Լճություն

Լճություն, (լատ.՝ legatus — ներկայացուցիչ, պատվիրակ, տեղապահ, կուսակալ), թագավորի հանդեպ վասալների (լիճ կամ լեճ-ճորտեր) պարտավորությունների ընդհանրական անվանումը Կիլիկյան Հայաստանում։ Լճություն է կոչվել նաև խոշոր ավատատերերի (բերդատեր պարոններ) նկատմամբ մանր ազնվականների (հեծյալներ) վասալական ծառայությունը։ Լճությունnն հիմնված էր հողատիրության և ժառանգական ու պայմանական ձևերի վրա։

Կիլիկյան Հայաստանի քաղաքականություն
Ավատատիրությունը Հայաստանում