Լեոպոլդ Ստաֆ

Լոպոլդ Հենրիկ Ստաֆ (, ), լեհ բանաստեղծ։

Ստեղծագործություններ 
«Ծաղկող ճյուղը» (1908), «Ակնթարթի ժպիտներ» (1910), «Սրի ստվերում» (1911) ժողովածուներին հատուկ են հակումը դեպի դասական ավանդույթները, հետաքրքրությունը հին շրջանի և Վերածննդի մշակույթի նկատմամբ, էթիկական ու գեղագիտական մշտական արժեքների փառաբանումը, ոտանավորի կատարելությունը։ 1914-1918 թվականներին ապրել է Խարկովում, որտեղ գրել ու հրատարակել է «Արցունքի և արյան ծիածանը» (1918) քաղաքացիական բանաստեղծությունների գիրքը։ «Բարձր ծառեր» (1931), «Մեղրի գույնը» (1936), ժողովածուներում երգել է բնությունը, միաժամանակ քննադատել 30-ական թվականների հասարակական կարգերը։ «Մեռյալ եղանակ» (1946) ժողովածուի մեջ։ Ստաֆի ետպատերազմյան քնարերգությունն աչքի է ընկնում պարզությամբ, համամարդկային զգացմունքների բանաստեղծական արտահայտման անմիջականությամբ («Լոզինա», 1954, «Ինը մուսա», 1958)։

Միքելանջելոյի, Յ. Վ․ Գյոթեի, Ռ․ Ռոլանի և այլոց թարգմանիչը։ Գրականության լեհական ակադեմիայի փոխպրեզիդենտ (1934-1939 թթ.)։

 Լեհական և ԼԺՀ պետական մրցանակներ` (1927, 1937, 1951 թթ.)։

Ծանոթագրություններ 

Լեհ բանաստեղծներ
Լեհ գրողներ
Լեհ թարգմանիչներ
Կրակովի համալսարանի շրջանավարտներ
Լեհ դրամատուրգներ