حق رای زنان در بریتانیا

حق رای زنان در بریتانیا () در سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۲۸ به زنان در بریتانیا داده شد. این حق توسط جنبشی برای مبارزه برای حق رای زنان در بریتانیا از طریق مصوبات پارلمان در سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۲۸ به موفقیت رسید. این جنبش در دوران ویکتوریا تبدیل به یک جنبش ملی شد. زنان تا قبل از قانون اصلاحات ۱۸۳۲ و قانون شرکت‌های شهرداری ۱۸۳۵ به صراحت از رای دادن در بریتانیا منع نشده بودند. در سال ۱۸۷۲ مبارزه برای حق رای زنان با تشکیل انجمن ملی برای حق رای زنان و بعداً اتحادیه ملی انجمن‌های زنان (NUWSS) با نفوذتر تبدیل به یک جنبش ملی شد. و همچنین در انگلستان، جنبش‌های حق رأی زنان در ولز، اسکاتلند و سایر بخش‌های بریتانیا شتاب بیشتری گرفت. این جنبش‌ها تا سال ۱۹۰۶ افکار جامعه را به نفع حق رای زنان تغییر داد. در این مرحله بود که کارزار مبارزاتی با تشکیل اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان (WSPU) آغاز شد.

وقوع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ منجر به تعلیق سیاست‌های حزبی، از جمله مبارزات انتخاباتی مبارزاتی شد. لابی گری بی سر و صدا انجام شد. در سال ۱۹۱۸، یک دولت ائتلافی قانون نمایندگی مردم در سال ۱۹۱۸ را تصویب کرد که به همه مردان بالای ۲۱ سال و همچنین زنان بالای ۳۰ سال که حداقل شرایط مالکیت را داشتند، از حق رای برخوردار شدند. این اقدام اولین قدمی بود که تقریباً همه مردان بالغ را در سیستم سیاسی شامل می‌شد و شروعی برای حضور زنان کرد. در سال ۱۹۲۸ دولت محافظه کار قانون ۱۹۲۸ نماینده مردم (Equal Franchise) را تصویب کرد که حق امتیاز را برای همه افراد اعم از زن و مرد بالای ۲۱ سال یکسان می‌دانست.

زمینه 
تا زمانی که قانون اصلاحات بزرگ سال ۱۸۳۲ «شرایط افراد رای دهنده» را مشخص کرد، تعداد کمی از زنان می‌توانستند از طریق مالکیت در انتخابات پارلمانی رأی دهند، اگرچه این امر نادر بود. در انتخابات دولت محلی، زنان حق رای را بر اساس قانون شرکت‌های شهرداری ۱۸۳۵ از دست دادند. در قانون حق رای شهرداری ۱۸۶۹، زنان مجرد حق رأی دریافت کردند. این حق در قانون دولت محلی ۱۸۹۴ تأیید شد و شامل برخی از زنان متأهل شد که بیش از ۷۲۹۰۰۰ زن واجد شرایط رای دادن در انتخابات محلی در انگلستان و ولز شدند. تا سال ۱۹۰۰، بیش از ۱ میلیون زن برای رای دادن در انتخابات دولت محلی در انگلستان ثبت نام کردند.

در مجموعه منحصربه‌فرد نظرسنجی‌های مرزی که از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ بر اساس قانون کلیسای ولز در سال ۱۹۱۴ انجام شد، زنان نیز با همان شرایطی که مردان (یعنی همه ساکنان محله بالای ۲۱ سال) در حق رأی قرار گرفتند. این جلسات برای تعیین اینکه آیا ساکنان محله‌هایی که در مرز سیاسی بین انگلستان و ولز قرار دارند. قانون کلیسای ولز در سال ۱۹۱۴، کمیسران کلیسای ولز را موظف کرده بود که نظرات «کلیسایان» را مشخص کنند، و آنها تصمیم گرفتند «به همه افراد ۲۱ ساله یا بیشتر، اعم از مرد یا زن، اجازه دهند که صدای خود را داشته باشند».

هم قبل و هم بعد از قانون اصلاحات ۱۸۳۲ عده ای طرفدار این بودند که زنان باید در انتخابات پارلمانی حق رای داشته باشند. پس از تصویب قانون اصلاحات، هنری هانت نماینده مجلس استدلال کرد که هر زنی که مجرد، مالیات دهنده و دارای اموال کافی است باید اجازه رای دادن داشته باشد. یکی از این زنان ثروتمند، مری اسمیت، در این سخنرانی به عنوان مثال مورد معرفی قرار گرفت.

شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد ویلیام لاوت، یکی از نویسندگان منشور خلق، مایل بود حق رای زنان را به عنوان یکی از خواسته‌های کمپین درج کند، اما به این دلیل که اجرای منشور را به تأخیر می‌اندازد، این کار را نکرد. در این زمان بیشتر زنان آرزویی برای کسب رای نداشتند. یک کتاب نظرسنجی از سال ۱۸۴۳ وجود دارد که به وضوح نام ۳۰ زن را در میان کسانی که رای داده‌اند نشان می‌دهد. این زنان نقش فعالی در انتخابات داشتند. در فهرست، ثروتمندترین رای دهندگان زن، گریس براون. با توجه به نرخ‌های بالایی که او پرداخت کرد، گریس براون مستحق چهار رای بود.

لیلی ماکسول در سال ۱۸۶۷ پس از قانون اصلاحات بزرگ در سال ۱۸۳۲ رای برجسته ای در بریتانیا به صندوق انداخت مکسول، صاحب مغازه، شرایط ملکی را داشت که در غیر این صورت اگر مرد بود، واجد شرایط رای دادن بود. به اشتباه، نام او به ثبت نام انتخابات اضافه شده بود و بر این اساس او موفق شد در یک انتخابات میان‌دوره‌ای رأی دهد - رأی او بعداً توسط دادگاه اعتراضات مشترک غیرقانونی اعلام شد.

فشار بیرونی برای حق رای زنان در این زمان توسط مسائل فمینیستی به‌طور کلی کاهش یافت. حقوق زنان در دهه ۱۸۵۰ به‌طور فزاینده ای برجسته می‌شد، زیرا برخی از زنان در حوزه‌های اجتماعی بالاتر از اطاعت از نقش‌های جنسیتی که به آنها دیکته شده بود خودداری می‌کردند. اهداف فمینیستی در این زمان شامل حق شکایت از شوهر سابق پس از طلاق که در سال ۱۸۵۷ به دست آمد و حق زنان متأهل برای داشتن دارایی که به‌طور کامل در سال ۱۸۸۲ پس از برخی امتیازات توسط دولت در سال ۱۸۷۰ به دست آمد بود.

موضوع اصلاحات پارلمانی پس از ۱۸۴۸ کاهش یافت و تنها با انتخاب جان استوارت میل در سال ۱۸۶۵ دوباره مطرح شد. او با نشان دادن حمایت مستقیم از حق رای زنان در سمت خود ایستاد و در آستانه دومین قانون اصلاحات نماینده مجلس بود.

گروه‌های نخستین 
در همان سالی که جان استوارت میل انتخاب شد (۱۸۶۵)، انجمن بحث زنان اول، انجمن کنزینگتون، تشکیل شد که در مورد اینکه آیا زنان باید در امور عمومی مشارکت داشته باشند یا خیر. اگرچه انجمنی برای حق رای پیشنهاد شد، اما به این دلیل که ممکن است توسط افراط گرایان تصرف شود، رد شد.

زنان در نقش‌های برجسته 
املین پنکهرست یکی از چهره‌های کلیدی بود که پوشش رسانه ای شدیدی از جنبش حق رای زنان به دست آورد. پنکهورست، در کنار دو دخترش کریستابل و سیلویا، اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان را تأسیس و رهبری کرد، سازمانی که بر اقدام مستقیم برای کسب رأی متمرکز بود. همسرش ریچارد پنکهورست نیز از ایده‌های حق رای زنان حمایت می‌کرد. او نویسنده اولین لایحه حق رای زنان بریتانیایی و قوانین مالکیت زنان متأهل در سال‌های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۲ بود. پس از مرگ شوهرش، املین تصمیم گرفت به خط مقدم نبرد حق رای برود. او به همراه دو دخترش کریستابل پنکهرست و سیلویا پنکهرست به اتحادیه ملی انجمن‌های حق رأی زنان (NUWSS) پیوست. املین با تجربه خود در این سازمان، اتحادیه حق رای زنان را در سال ۱۸۸۹ و اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان (WSPU) را در سال ۱۹۰۳ تأسیس کرد

WSPU که از سال‌ها عدم فعالیت دولت و وعده‌های دروغین ناامید شده بود، موضعی ستیزه جویانه اتخاذ کرد که آنقدر تأثیرگذار بود که بعداً به مبارزات حق رأی در سراسر جهان، به ویژه توسط آلیس پل در ایالات متحده وارد شد. پس از سال‌ها مبارزه و ناملایمات، سرانجام زنان حق رأی به دست آوردند، اما املین اندکی پس از آن درگذشت.

یکی دیگر از چهره‌های کلیدی میلیسنت فاوست بود. او رویکردی مسالمت آمیز به مسائل ارائه شده به سازمان‌ها و راه‌های رساندن امتیاز به جامعه داشت. او از قانون دارایی زنان متأهل حمایت کرد. دو رویداد او را تحت تأثیر قرار داد تا بیشتر درگیر شود: مرگ شوهرش و تقسیم جنبش حق رأی بر سر موضوع وابستگی به احزاب سیاسی. میلیسنت، که از مستقل ماندن از احزاب سیاسی حمایت می‌کرد، اطمینان حاصل کرد که بخش‌های جدا شده با هم متحد شوند تا با همکاری یکدیگر قوی تر شوند. به دلیل اقداماتش، او رئیس NUWSS شد.

در سال‌های ۱۹۱۰–۱۹۱۲، او از لایحه‌ای برای اعطای حق رأی به زنان مجرد و بیوه یک خانواده حمایت کرد. او با حمایت از بریتانیا در جنگ جهانی اول، فکر می‌کرد که زنان به عنوان بخشی برجسته از اروپا به رسمیت شناخته می‌شوند و مستحق حقوق اولیه مانند رای هستند. میلیسنت فاوست از خانواده ای رادیکال بود. خواهر او الیزابت گرت اندرسون پزشک و فمینیست انگلیسی و اولین زنی بود که مدرک پزشکی در بریتانیا کسب کرد. الیزابت در سال ۱۹۰۸ به عنوان شهردار آلدبورگ انتخاب شد و برای حق رای سخنرانی کرد.

جستارهای وابسته 
 زنان در مجلس عوام انگلستان

پانویس

منابع 

 Arnstein, Walter L. "Votes For Women: Myths and Reality." History Today (اوت ۱۹۶۸), Vol. 18 Issue 8, pp 531–539; online; covers 1860 to 1918.
 
 
 
 
 Fletcher, Ian Christopher, et al eds.  Women's Suffrage in the British Empire: Citizenship, Nation and Race (2000),
 
 
 Jenkins, Lyndsey. Lady Constance Lytton: Aristocrat, Suffragette, Martyr (Biteback Publishing, 2015).
 Judge, Tony. Margaret Bondfield: First Woman in the Cabinet (Alpha House, 2018)
 
  
 Mayhall, Laura E. Nym. The Militant Suffrage Movement: Citizenship and Resistance in Britain, 1860–1930 (Oxford UP, 2003)  online
 
 Pugh, Martin.  The March of the Women: A Revisionist Analysis of the Campaign for Women's Suffrage, 1866-1914 (Oxford UP, 2000) online
  
 ; 12 essays by scholars

پیوند به بیرون 

 The struggle for democracy – information on the suffragettes at the British Library learning website
 https://www.sheffield.gov.uk/libraries/archives-and-local-studies/research-guides/womens-suffrage.html Sources for the Study of Women's Suffrage in Sheffield, UK produced by Sheffield City Council's Libraries and Archives.
 
 William Murphy: Suffragettes, in: 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War.
 Nicoletta F. Gullace: Citizenship (Great Britain), in: 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War.

املین پنکهرست
تاریخ سیاسی بریتانیا
حق رأی زنان در بریتانیا
حقوق زنان در پادشاهی متحده
موج اول فمینیسم