رابرت ریمن

رابرت ریمن (زاده ۳۰ مه ۱۹۳۰ - درگذشته ۸ فوریه ۲۰۱۹) نقاش آمریکایی بود که با جنبش‌های نقاشی تک‌رنگ، مینیمالیسم و هنر مفهومی شناخته می‌شد. او بیشتر به خاطر نقاشی‌های انتزاعی و سفید روی سفید شهرت داشت. او در شهر نیویورک زندگی و کار می‌کرد.

زندگی 
ریمن در نشویل، ایالت تنسی به دنیا آمد. او پس از مطالعه ساکسوفون در مؤسسه پلی تکنیک تنسی در کوکویل، بین سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹، و در کالج جورج پیبادی برای معلمان بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۰، به عضویت سپاه ذخیره ارتش ایالات متحده درآمد و در طول جنگ کره به گروه ذخیره ارتش منصوب شد. ریمن در سال ۱۹۵۳ به شهر نیویورک نقل مکان کرد و قصد داشت یک ساکسیفونیست حرفه‌ای جاز شود. او از پیانیست لنی تریستانو درس‌هایی آموخت که بعدها روی نقاشی او تأثیر گذاشت. در آن زمان او اتاقی را در خانه یک نوازنده ویولن سل روسی اجاره کرد. ریمن خیلی زود در موزه هنرهای مدرن برای تأمین مخارج زندگی به‌عنوان نگهبان مشغول به‌کار شد.

ریمن که شیفته آثار اکسپرسیونیستی انتزاعی تازه‌به‌دست‌آمده مارک روتکو، ویلم دی کونینگ، کلیفورد استیل، جکسون پولاک و بارنت نیومن شده بود، به نقاشی علاقمند شد. از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۰، در موزه هنرهای مدرن MoMA به‌عنوان نگهبان کار کرد تا به نقاشی نزدیک شود. او برخی از لوازم هنری را از یک فروشگاه محلی خریداری کرد و در سال ۱۹۵۳ شروع به تجربه نقاشی در آپارتمان خود کرد.

باربارا لی دیامونشتاین نویسنده و تهیه‌کننده تلویزیونی دو بار با او مصاحبه کرد، یک بار برای نگارش کتاب و تولید ویدئو در دنیای هنر نیویورک در سال ۱۹۷۹ و بار دیگر برای فیلم درون دنیای هنر در سال ۱۹۹۴.

او در سال ۲۰۰۹ در پروژه هنری «مرا پیدا کن» ساخته جما آلاوا، به همراه هنرمندانی چون لارنس واینر، مریل واگنر و پل کوس شرکت کرد.

مشهورترین نقل قول او این است که «هیچ وقت این سؤال وجود ندارد که چه چیزی را نقاشی کنیم، فقط باید بدانیم چگونه نقاشی کنیم».

در سال ۱۹۶۱ این هنرمند با مورخ هنر لوسی لیپارد ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۱۹۶۴ صاحب یک پسر به نام اتان ریمن شدند که ابتدا یک مهندس صدا و اکنون یک هنرمند است. در نهایت این ازدواج به طلاق ختم شد. در سال ۱۹۶۹ با هنرمند مریل واگنر ازدواج کرد. پسران رابرت ریمن از ازدواج دوم او، کوردی ریمن و ویل ریمن نیز هنرمند هستند و در حال حاضر در شهر نیویورک کار می‌کنند.

رایمن در ۸ فوریه ۲۰۱۹ در سن ۸۸ سالگی درگذشت.

آثار

نقاشی 
ریمن اغلب به‌عنوان یک مینیمالیست شناخته می‌شود. اما خود او ترجیح می‌داد به‌عنوان یک «رئالیست» شناخته شود، زیرا علاقه‌ای به ایجاد توهم نداشت، بلکه فقط به ارائه موادی که در ترکیب‌بندی‌ها به کار می‌برد، و به ارزش اسمی آن‌ها علاقه داشت. همان‌طور که در بیانیه‌ای برای نمایشگاهی در سال ۲۰۱۰ در گالری پیس نوشت: «من یک نقاش تصویر نیستم. من با نور و فضای واقعی کار می‌کنم و از آن‌جایی که نور جنبه مهمی از نقاشی است، همیشه مشکلاتی را به همراه دارد.» اکثر آثار او دارای قلم‌مویی انتزاعی تحت‌تأثیر اکسپرسیونیستی با رنگ سفید یا مایل به سفید بر روی بوم مربع یا سطوح فلزی هستند. ریمن که محقق هنر و رسانه بود؛ روی بوم، کتانی، فولاد، آلومینیوم، پلکسی گلاس، لومازیت، وینیل، فایبرگلاس، کاغذ راه‌دار، کرباس، کاغذ روزنامه، کاغذ دیواری، ورق فایبر، مواد کامپوزیتی به نام تخته گاتور، تخته پر، کاغذ دست‌ساز و آکریلوین نقاشی یا طراحی کرد. او در رنگ‌آمیزی از رنگ روغن، اکریلیک، انکاستیک، اکریلیک لاسکو، کازئین، مینا، پاستل، پاستل روغنی، گرافیت، گواش و مینا استفاده می‌کرد.
در زمانی که ریمن شروع به کار کرد، هنرمندان قدیمی‌تر مانند بارنت نیومن، مارک روتکو و فیلیپ گاستون نقاشی را به ذات آن تقلیل داده بودند. در سال ۱۹۵۵ ریمن اولین کار حرفه‌ای خود را آغاز کرد، که یک نقاشی تک‌رنگ با عنوان نقاشی نارنجی (۱۹۵۵–۱۹۵۹) بود. در سال‌های ۱۹۶۸–۱۹۶۹. او مجموعه‌ای از ترکیبات کلاسیک خود را که شامل نقاشی‌های چند صفحه‌ای بر روی نوع خاصی از کاغذ به نام کلاسیک بود، خلق کرد. ریمن برای هر کار در این سری، پیکربندی از ورق‌های سفید خامه‌ای و سنگین از کاغذ را با چسب نواری به دیوار چسباند، ورق‌ها را با رنگ اکریلیک سفید براق رنگ کرد، وقتی ورق‌ها خشک شدند، نوار را جدا کرد و روی فوم کوره نصب کرد. و دوباره آن‌ها را به دیوار وصل کرد. لبه رنگ ساخته شده که خطوط کلی نوار ماسک را ردیابی می‌کرد و کاغذ پاره شده به‌جا مانده گواه روند آفرینش هنری او است. آثار مختلف در سری کلاسیک در سازمان‌دهی ورق‌های کاغذی، پیکربندی ردپای نوار، و شکل نقاشی‌شده متفاوت است.

از حدود سال ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۳، ریمن اغلب نقاشی‌های خود را با براکت‌های فلزی به دیوار می‌چسباند. او هر مجموعه از براکت‌ها را به‌طور خاص برای هر قطعه طراحی می‌کرد و آن‌ها را به کمک یک آهنگر محلی می‌ساخت.

چاپ 
اگر چه ریمن بیش‌تر به‌خاطر نقاشی‌هایش شناخته می‌شود، اما او همچنین چاپ و خلق حکاکی‌ها، آکواتین‌ها، لیتوگرافیها، تابلوهای ابریشمی و نقش برجسته‌ها را نیز تجربه کرد. مانند نقاشی‌هایش، چاپ‌های او به آسانی با سطوح تک‌رنگ مربع شکل که ارزش‌ها، بافت‌ها و جلوه‌های رنگ‌های مختلف سفید و دیگر رنگ‌های چاپ شده روی کاغذ و آلومینیوم را بررسی می‌کنند، قابل شناسایی هستند.

ریمن با کار روی ویژگی‌های خاص هر رسانه تصویری، از سال ۱۹۶۹ به بعد، قلمروی جدیدی از ساخت نسخه‌ها را با حداقل مواد، مورد آزمایش قرار داد. ریمن در کارهای چاپی خود به دنبال کنترل بافت سطوح بود، به‌گونه‌ای که تا پایان کار خود به کاوش ادامه می‌داد. همان‌طور که در نقاشی‌های اوـ چاپ‌های او نیز بینندگان را ملزم به توجه، نگاه دقیق و مشاهده ظرافت‌ها می‌کنند. آثار چاپی ریمن بیننده را به چالش می‌کشند.

نمایشگاه‌ها 
ریمن اولین نمایش انفرادی خود را در گالری پل بیانچینی در نیویورک در سال ۱۹۶۷ و در سن ۳۶ سالگی برگزار کرد. اولین نمایش او در اروپا سال بعد در گالری هینر فردریشمونیخ برگزار شد. یک سال بعد، ریمن در «وقتی نگرش‌ها شکل می‌گیرند»، یک نمایشگاه مهم از آثار هنرمندان مینیمالیست و مفهومی که توسط برن کانستال سازمان‌دهی شده بود، شرکت کرد. اولین نمایش انفرادی او در یک موزه در سال ۱۹۷۲ در موزه گوگنهایم در شهر نیویورک بود، که سی و هشت اثر ریمن از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۱ را به نمایش گذاشت. آثار رایمن در اسناد ۵ (۱۹۷۲)، ۶ (۱۹۷۷)، و ۷ (۱۹۸۲)، در کاسل، در دوسالانه ونیز (۱۹۷۶، ۱۹۷۸، ۱۹۸۰ و ۲۰۰۷)، و در دوسالانه ویتنی (۱۹۷۷، ۱۹۹۵، ۱۹۷۷، ۱۹۸۷) ارائه شد. اولین نمایش گذشته او توسط موزه استدلجیک آمستردام، در سال ۱۹۷۴ برگزار شد. در سال‌های ۱۹۹۳–۱۹۹۴، بزرگ‌ترین نمایش گذشته‌نگر تا به امروز از نقاشی‌های ریمن، به سرپرستی رابرت استور، در گالری تیت، موزه ملی سنترو د آرته رینا سوفیا در مادرید، موزه هنر مدرن نیویورک، موزه سانفرانسیسکو به نمایش گذاشته شد.

مجموعه‌ها 
موزه هنرهای معاصر سابق در شافهاوزن، سوئیس (در سال ۲۰۱۴ بسته شد) دارای بزرگ‌ترین مجموعه عمومی از آثار ریمن بود، که به‌طور دائم ۲۹ قطعه آثار ریمن، از سال ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۷ را به نمایش می‌گذاشت.

در سال ۲۰۱۷، ریمن ۲۱ نقاشی را به مجموعه دائمی بنیاد هنر دیا اهدا کرد و آن را به تنها نمایشگاه با گروه‌بندی دائمی تبدیل کرد که شامل آثاری است که در اواخر دهه ۱۹۵۰ ساخته شده و تا سال ۲۰۰۳ ادامه دارد. دیگر موزه‌های مهمی که آثار او را جمع‌آوری می‌کنند عبارتند از: موزه هنر مدرن نیویورک. تیت، لندن؛ مؤسسه هنر شیکاگو و موزه استدلجیک در آمستردام.

جوایز 
ریمن جوایز متعددی را دریافت کرد، بورسیه بنیاد جان سیمون گوگنهایم (۱۹۷۳)، مدال اسکوهگان، از مدرسه نقاشی و مجسمه‌سازی اسکوهگان (۱۹۸۵) دریافت کرد. او پس از سال ۱۹۹۴ عضو آکادمی هنر و ادبیات آمریکا بود و در سال ۲۰۰۳ معاونت رئیس سازمان را بر عهده گرفت.

در سال ۲۰۰۵ جایزه پریمیوم امپریال به ریمن اعطا شد.

در سال ۲۰۰۹ کتاب رابرت ریمن: «متون انتقادی از سال ۱۹۷۶» منتشر شد که توسط ویتوریو کولایزی و کارستن شوبرت ویرایش شد و توسط رایدینگ هاوس منتشر شد. این کتاب سیر تکاملی تدریجی پذیرش و واکنش به هنر ریمن را ترسیم می‌کند. مجموعه‌ای جامع از بیش از ۶۰ مقاله و نقد نمایشگاه در یک جلد گردآوری شده‌است، شامل متون برخی از تأثیرگذارترین مورخان هنر و منتقدان زمان خود. ایو آلن بویس، دونالد بی. کوسپیت، لوسی آر. لیپارد، رابرت استور و دیگران.

نقاشی رایمن بریج (۱۹۸۰) به قیمت ۲۰/۶ میلیون دلار در حراج کریستیز در سال ۲۰۱۵ فروخته شد.

منابع 

 Robert Ryman. در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی

پیوند به بیرون 
 The Pace Gallery
 Biography, interviews, essays, artwork images and video clips from PBS series Art:21 -- Art in the Twenty-First Century - Season 4 (2007).
 Robert Ryman - the Guggenheim Museum
 Robert Ryman at Xavier Hufkens, Brussels

درگذشتگان ۲۰۱۹ (میلادی)
زادگان ۱۹۳۰ (میلادی)
نقاشان اهل ایالات متحده آمریکا بر پایه سده (میلادی)
نقاشان اهل ایالات متحده آمریکا
نقاشان مرد آمریکایی
هنرمندان مینیمالیست