Ջրալվեր

Ջրալվեր (), դաֆնիաներ, ճյուղաբեղ խեցգետնակերպների սեռ։ ՀՀ բոլոր գոտիների քաղցրահամ ջրերում հանդիպում է 10 տեսակ. առավել տարածված են լվաձև կամսովորական, քառանկյունի, երկարախոզանավոր Ջրալվեր։

Արտաքին տեսք 
Մարմինը ձվաձև է (երկար.՝ 1-6 մմ)՝ թափանցիկ խեցիով։ Բեղիկները երկճյուղ են՝ փետրաձև շոշափուկներով։ Կրծքի 5 զույգ կարճ վերջույթների փետրաձև սանրիկները նպաստում են կերը բռնելուն։ Բաժանասեռ են։ Ամռանը էգերը կուսածնությամբ տալիս են մի քանի իգական սերունդ, աշնանը հայտնվում են գաճաճ արուները։ Սնվում են միաբջիջ ջրիմուռներով, նախակենդանիներով։ Ջրալվեր կեր են ձկների համար։ Արհեստականորեն բազմացվում և օգտագործվում են ձկնաբուծ. տնտեսություններում։

Ջրալվերի ներքին կառուցվածք 

Դաֆնիայի ամբողջական համակարգը ներկայացված է տիպիկ հիպոդերմայով։ Կարպակսի Հիպոդերմը բաղկացած է մեծ բջիջներից, որոնք կազմում են ռոմբային բջիջներ։

Կենտրոնական նյարդային համակարգը բաղկացած է ենթաէզոֆագեալ գանգլիոնից (ուղեղից) և որովայնի նյարդալարից ՝ մի քանի զույգ գանգլիաներով։ Ուղեղը հստակ տեսանելի է կենդանի օրգանիզմի մեջ, ինչը չափազանց հազվադեպ է։ Այն բաղկացած է մեծ, մասնատված օպտիկական գանգլիոնից և համապատասխան վերնագեղձային գանգլիոնից։ Օպտիկական գանգլիոնի նախնական հատվածից հեռանում է տեսողական նյարդը ՝ ուղեղը կապելով բարդ երեսպատված աչքի հետ։ Ջրալվերի օրգանիզմում չզուգված բարդ աչքը ձևավորվում է զույգ անկումից (սաղմերը երկու աչք ունեն) և պարունակում է ճշգրիտ 22 երես (ommatidium): Այն գտնվում է գլխի ներսում հատուկ խոռոչում, որի պատերին այն կախված է երկու կապանների օգնությամբ և շարժման մեջ է դրվում երեք զույգ ակնաբուժական մկանների կողմից։ Կենդանի անհատների մոտ աչքի սարսուռը նկատելի է, ժամանակ առ ժամանակ նկատվում են աչքի ավելի մեծ թռիչքներ (սակադներ)։ Ուղեղից նյարդերը նույնպես գնում են դեպի աչք (պարզ աչք), առաջին ալեհավաքները (դրանց հիմքում կա զգայուն գանգլիոն, որի բջիջները ներշնչում են հոտառական խոզանակները), ինչպես նաև նյարդերը` զգայուն ծպտյալ օրգանին, որի գործառույթն անհայտ է։ Պարզ աչքը (ocellus, nauplial eye) հարում է գագաթային գանգլիոնի ստորին հատվածին։ Տեսակների մեծ մասում այն ​​պարունակում է պիգմենտ և տեսանելի է որպես փոքր սև կետ։ Պիգմենտային բծի շուրջ կան զգայուն բջիջների 4 խումբ։

Դաֆնիան ունի գծավոր մկանների բարդ համակարգ, որը շարժման մեջ է դնում երկրորդ ալեհավաքները, հետույքը և կրծքավանդակի վերջույթները, ինչպես նաև աչքերը, վերին շրթունքը և այլն շարժող մկանները։ Մարսողական տրակտի մկանները նույնպես գծավորված են։

Մարսողական տրակտը սկսվում է բերանի բացումից, որը ծածկված է մեծ վերին շրթունքով։ Շրթունքների ներսում տեղակայված հսկայական պոլիպլոիդ բջիջները հատուկ նյութ են տալիս, որը սնունդը կպցնում է սննդի մի կտորի հետ։ ցածր ծնոտների շարժումներով այն տեղափոխվում է բարակ կերակրափողի մեջ, որի լայնացնող մկանները ստեղծում են պերիստալտիկա ՝ ապահովելով սննդի տեղափոխումը կերակրափողով։ Գլխի ներսում կերակրափողը միաձուլվում է ավելի լայն միջին փորոտիքի մեջ, որը տարածվում է մինչև որովայնի հետնամաս։ Գլխի ներսում միջին աղիքից տարածվում են լյարդի երկու կոր աճեր։ Հետին որովայնի հետևի մասում կարճ հետին աղիքն է։

Սիրտը գտնվում է մարմնի մեջքի կողմում, ձագուկի պալատի դիմաց։ Արյունը (հեմոլիմֆ), որի հոսքը հստակ տեսանելի է անգույն բջիջների `ֆագոցիտների առկայության պատճառով, սրտի մեջ է մտնում օստիաների միջոցով, որը երկու ճեղքված կողային բացվածքներ են։ Երբ սիրտը կծկվում է, օստրիաները փակվում են փականներով, իսկ արյունը դուրս է թափվում գլխի առջևի բացվածքով։ Արյունատար անոթներ չկան, արյան հոսքերի կանոնավոր ուղղությունն ապահովում են միքսոցելի տարբեր հատվածների միջև թափանցիկ միջնապատերը։

Շնչառությունը տեղի է ունենում մարմնի ամբողջական մասի, առաջին հերթին ՝ կրծքավանդակի ոտքերի միջոցով, որոնց վրա կան շնչառական հավելումներ՝ էպիպոդիտներ։ Վերջիններս նույնպես զբաղվում են օսմորեգուլյացիայով։ Նորածինների օսմորեգուլյացիայի լրացուցիչ օրգանը մեծ օքսիպիտալ ծակոտին է (օքսիպիտալ օրգան), որն անհետանում է առաջին հետեմբրիոնային հալոցքից հետո։

Արտազատվող օրգանները բարդ ձևի դիմածնոտային գեղձեր են, որոնք տեղակայված են իրենց առջևի մասում գտնվող փականների ներքին մակերևույթի վրա։

Զույգ ձվարանները (արական սեռի ամորձիները) տեղակայված են աղիքի կողմերում։ Հետևի վերջում կա օգոնիայի բուծման գոտի, մնացած ձվարանները լցված են հասունացող ձվաբջիջներով։ Ձվաբջիջները, հասունանալով, շարժվում են դեպի իրենց հետին երրորդը, որտեղ տեղակայված են նեղ ձվաբջիջները ՝ բացվելով ձագի խցիկի մեջ։ Տղամարդկանց մոտ արտազատական խողովակները բացվում են որովայնի հետնամասում` նրա հեռավոր մասում, շատ տեսակների մոտ` հատուկ պապիլաների վրա։

Տարածվածություն 

Ջրալվերի տեսակն ունի համաշխարհային տարածում (ներառյալ Անտարկտիդան, որտեղ Vestfold Hills օազիսի ռելիկտային աղի լճերում հայտնաբերվել է Daphnia Studeri-ն, որը նախկինում վերագրվում էր Daphniopsis տեսակին)։ 20 -րդ դարի սկզբին գերիշխող կարծիք էր տեսակների մեծ մասի կոսմոպոլիտ բաշխումը, բայց հետագայում պարզվեց, որ տարբեր մայրցամաքներում ֆաունաները շատ տարբեր են։ Որոշ տեսակներ, սակայն, ունեն շատ լայն արեալ և տարածված են մի քանի մայրցամաքներում։ Ամենափոքր թվաքանակը բնորոշ է հասարակածային շրջաններին, որտեղ ջրալվեր հազվադեպ են հանդիպում։ Մերձարևադարձային և բարեխառն լայնությունների ֆաունան ամենաբազմազան է։ Վերջին տասնամյակներում շատ տեսակների արեալը փոխվել է մարդկանց գործունեության պատճառով։ Այսպիսով, Նոր աշխարհից Daphniaambigua-ի տեսակները ներկայացվեցին Եվրոպա (Անգլիա)։ Միացյալ Նահանգների հարավում գտնվող բազմաթիվ ջրամբարներում D. lumholtzi տեսակը սովորական է դարձել, որը մինչ այդ հայտնաբերվել էր միայն Հին աշխարհում։

Կենտրոնական Ռուսաստանի լճակներում և ջրափոսերում հաճախ հայտնաբերվում են Daphnia ցեղի հետևյալ խեցգետնակերպերը (և առավել տարածված են ակվարիումագործների շրջանում).

Daphnia magna, էգ ՝ մինչև 6 մմ, արու ՝ մինչև 2 մմ, նորածիններ ՝ 0,7 մմ։ Հասունանում է 10-14 օրվա ընթացքում։ Ծնվում է 12-14 օր հետո։ Պարունակում է մինչև 80 ձու (սովորաբար 20-30)։ Կյանքի տևողությունը մինչև 3 ամիս է։

Daphnia pulex, կին - մինչև 3-4 մմ, արու ՝ 1-2 մմ։ Ծնվում է 3-5 օրվա ընթացքում։ Պարունակում է մինչև 25 ձու (սովորաբար 10-12)։ Նրանք ապրում են 26-47 օր։

Եվրասիայի բարեխառն գոտու լճերում հաճախ հանդիպում են Daphnia cucullata, Daphnia galeata, Daphnia cristata և մի քանի այլ տեսակներ։

Կենսաբանություն 

Ջրալվերը փոքր խեցգետնակերպեր են (մեծահասակների մարմնի չափը `0,6 -ից 6 մմ)։ Նրանք բնակվում են բոլոր տեսակի լճացած մայրցամաքային ջրամբարներում, հանդիպում են նաև շատ դանդաղ հոսող գետերում։ Լճակներում, լճակներում և լճերում դրանք հաճախ ունենում են մեծ առատություն և կենսազանգված։ Ջրալվերը տիպիկ պլանկտոնական խեցգետիններ են, որոնք ժամանակի մեծ մասն անցկացնում են ջրի սյունակում։ Տարբեր տեսակներ բնակվում են մակերեսային ժամանակավոր ջրային ավազաններում։ Մի քանի տեսակներ, հատկապես չորային շրջաններում բնակվող, հալոֆիլներ են, որոնք ապրում են աղի,և հիպերհալին մայրցամաքային ջրային ավազաններում։ Նման տեսակներն են, օրինակ, Daphnia magna, Daphnia atkinsoni, Daphnia mediterranea, ինչպես նաև այն տեսակների մեծ մասը, որոնք նախկինում վերագրվում էին Daphniopsis տեսակին։

Տեղափոխություն 

Ժամանակի մեծ մասը նրանք անցկացնում են ջրում՝ կտրուկ թռիչքներով շարժվելով երկրորդ ալեհավաքների թափահարման պատճառով, որոնք ծածկված են հատուկ փետուրներով և խոզանակներով (այստեղից էլ նրանց ընդհանուր անվանումը ՝ «ջրի լվեր», հաճախ դրանք վերաբերում են բոլոր կլադոկերաններին)։ Շատ ջրալվեր նույնպես կարող են դանդաղ սողալ անոթների պատերի երկայնքով ՝ կրծքավանդակի ոտքերի ստեղծած ջրի հոսանքների շնորհիվ (ալեհավաքներն անշարժ են շարժման այս եղանակով)։

Սնունդ 

Դաֆնիայի հիմնական սնունդը մանրէներն ու միաբջիջ ջրիմուռներն են։ Այն տեսակները, որոնք ձմռանը գոյատևում են ակտիվ վիճակում (խորը, չսառեցնող ջրային ավազաններում) սնվում են հիմնականում դետրիտուսով։ Նրանք սնվում են ֆիլտրացիայով ՝ կրծքի ոտքերի ռիթմիկ շարժումներով ջրի հոսանքներ ստեղծելով։ Սնունդը զտվում է ֆիլտրող խոզանակների կողմից, որոնք տեղակայված են կրծքավանդակի ոտքերի III և IV զույգերի էնդոպոդիտների վրա։ Ֆիլտրացիոն ապարատում խրված մեծ մասնիկները (օրինակ ՝ թելանման ջրիմուռները) հեռացվում են հետ որովայնի և նրա ճանկերի միջոցով։ Զտիչ խոզանակներից սնունդը մտնում է որովայնի սննդի ակոս, փոխանցվում է առաջին զույգի վերին ծնոտին, այնուհետև ստորին ծնոտներին, որոնց շարժումներով այն տեղափոխվում է կերակրափողիկ։ Առջևում, ջրալվի բերանի բացվածքը ծածկված է վերին մեծ շրթունքով, որի ներսում կան հսկա պոլիպլոիդ բջիջների թքագեղձեր։ Նրանց արտազատանքը միացնում է սննդի մասնիկները սննդի մի կտորի մեջ։

Ջրի մեջ սննդամթերքի միջին կոնցենտրացիայի դեպքում տարբեր տեսակների չափահաս ջրալուն զտվում է 1 -ից 10 մլ / օր արագությամբ։ Չափահաս Daphnia magna-ի սննդի օրական ընդունումը կարող է հասնել նրա մարմնի քաշի 600% -ին։

Գազի փոխանակում 

Կրծքավանդակի ոտքերի վրա սրբանային շնչառական հավելումներ են ՝ գիլներ։ Հավանաբար, ջրալվի թթվածնի զգալի մասը ստացվում է մարմնի և վերջույթների բարակ հյուսվածքների միջոցով, և շնչառական հավելումները, ինչպես նորածինների օքսիպիտալ օրգանը, կարևոր դեր են խաղում օսմորեգուլյացիայի մեջ։ Որոշ տեսակներ (օրինակ ՝ Daphnia pulex, Daphnia magna) ջրի մեջ թթվածնի ցածր պարունակության պայմաններում սկսում են սինթեզել հեմոգլոբին, այնպես որ նրանց հեմոլիմֆը և ամբողջ մարմինը կարմրում են։

Ցիկլոմորֆոզ 

Ջրալվի շատ տեսակներ (հիմնականում լճերում ապրող) ունեն ցիկլոմորֆոզ. Նրանց տարբեր սերունդները, որոնք զարգանում են տարբեր եղանակներին, կտրուկ տարբերվում են մարմնի ձևով։ Չափավոր լայնություններում նման տեսակների ամառային սերունդներն ունեն կուտիկուլի երկարաձգված աճեր `պոչի ասեղ և գլխի վահանի սաղավարտ։ Գարնանային և աշնանային սերունդներում պոչի ասեղն ավելի կարճ է, սաղավարտը կարող է լինել ավելի կարճ կամ նույնիսկ բացակայել։ Ապացուցված է, որ աճողները պահանջում են էներգիայի սպառում և բերում են պտղաբերության նվազման։ Կափարիչների աճի պատճառ հանդիսացող գործոնների շարքում ցուցադրվել է ջրի աղտոտության, բարձր ջերմաստիճանի և այլնի ազդեցությունը։ Ավելի ուշ պարզվել է, որ ցիկլոմորֆների աճի վրա հիմնական ազդեցությունը կատարում են քաիրոմոնները՝ անողնաշարավորների և ողնաշարավոր գիշատիչների տարբեր տեսակներ։ Ցիկլոմորֆոզի հարմարվողական դերի վերաբերյալ բազմաթիվ վարկածներ են առաջադրվել. Նվազ խիտ և մածուցիկ ջրի մեջ սավառնելը հեշտացնելը, հորիզոնական ուղղությամբ արագացված լողը և այլն։ Նրանցից շատերը կամ ապացուցված չեն, կամ հերքված։ Այժմ, գիշատիչներից պաշտպանվելու համար աճուկների դերի մասին տեսությունը ընդունված է որպես ցիկլոմորֆոզի հիմնական բացատրություն։ Թափանցիկ լվերը մեծացնում են մարմնի իրական չափը և դրանով իսկ պաշտպանում փոքր անողնաշարավոր գիշատիչներից. Երբեմն պոչի ասեղը պոկվում է, ինչը կարող է խաղալ նույն դերը, ինչ մողեսում պոչի ինքնավարությունը։ Միևնույն ժամանակ, թափանցիկ լվերը չեն մեծացնում ակնհայտ չափը, ինչը կարևոր է խոշոր տեսողական գիշատիչներից` ձկներից պաշտպանվելու համար։

Ուղղահայաց տեղաշարժեր 

Զոոպլանկտոնի այլ ներկայացուցիչների նման, ջրալուն ուղղահայաց է տեղաշարժվում բազմաթիվ ջրային ավազաններում՝ թե՛ մեծ և խորը, թե՛ մակերեսային։ Գրեթե միշտ այդ տեղաշարժերը ցերեկային են. ցերեկը խեցգետնակերպերը տեղափոխվում են ավելի խորքային շերտեր, իսկ գիշերային ժամերին բարձրանում են մակերես։ Միգրացիայի պատճառները բացատրող բազմաթիվ տեսությունների շարքում, որոնց վրա ծախսվում է էներգիայի զգալի տոկոս, այժմ համարվում է առավել հիմնավոր այն տեսությունը, որը միգրացիաները կապում է գիշատիչներից պաշտպանվելու հետ։ Ցերեկային ժամերին չափերով ավելի մեծ տեսակներ, որոնք ակնհայտորեն տեսանելի են գիշատիչների համար, ստիպված են իջնել խորը շերտեր, որպեսզի պաշտպանվեն գիշատիչներից։ Նույն տեսակի ջրալվերի տեղաշարժերը կարող են լավ արտահայտվել լճերում, որտեղ գիշատիչ ձկները շատ են, և բացակայում են այն լճերում, որտեղ բացակայում են պլանկտոնակեր ձկները։

Բազմացում և բնակեցում 

Ջրալվերի մեծ մասին (ինչպես նաև մյուս կլադոկերաններին) բնորոշ է ցիկլային պարթենոգենեզը։ Բարենպաստ պայմաններում (օրինակ, ամռանը չչորացող ջրափոսերում և մակերեսային ջրերում) միայն պարթենոգեն էգերն են հանդիպում ջրալվերի պոպուլյացիաներում։ Նրանց չբեղմնավորված դիպլոիդ ձվերից զարգանում են էգերի հաջորդ սերունդները։ Քանի որ պարֆենոգենեզը ջրալվի օրգանիզմում ամեյոտիկ է, դրանց բազմացումը կլոնային է (պոպուլյացիաները բաղկացած են կլոններից` առանձին էգերի սերունդներից)։ Պարտենոգենեզի ընթացքում սաղմերի զարգացումը տեղի է ունենում կեղևի տակ գտնվող ձագի խցիկում և ուղեկցվում է մի քանի փուլերով։ Հետո երիտասարդ ջրալվերը լքում են ձագի խցիկը (ուղիղ զարգացում)։

Աշնանը կամ լճակի չորանալուց առաջ արուները զարգանում են միևնույն չբեղմնավորված ձվերից (որպես կանոն, միևնույն ձվերի կույտից դուրս եկած բոլոր անհատներն ունեն նույն սեռը)։ Այսպիսով, սեռի որոշումը Ջրալվերի մոտ զուտ բնապահպանական է։

Ջրային մեծ ավազաններում տեսակների երկսեռ բազմացման անցնելը սովորաբար պահանջում է երկու գործոն` ջերմաստիճանի նվազում և ցերեկային ժամերի տևողության նվազում։ Ենթադրվում է, որ այս և այլ խթաններ գործում են՝ նվազեցնելով կանանց սննդի ընդունումը։ Ջրալվերի արուներն ավելի փոքր են, զգալիորեն տարբերվում են էգերից առաջին ալեհավաքների և կրծքավանդակի ոտքերի կառուցվածքում։ Նրանք ավելի արագ են լողում, քան էգերը և զուգվում նրանց հետ՝ կցվելով պատյանի հետևի եզրին։ Ջրալվերի մոտ բեղմնավորումը ներքին է։

Վերջին տարիներին ապացուցվել է, որ արուների զարգացումը կարող է արագացվել` միջավայրին ավելացնելով խեցգետնակերպերի անչափահաս հորմոն մեթիլ-ֆարնեզոատը, ինչպես նաև միջատների անչափահաս հորմոնի անալոգները` միջատասպան ֆենոքսիկարբը։

Երկսեռ բազմացման շրջանում որոշ էգեր ծնում են արուներ, իսկ մյուսները միաժամանակ ձևավորում են հանգստացող կամ էֆիփիալ ձվեր։ Դրանք ձեւավորվում են մեյոզով եւ զարգացման համար պահանջում են պարարտացում։ Բեղմնավորումից հետո նրանք մտնում են նաև ձագի խցիկ, որի ծածկոցները թանձրանում են և ձևավորում են հատուկ խիտինային խցիկ ՝ էֆիպիում։ Ջրալվի տեսակների մեծ մասն ունի երկու ձու էֆիփիումում. Ավստրալիայի որոշ տեսակներ, որոնք հաճախ դասակարգվում են որպես առանձին սեռ Daphniopsis, ունեն մեկ ձու էֆիփիումում։ Daphnia ենթածաղկի տեսակների մեջ ձվերի երկար առանցքները ուղղահայաց են էֆիփիումի մեջքի եզրին, իսկ Ctenodaphnia ենթատեսակի տեսակների դեպքում դրանք զուգահեռ են կամ թեքված մի փոքր անկյան տակ։ Ձվի զարգացումը շարունակվում է մինչև գաստրուլայի փուլը, այնուհետև դրանք ընկնում են կասեցված անիմացիայի մեջ։ Հաջորդ հալոցքի ժամանակ էգը դեն է նետում էֆիփիումը, որը որոշ տեսակների մոտ սովորաբար սուզվում է մինչև հատակը, իսկ մյուսների դեպքում այն ​​լողում է ջրամբարի մակերեսին։ Երբ դա տեղի է ունենում, որոշ տեսակների էգերը (օրինակ ՝ Daphnia pulex) հաճախ մահանում են։ Էֆիփիումի հետ միասին, ջրալվերի ձվերը տեղափոխվում են քամու միջոցով ՝ տարածվելով կաթնասունների թաթերի վրա, թռչունների թաթերի և փետուրների, ինչպես նաև նրանց աղիների մեջ։ Ցույց է տրված նաև, որ լողացող էֆիփիումը կարող է կպչել ջրի մակերևույթից թռչող հարթ բշտիկների մարմնին և կրել դրանք, ավելին՝ հարթ բծերը ավելի հաճախ կրում են ավելի փոքր էֆիպիում։ Էֆիփիումի ներսում քիմիապես դիմացկուն կեղևի ձվերը թռչունների և ձկների աղիքներով անցնելուց հետո կարող են կենսունակ մնալ։ Նրանք սովորաբար դիմակայում են նաև սառեցմանը և երկարատև չորացմանը։ Ցույց է տրված, որ դափնիայի քնած ձվերը կարող են երկար գոյատևել և զարգանալ թունավոր աղերի լուծույթներում (օրինակ ՝ սնդիկի քլորիդի՝ HgCl2 լուծույթում), ձվի կեղևի պատռվելուց հետո նման լուծույթներում դուրս եկած սաղմերը անմիջապես մահանում են։

Ջրալվերի օգտագործումը գիտական հետազոտություններում 

Ջրալվերն օգտագործվում են որպես օրգանիզմի մոդելներ բազմաթիվ էկոլոգիական, թունաբանական և գենետիկական հետազոտություններում։

Գենոմի վերծանում 

Վերջին տարիներին իրականացվել է Daphnia pulex- ի գենոմի մասնակի վերծանում, 2011 -ին այդ նախագիծն ավարտվել է։ Ջրալվի գենոմը բաղկացած է 200 միլիոն նուկլեոտիդներից, բայց միևնույն ժամանակ պարունակում է առնվազն 30,9 հազար գեն `ավելի շատ, քան մինչ այժմ ուսումնասիրված այլ բազմաբջիջ կենդանիներում (օրինակ ՝ մարդու գենոմում կա մոտ 20-25 հազար գեն)։ Ջրալվի գենոմը բնութագրվում էր գենի կրկնօրինակման բարձր արագությամբ, ինչը հանգեցրեց բազմաթիվ գենային կլաստերների առաջացմանը։ Ջրալվի գենոմում հայտնաբերված գենային արտադրանքի ավելի քան մեկ երրորդը այլ օրգանիզմների պրոտեոմներում հայտնի հոմոլոգներ չունի։ Ամենամեծ ուժեղացված գենային ընտանիքները նույնպես բնորոշ են միայն այս օրգանիզմներին։ Շատ պարալոգեն գեներ տարբեր կերպ են արտահայտվում` կախված շրջակա միջավայրի պայմաններից. ջրալվերին հատուկ գեները առավել զգայուն են պայմանների փոփոխությունների նկատմամբ։ Կարելի է ենթադրել, որ գենային կրկնօրինակումները բարձրացրել են ջրալվի էկոլոգիական պլաստիկությունը՝ թույլ տալով նրանց հարմարվել տարբեր ջրային ավազանների պայմաններին և մեկ ջրային ավազանի փոփոխվող պայմաններին։

Բուծում 

Ջրալվերի մշակումը որպես սննդամթերք տարածված է ինչպես արդյունաբերությունում, այնպես էլ սիրողական ակվարիումագործների կողմից։ Բարենպաստ պայմաններում ջրալուն հեշտությամբ և արագորեն բազմապատկվում և աճում է, ինչը հնարավորություն է տալիս օրական ստանալ 30-50 (որոշ դեպքերում մինչև 100) գրամ խեցգետնազգիներ մեկ խորանարդ մետր ավազանից։

Այս մշակումը կարելի է հեշտությամբ ստանալ բնական ջրամբարներից։ Ցանկալի է, որ ծովախեցգետիններին բռնեն փոքր ջրային ավազաններում, որտեղ ջրալվի պոպուլյացիայում չեն գտնվի այլ կենդանիներ։ Ձմռանը ջրալվի մշակման մշակույթը կարելի է ձեռք բերել էֆիփիալ ձվերից, որոնք նախկինում հավաքվել էին ջրի մակերեսից կամ տիղմի վերին շերտից։ Հավաքված էֆիփիումները լավ չոր են պահվում զով սենյակում։

Կախված խեցգետնաբուծության պահանջվող քանակից, ջրալուն կարող է մշակվել ինչպես փոքր անոթներում, այնպես էլ մեծ ավազաններում և լճակներում։ Բերքի օպտիմալ խտությունը 300–1000 գ / մ³ է։ Պարբերաբար, մի քանի շաբաթը կամ ամիսը մեկ, մշակումը վերսկսվում է։ Այս Մշակույթի ծերացումը կապված է դրանում նյութափոխանակության և քայքայման արտադրանքի կուտակման և այլ օրգանիզմների կողմից դրա աղտոտման հետ։ Ջուրը փոխելով ՝ ֆերմայի կյանքի տևողությունը երկարաձգվում է։

Ֆերմայի համար անհրաժեշտ օպտիմալ ջերմաստիճանը 15-25 °C է, միջավայրի թթվայնությունը չեզոք է (pH 6.8-7.8), թթվածնի պարունակությունը `առնվազն 3-6 մգ / լ, օքսիդունակությունը` 14.8-26.2 մգ O2/լ։

Ջրալու աճեցնելիս օգտագործվում են խեցգետնազգիների համատեղ և առանձին մշակումը, ինչպես նաև նրանց համար անհրաժեշտ սնունդը։

Միասին աճեցնելիս օգտագործվում են օրգանական պարարտանյութեր, օրինակ՝ գոմաղբ՝ կիրառված 1,5 կգ / մ3 չափաքանակով։ Հնարավոր է օգտագործել հանքային պարարտանյութեր, որոնց ավելացումն առաջացնում է միաբջիջ ջրիմուռների արագ զարգացում։

Համամշակման թերություններն են ջրի խիստ աղտոտումը, ֆերմայի արագ ծերացումը և թելիկավոր ջրիմուռների արագ գերաճը։

Ջրալվի և նրանց համար սննդամթերքի առանձին մշակումը զուրկ է այդ թերություններից, բայց դա տեխնիկապես ավելի դժվար է և օգտագործվում է հիմնականում կերակրվող խեցգետնակերպերի զանգվածային արդյունաբերական մշակման պայմաններում։ Միևնույն ժամանակ, ջրիմուռի ֆերման աճեցվում է առանձին, որն օրական 1-2 անգամ ներմուծվում է ջրալվի ավազանի մեջ։

Լաբորատորիայում և տանը հարմար է իրականացնել խմորիչով ջրալվի բուծումը, որն ամեն օր ներմուծվում է 15-20 գ մեկ խորանարդ մետրի համար(15-20 մգ/լ)։ Դաֆնիայի լաբորատոր մշակման ստանդարտացված մեթոդները նկարագրված են թունաբանության և կենսաալիքների ուղեցույցներում։

Այլ փաստեր 

Կենդանի, չորացրած և սառեցված ջրալվերը հաճախ օգտագործվում է որպես ակվարիումի ձկների կամ տերարիումներում պահվող միջատների սնունդ։ Արդյունաբերական ձկնաբուծության մեջ կերերի համար ջրալվերի մշակումը մեծ նշանակություն ունի։

Ջրի աղտոտման ուսումնասիրության ժամանակ օգտագործվող ստանդարտ օբյեկտներից է ջրալուն։ Ջրալուն զգայուն է նույնիսկ որոշ աղերի փոքր կոնցենտրացիաների նկատմամբ, օրինակ ՝ պղնձի աղերի 0.01 մգ/լ կոնցենտրացիայի դեպքում նրանց շարժումը դանդաղում է, դրանք կամ սուզվում են հատակին կամ սառչում ջրի մակերեսին։

Կենդանիներ