قابلیت سکونت سامانه‌های کوتوله قرمز

قابلیت سکونت سامانه‌های کوتوله قرمز توسط عوامل بسیار زیادی از منابع مختلف تعیین می شود. شواهد مدرن نشان می‌دهد که سیارات در منظومه های کوتوله قرمز بعید است که قابل سکونت باشند، به دلیل شار تابشی کم ، احتمال زیاد قفل کشندی،فقدان احتمالی مگنتوسفر و جو، کمربند حیات کوچک و تغییرات ستاره‌ای بالا که سیارات در کوتوله‌های سرخ تجربه می‌کنند، زیست‌پذیری سیاره‌ای آنها مختل می شود. با این حال فراگیر بودن و طول عمر کوتوله‌های قرمز عواملی هستند که می توانند فرصت کافی برای تحقق هر گونه زیست‌پذیری را کاهش دهند. از آنجایی که ستاره‌های کوتوله قرمز متداول‌ترین نوع ستاره در کیهان هستند، ستاره‌شناسان چگونگی هر یک از عوامل متعدد و تعاملات بین آنها را که بر قابلیت سکونت موثر هستند، بررسی می‌کنند تا آنکه در مورد فراوانی و مکان‌های احتمالی زیست فرازمینی و هوش، بیشتر بیاموزند.

همچنین ببینید 

 مارینا Acaryochloris
 اختر زیست شناسی
 منطقه قابل سکونت دور ستاره ای
 گلیس 581 گرم
 زیست پذیری سیستم های ستاره ای دنباله اصلی نوع K
 زیست پذیری سیستم های ستاره نوترونی
 زیست پذیری سیستم های کوتوله زرد
 Kepler-186f
 قابلیت سکونت سیاره ای
 جستجو برای هوش فرازمینی (SETI)

منابع 

زیست‌پذیری سیاره‌ای