تاب‌آوری شهری

تاب‌آوری شهری  معمولاً به عنوان «توانایی قابل اندازه‌گیری هر سیستم شهری، با ساکنانش، برای حفظ تداوم در طول همه تنش‌ها، در حالی که سازگاری مثبت و تبدیل به سمت پایداری است» تعریف می‌شود. بنابراین شهر تاب‌آور، شهری است که برای آماده شدن و پاسخگویی به همه گونه مخاطرات - طبیعی و انسانی، ناگهانی و کند، مورد انتظار و غیرمنتظره - ارزیابی، برنامه‌ریزی و اقدام می‌کند. شهرهای تاب‌آور موقعیت بهتری برای محافظت و ارتقای زندگی مردم، تضمین دستاوردهای توسعه، ایجاد یک محیط قابل سرمایه‌گذاری و ایجاد تغییرات مثبت دارند. بحث دانشگاهی تاب‌آوری شهری در درجه اول بر سه تهدید متمایز متمرکز شده‌است. تغییرات آب و هوایی، بلایای طبیعی و تروریسم. تاب‌آوری در برابر این تهدیدها در زمینه جنبه‌های غیرکالبدی و همچنین کالبدی برنامه‌ریزی و طراحی شهری مورد بحث قرار گرفته‌است. بر این اساس، راهبردهای تاب‌آوری تمایل دارند که از دیدگاه مقابله با تروریسم، سایر بلایای طبیعی (زمین‌لرزه، آتش‌سوزی، سونامی، سیل‌های ساحلی، شراره‌های خورشیدی و دیگر) و پذیرش زیرساخت‌های انرژی پایدار برررسی شوند.

منابع 

برنامه‌ریزی و طراحی شهری
مدیریت فاجعه