کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را پنهانی به ژیگس، یکی از وزیران خود، در حالی که او به رختخواب می‌رود، نشان می‌دهد

کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را پنهانی به ژیگس، یکی از وزیران خود، در حالی که او به رختخواب می‌رود، نشان می‌دهد  که گاهی در گذشته با عنوان بی‌تدبیری کاندولس شناخته می‌شد، یک نقاشی رنگ روغن روی بوم اثر هنرمند انگلیسی ویلیام اِتی است که برای اولین بار در سال ۱۸۳۰ در آکادمی سلطنتی به نمایش گذاشته شد. این نقاشی یک صحنه از تاریخ‌نامه اثر هرودوت را نشان می‌دهد، که در آن کاندولس، پادشاه لیدیه، یکی از وزیران خود یعنی ژیگس را به اتاق خواب زوجین دعوت می‌کند تا در اتاق خواب پنهان شود و درحالی که همسرش نیسیا لباس‌هایش را درمی‌آورد او را ببیند تا زیبایی همسرش را به ژیگس ثابت کند. نیسیا متوجه ژیگس می‌شود که دارد او را مشاهده می‌کند و او را به چالش می‌کشد که یا اعدام خودش را بپذیرد یا «کاندولس» را به عنوان مجازات بکشد. ژیگس انتخاب می‌کند «کاندولس» را بکشد و جای او را به عنوان پادشاه بگیرد. این نقاشی لحظه‌ای را نشان می‌دهد که نیسیا، هنوز هیچ اطلاعی از اینکه کسی غیر از شوهرش او را مشاهده می‌کند ندارد، آخرین لباسش را درمی‌آورد.

اِتی امیدوار بود که مخاطبان از این نقاشی درس اخلاقی بگیرند که زنان مال و اموال نیستند و مردانی که به حقوق آن‌ها تجاوز می‌کنند، با عدالت باید مجازات شوند، اما او تلاش چندانی برای توضیح این موضوع برای مخاطبان انجام نداد. این نقاشی بلافاصله بحث‌برانگیز شد و به عنوان ترکیبی بدبینانه از یک تصویر مستهجن و روایتی خشونت‌آمیز و ناخوشایند تلقی شد و به عنوان یک اثر هنری غیراخلاقی که از یک هنرمند خارجی و نه بریتانیایی انتظار می‌رود به شدت محکوم شد.

این نقاشی توسط رابرت ورنون در زمان برگزاری در نمایشگاهی که خود او ترتیب داده بود خریداری شد و در سال ۱۸۴۸ یکی از نقاشی‌هایی بود که ورنون به ملت اهدا کرد. این اثر در سال‌های بعد همچنان شهرت جنجالی خود را حفظ کرد، و زمانی که نشریه هنری «آرت ژورنال» حقوق تکثیر کالکشن پیشین ورنون را در سال ۱۸۴۹ خریداری کرد، آنها نسخه‌های کپی از نقاشی «کاندولس» را توزیع نکردند. در سال ۱۹۲۹، این نقاشی به همراه تعدادی از نقاشی‌های دیگر به گالری تازه توسعه یافته تیت منتقل شد.

زمینه 

ویلیام اِتی (۱۷۸۷–۱۸۴۹)، هفتمین پسر یک نانوا و آسیابان اهل یورک، در ابتدا شاگرد چاپخانه در هال بود، اما پس از اتمام دوره کارآموزی هفت ساله خود در سن ۱۸ سالگی به لندن نقل مکان کرد تا هنرمند شود. او که به شدت تحت تأثیر آثار تیسین و روبنس قرار گرفته بود، تعدادی نقاشی را به آکادمی سلطنتی هنر و مؤسسه بریتانیا ارسال کرد که همه آنها یا به طور کامل رد شدند یا در زمان نمایش توجه کمی را به خود جلب کردند. در سال ۱۸۲۱ سرانجام زمانی که آکادمی سلطنتی یکی از آثار او را پذیرفت و به نمایش گذاشت، به شهرت رسید، ورود کلئوپاترا به کیلیکیا (همچنین به عنوان پیروزی کلئوپاترا هم شناخته می‌شود)، به شدت مورد استقبال قرار گرفت و بسیاری از هنرمندان همکار اِتی او را تحسین کردند. او در سال ۱۸۲۸ به عنوان یک آکادمیسین سلطنتی انتخاب شد و جان کانستبل را در این مقام شکست داد.

پس از موفقیت کلئوپاترا، در دهه بعد، اِتی تلاش کرد تا موفقیت خود را با ترسیم چهره‌های برهنه در محیط‌های مرتبط با کتاب مقدس، ادبی و اسطوره‌ای تکرار کند. بین سالهای ۱۸۲۰ و ۱۸۲۹ اِتی ۱۵ نقاشی را به نمایش گذاشت که ۱۴ تای آن فیگورهای برهنه را به تصویر کشیده‌اند. با این که برخی آثار برهنه هنرمندان خارجی در مجموعه‌های خصوصی انگلستان وجود داشت، انگلستان هیچ قانونی برای نقاشی برهنه نداشت و نمایش و توزیع آثار برهنه برای عموم از زمان اعلامیه ۱۷۸۷ برای جلوگیری از گناه سرکوب شده بود. اِتی اولین هنرمند بریتانیایی بود که در مطالعات برهنگی تخصص داشت، و اگرچه تصاویر برهنگی مردان توسط او مورد استقبال قرار گرفت، بسیاری از منتقدان تصاویر مکرر او از برهنگی زنان را نادرست و ناپسند ارزیابی کردند.

موضوع 

کاندولس صحنه ای از اولین کتاب تاریخ اثر هرودوت را به تصویر می‌کشد. کاندولس، حاکم پادشاهی باستانی لیدیا، باور داشت که همسرش نیسیا زیباترین زن جهان است. او دربارهٔ زیبایی همسرش با محافظ مورد علاقه‌اش ژیگس صحبت کرد، اما وقتی ژیگس به او گفت که با زیبایی همسرش موافق است، احساس کرد دروغ می‌گوید، به همین دلیل «کاندولس» ترتیبی داد که ژیگس پشت در اتاق خواب پنهان شود و پنهانی نیسیا را در حال درآوردن لباس‌هایش، بدون اینکه او از این موضوع آگاه باشد، تماشا کند. اگرچه او از اینکه مجبور به انجام این کار شد ناراضی بود، اما ژیگس با اکراه پشت در پنهان شد و نیسیا را در حال برهنه شدن تماشا کرد. نیسیا متوجه ژیگس شد که بعد از آن از اتاق خارج شد، اما ساکت ماند.

روز بعد، نیسیا ژیگس را احضار کرد و به دلیل نقض عرف و جاسوسی برهنه از او، وی را محکوم کرد. به ژیگس این انتخاب داده شد که یا «کاندولس» را برای تحریک او در این توطئه بکشد یا داوطلبانه اعدام خود را بپذیرد. او با اکراه تصمیم گرفت با کشتن اربابش جان خود را نجات دهد. شب بعد، ژیگس پشت همان دری که نیسیای برهنه را از آنجا تماشا کرده بود، پنهان شد و «کاندولس» را در حالی که خواب بود با چاقو زد و نیسیا را به عنوان همسر خود گرفت و خود را پادشاه لیدیه اعلام کرد. پیتیا غیبگوی نیایشگاه دلفی، ژیگس را به عنوان اولین پادشاه سلسله مرمناد تأیید کرد و او ۳۸ سال سلطنت کرد.

ترکیب بندی 
کاندولسِ اِتی لحظه ای را نشان می‌دهد که در آن ژیگس که پشت در پنهان شده بود، برای اولین بار بدن برهنه نیسیا را دید. «کاندولس» برهنه در رختخواب دراز کشیده‌است، در حالی که نیسیا دارد خود را برهنه می‌کند تا آماده شود که به او بپیوندد و ژیگس به آرامی پشت در نوک پا را دور در می‌چرخاند تا نگاهی اجمالی به او بیندازد. نیسیا تکه‌ای پارچه را در دست دارد که یک خط عمودی ایجاد می‌کند و بدن «کاندولس» را در بالای رانهایش قطع می‌کند و موضوعی از جسارت به مردی زیر سلطه زنی قدرتمند را تجسم می‌کند.

اِتی در نظر داشت که بیننده همان حس فضولی و نفوذی را که ژیگس احساس می‌کرد و مجبور به جاسوسی می‌شد، با قرار دادن چهره‌ها به گونه‌ای که هیچ‌کدام به بیرون از تصویر نگاه نمی‌کنند و بیننده مستقیماً پشت نیسیا قرار می‌گیرد و بر زن برهنه اربابش برخلاف میل او و بدون اطلاع او می‌نگرد، احساس کند. چیدمانِ به هم ریخته پارچه‌ها و ویژگی‌های معماری عمداً ماهیت کلاستروفوبیک و ضمنی خشونت‌آمیز صحنه را اغراق می‌کند.

اِتی در طول زندگی حرفه ای خود به‌طور منظم در کلاس زندگی آکادمی سلطنتی حضور داشت. نیسیا در حالتی ایستاده‌است که اِتی بارها طراحی کرده بود، ژست زنی که زانویش را روی پایه‌ای برآمده و یک دستش را بالا آورده و طناب آویزان را در دست دارد. (اِتی در طول زندگی حرفه‌ای خود در نقاشی بازوها مشکل داشت و به طور کلی به سوژه‌هایش نشان می‌داد که بازوهای خود را از بدنشان دور می‌کردند تا تا حد امکان بالاتنه خود را در معرض دید قرار دهند.). ممکن است اِتی با قصد تمایل به تصویر کشیدن زن در این جایگاه و بهانه ای برای نقاشی یک زن در این ژست این موضوع مبهم نقاشی را انتخاب کرده باشد. این تصویر با تأکید بر رنگ و بافت نقاشی شده‌است. مانند بسیاری از آثار اِتی، فیگور زن با جزئیات بیشتری نسبت به بقیه بوم نقاشی شده‌است و احتمالاً اِتی، نیسیا را مستقیماً از یک مدل کلاس زندگی نقاشی کرده‌است و بقیه ترکیب بندی را بعداً در استودیو تکمیل می‌کند.

کاندولس در سال ۱۸۳۰ تکمیل شد و در آکادمی سلطنتی به نمایش گذاشته شد اِتی احساس می‌کرد که درس اخلاقی داستان این است که زنان متعلق به مردان نیستند و اگر مردان، حتی شوهرانشان، حقوق زن را نقض کنند، حق مجازات آنها در حیطه اوست و او حق دارد که انتقام بگیرد. با این حال، او تلاش کمی برای توضیح آنچه در آن زمان، یک دیدگاه غیر متعارف بود، انجام داد، در عوض به بینندگان اجازه داد تا قضاوت خود را در مورد قطعه شکل دهند؛ بنابراین، به طور غیرمعمول برای نقاشی آن زمان، «کاندولس» از نظر اخلاقی بسیار مبهم به نظر می‌رسد و بیننده را به همدردی با «کاندولس» که در امور جنسی بی‌اخلاق بود یا نیسیای قاتل یا ژیگسِ جاسوس دعوت می‌کند.

انتقادها 

از زمان نمایش اولیه، «کاندولس» توسط مطبوعات به عنوان ترکیبی تندروانه از تصویر پورنوگرافیک و داستان خشونت‌آمیز و ناخوشایند محکوم شد، و تقریباً اجماع نزدیک‌ به‌ یکپارچه‌ای وجود داشت که این نقاشی برای نمایش عمومی مناسب نیست. نشریه «لیترری گازت» این اثر را به عنوان «برخلاف نجابت و سلیقه خوب» محکوم کرد و اِتی در «کاندولس» را به سمت نوع «احساسات تحقیرآمیز» که از یک خارجی انتظار می‌رود، نه از «خالص‌ترین» مدرسه نقاشی بریتانیایی متمایل دانست. منتقد همچنین از مضمون نقاشی انتقاد کرد و گفت: «به عنوان یک مطالعه آکادمیک، شخصیت مرکزی این گروه ممکن است قابل قبول باشد؛ اما در رابطه با داستان ننگین، سزاوار است که به گرمی سرزنش شود».

لا بل اسمبلی، یکی از تأثیرگذارترین مجلات زنان بریتانیا، از نمایش دیگر آثار اِتی در نمایشگاه تابستانی تمجید کرد، اما از بررسی «کاندولس» به‌کلی خودداری کرد و گفت: «موضوع برای ما آنقدر توهین‌آمیز است که از آن عبور می‌کنیم». حتی الکساندر گیلچریست، که یکی از قوی‌ترین حامیان اِتی بود، در بیوگرافی اِتی در سال ۱۸۸۵، «کاندولس» را به عنوان «تقریباً تنها نمونهٔ ناخوشایند و به عبارتی قابل اعتراض در میان آثار اِتی توصیف کرد». در حالی که سارا برنیج از دانشگاه یورک در سال ۲۰۱۱ نوشت: «شاید سخت باشد که نقاشی را به عنوان چیزی جز تلاش عمدی هنرمند برای شوک و رسوایی ببینیم».

میراث 

علیرغم خصومتی که «کاندولس» در نمایشگاه خود با آن مواجه شد، رابرت ورنون آن را خریداری کرد، او با تأمین اسب برای ارتش ثروت زیادی به دست آورده بود و از عواید آن برای جمع‌آوری یک مجموعه هنری بزرگ استفاده می‌کرد. ورنون مجموعه خود را در سال ۱۸۴۷ به ملت ارائه کرد، اگرچه در مورد تبدیل شدن «کاندولس» که یک نقاشی بسیار بحث‌برانگیز بود، به مالکیت دولتی، مایه شرمساری بود. در سال ۱۹۲۹، «کاندولس» به همراه تعدادی از نقاشی‌های دیگر به گالری تازه توسعه یافته تیت منتقل شد، جایی که تا سال ۲۰۱۸ باقی ماند.

محکومیتی که «کاندولس» با آن مواجه شد به این معنی بود که آن یک قطعه بحث‌برانگیز باقی ماند. زمانی که ساموئل کارتر هال آثاری را برای تصویرسازی آرت ژورنال تازه راه‌اندازی خود انتخاب می‌کرد، تبلیغ هنرمندان جدید بریتانیایی را مهم می‌دانست، حتی اگر به معنای تصاویری باشد که برخی از خوانندگان آن را پورنوگرافیک یا توهین‌آمیز می‌دانستند. در سال ۱۸۴۹ هال، حق تکثیر ۱۵۷ تابلویی را که ورنون به ملت داده بود را تأمین کرد، اما علیرغم تمایل او برای انتشار کپی‌های دیگرِ برهنه‌هایِ تحریک آمیزِ اِتی مانند نقاشی حمام کننده، از توزیع نسخه‌های کپی «کاندولس» خودداری کرد.

اندکی پس از اجرای  «کاندولس»، اِتی به علت انتقادات مکرر مطبوعات درباره بی‌مزه بودن، بی حیایی، و عدم خلاقیت نظری در اثرش، تصمیم به ایجاد یک اثر به مضمون اخلاقی گرفت. در نتیجه، در سال ۱۸۳۲، او اقدام به نقاشی «فرشته ویرانگر و اهریمن شیطانی که عیاشی افراد شرور و افراطی را به هم می‌زنند» کرد. این اثر توسط بسیاری به عنوان یک تغییر مسیر در کارهای قبلی او و به طور آشکار شهوانی‌تر تلقی شد. اِتی یک نقاش برجسته آثار برهنه باقی ماند، اما از سال ۱۸۳۲ به بعد تلاش‌های آگاهانه ای برای انعکاس درس‌های اخلاقی انجام داد. با وجود این، پس از مرگش در سال ۱۸۴۹، نزد بسیاری همچنان به عنوان یک هنرمند پورنوگرافی در نظر گرفته می‌شد. در سال ۱۸۳۲ مجله ونیتی فیر توانست بنویسد: «من به خوبی می‌دانم که مردان خشن و همراهانشان چگونه در مقابل تصاویری مانند حمام اِتی عمل می‌کنند. من گروه‌های کارگری را دیده‌ام که در حال قدم زدن هستند و از تجربه‌ی شخصیم می‌دانم که علاقه‌ی آن‌ها به هنرهای برهنگی به شدت باعث ایجاد شرم در آنان می‌شود.»

علاقه به اِتی پس از مرگ او کاهش یافت زیرا جنبش‌های جدید، به ویژه پیشارافائلی‌ها و زیبایی‌پرستی، به ویژگی نقاشی در بریتانیا تبدیل شدند و در پایان قرن نوزدهم ارزش تمام نقاشی‌های او به کمتر از قیمت اولیه‌شان رسید.

تعداد بسیار کمی از هنرمندان بعدی تحت تأثیر اِتی قرار گرفته‌اند و یکی از اندک آثار بعدی که می‌توان آن را به عنوان تأثیر «کاندولس» در نظر گرفت، نقاشی «شوالیه سرگردان» است که در سال ۱۸۷۰ توسط جان اورت میلی نقاشی شده‌است، که تصویر نجات یک زن ناامید را که برهنه شده و به یک درخت بسته شده‌است، به تصویر می‌کشد. «شوالیه سرگردان» بازگشتی به سبکی بود که اِتی در «کاندولس» توسعه داده بود و بیننده را به احساس همکاری در شاهد بودن از تحقیر جنسی زن می‌کشاند و به ویژه در نسخه‌های اولیه که چهره زن قابل مشاهده بود، انتقادات مشابهی را برانگیخت.

پانویس

یادداشت

منابع

ارجاعات

کتابشناسی 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

CS1: Julian–Gregorian uncertainty
ژیگس
مجموعه نگارخانه‌های تیت
نقاشی‌های ۱۸۳۰ (میلادی)
نقاشی‌های ویلیام اتی
هرودوت
هنر برهنه