اوباشگری (رفتار جانوری)

اوباشگری  در جانوران یک سازگاری ضدشکار است که در آن افراد گونه‌های طعمه با حمله یا آزار و اذیت یک شکارچی، معمولاً برای محافظت از فرزندان خود، شکارچی را مورد اوباش قرار می‌دهند. یک تعریف ساده از اوباشگری مجموعه‌ای از افراد در پیرامون یک شکارچی بالقوه خطرناک است. این رفتار اغلب در پرندگان دیده می‌شود، اگرچه در بسیاری از جانوران دیگر مانند میرکت و برخی از گاویان نیز دیده می‌شود. در حالی که اوباشگری در بسیاری از گونه‌ها به‌طور مستقل تکامل یافته‌است، اما تنها در افرادی که بچه‌هایشان اغلب شکار می‌شوند، وجود دارد. این رفتار ممکن است مکمل سازگاری‌های دیدگریزی در خود فرزندان باشد، مانند استتار و پنهان شدن. ممکن است اوباشگری برای احضار افراد مجاور برای همکاری در حمله استفاده شود.

کنراد لورنتس، در کتاب خود دربارهٔ پرخاشگری (۱۹۶۶)، اوباشگری در میان پرندگان و جانوران را به غریزه‌های منتسب به مبارزه داروینیان برای بقا نسبت داد. از نظر او، انسان‌ها در معرض انگیزه‌های ذاتی مشابهی هستند، اما می‌توانند آنها را تحت کنترل عقلانی قرار دهند (به اوباش مراجعه کنید).

تفسیر دیگر شامل استفاده از نظریه علامت‌دهی و احتمالاً اصل آوانس است. در اینجا ایده این است که یک پرنده اوباشگر، با قرار دادن ظاهراً خود در معرض خطر، وضعیت و سلامت خود را به گونه‌ای نشان می‌دهد که توسط شرکای احتمالی ترجیح داده شود.

منابع 

ارتباط جانوران
تئوری بازی تکاملی
رفتار پرندگان
سازگاری ضدشکار