رتوریک سیاسی

رتوریک سیاسی به عنوان یکی از فنون اصلی سازوکارهای اقناع یا مهندسی افکارعمومی شناخته می ­شود که در مطالعات روانشناسی سیاسی، جامعه شناسی سیاسی و افکار عمومی تأثیر فراوانی دارد. توجه و تأکید اصلی در مطالعات رتوریکی بر نحوه بیان و انتقال پیام از طرق سخنران یا خطیب یا هر کنشگر شفاهی دیگری است که با موضوعات زبان شناسی و ملاحظات روانشناسی پیوندی عمیق دارد. با توجه به این اهمیت، در زمینه پیشینه این بحث باید گفت موضوع رتوریک سیاسی همواره مورد توجه کنشگران سیاسی و مردم واقع شده است؛ به نحوی که اولین تلاش­های ثبت شده در تاریخ در راستای آموزش رتوریک سیاسی را به دوران یونان و روم باستان و تلاش ­های سوفسطائیان و شخص ارسطو در فن خطابه می­ دانند.

در تعاريف فرهنگ­نامه­‌اي، رتوريك را به‌­عنوان كاربرد مؤثر زبان براي اقناع يا مطالعه عناصر سبك و ساختار در نوشته يا سخن معرفي مي­­کنند. براي مثال لغت‌نامه آكسفورد، رتوريك را سخنراني يا نوشته­‌اي تعريف مي­‌كند كه با هدف اثرگذاري بر مردم انجام مي‌­پذيرد؛ اما كاملاً دقيق يا صادق نيست. كانون­‌‍‌هاي اتوس، لوگوس، پاتوس، فصاحت، ارائه، جاگذاري و به­ خاطرسپاري از موارد مهم بررسي رتوريك سنتي هستند كه همگي همچون زنجيرهايي درهم ­تنيده، سخنران را در ارائه کلامی اقناع كننده ياري مي­‌كنند.

منابع و ارجاعات