Պեոն

Պեոն, պևան ( — հիմն՝ ձոնված գլխավորապես Ապոլլոնին), տաղաչափական հասկացություն, քառավանկ բանաստեղծական ոտք։ Անտիկ պոեզիայում ուներ մեկ երկար (շարժուն դրությամբ) և երեք կարճ վանկ։ Ըստ շեշտված վանկի տեղի, պեոն լինում է՝ 1-ին պեոն, 2-րդ պեոն, 3-րդ պեոն, 4-րդ պեոն։ Լեզվի վերջնաշեշտության պատճառով հայերենին հատուկ չեն 1-ին և 2-րդ պեոնները։ Ամֆիբրաքոսով գրված բանաստեղծություններում կիրառվում են 1-ին (հազվադեպ) և 4-րդ պեոններ։ Պեոնական այդպիսի ռիթմը համարվել է արագ և կենդանի, կիրառվել է հին հունական թատրոնում։ Վանկաշեշտական բանաստեղծություններում (յամբով և քորեյով) երբեմն պեոն են անվանում երկու ոտքերի (որոնցից մեկի վրա շեշտը բացակայում է) զուգակցությունը։

Անտիկ տաղաչափություն