انتشار گازهای گلخانه ای توسط چین

انتشار گازهای گلخانه‌ای توسط چین چه از جنبه تولید و چه مصرف، بیشترین میزان در جهان است و عمدتاً ریشه در سوزاندن زغال‌سنگ در چین دارد؛ از جمله از نیروگاه‌های با سوخت زغال‌سنگ، استخراج زغال‌سنگ، و کوره‌های بلند تولید آهن و فولاد منتشر می‌‌شود. هنگام اندازه‌گیری انتشارات بر اساس تولید، چین بیش از 14 گیگاتن (Gt)   معادل  CO2گازهای گلخانه‌ای در سال 2019 منتشر کرده است که 27% از کل این میزان در جهان است. زمانی که اندازه‌گیری بر اساس مصرف باشد، انتشارات مرتبط با کالاهای وارداتی را اضافه می‌کند و انتشارات مرتبط با کالاهای صادراتی را از آن کم می‌کنند، چین 13 گیگاتن (Gt) یا 25% از انتشار جهانی را به خود اختصاص می‌دهد.

با وجودی که چین بزرگترین منتشرکننده گازهای گلخانه ای در جهان است، جمعیت زیاد آن به این معنی است که سرانه انتشار گازهای گلخانه‌ای به ازای هر نفر در این کشور به شکل قابل توجهی کمتر از کشورهای توسعه یافته باقی مانده است. این مقدار معادل بیش از 10.1 تن CO2 معادل منتشر شده به ازای هر نفر در سال است، که کمی بیشتر از مقدار میانگین جهانی و میانگین اتحادیه اروپا است، اما به طور چشمگیری از دومین منتشرکننده بزرگ گازهای گلخانه‌ای، که ایالات متحده با 17.6 تن برای هر نفر است، کمتر است. با توجه به تاریخچه این انتشارات، کشورهایOECD  در انتشار تجمعی چهار برابر بیشتر از چین CO2 تولید کردند که دلیل آن شروع زودهنگام صنعتی‌شدن کشورهای توسعه یافته است.

اهداف مشخص شده در مشارکت تعیین شده ملی چین در سال 2016 در حال محقق شدن هستند، اما برای مبارزه مناسب با گرمایش جهانی کافی نیستند. چین متعهد شده است که حداکثر میزان انتشار آن در سال 2030 انجام شده و تا سال 2060 این انتشارات به صفر برسد. برای محدود کردن گرمایش به C 1.5، نیروگاه‌های زغال‌سنگ در چین که فاقد سیستم جذب کربن هستند باید تا سال 2045 از رده خارج شوند. چین کماکان به ساخت نیروگاه‌های زغال‌سنگ در سال 2020 ادامه می‌دهد و متعهد می‌شود که استفاده از زغال سنگ را از سال 2026 کاهش دهد. بر اساس تجزیه و تحلیل‌های مختلف، برآورد می‌شود که چین به ظرفیت انرژی تجدیدپذیر و اهداف کاهش انتشار زودهنگام برسد ولی کماکان برنامه‌های بلندمدت برای مبارزه با تغییرات اقلیمی جهانی و تحقق اهداف مشارکتی مشخص‌شده ملی (NDC) مورد نیاز است.

منابع انتشار گازهای گلخانه‌ای 
از سال 2006، چین بزرگترین تولید کننده CO2 در جهان بوده است. بر اساس ارزیابی‌های ارائه شده توسط آژانس ارزیابی زیست‌محیطی هلند، چین در سال 2006 نزدیک به 6.2 میلیارد تن گاز کربن‌دی‌اکسید منتشر کرده است و تولید مشترک ایالات متحده در همان سال 5.8 میلیارد تن بود. به گفته این آژانس، در سال 2006 انتشار دی اکسید کربن چین 8% بیشتر از آمریکا بوده است. ایالات متحده در سال 2005 حدود 2% بیشتر از چین دی اکسید کربن منتشر کرده است.

تولید انرژی 
برق به عنوان بزرگترین تولید کننده گاز شناخته می‌شود؛ 27% از گازهای گلخانه‌ای تولید شده در سال 2020 توسط بخش برق تولید شده است. قسمت اعظم برق در چین از زغال‌سنگ استحصال می‌شود که 65% از ترکیب تولید برق را در سال 2019 به خود اختصاص داده است. تولید برق از انرژی‌های تجدیدپذیر نیز در حال افزایش است و با ساخت نیروگاه‌های خورشیدی و بادی از سال 2019 تا 2020 دوبرابر شده است.

مصرف انرژی 
بر اساس سالنامه آماری چین که توسط اداره ملی آمار چین در سال 2016 منتشر شده است، مصرف انرژی چین 430000 (معادل 10000 تن استاندارد زغال سنگ)، در ابتدا شامل 64٪ زغال‌سنگ، 18.1٪ نفت خام، 5.9٪ گاز طبیعی، 12.0٪ برق اولیه و سایر انرژی‌ها بوده است. از سال 2011، درصد زغال‌سنگ کاهش یافته و درصد نفت خام، گاز طبیعی، برق اولیه و سایر انرژی‌ها افزایش پیدا کرده است.

پانویس