نظریه زمین توخالی

نظریه زمین توخالی () که به آن زمین توخالی هم گفته می‌شود مفهومی منسوخ است که بر پایهٔ پیشنهادی که می‌کند سیاره زمین محیطی کاملاً توخالی است یا فضای داخلی قابل توجهی دارد. این مفهوم که در اواخر قرن هفدهم توسط ادموند هالی در یک سخنرانی در انجمن سلطنتی پیشنهاد شد: «زمین از کره‌های متحدالمرکزی با جوّی در میان و خورشیدسان که کره‌های داخلی را نیز قابل سکونت می‌کند». این نظریه ابتدا به‌طور آزمایشی توسط پیر بوگر در سال ۱۷۴۰ و سپس به‌طور قطعی توسط چارلز هاتون در آزمایش آزمایش چیهالیون او در حدود سال ۱۷۷۴ رد شد.

در اواسط قرن نوزدهم، به ویژه توسط جان کلیوز سیمز جونیور و جرمیا ان. رینولدز، گهگاه از آن دفاع می‌شد، اما در این زمان بخشی از شبه‌علم رایج بود و دیگر به صورت یک فرضیهٔ علمی قابل دوام دیده نمی‌شد.

مفهوم زمین توخالی هنوز در فولکلور و به عنوان مقدمه‌ای برای داستان‌های زیرزمینی، زیرژانر داستان‌های ماجراجویی، تکرار می‌شود.

جستارهای وابسته 
 کره دایسون
 هسته درونی
 زمین تخت
 هادس
 فهرست موضوعات مشخص‌شده به عنوان شبه‌علم
 شک‌گرایی علمی
 شامبالا
 شیبالبا

منابع

پیوند به بیرون 

آزمایش‌های فکری
بناهای زیرسطحی
داستان ماجراجویی