نظریه غذایابی بهینه

نظریه غذایابی بهینه ، یک مدل بوم‌شناسی رفتاری است که به پیش‌بینی شیوه رفتار یک جانور هنگام جستجوی غذا کمک می‌کند. اگرچه به دست آوردن غذا به جانور انرژی می‌دهد، اما جستجو و گرفتن غذا به انرژی و زمان نیاز دارد. برای به حداکثر رساندن تناسب اندام، جانور یک استراتژی جستجوی غذا را در پیش می‌گیرد که بیشترین سود (انرژی) را با کمترین هزینه فراهم می‌کند و انرژی خالص به دست آمده را به حداکثر می‌رساند. نظریه غذایابی بهینه به پیش‌بینی بهترین استراتژی که یک جانور می‌تواند برای رسیدن به این هدف استفاده کند کمک می‌کند.

نظریه غذایابی بهینه یک کاربرد بوم‌شناختی از مدل بهینه است. این نظریه فرض می‌کند که سودمندترین الگوی جستجوی غذا از نظر اقتصادی در یک گونه از طریق انتخاب طبیعی برگزیده می‌شود. زمانی از نظریه غذایابی بهینه برای مدل‌سازی رفتار جستجوی غذا استفاده می‌شود، گفته می‌شود که جانداران متغیری همانند واحد پول، مانند بیشترین غذا در واحد زمان را به حداکثر می‌رسانند. افزون بر این، محدودیت‌های محیط، متغیرهای دیگری هستند که باید در نظر گرفته شوند. محدودیت‌ها به عنوان عواملی تعریف می‌شوند که می‌توانند توانایی غذایابی را برای به حداکثر رساندن ارز محدود کنند. قانون تصمیم‌گیری بهینه یا بهترین استراتژی جستجوی جاندار به عنوان تصمیمی تعریف می‌شود که ارز را تحت محدودیت‌های محیطی به حداکثر می‌رساند. شناسایی قانون تصمیم‌گیری بهینه، هدف نخستین نظریه غذایابی بهینه است.

نگارخانه

منابع 

بوم‌شناسی رفتاری