Լամբերտի օրենք

Լասբերտի օրենք, բնութագրում է լուսարձակող կամ ցրող (դիֆուզ) մակերևույթի ճառագայթման բաշխումը։ Ձևակերպել է (1760) գերմանացի գիտնական Յոհան Հենրիխ Լամբերտը։ Լամբերտի օրենքիի համաձայն ճառագայթող կամ ցրող մակերևույթի պայծառությունը բոլոր ուղղություններով միատեսակ է։ Միևնույն ժամանակ, ըստ այդ օրենքի, մակերևույթի (օ մակերեսով) նորմալի հետ փ անկյուն կազմող ուղղությամբ՜ լույսի ուժը՝ 
 .
որտեղ B-ն միավոր մակերեսով մակերևույթի պայծառությունն է, իսկ I^Ba-ն՝ լույսի ուժը նորմալ ուղղությամբ (փ=0)։ Լամբերտի օրոնքին հետևում է, որ դիֆուզ-լուսարձակող մակերևույթից առաքված լույսի ուժը առավելագույնն է նորմայի ուղղությամբ և հավասար է զրոյի մակերևույթը շոշափող ուղղությամբ։ Թեև Լասբերտի օրենքը ճիշտ է միայն բացարձակ սև մարմնի համար, սակայն գործնականում այդ օրենքին ենթարկվում են նաև փայլատ մակերևույթները և պղտոր միջավայրերը (կաթնապակին, ամպերը ևն)։

Ֆիզիկայի օրենքներ
Օպտիկա
Լուսաչափություն