همزاد دیجیتالی

همزاد دیجیتال نمایش دیجیتالی یک محصول، سیستم یا فرآیند فیزیکی در دنیای واقعی مورد نظر یا واقعی است (یک همزاد فیزیکی ) که به عنوان همتای دیجیتال غیرقابل تشخیص آن برای اهداف عملی، مانند شبیه‌سازی ، ادغام ، آزمایش ، نظارت و نگهداری عمل می‌کند. همزاد دیجیتال از زمان معرفی اولیه خود به عنوان مقدمه اساسی برای مدیریت چرخه عمر محصول  در نظر گرفته شده است و در کل چرخه حیات (ایجاد، ساخت، بهره برداری/پشتیبانی و دفع) موجودیت فیزیکی که آن را نمایندگی می کند وجود دارد. از آنجایی که اطلاعات ریزدانه هستند، نمایش همزاد  دیجیتالی توسط موارد استفاده مبتنی بر ارزش که برای پیاده سازی ایجاد می شود، تعیین می شود. همزاد  دیجیتال اغلب قبل از وجود یک موجود فیزیکی وجود دارد. استفاده از یک همزاد  دیجیتال در مرحله ایجاد اجازه می دهد تا کل چرخه زندگی موجودیت مورد نظر مدل سازی و شبیه سازی شود.  یک همزاد دیجیتالی از یک ماهیت موجود، ممکن است به‌صورت بی‌درنگ استفاده شود و به طور منظم با سیستم فیزیکی مربوط هماهنگ شود.

اگرچه این مفهوم خیلی قبل تر ابداع شده بود، اولین تعریف عملی از همزاد دیجیتال توسط ناسا مطرح شد. این ایده در تلاش برای بهبود شبیه‌سازی مدل فیزیکی فضاپیما در سال 2010 نشأت گرفت  همزادهای دیجیتال نتیجه بهبود مستمر در ایجاد طراحی محصول و فعالیت های مهندسی هستند. طراحی محصول و مشخصات مهندسی از طراحی بر اساس پیش نویس های دست نویس به طراحی به کمک رایانه/طراحی به کمک رایانه تا مهندسی سیستم های مبتنی بر مدل و پیوند دقیق به سیگنال از طرف فیزیکی پیشرفت کرده است.

تاریخچه 
همزادهای دیجیتال در کتاب دنیای آینه ای دیوید گلرنتر در سال 1991 پیش بینی شده بودند.   مفهوم و مدل همزاد دیجیتال اولین بار در سال 2002 توسط مایکل گریوز در کنفرانسی در انجمن مهندسین تولید در تروی، میشیگان معرفی شد.  گریوز همزاد دیجیتال را به عنوان مدل مفهومی زیربنایی مدیریت چرخه عمر محصول (PLM) پیشنهاد کرد.

منابع 

واقعیت افزوده