Սպասպետ

Սպասպետ (), Հին Վրաստանում զորքերի հրամանատարի տիտղոսը։ Համապատասխանում է հայկական «սպարապետ» կոչմանը։ Համաձայն վրացի պատմաբան Մ. Կ. Անդրոնիկաշվիլու եզրը փոխարինվել է միջին պարսկերենից և լայն տարածում է ստացել Վրաստանում։ Ջավանշիր Ջավանշերիանիի «Վախթանգ Գորգասալի կյանքը» աշխատությունում վկայվում է սպասպետների մեծ նշանակության մասին։ Կա կարծիք, ըստ որի Քարթլիում գոյություն ուներ պետական վարչության պետի՝ թագավորից հետո երկրորդ անձի ինստուտը։ Ստրաբոնը իր «Աշխարհագրություն»-ում գրում էր, որ Վիրքում թագավորից հետո երկրորդ անձը գերագույն դատավորն ու գնդապետն էր։ Ն. Ա. Բերձենիշվիլին նշում էր, որ Ջավանշիրի խոսքերից պարզ է դառնում, որ այդ պատմաբանը արդեն չէր հասկանում այն փաստը, որ սպասպետը գլխավոր հրամանատարն է, բոլոր էրիսթավների առաջնորդը և համարում է սպասպետին ուղղակի թագավորի դաստիարակչի պատվավոր տիտղոս։ Շոթա Ռուսթավելու «Ընձենավոր» պոեմում հերոսներից մեկը՝ Ավթանդիլը, սպասպետ էր։ Պոեմի տեքստից երևում է, որ նա հրամանատար էր։

Տես նաև 
 Սպարապետ

Ծանոթագրություններ 

Վրաստանի տիտղոսներ
Զինվորական կոչումներ
Վրացերեն բառեր և արտահայտություններ
Վրաստանի ռազմական պատմություն