Սուրբ Սրբոց (Երուսաղեմ)

«Սուրբ Սրբոց», հին հրեական խորանի (հետագայում՝ Երուսաղեմի տաճարի) սրբազան մասը, որտեղ տարին մեկ անգամ մտնելու իրավունք ուներ միայն քահանայապետը։ Ըստ կրոնական ավանդության, մինչև հրեաների արտաքսումը «Սուրբ Սրբոց»-ում պահվում էր Մովսես մարգարեի «Կտակարանի» կամ «Ուխտի» տապանը։ Փոխաբերական առումով «Սուրբ Սրբոց» նշանակում է ամենանվիրական, ամենաթանկարժեք։

Երուսաղեմ
Քրիստոնեություն