توماس ویلفرد

«توماس ویلفرد» (متولد18 ژوئن 1889 در نایستود، دانمارک - 15 اوت 1968 در نیاک، نیویورک) با نام اصلی  «ریچاردادگار لوستروم»، نوازنده و مخترع بود. او بیشتر به خاطر هنر سبک خود که آن را لومیا نامیده و طراحی‌هایش برای ارگان های رنگی به نام کلاویلوکس معروف است. ویلفرد به اصطلاح "ارگ رنگی" علاقه نداشت و کلمه "Clavilux" را از لاتین به معنای "نور با کلید نواخته می شود" ابداع کرد. آثار نوآورانه و جنبشی او ظهور هنر نور را در آمریکا پیش‌بینی کرد و بر نسل‌های بعدی هنرمندان تجسمی تأثیر گذاشت.

هنرمندان تجسمی
هنرمندان موسیقی بصری

زندگی نامه 
پدر ویلفرد یک استودیوی عکاسی را اداره می کرد و ویلفرد جوان در سنین جوانی در معرض هنر قرار گرفت. او نقاشی و شعر را در پاریس خواند و در اوایل به‌عنوان "ویلفرد نوازنده عود" در سفر به اروپا و آمریکا در حال اجرای آوازهای مینسترل بر روی عود باستانی به موفقیت دست یافت. در حدود سال 1905، ویلفرد شروع به آزمایش با تکه‌های شیشه رنگی و منابع نور کرد. پس از نقل مکان به نیویورک، او همراه با کلود فایت براگدون و کرک پاتریک بریس گروهی از تئوسوفیست‌ها به نام پرومته ها را تأسیس کردند. پرومته ها به کاوش در امور معنوی از طریق بیان هنری مدرن اختصاص داشتند. بریس به عنوان حامی گروه نیز خدمت کرد. در حالی که بسیاری از مردم نور را به عنوان یک رسانه هنری (به ویژه اندام های رنگی) آزمایش کرده بودند، ویلفرد اولین کسی بود که از نور به عنوان یک هنر رسمی صحبت کرد. او اصطلاح «لومیا» را برای توصیف «هنر هشتم» ابداع کرد که در آن نور به‌عنوان یک شکل هنری بیانگر به تنهایی می‌ایستد. ویلفرد مشتاق بود که لومیا باید یک هنر خاموش باشد. مکانیسم‌های ویلفرد اغلب طرح‌های پیچیده‌ای بودند که از مکتب Rube Goldberg توصیف شده‌اند. او یک هنرمند با تجربه بود اما تحصیلات  مکانیکی کمی داشت. گفته می شود، دستگاه های او بسیار محکم بودند و بسیاری از آنها هنوز با اکثر قطعات اصلی کار می کنند. در سال 1919، ویلفرد مدل A Clavilux را در استودیوی لانگ آیلند خود (واقع در املاک بریس) ساخت. اولین رسیتال عمومی در سال 1922 برگزار شد و اجراهایی را در کلاویلوکس مدل B برای تماشاگران در خانه نمایش محله در نیویورک به نمایش گذاشت. مطبوعات به شدت استقبال کردند. در بین تماشاچیان آن شب اول لئوپولد استوکوفسکی بود. کلاویلوکس ساز پیچیده ای بود که به فرد اجازه می داد آهنگ های لومیا را خلق و اجرا کند. مدل های بعدی B-H مدل های تور و سخنرانی بودند که آخرین مدلشان قبل ازجنگ جهانی دوم ساخته شد. ویلفرد مؤسسه هنری نور را تأسیس کرد که یک سالن رسیتال در چلسی داشت و بعد ها در کاخ بزرگ مرکزی. 

جنگ جهانی دوم باعث شد که تئاتر کاخ بزرگ مرکزی به یک مرکز معرفی ارتش تبدیل شود و ویلفرد با خدمت به عنوان مترجم سهم خود را برای متفقین انجام داد. پس از جنگ، ویلفرد دیگر رسیتال کلاویلوکس را اجرا نکرد و کار خود را بر روی لومیا ضبط شده و نمایش تئاتر متمرکز کرد. ویلفرد همچنین در کار با مناظر پیش بینی شده برای تئاتر پیشگام بود. موفقیت اولیه او در این کار، تولید 1930 برادوی "وایکینگ ها"  از ایبسن بود. ویلفرد در دهه 1950 با جان اشبی کانوی دانشگاه واشنگتن کار مهمی در این زمینه انجام داد.

کلاویلوکس کار می کند 
از اواخر دهه 1920، ویلفرد شروع به ساخت دستگاه‌های لومیا کوچک‌تر و کم‌پیچیده‌تر کرد، برخی برای نمایشگاه خانگی در نظر گرفته شدند، در حالی که برخی دیگر برای نصب در موزه‌ها و گالری‌های هنری طراحی شدند. 

* رومیزی کلاویلوکس یا "لومینار" 

*خانه کلاویلوکس یا «کلاویلوکس جونیور». 

* کلاویلوکس خانگی (این‌ها با کلاویلوکس جونیور تفاوت داشتند) 

*آهنگ های ضبط شده لومیا

از سال 1931، او شروع به تغییر تأکید خود بر لومیا از رسیتال کنسرت‌ها به نمایشگاه‌های موزه و گالری کرد. تنها حدود سی و پنج ترکیب موجود از کلاویلوکس جونیور و لومیا وجود دارد. ویلفرد به صراحت مخالفت خود را با ضبط آثار لومیا بر روی فیلم بیان کرده است (در نوشته‌های جمع‌آوری شده اش در «توماس ویلفرد کلاویلوکس»)، که بقای آثارش را به وجود ماشین‌هایش وابسته کرده است. بیشتر آثار موجود در مجموعه اپشتاین هستند و خانواده‌ی اپشتاین ترکیبات لومیا را به موزه‌های سراسر جهان امانت داده‌اند. در سال 2003، دو کلاویلوکس اصلی (مدل های E & G) از زباله دانی روستای شرقی نجات یافتند و اکنون در سیاتل، واشنگتن در انتظار بازسازی توسط اپشتاین ها نگهداری می شوند.

نمایشگاه های موزه 
در سال 1952، او در نمایشگاه تأثیرگذار موزه هنر مدرن «15 آمریکایی» در کنار اکسپرسیونیست های انتزاعی مانند جکسون پولاک، ویلم دی کونینگ شرکت کرد. و مارک روتکو. ویلفرد در این مرحله از زندگی حرفه‌ای خود، از یک موزیکال به یک قیاس مبتنی بر نقاشی برای "لومیا" تغییر جهت داد تا آن را برای عموم مردم توضیح دهد. یکی از اینستالیشن‌های او، "سوئیت لومیا, Opus8ors مسحور شد" 1964 تا 1980، زمانی که برچیده شد و در انبار قرار گرفت. موزه هنر مدرن دارای سه کامپ ویلفرد لومیا است موقعیت ها و بسیاری از هنرمندان عصر روانگردان پس از دیدن ترکیبات MoMA الهام گرفتند که با نور کار کنند. به دلیل تأثیر او بر این نسل از هنرمندان، آخرین اثر ویلفرد "لوکاتا، اپوس 162" در نمایشگاه "تابستان عشق" که در بهار 2007 میزبان موزه ویتنی بود، قرار گرفت. در سال 2017، گالری هنر دانشگاه ییل اولین نمایشگاهی را که صرفاً به ویلفرد و آهنگ‌های سبک او در بیش از چهل سال اختصاص داده شده بود، ترتیب داد. از 17 فوریه 2017 تا 23 ژوئیه 2017، قبل از سفر به موزه هنر آمریکایی اسمیتسونیان در واشنگتن دی سی از 6 اکتبر 2017 تا 7 ژانویه 2018 در گالری هنر دانشگاه ییل در معرض دید قرار گرفت.

در فرهنگ عامه 
در سال 2011، گزیده‌های کوتاهی از "اپوس 161"، آخرین اثر لومیا ویلفرد، در چندین نقطه مهم در فیلم ترنس مالیک (درخت زندگی)نمایش داده شد.

امیرمسعود پردلی خبرنگار ایرانی در یک برنامه درباره ویلفرد گفت حیف که ما کمتر درباره آن شنیدیم

همچنین ببینید 

 صفحه کلید سبک
 ارگان رنگی
 لوئیس برتراند کاستل
 مری هالاک-گرینوالت
 اسکار فیشینگر
 ویلیام موریتز
 لومیا (هنر)

منابع