Շահուռնեցիներ

Շահուռնեցիներ (Շահուռնեցիք), հայ իշխանական տոհմ։ 13-14-րդ դարերի Շահուռնեցիների տիրույթն էր Սյունիքի Վայոց ձոր գավառի Երերան Հերհեր Իշխանանիստ ավանը (այժմ՝ գյուղ Հերհեր, Վայոց ձորի մարզ) և նրա շրջակայքը։ Եղել են Օրբելյանների վասալը, վարել նրանց սպարապետական գործակալությունը։

Շահուռնեցիներից նշանավոր է Վասակ Իշխանի և Մամքայի որդի Վահրամը, որի օրոք (1283-1310) կառուցվել են Հերհերի Սուրբ Աստվածածին (1283) և Սուրբ Գևորգ (1297) եկեղեցիները, Սուրբ Սիոն մենաստանին կից զույգ մատուռները և այլն։ Նրան հաջորդել են (հավանաբար համատեղ) որդիները՝ Ուքանը, Հասանը, Ամադինը։ Վերջինս (ամուսնացած էր Իվանե Օրբելյանի դստեր՝ Թուխթենու հետ) եղբայրների մահից հետո իշխել է միանձնյա, եղել Բուրթել Օրբելյանի սպարապետը։ Ամադինի միակ դստեր՝ Նաթելի և Բուրթել Օրբելյանի թոռան՝ Բեշքենի որդի Կուկի ամուսնությամբ Շահուռնեցիների իշխանական տոհմը վերացել է, կալվածներն անցել են Օրբելյաններին։

Գրականություն 

 Ալիշան Ղ., Սիսական, Վնտ․, 1893։
 Ալպոյաճյան Ա․, Պատմական Հայաստանի սահմանները, Կահիրե, 1950, էջ 355։

Շահուռնեցիներ