Կապրիչչո

Կապրիչչո (իտալ. capriccio — քմահաճություն), կապրիս (ֆրանս. caprice), փայլուն վիրտուոզ գործիքային պիես։ Սկզբում մադրիգալի տիպի վոկալ պիես էր, XVI—XVII դդ.՝ պոլիֆոնիկ գործիքային։ Հետագայում մենանվագ կադենցիայի, վիրտուոզային էտյուդի տարատեսակ (Նիկոլո Պագանինի «Մենանվագ ջութակի 24 կապրիս»)։ Կլավիրային և դաշնամուրային կապրիչչոները մոտիկ են խարակտերային բազմազան պիեսներին (Յոհան Սեբաստիան Բախ, Յոհաննես Բրամս, Առնո Բաբաջանյան)։ Վառ ազգային երանգավորումով նվագախմբային կապրիչչոներ են գրել Պյոտր Չայկովսկին («Իտալական կապրիչչո»), Նիկոլայ Ռիմսկի-Կորսակովը («Իսպանական կապրիչչո»), կոնցերտային ոճով՝ ձայնի և նվագախմբի համար՝ Ալեքսանդր Հարությունյանը («Թեմա և 5 կապրիս»)։

Երաժշտական եզրույթներ