حق رای سیاهپوستان در ایالات متحده

تاریخچه حق رای سیاهپوستان در ایالات متحده، یا حق رای آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در انتخابات، پیشرفت‌ها و پسرفت‌های زیادی داشته‌است. قبل از جنگ داخلی و اصلاحات بازسازی قانون اساسی ایالات متحده، برخی از سیاهپوستان در ایالات متحده حق رای داشتند، اما این حق اغلب کوتاه شده یا سلب می‌شد. پس از سال ۱۸۷۰، سیاه‌پوستان از نظر تئوری در برابر قانون برابر بودند، اما در دوره بین پایان دوران بازسازی و تصویب قانون حقوق مدنی در سال ۱۹۶۴، این قانون اغلب در عمل نقض می‌شد.

زمینه 

در بدو تأسیس کشور، حق رای به «آقایان دارای مالکیت و مقام» محدود شد. اکثر سیاهپوستان دارایی کافی برای رای دادن نداشتند. حذف الزامات دارایی، به منظور برخورداری از حق رای برای سفیدپوستان فقیر، به این معنی بود که سیاه‌پوستان نیز می‌توانند رای دهند، بنابراین جستجو برای راه‌های دیگری برای سلب حق رای آنها آغاز شد. قوانین اولیه حقوقی، مانند قانون تابعیت سال ۱۷۹۰،اعطای تابعیتی را به «فرد سفیدپوست آزاد… با شخصیت» اعطا می‌کرد، بنابراین بردگان، سیاه پوستان آزاد، بومیان آمریکا، خدمتکاران و آسیایی‌ها را مستثنی می‌کرد. با این حال، ایالت‌ها مجاز به اعطای حق رای در سطح ایالتی بودند. قبل از جنگ داخلی، سیاهپوستان آزاد در نیویورک، نیوجرسی و پنسیلوانیا حق رای داشتند. با این حال، حق رای در نیوجرسی (1807) و پنسیلوانیا (۱۸۳۸) لغو شد. قانون اساسی ایالت نیویورک در سال ۱۸۲۱ یک الزام سنگین مالکیت دارایی را بر رای دهندگان سیاه‌پوست تحمیل کرد (فقط) که در واقع تقریباً از همه آنها محروم شد.

در این مدت، طرفداران لغو بردگی به دنبال پایان دادن به برده داری بودند و درخواست برای حق رای افزایش یافت.تصمیم درد اسکات در سال ۱۸۵۷ بر این باور بود که افراد دارای میراث آفریقایی شهروند ایالات متحده نیستند. به جای حل و فصل موضوع، همان‌طور که رئیس‌جمهور بوکانان امیدوار بود، باعث خشم شد و یکی از عوامل اصلی جنگ داخلی است.

پس از جنگ داخلی، متمم پانزدهم به همه مردان رای داد، اما در عمل سیاه پوستان همچنان با موانعی روبرو بودند. برخی از " کدهای سیاه " مدت کوتاهی پس از لغو قانونی برده داری به تصویب رسید که به صراحت از رای دادن سیاهان جلوگیری کرد. قوانین اجرایی مجازات‌های فدرال را برای ارعاب رأی دهندگان، به ویژه توسط گروه‌های تروریستی سفیدپوست مانند کو کلوکس کلان افزایش داد.

سیاهپوستانی که به دنبال حق رای بودند، اغلب پس از پایان دوره بازسازی و عدم وجود نیروهای فدرال که حقوق سیاهپوستان را در ایالت‌های کنفدراسیون سابق اجرا می‌کردند، با خشونت و محرومیت از حق رای مواجه می‌شدند. قتل‌عام کولفاکس در سال ۱۸۷۳ زمانی رخ داد که مردم محلی سفیدپوست با سیاه پوستان و سربازان فدرال بر سر رأی دادن سیاهان در گرانت پریش، لوئیزیانا درگیر شدند. در ایالات متحده در برابر کرویکشانک (۱۸۷۶)، دادگاه عالی ایالات متحده برخی از قوانین اجرایی را باطل کرد و حکم داد که دولت فدرال فقط می‌تواند برای جلوگیری از تبعیض توسط بازیگران ایالتی مداخله کند. در ایالات متحده علیه ریس (۱۸۷۶)، دادگاه الزامات رأی‌گیری، مانند آزمون‌های سوادآموزی را تأیید کرد که به صراحت بر اساس نژاد تبعیض قائل نمی‌شوند. قوانین جیم کرو برای اجرای تفکیک نژادی قانونی در سطح ایالتی و محلی در جنوب ایالات متحده در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ توسط قانونگذاران ایالتی تحت تسلط دموکرات‌های سفیدپوست برای سلب حق رای و حذف دستاوردهای سیاسی و اقتصادی بدست آمده توسط سیاه پوستان وضع شد.

سیاه پوستان به‌طور مداوم برای غلبه بر این موانع تلاش می‌کردند. گروهی از فعالان سیاهپوست در سال ۱۹۰۵ جنبش نیاگارا را تشکیل دادند و مصالحه بوکر تی. واشینگتن در سال ۱۸۹۵ آتلانتا را سرزنش کردند و اعلامیه ای را صادر کردند که خواستار حق رای جهانی مردان بود. از جنبش نیاگارا، انجمن ملی برای پیشرفت رنگین پوستان شکل گرفت که در سال ۱۹۱۰ تشکیل شد و حقوق رای را بیشتر از طریق دادگاه دنبال می‌کرد.

جنبش حق رای زنان سیاه‌پوست 

زنان سیاه‌پوست برای حقوق سیاسی در دهه ۱۸۳۰ در نیویورک و فیلادلفیا شروع به کار کردند. در طول قرن نوزدهم، زنان سیاه‌پوست مانند هریت فورتن پورویس، مری آن شاد کری و فرانسیس الن واتکینز هارپر روی حقوق مدنی سیاه‌پوستان، مانند حق رای، کار می‌کردند. زنان سیاه‌پوست مجبور بودند برای برابری نژادی و همچنین حقوق زنان مبارزه کنند. آنها اغلب به دلیل نژاد و جنسیت خود به حاشیه رانده می‌شدند. این منجر به ایجاد گروه‌هایی مانند انجمن ملی زنان رنگین‌پوست شد. زنان سیاه‌پوست با تصویب اصلاحیه نوزدهم قانون اساسی ایالات متحده در سال ۱۹۲۰ حق قانونی رای را به دست آوردند. با به دست آوردن رای زنان و تصویب قانون حقوق مدنی، زنان سیاه‌پوست به یک بلوک رای قدرتمند تبدیل شدند.

حتی با تصویب این اصلاحیه، زنان سیاه‌پوست از رای دادن با استفاده از خشونت و ارعاب بازماندند. زنان سیاهپوست به طرق مختلف به این موضوع اعتراض کردند. برخی از زنان مانند ایندیانا لیتل به سمت دفتر ثبت رأی محلی خود راهپیمایی کردند و خواستار حق رأی خود شدند.

جستارهای وابسته 
 کنوانسیون ۱۸۶۹ شهروندان رنگین‌پوست مینه سوتا
 رای یا گلوله
 ناسیونالیسم سیاه
 پیشنهاد برابری نژادی، ۱۹۱۹
 مری چرچ ترل
 حق رای همگانی
 حق رای زنان در ایالات متحده
 سلب حق رای بعد از دوران بازسازی

منابع

پیوند به بیرون 
 
 
 
 
 
برترپنداری نژاد سفید در ایالات متحده آمریکا
تاریخ حق رأی در ایالات متحده آمریکا
تاریخ حقوق مدنی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار
سرکوب سیاسی در ایالات متحده آمریکا
سیاست و نژاد در آمریکا
نژاد و قانون در ایالات متحده
نژادپرستی