Ժան Կոկտո

Ժան Կոկտո (Cocteau) (), ֆրանսիացի գրող։ Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ (1955)։ Կուբո-ֆոաուրիզմին և դադաիզմին հատուկ միտումներ են դրսևորվել Կոկտոյի «Բանաստեղծություններ» ժողովածուում (1920)։ Վեպերից հայտնի են «Ինքնակոչ Թոմասը» (1923) և «Դժվարահաճ երեխաներ»-ը (1929)։ Գրել է «Մարդկային ձայն» (1930) և «Դժվարահաճ ծնողներ» (1938) պիեսները։ 30-ական թվականներին աշխատել է որպես կինոսցենարիստ և կինոռեժիսոր («Օրփևս», 1950, «Բանաստեղծի արյունը», «Օրփևսի կտակը», 1960)։

Անձնական կյանք 
1932-1934 թվականներին նա ապրել է ռուս դերասանուհի՝ իշխանուհի Նատալյա Պավլովնա Պալեյի հետ; զույգը բաժանվել է այն բանից հետո, երբ Պալեյը կորցրել է երեխային։

Ժան Կոկտոոն բիսեքսուալ էր, որը նա երբեք չէր ժխտում։ 1937 թվականից մինչև իր մահը ՝ 1963 թվականը, Կոկտոյի կյանքի ընկերն էր դերասան Ժան Մարեն, ով խաղացել է որոշ դերեր նրա ֆիլմերում։

Ժան Կոկտոյի որդեգրած երեխան և ժառանգը ֆրանսիացի դերասան և նկարիչ Էդուարդ Դերմիտն (1925-1995) էր։

Կոկտեն միշտ իրեն համարել էր կաթոլիկ։

Ճանաչում 

1916 թվականից հրատարակվեց «Փոքր ակնարկ» գրական ամերիկյան ամսագրում, որը հիմնադրվել էր Ջեյն Հեփիի և Մարգարետ Անդերսոնի կողմից։ 1955-ին ընտրվել է Ֆրանսիայի ակադեմիայի և Բելգիայի Թագավորական ակադեմիայի անդամ։ Պատվո լեգեոնի հրամանատար, Մալարմե ակադեմիայի և աշխարհի շատ ազգային ակադեմիաների անդամ, Կաննի կինոփառատոնի պատվավոր նախագահ, Ջազի ակադեմիա և այլն։ Միլլի-լա-Ֆորետում, որտեղ մահել է Ժան Կոկտոն, գործում է տուն-թանգարան։

Կոկտոն և երաժիշտները 
Կոկտոն լայն կապ ուներ իր օրերի երաժշտության և երաժիշտների հետ։ Նրա ստեղծագործությունների շարքում կան լիբրետներ և տեքստեր տասնյակ օպերաների, բալետների և նվագարանների համար, որոնք ոչ միայն հայտնի դարձրին իրենց հեղինակի, այլ կազմեցին ամբողջ ֆրանսիական երաժշտության պատմությունը։

Ժան Կոկտոյի համար առանձնահատուկ նշանակություն ուներ սկանդալային լեգենդար Սաթի-Պիկասո-Կոկտո «Պարադ» բալետը, որը բեմադրվեց 1917 թվականի մայիսին Փարիզում՝ Դիագիլևի ռուսական բալետի կողմից։ Պատմության մեջ «առաջին սյուրռեալիստական ​​պիեսի» աղմկոտ պրեմիերան  հայտնություն բերեց Կոկտոյին և այս ցնցող ներկայացման բոլոր մյուս մասնակիցներին։ 20-րդ դարի տարօրինակ կոմպոզիտորներից մեկի ՝ Էրիկ Սաթիի հետ շփումը մեծ նշանակություն ուներ ինչպես Կոկտոյի, այնպես էլ նրա ստեղծագործական և անձնական ոճերի ձևավորման համար։

Հինգ տարի անց Ժան Կոկտոն և Էրիկ Սաթը հանրաճանաչ քննադատ Անրի Քոլեթի ստեղծեցին  հայտնի ֆրանսիական «Վեց» խումբը՝ բաղկացած երիտասարդ կոմպոզիտորներից, որի նախատիպն էր «Հզոր փունջը» կամ «Ռուսական հնգյակը», ինչպես այն հաճախ անվանում էին Ֆրանսիայում։

 
 
:

Ծանոթագրություններ 

Ֆրանսիացի գրողներ
Ֆրանսիացի բանաստեղծներ
Լեզվի և պոեզիայի գերմանական ակադեմիայի անդամներ
ԼԳԲՏ վիպասաններ
20-րդ դարի բանաստեղծներ
Ֆրանսիացի նկարիչներ
Ֆրանսիացի դրամատուրգներ
Ֆրանսիացի կինոռեժիսորներ
Ֆրանսիացի դերասաններ
Ֆրանսիացի սցենարիստներ
Ֆրանսիացի դիզայներներ
Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամներ
Ֆրանսիացի կոմպոզիտորներ
Ֆրանսիացի արձակագիրներ
Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Բանաստեղծներ այբբենական կարգով