Մի զայրացիր (խաղ)

«Մի՛ զայրացիր», գերմանական սեղանի խաղ, որը մշակել է Յոզեֆ Ֆրիդրիխ Շմիդտը 1907-1908 թ.։ Խաղը թողարկվել է 1914 թ. և վաճառվել մոտ 70 միլիոն օրինակով։ Այս խաղին նման են հնդկական «Պաչիսին», կոլումբիական «Պարկեսը», անգլիական «Լուդոն»։

Խաղի անունը
Խաղի անունը գերմաներեն նշանակում է «Մի՛ բարկացիր» ("Mensch ärgere Dich nicht" բառացիորեն «Մի՛ զայրացիր, եղբայր» կամ «Մի՛ զայրացիր, ընկեր»)։ Անունը ծագում է այն հանգամանքից, որ խաղաքարը վերադառնում է դաշտից դուրս վիճակ, երբ մյուս խաղացողի խաղաքարը հայտնվում է այդ դաշտում, ինչը հիշեցնում է նարդի խաղի կանոնները։

Կանոններ 

Կարող են խաղալ 2-4 հոգի՝ մեկական խաղացող յուրաքանչյուր կողմից։ Ամեն խաղացող ունի 3 կամ 4 խաղաքար (գոյություն ունի խաղի 2 տարբերակ), որոնք խաղի սկզբում գտնվում են դաշտից դուրս վիճակում՝ պահեստում։ Խաղացողները պետք է տեղափոխեն իրենց խաղաքարերը ամբողջ խաղադաշտով մինչև իրենց տունը։

Շարքերը դասավորված են խաչաձև։ Նրանք շրջապատված են և կապված դաշտերի շրջանի հետ, որի վրայով խաղաքարերը տեղաշարժվում են ժամացույցի սլաքի ուղղությամբ։ Խաղադաշտի ամեն կողմում կա պահեստ, սկիզբ և տուն։ Խաղացողը պիտի իր բոլոր խաղաքարերը տանի պահեստից մինչև տուն։

Սկզբում պետք է 1 խաղաքար պահեստից տանել դեպի սկիզբ։ Դրա համար զառը գցում են այնքան, մինչև զառի վրա դուրս գա 6 թիվը։ Խաղաքարը շարժվում է ըստ զառի վրա դուրս եկած թվի։ Եթե այդ թիվը 6 է, ապա խաղացողն ունի 2-րդ քայլի իրավունք։ Եթե որևէ գույնի խաղաքար կանգնի ուրիշ խաղաքարի վրա նույն վանդակում, ապա դրանով այդ խաղաքարն ուղարկում է պահեստ։ Բայց եթե այդ վանդակը կանգնած խաղաքարի սկիզբն է, ապա կանգնող խաղաքարն է գնում պահեստ։ Դրանից խուսափելու համար խաղացողը կարող է քայլը բաց թողնել։ Նույն գույնի խաղաքարերը իրավունք չունեն իրար վրա կանգնել նույն վանդակում։ Խաղն ավարտվում է, երբ որևէ խաղացողի բոլոր խաղաքարերը հասնեն տուն։

Արտաքին հղումներ 
 "Mensch ärgere Dich nicht: Geschichte eines Spieleklassikers"  ("History of a Classic Game")