Կոնստանտին Սիմոնով

Կոնստանտին (Կիրիլ) Միխայլովիչ Սիմոնով (, ), ռուս խորհրդային գրող, հասարակական գործիչ։ Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1974)։ ԽՄԿԿ անդամ 1942 թվականից։

Կենսագրություն 
Ավարտել է Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտը (1938)։ Վերահաս պատերազմի զգացողությամբ են գրված «Հաղթողը» (1937), «Սառցաջարդ» (1938), «Սուվորով» (1939) պոեմները։ Նախապատերազմյան շրջանում է ձևավորվել Սիմոնովի ստեղծագործության հիմնական՝ արիության ու հերոսության թեման («Մի սիրո պատմություն», 1940, «Մեր քաղաքի երիտասարդը», 1941, ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1942, համանուն կինոնկար, 1942)։ Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին եղել է «Կրասնայա Զվեզդա» («Красняя звезда») թերթի ռազմաճակատային թղթակիցը։ Առաջիններից մեկն է, որ դիմել է պատերազմում ռուս մարդու թեմային («Ռուս մարդիկ», 1942, ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1943, պիես․ «Օրեր և գիշերներ», 1943-1944, ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1946, համանուն կինոնկար, 1945, հայկական հրատարակություն 1949)։ Պատերազմի տարիներին ժողովրդականություն են վայելել Սիմոնովի քնարական բանաստեղծությունները («Քեզ հետ և առանց քեզ», 1942, հայկական հրատարակություն 1943, «Պատերազմ», 1944 և այլ ժողովածուներ)։ «Սառը պատերազմի» շրջանում Սիմոնովը գրել է գաղափարապես հրատապ գործեր («Ռուսական հարց», 1946, ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1947, «Ուրիշի ստվերը», 1949, ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1950, պիեսներ․ «Բարեկամներ և թշնամիներ», 1948, ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1949, հայկական հրատարակություն 1950, բանաստեղծությունների գիրք)։ 1950-ական թվականների կեսերից Սիմոնով ստեղծել է «Ողջերն ու մեռածները» (լենինյան մրցանակ, 1974) եռերգությունը՝ «Ողջերն ու մեռածները» (1954-1959), համանուն կինոնկար, 1964, հայկական հրատարակություն 1971), «Զինվոր չեն ծնվում» (1963-1964, կինոնկար՝ «Հատուցում», 1969, հայկական հրատարակություն 1975) և «Վերջին ամառը» (1970-1971, հայկական հրատարակություն 1979) վեպերը՝ Երկրորդ աշխարհամարտում խորհրդային ժողովրդի հաղթանակի ուղու մասին գեղարվեստական հետազոտությունը։ Եռերգությանը նյութով հարում են «Հարավային պաամվածքներ>-ը (1956-1961), «Լոպալոինի գրառումներից» (1965), «Քսան օր առանց պատերազմի» (1972) վիպակները։ Հրատարակվել են նաե Սիմոնովի «Հայրենիքի ծուխը» (1947) վիպակը, «Չորրորդը» (1961) և շատ այլ պիեսներ, գեղարվեստական ու վավերագրական սցենարներ, պոեմներ և այլ գործեր։ Նրա շատ ստեղծագործություններ թարգմանվել են ԽՍՀՄ և այլ ժողովուրդների լեզուներով։ Բազմակողմանի է Սիմոնովի հասարակական գործունեությունը, եղել է «Լիտերատուրնայա գազետա» («Литературная газета», 1938, 1950-1954) թերթի, «Նովի միր» («Новый мир», 1946-1950, 1954-1958) ամսագրի խմբագիրը, ԽՍՀՄ գրողների միության վարչության գլխավոր քարտուղարի տեղակալը (1946-1954)։ ԽՄԿԿ Կենտկոմի անդամության թեկնածու (1952-1956), ԽՄԿԿ ԿՎՀ անդամ (1956-1961 թվականներին և 1976-79 թվականներին)։ ԽՍՀՄ 2-3 գումարումների Գերագույն խորհրդի դեպուտատ։ Խաղաղության պաշտպանության խորհրդային կոմիտեի նախագահության անդամ (1949 թվականից)։ ԽՍՀՄ գրողների միության վարչության քարտուղար (1954-1959 թվականներին և 1967 թվականից)։

Պարգևներ 
Պարգևատրվել է Լենինի 3 և 5 այլ շքանշաններով։

Ծանոթագրություններ 

Խորհրդային տղամարդ գրողներ
ՌԽՖՍՀ Վասիլև եղբայրների անվան պետական մրցանակի դափնեկիրներ
ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ
ԽՄԿԿ անդամներ
ԽՍՀՄ ԳԽ 2-րդ գումարման պատգամավորներ
ԽՍՀՄ ԳԽ 3-րդ գումարման պատգամավորներ
20-րդ դարի ռուս բանաստեղծներ
20-րդ դարի վիպասաններ
Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտի շրջանավարտներ
Խորհրդային բանաստեղծներ
Խորհրդային թարգմանիչներ
20-րդ դարի տղամարդ գրողներ
Խորհրդային հուշագիրներ
Ստալինգրադի ճակատամարտի մասնակիցներ
Խորհրդային վիպասաններ
20-րդ դարի լրագրողներ
Խորհրդային պատմվածքագիրներ
Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ
ԽՄԿԿ 24-րդ համագումարի պատվիրակներ
ԽՄԿԿ 23-րդ համագումարի պատվիրակներ
ԽՄԿԿ 25-րդ համագումարի պատվիրակներ
ԽՍՀՄ ԳԽ Ազգությունների խորհրդի 3-րդ գումարման պատգամավորներ
Բեռլինի գեղարվեստի ակադեմիայի անդամներ
Ռուսաստանի քաղաքական գործիչներ
Ռուս հասարակական գործիչներ
Ռուս լրագրողներ
Ռուս սցենարիստներ
Ռուս դրամատուրգներ
Ռուս հուշավիպագիրներ
Թոքի քաղցկեղից մահացածներ