Ռաֆիկ Եղոյան

Ռաֆիկ Գարեգինի Եղոյան (ապրիլի 2, 1931, Լենինական, Հայկական ԽՍՀ, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ ճարտարապետ, ՀԽՍՀ վաստակավոր ճարտարապետ (1981)։

Ճարտարապետ Գարեգին Եղոյանի հայրն է։

Կենսագրություն 
1961 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։ 1961 թվականից եղել է Հայպետնախագիծ ինստիտուտի Գյումրու մասնաճյուղի գլխավոր ճարտարապետ, 1990 թվականից՝ Երևաննախագիծ ինստիտուտի «Գյումրի» արվեստանոցի գլխավոր ճարտարապետ, 1964-1977 թթ. միաժամանակ՝ Գյումրու գլխավոր ճարտարապետ։

Ստեղծագործական գործունեություն 
Ռաֆիկ Եղոյանի նախագծերով Գյումրիում կառուցվել են՝
«1000-ամյա Անի» հուշակոթողը, 1962
Սուրբ Ամենափրկիչ եկեղեցու զանգակատունը, 1964
«Կումայրի» զբոսաշրջիկների հանգրվանը, 1970
Երկաթուղային կայարանը, 1979
«Մայր Հայաստան» հուշակոթողը, կոփածո պղինձ, բազալտ, 1974-1985
Ավետիք Իսահակյանի տուն-թանգարան (Գյումրի), 1969
«Արտյոմ Պետրոսյան», դիմաքանդակ- հուշարձան իր անվան դպրոցի դիմաց, քանդակագործ` Արարատ Հովսեփյան, Գյումրի, գրանիտ, 1970
 Սերգեյ Մերկուրովի տուն-թանգարան, Գյումրի, 1979
Բնակելի շենքեր, հուշարձաններ
1988 թվականի դեկտեմբեորի 7-ի երկրաշարժից հետո Ռաֆիկ Եղոյանը մեծածավալ նախագծային կազմակերպչական աշխատանքներ է ծավալել Գյումրին վերականգնելու համար։ Եղոյանի նախագծերով կառուցվել են թիվ 5 և 8 դպրոցները, վերակառուցվել երկրաշարժից քանդված Սուրբ Ամենափրկիչ եկեղեցին որդու` Գարեգին Եղոյանի հետ։

Պատկերասրահ

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ  
Ռաֆիկ Եղոյան. «Ներկայիս Գյումրու ճարտարապետական կերպարում կան «կլկլոցային» դրսևորումներ»

Հայ ճարտարապետներ
ՀԽՍՀ վաստակավոր ճարտարապետներ