Պապիկ Մկրտչյան

Պապիկ Գրիգորի Մկրտչյան (), խորհրդային շրջանի կուսակցական և պետական աշխատող, Անդրկովկասում և Հայաստանում  խորհրդային ռեժիմի հաստատման աջակից, ԽՄԿԿ անդամ (1917)։

Սովորել է Էջմիածնի ճեմարանում և Մոսկվայի կարմիր պրոֆեսուրայի տնտեսագիտական բաժնում։ 1917 թվականին մեկնել է Բաքու, աշխատել տպարանում, ուր և ընդգրկվել է հեղափոխական գործունեության մեջ։ Բանվորների շրջանում մարքսիստական գրականություն և ագիտացիոն թռուցիկներ տարածելու համար ձերբակալվել է։ 1919 թվականին փախել է բանտից։ 1920 թվականին եղել է Նոր Բայազետի (այժմ՝ Գավառ) «Սպարտակ» երիտասարդական կոմունիստական կազմակերպության ստեղծողներից։ Ղեկավար մասնակցություն է ունեցել 1920 թվականի Մայիսյան խռովությանը, որի տապալումից հետո արտաքսվել է Հայաստանից։ Ռուսական 11-րդ կարմիր բանակի կողմից Հայաստանը գրավելուց և երկրում խորհրդային կարգերի հաստատումից հետո հետո կուսակցական ղեկավար աշխատանք է տարել Դիլիջանի, Ախտայի (Հրազդան), Լոռի-Փամբակի (Վանաձոր) շրջանային-գավառային կոմիտեներում։ 1931 թվականին եղել է ՀամԿ(բ) կ Կենտկոմի քարտուղար։ 1933 թվականին նշանակվել է Ուկրաինայի Հարավ-արևմտյան երկաթուղու քաղբաժնի պետ։ Եղել է նաև  ՀամԿ(բ) կ XIII— XV և XVII համագումարների պատգամավոր։ Պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով։

Ծանոթագրություններ 

 

Հայ պետական գործիչներ
Բռնակոթ (Սյունիքի մարզ) գյուղում ծնվածներ‎
Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանի սաներ
ԽՄԿԿ անդամներ
Լենինի շքանշանի ասպետներ