Ապարտ

Ապարտ (, ` մի կողմ, մեկուսի, առանձին), թատերագրի՝ խոսքի ռեմարկային նշումը, որը գործող անձն ասում է ինքն իրեն, հասցեագրված է ոչ թե խաղընկերոջը (սովորաբար նա այդ խոսքը չի լսում), այլ հանդիսատեսին։ Թատերագրական այս ձևը կարևոր տեղ է գրավել անտիկ դրամայում՝ գործող անձի մտքերն ու մտադրությունները հանդիսատեսին հայտնի դարձնելու նպատակով։ Այնուհետև այն անցել է կլասիցիստական, ռոմանտիկական և ռեալիստական դրամային։ Հաճախ հանդիպում է կատակերգությունների մեջ, ուր գործող անձերից մեկը «պատահաբար» լսում է այն, ինչ մյուսն ասում է մեկուսի՝ նպաստելով զավեշտական վիճակների հետագա զարգացմանը։ Ապարտ տերմինը Սունդուկյանը թարգմանել է «առանձին», իսկ Պարոնյանը՝ «մեկուսի»։

Ծանոթագրություններ 

Թատերական եզրեր