سه‌خداپرستی

این مقاله در مورد دیدگاه سه‌گانه‌ناباوری در مسیحیت است. برای اعتقاد به خدایان متعدد، به چندخداپرستی مراجعه کنید.
سه‌گانه‌باوری یا سه‌خداباوری
() یک بدعت مسیحی سه‌گانه‌ناباوری است که در آن وحدت تثلیث و در نتیجه یکتاپرستی نفی می‌شود. سه‌گانه‌باوری بیش از هر مکتب فکری واقعی که سه خدای جداگانه را مطرح می‌کند یک انحراف احتمالی را نشان می‌دهد.سه‌گانه‌باوری معمولاً کمی بیشتر از یک برچسب خصمانه استو به کسانی گفته می‌شد که بر فردیت هر اقنوم یا شخص الهی (خدای پدر، عیسی و روح‌القدس) مافوق و بیش از وحدت تثلیث به عنوان یک کل تأکید می‌کردند. این اتهام به ویژه بین قرن‌های سوم و هفتم پس از میلاد رایج بود.

در تاریخ مسیحیت متکلمان مختلف متهم به سه خدا باوری شده‌اند. در میان اولین‌ها، تک‌سرشت‌باور جان فیلوپونوس (درگذشته حدود ۵۷۰) و پیروان او، مانند یوجنیوس و کونون تارسوس بودند. آنها تعلیم دادند که ماهیت مشترک تثلیث یک انتزاع است، به طوری که در حالی که این سه شخص همسویه هستند، در ویژگی‌های خود متمایز هستند. دیدگاه آنها تلاشی برای آشتی دادن ارسطو با مسیحیت بود. این دیدگاه که پتر سوم انطاکیه از آن دفاع می‌کرد، به عنوان سه‌تاپرستی در سینود در اسکندریه در سال ۶۱۶ محکوم شد. . همچنین در سومین شورای قسطنطنیه در ۶۸۰–۸۱ مجدداً به عنوان سه‌تاپرستی محکوم شد.

نظر مسلمانان 

اسلام مفهوم هرگونه «کثرت» در درون خداوند را انکار توحید (اسلام) و بیگانه با وحی موجود در کتاب مقدس مسلمانان می‌داند. «شرک»، دادن به خدا - خواه [پسر خدا]]، دختر یا سایر شریک‌ها باشد، نوعی کفر در نظر گرفته می‌شود. اسلام. قرآن به‌طور مکرر و قاطعانه بر یگانگی مطلق خدا تأکید می‌کند، بنابراین احتمال اشتراک دیگری در حاکمیت یا ماهیت او را رد می‌کند. در اسلام، روح القدس را فرشته جبرئیل می‌دانند.
مسلمانان به صراحت آموزه‌های مسیحی تثلیث را از همان ابتدا رد کرده‌اند.

جستارهای وابسته 
 ایزدان سه‌گانه
 چندخداپرستی

منابع

پیوند به بیرون 

خداباوری
مفاهیم خدا