بصیرت

بصیرت ()، بصیرت، یک بینش عقلانی است که حقایق و باطن اشیاء را استقصاء می‌کند و شهودی است که معقولات را درمی‌یابد.

ادراک حقیقت 
بصیرت به معنی دانائی و هوشیاری است، نسبت بصیرت به نفس مثل نسبت بصر به چشم است. حتی بصیرت به معنی بذل توجه به چیزی و دقت در آن و تأمل در مورد آن است.

شخص بصیر به معنی دانشمندی است که ظاهر و باطن اشیاء را بی‌کم و کاست می‌شناسد. تبصّر و استبصار به معنی تأمل کردن و آگاه شدن و بصیرت داشتن است. این معانی همه پیوسته به فعل بصر است که عبارت است از عمل احساس توسط چشم. معنی این اصطلاح را تغییر داده‌اند و از حس ظاهر به حس باطن منتقل کرده‌اند که به معنی ادراک چیزی و احاطه به حقیقت آن است، نه صرفاً به معنی دیدن چیزی.

نور بصیرت‏ 
مشاهده حضرت ربوبی با نور بصیرت‏، یعنی رؤیت حق درحالی که به صفات خویش موصوف است با عین آن صفتش. پس بنده او را تنها به چشم یقین می‌بیند، زیرا رؤیت حقیقی خداوند ممکن نیست.

منابع 

اصطلاحات اسلامی
فلسفه اسلامی