امپراتوری عشایری

امپراتوری‌های عشایری  که گاه به نام‌های امپراتوری‌های استپ، آسیای میانه یا داخلی نیز شناخته می‌شود، امپراتوری‌های ساخته‌شده توسط کمانداران اسب‌سوار کوچنده در استپ اوراسیا، از دوران باستان کلاسیک (سکاستان) تا اوایل دوره مدرن (خانات جونغار) هستند. آن‌ها برجسته‌ترین نمونه از سیاست‌های غیریکجانشینی هستند.

برخی از امپراتوری‌های عشایری با بنیان‌گذاری یک پایتخت درون منطقه یکجانشین فتح‌شده، به تحکیم قدرت خویش پرداختند و سپس از دیوان‌سالاران موجود و منابع تجاری آن جامعه یکجانشین بهره‌برداری کردند. در چنین مواردی، دودمان عشایری اولیه ممکن است پیش از سرنگونی نهایی در فرهنگ ملت مغلوب همگون‌سازی شود. ابن خلدون (۱۳۳۲–۱۴۰۶) چرخه‌ای مشابه این را در نظریه عصبیه خود در سال ۱۳۷۷ تعریف می‌کند.

منابع 

آسیای داخلی
امپراتوری‌های پیشین
تاریخ آسیای مرکزی
عشایر اوراسیا
کوچ‌گردهای ایرانی‌تبار
گونه‌های حکومت
تاریخ چین