درجه شهرداری‌های ایران

درجهٔ شهرداری‌ها ایران معیاری برای درجه‌بندی یا طبقه‌بندی شهرداری شهرهای ایران براساس شاخص‌های معین است که توسط وزارت کشور صورت می‌گیرد. برای نخستین بار، این رتبه‌بندی در قانون شهرداری‌ها مصوب سال ۱۳۳۴ براساس درآمد آن‌ها با انگیزه تعیین حقوق شهرداران مطرح گردید.

درجهٔ بندی شهرداری‌ها، به ترتیب صعودی رتبهٔ میان ۱ تا ۱۲ است که مراکز استان‌های ایران، رتبه ۱۱ و ۱۲ را دارند و به شهرداری‌های تازه تأسیس رتبه ۱ و ۲ تعلق می‌گیرد. بالاترین درجهٔ شهرداری‌ها ۱۲ بوده که به شهرداری‌های تهران،مشهد، كرج، شیراز، تبریز و اصفهان تعلق گرفته‌است.

در سال ۱۳۴۳ طبقه‌بندی (درجهٔ بندی فعلی) شهرداری‌ها براساس جمعیّت صورت می‌گرفت و شهرداری‌ها به پنج طبقه تقسیم می‌شدند. در سال ۱۳۵۳ نیز با تصویب هیئت وزیران، آیین‌نامه حقوق و مزایای شهرداران تصویب شد و شهرداری‌های کشور به ۱۲ درجه تقسیم‌بندی شدند که این درجه‌بندی تا سال ۱۳۶۶ ملاک عمل بوده‌است.

شرایط ارتقاء درجهٔ شهرداری 
درجهٔ شهرداری‌ها باتوجه به سه شاخص درآمد مستمر و خالص شهرداری، جمعیّت شهر و موقعیت شهر از لحاظ تقسیمات کشوری به شهرداری‌ها تعلق می‌گیرد.

درجهٔ شهرداری‌های ایران 
در فهرست زیر به ترتیب هر استان، آمار درجه، جمعیّت و سال تأسیس براساس داده‌های وزارت کشور (۱۳۹۵–۱۴۰۰) قرار گرفته‌است.

استان البرز

استان ایلام

استان تهران

استان خراسان جنوبی

استان خراسان رضوی

استان خوزستان

استان سمنان

استان سیستان و بلوچستان

استان فارس

استان کردستان

استان کرمان

استان گلستان

استان لرستان

استان مرکزی

استان هرمزگان

استان همدان

پانویس 

زیربخش‌های ایران

منابع 
قانون شهرداری مصوب ۱۳۳۴/۰۴/۱۱ با آخرین اصلاحات تا تاریخ ۱۳۹۰/۰۱/۲۸