آکانامه

آکانامه (ژاپنی: あかなめ، کانجی: 垢嘗، روماجی: Akaname) یک یوکای ژاپنی است که توسط «توری‌یاما سکیئن» در کتابی که در سال ۱۷۷۶ به نام «گازو هیاکی یاکو» نوشته‌شده، نگاشته شده‌است.

این نام به معنی «چرک‌لیس» بوده، که هدف آنها لیس زدن، کثیفی‌های حمام و وان‌ها است.

در دیدگاه کلاسیک و تاریخی

در نگاره‌های کلاسیک «یوکای» 
«آکانامه‌ها» به عنوان کوتوله‌هایی با پاهایی پنجه مانند و موه‌های کوتاه شده، که زبان بلندی دراز کرده‌اند، و با زمینه‌ای از حمام‌ها نگاشته شده‌اند. این نگاره‌ها هیچ گونه توضیحی ندارند، بنابراین هرچیزی مربوط به آنها فقط می‌توان برداشتی از نگاشته‌ها باشد، اما در کتابی از سبک کایدان در دوره ادو با نام "Kokon Hyakumonogatari Hyōban"، نوشته‌هایی در مورد یوکایی به نام"Akaneburi", (Neburi به معنی «لیسیدن») موجود است و برداشتی دارد که «آکانامه» نمایه و گونه ای از این «آکانبوری‌ها» است.

به‌گفته "Kokon Hyakumonogatari Hyōban" 
موجود «آکانبوری»، "Akaneburi" هیولایی است که در حمام‌های قدیمی زندگی می‌کند و روایت شده در مخروبه‌ها کمین می‌کند. در آن زمان اعتقاد بر این بود که ماهی‌ها از آب و شپش‌ها از خاک به وجود می‌آیند و با دیدن اینکه چگونه ماهی‌ها از آب بهره می‌برد و شپش‌ها خاک را می‌خورند، تصور می‌شد که هرچیز از موادی که آن را تولید کرده می‌خورد، «آکانبوری‌ها» همان‌هایی هستند که از مکان‌هایی که گرد و غبار و آلودگی در هوای آنها جمع شده، به‌وجود آمده‌اند، بنابراین با خوردن کثیفی‌ها زندگی می‌کنند.

دوران شووا، هیسه‌ای و پس از آن

در ادبیات «یوکای» 
در دوران «شووا» و «هیسه ای» و پس از آن, «آکانامه» و «آکانبوری» همچون روایت‌های بالا بیان شده‌اند. روایت‌ها می‌گویند که «آکانامه» یک «یوکای» است که در حمام‌های قدیمی و سازه‌های فرسوده زندگی می‌کند. که در هنگام شب، زمانی که مردم می‌خوابند، دزدکی به خانه‌هایشان سرک می‌کشد. و با زبان دراز خود به لیسیدن چرک‌ها و آلودگی‌های چسبیده به حمام و وان‌ها مشغول می‌شوند.

این‌کار را برای چیزی غیر از کثافت‌ها انجام نمی‌دهند، اما این درحالی است که «یوکای‌ها» معمولاً خرابکار محسوب می‌شوند.

پیامدها و تفاسیر 
گفته شده که از آن پس مردم سخت می‌کوشند تا اطمینان داشته‌باشند، دستشویی‌ها و وان حمام‌هایشان تمیز شسته‌شده تا «آکانامه» ظاهر نشود. بی‌شک کسی تا کنون نبوده که ببیند «آکانامه» چه‌شکلی است، اما نام "Aka" رنگ قرمز را به یاد می‌آورد، ("Aka" به‌ژاپنی) که گفته می‌شود چهره‌ای سرخ رنگ دارد. یا سر تا پایش قرمز است. همچنین، "Aka" (در معنی «چرک») اشاره ای به ایده «ناپاکی‌ها» مانند «فساد»، «گناهان» یا «امیال‌دنیوی» و چیزهای دیگر دارد، که چندان لزومی به بحث نیست، و این معانی منجر به مطرح شدن تئوری شده‌است که این شخصیت تنها یک داستان آموزنده و پیشنهاد ساده برای پاک نگه‌داشتن حمام‌ها نیست، بلکه برای دورنگه‌داشتن ناخالصی‌ها از کمین ذات بشری است.

در فرهنگ‌عامه 
شخصیت "Lickitung" از سری محبوب «پوکمون» تا حدودی بر اساس شخصیت «آکانامه» نگاشته‌شده.

آکانامه در رسانه‌های مختلف، از جمله در مجموعه‌های انیمه‌ای و بازی‌های ویدیویی "Yo-kai Watch" نمایش داده‌شده.

شرکت «لوش»، اخیراً یک نوارکف‌ساز به‌نام و الگوبرداری از این موجود منتشر کرده‌است.

جستارهای وابسته 
 Aka Manto ("Red Cape")، روح افسانه‌ای ژاپنی که در دستشویی‌ها ظاهر می‌شود.
 Bannik، در افسانه‌های اسلاویی‌ها روحی که در حمام‌ها پدیدار می‌شود.
 Hanako-san، روح دختر افسانه‌ای ژاپنی که یه دستشویی مدارس سر می‌کشد.
 Madam Koi Koi، روح افسانه‌ای عامیانه در آفریقا که به مدارس سرک می‌کشد.
 Teke Teke، یک شخصیت در افسانه ژاپنی دربارهٔ روح دختری است بدون‌پا.

بن مایه

بیشتر بخوانید.. 
 
 
 
 
 Gould, Robert Jay (2003). Japan Culture Research Project.
 Stevens, Ben (2009). A Gaijin's Guide to Japan: an Alternative Look at Japanese Life, History and Culture. HarperCollins UK.

ادبیات داستانی ژاپن
ادبیات ژاپن
فولکلور ژاپن
آفریده‌های افسانه‌ای ژاپنی
آفریده‌های افسانه‌ای
یوکای