք իրենց հետքն են թողել Ալիկանտեի պատմության մեջ։

Ռամբլա դե Մենդես Նունեսը Ալիկանտեի «սիրտն» է։  Բոլոր պաշտոնական երթերն ու շքերթները, կրոնական և տոնական երթերը տեղի են ունենում այս փողոցի երկայնքով։  La Rambla- ն սկսվում է քաղաքի կենտրոնից, շուկայի մոտակայքում և ավարտվում Paseo Marítimo- ի և Explanada de Espa areasa- ի ջրերի ափին։

Paseo Marítimo - Primorsky Boulevard, քաղաքների և զբոսաշրջիկների սիրված զբոսանքի վայրը։  Paseo Marítimo- ն իր արմավենու հրաշալի գծով լի է խանութներով, ռեստորաններ, բարեր և սրճարաններ։  Կարմիր, բեժ և սպիտակ մարմարե սալիկներով սալիկապատված նրբանցքը ժամանակակից քաղաքի իրարանցման մեջ մեկուսացված հանդարտ կղզու տպավորություն է թողնում։

El Monasterio de Santa Verónica / de Santa Faz - գտնվում է քաղաքից 5 կմ հեռավորության վրա ՝ մայրուղով, դեպի Վալենսիա։  1766 թվականին կառուցված Վերածննդի ոճով, պորտալը բարոկկո ոճի է։  Այստեղ կա նաև 16-րդ դարի ամրոց աշտարակ։  Ամեն տարի մայիսին ավելի քան 50,000 ուխտավորներ և շրջիկ վաճառականներ ՝ խնկունի ճյուղերով զարդարված անձնակազմով, գալիս են վանք Սուրբ Դեմքի (Սանտա Ֆազ) տոնին ՝ հարգանքի տուրք մատուցելու Հիսուս Քրիստոսի Սուրբ Դեմքով կտավին, որը 1489 թվականին բերվել է Հռոմից Ալիկանտե։  Սուրբ Վերոնիկայի ափսեը ՝ կտավի մի կտոր, որը ֆիքսում է Հիսուս Քրիստոսի դեմքի դիմագծերը;  ոչ կանոնական աղբյուրների համաձայն ՝ այս կտավով Սուրբ Վերոնիկան սրբել է Հիսուսի դեմքից արյունոտ քրտինքը։

Անվան ստուգաբանություն 
Քաղաքի անվանումն առաջացել է արաբերեն Laqant (لَقَنْت) կամ Al-Laqant (ألَلَقَنْت) անվանաձևից, որի մեջ, իր հերթին, արտացոլված է լատինական հին անվանումը՝ Լուցենտումը (Lucentum):

Քույր քաղաքներ 
  Նիցցա, Ֆրանսիա
  Ռիգա, Լատվիա
  Կարլոֆորտե, Իտալիա
  Ալեքսանդրիա, Եգիպտոս
  Սանտա Անա, Սալվադոր

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 

 Ալիկանտեի պաշտոնական կայքէջ   
 Official website of the Diputación Provincial de Alicante  

Ալիկանտե պրովինցիայի բնակավայրեր
Իսպանիայի համալսարանական քաղաքներ
Զբոսաշրջությունն Իսպանիայում
Մ.թ.ա. 324 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր