جغرافیای روانی

جغرافیای روانی یا جغرافیای روان‌کاوی  در محیط‌های شهری است که بر ارتباطات بین فردی با مکان‌ها و مسیرهای دلخواه تأکید دارد. این موضوع توسط اعضای انترناسیونال لتریست و انترناسیونال موقعیت‌گرا که گروه‌های انقلابی متأثر از تئوری مارکسیستی و آنارشیستی و همچنین نگرش‌ها و روش‌های دادائیست‌ها و سوررئالیست‌ها بودند، گسترش یافت. گای دوبور در سال ۱۹۵۵ جغرافیای روانی را اینگونه تعریف کرد: «مطالعه قوانین دقیق و تأثیرات خاص محیط جغرافیایی، سازماندهی‌شده آگاهانه یا ناآگاهانه، بر احساسات و رفتار افراد». یکی از تاکتیک‌های کلیدی برای کاوش در جغرافیای روانی، تمرین پیاده‌روی شهری است که به‌عنوان dérive شناخته می‌شود. به عنوان یک عمل و نظریه، جغرافیای روانی بر مجموعه گسترده‌ای از بازیگران فرهنگی از جمله هنرمندان، کنشگران و دانشگاهیان تأثیر گذاشته‌است.

جستارهای وابسته 
 بوم‌نقادی
 روان‌شناسی محیطی
 پرسه‌زن
 دیوارنگاری
 پارکور
 روان‌شناسی تاریخی
 سایکوناتیک
 ریزوم
 اسکیزوفرنی

منابع 

 
بین‌الملل موقعیت‌گرا
پارازیت‌اندازی فرهنگی
پیاده‌روی
جغرافیای انسانی
جغرافیای فرهنگی
فرهنگ زیرزمینی
فلسفه اجتماعی
هنر اجرا