گونه‌زایی پراجا

در گونه‌زایی پراجا یا گونه‌زایی پرامیهن ، دو زیرجمعیت از یک گونه جدایی تولیدمثلی از یکدیگر را تکامل می‌دهند و در عین حال به تبادل ژن‌ها ادامه می‌دهند. این حالت گونه‌زایی دارای سه ویژگی متمایز است: ۱) جفت‌گیری به صورت غیرتصادفی، ۲) شارش ژن به‌طور نابرابر رخ می‌دهد، و ۳) جمعیت‌ها در محدوده‌های جغرافیایی پیوسته یا ناپیوسته وجود دارند. این الگوی توزیع ممکن است نتیجه پراکندگی نابرابر، موانع جغرافیایی ناقص، یا بیان متفاوت رفتار و موارد دیگر باشد. گونه‌زایی پرامهنی پیش‌بینی می‌کند که مناطق دورگه‌زایی اغلب در محل اتصال بین دو جمعیت وجود خواهد داشت.

در جغرافیای زیستی، اصطلاح پرامیهن اغلب برای توصیف رابطه بین جانداران استفاده می‌شود که دامنه آنها به‌طور قابل توجهی همپوشانی ندارند اما بلافاصله در مجاورت یکدیگر هستند. آنها با هم یافت نمی‌شوند مگر در یک منطقه تماس باریک. پرامیهن یک توزیع جغرافیایی است که در مقابل همجا (همان منطقه) و ناهمجا یا پیرابوم (دو مورد مشابه از مناطق متمایز) قرار دارد.

«شکل‌های» مختلفی از پرامهنی پیشنهاد شده‌است و در زیر مورد بحث قرار گرفته‌است. جری کوین و اُر در گونه‌سازی این شکل‌ها را به سه گروه دسته‌بندی می‌کنند: کلاین (شیب‌های محیطی)، «سنگ پله‌ای» (جمعیت‌های گسسته)، و گونه‌زایی ایستایی در سازگاری با بسیاری از ادبیات گونه‌سازی پیرامهنی. از این پس، مدل‌ها با فرمت مشابهی تقسیم می‌شوند.

جستارهای وابسته 
 گونه‌زایی همجا
 گونه‌زایی ناهمجا
 گونه‌زایی پیرابوم

منابع 

بوم‌شناسی
زیست‌جغرافیا
زیست‌شناسی فرگشتی
گونه‌زایی
نگهداری یادکرد:نام‌های متعدد:فهرست نویسندگان