جغرافیای گرنادا

گرنادا کشوری جزیره‌ای است که بین دریای کارائیب و اقیانوس اطلس در شمال ترینیداد و توباگو واقع شده‌است. موقعیت آن  است. در این جزیره که به‌طور کامل کشور گرنادا را تشکیل می‌دهد هیچ پهنه آبی داخلی بزرگی وجود ندارد. خط ساحلی آن ۱۲۱ کیلومتر است. خاستگاه این جزیره آتشفشانی و اراضی آن کوهستانی است.

گرانادا جنوبی‌ترین جزایر بادگیر است. این کشور سه‌جزیره‌ای شامل جزیره گرنادا، جزیره کاریاکو (بزرگترین جزیره در زنجیره گرنادین)، و همسایه آن، پتی مارتینیک است. گرانادا شامل ۳۱۰ کیلومتر مربع زمین ناهموار و کوهستانی، با جنگل‌های بارانی گرمسیری سرسبز و دشتی کوچک است. کوه‌های مرکزی آن حدود ۲۰۰۰ فوت از سطح دریا ارتفاع دارند. گیاهان ادویه‌ای در هر کیلومتر مربع بیشتر از هر جای دیگری در جهان در اینجا کشت می‌شود. منابع طبیعی گرنادا شامل الوار، میوه‌های استوایی و بنادر آب‌های عمیق است.

گرنادا و مناطق دورافتاده عمدتاً خالی از سکنه آن، جنوبی‌ترین جزایر بادگیر هستند. زنجیره جزایر گرنادین از حدود ۶۰۰ جزیره تشکیل شده‌است. آن دسته که در جنوب کانال مارتینیک قرار دارند متعلق به کشور گرنادا هستند، و آن دسته که در شمال کانال قرار دارند بخشی از کشور سنت وینسنت و گرنادین‌ها هستند. گرنادا و قلمروهای آن در حدود ۱۶۰ کیلومتری شمال ونزوئلا، تقریباً در ۱۲ درجه عرض شمالی و ۶۱ درجه طول جغرافیایی غربی قرار دارند. خشکی‌های این کشور منطقه کوچکی به وسعت ۴۳۳ کیلومتر مربع را اشغال می‌کنند. گرنادا که به دلیل تولید جوز هندی و پوست جوز هندی به جزیره ادویه معروف است، با وسعت ۳۱۰ کیلومتر مربع یا تقریباً به اندازه شهر دیترویت، بزرگترین جزیره این کشور است. این جزیره بیضی‌شکل است و در جنوب توسط یک خط ساحلی ناهموار احاطه شده‌است. بیشینه پهنای آن سی و چهار کیلومتر و بیشینه درازای آن نوزده کیلومتر است. سینت‌جورجس، پایتخت و مهم‌ترین بندر کشور، در نزدیکی مردابی در ساحل جنوب غربی واقع شده‌است. از تمام جزایر متعلق به گرنادا، تنها دو مورد از این جزایر حائز اهمیت هستند: کاریاکو، با چند هزار نفر جمعیت، و همسایه آن پتی مارتینیک، تقریباً در ۴۰ کیلومتری شمال شرقی گرنادا و با ۷۰۰ نفر جمعیت.

ناهمواری‌ها

بخشی از زنجیره آتشفشانی در کمان آنتیل کوچک، ارتفاع گرنادا و قلمروهای آن معمولاً از ۳۰۰ متر تا بیش از ۶۰۰ متر از سطح دریا متفاوت است. گرنادا نسبت به مستملکات دورافتاده‌اش ناهموارتر و دارای پوشش گیاهی متراکم‌تر است. زمین‌های گرنادا از یک دشت باریک و ساحلی در یک محور شمالی-جنوبی متشکل از برآمدگی‌ها و دره‌های باریک به سمت داخل ارتفاع می‌گیرد. کوه سنت کاترین با ۸۴۰ متر ارتفاع بلندترین قله است.

اگرچه بسیاری از سنگ‌ها و خاک‌های این جزیره منشأ آتشفشانی دارند، مخروط‌های آتشفشانی در گرنادا از دیرباز خاموش بوده‌اند. تنها آتشفشان فعال شناخته شده در این منطقه «کیک‌اِم ژنی» است که در شمال، بین گرنادا و کاریاکو قرار دارد. برخی از ویژگی‌های شبکه جویبارها در گرنادا از گذشته آتشفشانی آن باقی مانده‌است. چند دریاچه در دهانه‌های آتشفشانی وجود دارد که بزرگترین آنها گراند اتانگ است. بالادست رودخانه‌ها تندآبی هستند و باعث سیل و رانش زمین می‌شوند، اما جویبارهای مناطق پست حرکتی آرام دارند و پر پیچ و خم هستند.

جدول جزایر

آب و هوا 
آب و هوای گرنادا گرمسیری است که توسط بادهای بسامان شمال شرقی معتدل می‌شود.

فراوانی آب در درجه اول ناشی از آب و هوای گرمسیری و مرطوب است. بارندگی سالانه که عمدتاً توسط بادهای بسامان (تجاری) گرم و پر از رطوبت شمال شرقی ایجاد می‌شود، از بیش از  در دامنه کوه‌های بادگیر تا کمتر از  در مناطق پست متغیر است. بیشترین بارش ماهانه در سراسر گرنادا از ژوئن تا نوامبر ثبت می‌شود، ماه‌هایی که احتمال وقوع طوفان‌های استوایی و بیشتر است. بارش باران از دسامبر تا مه کمتر است، زمانی که سامانه کم‌فشار استوایی به سمت جنوب حرکت می‌کند. به‌طور مشابه، بیشترین رطوبت، معمولاً نزدیک به ۸۰ درصد، در ماه‌های بارانی و مقادیر از ۶۸ تا ۷۸ درصد در دوره خشک‌تر ثبت می‌شود. میانگین دمای  در طول سال ثابت است به جز کمی خنک‌تر در ارتفاعات. با این وجود، تغییرات دمای روزانه در یک دوره ۲۴ ساعته قابل ملاحظه است: بین  در طول روز و بین  در شب.

نگارخانه

منابع 

 
Wikipedia contributors, "Geography of Grenada," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Geography_of_Grenada&oldid=1067732574 (accessed April 11, 2022).

پیوند به بیرون 
 

 
فهرست‌های مرتبط با جغرافیای گرنادا
مختصات در ویکی‌داده
زیربخش‌های گرانادا