Ատրուշան

Ատրուշան (կամ կրակատուն, մեհյան, պարս. «ատաշկադէ», թարգ.՝ «կրակի տուն»), զրադաշտական կրոնում սրբազան կրակի պահպանման վայրերը։ Զրադաշտական հոգևորականության, մոգերի ծիսակարգի հիմնական նպատակներից մեկն է եղել անմար պահել հիմնական մեհյանների սրբազան կրակը։ Որոշ տեղերում այն վառվել է հարյուրամյակներ ու ավելի քան մեկ հազարամյակ։

Սրբազան կրակներ 
Զրադաշտականությունում սրբազան կրակները բաժանվել են երեք տարբեր աստիճանների։
 Շահ աթաշ Վահարամ/Բեհրամ - «Հաղթական արքա կրակ» - բարձրագույն աստիճանի սրբազական կրակ, որոնք պահպանվում ու տեղից տեղ էին տեղափոխվում միայն արքայական ընտանիքիների համար ու ցանկությամբ։ Նվիրվում էին հիմնական մեծ հաղթանակներին ու հաջողություններին։
 Աթաշ Ադուրան' - (Ադարան) - «Կրակների կրակ» - Այրվում էր հիմնականում բնակավայրերի մեհյաններում։ Նախատեսված էր զրադաշտական ամեն տեսակի տոների ու ծիսակատարությունների իրականացման համար։
 Աթաշ Դադգահ - «Օրենքով սահմանված կրակ» - Կրակ նախատեսված փոքր համայնքների ու առանձին ընտանիքների ներքին խնամքի համար։
Այժմ զրադաշտական բարձրագույն սրբազան կրակները՝ Աթաշ Վահարամները վառվում էին միայն աշխարհի ինը գործող մեհյաններում։
 Իրանշահ Iranshah Atash Behram Ուդվադա, Հնդկաստան. գործում է 1742.
 Դեսահի Desai Atash Behram Նավսարի, Հնդկաստան. գործում է 1765.
 Դադիսեթ Atash Behram Մումբայ, Հնդկաստան. գործում է 1783.
 Վաքիլ Atash Behram Սուրաթ, Հնդկաստան. գործում է 1823.
 Մոդի Modi Atash Behram Սուրաթ, Հնդկաստան. գործում է 1823.
 Վադիա Atash Behram Մումբայ, Հնդկաստան. գործում է 1830.
 Բանաջի Atash Behram Մումբայ, Հնդկաստան. գործում է 1845.
 Անժուման Atash Behram Մումբայ, Հնդկաստան. գործում է 1897.
 Յազդ Yezd Atash Behram Յազդ, Իրան. գործում է 1932.

Ծանոթագրություններ 

Զրադաշտականություն
Կրոնական կառույցներ