هربرت فیگل

هربرت فیگل (به انگلیسی: Herbert Feigl) (زاده 14 دسامبر 1902 – 1 ژوئن 1988) فیلسوف اتریشی - آمریکایی و از اعضای اولیه حلقه وین بود. او اصطلاح «آویزهای نومولوژیک» را ابداع کرد.

زندگی 
فیگل در لیبرتس (رایچنبرگ به آلمانی: Reichenberg) بوهمیا، فرزند بافنده‌ای بود که طراح پارچه شد. او در یک خانواده یهودی (البته نه مذهبی) به دنیا آمد. فیگل در سال ۱۹۲۲ در دانشگاه وین فارغ‌التحصیل شد و فیزیک و فلسفه را زیر نظر موریتس شلیک، هانس هان، هانس تیرینگ و کارل بولر تحصیل کرد. او در سال ۱۹۲۴ به یکی از اعضای حلقه وین تبدیل شد و یکی از معدود اعضای حلقه (همراه با شلیک و فردریش وایسمن) بود که گفتگوهای گسترده‌ای با لودویگ ویتگنشتاین و کارل پوپر داشت. فیگل در سال ۱۹۲۷ دکترای خود را در وین دریافت کرد. او اولین کتاب خود را در سال ۱۹۲۹، با نام «نظریه و تجربه در فیزیک (به انگلیسی: Theorie und Erfahrung in der Physik)» منتشر کرد.

فیگل در سال ۱۹۳۰، با بورسیه بنیاد بین‌المللی راکفلر در دانشگاه هاروارد، با فیزیک‌دان پرسی ویلیام بریجمن، فیلسوف ویلارد کواین، و روان‌شناس استنلی اسمیت استیونز ملاقات کرد، که همه آن‌ها را به‌عنوان خویشاوند می‌دید. در سال ۱۹۳۱، به همراه آلبرت بلومبرگ، مقاله پوزیتیویسم منطقی: یک جنبش جدید اروپایی را منتشر کرد، که بر اساس تفاوت‌های واقعی بین فلسفه علم معاصر و جنبش پوزیتیویستی قدیمی‌تر، پوزیتیویسم منطقی را به «تجربه‌گرایی منطقی» تغییر نام داد.

در سال ۱۹۳۰، فیگل با ماریا کاسپار ازدواج کرد و با او به ایالات متحده مهاجرت کرد، و در آیووا اقامت گزید، تا در بخش فلسفه دانشگاه آیووا سمتی بگیرد. پسر آن‌ها اریک اتو در سال ۱۹۳۳ به دنیا آمد. در سال ۱۹۴۰، هربرت فیگل سمت استادی فلسفه در دانشگاه مینه سوتا را پذیرفت و به مدت ۳۱ سال در آن‌جا ماند. رابطه نزدیک حرفه‌ای و شخصی او با ویلفرد سلرز پروژه‌های مشترک بسیاری را ایجاد کرد، از جمله کتاب درسی "قرائت در تحلیل فلسفی" و مجله "مطالعات فلسفی" که او و سلرز (به همراه سایر همکارانش) در سال ۱۹۴۹ تأسیس کردند.

او در سال ۱۹۵۳، مرکز فلسفه علم مینه سوتا (اولین مرکز از این نوع در ایالات متحده) را با کمک مالی بنیاد هیل تأسیس کرد. او در سال ۱۹۶۷ به‌عنوان استاد دانشگاه مینه سوتا منصوب شد.

فیگل معتقد بود که تجربه‌گرایی تنها فلسفه کافی برای علوم تجربی است. اگرچه او به جای شیمی‌دان فیلسوف شد، اما هرگز دیدگاه و عقل سلیم علمی یک دانشمند عملی را از دست نداد. او یکی از امضاکنندگان مانیفست انسان‌گرا2 و به معنای پارادایمیک، فیلسوف علم بود.

فیگل در سال ۱۹۷۱ بازنشسته شد و در ۱ ژوئن ۱۹۸۸ بر اثر سرطان در مینیاپولیس درگذشت. سال بعد همسرش ماریا به او پیوست. از آن‌ها پسرشان اریک او. فیگل، استاد فیزیولوژی در دانشگاه واشینگتن به یادگار ماند.

آثار برگزیده 
هربرت فیگل، «ذهنی و فیزیکی: یک مقاله و یک پس‌نوشته» (۱۹۶۷)

منابع

پیوند به بیرون 
 مدخل هربرت فیگل در دانشنامه فلسفه استنفورد اثر ماتیاس نوبر.
 عکس دپارتمان فلسفه مینه سوتا c. 1953 با حضور فیگل به همراه ویلفرد سلرز و می برادبک.
 Readings in the Philosophy of Science (1953، ویرایش مشترک با May Brodbeck) در آرشیو اینترنت.
 Readings In Philosophical Analysis (1949، ویرایش مشترک با Wilfrid Selars) در آرشیو اینترنت.

اتریشی‌های مهاجرت‌کرده به ایالات متحده
استادان دانشگاه یهودی اهل ایالات متحده آمریکا
اعضای هیئت علمی دانشگاه آیووا
اعضای هیئت علمی دانشگاه مینه‌سوتا
افراد آمریکایی اتریشی یهودی‌تبار
اهالی پادشاهی بوهم
حلقه وین
دانش‌آموختگان دانشگاه وین
دانش‌آموختگان دانشگاه هاروارد
فیلسوفان اهل اتریش
فیلسوفان تحلیلی
فیلسوفان علم
فیلسوفان یهودی
نویسندگان مرد اهل اتریش
نویسندگان مرد غیر داستانی اهل ایالات متحده آمریکا
یهودیان اهل اتریش