موسیقی تروپیکال

موسیقی تروپیکال () اصطلاحی در صنعت موسیقی لاتین است که به ژانرهای موسیقی برگرفته تأثیرپذیرفته از نواحی اسپانیایی‌زبان کارائیب اشاره دارد که جزایر کوبا، پورتوریکو، جمهوری دومینیکن و مناطق ساحلی دریای کارائیب از جمله نیکاراگوئه، کلمبیا و ونزوئلا را شامل می‌شود.

در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، اصطلاح موسیقی تروپیکال برای پوشش تمام موسیقی‌های اسپانیایی‌زبان کارائیب به استثنای موسیقی کوبا، که دسته و جایگاه خاص خود را در بازار موسیقی آمریکا (و تا حدودی اروپا) داشت، ایجاد شد. با این حال، بعداً در قرن بیستم و پس از انقلاب کوبا، موسیقی تروپیکال معنای گسترده‌تری پیدا کرد و به‌منظور تمایز ژانرهای کارائیب مانند کامبیا و سون کوبانو از ژانرهای داخلی مانند تجانو و نورتنیو مورد استفاده قرار گرفت.

مشخصات 
موسیقی تروپیکال به‌دلیل ریشه‌های جغرافیایی‌اش، به‌طور کلی از ترکیب عناصری از سنت‌های اروپایی و آفریقایی شکل گرفته‌است. نمونه‌ای از این فرایند دوتایی‌شدن ریتم‌های سه‌تایی است که از آفریقا آورده شده‌است و در ابتدا در کوبا اتفاق افتاد و بعداً در باقی مناطق کارائیب و آمریکای لاتین نیز گسترش یافت. وجود چندریتم‌های همزمان با منشأ آفریقایی باعث می‌شود بیشتر آثار موسیقی تروپیکال به‌طور طبیعی رقص‌محور باشند. سازهای موسیقی تروپیکال همچنین شامل سازهای اروپایی (ترس، پیانو، ترومپت، تمبال) و سازهای آفریقایی (کنگا، بانگو، ماریمبا) است. در اواخر قرن بیستم، ابزارهای معاصر نظیر سینث‌سایزر و ماشین‌های درام نیز در میان سازهای مورد استفاده در این ژانر گنجانده شدند.

فرمت رادیویی 
موسیقی تروپیکال همچنین به یک فرمت موسیقی رایج در ایستگاه‌های رادیویی موسیقی لاتین اشاره دارد. از محبوب‌ترین سبک‌های تروپیکال می‌توان به سالسا، مرنگه، باچاتا، کومبیا و وایناتو اشاره کرد.

جستارهای وابسته 
 تروپیکال ایرپلی، جدول‌های رتبه‌بندی موسیقی تروپیکال

منابع 

 
فرمت‌های رادیویی
موسیقی آمریکای لاتین