جوامع شاکر

جوامع شاکر () فرقه ای از مسیحیت هستند که به تجرد، زندگی جمعی، اعتراف به گناه، برابری طلبی و صلح طلبی اعتقاد دارند. پس از شروع در انگلستان، شاکرها آن کشور را به مقصد مستعمرات انگلیسی در آمریکای شمالی در سال ۱۷۷۴ ترک کردند. شاکرها در اواخر قرن هجدهم و در تمام قرن نوزدهم جوامع متعددی را ایجاد کردند. اولین دهکده‌ها در ایالت‌های بالاایالت نیویورک و ایالت‌های نیوانگلند سازمان‌دهی شدند، و از طریق تلاش‌های میسیونری شاکر، جوامع شاکر در ایالت‌های غرب میانه آمریکا ظاهر شدند. جوامع شاکرها توسط اسقف‌های منطقه اداره می‌شدند و در درون جوامع افراد در واحدهای «خانوادگی» گروه‌بندی می‌شدند و برای مدیریت فعالیت‌های روزانه با هم کار می‌کردند. تا سال ۱۸۳۶، هجده جامعه بزرگ و بلندمدت، شامل حدود ۶۰ خانواده، همراه با یک کمون شکست خورده در ایندیانا، تأسیس شد. بسیاری از جوامع کوچکتر و کوتاه مدت در طول قرن ۱۹ تأسیس شدند، از جمله دو سرمایه‌گذاری ناموفق در جنوب شرقی ایالات متحده و یک جامعه شهری در فیلادلفیا، پنسیلوانیا. شاکرها در دهه ۱۸۴۰ و اوایل دهه ۱۸۵۰ به اوج جمعیت رسیدند و تعداد اعضای آن بین ۴۰۰۰ تا ۹۰۰۰ نفر بود. رشد اعضا از اواسط دهه ۱۸۵۰ شروع به رکود کرد. در آشفتگی جنگ داخلی آمریکا و متعاقب آن انقلاب صنعتی، شاکریسم به شدت رو به افول رفت. با کاهش تعداد شاکرهای زنده، کمون‌های شاکر منحل شدند یا دیگر وجود نداشتند. برخی از ساختمان‌ها و مکان‌های آن‌ها به موزه تبدیل شده‌اند و بسیاری از آن‌ها مناطق تاریخی هستند که در فهرست ملی مکان‌های تاریخی قرار دارند. تنها جامعه فعال دهکده شاکر لیک ساباسدی در مین است که از حداقل سه عضو فعال تشکیل شده‌است.

منابع 

 

شاکرها