گویش رامهرمزی

گویش رامهرمزی (گویش رومزی) یکی از گویشهای زبان فارسی است که بین مردم بومی شهر رامهرمز در استان خوزستان به کار می‌رود.

جغرافیا 
گویش رامهرمزی در شهر رامهرمز و بین بخشی از مردم رایج است.

واژگان  
- زینه zine / زن (زن خانه‌دار)

- خوار Xoar / خواهر

- دا da/ مادر

- بوآ boova / پدر

- برار berar / برادر

- جغله Jegele/ پسر بچه

- نیوا niva / نمی‌توان

- سیلا sila / سوراخ

- هُسیر hosir/ مادر زن یا مادر شوهر

- گو geo/ برادر

- دِدِی dedei/ خواهر

- دُور dour/ دختر

- کُر Kor/ پسر

- بِتی beti/ خاله

- هالو halou / دایی

- خور زمار xorzemar/ پسر خاله یا دختر خاله

- تاته tatah / عمو

- وازا vaza/ عموزاده

برخی از واژه‌های قدیم در گویش رامهرمزی 
- چپیله chapila/ کوچهٔ دراز و باریک

- تنگاره tegara/ کوچهٔ باریک و پر پیچ.

- اشکنادش eshkanadesh/ شکستش

- دَک dak/ لرزان

- لیش lis/ بد، تنبل، کثیف…

منابع