طرحی مسئولانه برای پایان دادن به جنگ در عراق

طرحی مسئولانه برای پایان دادن به جنگ در عراق، طرحی ۳۶صفحه ای است که توسط گروهی از نامزدهای دموکرات کنگره ایالات متحده، افسران نظامی بازنشسته و متخصصان امنیت ملی تهیه شده‌است که اقدامات سیاستی (شامل لوایحی که قبل از کنگره ایالات متحده ارائه شده بود، ارائه شده‌است) که نامزدها متعهد شدند در انتخابات۲۰۰۸ از آن حمایت کنند.

پیشنهادها اعلام شده این طرح در رابطه با عراق عبارت بودند از: کاهش دخالت نظامی ایالات متحده در عراق، توسعه توانمندی دائمی ملت سازی در وزارت امور خارجه، تزریق گسترده کمک‌های خارجی به عراق،انتقال مسئولیت به جامعه بین‌المللی از طریق گفتگو، رسیدگی به مسائل پناهندگان، ایجاد یک کمیسیون مستقل جنایات جنگی، و تأمین بودجه آموزش برای بهبود وضعیت زنان.

با توجه به سیاست داخلی آمریکا، این پیشنهادها عبارت بودند از ممنوعیت امضای بیانیه‌های رئیس‌جمهور، نیاز به رفتار مطابق با کنوانسیون ژنو و حقوق قرار احضار زندانی برای همه زندانیان، اجازه دادن به اهداف بالقوه نظارت برای شکایت پیشگیرانه از دولت برای امداد دستوری، منع استرداد، افزایش مزایا برای جانبازان، کاهش قراردادهای دفاعی و رسیدگی به مسائل انرژی.

زمینه 
در ۲۰ مارس ۲۰۰۳،ایالات متحده به رهبری یک ائتلاف چند ملیتی که شامل نیروهای بریتانیایی و همچنین گروه‌های کوچک‌تری از استرالیا، دانمارک، لهستان و سایر کشورها بود، به عراق حمله کرد.

از آغاز جنگ، بحث‌های زیادی در مورد چگونگی پایان جنگ وجود داشت. این طرح تعدادی از حقایق و رویدادها را به عنوان اساس وجود خود ذکر کرد، از جمله موارد زیر:
 در نوامبر ۲۰۰۶، رأی دهندگان اکثریت جدید حزب دموکرات را در سنا و مجلس نمایندگان در کنگره ۱۱۰ انتخاب کردند، عمدتاً با این انتظار که برای کاهش یا پایان دادن به دخالت نظامی آمریکا در عراق تلاش کنند.
 در دسامبر ۲۰۰۶،گروه مطالعات عراق (ISG)، یک هیئت ده نفره دو حزبی که در ۱۵ مارس ۲۰۰۶ توسط کنگره منصوب شد، گزارش نهایی خود را منتشر کرد. همچنین به عنوان کمیسیون بیکر-همیلتون شناخته می‌شود، گروه مطالعات عراق مسئول ارزیابی وضعیت عراق و جنگ عراق به رهبری ایالات متحده و ارائه توصیه‌های سیاسی بود. در حالی که رئیس‌جمهور جورج دبلیو بوش تلاش‌های گروه مطالعات عراق را ستود، بسیاری از توصیه‌های آن را رد کرد.
 در مارس ۲۰۰۷، ژنرال دیوید پترائوس، فرمانده ژنرال نیروهای چندملیتی در عراق، ادعا کرد که «راه حل نظامی» در عراق وجود ندارد و مذاکرات سیاسی برای ایجاد صلح پایدار بسیار مهم است.
 تا مارس ۲۰۰۸، تعداد پرسنل نظامی آمریکایی کشته شده در عراق به ۴۰۰۰ نفر رسید، با هزاران زخمی دیگر، و تخمین زده می‌شود که صدها هزار عراقی تلفات داشته باشند.
 همچنین تا مارس ۲۰۰۸، هزینه مالی جنگ عراق برای ایالات متحده از مرز نیم تریلیون دلار فراتر رفت.

جوانه زنی 
در ۲۷ اوت ۲۰۰۷، پرزیدنت بوش در حمایت از نماینده جمهوریخواه، دیو ریچرت، نماینده جمهوری‌خواه  واشینگتن، از بلوو، واشینگتن بازدید کرد. در پاسخ، رقیب اصلی رایچرت، نامزد دموکرات، دارسی برنر، یک جلسه «تالار مجازی» برای بحث در مورد وضعیت عراق ترتیب داد. جلسه تالار شهر به صورت آنلاین پخش شد و شامل توصیفات سفیر جو ویلسون و سرلشکر بازنشسته پل ایتون، ژنرال سابق انتقال امنیت در عراق، و شرکت جان سولتز، رئیس VoteVets.org و کاپیتان بازنشسته نیروی دریایی لری سیکویست، بود. بین دیگران. دارسی برنر در بیانیه ای پس از این رویداد نوشت:

رونمایی 
در ۱۷ مارس ۲۰۰۸ در کنفرانس «آمریکا را پس بگیرید» در واشینگتن دی سی، دارسی برنر (WA-08) با پنج نامزد دیگر کنگره، دونا ادواردز ()، چلی پینگری ()، تام همراه شدند. پریلو ()، سام بنت () و جرد پولیس () برای رونمایی از برنامه ای مسئولانه برای پایان دادن به جنگ در عراق، یک سند ۳۶ صفحه ای که نقطه اوج این جنگ بود. تلاش شش‌ماهه

تأیید کنندگان 
علاوه بر شش نامزد در مراسم رونمایی مارس ۲۰۰۸ و ایتون، این طرح همچنین در ابتدا توسط نامزدهای اریک ماسا ()، جورج فیرینگ ()، لری برنز () تأیید شد. استیو هریسون ()، و همچنین دکتر لارنس کورب، دستیار سابق وزیر دفاع در دولت ریگان، سروان. لری سیکوئیست، فرمانده سابق یواس‌اس آیووا و معاون سابق دستیار وزیر دفاع برای برنامه‌ریزی سیاست، و سرتیپ جان جانز، متخصص در ضد شورش و ملت سازی. دو روز پس از رونمایی اولیه، رند بیرز، کارشناس مبارزه با تروریسم که در شورای امنیت ملی در دوره ریاست جمهوری رونالد ریگان، جورج اچ دبلیو بوش و بیل کلینتون خدمت می‌کرد، تأیید خود را اضافه کرد. در عرض یک هفته، این طرح مورد تأیید ۲۴ رقیب دموکرات دیگر قرار گرفت و تا ژوئیه ۲۰۰۸ دارای ۵۸ تأیید نامزد مجلس نمایندگان و سنا و بیش از ۵۰۰۰۰ تأیید کننده فردی بود.

فهرست

طرح کلی 
دو سؤال استراتژیک اصلی که طرح بدنبال پاسخ به آنها بود عبارت بودند از:
 چگونه می‌توان مشارکت نظامی آمریکا در عراق را به پایان مسئولانه رساند؟
 چگونه از تکرار اشتباهات انجام شده جلوگیری کنیم؟

در این طرح تلاش شد تا یک استراتژی ترکیبی نظامی، دیپلماتیک و اقتصادی برای پایان دادن به جنگ در عراق ارائه شود. آن بتوصیه‌های مختلف گروه مطالعات عراق اشاره کرد وتعدادی ازلایحه‌های موجود، اما متوقف‌شده درکنگره را فهرست کرد که به حوزه‌های متعددی توجه داشتند.

اهداف 
این طرح حوزه‌های تمرکز را بچند دسته تقسیم می‌کند:
 پایان دادن به عملیات نظامی آمریکا درعراق(بر اساس توصیه‌های گروه مطالعات عراق۲۲٬۴۰٬۴۱ و ۴۲)
 افزایش استفاده از قدرت دیپلماتیک ایالات متحده و تمرکز مجدد اقدامات ضد تروریسم.(بر اساس توصیه‌های گروه مطالعات عراق ۱ و ۲)
 پرداختن به بازسازی اقتصادی عراق و نگرانی‌های بشردوستانه منطقه ای.
 بازگرداندن شفافیت و پاسخگویی دولت و حقوق اساسی.
 بازگرداندن ارتش ایالات متحده و حمایت از کهنه سربازان.
 بازگرداندن استقلال به رسانه‌ها
 ایجاد یک سیاست انرژی جدید با محوریت ایالات متحده.(طبق توصیه گروه مطالعات عراق ۲۳)

توصیه‌های گروه مطالعاتی عراق 
در حمایت از اهداف اعلام شده، این طرح به هفت توصیه از گزارش نهایی گروه مطالعاتی عراق اشاره می‌کرد.

قانون گذاری 
این طرح پانزده لایحه را که در کنگره ۱۱۰ در مجلس نمایندگان یا سنا ارائه شده بود، طبقه‌بندی می‌کرد که به اهداف مختلف این طرح می‌پرداخت. تا فوریه ۲۰۰۹، بیشتر آنها به کمیته‌های فرعی ارجاع شده بودند، تنها سه مورد در مجلس رای‌گیری شده بودند، و هیچ‌کدام هنوز به قانون تبدیل نشده بودند.

دیدگاه‌ها در مورد طرح 
این طرح پس از رونمایی مورد توجه مطبوعات کشور قرار گرفت. ایلان گلدنبرگ، مدیر سیاستگذاری در شبکه امنیت ملی، که در نشریه نیو ریپابلیک نوشت، آن را "مفکرانه"،"اولین قدم خوب" و "پیشرفت خوش آمدید" نامید. آریانا هافینگتون در هافینگتون پست از آن به عنوان «قراردادی برای بازگرداندن آمریکا» یاد کرد. این طرح همچنین در برنامه این هفته ABC با جورج استفانوپولوس ذکر شد. کاترینا واندن هوول، ناشر مجله ملت، این طرح را «مسئولانه» خواند و گفت «راه حل نظامی وجود ندارد». با این حال، کوکی رابرتز، مفسر سیاسی اظهار داشت که خروج از عراق، یکی از اهداف این طرح، «کاری غیرمسئولانه خواهد بود» و مدعی شد «آمریکایی‌ها ترجیح می‌دهند پیروز شوند». همچنین نشانه‌هایی وجود داشت که در داخل حزب دموکرات، این طرح تا حدی در بحث‌ها تأثیر، با طرحی که در سال ۲۰۰۸ در صحن مجلس استناد شد. طرح و تلاش‌های برنر در مصاحبه ای در ژوئن 2008.

در حالی که این طرح از سوی وبلاگ‌های لیبرال و سازمان‌های مردمی، مانند اوپن لفت و دیلی کس حمایت شد،[۲] مورد بررسی قرار گرفت و انتقادهای جمهوری‌خواهان در کنگره و دیگر مفسران محافظه‌کار را دریافت کرد. دیو ریچرت، نماینده کنگره از ناحیه ۸ واشینگتن، از طریق سخنگوی خود گفت که او معتقد است «رهبران نظامی در میدان – نه نامزدهای پست سیاسی – باید در مورد زمان و چگونگی پایان جنگ تصمیم بگیرند». سخنگوی رایچرت همچنین پیشنهاد کرد که «خروج نیروها و سپس فرستادن پول ایالات متحده به سیاهچاله غیرمسئولانه خواهد بود.»

منابع 

اشغال عراق
جنگ علیه ترور
روابط ایالات متحده آمریکا و عراق
سیاست آمریکا در ۲۰۰۸ (میلادی)