محمدعلی حیدری (روزنامه‌نگار)

محمدعلی حيدری (زاده بهمن ۱۳۶۸ تهران) روزنامه‌نگار، مدیر روابط عمومی و پژوهشگر است.

زندگینامه و تحصیلات 
محمدعلی حيدری فارغ التحصیل رشته «چندرسانه‌ای» از دانشگاه معماری و هنر پارس است. او فعاليت مطبوعاتی خود را از سال۱۳۸۷ به صورت پراكنده در برخي از روزنامه‌ها آغاز كرد. حیدری عضو انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران، عضو انجمن سراسری روزنامه‌نگاران، عضو صندوق اعتباری هنر و عضو فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران است. او در ششمین جشن نوشتار سینمای ایران سال ۱۳۹۸ نامزد دریافت جایزه بهترین یادداشت شد.

آثار 

 كتاب گفتگوهای سينمايی سيدمحمد بهشتی(جلد اول)
 كتاب سرگذشت لابراتوارها در سينماي ايران
 كتاب سينماي دهه شصت؛ از نگاه مديران سينمایی
 كتاب سينماي دهه شصت ايران؛ از نگاه منتقدان
 كتاب از نگاه سينماگران دهه ۶۰
 كتاب گفتگوهاي سينمايي سيدمحمد بهشتي (جلد دوم)
 كتاب گفتارهاي سينمايي فخرالدين انوار 
 کتاب «رازهای جدایی: سینمای اصغر فرهادی» نوشته سعید عقیقی (مجری طرح)
 کتاب «مصاحبه‌های برادران کوئن» با تدوین ویلیام رادنی آلِن و سرویراستاری پیتر برونت، با ترجمه روبرت صافاریان (مجری طرح)
 كتاب «زير پوست قصه‌ها» (مجری طرح)

سوابق و فعالیت‌ها 

 مدیر روابط عمومی شهرکتاب فرشته (۱۳۹۸-۱۳۹۳)
 مدیر روابط عمومی جایزه فرشته (دوره اول تا پنجم)
 مدیر روابط عمومی حراج تهران (دوره دهم تا سیزدهم)
 مدیر روابط عمومی موسسه فرهنگی هنری هنر فردا (۱۴۰۲-۱۳۹۸)
 مدیر ارتباط با رسانه مجموعه فرهنگان (۱۴۰۱)
 سردبیر سایت خبری ICN (۱۳۹۵-۱۳۹۸)

نمونه‌ای از یادداشت‌ها 

 نکاتی درباره نسبت سینمای ایران و جشنواره های جهانی/جنگل پنهان در ازدحام درختان! یادداشت منتشر شده در خبرگزاری ایسنا

همه چیز از نیاز به تایید می‌­آید؛ آدمیزاد که رخت و لباسش را نو می‌­کند، می­‌خواهد که تماشایش کنند. هیچ هم بد نیست این کار. دولت که زمانی متولی و همه­ کاره‌­ی سینما بود، بعد از عبور از طوفان‌­های سال­های آغازین دهه­‌ی شصت، بادبان‌هایش را برای کمی آن­‌سوترک برافراشت و سینمایی که در ایران تثبیت شده، جا افتاده بود، رفته ­رفته می‌­رفت که میراثی از خود به جا بگذارد. بنابراین چیزی از ایران به صورت رسمی به آن­ سوی آب­‌ها عرضه شد که اگرچه تصویر رنج بود اما کسی را نمی‌­رنجانید.

«شیر سنگی» به گمانم اولین فیلم بود که بدین روش، رسماً سینمای ایران را در محافل جهانی نمایندگی کرد. سازنده­‌اش محصول سینمای پس از انقلاب بود و موضوعش حساسیتی برنمی‌­انگیخت، هرچند که با تلقی رایج جهانیان از ایرانِ بعد از انقلاب فرق داشت. این، مختصات سینمای آن دوره بود؛ حرکتی آرام و موثر در عبور از موانع بی‌­شمار. خوراکی که خورند همگان باشد. فیلمی که نشانه­ های بومی و فرهنگی و تاریخی را با خود به میزانی متعادل داشته باشد و گزک دست کسی ندهد؛ نه مغرضان آن دیاران و نه غیرت‌مردان این سامان. غرض، نشان دادن بود؛ سندی و شهادت‌نامه‌­ای گواهِ حیات هنر در سرزمینی که آتش جنگ در آن، هر رویدادی نامرتبط با جنگ را می‌­سوزاند و به خاکستر فراموشی می‌­سپرد. نام ایران در جهان با جنگ عجین بود و نه فرهنگ و سینما قافله ­سالار فرهنگی بازیافته بود که نیاز به دیده ­شدنش بود.

 سینما در مِی‌خانه یادداشت منتشر شده در خبرگزاری ایلنا

تبدیل سینما به مسجد و حسینیه

منابع 

روزنامه‌نگاران فرهنگی اهل ایران
پژوهشگران اهل ایران
افراد زنده
زادگان ۱۳۶۸
اهالی تهران