Արաբկիրի բարբառ

Արաբկիրի բարբառ, հայերենի կը ճյուղի բարբառ։

Տարածվածություն 
Խոսվում էր Փոքր Հայքի հարավային մասում՝ Արաբկիր, Տիվրիկ, Կյուրին, Տարենտե, ինչպես և Կեսարիայի ու Յոզղատի գյուղերից մի քանիսում։ Գրաբարին մոտ գծեր ունի։ Գործիականը կազմվում է օք-ով, սահմանական ներկան և անկատարը կազմվում են գա, գօ, գու մասնիկներով (նախադաս կամ ետադաս), որոնք ձայնավորով սկսվող բայերի մոտ կրկնվում են (գա գէրթամ)։ Շարունակական ներկան և անկատարը կազմվում են ընը, նը(ը) մասնիկներով (գէրթամ ընը). ապառնին՝ դի (ձայնավորի մոտ՝ դ մասնիկով(դէրթամ)։

Գրականություն 

 Մելիք Ս. Դավիթ-բեկ, Արաբկիրի գաւառաբարբառը, Վիեննա, 1919։
 Աճառյան Հրաչյա, Հայ բարբառագիտություն, Մոսկվա-Նոր Նախիջևան, 1911։
 Ջահուկյան Գևորգ, Հայ բարբառագիտության ներածություն, Երևան, 1972։

Ծանոթագրություններ 

Կը ճյուղի բարբառներ