کنیانگ چهیش

کُنیانگ چهیش (Kunyang Chhish) یا کنیانگ کیش دومین کوه مرتفع در هیسپار موزتاغ، زیرشاخه ای در کوه‌های قره‌قروم در پاکستان است. بلندی آن  است و در رتبه ۲۱ جهان و ۸ در پاکستان قرار دارد.

محل 
کنیانگ چهیش در امتداد جناح شمالی یخچال هیسپار، یکی از یخچال‌های اصلی قره‌قروم قرار دارد. سرچشمه یخچال یزغیل است که به دره دره شِمشال ختم می‌شود. این کوه از شمال شرقی محل تلاقی یخچال هیسپار و یخچال کنیانگ بالا می‌رود، در حالی که دستاغل سر (بلندترین قله هیسپار موزتاغ) بر یخچال کنیانگ در انتهای شمالی آن تسلط دارد.

ویژگی‌های قابل توجه 
کنیانگ چهیش بیست و یکمین کوه مستقل در جهان است. همچنین به دلیل برخاستن از زمین‌های محلی قابل توجه است: برای مثال، تقریباً  بالاتر از کمپ اصلی جنوبی خود در یخچال کنیانگ، و ارتفاع آن  بالای دره هونزا در حدود  قرار گرفته‌است. این یک قله شیب دار، نوک تیز و پیچیده‌است. به راحتی با دستاغل سر کمی بالاتر در شمال رقابت می‌کند که نمای گردتری دارد.

بدون احتساب دو قله پوماری چهیش  تا ENE، توده کونیانگ چهیش دارای پنج قله است:
 کنیانگ چهیش اصلی، 
 کونیانگ چیش جنوبی، 7620 ، ۷۰۰ متر جنوب غربی، با برجستگی تنها حدود 
 کنیانگ چهیش شرقی ، ۲ کیلومتر ESE,  برجستگی.
 کنیانگ چهیش غربی، ، ۱٫۵ کیلومتر غرب،  برجستگی. همچنین به عنوان قله هرم شناخته می‌شود.
 کنیانگ چهیش شمالی، ، ۶ کیلومتر شمال شرقی،  برجستگی.

تاریخچه کوهنوردی 
اولین تلاش برای صعود از کنیانگ چهیش در سال ۱۹۶۲ انجام شد، اما پس از سقوط بهمن در ۱۸ ژوئیه، دو کوهنورد، سرگرد جیمز میلز و کاپیتان MRF جونز، کشته شدند. اجساد آنها هرگز پیدا نشد.

تلاش بعدی در سال ۱۹۶۵ توسط یک گروه ژاپنی عمدتاً متشکل از اعضای دانشگاه توکیو انجام شد. آنها خط الراس جنوبی کنیانگ چهیش را انتخاب کردند، اما کوهنورد دیگر تاکئو ناکامورا پس از سقوط یک خط الراس باریک در ارتفاع  درگذشت.

اولین صعود موفق توسط یک تیم لهستانی به رهبری آندری زاوادا در سال ۱۹۷۱ انجام شد. آنها یک مسیر طولانی را از یخچال طبیعی پوماری چیش به سمت خط الراس جنوبی قله طی کردند. با این حال، یکی از اعضای آنها، یان فرانچوک، در یک اتفاق مربوط به شکاف کوه کشته شد.

دومین و تنها صعود ثبت شده دیگر، از شمال غربی اسپور به سمت خط الراس شمالی صعود کرد. دو کوهنورد انگلیسی به نام‌های مارک لو و کیث میلن این مسیر را در ۱۱ ژوئیه ۱۹۸۸ به پایان رساندند. این مسیر برای اولین بار در سال ۱۹۸۰ انجام شد و مجدداً در سال‌های ۱۹۸۱، ۱۹۸۲ و ۱۹۸۷ صورت گرفت.

شاخص هیمالیا سه تلاش اخیر برای این قله را در سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۳ فهرست می‌کند.

پس از چهار تلاش ناموفق، از سال ۲۰۰۳، قله شرق برای اولین بار در ژوئیه ۲۰۱۳ توسط یک تیم اتریشی/سوئیسی بر فراز دیوار جنوبی صعود کرد.

جستارهای وابسته 
 گیلگیت-بالتستان، پاکستان
 بلندترین کوه‌های جهان

منابع 
 جیل نیت، آسیای بالا: تاریخچه مصور قله‌های ۷۰۰۰ متری ،
 نقشه نقشه نگاری قراقورام توسط جرزی والا، ۱۹۹۰. توسط بنیاد تحقیقات آلپ سوئیس منتشر شده‌است.
 اندی فنشاو و استفان ونبلز، سبک هیمالیا آلپاین، هادر و استاتون، ۱۹۹۵.
 مجله آمریکایی آلپاین
 شاخص هیمالیا
 فایل‌های DEM برای هیمالیا (نسخه‌های تصحیح شده داده‌های SRTM)
 فهرستی از قله‌های جهان که بر اساس نقش برجسته و شیب محلی رتبه‌بندی شده‌اند که شامل Khunyang Chhish می‌شود.

پیوند به بیرون 
 شمال پاکستان - مکان‌های بسیار دقیق شهرها، روستاها، قله‌ها، یخچال‌های طبیعی، رودخانه‌ها و شاخه‌های فرعی در Google Earth 
کوه‌های گلگت-بلتستان
کوه‌های هفت هزار متری قراقروم
مختصات در ویکی‌داده