ՆՍՎԳ-12.7

ՆՍՎԳ-12.7, խոշոր տրամաչափի գնդացիր, որը նախատեսված է թեթև զրահապատ սարքավորումների, օդային թիրախների և կենդանի ուժի խոցման համար։

Գնդացիրը ստեղծվել է 1969-1972 թվականներին՝ Գ. Նիկիտին, Յու. Սոկոլով և Վ. Վոլկով կոնստուկտորների կողմից և այստեղից էլ ստացել է այս հապավումը։ Այս զենքի հիման վրա մշակվել է տանկային տարբերակը՝ ՆՍՎՏ։ Գնդացրի կոդային անվանումը «Ուտյոս» է։

Հետևակային հաստոցը (6Т7) գնդացրի համար մշակվել է Լ. Վ. Ստեփանովի և Կ. Ա. Բարիշևի կողմից։ Հաստոցի կառուցվածքը թույլ է տալիս այն ամրագոտիներով ամրացնել մեջքին տեղափոխման նպատակով

Գնդացրի ավտոմատիկան աշխատում է վառոդային գազերի էներգիայի հաշվին, որոնք դուրս են գալիս զենքի փողից։

Գնդացրի սնուցումը կատարվում է մետաղյա ժապավենի միջոցով, որը պարունակում է 50 փամփուշտ։

ՆՎՍԳ 12,7-ի մասին որոշ տվյալներ.
 գնդացրի փողի տրամաչափը 12.7 մմ է,
 բուն գնդացրի զանգվածը 25 կգ է,
 փողի զանգվածը 9 կգ է,
 հաստոցի զանգվածը կազմում է 16 կգ ,
 նշանառու օպտիկական սարքի զանգվածը 1.7 կգ, իսկ նշանառու սարքի կոմպլեկտը 5.3 կգ
 50 փամփուշտանոց արկղի քաշը 11.1 կգ է,
 փամփուշտների զանգվածը կազմում է 123-137 գ, իսկ գնդակներինը՝ 44,3-49,5 գ
 Բ-32 գնդակի թռիչքի առավելագույն հեռավորությունը 6000 մ է,
 թեթև զրահապատ սարքավորումների հանդեպ իրական կրակի հեռավորությունը 800 մ է, իսկ մարդկանց և օդային թիրախների հանդեպ 1500 մ,
 զենքից կրակելու համար օգտագործում են 12,7 մմ-ոց փամփուշտներ՝ Բ-32 (Б-32), ԲԶՏ-44 (БЗТ-44) և ՄԴԶ (МДЗ) գնդակներով։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 
 «Руководство по 12,7 мм пулемету «Утес» (НСВ-12,7)», 2-րդ թողարկում, Մոսկվա, 1986 թ.:

Գնդացիրներ