شورای‌عالی کار

شورای‌عالی کار یکی از شوراهای عالی در ایران است. از وظایف اصلی این شورا، تعیین حداقل دستمزد کارگران می‌باشد.

تاریخچه 
پیشینه شورای‌عالی کار به دوران پهلوی بازمی‌گردد. با پیشنهاد این شورا، طرح اولیه قانون کار تهیه شد.
در سال ۱۳۲۸، «قانون اجازه اجرای گزارش کمیسیون پیشه و هنر و بازرگانی مربوط به کارگران و کارفرمایان» و در سال ۱۳۳۷، «قانون کار» تصویب شدند و در آنها، وظایف و ترکیب شورای‌عالی کار (نمایندگان دولت، کارفرمایان و کارگران) تعیین شد.

پس از انقلاب ۱۳۵۷ و در سال ۱۳۶۹، قانون کار جمهوری اسلامی ایران تصویب شد. فصل دهم این قانون به شورای‌عالی کار پرداخته‌است.

دبیرخانه 
شورای‌عالی کار دارای یک دبیرخانه دائمی است که در وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی قرار دارد. کارشناسان این دبیرخانه، مطالعات مربوط به روابط و شرایط کار و سایر مسائل مهم حوزه کار را تهیه و به شورا ارائه می‌کنند.
اداره دبیرخانه شورا به‌عهده دبیر شورای‌عالی کار می‌باشد که با پیشنهاد وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی و تصویب شورا انتخاب می‌شود و بدون داشتن حق رأی در جلسات شرکت می‌کند.

اعضا 
هر یک از اعضای شورا دارای یک رأی می‌باشند و به‌جز خود وزیر، بقیه اعضا به مدت ۲ سال انتخاب می‌شوند. اعضای شورای‌عالی کار عبارتند از:
 وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی (رئیس شورا)
 دو نفر به پیشنهاد وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی و تصویب هیئت وزیران (یک نفر آنها از اعضای شورای عالی صنایع)
 سه نفر از نمایندگان کارگران (یک نفر از بخش کشاورزی) به انتخاب کانون عالی شوراهای اسلامی کار
 سه نفر از نمایندگان کارفرمایان (یک نفر از بخش کشاورزی)
 رئیس سازمان ملی استاندارد ایران

منابع 

شوراهای عالی در جمهوری اسلامی ایران