Ծոբաձոր (գյուղ, Քաշաթաղի շրջան)

Ծոբաձոր, գյուղ Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում՝ շրջկենտրոնից 130 կմ հարավ-արևելք՝ Ծավ գետի Ծոբ վտակի ձախ ափին։ Տեղաբաշխված է հանրապետության հարավարևմտյան հատվածում։ Բերձոր շրջկենտրոնից գտնվում է 120 կմ հեռավորության վրա, իսկ մայրաքաղաք Ստեփանակերտից՝ 170 կմ հեռավորության վրա։

Որդուակ գյուղի հետ միասին կազմում է Ծոբաձոր համայնքը։

Աշխարհագրություն 
Գյուղը տեղակայված է Արցախի Հանրապետության հարավային հատվածում՝ Քաշաթաղի շրջանում՝ նախկինում՝ Սյունիքի Կովսական գավառում։ 
Բնակավայրը տեղակայված է Բասուտաջուր գետի Ծոբաջուր վտակի ձախ ափին՝ բլրածածկ հարթավայրում։ Ծոբաձորից քիչ հեռավորություն վրա գտնվում է Իրանի Իսլամական հանրապետությունը։

Համայնքը հարթավայրային է, ունի 50773,0 հա տարածք, որից 3357,4 հա գյուղատնտեսական նշանակության, 1062,2 հա անտառային հողեր։ Ծոբաձոր համայնքի սահմանային գոտով հոսում է Արաքս գետի վտակը։

Համայնքի տարածքում գործում են խմելու ջրի համար պիտանի սեզոնային բնական աղբյուր-առվակներ։

Պատմություն 
Արաքսի մերձափնյա շրջանները, 18-րդ դարի կեսից սկսած, Ղարաբաղի և Նախիջևանի խաների, քրդական ցեղերի ճնշման տակ արագ հայաթափվեցին, ինչն էլ պատճառ դարձավ, որ տվյալ գավառների գյուղերից՝ այդ թվում Ծոբաձորից պատմական հետք անգամ չմնա։

19-րդ դարի առաջին կեսին գյուղում հաստատվեցին թուրքեր և քրդեր։ Եկվորները բնակավայրն անվանեցին Չոպադարա։ 

Տասնամյակների ընթացքում թուրքերն ու քրդերը ամբողջովին կործանեցին հայկական պատմամշակութային արժեքները, որոնցից այսօր հետք անգամ չի մնացել։

Խորհրդային տարիներին այս տարածքները բռնակցվեցին ԱԽՍՀ-ին։ 1923 թվականին Չոպադարան գտնվում էր ԱԽՍՀ Կարմիր Քուրդիստանի օկրուգի, իսկ 1930 թվականին՝ Զանգելանի շրջանի կազմի մեջ։ 
  
2016 թվականին Ապրիլյան պատերազմին գյուղից մեկ հոգի է մասնակցել։

Ազատագրվել է 1993 թվականի հոկտեմբերին, բնակեցվել է 1998 թվականին՝ Ադրբեջանից բռնագաղթած հայ փախստականներով։

2020 թվականի Արցախյան երկրորդ պատերազմի հետևանքով գյուղը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ։

Բնակչություն 
2015 թվականին համայնքի բնակչության թվաքանակը կազմում էր 15 մարդ, կար 6 տնտեսություն։

Բնակավայրի ազգաբնակչության փոփոխությունը.

Տնտեսություն 
Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ՝ անասնապահությամբ և հողագործությամբ։

Հասարարակական կառույցներ 
2015 թվականի դրությամբ համայնքում գործում էր գյուղապետարան, միջնակարգ դպրոց, որտեղ սովորում էին 8 աշակերտներ։

Ծանոթագրություններ