دموکراسی مشارکتی

دموکراسی مشارکتی شکلی از حکومت است که در آن شهروندان به‌جای نمایندگان منتخب ، به‌طور فردی و مستقیم در تصمیم‌گیری‌های سیاسی که بر زندگی آنها تأثیر می‌گذارد، مشارکت می‌کنند.  در این الگو از دموکراسی عناصری از دموکراسی مستقیم و دموکراسی نیابتی ترکیب شده اند.

بررسی اجمالی 
دموکراسی مشارکتی نوعی دموکراسی است که نوعی حکومت نیز به شمار می‌رود. اصطلاح «دموکراسی» از عبارت یونانی  ریشه گرفته است (dēmokratia) (δῆμος/ دموس : مردم، Κράτος/ کراسی : حکومت).  دموکراسی دو نوع اصلی دارد، دموکراسی مستقیم و نیابتی. در نوع اول، مردم اختیار مشورت و تصمیم گیری در مورد قانون را دارند. در دومی، مقامات حکومتی منتخب مردم این کار را انجام می‌دهند. در حالی که انواع اولیه‌ی دموکراسی از نوع مستقیم بودند، امروزه گسترده‌ترین نوع دموکراسی نسخه‌ی نبابتی آن است.

مشارکت عمومی ، در این زمینه، به معنای دخالت عمومی در فعالیت‌های سیاسی است. این می تواند شامل هر فرآیندی باشد که به طور مستقیم مردم را در تصمیم گیری درگیر می‌کند.  اینکه تا چه حد مشارکت سیاسی باید ضروری یا مناسب تلقی شود در فلسفه سیاسی مورد بحث است.

دغدغه‌ی اصلی دموکراسی مشارکتی این است که شهروندان فرصت مشارکت را در تصمیم‌گیری‌هایی که بر زندگی آنان تاثیر می‌گذارد داشته باشند. این ایده‌ای جدید نیست و اشکال مختلف آن از زمان دموکراسی آتنی موجود بوده است. نظریه‌ی مدرن دموکراسی مشارکتی توسط ژان ژاک روسو در قرن هجدهم ارائه شد و بعدها توسط جان استوارت میل و جرج داگلاس هوارد کول توسعه یافت.  این نظریه‌پردازان معتقد بودند مشارکت سیاسی عنصری جدایی‌ناپذیر از یک جامعه‌ی عادلانه است. در اوایل قرن بیست و یک، دموکراسی مشارکتی به طور گسترده مورد مطالعه و آزمایش قرار گرفته است که به ایده‌های نهادگرایانه‌ی گوناگونی مانند «بودجه‌بندی مشارکتی» ختم شده است.

منابع 
انواع دموکراسی
مقاله‌های دارای ویدئو
صفحه‌ها با منبع یا ارجاع نیازمند ثبت ورود