سیپریان نوروید

سیپریان کمیل نوروید () تا ٢٣ می ١٨٨٣، نمایشنامه‌نویس، نقاشی، مجسمه‌ساز و فیلسوف لهستانی بودەاست او اکنون به عنوان یکی از چهار شاعر مهم رمانتیک لهستانی در نظر گرفته می شود، اگرچه محققان هنوز در مورد اینکه آیا او به عنوان یک رمانتیک متاخر یا یک مدرنیست اولیه توصیف می شود، بحث می کنند.

نوروید زندگی غم انگیز و غالباً فقرزدەای داشت. او مشکلات سلامتی فزاینده، عشق نافرجام، نقدهای تند انتقادی و افزایش انزوای اجتماعی را تجربه کرد. او بیشتر عمر خود را در خارج از کشور زندگی کرد و در بیست سالگی سرزمین های لهستان را ترک کرد. او پس از سفر کوتاهی به اروپای غربی در جوانی و سفر کوتاهی به ایالات متحده آمریکا، جایی که به عنوان تصویرگر کار می کرد، عمدتاً در پاریس زندگی کرد و سرانجام در آنجا درگذشت.

سبک اصیل و ناسازگار نوروید که در جوانی به عنوان یک "ستاره در حال ظهور" در نظر گرفته می شد، در طول زندگی اش مورد قدردانی قرار نگرفت. تا حدودی به این دلیل، او از جامعه بالا طرد شد. آثار او تنها پس از مرگش توسط جنبش لهستان جوان در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم دوباره کشف و قدردانی شد. امروزه تأثیرگذارترین اثر او Vade-mecum است ، مجموعه ای وسیع از آیات که او در سال 1866 به پایان رساند.بسیاری از آثار او، از جمله Vade-mecum ، در طول زندگی اش منتشر نشده باقی ماند.
زادگان ۱۸۲۱ (میلادی)
درگذشتگان ۱۸۸۳ (میلادی)
نمایش‌نامه‌نویسان سده ۱۹ (میلادی) اهل لهستان
نقاشان سده ۱۹ (میلادی) اهل لهستان
شاعران سده ۱۹ (میلادی) اهل لهستان
مجسمه‌سازان سده ۱۹ (میلادی)
کاتولیک‌های رومی اهل لهستان
شاعران مرد اهل لهستان
مجسمه‌سازان اهل لهستان
نویسندگان کاتولیک

زندگی

جوانی 
سیپریان نوروید در ٢۴ سپتامبر ١٨٢١ در خانواده ای از اشراف کوچک لهستانی، لیتوانیایی با نشان توپور  دنیا آمد در روستای مازوویی لاسکو، گووخه در نزدیکی ورشو،  پدرش یک کارمند کوچک دولتی بود. یکی از اجداد مادری او پادشاه لهستان جان سوم سوبیسکی بود.   

سیپریان نوروید و برادرش زود یتیم شدند. مادرش زمانی که سیپریان چهار ساله بود درگذشت و در سال ١٨٣۵ پدرش نیز درگذشت: نوروید در آن زمان ١۴ ساله بود. سیپریان و برادرش در بیشتر دوران کودکی خود در مدارس ورشو تحصیل کردند. در سال ١٨٣۶ نوروید تحصیلات خود را قطع کرد (در حالی که کلاس پنجم را تمام نکرده بود) و وارد یک مدرسه خصوصی نقاشی شد و زیر نظر الکساندر کوکولار و  تحصیل کرد. تحصیلات رسمی ناقص او او را مجبور به تبدیل شدن به یک خودآموز کرد، و در نهایت او دوازده زبان را آموخت.  

اولین هجوم نوروید به حوزه ادبی در نشریه پیسمین کاروژو رخ داد که اولین شعر او را با نام موژ استانی سینیت ( آخرین غزل من ) در شماره ٨ دهه ١٨۴٠ منتشر کرد. در آن سال ده شعر و یک داستان کوتاه منتشر کرد.  شعرهای اولیه او با استقبال خوبی از سوی منتقدان مواجه شد و او مهمان پذیرایی در سالن های ادبی ورشو شد. شخصیت او در آن زمان به عنوان یک "شبکه" و "ستاره در حال ظهور" از نسل جوان شاعران لهستانی توصیف می شود. در ١٨۴٢_١٨۴١ او به همراه  در کنگره لهستان سفر کرد.

اروپا 

در سال ١٨۴٢ نوروید وجوه ارثی و همچنین یک بورس تحصیلی خصوصی برای تحصیل مجسمه سازی دریافت کرد و لهستان را ترک کرد و دیگر برنگشت. ابتدا به درسدن آلمان رفت. او بعداً از ونیز و فلورانس در ایتالیا نیز دیدن کرد. در فلورانس برای یک دوره مجسمه سازی در دانشکده هنرهای زیبای فلورانس ثبت نام کرد. بازدید او از ورونا منجر به شعری شد با نام ( در ورونا ) چندین سال بعد منتشر شد. پس از اقامت در رم در سال ١٨۴۴، جایی که برای چندین سال به طور منظم در کافه گورو مشغول به کار شد، نامزدش کامیلا نامزدی آنها را قطع کرد. بعداً با ماریا کالرگیس ، نسلرود آشنا شد. آنها با هم آشنا شدند، اما خواستگاری او با او و بعداً بانوی منتظرش، ماریا تربیکا، با شکست به پایان رسید. شاعر سپس به برلین سفر کرد و در آنجا در سخنرانی‌های دانشگاه و جلساتی با محلی پولونیا شرکت کرد. زمانی بود که نوروید ارتباطات اجتماعی، هنری و سیاسی زیادی برقرار کرد. در آن زمان او پاسپورت روسی خود را نیز گم کرد و پس از امتناع از پیوستن به خدمات دیپلماتیک روسیه، مقامات روسی دارایی او را مصادره کردند. او همچنین به دلیل تلاش برای بازگشت به روسیه بدون پاسپورت دستگیر شد و اقامت کوتاه او در زندان برلین منجر به ناشنوایی نسبی شد. نوروید پس از اینکه در سال ١٨۴۶ مجبور به ترک پروس شد، به بروکسل رفت. در طول انقلاب‌های اروپایی ۱۸۴۸ ، او در رم ماند و در آنجا با روشنفکران لهستانیآدام میکیویچ و زیگمونت کراسینسکی ملاقات کرد.

نوروید در طول سال‌های ١٨۵٢_١٨۴٩ در پاریس زندگی می‌کرد و در آنجا با دیگر لهستانی‌ها فردریک شوپن و جولیوس اسلوواکی و همچنین هنرمندان مهاجر دیگری مانند روس‌ها ایوان تورگنیف و الکساندر هرزن و روشنفکران دیگری مانند ژول میشله (بسیاری در اِما) ملاقات کرد. سالن هرویگ ). مشکلات مالی، عشق نافرجام، سوءتفاهم های سیاسی و استقبال منفی منتقدان از آثار او نوروید را در وضعیتی بد قرار می دهد. او در فقر زندگی می کرد و گاهی مجبور می شد به عنوان یک کارگر ساده کار کند. او همچنین از نابینایی و ناشنوایی پیشرونده رنج می‌برد، اما با این حال موفق شد مطالبی را در نشریه پاریسی زبان لهستانی گونیک پولسکی و مکان‌های مشابه منتشر کند.   در سال ١٨۴٩ چندین شعر او منتشر شد، شعرهایی که در میان شعرهای دیگر او  گنجانده شد. ( آهنگ اجتماعی ). از دیگر آثار برجسته او در آن دوره می توان به درام اشاره کرد و عهدنامه شعر فلسفی در مورد ماهیت هنر،  ، هر دو در سال ١٨۵١ منتشر شدند. پرومتیدیون ، رساله ای طولانی در باب زیبایی شناسی در منظوم، «نخستین قطعه مهم نوشته نوروید» نامیده شده است. اما با استقبال خوبی از سوی منتقدان معاصر مواجه نشد. در آن سال نیز او دست نوشته های درام  را به پایان رساند و    و شعر  بما پوچیکی ( راپسودی تشییع جنازه به یاد ژنرال بم ).

ایالات متحده 
نوروید تصمیم گرفت در پاییز ١٨۵٢ به ایالات متحده مهاجرت کند و از ولادیسلاو زامویسکی ، یک نجیب زاده و بشردوست لهستانی حمایت مالی دریافت کرد. در ١١ فوریه ١٨۵٣، پس از یک سفر دلخراش که طی آن، با کشتی مارگارت ایوانز به شهر نیویورک رسید و در آنجا مشاغل عجیبی داشت، از جمله در یک شرکت گرافیک. او در ساخت آلبوم یادبود نمایشگاه کریستال پالاس و نمایشگاه صنعت همه ملل مشارکت داشت. تا پاییز، او از وقوع جنگ کریمه مطلع شد. این، و همچنین ناامیدی او از آمریکا، که احساس می کرد فاقد «تاریخ» بود، او را به فکر بازگشت به اروپا انداخت و به میکیویچ و هرزن نامه نوشت و از آنها کمک خواست.

بازگشت به پاریس 
در آوریل ١٨۵۴، نوروید به همراه شاهزاده به اروپا بازگشت . او در انگلستان زندگی می کرد و با کمک کراسینسکی سرانجام توانست تا دسامبر همان سال به پاریس بازگردد. در طی چند سال بعد نوروید توانست چندین اثر مانند شعر و ( کوییدام.یک داستان، ١٨۵٧) و داستان های جمع آوری شده در  ( گل سیاه ) و ( گلهای سفید )، منتشر شده در  در 1856-1857. او در سال ١٨۶٠ یک سلسله سخنرانی متشکل از شش سخنرانی در مورد جولیوس اسلوواکی ارائه کرد که سال بعد منتشر شد.  ١٨۶٢ شاهد انتشار برخی از اشعار او در گلچین پوژه ( اشعار ) در بروخاس لایپزیگ بودیم. او علاقه شدیدی به وقوع قیام ژانویه ١٨۶٣ (شورش لهستانی-لیتوانیایی علیه امپراتوری روسیه) داشت. اگرچه نوروید به دلیل وضعیت نامناسبش نمی‌توانست شخصاً شرکت کند، اما امیدوار بود که شخصاً با تأسیس یک روزنامه یا مجله بر نتیجه رویداد تأثیر بگذارد. اما آن پروژه به نتیجه نرسید.  او در سال ١٨۶۵ ( پیانوی شوپن ) به عنوان یکی از آثار او در واکنش به قیام ژانویه دیده می شود. مضمون شعر دفاع نظامیان روسی در سال 1863 از پیانوی شوپن از مدرسه موسیقی نوروید است که در جوانی خود در آن شرکت می کرد.    

نوروید به نوشتن ادامه داد، اما بیشتر کارهای او با استقبال کمی روبرو شد. او این را پذیرفت و حتی در یکی از آثارش نوشت: «پسران از کنار این نوشته می گذرند، اما تو، نوه دور من، آن را خواهی خواند... وقتی دیگر نباشم» ( ، دست ها با کف زدن متورم شدند... ، ١٨۵٨).

در سال ١٨۶۶، شاعر کار خود را در به پایان رساند ، مجموعه ای وسیع از آیات.با این حال، علیرغم بیشترین تلاش های او تا دهه ها بعد نتوانست منتشر شود. یکی از دلایل این امر شامل کوتاهی شاهزاده ولادیسلاو چارتوریسکی در دادن وامی که به شاعر داده بود بود. نوروید در سال های بعد در فقر شدید زندگی می کرد و از سل رنج می برد. در طول جنگ فرانسه و پروس در سال ١٨٧٠، بسیاری از دوستان و حامیان او با رویدادهای جهانی پریشان شدند: نوروید گرسنگی را تجربه کرد و سلامتی او بیشتر بدتر شد. مشکلات مادی او را از نوشتن بازنداشت: در سال ١٨۶٩ او نوشت. ( شعری در باب آزادی کلام ) رساله ای طولانی در منظوم در مورد تاریخ الفاظ که در آن زمان مورد استقبال قرار گرفت.سال بعد او شعری نوشت ، شعری منعکس کننده دیدگاه های او در مورد عشق مسیحی است که شاعر مجارستانی جورج گوموری آن را «موفق ترین شعر روایی نوروید» نامید. در آن سال‌ها او سه نمایشنامه دیگر به نام‌های کمدی. ( بازیگر.کمدی-درام، ١٨۶٧)، ( پشت صحنه ، ١٨۶۶_١٨۶۵)، و ( حلقه یک بانوی بزرگ، ١٨٧٢)، که گوموری آن را به عنوان «ژانر واقعی در تئاتر» نوروید ستود. نمایشنامه اخیر به پربازدیدترین قطعه تئاتر نوروید تبدیل شد، اگرچه مانند بسیاری از آثار او، مدتها پس از مرگ او به رسمیت شناخته شد (در سال ١٩٣٣ به چاپ رسید و در سال ١٩٣۴ روی صحنه رفت).  

در سال ١٨٧٧ پسر عموی او، نوروید را به  منتقل کرد به حومه پاریس در ایوری .   آن مکان، که توسط راهبه های لهستانی اداره می شد، خانه بسیاری از مهاجران لهستانی فقیر بود. در آنجا، نوروید با تئودور ژلوویکی دوست شد که از او حمایت مادی نیز کرد. برخی از آخرین کارهای او شامل نمایشنامه کمدی  است. ( عشق ناب در حمام دریا ، ١٨٨٠)، رساله فلسفی  ( سکوت ، 1882)، و رمان های  (نوشته شده در فرانسه ١٨٨٢_١٨٨٣)، استیگمات ( ستیگاما ١٨٨١_١٨٨٢)( راز لرد سینگلورث ، ١٨٣٣).او همچنین در طول زندگی خود نامه های زیادی نوشت که بیش از هزار مورد از آنها باقی ماند تا توسط دانشمندان مورد مطالعه قرار گیرد. 

نوروید در آخرین ماه‌های زندگی‌اش ضعیف و بستری بود. او اغلب گریه می کرد و حاضر نمی شد با کسی صحبت کند. او در صبح روز 23 مه 1883 درگذشت  ژیلیکی و کولیزوکی شخصاً هزینه های خاکسپاری را پرداخت کردند و در مراسم خاکسپاری نورید نیز فرانک دوشسکی شرکت کردند.  پس از 15 سال بودجه نگهداری از قبر او خشک شد و جسد او به گور دسته جمعی مهاجران لهستانی منتقل شد.

مضامین و دیدگاەها 

سبک اولیه نوروید را می توان به عنوان متعلق به سنت رمانتیسیسم طبقه بندی کرد، اما به زودی فراتر از آن تکامل یافت. برخی از محققان نوروید را نماینده رمانتیسیسم متأخر می دانند، در حالی که برخی دیگر او را مدرنیست اولیه می دانند.  منتقد ادبی لهستانی،  ، تامارا تروجانوفسکا و جوانا نیژینسکا نوروید را "یک "کودک دیررس" و همزمان منتقد بزرگ رمانتیسم" و "اولین شاعر پسا رمانتیک لهستان توصیف کردند. دانوتا بورچارت که برخی از اشعار نوروید را به انگلیسی ترجمه کرد، نوشت که «آثار نوروید به رمانتیسم متأخر تعلق دارد. با این حال، او به قدری اصیل بود که محققان نمی توانند کار او را در هیچ دوره ادبی خاصی کبوتر کنند.» چسلاو میلوش ، شاعر لهستانی و برنده جایزه نوبل، نوشت که نوروید استقلال کامل خود را از جریان های ادبی آن روز حفظ کرد". این را می‌توان در داستان‌های کوتاه او مشاهده کرد، که برخلاف روند رایج قرن نوزدهم برای نوشتن نثر واقع‌گرایانه بود و در عوض به‌درستی به عنوان « مثل‌های مدرن» توصیف می‌شد.

منتقدان و مورخان ادبی سرانجام به این نتیجه رسیدند که نوروید در طول زندگی‌اش توسط معاصرانش طرد شد زیرا آثارش بسیار منحصر به فرد بودند. سبک او به طور فزاینده ای از اشکال و مضامین رایج آن زمان که در رمانتیسم و پوزیتیویسم یافت می شد، فاصله می گرفت و موضوعات آثار او نیز اغلب با دیدگاه های سیاسی لهستانی های مهاجر همسو نبود.    سبک او به دلیل «معروف بودن و بیش از حد مغزی بودن» و داشتن «نحوه ی نامفهوم» مورد انتقاد قرار گرفت. امروزه نیز عده ای از محققان از آثار او در این زمینه با عنوان «تاریک» به معنای «عجیب» یا «درک مشکل» یاد می کنند.

در حالی که نوروید نئولوژیزم‌ها را ایجاد نکرد، کلمات را تغییر می‌داد که تغییرات جدیدی از زبان موجود ایجاد می‌کرد، و همچنین نحو و نشانه‌گذاری را آزمایش کرد، برای مثال از طریق استفاده از کلمات خط‌دار ، که در زبان لهستانی غیرمعمول هستند. .بسیاری از آثار او دارای قافیه هستند، اگرچه برخی به عنوان پیش درآمدی برای شعر آزاد در نظر گرفته می شوند که بعدها در شعر لهستانی رایج تر شد.از الگوی هجایی، به طور هدفمند ابیات خود را می‌خواند.  

در حالی که نوروید برای قهرمانان تحسین رمانتیک را نشان می دهد، تقریبا هرگز به مفهوم عشق رمانتیک نمی پردازد. آثار او عمیقاً فلسفی و سودمند تلقی می شوند و او "هنر برای هنر" را رد کرد.  تصویر او از شخصیت‌های زن به‌عنوان توسعه‌یافته‌تر از بسیاری از هم‌عصرانش، که شخصیت‌های زنانه‌شان تک‌بعدی‌تر بودند، ستایش شده است. بورچارت عقاید خود را اینگونه خلاصه کرد: «مردی که عمیقاً از نوع بشر مضطرب و ناامید است، اما به رستگاری نهایی آن امیدوار است». میلوش خاطرنشان کرد که نوروید از کنایه استفاده می‌کرد (در مقایسه استفاده او از آن با ژول لافورگ یا تی اس الیوت )، اما «آنقدر در نمادها و تمثیل‌ها پنهان بود» که اغلب خوانندگان آن را از دست می‌دادند. او همچنین استدلال کرد که نوروید "بی‌تردید... "روشنفکرترین" شاعری است که تا به حال به زبان لهستانی نوشته است، اگرچه کمبود مخاطب "به او اجازه داده است تا در چنین شکنجه‌ای از زبان افراط کند که برخی از سطرهایش به طرز ناامیدکننده‌ای مبهم هستند."  

آثار نوروید بیش از زمینه‌های صرفاً لهستانی را نشان می‌داد و از نمادشناسی پان اروپایی و یونانی-مسیحی استفاده می‌کرد. آنها همچنین دیدگاه های مسیحی ارتدکس و کاتولیک رومی را تایید کردند.  در واقع گوموری استدلال می کند که یکی از موضوعات اصلی او "وضعیت و آینده تمدن مسیحی" بود. میلوش به طور مشابه خاطرنشان کرد که نوروید تمدن را رد نمی‌کند، اگرچه او به برخی از جنبه‌های آن انتقاد داشت. او تاریخ را داستانی از پیشرفت می دانست که «شهادت را در زمین بی نیاز می کند». ارجاعات تاریخی در آثار نوروید رایج است که میلوش آن را تحت تأثیر « تاریخ‌گرایی شدید» توصیف می‌کند. اقامت نوروید در آمریکا نیز او را به حامی جنبش الغا گرایی تبدیل کرد و در سال ١٨۵٩ دو شعر در مورد جان براون دي اوبا جان براون ( به شهروند جان براون ) و جان براون نوشت.  یکی دیگر از موتیف های تکرار شونده در آثار او اهمیت کار، به ویژه در زمینه کار هنری، با بحث های او در مورد موضوعاتی مانند نحوه جبران خسارت هنرمندان در جامعه سرمایه داری بود، اگرچه میلوش خاطرنشان کرد که نوروید یک سوسیالیست نیست. 

کار نوروید نیز عمیقاً فلسفی تلقی شده است.  میلوش همچنین خاطرنشان کرد که برخی نوروید را بیش از یک هنرمند فیلسوف می‌دانند و در واقع نوروید از جمله فیلسوفانی مانند استانیسلاو برزوفسکی الهام گرفته است. با این وجود، میلوش با این تصور مخالف است و به نقل از میسیسلاو جاسترون نوشت که نوروید "اول از همه یک هنرمند بود، اما هنرمندی که جالب ترین مطالب برای او تفکر، تأمل و تجربه فرهنگی نوع بشر است".

میراث و بزرگداشت 

پس از مرگ او، بسیاری از آثار نوروید فراموش شدند. تا اوایل قرن بیستم، در دوره لهستان جوان ، ظرافت و سبک او مورد قدردانی قرار گرفت. در آن زمان، آثار او توسط زنون پرژسمیکی ، شاعر و منتقد ادبی لهستانی که عضو آکادمی ادبیات لهستان بود، کشف و محبوبیت یافت. پریزمیکی شروع به انتشار مجدد آثار نوروید کرد. ١٨٩٧، و تصویری ماندگار از او، یکی از "افسانه های دراماتیک شاعر نفرین شده" خلق کرد.   

"کارهای جمع آوری شده" نوروید ( دزیلا زابراون ) در سال ١٩۶۶ توسط منتشر شد، شرح حال و مفسر نورویدی. مجموعه نمادین کامل آثار نوروید در طول ١٩٧١_١9٧۶ با نام پیسما وزیک("کارهای جمع آوری شده") منتشر شد. شامل ١١ جلد، شامل تمام شعر نوروید و همچنین نامه ها و بازتولید آثار هنری او است.  

در ٢۴ سپتامبر ٢٠۰١، ١١٨ سال پس از مرگ او، یک کوزه با خاک از گور جمعی که نورید در گورستان مونت مورنسی پاریس دفن شده بود، در " به خاک سپرده شد. " در کلیسای جامع واول  در آنجا، بقایای نوروید در کنار بقایای شاعران دیگر لهستانی، آدام میکیویچ و جولیوس اسلوواکی قرار داده شد. اسقف اعظم کراکوف، کاردینال فرانسیسک ماچارسکی ، طی مراسمی که در کلیسای جامع برگزار شد، گفت که درهای دخمه "برای پذیرایی از شاعر بزرگ، سیپریان نورید، به کلیسای جامع سلطنتی واول باز شده است، زیرا او با پادشاهان برابر بود".   

در سال ٢٠٢١، در دویستمین سالگرد تولد نوروید، برادران استفن و تیموتی کوی فیلم کوتاهی با عنوان Vade-mecum درباره زندگی و کار این شاعر تولید کردند تا میراث او را در بین مخاطبان خارجی تبلیغ کنند.  

نوروید را اغلب چهارمین شاعر مهم رمانتیسیسم لهستانی می دانند و چهارمین شاعر از سه بارد نامیده می شود.  در واقع، برخی از منتقدان ادبی اواخر قرن بیستم لهستان نسبت به ارزش آثار کراسینسکی تردید داشتند و نوروید را به جای چهارمین بارد سوم می‌دانستند.   نوروید که در لهستان شناخته شده است و بخشی از برنامه های درسی مدارس لهستان است، با این وجود در دنیای انگلیسی زبان مبهم باقی مانده است.  جوزف برادسکی و توماس ونکلوا او را به عنوان بهترین شاعر قرن نوزدهم ستودند.  میلوش خاطرنشان می کند که او به عنوان "پیشرو شعر مدرن لهستانی" شناخته شده است. 

زندگی و کار نوروید در معرض تعدادی از درمان های علمی قرار گرفته است. اینها شامل مجموعه مقالات انگلیسی زبان درباره او است که پس از کنفرانسی در سال ١٩٨٣ که برای بزرگداشت قرن از مرگ او برگزار شد شعرهایی یا تک نگاری هایی منتشر شد. پائتو ویکو شاعر قرن نوزدهم ). یک مجله دانشگاهی اختصاص داده شده به مطالعه نوروید،از سال ١٩٨٣ منتشر شده است

آثار 

نوروید آثار متعددی از شعرها، اعم از حماسی و کوتاه گرفته تا نمایشنامه، داستان کوتاه، مقاله و نامه نوشت. به گفته میلوش در طول زندگی او و گوموری، او تنها یک جلد بزرگ شعر (در سال ١٨۶٢) منتشر کرد (اگرچه بورچارت جلد دیگری را از سال ١٨۶۶ ذکر می کند). بورچارت آثار اصلی خود پرامسیون و آد ليونس می داند! میلوش ویدا میکوم را به عنوان تأثیرگذارترین اثر نوروید تصدیق کرد، اما همچنین بما پوسکی قبلی را به عنوان یکی از مشهورترین اشعار او تحسین کرد.

گسترده‌ترین اثر نوروید، ویدا میکوم ، که بین سال‌های ١٨۵٨ و ١٨۶۵ نوشته شد، برای اولین بار یک قرن پس از مرگ او منتشر شد.  برخی از آثار نوروید توسط والتر ویپل و دانوتا بورچارد در ایالات متحده آمریکا و توسط یرژی پیترکیویچ و آدام چرنیاوسکی در بریتانیا به انگلیسی ترجمه شده است.   تعدادی نیز به زبان های دیگر ترجمه شده اند، مانند بنگالی  فرانسوی  آلمانی  ایتالیایی  روسی  اسلواکی  و اوکراینی.

منابع