سازگاری ضدشکار

سازگاری‌های ضد شکار  و سازگاری‌های ضد شکارگر ، مکانیسم‌هایی هستند که از طریق تکامل ایجاد شده‌اند و به جانوران شکار در مبارزه مداوم با شکارگران کمک می‌کنند. در سرتاسر قلمرو جانوران، سازگاری‌هایی برای هر مرحله از این مبارزه، یعنی با پرهیز از شناسایی، دفع حمله، مبارزه با راندن، یا فرار در صورت گرفتار شدن، تکامل یافته‌اند.

نخستین خط دفاعی عبارت است از پرهیز از تشخیص، از طریق سازوکارهایی مانند همرنگی (استتار)، تقلید ، انتخاب ناهمگونی، زندگی در زیر زمین، یا شب‌زی بودن.

از طرف دیگر، جانوران طعمه ممکن است از حمله جلوگیری کنند، خواه با تبلیغ وجود دفاع قوی در رنگ هشدار، با تقلید از جانورانی که دارای چنین دفاعی هستند، با گیج کردن مهاجم، با علامت دادن به شکارگر که تعقیب ارزشی ندارد، با حواس‌پرتی، با استفاده از ساختارهای دفاعی مانند خارها و با زندگی در یک گروه، اعضای گروه‌ها با وجود افزایش آشکار بودن یک گروه، از طریق بهبود هوشیاری، سردرگمی شکارچی، و احتمال حمله شکارچی به افراد دیگر، در معرض کاهش خطر شکار قرار دارند.

برخی از طعمه‌ها توانایی ترساندن شکارگر را چه شیمیایی و چه به روش دفاع گروهی، یا با دفع مواد آزاردهنده دارند. برخی توانایی رهایی سریع فرار یا مانور فوق‌العاده را دارند.

در نهایت، برخی از گونه‌ها می‌توانند حتی زمانی که با خودبری بخش‌های خاصی از بدن گیر می‌افتند، فرار کنند: خرچنگ‌ها می‌توانند پنجه‌شان را بریزند، در حالی که مارمولک‌ها می‌توانند دم خود را بریزند، و اغلب حواس شکارچیان را آنقدر پرت می‌کنند که به طعمه اجازه فرار بدهد.

پرهیز از شناسایی 
 ماندن دور از چشم
 هم‌رنگ‌شدن (استتار)
 نقاب‌سازی (Masquerade)
 انتخاب ناهمگون‌سازی

دفع حمله 
 هراسان‌سازی شکارگر
 علامت‌های بازدارنده تعقیب
 نمایش مرده (مرده‌نمایی)
 حواس‌پرتی (Distraction)
 تقلید و هشدار
 ساختارهای دفاعی

ایمنی در تعداد 
زندگی گروهی می‌تواند خطر شکارشدن فرد را از راه‌های مختلف کاهش دهد،  همان‌طور که در زیر توضیح داده شده‌است.
 اثر رقیق‌سازی
 گله خودخواه
 سیری شکارگر
 ندای هشدار
 هوشیاری بهبودیافته
 گیج‌کردن شکارگر

مبارزه کردن 
 دفاع شیمیایی
 دفاع گروهی
 استفراغ دفاعی
 خودکشی فداکارانه

فرار کردن 
 پرواز
 خودبری

نگارخانه

منابع 

شکارگری
رفتارشناسی جانوران
سازگاری ضدشکار
فرگشت