جغرافیای رفتاری

جغرافیای رفتاری  شاخه‌ای از علوم انسانی است که به مطالعه فرآیندهای شناختی و واکنش آن به محیط از طریق رفتارگرایی می‌پردازد.

به بیان دیگر جغرافیای رفتاری رویکردی در جغرافیای انسانی است که رفتار انسان را با تفکیک آن به بخش‌های گوناگون و جداگانه بررسی می‌کند. جغرافی‌دانان رفتاری بر فرآیندهای شناختی به عنوان زیربنای استدلال فضایی، تصمیم‌گیری و رفتار تمرکز می‌کنند. علاوه بر این، جغرافیای رفتاری یک ایدئولوژی/رویکرد در جغرافیای انسانی است که از روش‌ها و مفروضات رفتارگرایی برای تعیین فرآیندهای شناختی دخیل در ادراک یا پاسخ و واکنش فرد به محیط خود استفاده می‌کند.

راه‌های زیادی برای درک و تفسیر طبیعت وجود دارد. به گفته ریموند ویلیامز، سه راه برای معنا بخشیدن (یا تعریف) طبیعت وجود دارد:
 طبیعت به عنوان یک کیفیت، شخصیت یا فرایند (مانند سرشت انسان)
 طبیعت به عنوان یک نیرو (به عنوان مثال آب و هوا)
 طبیعت به عنوان جهان مادی (به عنوان مثال محیط طبیعی فیزیکی)

به گفته ریموند ویلیامز، زبان در چگونگی درک، تفسیر و معنا بخشیدن به طبیعت نقش دارد. این‌گونه است که چندین حقیقت می‌توانند هم‌زمان معتبر باشند.

نقدی بر ساختار اجتماعی طبیعت 
ساختار اجتماعی طبیعت در چهار حوزه اصلی می‌تواند بهبود یابد:
 با اهمیت دادن بیشتر به شیوه‌ای که واقعیت‌ها از طریق تعاملات اجتماعی-فرهنگی ساخته می‌شوند
 با پی بردن به اینکه تمام علوم باید بر اساس یک استاندارد یکسان تحلیل شوند
 با درک بهتر نقشی که زبان در ساختارگرایی دارد
 با اهمیت دادن بیشتر به نحوه وجود حقایق و نحوه تنظیم بر اساس تئوری شبکه عملگرا

منابع 

جغرافیای انسانی
رفتارگرایی
ساختارگرایی اجتماعی
علوم اجتماعی زیست‌محیطی