Մասունք

Մասունք, սրբացված անձնավորության մարմնի (երբեմն՝ իրերի) մնացորդ, նշխար։ Քրիստոնեության մեջ մասունքի պաշտամունքը սահմանվել է III դարում, որը Բյուգանդական կայսրության մեջ մերժել են պատկերամարտները։ 

787 թվականի Տիեզերական 7-րդ (Նիկեայի 2-րդ) ժողովը, մասունքին վերագրելով հրաշագործ զորություն, վերահաստատեց դրա երկրպագությունը, որն այնուհետև դարձավ սրբապաշտամունքի ձևերից մեկը։ Միջին դարերում մասունքները արտադրվել են գլխավորապես վանքերում։ 

Քննադատների համոզմամբ, մասունքի պաշտամունքը, որը հիմնված է սնահավատության վրա, եկեղեցին օգտագործել է կրոնն ամրապնդելու և նվիրաբերությունների միջոցով հավատացյալներից եկամուտներ կորզելու համար։ 

Սուրբ անձնավորության մարմնի կամ իրերի մնացորդներ