تبعید چچن‌ها و اینگوش‌ها

تبعید چچن‌ها و اینگوش‌ها ( - «выселение، разрушение»،  به زبان ) که همچنین به عنوان عملیات عدس شناخته می‌شود ( انتقال اجباری کل جمعیت وایناخ (چچن و اینگوش) قفقاز شمالی به آسیای مرکزی توسط شوروی در ۲۳ فوریه ۱۹۴۴ در طول جنگ جهانی دوم بود. این اخراج به دستور لاورنتی بریا، رئیس ان کا وه ده، پس از تأیید جوزف استالین، رهبر شوروی، به عنوان بخشی از برنامه اسکان اجباری شوروی و انتقال جمعیتی انجام شد که بر چندین میلیون عضو اقلیت‌های قومی در اتحاد جماهیر شوروی بین دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۵۰ تأثیر گذاشت.

این اخراج حداقل از اکتبر ۱۹۴۳ آماده‌سازی شد و ۱۹۰۰۰ افسر و همچنین ۱۰۰۰۰۰ سرباز ان کا وه ده از سراسر اتحاد جماهیر شوروی در این عملیات شرکت کردند. این اخراج کل ملت‌های آنها و همچنین انحلال جمهوری خودمختار سوسیالیستی چچنی-اینگوش شوروی را دربر گرفت. پیامدهای جمعیتی این اخراج فاجعه بار و گسترده بود: از ۴۹۶۰۰۰ چچنی و اینگوش که تبعید شدند (طبق بایگانی شوروی؛ منابع چچنی تعداد اخراج شدگان را ۶۵۰۰۰۰ نفر اعلام کردند)، حداقل یک چهارم از بین رفتند. در مجموع، سوابق بایگانی نشان می‌دهد که بیش از صد هزار نفر در جریان دستگیری‌ها و حمل و نقل، و در سال‌های اولیه تبعید خود در قرقیزستان شوروی، قزاقستان شوروی و همچنین روسیه شوروی که برای اسکان اجباری به آنها فرستاده شدند مردند یا کشته شدند. منابع چچنی ادعا می‌کنند که ۴۰۰۰۰۰ نفر جان خود را از دست داده‌اند، در حالی که احتمال می‌رود تعداد بیشتری از اخراج‌ها وجود داشته باشد. درصد بیشتری از چچنی‌ها نسبت به هر گروه قومی دیگری که توسط انتقال جمعیت در اتحاد جماهیر شوروی مورد آزار و اذیت قرار گرفته بودند کشته شدند.  چچنی‌ها در تمام آن مدت تحت نظارت اداری مقامات ان کا وه ده بودند.

تبعید ۱۳ سال به طول انجامید و بازماندگان تا سال ۱۹۵۷، پس از اینکه مقامات جدید شوروی تحت رهبری نیکیتا خروشچف بسیاری از سیاست‌های استالین، از جمله تبعید کشورها را لغو کردند، به سرزمین مادری خود بازنگشتند. یک گزارش محلی نشان می‌دهد که حدود ۴۳۲۰۰۰ وایناخ تا سال ۱۹۶۱ در چچن-اینگوش شوروی اسکان داده شده‌اند، اگرچه در تلاش برای اسکان مجدد در قفقاز با موانع زیادی از جمله بیکاری، کمبود مسکن و درگیری‌های قومیتی با جمعیت محلی روسیه مواجه شدند. سرانجام چچن‌ها و اینگوش‌ها بازیابی پیدا کردند و اکثریت جمعیت را دوباره به دست آوردند. این اخراج زخمی دائمی در خاطره بازماندگان و فرزندانشان بر جای گذاشت. ۲۳ فوریه امروز توسط اکثر اینگوش‌ها و چچن‌ها به عنوان روز تراژدی یاد می‌شود. بسیاری در چچن و اینگوشتیا مانند پارلمان اروپا در سال ۲۰۰۴، آن را به عنوان یک اقدام نسل‌کشی طبقه‌بندی می‌کنند.

بازگشت 

در ۱۶ ژوئیه ۱۹۵۶ هیئت رئیسه شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی با صدور فرمانی محدودیت‌های وضعیت حقوقی چچن‌ها، اینگوش‌ها و کراچایی‌ها را در شهرک‌های ویژه لغو کرد.  در ژانویه ۱۹۵۷، شورای وزیران شوروی فرمانی را تصویب کرد که به ملت‌های سرکوب شده اجازه می‌داد آزادانه در اتحاد جماهیر شوروی تردد کنند.  چچن‌ها و اینگوش‌ها به این ترتیب به وضع قبل بازگشتند.  تبعید آنها ۱۳ سال به طول انجامید.  برخی از آنها در سال ۱۹۵۴ به آرامی به قفقاز بازگشتند، اما توسط مقامات پس فرستاده شدند. تنها در سال ۱۹۵۶، بین ۲۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ چچنی و اینگوش به وطن خود بازگشتند، حتی برخی از آنها اجساد بستگان خود را حمل کردند. دولت شوروی سعی کرد به آنها خودمختاری را در داخل ازبکستان بدهد یا آنها را در سایر نقاط قفقاز اسکان دهد، اما بازگشت کنندگان مصرانه برای بازگشت به سرزمین مادری خود تلاش کردند.

استناد

منابع 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

اتحاد شوروی در ۱۹۴۴ (میلادی)
پاکسازی قومی در اروپا
جنایت علیه بشریت
جنگ‌های چچن
خطاهای CS1: فاقد periodical
ژوزف استالین
سرکوب سیاسی در اتحاد شوروی
کشتارهای جمعی در اروپا
مهاجرت اجباری در اتحاد شوروی
نسل‌کشی‌ها
نفی بلد
یادکردهای دارای منبع به زبان آلمانی