قانون کمینه لیبیگ

قانون کمینه لیبیگ  که اغلب به سادگی قانون لیبیگ  یا قانون کمینه  نامیده می‌شود، اصلی است که در علم کشاورزی توسط کارل اسپرنگل (۱۸۴۰) توسعه یافت و بعد توسط یوستوس فون لیبیگ رایج شد. این قانون بیان می‌کند که رشد نه توسط کل منابع موجود، بلکه توسط کمیاب‌ترین منبع (عامل محدودکننده) دیکته می‌شود. این قانون همچنین برای جمعیت‌های زیستی و مدل‌های بوم‌سازگان برای عواملی مانند نور خورشید یا مواد مغذی معدنی اعمال شده‌است.

جستارهای وابسته 

 زنجیره بحرانی مدیریت پروژه
 روش مسیر بحرانی
 بارآوری آهن

منابع 

 

برزشناسی
بوم‌شناسی سامانه‌ها
صفحه‌هایی که از چندستونه با پارامتر کوچک استفاده می‌کنند
نظریه‌های بوم‌شناختی
یوستوس فون لیبیش