کاکل (نشان)

کاکُل  گره‌ای از روبان‌ها یا نمادهای دایره‌ای یا بیضی‌شکل با رنگ های متمایز است که معمولاً روی کلاه یا کلاه لبه‌دار قرار می‌گیرد.

کلمه cockade از فرانسوی cocarde گرفته شده است که این کلمه نیز از فرانسوی قدیمی coquarde، مؤنث coquard (بیهوده، متکبر)، از coc (خروس)، با منشأ تقلیدی به دست آمده است. قدیمی‌ترین سندی که برای استفاده از این کلمه وجود دارد مربوط به سال ۱۷۰۹ میلادی است.

قرن هجدهم 

در قرن‌های ۱۸ و ۱۹، کاکل‌های رنگی در اروپا برای نشان‌دادن وفاداری افراد به برخی از جناح‌های سیاسی، یا نشان دادن رتبه‌شان یا نشان‌دادن سرزندگی یک خدمتکار استفاده می‌شد. از آن‌جایی که ارتش‌ها ممکن است انواع مختلفی از یونیفورم‌های مختلف را بپوشند، کاکل‌ها به‌عنوان وسیله‌ای مؤثر و اقتصادی برای شناسایی رسته‌های مختلف نظامی مورد استفاده قرار می‌گرفتند. 

کاکل‌ها معمولا به پهلوی کلاه یا بر یقه‌ٔ مردان و همچنین همچنین روی کلاه یا روی موهای زنان وصل می‌شدند.

برای مثال در فرانسه قبل از انقلاب، کاکل خاندان بوربن تماماً سفید بود.    در پادشاهی بریتانیای کبیر، حامیان یعقوبی‌ها کاکل سفید می‌پوشیدند و در پادشاهی تازه‌تاسیس هانوور کاکل سیاه استفاده می‌شد.     هانوفری‌ها همچنین به تمام اشراف آلمانی حق پوشیدن کاکل سیاه در بریتانیا را اعطا کرده بودند.

در جریان شورش‌های گوردون در لندن در سال ۱۷۸۰، کاکل آبی به نمادی از احساسات ضددولتی تبدیل شد و توسط اکثر شورش‌کنندگان پوشیده شد.        

ژنرال جورج واشنگتن در طول انقلاب آمریکا پیشنهاد کرد که از کاکل‌های مختلف به عنوان راهکاری برای شناسایی درجه‌ٔ افراد استفاده شود:

با این حال، دیری نگذشت که ارتش قاره‌ای به پوشیدن کاکل سیاهی که از بریتانیا به ارث برده بود، بازگشت. بعدها، زمانی که فرانسه متحد ایالات متحده شد، ارتش قاره‌ای کاکل سفید رژیم پیشین فرانسه را به کاکل سیاه قدیمی خود چسباند. فرانسوی‌ها متقابلاً کاکل سیاه را به کاکل سفید خود می‌چسبانند تا نشانی از اتحاد فرانسه و آمریکا باشد. بنابراین، کاکل سیاه و سفید به عنوان «کاکل اتحادیه» شناخته شد.     

در فتح باستیل، کامی دمولن در ابتدا جمعیت انقلابی را تشویق کرد که لباس سبز بپوشند. این رنگ بعداً رد شد زیرا با شارل دهم مرتبط بود. در عوض، انقلابیون کاکل‌هایی با رنگ های سنتیِ بازوهای پاریس می‌پوشیدند: «قرمز و آبی.» بعداً رنگ سفید بوربون به این کاکل اضافه شد و بدین ترتیب کاکل اصلی فرانسه به‌دست آمد.  بعداً، رنگ‌ها و سبک‌های متمایز کاکل نشان‌دهنده جناح پوشنده آن شد. در ابتدا معانی سبک‌های مختلف کاملاً منسجم نبودند و بر اساس منطقه و دوره تا حدودی متفاوت بودند.

ارتش اروپا 

از قرن پانزدهم، قلمروهای سلطنتی اروپایی مختلف از کاکل‌ها برای نشان دادن ملیت‌های نظامیان خود استفاده می‌کردند.   منشأ آن‌ها به نوار یا روبان رنگی متمایز برمی‌گردد که ارتش‌های قرون وسطی متاخر یا شوالیه‌های دونده بر روی بازوها یا روسری خود می‌پوشیدند تا دوست را از دشمن در میدان نبرد تشخیص دهند. کاکل‌های روبان‌دار بعداً مانند فرانسوی‌ها روی کلاه‌های ایمنی و کلاه‌های لبه‌دار و همچنین روی کلاه‌های خزدار و شاکو استفاده می‌شدند. کاکل های فلزی رنگی در سمت راست کلاه ایمنی استفاده می‌شد. در حالی که کاکل‌های دکمه‌ای کوچک در جلوی کلاه‌های قله‌دار استفاده می‌شدند.   علاوه بر اهمیت این نمادها در نشان دادن وفاداری به یک پادشاه خاص، کاکل رنگی برای ارائه یک علامت میدانی مشترک و اقتصادی در زمانی که رنگ‌های کت‌های متحدالشکل ممکن است بین هنگ‌های یک ارتش به‌طور گسترده متفاوت باشد، استفاده شد. 

در طول جنگ‌های ناپلئون ، ارتش‌های فرانسه و روسیه، کاکل فرانسوی امپراتوری یا کاکل بزرگ‌تر سنت جورج را در جلوی شاکوهای خود سنجاق می‌کردند. 

فرانسه اولین سرویس هوایی را در سال ۱۹۰۹ ایجاد کرد و کاکل سنتی فرانسوی را به عنوان اولین نشان ملی انتخاب کرد که امروزه معمولاً در هواپیماهای نظامی به آن راندل می‌گویند. در طول جنگ جهانی اول، کشورهای دیگر از کاکل‌های ملی استفاده کردند. راندل‌ها تبدیل به نمادی برای شناسایی هواپیماهای نظامی شدند. این طرح ها اغلب دارای یک نقطهٔ مرکزی یا نشان اضافی برای شناسایی بیشتر هواپیماهای ملی هستند. نمشان قدیمی هواپیماهای متعلق به نیروی دریایی فرانسه به شکل یک لنگر است.

لیست کاکل‌های ملی 

در زیر لیستی از کاکل‌های ملی (رنگ‌های فهرست شده از مرکز به حلقه) آمده است:

ایالات جزء امپراتوری آلمان (۱۸۷۱-۱۹۱۸) 

امپراتوری آلمان ، علاوه بر کوکاد ملی، برای چندین ایالت خود نیز کاکل‌هایی داشت،  که در جدول زیر مشاهده می شود:

همچنین ببینید 

 راندل

منابع 

 
نمادها
پوشاک مراسم
کلاه‌ها