احمد اورابی

احمد عربی ( ; عربی:  عربی؛ ۳۱ مارس ۱۸۴۱–۲۱ سپتامبر ۱۹۱۱)، همچنین معروف به احمد اورابی یا اورابی پاشا، افسر ارتش مصر بود. اورابی اولین رهبر سیاسی و نظامی در مصر بود که از فلاحین برخاست و در شورشی در سال ۱۸۷۹ شرکت کرد که به شورش اورابی علیه دولت خدیو توفیک، که تحت نفوذ یک کنسرسیوم انگلیسی - فرانسوی بود، تبدیل شد. او به کابینه توفیق ارتقا یافت و اصلاحات در ادارات نظامی و مدنی مصر را آغاز کرد، اما تظاهرات اسکندریه در سال ۱۸۸۲ باعث بمباران و تهاجم بریتانیا شد که منجر به دستگیری اورابی و متحدانش و تحمیل کنترل بریتانیا در مصر شد. «اورابی و یارانش توسط توفیق به تبعید در سیلان به عنوان نوعی مجازات محکوم شدند.

اوایل زندگی 
او در سال 1841 در روستای حریت رزنه در نزدیکی زاغزیق در استان شرقیه، تقریباً ۸۰ کیلومتری شمال قاهره به دنیا آمد. «اورابی فرزند یکی از دهکده‌ها و یکی از افراد ثروتمند جامعه بود که به او اجازه داد تا تحصیلات مناسبی داشته باشد. پس از پایان تحصیلات ابتدایی در روستای خود، در دانشگاه الازهر ثبت نام کرد تا تحصیلات خود را در سال ۱۸۴۹ تکمیل کند. سپس او وارد ارتش شد و به سرعت پله‌های ترقی را طی نمود و در سن ۲۰ سالگی به درجه ستوانی رسید.

اورابی در طول جنگ اتیوپی-مصر (۱۸۷۴–۱۸۷۶) در نقش پشتیبانی در خطوط ارتباطی ارتش مصر خدمت کرد. گفته می‌شود زمانی که او از این جنگ - که مصر شکست خورد - بازگشته است - «از نحوه سوء مدیریت آن خشمگین شده‌است» و این تجربه او را به سمت سیاست و حرکت اعتراضی قاطعانه علیه خدیو سوق داده‌است.

تبعید و بازگشت 
«اورابی در ۳ دسامبر ۱۸۸۲ توسط خدیوات به دلیل شورش محاکمه شد. وی توسط وکیل بریتانیایی ریچارد ایو و الکساندر میریک برادلی دفاع شد. به گفته الیزابت تامپسون، دفاعیات اورابی بر این ایده تأکید کرد که علیرغم اینکه او به‌طور غیرقانونی توسط ریاض پاشا و خدیو توفیق زندانی شده بود، اما همچنان به روشی که طبق قانون مصر مجاز بود و با این امید که خدیوات پس از مداخله او باقی بماند، پاسخ داده‌است. به این ترتیب وفاداری خودش را به مردم مصر نشان داد. بر اساس تفاهم صورت گرفته با لرد دافرین، نماینده بریتانیا، اورابی به جرم خود اعتراف کرد و به اعدام محکوم شد، اما این حکم بلافاصله به تبعید مادام العمر تبدیل شد. او مصر را در ۲۸ دسامبر ۱۸۸۲ به مقصد سیلان (سری‌لانکا کنونی) ترک کرد. خانه او در جاده هالولووا، کندی (که قبلاً متعلق به مودالیار جرونیس دی سویسا بود) اکنون مرکز فرهنگی اورابی پاشا است. اورابی در مدت اقامت خود در سیلان برای ارتقای کیفیت آموزش در میان مسلمانان این کشور تلاش کرد. کالج حمید الحسینی، اولین مدرسه سریلانکا برای مسلمانان در ۱۵ نوامبر ۱۸۸۴ تأسیس شد و پس از هشت سال کالج ظهیرا، در ۲۲ اوت ۱۸۹۲ تحت حمایت وی تأسیس شد. در ماه مه ۱۹۰۱، خدیو عباس دوم، پسر و جانشین توفیق به اورابی اجازه داد تا به مصر بازگردد. عباس از نظر پدربزرگش خدیو اسماعیل اعظم یک ملی‌گرا بود و عمیقاً با نفوذ انگلیس در مصر مخالف بود. «اورابی در ۱ اکتبر ۱۹۰۱ بازگشت و تا زمان مرگش در ۲۱ سپتامبر ۱۹۱۱ در مصر ماند.

منابع 

انقلابیون مصر
اهالی استان شرقیه
پاشاهای اهل مصر
تبعیدشدگان اهل مصر
دانش‌آموختگان دانشگاه الازهر
درگذشتگان ۱۹۱۱ (میلادی)
زادگان ۱۸۴۱ (میلادی)
زندانیان محکوم به مرگ اهل مصر
سربازان اهل مصر
مسلمانان اهل مصر
ملی‌گرایان اهل مصر
نخست‌وزیران مصر
وزیران دفاع مصر