Հարրի Մարտինսոն

Հարրի Էդմունդ Մարտինսոն (, ), շվեդ գրող։ Շվեդական ակադեմիայի անդամ (1949)։

Եղել է նավաստի։ «Բնություն» (1934), «Պասսատ» (1945), «Ցիկադա» (1953) ժողովածուներին, որ մեծ մասամբ սպիտակ ոտանավորով են գրված, բնորոշ է բնությունը փիլիսոփայորեն իմաստավորելու ձգտումը։ Առավել նշանակալի գործերից են «Աննպատակ ճանապարհորդություններ» (1932), «Մնաս բարով, Կապ» (1933) ուղեգրությունները և «Ճանապարհ դեպի Կլոքրիկե» (1948) վեպը, որոնցում Մարտինսոնը զարգացրել է այն ուտոպիական գաղափարը, թե բուրժուական քաղաքակրթության չարիքը հաղթահարելու միջոցը անվերջ թափառելն է։ «Եղինջը ծաղկում է» (1935) և «Կյանքի ուղին» (1936) ինքնակենսագրական վեպեր են։ «Անիարա» (1956) պոեմում Մարտինսոնը հեռատեսորեն է նայում տեխնիկական առաջընթացին, որը, նրա կարծիքով, սպառնում է մարդկության գոյությանը։ Նոբելյան մրցանակի համատեղ դափնեկիր Էյվինդ Յոնսոնի հետ (1974)։

Ծանոթագրություններ 

Շվեդ գրողներ
Ինքնասպան գրողներ
Շվեդ նոբելյան մրցանակակիրներ
20-րդ դարի բանաստեղծներ
20-րդ դարի վիպասաններ
Գիտաֆանտաստիկ գրողներ
Շվեդ արձակագիրներ
Շվեդ վիպասաններ