پادواقع‌گرایی

در فلسفه تحلیلی، پادواقع‌گرایی، ضد واقع‌گرایی یا ضد رئالیسم موضعی است که انواع مختلفی از جمله زمینه‌های متافیزیکی، ریاضیاتی، معنایی، علمی، اخلاقی و معرفتی را در بر می‌گیرد. این اصطلاح اولین بار توسط فیلسوف بریتانیایی مایکل دامت در استدلالی علیه نوعی رئالیسم بیان شد که دامت آن را «تقلیل گرایی بی‌رنگ» می‌دانست.

در ضد رئالیسم، صدق یک گزاره بر اثبات پذیری آن از طریق مکانیسم‌های منطق درونی، مانند اصل بافت و زمینه (context principle) یا منطق شهودی استوار است و در تقابل مستقیم با این واقع‌گرایی قرار دارد. در ضد رئالیسم این واقعیت بیرونی فرضیه‌ای (hypothetical) است و مفروض (assumed) نیست.

ضد واقع گرایی در کلی‌ترین معنای آن را می‌توان در تقابل با یک رئالیسم عمومی دانست که معتقد است اشیاء متمایز از یک موضوع وجود دارند و دارای ویژگی‌هایی مستقل از باورها و طرح‌های مفهومی فرد هستند. روش‌هایی که ضد واقع گرایی این نوع ادعاها را رد می‌کند، می‌تواند به‌طور چشمگیری متفاوت باشد. از آنجا که این شامل گزاره‌هایی است که شامل اشیاء ایدئال انتزاعی (یعنی اشیاء ریاضی) می‌شود، ضد واقع گرایی ممکن است در طیف وسیعی از موضوعات فلسفی، از اشیاء مادی گرفته تا نهادهای نظری علم، بیانیه‌های ریاضی، حالات ذهنی، رویدادها و فرایندها، گذشته و آینده را شامل و دیده شود.

جستارهای وابسته 
 آرمان‌گرایی
 فرامعرفت‌شناسی

منابع

استنادات درون‌خطی

کتاب‌شناسی 
 
 . reprinted, pp. 1–24.
 . reprinted, pp. 145–165.
 . reprinted, pp. 202–214.
 Lee Braver (2007). A Thing of This World: a History of Continental Anti-Realism, Northwestern University Press: 2007.
 Ian Hacking (1999). The Social Construction of What?. Harvard University Press: 2001.
 Samir Okasha (2002). Philosophy of Science: A Very Short Introduction. Oxford University Press.

پیوند به بیرون 
 
 Semantic challenges to realism in the Stanford Encyclopedia of Philosophy

اثبات‌گرایی منطقی
ایدئالیسم (فلسفه)
فرانظریه علم
فلسفه علم
متافیزیک در علم
متافیزیک ذهن
نظریه‌های شناخت‌شناسی
نظریه‌های متافیزیک
واقع‌گرایی (فلسفه)