بانک عمومی

بانک عمومی () مؤسسه ای مالی است که مالکان آن دولت، شهرداری یا بخش‌های عمومی هستند. این تشکیلات اقتصادی تحت کنترل دولت است. بانک داکوتای شمالی، بانک عمومی آلمان و بانک پستی بسیاری از کشورها در میان مدل‌های رایج بانکداری عمومی برجسته هستند.

بانک‌های عمومی یا دولتی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به عنوان عوامل حیاتی صنعتی‌سازی در کشورهای سرمایه‌داری و سوسیالیستی به‌طور یکسان در سطح جهان تکثیر شدند. تا اواخر سال ۲۰۱۲، بانک‌های دولتی هنوز تا ۲۵ درصد از کل دارایی‌های بانکی جهانی را در اختیار داشتند و کنترل می‌کردند.

طرفداران بانکداری عمومی استدلال می‌کنند که سیاست گذاران می‌توانند بانک‌های بخش عمومی ایجاد کنند تا هزینه‌های خدمات و زیرساخت‌های دولتی را کاهش دهند. از دیگر مزایای این نوع بانکداری می‌توان به موارد بیشتری مثل حمایت و کمک به بانک‌های محلی؛ ارائه خدمات بانکی به افراد و مؤسسات تحت پوشش بانکداری بخش خصوصی نام برد.

به‌طور فزاینده‌ای، موسسات مالی بین‌المللی بزرگ نقش مثبت و کاتالیزوری را که بانک‌های دولتی می‌توانند در انتقال سازگار با آب و هوای کم کربن آتی ایفا کنند، تشخیص می‌دهند. علاوه بر این، سازمان‌های غیردولتی بین‌المللی و محققان منتقد استدلال می‌کنند که بانک‌های دولتی می‌توانند نقش مهمی در تأمین مالی یک گذار منصفانه انرژی ایفا کنند.

جستارهای وابسته 
 مالکیت دولتی
 مالکیت اجتماعی
 نظریه پولی مدرن

منابع 

 

بانک‌ها
بانک‌های ایالات متحده آمریکا
بانک‌های نیویورک
برنامه‌های اجتماعی
تجهیزات و اصطلاحات بانکداری
مالیه عمومی