پروتوفمینیسم

پروتوفمینیسم (به انگلیسی: Protofeminism) یا نیا-فمینیسم به مفهومی از فمینیسم، در دوره‌هایی که به مفهوم امروزه هنوز ناشناخته بود گفته می‌شود، و به دوران قبل از قرن بیستم اشاره دارد. پروتوفمینیسم را می‌توان به‌عنوان شکلی از فمینیسم قبل از تعریف این اصطلاح در قرن بیستم در نظر گرفت. پروتوفمینیسم مدرن اولیه قصد داشت نابرابری‌هایی را که زنان در جامعه بر اساس جنسیتشان با آن مواجه هستند، برجسته کند. اگرچه کاربرد دقیق آن مورد مناقشه است؛ زیرا فمینیسم قرن ۱۸ و قرن ۱۹ نیز اغلب در «فمینیسم مدرن» قرار می‌گیرند. سودمندی اصطلاح پروتوفمینیست توسط برخی از محققان مدرن مورد تردید قرار گرفته‌است، همان‌طور که اصطلاح پست‌فمینیسم مورد تردید قرار گرفته‌است.

جودی داممن-متیوز در مقاله خود پروتو فمینیسم در متون جهانی باستان در «پایان‌نامه‌های افتخارات جهانی» دانشگاه واشینگتن، با کنار هم قرار دادن تعاریف در متون باستانی، فمینیسم اولیه این‌گونه تعریف کرده‌است: رفتارها، فعالیت‌ها یا نگرش‌هایی در زنان که تحت تأثیر ابراز موجودیت و تغییری که انجام شد، برابری جنسیتی را ترویج کرد؛ همچنین شامل نمایندگی و حمایت جوامع از زنان برای ارزش برابر و رفتار برابر با آن‌ها. این متون داستان‌هایی را در چارچوب یک هنجار فرهنگی سلسله‌مراتبی ارزشی روایت می‌کنند که قدرت و توانایی قهرمانان داستان و پیام یا هدفی را که قصد داشتند پررنگ کنند را منتقل می‌کند. جودی داممن-متیوز در مقاله خود استدلال می‌کند که زنان در این متون باستانی به وضوح این ویژگی‌ها را نشان خواهند داد و این افسانه را از بین خواهد برد که چون از جنس مؤنث بودند، فاقد ویژگی‌های نام‌برده‌شده در بالا بوده‌اند، یا برای مردان ارزش کم‌تری دارد و این اشتباه است که آن فعالیت‌ها را قبل از وجود فمینیسم به عنوان فمینیسم تعریف کنیم. با این حال، می‌توان برخی ویژگی‌های فمینیستی اولیه را شناسایی کرد تا به ما در درک زنان به‌عنوان داشتن قدرت و برابری بیش‌تر از آنچه معمولاً در مورد زنان فرهنگ‌های باستانی تصور می‌شود، کمک کند.

تاریخ

یونان و روم باستان 
به‌گفته الین هافمن باروخ، افلاطون «برای برابری کامل سیاسی و جنسی زنان استدلال داشت و از این‌که آن‌ها اعضای بالاترین طبقه باشند… کسانی که حکومت می‌کنند و می‌جنگند، دفاع می‌کرد». کتاب پنجم جمهور افلاطون به نقش زنان می‌پردازد:

افلاطون در جمهور بیان می‌کند که زنان در دولت ایده‌آل او باید در کنار مردان کار کنند، آموزش‌های برابر دریافت کنند و در تمام جنبه‌های دولت به‌طور مساوی سهیم باشند. تنها استثناء شامل زنانی بود که در ظرفیت‌هایی کار می‌کردند که به قدرت بدنی کم‌تری نیاز داشت.

در قرن اول پس از میلاد، فیلسوف رواقی رومی، گایوس موسونیوس روفوس، در یکی از ۲۱ گفتار خود با عنوان «زنان نیز باید فلسفه بخوانند»، که در آن برای آموزش برابر زنان در فلسفه استدلال‌هایی می‌آورد، عنوان کرد: «اگر از من بپرسید که چه آموزه‌ای باعث چنین چیزی می‌شود (آموزش برابر زنان)، من پاسخ خواهم داد، همان‌طور که هیچ مردی بدون فلسفه به‌درستی آموزش نمی‌بیند، هیچ زنی نیز چنین نخواهد بود. علاوه بر این، نه تنها مردان، بلکه زنان نیز به فضیلت و توانایی کسب آن تمایل فطری دارند، و این طبیعت زنان است که کم‌تر از مردان، از اعمال نیک و عادلانه خشنود شوند و خلاف آن را رد کنند! اگر این درست باشد، با چه استدلالی برای مردان مناسب است که تحقیق کنند و یاد بگیرند که چگونه می‌توانند زندگی خوبی داشته باشند، که دقیقاً مطالعه فلسفه است، اما برای زنان نامناسب است؟»

جهان اسلام 
درحالی‌که در دوره پیشامدرن هیچ جنبش رسمی فمینیستی در کشورهای اسلامی وجود نداشت، تعدادی از شخصیت‌های مهم در مورد حقوق و استقلال زنان صحبت کردند. عارف و فیلسوف قرون وسطی ابن عربی عنوان کرد درحالی‌که مردان در برگزیده شدن برای پیامبری، بر زنان ترجیح داده می‌شدند، زنان نیز به اندازه مردان قادر به ولایت دیگران هستند.

در قرن دوازدهم، دانشمند اهل سنت ابن عساکر نوشت که زنان می‌توانند برای انتقال متون دینی مانند احادیث، تحصیل کنند و اجازه بگیرند. این امر به‌ویژه در مورد خانواده دانشمندان که می‌خواستند بالاترین آموزش ممکن را برای پسران و دختران خود تضمین کنند، صادق بود. اما برخی از مردان این عمل را قبول نداشتند، مانند محمد بن الحاج (متوفی ۱۳۳۶) که از زنانی که با صدای بلند صحبت می‌کردند و هنگام گوش دادن به تلاوت کتب، عورت خود را در حضور مردان آشکار می‌کردند، به خوف درآمد.

در قرن دوازدهم، فیلسوف و قاضی اسلام ابن رشد، با بیان دیدگاه افلاطون در جمهور، در مورد برابری جنسی، به این نتیجه رسید که درست است که مردان قوی‌تر هستند، اما زنان هم می‌توانند وظایفی مشابه مردان را انجام دهند. او در بداعت المجتهد عنوان کرده که این وظایف می‌تواند شامل شرکت در جنگ باشد، و از این که زنان در جامعه او نوعاً به مادر و همسر بودن محدود می‌شدند ابراز نارضایتی کرد. گفته می‌شود که در دوران فتوحات مسلمانان چند زن در جنگ‌ها شرکت کرده یا کمک کرده‌اند، از جمله ام‌عماره و عایشه.

اروپای مسیحی قرون وسطی 
در اروپای مسیحی قرون وسطی، دیدگاه غالب این بود که زنان از نظر فکری و اخلاقی ضعیف‌تر از مردان هستند، زیرا به گناه اصلی حوا که در سنت کتاب مقدس توصیف شده آلوده شده بودند. این برای توجیه بسیاری از محدودیت‌های اعمال‌شده برای زنان، مانند عدم اجازه برای داشتن دارایی، یا الزام به اطاعت از پدر یا شوهر در هر زمان استفاده می‌شد. این دیدگاه و محدودیت‌های ناشی از آن حتی در قرون وسطی مورد مناقشه بود. فمینیست‌های اولیه اروپای قرون وسطی که به‌دلیل نقششان در توسعه فمینیسم شناخته شده‌اند عبارتند از: مری دو فرنس، الینور دوشس آکیتن، بتیسیا گوزادینی، نیکولا د لاهای، کریستین دو پیزان، یادویگا و لورا سرتا.

زنان در شورش دهقانان 
شورش دهقانان انگلیسی در سال ۱۳۸۱ شورشی علیه نظام ارباب‌رعیتی بود که زنان بسیاری در آن نقش برجسته‌ای داشتند. در ۱۴ ژوئن ۱۳۸۱، لرد صدراعظم و اسقف اعظم کانتربری، سیمون سادبری، از برج لندن بیرون کشیده شد و سر بریده شد. رهبر این گروه، یوهانا فرور بود، که در مقابله با مالیات‌های خشن سادبری دستور این شورش را داد. او همچنین دستور بریدن سر لرد خزانه‌دار عالی، سر رابرت هیلز را صادر کرد. فرور علاوه بر رهبری این شورشیان، کاخ ساوی را به آتش کشید و صندوق طلای یک دوک را به سرقت برد. جان کاوندیش، رئیس دادگاه، توسط کاترین گامن، یکی دیگر از رهبران زن، سر بریده شد.

سیلویا فدریچی، دانشیار زبان انگلیسی در کالج بیتس عنوان می‌کند که زنان اغلب تمایل شدیدی برای شرکت در شورش‌ها را داشتند، به‌ویژه در این شورش. آن‌ها تمام کارهایی را که مردان انجام دادند را انجام دادند: آن‌ها در شورش علیه دولت، به اندازه مردان خشن بودند. فرور تنها رهبر زن شورش نبود؛ دیگران نیز همکاری کردند - یک زن به‌خاطر تشویق به حمله به زندانی در میدستون در کنت متهم شد، و دیگری مسئول سرقت بسیاری از عمارت‌ها بود. اگرچه رهبران زن زیادی در شورش دهقانان وجود نداشت، اما تعداد زیادی در میان جمعیت بودند، به‌عنوان مثال، ۷۰ نفر در سافولک. اعمال خشونت‌آمیز آن‌ها نشان‌دهنده نفرت فزاینده‌شان از دولت بود.

هروتسویتا 
هروتسویتا (به انگلیسی: Hrotsvitha)، یک کاتب سکولار آلمانی، در حدود سال ۹۳۵ به‌دنیا آمد و در حدود سال ۹۷۳ درگذشت. آثار او هنوز هم مهم تلقی می‌شوند، زیرا او اولین نویسنده زن از سرزمین‌های آلمان، اولین مورخ زن، و ظاهراً اولین کسی از دوران باستان بود که درام‌هایی در غرب لاتین نوشت.

از زمان کشف او در دهه ۱۶۰۰ توسط کنراد سلتیس، هروتسویتا از سوی فمینیست‌ها به منبع مورد علاقه برای مطالعه تبدیل شده‌است، که شروع به قرار دادن آثار او در زمینه‌های فمینیستی کرده‌اند. برخی عنوان می‌کنند درحالی‌که هروتسویتا یک فمینیست نبوده‌است اما برای تاریخ فمینیسم شخصیت مهمی است.

رنسانس اروپا

محدودیت برای زنان 

در آغاز رنسانس، تنها نقش و ارزش اجتماعی زنان تولید مثل بود.

این نقش جنسیتی هویت و هدف اصلی زن را در زندگی مشخص می‌کرد. سقراط، یکی از نمونه‌های معروف عشق به خرد نزد اومانیستهای رنسانس، می‌گوید که او همسر اولش زنتیپی را تحمل می‌کرد زیرا برای او پسرانی به‌دنیا می‌آورد؛ همان‌طور که یکی از غازهایش به‌دلیل تولید تخم‌ها و جوجه‌ها، سر و صدای غازهای دیگر را تحمل می‌کرد. این قیاس، این ادعا را تداوم بخشید که تنها نقش زن تولید مثل است.

ازدواج در رنسانس، یک زن را تعریف می‌کرد: زن کسی بود که با او ازدواج می‌کردند و تا زمان ازدواج ملک پدرش باقی می‌ماند. هر زنی حقوقی داشت، که کمی فراتر از امتیازاتی بود که از سوی شوهر یا پدر به او اعطا شده بود. از او انتظار می‌رفت که پاک‌دامن، مطیع، خوشایند، ملایم، مطیع، و جز در مواردی، ساکت باشد. در نمایش‌نامه ویلیام شکسپیر به‌نام رام کردن زن سرکش (۱۵۹۳)، کاترینا برخلاف خواهر مهربانش بیانکا، به‌دلیل طبیعت سرسخت و صریح خود غیرقابل ازدواج دیده می‌شود. او به‌عنوان یک زیرک سرکش دیده می‌شود که برای تسلیم شدن نیاز به رام شدن دارد. هنگامی که رام شد، وقتی پتروشیو او را احضار کرد، به‌راحتی با او درآمیخت. این کار او مورد تحسین قرار می‌گیرد. او دیگر به‌عنوان یک زن مناسب پذیرفته شده‌است، که اکنون «با سایر تیپ‌های خانواده سازگار است.»

بنابراین جای تعجب نیست که بدانیم بیش‌تر زنان به‌سختی تحصیل کرده بودند. نویسنده و تارخ‌نگار اومانیست لئوناردو برونی در نامه‌ای به بانو باپتیستا مالتستا از مونتفلترو در سال ۱۴۲۴ نوشت: «در دورانی که شما در این زمان زندگی می‌کنید یادگیری تحلیل رفته‌است، و ملاقات با یک مرد دانش‌آموز معجزه‌آمیز تلقی می‌شود، چه رسد به یک زن». خود برونی فکر می‌کرد که زنان نیازی به آموزش ندارند، زیرا در انجمن‌های اجتماعی که چنین گفتمانی برای آن نیاز است، شرکت نمی‌کردند. در همان نامه که نوشت آمده‌است:

ادبیات جادوگری 
با انتشار پتک جادوگران، اروپای رنسانس شاهد انتشار رساله‌های متعددی در مورد جادوگران بود: ماهیت، ویژگی‌های جادوگران، و راه‌های شناسایی، تعقیب و مجازات آن‌ها. این امر به تقویت و تداوم دیدگاه زنان به‌عنوان گناهکاران خطرناک و از نظر اخلاقی فاسد که به دنبال فاسد کردن مردان بودند، و حفظ محدودیت‌های اعمال‌شده برای آن‌ها کمک کرد.

حمایت از یادگیری زنان 
با این حال، همه با این دیدگاه منفی نسبت به زنان و محدودیت‌های اعمال‌شده بر آن‌ها موافق نبودند. سیمون دو بووار می‌گوید: «اولین باری که می‌بینیم زنی قلمش را برای دفاع از جنسیتش به دست می‌گیرد» زمانی بود که در آغاز قرن پانزدهم کریستین دو پیزان نامه به خدای عشق (به فرانسوی: Épître au Dieu d'Amour) و کتاب شهر بانوان را نوشت. یکی از مردان مدافع برجسته برتری زنان، هاینریش کورنلیوس آگریپا بود که آرای خود را در کتاب تعالی برتر زنان بر مردان نوشته‌است.

کاترین آراگون، کتابی به قلم ژوان لوئیس ویوز سفارش داد که در آن عنوان می‌شد که زنان حق تحصیل دارند، و در زمان او به‌عنوان همسر هنری هشتم، تحصیل را برای زنان در انگلستان تشویق کرده و رواج داد.

ویوز و رودولفوس آگریکولا، اومانیست دوران رنسانس، استدلال کردند که حداقل زنان اشرافی به آموزش نیاز دارند. راجر آشام به ملکه الیزابت یکم لاتین و یونانی را آموزش داد و کمک کرد شعرهایی مانند «در خروج مسیو» را بنویسد. او را دارای استعدادی بدون ضعف‌های یک زن، صنعت‌گری با پشت‌کار یک مرد، و دارای بدن زنی ضعیف، اما دل و جرأت یک شاه می‌دانستند. تنها راهی که می‌توانست به‌عنوان یک حاکم ایده‌آل دیده شود، ویژگی‌های مردانه بود. زنی قدرتمند و موفق در رنسانس، مانند ملکه الیزابت، به نوعی به معنای مرد بودن بود - تصوری که پتانسیل زنان را به‌عنوان زن محدود می‌کرد.

زنان اشرافی شانس بیش‌تری برای تحصیل داشتند، اما سوادآموزی برای زنان طبقه پایین غیرممکن نبود. زنی به نام مارگریتا که در دوران رنسانس زندگی می‌کرد، در حدود ۳۰ سالگی خواندن و نوشتن را آموخت، و هیچ واسطه‌ای برای نامه‌های ردوبدل‌شده بین او و همسرش وجود نداشت. اگرچه مارگریتا از نقش‌های جنسیتی سرپیچی می‌کرد، اما سواد آموخت، نه برای تبدیل شدن به یک فرد روشن‌فکر، بلکه برای این‌که می‌خواست با به‌دست آوردن توانایی برقراری ارتباط مستقیم با شوهرش، همسر بهتری باشد.

زنان باسواد در اروپای مدرن اولیه 
زنانی که سواد آموخته بودند، اغلب به استانداردهای بالایی در یادگیری دست یافتند و در دفاع از زنان و حقوق آن‌ها نوشتند. به‌عنوان مثال، نویسنده ونیزی قرن شانزدهم مودستا دی پوزو دی فورتزی. نقاش ایتالیایی سوفونیسبا آنگیسولا (حدود ۱۵۳۲–۱۶۲۵) در خانواده ای روشن‌فکر در کرمونا متولد شد. او و خواهرانش طبق استانداردهای مردانه آموزش دیدند و از پنج نفر چهار نفر نقاش حرفه‌ای شدند. سوفونیسبا از همه موفق‌تر بود و کار خود را به‌عنوان نقاش دربار به پادشاه اسپانیا فیلیپ دوم رساند.

سالن‌های معروف دوران رنسانس که بحث‌ها و سخنرانی‌های بزرگی برگزار می‌کردند به زنان اجازه برگزاری برنامه نمی‌دادند. این محرومیت از مجامع عمومی به مشکلاتی برای زنان تحصیل‌کرده تبدیل شد. اما علیرغم این محدودیت‌ها، بسیاری از زنان صدای ایده‌های جدید بودند. ایزوتا نوگارولا با دفاع از زنان در آثار زندگی‌نامه‌ای خود برای رد چنین زن‌ستیزی ادبی‌ای مبارزه کرد. او در این دوره زمانی فضایی برای صدای زنان ایجاد کرد و به‌عنوان یک روشن‌فکر زن مطرح شد. به همین ترتیب، لورا سرتا نقش زنان در جامعه را دوباره تجسم کرد و استدلال کرد که آموزش حق همه انسان‌ها است و تا آن‌جا پیش رفت که گفت که خود زنان در عدم تضییع حقوق آموزشی خود مقصر هستند. کاساندرا فدله اولین کسی بود که به یک باشگاه نجیب‌زاده اومانیست پیوست و اعلام کرد که زن بودن مایه غرور است و برابری جنسیت‌ها ضروری است. زنان دیگری از جمله مارگارت روپر، مری باست و خواهران کوک با انجام ترجمه‌های مهم شناخته شده هستند. مودراتا فونته و لوکرزیا مارینلا از جمله اولین زنانی بودند که سبک‌های لفاظی مردانه را برای اصلاح بافت اجتماعی پست زنان اتخاذ کردند. مردان در آن زمان همچنین دریافتند که برخی از زنان روشن‌فکر امکاناتی دارند و شروع به نوشتن زندگی‌نامه خود کردند، همان‌طور که جاکوپو فیلیپو توماسینی انجام داد

دوره اصلاحات 
اصلاحات نقطه عطفی در توسعه حقوق زنان و آموزش و پرورش بود. از آن‌جایی که پروتستانتیسم بر تعامل مستقیم مؤمنان با خدا استوار بود، توانایی خواندن کتاب مقدس و کتب دعا به‌طور ناگهانی برای همه، از جمله زنان و دختران، ضروری شد. جوامع پروتستان شروع به تأسیس مدارسی کردند که در آن به پسران و دختران عادی سواد اولیه آموزش داده می‌شد.

برخی از پروتستان‌ها، دیگر زنان را به‌عنوان گناهکاران ضعیف و شیطانی نمی‌دیدند، بلکه آن‌ها را همراهان شایسته مردانی می‌دانستند که برای تبدیل شدن به همسران توانا نیاز به آموزش دارند.

آمریکای استعماری اسپانیایی

ایندیا جولیانا 

جولیانا، که بیشتر با نام ایندیا جولیانا شناخته می‌شود، نام مسیحی زنی گوارانی بود که در آسونسیون تازه‌تأسیس، در پاراگوئه اولیه استعمار، زندگی می‌کرد، که به دلیل کشتن یک مستعمره‌نشین اسپانیایی بین سال‌های ۱۵۳۸ و ۱۵۴۲ معروف بود. او یکی از بسیاری از زنان بومی بود که به استعمارگران اسپانیایی تحویل داده شد و مجبور شدند برای خدمت به آن‌ها و بچه‌آوری به شهرک‌هایشان نقل مکان کنند. جولیانا ارباب اسپانیایی خود را مسموم کرد و از اعمال خود، به خود می‌بالید و در نهایت برای هشدار به سایر زنان بومی اعدام شد تا این کار را انجام ندهند.

امروزه، ایندیا جولیانا به‌عنوان یک فمینیست اولیه و نمادی از آزادی زنان در نظر گرفته می‌شود، و چهره او مورد توجه ویژه زنان پاراگوئه و تاریخ فمینیسم است. چهره ایندیانا جولیانا توسط دانشگاهیان و فعالان پاراگوئه‌ای به‌عنوان بخشی از فرایند «بازیابی شجره‌نامه‌های زنانه و فمینیستی» در آمریکای جنوبی، به‌عنوان یک مادر، انتخاب شده‌است که قصد دارد از دیدگاه اروپامحور دور شود. همین اتفاق در اکوادور با دولورس کاکوانگو و ترانسیتو آماگوانیا افتاده‌است. در منطقه آند مرکزی با بارتولینا سیسا و میکائلا باستیداس، و در آرژانتین نیز با با ماریا رمدیوس دل واله و ژوانا آزوردای. چندین گروه فمینیستی، مدرسه، کتابخانه و مرکز برای ترویج زنان در پاراگوئه به‌نام او نام‌گذاری شده‌اند و تصاویر او در تظاهرات سالانه روز جهانی زن و روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان به‌صورت بنر حمل می‌شود.

سور خوانا اینس د لا کروز 

سور خوانا اینس د لا کروز یک راهبه در قرن هفدهم در اسپانیای نو بود. او یک کریولای نامشروع بود که از پدری اسپانیایی و مادری کریولا متولد شد. او نه تنها بسیار باهوش بود، بلکه خودآموز بود و در کتابخانه پدربزرگ ثروتمندش درس خوانده بود. سور خوانا به‌عنوان یک زن از ورود به آموزش رسمی منع شد. او از مادرش خواست که به او اجازه دهد تا ظاهرش را مردانه کند و تحت پوشش مردانه به دانشگاه برود. پس از این‌که لئونور کارتو، نایب‌السلطنه، سور خوانا را زیر بال خود گرفت، نایب‌السلطنه، مارکیز دو مانسرا، به سور خوانا فرصتی داد تا هوش خود را ثابت کند. او فراتر از همه انتظارات بود و توسط دادگاه نایب‌سلطنتی مشروعیت یافت و به‌عنوان یک روشن‌فکر شهرت پیدا کرد.

به دلایلی که هنوز مورد بحث است، سور خوانا راهبه شد، در حالی که در صومعه بود، با توجه به، به رسمیت شناختن دین‌شناسان زن، انتقاد از ساختارهای پدرسالارانه و کلیسای استعماری، و انتشار نوشته‌های خود، که در آن خود را به‌عنوان یک مرجع معرفی کرد، به یک چهره بحث‌برانگیز تبدیل شد، سور خوانا همچنین از آموزش جهانی و حقوق زبان دفاع کرد. او به‌عنوان یک فمینیست اولیه، در الهیات فمینیستی و اکوفمینیست نیز شناخته‌شده‌است، و با لزبین فمینیسم در ارتباط است.

قرن ۱۷

عدم انطباق، حمایت و بازسازی 
ماری دو گورنای (۱۵۶۵–۱۶۴۵) چاپ سوم مقالات میشل دو مونتنی را پس از مرگ وی ویرایش کرد. او همچنین دو مقاله فمینیستی نوشت: برابری زن و مرد (۱۶۲۲) و شکایت بانوان (۱۶۲۶). در سال ۱۶۷۳، فرانسوا پولن دو لابار در تساوی دو جنس (به فرانسوی: De l'Ėgalité des deux sexes) را نوشت.

در قرن هفدهم، بسیاری از فرقه‌های ناسازگار پروتستان مانند کوئیکرها به زنان آزادی بیان بیش‌تری دادند. از نویسندگان مشهور فمینیست می‌توان به راشل اسپگت، کاترین ایوانز، سارا چیورز، مارگارت فال (یکی از بنیان‌گذاران کویکر)، مری فورستر و سارا بلک بورو اشاره کرد. این امر به برخی از وزیران و نویسندگان زن مانند مری مولینوکس و باربارا بلاگدون در دهه‌های اولیه کوئیکریسم شهرت بخشید.

با این حال، به‌طور کلی، زنانی که در مورد دین موعظه می‌کردند یا نظرات خود را ابراز می‌کردند، در خطر مظنون شدن به جنون یا جادوگری بودند، و بسیاری، مانند آن اسکیو، که به‌دلیل بدعت در آتش سوزانده شد،

در فرانسه و انگلستان، ایده‌های فمینیستی به جای هترودوکس، ویژگی‌های دگرآمیز، مانند والدوسی‌ها و کاتاریست‌ها بودند. برابری‌طلبی مذهبی، مانند آنچه که توسط برابرسازان پذیرفته شد، به برابری جنسیتی منتقل شد و بنابراین پیامدهای سیاسی داشت. زنان هم‌سطح تظاهرات و طومارهایی برای حقوق برابر ترتیب دادند، اگرچه مقامات آن روز آن را رد کردند.

قرن هفدهم همچنین شاهد ظهور نویسندگان زن بیش‌تری بود، مانند ان بردستریت، باتسوآ مکین، مارگارت کاوندیش، دوشس نیوکاسل، مری راث، یوجنیای ناشناس، مری چادلی و مری آستل که ایفای نقش می‌کردند و تحصیل آن‌ها را خواستار بودند و دید زنان را تغییر می‌دادند. در سوئد، زنانی مانند سوفیا الیزابت برنر و بیاتا روزنهان به فمینیست‌های اولیه معروف شدند. با این حال، آن‌ها با خصومت مردان روبه‌رو شدند و آثارشان تا قرن بیستم منتشر نشد.

فرانسه در قرن هفدهم شاهد ظهور سالن‌ها و محافل ادبی - محل تجمع طبقه روشن‌فکر طبقه بالا - بود که توسط زنان اداره می‌شد و آن‌ها به‌عنوان هنرمند در آن شرکت می‌کردند. اما درحالی‌که زنان عضو سالن شدند، در پس‌زمینه ماندند و نوشتند «اما نه برای [انتشار]». ژان-ژاک روسو علیرغم نقش محدود آن‌ها در سالن‌ها، زنان را «تهدیدی برای سلطه «طبیعی» مردان می‌دانست».

مری آستل به‌عنوان اولین نویسنده فمینیست توصیف می‌شود. او مطمئناً یکی از اولین نویسندگان فمینیست انگلیسی بود که تحلیل‌هایش امروز نیز مرتبط است و با تأسیس مؤسسات آموزشی برای زنان از نویسندگان قبلی فراتر رفت. استل و افرا بن با هم پایه‌های نظریه فمینیستی را در قرن هفدهم گذاشتند. تا یک قرن دیگر هیچ زنی به این شدت سخن نخواهد گفت. در گزارش‌های تاریخی، آستل اغلب تحت‌الشعاع دوست و خبرنگار جوان‌ترش، لیدی مری وورتلی مونتاگو قرار می‌گیرد.

تسکین ارزش‌های اجتماعی و سکولاریزاسیون در احیای پادشاهی انگلستان فرصت‌های جدیدی را برای زنان در هنر فراهم کرد، که آن‌ها از آن برای پیش‌برد اهداف خود استفاده کردند. با این حال، نمایش‌نامه‌نویسان زن، از جمله کاترین تروتر کاکبرن، مری مانلی و مری پیکس، با دشمنی مشابهی مواجه شدند. افرا بن، یکی از اولین زنان انگلیسی بود که به‌عنوان نویسنده امرار معاش می‌کرد، و به‌عنوان یک رمان‌نویس، نمایش‌نامه‌نویس و مبلغ سیاسی تأثیرگذار بود. اگر چه بن در طول زندگی خود موفق بود، اما اغلب توسط نویسندگان قرن هجدهم مانند هنری فیلدینگ و ساموئل ریچاردسون مورد انتقاد قرار می‌گرفت. به همین ترتیب، جولیا کاوانا، منتقد قرن نوزدهمی، گفت که «به‌جای این‌که مرد را به معیارهای اخلاقی زنان ارتقا دهد، به سطح سیر و سلوک مرد فرورفته‌است». تا قرن بیستم، بن خوانندگان و منتقدان بیش‌تری را به خود جلب نکرد. ویرجینیا وولف او را تحسین کرد: «همه زنان با هم باید بگذارند گل‌ها بر قبر افرا بن بریزند… زیرا او بود که به آن‌ها حق داد تا نظر خود را بیان کنند.»

بیش‌تر نویسندگان فمینیست در قاره اروپا شامل مارگریت دو ناوار، ماری دو گورنای و آنا ماریا ون شورمن بودند که به زن‌ستیزی حمله کردند و آموزش زنان را ترویج کردند. در سوئیس، اولین نشریه چاپ‌شده توسط یک زن در سال ۱۶۹۴ و در هورتنسیا فون موس منتشر شد: «مسئولیت پذیری ایمان»، و علیه این ایده که زنان باید ساکت بمانند مطالبی منتشر کرد. سال قبل تراکتی ناشناس به نام رز آزادی (Rose der Freyheit) منتشر شد که نویسنده آن سلطه مردان و سوءاستفاده از زنان را محکوم کرد.

در دنیای جدید، راهبه مکزیکی، خوانا اینس د لا کروز (۱۶۵۱–۱۶۹۵)، آموزش زنان را در مقاله خود «پاسخ به سور فیلوتیا» گسترش داد. در پایان قرن هفدهم، صدای زنان به‌طور فزاینده‌ای توسط زنان تحصیل‌کرده شنیده می‌شد. ادبیات در دهه‌های پایانی قرن گاهی به‌عنوان «نبرد جنسیت‌ها» نامیده می‌شد، و اغلب به طرز شگفت‌انگیزی بحث‌انگیز بود، مانند کتاب همنشین زن جوانمرد اثر هانا وولی.

جستارهای وابسته 

 تاریخچه فمینیسم
 فهرست گرایش‌های فمینیسم
 جنبش زنان ایران
 فمینیسم اسلامی
 فمینیسم مدرن
 دیدگاه‌های فمینیستی درباره تن‌فروشی
 مطالعات زنان
 ماسکولیسم
 برابری جنسیتی
 تبعیض جنسیتی
 خشونت علیه مردان
 خشونت علیه زنان
 موج دوم فمینیسم
 موج سوم فمینیسم

منابع

پیوند به بیرون 
تاریخچۀ فمینیسم در Heritage Calling، هیستوریک اینگلند
حقوق مدنی و آزادی‌ها
زنان در تاریخ
فمینیسم و تاریخ
فمینیسم و هنر
نظریه‌های اجتماعی