Հեբե

Հեբե, Հեբա (, նաև Հեբեա), հին հունական դիցաբանության մեջ պատանեկության աստվածուհին, Զևսի ու Հերայի դուստրը (որոշ հեղինակների մոտ Հերան ծնել է նրան հազարից)։ Օլիմպոսում Հեբեն խնջույքների ժամանակ աստվածներին մատուցում էր նեկտար և ամբրոսիա, մինչ նրան կփոխարիներ Գանիմեդը։

Հեբեն համարվում էր Հերակլեսի երկնային կինը և տրվել էր հերոսին կնության՝ որպես Հերայի հետ հաշտության նշան՝ նրա անմահություն ձեռք բերելուց հետո։ Հերան որդեգրեց Հերակլեսին և նրան կնության տվեց Հեբեին։ Նրանց որդիներին կոչեցին Ալեքսիարոս և Անիկետոս։ Դեռատի աստվածուհու սրբազան ծառը եղել է նոճին (կիպարիս)։ Հեբեի պաշտամունքը գոյություն ուներ Ֆլիունտում (Պելոպոննես)։ Հեբեի տաճար մտնող ստրուկը, ըստ Պավսանիասի վկայության, ստանում էր ազատություն։

Հռոմեացիների մոտ Հեբեն նույնացվում էր Յուվենտայի հետ ()։ Պատկերվում էր աղջնակի տեսքով, ծաղկեպսակով, ոսկե բաժակը ձեռքին։ Երբեմն պատկերվել է Զևսի արծվին կերակրելիս։

Արվեստում 
Էպիխարմոսի «Հեբեի ամուսնությունը» կատակերգության, Ժ. Ֆ. Ռամոյի «Նրբակիրթ Հնդկաստաններ» («Հեբեի տոնախմբությունը») օպերա-բալետի հերոսուհին է։
Այլաբանորեն «Հեբե» նշանակում է՝ պանդոկապանուհի, մատուցող կին։

Աստղագիտության մեջ 
Դիցաբանական կերպարի անունով է կոչված Հեբե (6) աստերոիդը՝ հայտնաբերված 1847 թ.։

Տես նաև 
 Հերակլես

Ծանոթագրություններ 

Հին հունական դիցաբանություն