جانشینی امپراتوری روم

جانشینی امپراتوری روم به ادامه، جانشینی و دوباره زنده کردن امپراتوری روم  در حوزه دریای مدیترانه اشاره دارد. این، نشان‌دهندهٔ یادبود ماندگار نیرومندی و ارزشمندی امپراتوری روم است.

چندین کشور ادعای تداوم بلافصل با امپراتوری روم کرده‌اند و از نام آن یا تنوع آن به عنوان توصیف انحصاری یا غیرانحصاری خود بهره‌وری کرده‌اند. جای شگفتی نیست که با گذشت سده‌ها و گسست‌های سیاسی فراوان ، ایدهٔ تداوم یک نهادی، به طور فزاینده‌ای مورد بحث قرار می‌گیرد.

پایدارترین و برجسته‌ترین مدعیان ادامهٔ امپراتوری روم ، در خاور ، امپراتوری بیزانس و پس از ۱۴۵۳ توسط امپراتوری عثمانی بوده است. و در باختر ، امپراتوری مقدس روم از ۸۰۰ تا ۱۸۰۶.

جدای از ادعای ادامه ، این دیدگاه که امپراتوری به پایان رسیده‌است  به تلاش‌های گونه‌گونی برای دوباره زنده کردن یا ضبط میراث آن انجامیده‌است.

روسیهٔ ارتدوکس از سده ۱۶ و ایتالیای مدرن میان ۱۸۷۰ و ۱۹۴۵ ، برای بازگویی جانشینی مشروع خود واژهٔ «روم سوم» (به ترتیب «روم نخست» و «رم دوم»، روم در ایتالیا و قسطنطنیه در امپراتوری بیزانس بودند) را بکار می‌بردند.

بن‌مایه 
 همکاری‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Succession of the Roman Empire»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی ۲۵ شهریور ۱۴۰۰)

امپراتوری روم
تاریخ روم
امپراتوری بیزانس
امپراتوری کارولنژی
قسطنطنیه
جدایی شرق و غرب
سقوط امپراتوری روم غربی
امپراتوری‌های پیشین آسیا
امپراتوری‌های پیشین در اروپا
ملی‌گرایی آلمان
تاریخ‌نگاری
تاریخ کلیسای ارتدکس شرقی
تاریخ رم
تاریخ امپراتوری روم
امپراتوری مقدس روم
فاشیسم ایتالیا
یگانگی ایتالیا
امپراتوری لاتین
سیاست امپراتوری روسیه
ملی‌گرایی روسیه