Պատիվ (նշան)

Պատիվ (՟), հին հայերենի կետադրության նշան, օգտագործվել է 9-րդ դարում։
Այս նշանի մասին շատ քիչ տեղեկություններ կան։

Ամենահին ձեռագիրը, որ հասել է մեզ, Վանանդի (Լազարյան ճեմարանի) ավետարանն է, գրված 887 թվականին։ Այս ձեռագիր ավետարանում կետադրության կիրառումն արդեն նյութեղեն փաստ է, ունի գործնական նշանակություն և ոչ թե տեսական, ինչպես վաղ շրջանի քերականների գրչագրերում եղածը։ Այն, ինչ կա այստեղ, ժամանակի ճշգրիտ պատկերն է տալիս։ Այս ձեռագրում, հակառակ քերականների տեսական շարադրանքի, գործածվել է միայն մի կետ և պատիվ կոչված նշանը։ Այդ կետը, իհարկե, իր գործածությամբ ունեցել է տարբեր իմաստ և նշանակություն՝ նայած թե ինչ տրոհական դեր է կատարել։ Այս ձեռագրում կետն ունի քառակուսի, երբեմն քառանկյունի, երբեմն էլ թավ ստորակետի ձև։ Տողից վեր դրվելիս այն համարվել է վերջակետ, իսկ տողի վրա, նայած նրա արտահայտած իմաստին, մերթ որպես միջակետ, մերթ որպես ստորակետ։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Պատվի նշանը՝ որպես պատվի նշան

Հայերենի կետադրություն