Լատինական գրականություն

Լատինական գրականություն, Արևմտյան Եվրոպայի ժողովուրդների գրականությունը 5-րդ դարից հետո։ Զարգացել է լատիներենով և ունեցել է նույն դերը, ինչ բյուզանդական գրականությունը Արևելյան Եվրոպայի համար։ Կապող օղակ է հանդիսացել անտիկ և ազգային նոր գրականությունների միջև։ Միջնադարում գերակշռում էր կրոնական բովանդակությունը (արձակում՝ սրբերի վարքերը, «տեսիլքները», քարոզները, պոեզիայում՝ ուսուցանող (դիդակտիկ), էպոսը, լիրիկական հիմները և սեկվենցիաները, Վերածննդի շրջանում՝ աշխարհիկ բովանդակությունը անտիկ ժանրային ձևերի մեջ՝ ճառեր, նամակներ, էլեգիաներ, էպիգրամներ, դիպվածային ոտանավոր)։ Օգտվել է նաև ժողովրդական նյութերից, մշակել է բանահյուսական պատմողական սյուժեները և յուրացրել է ժողովրդական երգի ռիթմը։

Անցել է զարգացման հետևյալ հիմնական շրջանները.
 «Մութ դարեր» - 6-8-րդ դդ.։
 «Կարոլինգյան (կամ վերգիլիոսյան) վերածնունդ» - 8-9-րդ դդ., Կառլոս Մեծի արքունիքին կից ստեղծվել է պոետներից, պատմիչներից կազմված «արքունական ակադեմիա»։
 «Օտտոնովյան (կամ հորացիոսյան-տերենտովյան) վերածնունդ» - 10-11-րդ դդ., կենտրոնը եղել են կայսերական արքունիքը և գերմանական եկեղեցիները։
 «Օվիդիոսյան վերածնունդ» - 11-12-րդ դդ., կենտրոնը տեղափոխվում է Ֆրանսիա։
 Ուշ միջնադարյան շրջան - 13-14-րդ դդ.։
 Ռենեսանս - 14-16-րդ դդ., լատինական գրականությունը սխոլաստներից անցնում է հումանիստների ձեռքը, տարածվում է հին դասականների պաշտամունքը, կենտրոնը տեղափոխվում է Իտալիա (Ֆ. Պետրարկա, Ջ. Բրաչոլինի) և Հյուսիսային Եվրոպա (Է. Ռոտերդամցի, Թ. Մոր)։
 Անկման շրջան - 17-րդ դարից լատինական գրականությունը անկում է ապրում, կատարվում են միայն պոետական վարժություններ (Ջ. Միլտոնից մինչև Ջ. Պասկոլի, գիտության մեջ՝ Բ. Սպինոզա, Ի. Նյուտոն, Մ. Լոմոնոսով, Գ. Սկովորոդա)։

Ծանոթագրություններ

Աղբյուրներ 
 «Լատինական գրականություն» հոդվածը «Գրականագիտական համառոտ հանրագիտարանում»

Լատինական գրականություն
Գրականության պատմություն