Հնդկական մացառախոզ

Հնդկական մացառախոզ կամ հնդկական վայրենակերպ (), մացառախոզերի ընտանիքի հազվագյուտ կրծող կենդանի։ Գրանցված է ՀՀ Կարմիր գրքում։

Կենսաբանական նկարագիր 
Ընտանիքի ամենախոշոր և կարճապոչ տեսակն է։ Առջևի վերջավորությունները չորսմատնանի են, հետևինները՝ հինգմատանիմատնանի։ Մյուս ցեղերի համեմատ մազածածկն ապաճած է, իսկ ասեղնածածկը՝ առավել զարգացած և տարբերակված։ Սև կամ մուգ շագանակագույն մազածածկը պահպանվում է միայն դնչի, թաթերի և մարմնի ստորին մասերում։ Մեջքը և մարմնի կողքերը, մասամբ՝ մարմնի վերին մասը ծածկված են երկար, առաձգական և կորացած ասեղներով։ Մարմնի ասեղների երկարությունը մինչև 42 սմ է։ Ասեղները սև-սպիտակ օղակաձև շերտավորում ունեն։ Պոչը զինված է կարճ, հաստ ու շատ սուր, սպիտակ և սև-սպիտակ, երկար, սնամեջ ասեղներով, պոչի ծայրին կա կարճ ասեղներից կազմված վրձին։

Բնակության միջավայր 
ՀՀ-ում հայտնի է Վայքի, Գորիսի, Կապանի և Մեղրու տարածաշրջաններում։ Վերջին տասնամյակներում հայտնաբերված է Սևանի ավազանում՝ Արեգունու լանջերին։ Բնակվում է թփուտներում, մացառուտներում, գերադասում է ժայռերի ու մացառուտների համատեղությամբ տարածքները։ Գործունյա է միայն գիշերը։ Բնակվում է իր փորած, մինչև 20 մ երկարության, բարդ ստորգետնյա բներում, երբեմն՝ քարանձավներում և այլն։

Սնվում է վայրի ու մշակաբույսերի պտուղներով, խոտաբույսերի վերգետնյա և ստորգետնյա մասերով, ձմռանը՝ ծառերի, թփերի մատղաշ ճյուղերով ու կեղևով։ Բազմանում է տարին 1 անգամ (գարնանը, երբեմն՝ ամռան վերջին), ունենում 2-5 ձագ։ Տարածվածության աննշան խտության պատճառով տնտեսական և համաճարակաբանության նշանակություն չունի։

Տարածվածություն 
Տարածված է Փոքր և Առաջավոր Ասիայից արևելք մինչև Հնդկաստան և Շրի Լանկա։ Ենթատեսակը տարածված է Փոքր Ասիայում, Հարավային և Հարավարևելյան Հայաստանում, Արցախում, Թալիշում և հավանաբար, Նախիջևանում։

Ապրում է Սյունիքում, Հայաստանում հանդիպում է «Խոսրովի անտառ» արգելոցում, Արտանիշի թերակղզում, Վայոց ձորի մարզում, ծովի մակարդակից 550-1900 մ բարձրություններում։

Պահպանություն 
Խիստ մասնատված, կրճատվող արեալով նեղ արեալային տեսակ է, որը ԲՊՄՄ Կարմիր ցուցակի չափորոշիչներով գնահատվում է որպես խոցելի տեսակ։

Ամենուրեք հազվադեպ խիստ փոքր թվաքանակով հանդիպող տեսակ է։ Նորավանքի պոպուլյացիան անհետացել է, ինչպես և, հավանաբար, Արփա գետի հովտում բնակվող առանձնյակները։

Վտանգման հիմնական գործոններն են արեալի տարածքներում մարդու տնտեսական գործունեությունը և որսագողությունը։

Պահպանվում է «Խոսրովի անտառ», «Շիկահող» արգելոցներում և «Սևան» և «Արևիկ» ազգային պարկերում։

Պատկերասրահ

Ծանոթագրություններ 

Կենդանիներ
Քորդավորներ
Ողնաշարավորներ
Խոցելի տեսակներ
Հայաստանի բնություն
Հայաստանի կենդանիներ
ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված կենդանիներ
Արևմտյան Ասիայի կաթնասուններ