برونو لئونی

برونو لئونی (به ؛ زاده ۲۶ آوریل ۱۹۱۳ – درگذشته ۲۱ نوامبر ۱۹۶۷) فیلسوف و وکیل سیاسی کلاسیک-لیبرال ایتالیایی بود. برای مدتی جنگ لئونی را از تدریس دور نگه داشت، او در سال ۱۹۴۵ استاد تمام فلسفه حقوق شد، و از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ به ریاست دپارتمان علوم سیاسی دانشگاه پاویا منصوب شد.

زندگی 
لئونی در جنگ جهانی دوم به‌عنوان یک نظامی در نیروی ویژه ارتش جنگید، نیرویی که پس از سال ۱۹۴۳ اسیران جنگی را در ایتالیا نجات داد.

او مؤسس و سردبیر مجله علوم سیاسی ایل پولیتیکو (Il Politico) بود. همچنین به عنوان منشی و بعداً رئیس انجمن اقتصادی مون پلرن مشغول به کار بود.

او به دنبال ریچارد پوسنر، یکی از پدران دانشکده حقوق و اقتصاد بوده‌است. او در سال ۱۹۶۷، نابه‌هنگام (در سن ۵۴ سالگی) در آلپیگنانو، و در شرایطی غم‌انگیز توسط اسوالدو کوئرو کشته شد.

در سال ۲۰۰۳، محققین آزادی‌خواه ایتالیایی کارلو لوتیری، آلبرتو مینگاردی و کارلو استاگنارو، مؤسسه برونو لئونی را که یک اتاق فکر بازار آزاد است را تأسیس کردند.

حرفه 
برونو لئونی پیرو مکتب اتریش بود و بینش اصلی این مکتب را در قانون به‌کار گرفت. به گفته لئونی، همان‌طور که یک برنامه‌ریز فاقد اطلاعاتی است که در یک بازار وجود دارد، قانون‌گذار نیز فاقد اطلاعاتی است که در رویه قضایی به دست می‌آید.

اندیشه لئونی هم بر حقوق و اقتصاد، و هم بر آزادی‌گرایی معاصر تأثیر داشت. از نظر او، آزادی شامل دور نگه داشتن زندگی و منابع مردم از حوزه سیاسی است؛ بنابراین، قانون باید به جای تسهیل گرایش به سمت سیاسی‌شدن کامل زندگی انسان، آن را پالایش کند.

لئونی معتقد است که در درازمدت، سیستمی که بر قانون‌گذاری متمرکز باشد، اساساً با حفظ یک جامعه آزاد ناسازگار است. تا حدی، این رویه موجباتی را که قانون برای رانت‌جویان و سایر احزاب که به دنبال سرکوب یا غارت در فرایند سیاسی هستند، فراهم می‌کند. و نیز به بی‌ثباتی فرایند قانون‌گذاری و پیش‌بینی‌پذیری نسبی فرآیندهایی که به قانون عمومی مربوط می‌شوند، منجر می‌شود.

لئونی در مهم‌ترین اثر خود، "آزادی و قانون" این نکته را بیان می‌کند که برای این‌که بازار آزاد به‌طور مؤثر عمل کند، لازم است بخش خصوصی چارچوب قانونی ثابتی داشته باشد، که در آن برنامه‌ریزی وجود داشته باشد و مطمئن باشند که برنامه‌هایشان به نتیجه خواهد رسید. برای رهایی افراد از ظلم، لازم است که دولت قوانین خود را از قبل اعلام کند تا افراد اطلاع داشته باشند که محدوده مجاز آزادی آن‌ها چقدر است (که اغلب، هرچند به‌طور نادقیق، از آن به‌عنوان "حکومت قانون" یاد می‌شود).

اندیشه لئونی تأثیر شدیدی بر متفکران مهمی مانند جیمز بیوکننن، فردریش فون هایک، موری راتبارد و گوردون تالک داشت.

کتاب‌شناسی - فهرست آثار 
 برونو لئونی (۱۹۴۰). «مسئله علم حقوق»، تورین، جیاپیچلی، صص. ۱۹۵ (اسناد مؤسسه حقوقی دانشگاه تورین، یادداشت).
 برونو لئونی (۱۹۴۲). «تئوری غیرمنطقی در قانون»، تورین، جیاپیچلی، ص. ۲۱۰ ("اسناد مؤسسه حقوقی دانشگاه تورین، یادداشت). نسخه خلاصه‌شده فصل اول در حقوق طبیعی، فلسفه حقوق و علوم حقوقی، منتشرشده در «بولتن مؤسسه فلسفه حقوق دانشگاه رم». ۲، ص ۴۷–۵۵.
 برونو لئونی (۱۹۴۹). «تقریرات فلسفه حقوق: اندیشه باستانی»، پاویا، ویسکونتیا، ص ۲۰۳.
 برونو لئونی (۱۹۵۰). «بررسی اف.ای. هایک؛ فردگرایی و نظم اقتصادی در صنعت»، شماره ۱، صص ۱۴۵–۱۵۷.
 برونو لئونی (۱۹۵۰). «بررسی لودویگ میزس؛ کنش انسانی در صنعت»، شماره ۳، صص ۴۶۹–۴۷۵.
 برونو لئونی (۱۹۵۳). «اندیشه سیاسی و اجتماعی در قرن ۱۹ و ۲۰ در مسائل تاریخ معاصر»، ویرایش‌شده توسط ای. روتا، ج. دوم، میلان، مرزراتی، ص ۱۱۲۱–۱۳۳۸. فصل اول این مقاله، با عنوان فردگرایی، سوسیالیسم و سایر مفاهیم سیاسی، در ال‌پولیتیکو، ۱۹۵۲، شماره. ۲، صص ۱۴۵–۱۶۵ منتشر شده.
 برونو لئونی (۱۹۵۵). «امکان کاربرد ریاضیات در رشته‌های اقتصادی (با یوجنیو فرولا)»، در ال‌پولیتیکو، شماره ۲، ص ۱۹۰–۲۱۰; همچنین در ای. فرولا، جستارهای روش‌شناختی، مقدمه توسط ال. گیمونات تورین، جیاپیچلی، ۱۹۶۴، ص. ۸۵–۱۰۹؛ ترجمه انگلیسی «دربارهٔ تفکر ریاضی در اقتصاد»، «مجله لیبرتارین مطالعات» ج. ۱، شماره ۲ ص ۱۰۱–۱۰۹، چاپ پرگامون، ۱۹۷۷م، منتشر شدد.
 برونو لئونی (۱۹۵۶). «اندیشه مسیحی» (ضمیمه درس‌های فلسفه حقوق: اندیشه باستان، ویرایش دوم)، پاویا، ویسکونتیا، ص ۲۸.
 برونو لئونی (۱۹۵۷). معنی «سیاسی» در تصمیمات سیاسی، «مطالعات سیاسی»، n. 3، ص ۲۲۵–۲۳۹، مجدداً به‌عنوان ضمیمه چاپ سوم (۱۹۶۱) منتشر شده‌است. ترجمه ایتالیایی ماهیت و معنای «تصمیمات سیاسی» در ال‌پولیتیکو شماره ۱، ۱۹۵۷، صص ۳–۲۶.
 برونو لئونی (۱۹۶۰). «تصمیمات سیاسی و قانون اکثریت»، در ال‌پولیتیکو شماره ۴، صص ۷۲۴–۷۳۳; «تجارت، تصمیمات سیاسی و حاکمیت اکثریت» در «ال‌پولیتیکو شماره ۴، ص ۷۱۱–۷۲۲; مجدداً به‌عنوان ضمیمه چاپ سوم ۱۹۶۱ منتشر شد.
 برونو لئونی (۱۹۶۱)، «آزادی و قانون»، شرکت در. ون نوسترند.
 برونو لئونی (۱۹۶۱). «تأملاتی دربارهٔ معنای نسبی‌گرایی ورتفرهایت در مطالعه انسان»، در نسبی‌گرایی و مطالعه انسان، ویرایش. توسط اچ. شوک و جی. دبیلو. ویگینز، پرینستون، شرکت ون نوستراند، صص. ۱۵۸–۱۷۴؛ ترجمه ایتالیایی «تأملاتی در مورد معنای نسبی‌گرایی ورتفرهایت در مطالعه انسان»، در “ال‌پولیتیکو ”، ۱۹۷۷، شماره ۴، صص ۶۲۵–۶۳۸.
 برونو لئونی (۱۹۶۱). «رویکرد اقتصادی به سیاست»، در ال‌پولیتیکو شماره ۳، ص ۴۹۱–۵۰۲، مجدداً به‌عنوان ضمیمه چاپ سوم (1961e) منتشر شده‌است. ترجمه ایتالیایی «رویکرد اقتصادی در مطالعه انتخاب‌های سیاسی»، در ال‌پولیتیکو شماره ۳، ص ۴۷۷–۴۸۹.
 برونو لئونی (۱۹۶۳). «یک نظریه نئوجفرسونی در مورد حکم قضایی در یک جامعه دموکراتیک»، در «بررسی قانون UCLA»، شماره. ۴، ص ۹۶۵–۹۸۴; ترجمه ایتالیایی «یک نظریه نئوجفرسونی دربارهٔ عملکرد قوه قضائیه در یک جامعه دموکراتیک»، ال‌پولیتیکو، ۱۹۶۴, شماره ۲، صص ۳۵۷–۳۷۵.
 برونو لئونی (۱۹۶۴). آیا سیاست‌های اقتصادی منطقی در کشورهای دموکراتیک غربی امکان‌پذیر است؟، در ال‌پولیتیکو شماره ۳، صص ۶۹۸–۷۰۱; ترجمه ایتالیایی، همان، ص ۷۰۲–۷۰۶.
 برونو لئونی (۱۹۶۴). «قانون به‌مثابه ادعای فرد»، در «آرشیو فلسفه حقوقی و اجتماعی»، صفحات ۴۵–۵۸ و به‌عنوان ضمیمه چاپ سوم انگلیسی (1961e) مجدداً چاپ شده‌است. ترجمه ایتالیایی در (1997a).
 برونو لئونی (۱۹۶۵). «مردان آزاد و آینده اقتصاد بازار» در ال‌پولیتیکو شماره ۴، صص ۸۵۲–۸۵۶.
 برونو لئونی (۱۹۶۵). (ویرایش) انجمن مون پلرن. ۲۳ مقاله ارائه‌شده در چهاردهمین مجمع عمومی: سمرینگ، اتریش، ۷–۱۲ سپتامبر ۱۹۶۴، واریس، چاپخانه مولتا پاوسیس.
 برونو لئونی (۱۹۶۶). دو دیدگاه آزادی، غربی و شرقی (؟)، در ال‌پولیتیکو شماره ۴، ص ۶۳۸–۶۵۱.
 برونو لئونی (۲۰۰۸). قانون، آزادی و بازار رقابتی، ویرایش‌شده توسط کارلو لوتیری.

پانویس

منابع 
 MN Rothbard, On Freedom and the Law, “New Individualist Review”, I, n. 4، ۱۹۶۲
 پی اچ آرانسون، برونو لئونی در گذشته نگر، "مجله حقوق و سیاست عمومی هاروارد"، XI, n. 3، ۱۹۸۸.
 L. Liggio و T. Palmer, TG (1988) "آزادی و قانون": نظری در مورد مقاله پروفسور آرانسون، "مجله حقوق و سیاست عمومی هاروارد"، XI, n. 3، ۱۹۸۸.
 MN Rothbard, On Freedom and the Law, “New Individualist Review”, I, n. 4، ۱۹۶۲
 R. Cubeddu, Friedrich A. von Hayek و Bruno Leoni، در "Journal des Economistes ed des Etudes Humaines"، جلد. IX, n. 2\3، ۱۹۹۹.
 A. Masala, Il liberalismo di Bruno Leoni, Soveria Mannelli, Rubbettino, 2003.
 E. Baglioni, L' individualuo e lo scambio. Teoria ed etica dell'ordine spontaneo nell'individualismo di Bruno Leoni، ناپولی، ESI 2004
 A. Masala (ed.) La teoria politica di Bruno Leoni , Soveria Mannelli, Rubbettino، ۲۰۰۵
 C. Lottieri, Le ragioni del diritto. Libertà individuale e ordine giuridico nel pensiero di Bruno Leoni , Soveria Mannelli, Rubbettino، ۲۰۰۶.
 A. Masala, Liberté et droit dans la pensée de Bruno Leoni, in Histoire du Liberalisme en Europe (eds J. Petitot, P. Nemo), Paris, PUF, 2006, pp. 777–794
 آ. فاوارو، برونو لئونی. Dell'irrazionalità della legge per la spontaneità dell'ordinamento، ناپولی، ESI، ۲۰۰۹.
 A. Gianturco Gulisano, Bruno Leoni tra positivismo e giusnaturalismo. Il diritto evolutivo, "Foedus", N°2, 2009, pp. ۸۷–۹۵
 A. Gianturco Gulisano, La "teoria empirica» از برونو لئونی. La centralità dell'approccio metodologico, "Biblioteca delle libertá"، Anno XLVI, gennaio - aprile 2011 - n. 200، http://www.centroeinaudi.it/images/stories/bdl_online/200online_gianturco_gulisano.pdf
 C. Lottieri, Alle origini del diritto come pretesa individuale. Da Widar Cesarini Sforza a Bruno Leoni, "Materiali per una storia della cultura giuridica"، جلد. 1, giugno 2011, صص ۶۳–۹۰.

پیوند به بیرون 
 مؤسسه برونو لئونی
 باشگاه برونو لئونی
 برونو لئونی، رأی‌گیری در مقابل بازار (۱۹۶۳)
اعضای انجمن مون پلرن
اعضای هیئت علمی دانشگاه پاویا
فیلسوفان قانون
کشتگان مرد
کشته‌شدگان در ایتالیا
لیبرترین‌های اهل ایتالیا