Արցախի ինքնապաշտպանական ջոկատներ

ԼՂ ինքնապաշտպանական ջոկատներ, սկսել են կազմավորվել 1988 թ.-ի փետրվարի 22-ից, Ասկերանի վրա ադրբեջանցիների հարձակումից հետո։ Լեռնային Ղարաբաղի բոլոր շրջաններում, հատկապես ադրբեջանցիների հետ սահմանակից բնակավայրերում, կազմավորվել են նախ աշխարհազորային խմբեր, ապա նաև՝ ինքնապաշտպանական կամավորական ջոկատներ

1991 թ.-ի վերջերին և 1992 թ.-ի սկգբներին Ստեփանակերտում կազմավորվել և գործել են տասից ավելի կամավորական վաշտեր ու ջոկատներ։ Դրանք հիմնականում ստեղծվել են տարածքային ու ընկերային սկզբունքներով և իրենց մեջ ներառում էին հազարից ավելի ազատամարտիկների։

1992 թ.-ի օգոստոսի 29-ի Պաշտպանության կոմիտեի «ԼՂՀ ինքնապաշտպանության ուժերի շինարարության կազմակերպման հաստիքային նոր կառուցվածքի անցնելու մասին» թիվ 013 հրամանի համաձայն՝ 1-ին, 4-րդ և 6-րդ վաշտերի հիմքի վրա կազմավորվել են մոտոհրձգային գումարտակներ հետևյալ կառուցվածքով.

 1-ին մոտոհրաձգային գումարտակ՝ 1-ին վաշտ, «Ազոյի դասակ» (Ա. Կարապետյան), «Ֆելիքսի վաշտ», «Ազոյի (հրամանատար՝ Ա. Հարությունյան) և Շոշի դասակ» (հրամանատար՝ Հ. Հակոբյան),
 2-րդ մոտոհրաձգային գումարտակ՝ 4-րդ վաշտ, «Տիգոյի դասակ», «Ամաորա» և «Վրեժ» խմբեր, «Վադո», «Շահեն», «Բորյա» դասակներ (հրամանատար՝ Դ. Սարգսյան),
 3-րդ մոտոհրաձգային գումարտակ՝ 6-րդ վաշտ, 1-րդ վաշտ, 7-րդ վաշտ (հրամանատար՝ Ս. Հարությունյան)։
 
1989 թ.-ի սեպտեմբերին այդ գումարտակների հիմրի վրա կազմավորվել է Կենտրոնական պաշտպանական շրջանը (հրամանատար՝ Ս. Կարապետյան)։

Արցախյան պատերազմի հայկական ջոկատներ