فقر در ایالات متحده

در ایالات متحده طبق آمار رسمی ۱۱٫۱٪ از جمعیت آمریکا فقیر هستند  . پس از اینکه برای مدت طولانی بالاتر از سایر کشورهای سازمان همکاری توسعه اقتصادی بود، نرخ فقر در ایالات متحده به طور قابل توجهی کاهش یافته است، به دلیل رشد اقتصادی قوی که این کشور پس از پایان بحران اقتصادی ۲۰۰۸  تجربه کرده است.

اندازه گیری فقر در ایالات متحده 
دو روش مختلف برای اندازه گیری فقر وجود دارد : به طور مطلق (با تعیین آستانه درآمد لازم برای رفع نیازهای اساسی) یا به طور نسبی (با تعیین آستانه متناسب با درآمد متوسط مثلاً ۵۰٪). ایالات متحده (و همچنین کانادا ) از یک آستانه مطلق استفاده می کند، که مقایسه با اکثر کشورهای ثروتمند دیگر را که از آستانه نسبی استفاده می کنند، دشوار می کند.

آمار رسمی 
اداره سرشماری ایالات متحده ( Census Bureau ) خط فقر را بر اساس معیارهای مختلف منتشر می کند؛ به عنوان مثال، برآوردهای ملی فقر، طبقه بندی شده بر اساس نوع مسکن، قومیت، و سایر ویژگی های جمعیتی و اجتماعی-اقتصادی. وزارت بهداشت و خدمات انسانی ( HHS ) آستانه های خود را برای اهداف اداری منتشر می کند، مانند تعیین اینکه آیا یک فرد یا خانواده واجد شرایط دریافت کمک های عمومی از یک برنامه فدرال هستند یا خیر.

از دهه ۱۹۶۰، دولت ایالات متحده فقر را به صورت مطلق تعریف کرده است. خط فقر مطلق مربوط به آستانه ای است که مردم در زیر آن قرار دارند، کمبود منابع برای رفع نیازهای اولیه برای یک زندگی آبرومندانه و نداشتن درآمد کافی برای خوردن غذای کافی و داشتن مسکن و پوشاک برای حفظ سلامتی».

آستانه ها سالانه بر اساس نرخ رسمی تورم به روز می شوند  .

آستانه های رسمی فعلی (اندازه گیری مطلق)

سیر تحول نرخ فقر 

نرخ فقر در ایالات متحده از پایین ترین سطح خود یعنی ۱۱٫۳٪ در سال ۲۰۰۰ تغییراتی داشته است؛ ۱۲٫۷ درصد در سال ۲۰۰۴ و ۱۲٫۳٪ در سال ۲۰۰۶. این بدان معناست که  نفر در سال ۲۰۰۴ زیر خط فقر رسمی بودند. این رقم  بیشتر از سال ۲۰۰۰ است. آمار کودکان فقیر زیر سن قانونی از ۱۶٫۲٪ به ۱۷٫۸٪ در همان دوره افزایش یافته است.

در سال ۱۹۵۹، ۲۲٫۴٪ جمعیت فقیر بودند. خط فقر برای یک خانواده چهار نفره   بود، در حالی که درآمد متوسط   بود. بنابراین خط فقر ۴۲٫۶۴٪ کمتر از درآمد متوسط است.

در سال ۲۰۰۶،  نفر زیر خط فقر زندگی می کردند، افزایش جمعیت از  در سال ۲۰۰۰ به  در سال ۲۰۰۶ افزایش یافت بیانگر این نکته است که با وجود کاهش نرخ فقر، تعداد افراد فقیر واقعا کمی تغییر داشته است.

در سال ۲۰۰۶، ۴٫۹درصد از زوج های متاهل فقیر هستند، یعنی  نفر در مقایسه با ۲۸٫۳درصد (  ) برای زنانی که به تنهایی یا خانواده های بدون پدر زندگی می کنند.

در سال ۲۰۱۱، این نسبت ۱۵٪ بود، برای آستانه   و درآمد متوسط . خط فقر در آن زمان ۳۰٫۳۵٪ از درآمد متوسط بود; بنابراین شکاف درآمدی بین یک خانواده فقیر و یک خانواده متوسط در پنجاه سال گذشته به طور قابل توجهی افزایش یافته است.

تحرک اجتماعی و فقر

کتاب مایکل کاکس 
مایکل کاکس، اقتصاددان لیبرال، مدافع خودخوانده سرمایه داری، عضو مؤسسه کیتو و عضو انجمن اقتصادی مون پلرن، و ریچارد آلم، روزنامه نگار اقتصادی در اخبار صبحگاهی دالاس (Dallas Morning News) کتابی را در مورد این موضوع تالیف کردند. به گفته آنها ۷۵درصد خانواده های فقیر اولیه به یکی از سه پنجک ثروتمندتر نقل مکان کردند. کتاب آنها ادعا می کند که آمریکایی ها به لطف سرمایه داری بهتر و بهتر زندگی می کنند و برای توجیه آن به قیمت کالاهای مصرفی متکی است. با این حال، کتاب آنها هیچ توجهی به بهداشت، شرایط کار، قیمت انرژی، یا آموزش ندارد.

مطالعه OECD 
بر اساس مطالعه ای که توسط سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) انجام شده است، تحرک اجتماعی در ایالات متحده کمتر از اروپا است. 

آمریکایی هایی که والدینشان به فقیرترین پنجک تعلق دارند،در ۴۰٪ موارد بهبودی در وضعیت اجتماعی خود نخواهند دید.

معایب اندازه گیری

انتقاد از راستگرایان آمریکایی و کارفرمایان 
از سال ۱۹۹۵ ، مناقشات به وجود آمده ، توسط کارفرمایان آمریکایی مطرح شده است.

در واقع، با روش فقر نسبی، افزایش دستمزد میانه با افزایش خط فقر مطابقت دارد که همچون اثر مکانیکی افزایش تعداد «فقرا» است، در حالی که به گفته محافل تجاری و راست گرای آمریکا، افزایش نابرابری در یک جامعه چیز بدی نخواهد بود.

با اشاره به اینکه "محاسبه رسمی فقر در ایالات متحده ناقص بود و به درستی مردم را در مورد اینکه چه کسی فقیر است و چه کسی فقیر نیست آگاه نمی کرد. سازمان دولتی شورای تحقیقات ملی ایالات متحده گروهی از محققان را به ریاست رابرت مایکل، رئیس سابق دانشکده مطالعات سیاست عمومی هریس در دانشگاه شیکاگو  را مأمور کرد تا در مورد این سؤال فکر کنند. او مدل جدیدی را بر اساس درآمد قابل تصرف پیشنهاد کرد که شامل بلیط رستوران، وعده های غذایی در مدرسه و کمک به مسکن می شود. با این حال، هزینه‌هایی را که نمی‌توانند نیازهای اساسی را برآورده کنند، مانند مالیات بر درآمد، هزینه‌های مدرسه، هزینه‌های پزشکی، حق بیمه، و هزینه‌های مربوط به کار، از جمله مراقبت از کودکان را کسر می‌کند. 

جمهوری خواهان می خواهند اوباماکر را لغو کنند که تعداد افراد تحت پوشش بیمه سلامت را افزایش داده بود. آنها همچنین از ایده کاهش دسترسی به کمک های اجتماعی برای فقرا با شرطی کردن آنها برای کار دفاع می کنند. بنابراین، افراد فقیر بیکار دسترسی خود را به پوشش بهداشتی از دست خواهند داد. یا حتی کمک های غذایی اعطایی به صورت کوپن ( کوپن غذا ) را محدود می شود.

بی خانمان ها 

از دهه ۱۹۸۰، تعداد بی خانمان های آمریکایی افزایش قابل توجهی داشته است. به گزارش عفو بین الملل، تعداد خانه های خالی در ایالات متحده ۵ برابر بیشتر از افراد بی خانمان است.

از سال ۲۰۱۴، تقریباً   وجود دارد که تعداد قابل توجهی از آنها اعضای سابق ارتش ایالات متحده هستند. 

در شهر نیویورک بیش از  بی خانمان تخمین زده می شود که بالاترین تعداد از زمان رکود  است. بی خانمان ها به رکورد ۵۵ ۰۰۰ در لس آنجلس رسیدند. افزایش اجاره بها و فقدان قوانین حمایت از مستاجران در برابر مالکان از عوامل اصلی افزایش بی خانمانی است.

در بسیاری از شهرهای آمریکا، بی‌خانمان‌ها به دلیل موقعیتی که در آن قرار دارند، مجرم شناخته می‌شوند. خوابیدن در خیابان، نشستن در مکان های عمومی، گدایی، ادرار کردن (در شهرهایی که توالت عمومی تقریباً وجود ندارد) و بسیاری از تخلفات دیگر برای حمله  به «بلا»یی طراحی شده است که بی خانمانی خوانده می شود.

غذا 
در سال ۲۰۰۲، ۸۹٪ خانوارهای آمریکایی در تمام طول سال مشکلی برای دریافت غذای کافی نداشتند. الباقی ۱۱٪ مشکلاتی را حداقل به طور موقت تجربه کرده‌اند. از این ۱۱٪ یک سوم (۳٫۵٪) از خانواده ها تا جایی دچار مشکل شدند که حداقل یکی از اعضای خانواده در مقطعی در سال ۲۰۰۲ احساس گرسنگی کرد.

در سال ۲۰۰۹، با بدتر شدن بحران،  نفر کوپن غذا دریافت کردند، در حالی که برنامه های غذایی فدرال با هدف تغذیه دانش آموزان بعد از مدرسه شاهد افزایش حضور آنها در مدرسه بود.

یک مطالعه آمریکایی که در  منتشر شد، نشان می‌دهد که از هر دو کودک زیر  ، یک نفر در سی سال گذشته، حداقل یک بار به کوپن غذا متوسل شده است:«کودکان آمریکایی در معرض خطر بالای تجربه دوره‌ای هستند که طی آن خانواده‌هایشان در فقر فرو می‌روند، همانطور که استفاده آنها از کوپن‌های غذایی نشان می‌دهد».   نویسندگان این مطالعه ادعا می کنند که «کودکان آمریکایی با بالاترین سطح فقر در جهان توسعه یافته غرب مواجه هستند». 

تعداد افرادی که در خانواده‌ها قادر به غذا خوردن نیستند از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ با  افزایش به  رسید 

در سال ۲۰۱۴،  آمریکایی کوپن کمک غذایی دریافت کردند.

شاخص فقر انسانی 

از دیدگاه بین المللی، برنامه توسعه ملل متحد، ایالات متحده را در سال ۲۰۰۶ در جایگاه شانزدهم طبق شاخص فقر HPI-2 در  توسعه یافته قرار می دهد.

از سال ۲۰۱۴، امید به زندگی در ایالات متحده کاهش یافته است، به ویژه برای فقرا، که به طور فزاینده ای در معرض خطر خودکشی یا مصرف بیش از حد (اوردوز مصرف مواد مخدر، دارو، الکل) هستند.

در حالی که درآمد ۵۰٪ مردمِ فقیرتر آمریکا از اوایل دهه ۱۹۸۰ افزایش نداشته است، درآمد ۱٪ ثروتمند این کشور، بیش از سه برابر شده است. از سوی دیگر، در حالی که درآمد آنها افزایش نمی یابد، ارزش دارایی های مستغلات طبقات کارگر در حال کاهش است. در سال ۲۰۰۰، ۶۶٪ مالک خانه خود بودند، در حالی که در سال ۲۰۱۶ تنها ۵۷٪  مالک بودند.

به گفته یوانا مارینسکو، محقق آمریکایی،«بسیار به حقیقت نزدیک است که فقر به ویژه در ایالات متحده می کشد (منجر به مرگ می شود) زیرا بیمه اجتماعی و سیاست های کمکی برای محروم ترین افراد در میان کشورهای ثروتمند بسیار بخیلانه است.»

یادداشت ها و منابع

مطالعه بیشتر

مقالات مرتبط 

 کمک حقوقی در ایالات متحده
 فقر
 حمایت اجتماعی در ایالات متحده
 فقر در فرانسه
 کم کار
 رتبه بندی کشورها بر اساس شاخص فقر انسانی در سال ۲۰۰۰

پیوندهای خارجی 

  Définitions de la pauvreté U.S. Census Bureau
  Pauvreté aux États-Unis U.S. Census Bureau

فقر در ایالات متحده
مقاله‌های ویکی‌پروژه ایالات متحده آمریکا
صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده