مشیت‌الهی

مشیت‌گرایی ()، یا عنایت الهی عبارت است از علم خداوند به آنچه باید هستی پذیرد. به طوری که موجود؛ به موجب عنایت خداوند باید، به بهترین و کامل‌ترین نظام موجود باشد.

مشیت الهی 
جابجا شدن و انتقال از مکانی به مکانی دیگر، مشیت (مَشْی‏) است که با اراده انجام می‌شود. و در راه رفتن معنوی نیز بکار رود که با اراده و قصد و عنایت و نگهداری خداوند است.

رشد به اراده الهی 
عنایت‏ (Providence) خداوند، صرفاً به معنی علم او به هر آنچه باید باشد، به بهترین وجه ممکن، نیست بلکه به معنی نگه‌داری او، این جهان را و ارشاد او، نظام جهان را، به اراده خود است. به این جهت گفته‌اند: خداوند عقل است و اراده است و محبت است.

فرق عنایت و قضا و قدر 
قضا عبارت است از حضور تمام موجودات در عالم عقلی، به نحو کلی و اجمالی و بر سبیل ابداع، در حالی که قدر عبارت است از وجود عینی و خارجی موجودات به نحو تفصیلی، و عنایت عبارت است از علم خداوند به موجودات به بهترین نظام و علم او به آلاتی که باید برای هر موجودی وجود داشته باشد، به نحوی که تمام کمالات ممکنه برای موجودات مترتب بر آن عنایت است.

منابع 

اصطلاحات مسیحی
جبرگرایی
خداباوری
فلسفه تاریخ
فلسفه مسیحی
نظریه‌های فلسفی