ابراهیم بوسحاقی

ابراهیم بوسحاقی (درگذشت ۱۴۱۸ق) از فقیهان مذهب مالکی و امام و صوفی جزایری بود.

خانواده 
براهیم بوسحاقی در سال 1912 در روستای تاریخی سوما واقع در بالای کول دو بنی آیچا در کابیلیای پایین به دنیا آمد.

او بخشی از نسل شانزدهم از نوادگان متکلم برجسته الجزایری سیدی بوسحاقی (1394-1453) است که از همکاران سیدی عبدالرحمن ثعلیبی (1384-1479) در سفر آغازین خود در بجائیه و جاهای دیگر در آغاز سال 1394 بود. قرن پانزدهم میلادی.

پدرش علی بوسحاقی (1855-1965) مقدم سلسله صوفی رحمانیه در شرق الجزیره و صوفیه زاویه سیدی بوسحاقی در جنوب ثنیا بود.

پدربزرگ او، شیخ محمد بوسحاقی (1834-1887) یکی از رهبران شورش مکرانی در سال 1871 به همراه ماربوت شیخ بومرداسی از زاویه سیدی بومرداسی و شیخ شریفی از زاویه سیدی عمار شریف و همچنین سایر کعبیالی ها بود. رهبری شیخ مکرانی.

پدربزرگش شیخ علی بوسحاقی (1795-1846) نیز یکی از مبارزان مقاومت در برابر فتح الجزایر توسط فرانسه در جریان لشکرکشی او به کابیلیا بود که در سال 1837 آغاز شد و از متحدان شیخ محمد بن زاموم و همچنین امیر بود. عبدالقادر در منطقه توده خاچنه.

اوایل زندگی 
نخستین سال‌های تحصیل ابراهیم بوسحاقى در اوایل قرن بیستم در روستای زادگاهش و تحت امر معنوی پدرش علی در زاویه اجدادش صورت گرفت.

این دوره مصادف با آغاز جنگ جهانی اول بود که برادر بزرگترش عبدالرحمن بوسحاقى در آن به خدمت سربازی رفت و از آنجا با درجه سرجوخه بازگشت.

بنابراین ابراهیم قبل از رفتن به نبش سیدی بومردسی در روستای پسران بومرداس برای تکمیل دانش و تعمیق سفر اولیه خود، قرآن و همچنین مجموعه های اساسی دین اسلام را در زاویه روستای خود سوما آموخت.

او سپس شروع به آموزش کرد تا به عنوان امام جماعتی در زاویه سیدی عمار شریف ادامه دهد، جایی که با مهارت یادگاری و فصاحت کلامی خود که او را قادر ساخت تا یک ادجازه قرآنی و علمی کسب کند، متمایز شد.

مسجد الفتح 

هنگامی که ابراهیم تمام مهارت های آموزشی را برای انجام کامل وظایف خود به عنوان امام به دست آورد، به پدرش علی پیوست که در آن زمان به عنوان مفتی در مسجد الفتح که در مرکز شهر ثنیا در سال 1926 برپا شده بود، منصوب شد.

این دوره شاهد ظهور الجزایر در انتخابات پنج ساله بود که به روستاییان اجازه داد تا آرای خود را به مؤسسات استعماری فرانسه بفرستند، پس از آنکه چارلز جانارت به تدریج الجزایری ها را در نمایندگی های انتخابی و انتخاباتی انتخاب کرد.

در واقع، سربازان الجزایری که زنده از جنگ بزرگ بازگشتند، درخواست کردند که به موقعیت‌های استخدامی خدمات عمومی دسترسی داشته باشند و بتوانند عبادتگاه‌های مسلمانان (اباده) را در مستعمرات فرانسه پس از سال 1871، به‌ویژه در کابیلیای سفلی، بنا کنند.

مسجد سفیر 

عموی پدری او محمد صغیر بوسحاقی (1869-1959) که در این مدت به عنوان عضو شورای شهر به نمایندگی از ده ها روستای کل دس بنی آیخا در مؤسسات اداری انتخاب شده بود، برای معرفی برادرزاده دانشمند خود، ابراهیم در مساجد بزرگ شهر از الجزیره.

اینگونه بود که امام ابراهیم بوسحاقی در سال 1947 به عنوان حزب در مسجد سفیر در کاسبه الجزیره تحت نظارت مفتی مالکی، محمد بابا آمور، استخدام شد.

در واقع، مسجد سفیر در آن زمان مرکز ناسیونالیسم الجزایری بود که چهار امام قدرتمند را گرد هم آورد که سراسر پیرامون الجزایر را به هم ریختند، شیخ ابراهیم بوسحاقی نماینده کابیلیا، شیخ محمد شرف نماینده دره خمیس ملیانا، شیخ محمد دواخ نماینده تیتری بود. در همین حال، شیخ احمد بنچیکو نماینده آلگروآ و میتیدجا بود.

زمانی که ابراهیم در این مسجد حزب بود، برادرزاده‌هایش یحیی بوسحاقی، بوعلام بوسحاقی و بوزید بوسحاقی به طور دوره‌ای به ملاقات او می‌رفتند تا از وضعیت و نیازهایش جویا شوند و سپس قبل از وقوع قیام ۱ آبان ۵۴ در شبکه‌های مستقل انقلابی ادغام شدند.

مؤمنان و تمرین‌کنندگانی که در این مسجد رفت و آمد می‌کردند، بر اساس مرجع اسلامی الجزایر، بر اساس کتاب‌ها و کتاب‌های تأیید شده و تأیید شده، به احکام دینی مشرف شدند.

تلاوت قرآنی روزانه حزب راتب و همچنین به صورت دوره ای سلکه از منوی خدمات معنوی این مسجد پرافتخار الجزیره بود.

این گونه بود که صدای آرام و مخملی شیخ ابراهیم بوسحاقی بر این محافل تلاوت کتاب مقدس الهی به تلاوت وارش نقش و نگاری دلنشین بخشید.

انقلاب الجزایر 

وقوع انقلاب استقلال الجزایر پس از آن رخ داد که لیس دریچه میزبان نشست 22 جانباز در خانه خود در ال مدنیه بود و روزنامه نگار محمد آخائویی اعلامیه آغاز مبارزات انقلابی را نوشت.

اینگونه بود که کصبای الجزیره جایی بود که محمد بودیاف و دیدوش مراد با روزنامه‌نگار محمد آخائویی در نزدیکی مسجد سفیر ملاقات کردند تا پیش‌نویس اعلامیه انقلاب را دیکته کنند.

در دو سال قبل از نبرد بزرگ الجزیره در سال 1957، امام ابراهیم بوسحاقی در جمع دو امام نزدیک به خود، محمد صلاح صدیق و محمد کتو، در تبلیغات حمایت از فعالیت های مردمی در الجزایر شرکت کرد.

اما پس از اعتصاب هشت روزه در سال 1957، واکنش فرانسه بسیار خشن بود و امام جماعت مساجد الجزیره در ویلا سوسینی و دیگر شکنجه‌گاه‌ها زندانی شدند.

سپس ابراهیم بوسحاقی توسط سربازان فرانسوی دستگیر شد و به ویلای سوسینی منتقل شد و در آنجا به طرز وحشیانه‌ای شکنجه شد و سپس با دوستش احمد چککار در همان سلول زندانی شد.

مساجد الجزاير 

پس از استقلال الجزایر در سال 1962، امام ابراهیم بوسحاقی در مراسم مذهبی خود در مسجد سفیر به همراه سایر امامانی که از زندان و شکنجه در جریان انقلاب الجزایر که تقریباً هشت سال از سال 1954 به طول انجامید، جان سالم به در بردند، بازسازی شدند.

او سپس با ترویج تلاوت مجدانه حزب راتب و قرائت صحیح بخاری در جامة الجدید و جمه الکبیر به همراه دوستش امام بزرگوار و مفتی عبدالرحمن جیلالی در تأثیر مساجد کسبة الجزیره شرکت کرد.

در این بین، امام ابراهیم در سال 1976 به عنوان بازرس مذهبی وابسته به وزارت امور دینی منصوب شد و مأموریت او ارتقای سطح حرفه ای و اخلاقی امامان شاغل در منطقه الجروا بود.

او همچنین به‌عنوان راهنما و مفتی بر اساس مذاهب مالکیت، به طور دوره‌ای بر گروه‌های زائران الجزایری در مراسم حج نظارت می‌کرد.

بازگشت به الثنية 

پس از درگذشت احمد سعد چاوچ در سال 1978، که از سال 1962 امام خطیب مسجد الفتح در تنیا بود، شیخ ابراهیم بوسحاقى در سن 66 سالگی جایگزین وی در این سمت مذهبی شد.

وی سپس آموزش قرآن و فقه را در مسجد الفتح طبق یک رژیم کلاسی برای تدریس عصرانه دانش آموزان در شهر سامان داد.

او در اقدام خود دستورات وزیر وقت مولود کاسم نائت بلکاسم را دنبال می کرد که طرفدار این واقعیت بود که مساجد علاوه بر اجرای مناسک مسلمانان، مکان های آموزشی و رهایی فکری نیز باشند.

به محض بازگشت به ثنیا، کمیته ای را برای بازسازی و گسترش مسجد الفتح به منظور امکان حضور زنان در نماز جمعه، تراویح و نماز عید ایجاد کرد.

قبل از پایان سال 1361 مساحت مسجد سه برابر شد و طبقه اول و همچنین وضوخانه ای در زیرزمین ساخته شد و محل اقامه نماز به مؤمنان و نمازگزاران مسلمان واگذار شد.

امام ابراهیم در این مسجد از امامانی که در محراب و منبر آن سخنان نیک را تبلیغ می‌کردند استقبال می‌کرد و در محلی نیز جوانان مری را به نیکی و اخلاق تشویق می‌کرد.

وظیفه او به عنوان بازرس امور مذهبی به او در مأموریت خود برای ساختن مساجد در سراسر استان جدید بومردس که در سال 1984 ایجاد شد، کمک کرد و اینگونه بود که او در مبدأ ساخت اولین مسجد شهر اداری بومردس بود که در آن زمان بود. مسجد جابر بن حیان را غسل تعمید داد.

تروریسم سلفی 

از آغاز افراط گرایی سلفی در الجزایر، امامان صوفی ابتدا هدف آزار و اذیت گله ها و پیروان وهابیت بنیادگرا در مساجد قرار گرفتند تا این عبادتگاه ها را بازیابی کنند و آنها را به پایگاه هایی برای سرنگونی ارزش های اجتماعی الجزایر تبدیل کنند.

اینگونه بود که آزار و اذیت امام ابراهیم در مسجد الفتح شهر ثنیا در هنگام نماز، خطبه های نماز جمعه و دروس و آموزه های دینی آغاز شد تا از فعالیت رهایی بخش او در مسجد جلوگیری شود تا کل جامعه بدون معیار حد وسط به وحشت تروریستی فرو رود اعتدال.

با تشدید تهدیدهای تروریستی به مرگ که در ثنیا متوجه او شد، امام ابراهیم که تمام نمازهای فجر را تا نماز عشاء برپا داشت، مجبور شد شهر تنیا را ترک کرده و به ارتفاعات کوبه تبعید کند. شهر الجزیره در آوریل 1993.

امام عمر عرار، اهل روستای صومعه، در فضای وحشت و ترورهای مکرر، در مسجد ثنیا جایگزین وی شد و در 13 اکتبر 1993 بعد از نماز ایچا در مقابل خانه خود به قتل رسید.

سپس تروریست‌های سلفی از مقررات منع آمد و شد در شب استفاده کردند و خانه امام ابراهیم را شکستند و کتابخانه باشکوه او را که حاوی جواهرات کتاب بود به سرقت بردند.

در حالی که ترورها و قتل عام تروریستی در سراسر استان بومردس رخ داد و خانواده ها و قبایل را در ماتم فرو برد، شیخ براهیم چهار بار به تنیا برنگشت.

امام ابراهیم علی‌رغم کهولت سن و تبعید اجباری به الجزیره، با وجود مظاهر دینی ثابت شده پایتخت، علی‌رغم مصیبت‌هایی که کشور را به خون کشیده بود، به امید بافتن علاقه‌مندان به امید ادامه داد.

مرگ 
امام ابراهیم بوسحاقى در سال ۱۳۷۶ خورشیدی در سن ۸۵ سالگی در خانه بستگان خود در کمون کوبه در الجروا درگذشت.

او در حالی که وضو می گرفت تا نمازش را طبق معمول، مسلمان و امام جماعت بخواند، بر اثر سکته قلبی ناگهانی درگذشت.

وی سپس در قبرستان سیدی گاریدی در کمون کوبه با حضور بستگان، دوستان و مومنانش به خاک سپرده شد، وی که بخش زیادی از عمر خود را در مساجد پایتخت الجزیره گذراند.

منابع 

اهالی استان بومرداس
اهالی الجزایر
درگذشتگان ۱۹۹۷ (میلادی)
زادگان ۱۹۱۲ (میلادی)
صوفیان اهل الجزایر
فقیهان مالکی
مرگ‌ها در الجزایر
نویسندگان عربی سده ۲۰ (میلادی)
قربانیان شکنجه اهل الجزایر
اعضای جبهه آزادیبخش ملی (الجزایر)
افراد جنگ الجزایر