Վիլհելմ Ստեյնից

Վիլհելմ Ստեյնից (Շտայնից; , , )։ Շախմատի աշխարհի առաջին պաշտոնական չեմպիոն (1886 - 1894), 19-րդ դարի ամենանշանավոր շախմատային տեսաբան։

Կենսագրություն

Վաղ տարիներ 

Վոլֆ Ստեյնիցը (Վիլհելմ անունը նա վերցրել է հետագայում) ծնվել է Պրահայի հրեական գետտոյում։ Նա աղքատ հրեա դերձակ Յոզեֆ-Սոլոմոն Ստեյնիցի (1789 - 1868) և Աննա Ստեյնիցի (ծնյալ՝ Տորշևա) (1804 - 1845) բազմազավակ (ընդհանուր առմամբ ընտանիքում կար 13 երեխա՝ 7 տղա և 6 աղջիկ) ընտանիքի վերջին երեխան էր։ Շախմատ խաղալ սովորել է 12 տարեկանում ու, տարվելով դրանով, շուտով դրսևորել նկատելի շախմատային ունակություններ։ Դպրոցում նա նաև հակում է դրսևորել դեպի մաթեմատիկան։ 1858-ին տեղափոխվել է Վիեննա՝ նպատակ ունենալով լրագրող դառնալ։ Զուգահեռաբար նաև մաթեմատիա է ուսումնասիրել Վիեննայի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում, սակայն ֆինանսական ու առողջական խնդիրների պատճառով շուտով կիսատ է թողել ուսումը։ Նույն ժամանակ Ստեյնիցը դարձել է Վիեննայի «Կաքավ» սրճարանի մշտական հաճախորդը, ուր միշտ հավաքվում էին քաղաքի սիրողական շախմատիստները։ Նա գումար էր վաստակում սրճարանում գումարի դիմաց շախմատ խաղալով՝ միաժամանակ դառնալով պրոֆեսիոնալ։ Մրցաշարերին մասնակցությունը սկսել է 1859-ին՝ մասնակցելով Վիեննայի շախմատային հանրության մրցաշարին՝ 1859  - 3-րդ տեղ, 1860  - 2-րդ տեղ, 1861  - 1-ին տեղ (30/31 միավոր արդյունքով)։ Այս շրջանում նրան սկսել են կոչել «Ավստրիական Մորֆի»։ 1862 թվականին ներկայացրել է Ավստրիական Կայսրություն-ը Լոնդոն-ի 2-րդ միջազգային մրցաշարում և զբաղեցրել 6-րդ տեղը (13 հնարավորից 8 միավորով)։ Ընդ որում նրա պարտիան Օգոստոս Մոնգրեդիենի հետ ճանաչվել է մրցաշարի լավագույն պարտիա։ Մրցաշարի ավատրից անմիջապես հետո Ստեյնիցը անհատական մրցամարտում հաղթել է Սերաֆինո Դյուբուային (5 հաղթանակ, 1 ոչ ոքի, 3 պարտություն)։ Նույն թվականից հաստատվել է Լոնդոնում։ 1862-63 թթ.-ին անհատական հանդիպումներում ջախջախել է 2 տարի առաջ շախմատ խաղալ սկսած, սակայն արդեն համաշխարհային լավագույն շախմատիստների 20-յակում տեղ զբաղեցնող Ջոզեֆ Հենրի Բլեքբըրնին (7 հաղթանակ, 2 ոչ ոքի, 1 պարտություն)։ Նույն թվականին Ստեյնիցը ևս երկու տպավորիչ հաղթանակ է տանում Ֆրեներիկ Դիկոնի (5 հաղթանակ, 1 ոչ ոքի, 1 պարտություն) և Օգոստոս Մոնգրեդիենի (7 հաղթանակ, ոչ մի պարտություն) նկատմամբ։ Հաջորդ՝ 1864 թ. վստահ առավելության է հասնում Ուիլիամ Գրինի նկատմամբ (8 հաղթանակ, 2 ոչ ոքի, ոչ մի պարտություն)։ Այս հաջողություները սակայն իրենց գինն ունեին.1863 թվականի մարտին Ստեյնիցը նամակով պարտքերը չվճարելու համար ներողություն է խնդրում Իգնաց Կոլիշից։ Դրա հիմնական պատճառն այն էր որ քանի դեռ Ստեյնիցը մրցում էր Միացյալ Թագավորությունը ներայացնող վարպետների հետ Դանիել Հարվիցը «փախցրել էր» նրա հիմնական եկամուտն ապահովող Լոնդոնի շախմատային ակումբի հաճախորդներին։ 1865 և 1866 թթ.-ին հաջողության է հասել համապատասխանաբար Դուբլինի և Լոնդոնի մրցաշարերում՝ դրսևորելով շախմատային ստրատեգիկ մտածողության առաջին օրինակները։  Այս հաջողություններն ամրագրում եմ Ստեյնիցի անունը աշխարհի ուժեղագույն շախմատիստների ցանկում և հնարավորություն տալիս ձեռնոց նետելու Ադոլֆ Անդերսենին։ Վերջինս 1851 և 1862 թթ. Լոնդոնի միջազգային մրցաշարերում տարած հաղթանակներից ու գործող լավագույն շախմատիստ Պոլ Մորֆիի շախմատին հրաժեշտ տալուց հետո համարվում էր մոլորակի լավագույն ակտիվ խաղացողը։ Լոնդոնյան 3 շախմատային ակումբների կազմակերպած այս մրցամարտը տեղի ունենում 1866 թ. հուլիսի 14-ից օգոստոսի 10-ը մինչև 8 հաղթանակ կանոնակարգով։ Յուրաքանչյուր 20 քայլի համար հատկացվում էր 2 ժամ։ Այս մրցամարտը համարվում է շախմատի պատմության մեջ ամենասկզբունքայիններից մեկը՝ բոլոր պարտիաներն արդյունավետ էին։ Ստեյնիցը սպիտակներով կիրառում էր միայն Արքայական գամբիտ, իսկ Անդերսենը միայն Էվանսի գամբիտ (բացի 13-րդ պարտիայից, ուր նա ընտրել էր դիրքային մանևրման մարտավարություն)։ Առաջին հինգ պարտիաներից հետո իշխում էր Ստեյնիցը՝ 4։1 (պարտվել էր 1-ին պարտիայում), բայց հաղթելով 4 պարտիա անընդմեջ Անդերսենը խլում է նախաձեռնությունը։ Հաջորդող 5 պարտիաներում Ստեյնիցը կրկին ավելի ուժեղ է գտնվում՝ հավաքելով 4/5 միավոր (պարտվել էր 12-րդ պարտիայում) հաղթում ընդհանուր 8։6 հաշվով։ Որպես արդյունք Ստեյնիցը ճանաչվում է աշխարհի ուժեղագույն շախմատիստ Մրցանակային ֆոնդը նախատեսում էր £100 հաղթողին (Ստեյնից) և £20 պարտվողին (Անդերսեն)։ Հաղթողի մրցանանակը բավականին մեծ գումար էր այն ժամանակների համար՝ հավասար այժմյան £60, 000-ի։

Գերիշխանություն շախմատային աշխարհում և գահակալում 
Ստեյնիցը 30 տարի շարունակ՝ 1862-92 թթ., հաղթում էր բոլոր անհատական մրցախաղերը՝ հաճախ զգալի առավելությամբ։ Անդերսենի նկատմամբ հաղթանակից հետո նրա հաղթանակները Հենրի Բըրդի (1866 թ., 7 հաղթանակ, 5 պարտություն, 5 ոչ ոքի) և հատկապես Ջոզեֆ Հենրի Բլեքբըրնի (1870 թ., 5 հաղթանակ, 1 ոչ ոքի, ոչ մի պարտություն) նկատմամբ հաստատեցին Ստեյնիցի համբավը, որպես լավագույն մրցախաղային շախմատիստ։ Երկու տարի անց Ստեյնիցը մեծ առավելությամբ ջախջախում է Յոհան Ցուկերտորտին (1872 թ. օգոստոս-սեպտեմբեր, 7 հաղթանակ, 1 պարտություն, 4 ոչ ոքի), ով վստահորեն մուտք էր գործել շախմատային էլիտա մեկ տարի առաջ՝ հաղթելով նույն Ադոլֆ Անդերսենին։ Բայց նրան երկար ժամանակ չէր հաջողվում առաջին մրցանակ նվաճել խոշոր մրցաշարերում. Փարիզի 3-րդ միջազգային մրցաշար՝ 3-րդ տեղ (1867 թ., զիջելով Իգնաց Կոլիշին և Շիմոն Վինևարին), Դանդիի մրցաշար՝ 2-րդ մրցանակ (1867 թ., զիջելով Գուստավ Նեյմանին), Բադեն-Բադենի մրցաշար՝ 2-րդ մրցանակ (1870 թ., զիջելով Ադոլֆ Անդերսենին)

Ծանոթագրություններ 

Շախմատի աշխարհի չեմպիոններ