امارت اسلامی بیاره

امارت اسلامی بیاره یک شبه دولت اسلامی کردی بود که مدت کوتاهی به رسمیت شناخته نشده بود، که در سال ۲۰۰۱ از عراق اعلام استقلال کرد و در سال ۲۰۰۳ به پایان رسید.

استقلال 
در سپتامبر ۲۰۰۱، در منطقه بیاره، واقع در ارتفاعات منطقه اورامان در مرز ایران و عراق، در نزدیکی شهر حلبچه، یک گروه جهادی کردی به نام انصار الاسلام، امارت اسلامی بیاره را تأسیس کرد. شهر بیاره به عنوان مرکز آن. ملا کریکار رئیس امارت بود. امارت اولین باری بود که اسلام گرایان کردی عراق در کنترل قلمرو و برقراری قوانین شریعت موفق شدند.  جهادگران کردی از ایران کمک های حیاتی فرامرزی به امارت اسلامی ارائه کردند.  با این منطقه تحت تحریم، جهادگران کرد ایرانی شبکه‌هایی را ایجاد کردند که به طور غیرقانونی به این منطقه قاچاق می‌کردند و به امارت کمک می‌کردند.

زندگی در امارت اسلامی 
حکومت اسلامی بیاره در وضعیت وحشتناکی قرار داشت.  همه جا از راه دور توسط دشمنان محاصره شده بودند، مانند اقلیم کردستان، عراق، ایران، ترکیه و سوریه، اگرچه 2 مورد آخر به دلیل دور بودن آنها بی اثر بودند. یکی از دلایل اقامت او این بود که کردهای ایران به این منطقه قاچاق می کردند و اسامه بن لادن کمک و پول به بیاره فرستاده بود. مبارزان انصارالاسلام در امارت اسلامی بیاره هویت کردی و مسلمان خود را پذیرفتند و از سبک زندگی مذهبی، فرهنگی و سنتی دفاع کردند. مبارزان انصارالاسلام بیشتر در فیلم ها و زندگی روزمره خود لباس های فرهنگی کردی به تن می کردند. مبارزان انصارالاسلام همچنین به ارتکاب جنایات علیه غیرنظامیان، از جمله آزار و اذیت غیرمسلمانان، اجرای قوانین سختگیرانه شریعت، تخریب هر چیزی که آن را «غیراسلامی» اعلام کردند، و هتک حرمت زیارتگاه های صوفی متهم شده اند. دیده‌بان حقوق بشر همچنین مبارزان انصارالاسلام را به شکنجه زندانیان و اعدام پیشمرگه‌ها، ارتش عراق یا سربازان ارتش آمریکا که اسیر شده بودند، معمولاً با سر بریدن متهم کرد. ایران به حمایت و داشتن روابط با امارت اسلامی بیاره متهم شد.

سقوط امارت 
این امارت پس از آن پایان یافت که ایالات متحده با حمایت عراق و اقلیم کردستان، در سال ۲۰۰۳ مجموعه ای از حملات را با موشک به بیاره رهبری کرد، سپس چند روز بعد با حمله ای مضاعف شد.  پس از از دست دادن امارت، مبارزان انصار در مرز ایران و عراق تجمع کردند، جایی که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران توجهی به فعالیت جهادگران کرد نداشت و کردهای ایرانی که به رزمندگان انصار به ایران پناهنده شدند، موافقت طرف ایرانی را دریافت کردند.  تنها در صورتی که جابجایی رزمندگان انصار به صورت بی سر و صدا و مخفیانه انجام شود و همچنین جهادگران در محله های دور افتاده اسکان داده شوند.  سپاه به کردهای ایرانی که محل اسکان اعضای انصار بودند هشدار داد که اگر جهادگران در کنار هم یا در شهرهای بزرگ دیده شوند، دستگیر و به عراق بازگردانده خواهند شد.  همچنین سپاه دستور داد که مداوای مجروحان به صورت مخفیانه انجام شود.  برخی از جهادگران کرد خانواده های خود را با خود به ایران آوردند.  برخی از آنها به مدت دو هفته توسط مقامات بازداشت شدند و سپس آزاد شدند و اجازه داده شدند در ایران بمانند.  همچنین ادعا شده بود که انصارالله با ایران توافق کردند که به هیچ نیروی ایرانی حمله نکنند.  برخی از جهادگران چند ماه بعد به عراق بازگشتند، یا به گروه‌های جهادی دیگر پیوستند یا سبک زندگی جهادی را کنار گذاشتند. 

در اواخر سال ۲۰۱۶، تقریباً همزمان با اعلام استقلال بیارا در سال ۲۰۰۱، ملا کرکار اظهار داشت که "زمان جدایی از عراق فرا رسیده است" و او "با تمام وجود" از استقلال کردستان حمایت می کند، حتی اگر از احزاب کردی (عمدتاً) حمایت نمی کند.  حزب دمکرات کردستان و اتحادیه میهنی کردستان نیز به دلیل تمایلات سکولار خود اعلام کرد که دیگر هیچ چیز بدی با هیچ یک از مقامات دولتی کرد ندارد.

همچنین ببینید
 امارت اسلامی افغانستان (۱۹۹۶–۲۰۰۱)
 امارت اسلامی کنر
 اسلام‌گرایی
 کردستان
 مجاهدین کردستان

منابع

عراق در دهه ۲۰۰۰ (میلادی)
بنیان‌گذاری‌های ۲۰۰۱ (میلادی) در آسیا
انحلال‌های ۲۰۰۳ (میلادی) در آسیا
امارات
کشورهای پیشین در آسیا
کشورهای پیشین در غرب آسیا
امارت‌های سابق
کشورهای غیررسمی پیشین
کردستان ایران
کردستان عراق
شورش‌ها در آسیا
ایالت‌ها و قلمروهای منحل‌شده در ۲۰۰۳ (میلادی)
ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۰۱ (میلادی)