علم کوچک

علم کوچک (در مقابل علم بزرگ ) به علمی گفته می شود که در مقیاس کوچک و در سطح افراد و تیم‌های کوچک صورت می‌گیرد.

نهادهایی بزرگی که هزینه‌های مالی پژوهش‌ها را تأمین می کنند، مانند بنیاد ملی علوم ، دارپا و اتحادیه اروپا، معمولا تمایل به تأمین مالی پروژه‌های تحقیقاتی در مقیاس بزرگ را دارند. زیرا پژوهش‌های بزرگ و بلندپروازانه به منابع مالی قابل توجهی نیاز دارند و از سوی دیگر هزینه‌های اداری نظارت و مدیریت آن برای نهادهای حامی پژوهش کمتر است. با این حال، علوم کوچک که معمولا با داده‌‌های محلی و محدود اجرا می‌شود و داده‌های آن به راحتی اشتراک گذاری نمی‌شوند نیز در برخی حوزه‌ها مانند شیمی و زیست‌شناسی توسط نهادهای تامین مالی مورد حمایت قرار می‌گیرند.

اهمیت علم کوچک 
علم کوچک به تعریف اهداف و جهت‌دهی پروژه‌های بزرگ علمی کمک می‌کند. به نوبه خود، نتایج پروژه‌های مقیاس بزرگ معمولا با تلاش‌های طولانی مدت جامعه علوم کوچک مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌گیرد. علاوه بر این، از آنجا که علوم کوچک معمولاً در دانشگاه ها انجام می‌شود، دانشجویان و پژوهشگران جوان را در تعیین و حل مشکلات علمی مشارکت می‌دهد. از این رو، علم کوچک را می‌توان عامل مهمی برای گرد هم آوردن علم و جامعه دانست.

مثال‌هایی از نتایج علوم کوچک با تأثیر زیاد 
بسیاری از مثال‌های تاریخی نشان می‌دهد که نتایج علوم کوچک می‌تواند تأثیرات عظیمی داشته باشد. به عنوان مثال:

 نظریه گالوا ، یکی از نظریه های اساسی جبر انتزاعی ، توسط Évariste Galois در عرض چند هفته توسعه داده شد.
 آلبرت انیشتین نظریه نسبیت خاص را به عنوان یک سرگرمی هنگام کار تمام وقت در یک دفتر ثبت اختراع توسعه داد.
 رابرت گودارد راکت‌های مایع و چند مرحله ای را عمدتا به تنهایی اختراع کرد. این پیشرفت‌ها منجر به موشک‌های وی-2 آلمان و آپولو  سترن 5 شد.

جستارهای وابسته 
دانشوری شهروندی

منابع

تاریخ علم