Վերա Ինբեր

Վերա Միխայլովնա Ինբեր (, օրիորդական ազգանուն՝ Շպենցեր [Шпенцер], ), ռուս խորհրդային գրող։

«Նպատակ և ճանապարհ» (1925) և «Որդուն, որը չկա» (1927) ժողովածուներն արտացոլում են բանաստեղծուհու հետաքրքրությունը նոր հասարակության ստեղծագործ ուժերի նկատմամբ։ Հրատարակել է «Կիսաձայն» (1932) բանաստեղծությունների ժողովածուն և «Ճամփորդական օրագիր» (1939) պոեմը։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին, ապրելով պաշարված Լենինգրադում (այժմ՝ Սանկտ Պետերբուրգ), փորձել է պատկերել քաղաքի հերոսական պաշտպանությունը («Լենինգրադի հոգին», 1942, բանաստեղծությունների ժողովածու, «Պուլկովյան միջօրեական», 1943, պոեմ, ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1946)։ Ետպատերազմյան տարիներին գրել է «Ապրիլ» (1960) բանաստեղծությունների ժողովածուն և «Ներշնչանք ու վարպետություն» (1957) գիրքը։

Ծանոթագրություններ 

Ռուս կին գրողներ
Մոսկվա քաղաքում մահացածներ
Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ
Ռուս բանաստեղծուհիներ
20-րդ դարի կին գրողներ
20-րդ դարի թարգմանիչներ
Ռուս թարգմանիչներ
Խորհրդային թարգմանիչներ
Խորհրդային բանաստեղծներ
ԽՄԿԿ անդամներ
20-րդ դարի լրագրողներ
Հրեա բանաստեղծներ
Խորհրդային պատմվածքագիրներ
Բանաստեղծներ այբբենական կարգով