Քալքիս (բերդ, Անջար)

Քալքիս, Անջարի պատմական բերդը, որը ի տարբերություն լիբանանյան այլ ճարտարապետական հուշարձանների ուրույն է իր կառուցվածքով։

Պատմություն 
Քալքիս բերդաքաղաքի ավերակները գտնվում են Անջարի հյուսիսարևելյան կողմում, որտեղ 1939 թվականին հաստատվեցին մուսալեռցիները։

Մարկոս Անտոնիոսը Քալքիսը նվիրում է Կլեոպատրային, ով իր հերթին դա փոխանցում է Հերովդեսի թոռներին։

5-րդ դարում այն գրավում են Օմայատները և այն վերածում բարգավաճ բերդաքաղաքի, պարսպապատում են, կառուցում պալատ, մզկիթ, դատարան, բաղնիք, հարեմ և այլն։

Բերդաքաղաքն ուներ 600 խանութ և դարձել էր առևտրական քարավանների հանդիպման վայրը։
Հիշամ իշխանն ապստամբում է Օմայանների դեմ և 744 թվականին բերդաքաղաքի մոտ մեծ ճակատամարտ է տեղի ունենում և բերդաքաղաքը կործանվում է։ Բերդաքաղաքը դարերով մնում է լքված (հավանական է, որ խաչակիրները գրավում և մասնակի վերանորոգում են այն)։ Բերդաքաղաքն ունի 350 X 385 մետր տարածություն և խաչաձև հատակագիծ՝ չորս դարպասներով՝ դեպի երկրի հիմնական չորս ուղղություններ։

Բերդաքաղաքը 1900-ական թթ. 
1953 թվականին ռուս հնագետ Սեմսոնի ղեկավարութեամբ սկսվում են հնագիտական պեղումներ։ Վերակառուցման աշխատանքները ղեկավարում է հայազգի պրոֆեսոր Հարություն Գալայանը։ Պեղումները դադարեցվում են Լիբանանում քաղաքացիական պատերազմի պատճառով։

1974 և 1991 թթ. բերդում Լիբանանյան պետության կողմից կազմակերպվում են փառատոներ, որին մասնակցում է նաև Անջարի հայությունը։

Բերդը դարձել է Լիբանանի հնագիտական կենտրոններից մեկը, բաց է զբոսաշրջիկների համար, ունի իր պահակները, հուշանվերների խանութներ և զբոսավարներ։

Ծանոթագրություններ 

Լիբանանի բերդեր