لوکسوپروفن

لوکسوپروفن () یک داروی ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAID) در گروه مشتقات اسید پروپیونیک است که شامل ایبوپروفن و ناپروکسن نیز می‌شود. این دارو در برخی کشورها برای تجویز خوراکی موجود است.  در ژانویه ۲۰۰۶ یک داروی ترانس پوستی برای فروش در ژاپن تأیید شد. در سال ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰ برنامه فرمولاسیون نوار و ژل دارویی دنبال شد.

این دارو در سال ۱۰۷۷ ثبت اختراع شد و در سال ۱۹۸۶ برای استفاده پزشکی تأیید شد.

فارماکوکینتیک
لوکسوپروفن یک پیش‌دارو است. پس از مصرف خوراکی به سرعت به متابولیت ترانس الکلی فعال خود تبدیل می‌شود و در عرض ۳۰ تا ۵۰ دقیقه به حداکثر غلظت پلاسمایی خود می‌رسد.

مکانیسم عمل
مانند اکثر NSAID ها، لوکسوپروفن یک مهارکننده غیرانتخابی سیکلواکسیژناز است و با کاهش سنتز پروستاگلاندین ها از اسید آراشیدونیک عمل می‌کند.

تداخلات
لوکسوپروفن نباید همزمان با آنتی‌بیوتیک‌های کینولون نسل دوم مانند سیپروفلوکساسین و نورفلوکساسین تجویز شود، زیرا مهار گابا را افزایش می‌دهد و ممکن است باعث تشنج شود. همچنین ممکن است غلظت پلاسمایی وارفارین، متوترکسات، مشتقات سولفونیل اوره و نمک‌های لیتیوم را افزایش دهد، بنابراین هنگام تجویز لوکسوپروفن برای بیمارانی که هر یک از این داروها را مصرف می‌کنند باید مراقب بود.

منابع

پیوند به بیرون 

پروپیونیک اسیدها
پیش‌داروها
داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی
دایچی سانکیو