تاب‌آوری اقلیمی

تاب‌آوری آب‌وهوا  به عنوان «ظرفیت اجتماعی، اقتصادی و بوم‌شناختی برای مقابله با یک رویداد یا روند یا اختلال خطرناک» تعریف می‌شود. این کار با "پاسخ دادن یا سازماندهی دوباره به روش‌هایی انجام می‌شود که عملکرد، هویت و ساختار اساسی آنها (و همچنین تنوع زیستی در مورد اکوسیستم‌ها) حفظ شود و در عین حال ظرفیت سازگاری، یادگیری و دگرگونی نیز حفظ شود. تمرکز اصلی افزایش انعطاف‌پذیری آب و هوا، کاهش آسیب‌پذیری آب‌وهوایی است که جوامع و کشورها در حال حاضر با توجه به اثرات متعدد تغییرات آب‌وهوایی دارند. در حال حاضر، تلاش‌های تاب‌آوری آب‌وهوا شامل استراتژی‌های اجتماعی، اقتصادی، فناوری و سیاسی است که در تمام مقیاس‌های جامعه اجرا می‌شوند. تاب آوری کشاورزی مفهومی است که اخیرا در مدیریت منابع آب به آن پرداخته شده است و از بین راهکارهای موجود، مدیریت عرضه و تقاضا به عنوان موثرترین راهکار جهت افزایش تاب آوری کشاورزی شناخته شده است.  از اقدام جامعه محلی گرفته تا معاهده‌های جهانی، پرداختن به تاب‌آوری آب و هوا در اولویت قرار گرفته‌است، اگرچه می‌توان ادعا کرد که میزان چشمگیری از این نظریه هنوز به عمل تبدیل نشده‌است. با وجود این، یک جنبش قوی و همیشه در حال رشد وجود دارد که توسط نهادهای محلی و ملی به‌طور یکسان در جهت ایجاد و بهبود تاب‌آوری آب و هوا ایجاد می‌شود.

جستارهای وابسته 

 تاب‌آوری بوم‌شناختی
 تاب‌آوری (مهندسی)

منابع

پیوند به بیرون 

 Mobilizing Building Adaptation and Resilience project

عدالت زیست‌محیطی
کاهش تغییر اقلیم
پیامد زیست‌محیطی کشاورزی
مقاله‌های با گزیده‌ها
واژگان بوم‌شناسی