شهرآورد مرزی‌ساید

شهرآورد مرزی‌ساید به رقابت فوتبال میان دو باشگاه بزرگ شهر لیورپول انگلستان، اورتون و لیورپول اشاره دارد. نام آن از شهرستان مرزی‌ساید آمده که لیورپول در آن واقع است. این رقابت طولانی‌ترین شهرآورد در دسته برتر فوتبال انگلستان است و از فصل ۶۳–۱۹۶۲ پیوسته برگزار شده. بخشی از این رقابت به فاصله ناچیز میان ورزشگاه دو تیم برمی‌گردد که از پهنه پارک استنلی برای یکدیگر قابل رویتند.

از دیرباز، از این شهرآورد با عنوان «شهرآورد دوستانه» یاد می‌کنند چرا که خانواده‌های لیورپول از هر دو تیم هوادارانی در خود دارند و از معدود رقابت‌هایی است که تفکیک هواداران در آن اعمال نشده. فینال جام اتحادیه ۱۹۸۴ در ومبلی میان این دو تیم به «فینال دوستانه» ملقب شد چراکه سکوهای ورزشگاه ترکیبی از هواداران آبی و قرمز بود که سرود مرزی‌ساید می‌خواندند. فینال جام حذفی ۱۹۸۴ روایتی مشابه از این اتحاد بود. از اواسط دهه ۱۹۸۰، رقابت‌شان چه در داخل و چه در خارج از زمین تشدید شد و با آغاز لیگ برتر در قیاس با دیگر مسابقات، کارت‌های قرمز بیشتری در آن ثبت شد.

تاریخچه 
اورتون در سال ۱۸۷۸ تأسیس شد و از سال ۱۸۸۴، مسابقات خانگی‌اش را در آنفیلد که متعلق به رئیس باشگاه، جان هولدینگ بود، انجام داد. تعدادی از اعضای هیئت مدیره اورتون اعضای حزب لیبرال بودند که با اتحادیه ملی منع مشروبات الکلی مرتبط بودند، در حالیکه هولدینگ عضو حزب محافظه‌کار و آبجوساز بود و منافع تجاریش کاملاً مخالف جنبش منع مشروبات الکلی. اختلافات سیاست و مالی، سبب اختلافی عمیق میان هولدینگ و سایر اعضای هیئت مدیره اورتون شد. تلاش برای حفظ ساختار مالکیت استبدادی در مقابل تقاضا برای ایجاد ساختاری دموکراتیک‌تر اصطکاکی را به وجود آورد که شکاف اجتماعی-سیاسی را به خوبی ترسیم می‌کرد. نتیجه این شد که مدیران اورتون در سال ۱۸۹۲ آنفیلد را تخلیه کردند و زمین جدیدی را در گودیسون پارک در آنسوی استنلی پارک خریداری کردند. هولدینگ نیز باشگاه جدیدی با نام لیورپول ایجاد کرد تا آنفیلد بلااستفاده نماند.

باشگاه‌های فوتبال حرفه‌ای دهه ۱۸۹۰، توجه مردم را چه در داخل و چه خارج از زمین، به خود جلب کردند. قانون اصلاحات ۱۸۶۷، فرصت رای دادن در انتخابات منطقه‌ای و ملی را به فوتبال‌-دوستان داده بود. در یک منطقه محلی با جمعیت ۲۳۰۰۰ نفر، تعداد شرکت‌کنندگان در اورتون و لیورپول به حدود ۱۰ تا ۱۵۰۰۰ نفر می‌رسید. سیاستمداران محلی نیز مشارکت در این دو باشگاه را فرصت و رسانه‌ای برای معرفی خود به رای‌دهندگان محلی می‌دانستند. ریشه‌ها و مذهب ایرلندی هولدینگ نیز گاهی به عنوان تئوری‌هایی برای انشعاب در نظر گرفته می‌شود، چرا که هولدینگ از اعضای برجسته اورِنج اُردر بود، در حالی که رئیس جدید اورتون، جورج ماهون نماینده‌ حزب رقیب و مدافع حاکمیت محلی  بود. اعضای اورِنج اُردر، به شدت اتحادیه‌گرا بودند، در حالیکه طرفداران حکومت داخلی ایرلند، خواستار جدایی کامل جزیره ایرلند از بریتانیا بودند. شهر لیورپول نژاد ایرلندی بیشتری نسبت به دیگر شهرهای بریتانیا دارد و جدایی احتمالی گلاسکو و دودستگی بین گروه‌های پروتستان و کاتولیک در ایرلند با اختلافات میان اتحادیه‌گرایی و جمهوری‌خواهی در لیورپول مطابقت داشت. اگرچه، در زمان جدایی اورتون از آنفیلد، جیمز کلمنت باکستر تنها عضو کاتولیک در میان کمیته اورتون بود، در حالیکه باقی اعضا پروتستان بودند.

شهرآورد دوستانه 
لقب «دربی دوستانه» دلایل مختلفی دارد. اولاً، هر دو زمین خانگی باشگاه در شمال شهر واقع شده‌اند و بسیار نزدیک به یکدیگرند (کمتر از یک مایل فاصله دارند) و تنها پارک استنلی آنها را از هم جدا می‌کند. از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۳۲، این دو باشگاه حتی برنامه روز مسابقه مشترکی داشتند. امروزه هیچ اختلاف جغرافیایی، سیاسی، اجتماعی یا مذهبی مشهودی میانشان وجود ندارد، آنگونه که در سایر شهرآوردهاست، اگرچه تا سال‌ها، دودستگی حزبی در داخل شهر وجود داشت. مشخص نیست که چگونه، اگر اصلاً این امر بر ریشه‌های طرفداری از دو باشگاه تأثیر گذاشته است، اما تحقیقاتی در سال ۲۰۱۳ نشان داد که به احتمال زیاد، حمایت‌های سیاسی بر طرفداری از این دو باشگاه تأثیر داشته است. در طول دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، اورتون به‌عنوان باشگاه کاتولیک شناخته می‌شد، که نتیجه‌ حضور موفق بازیکنان ایرلندی در باشگاه بود؛ تامی اگلینگتون، پیتر فارل، و جیمی اونیل و همچنین جانی کری سرمربی از جمله آنها بودند. همین موضوع باعث شد که لیورپول به عنوان یک باشگاه پروتستان شناخته شود، به خصوص که آنها هرگز بازیکن کاتولیک ایرلندی نداشتند تا آنکه در سال ۱۹۷۹ با رونی ویلان قرارداد بستند. با این حال، این اختلافات هرگز به عنوان ریشه طرفداری از یکی از این دو تیم در نظر گرفته نشد، مانند آنچه مابین طرفداران تیم‌های سلتیک و رنجرز است. در حقیقت، هر دو تیم طرفدارانی سرسخت از همه مذاهب دارند. مهم‌تر از همه، خود باشگاه‌ها تلاشی برای تقویت این اختلافات مذهبی نکردند و هر دو باشگاه، ریشه‌های متدیستی دارند.

برخلاف دیگر شهرآوردهای محلی، خشونت بین هواداران اورتون و لیورپول در شهر نادر است. در نتیجه فاجعه ورزشگاه هیسل، روابط هواداران تیره شد، چراکه اقدامات هولیگان‌های لیورپولی، باعث محرومیت هر دو باشگاه لیورپول و اورتون از رقابت‌های باشگاهی اروپا شد، علیرغم آنکه لیورپول دخالتی در این حادثه نداشت. هنگامی که هواداران دو باشگاه، پس از فاجعه هیلزبورو با هم تجمع کردند، روابطشان بهبود یافت. اورتونی‌ها حتی به تحریم روزنامه سان پیوستند و زنجیره‌ای از شال‌های هواداری درهم‌تنیده آبی و قرمز در سراسر پارک استنلی، بین ورزشگاه‌های دو تیم کشیده شد. پس از قتل ریس جونز ۱۱ ساله اورتونی در سال ۲۰۰۷، لیورپول والدین و برادر بزرگترش را به نشانه احترام دعوت کرد تا برای یک مسابقه از رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا در آنفیلد حضور داشته باشند. آهنگ زمینه در مستند زد-کارز که از دیرباز هنگام ورود بازیکنان اورتون به زمین در ورزشگاه گودیسون پارک پخش می‌شد، زمانی که خانواده جونز با پیراهن و شال اورتون در زمین لیورپول حاضر شدند، برای اولین بار در آنفیلد پخش شد. سپس آهنگ «تو هیچ‌گاه تنها گام برنخواهی داشت» در میان تشویق هواداران به اجرا درآمد. در اوت ۲۰۱۲ و پس از اثبات بی‌گناهی هواداران لیورپول در ارتباط با فاجعه هیلزبرو، اورتون در گودیسون پارک میزبان نیوکاسل بود و دو تیم با پیشتازی دو کودک وارد زمین شدند که پیراهن‌های اورتون و لیورپول را با شماره‌های ۹ و ۶ به تن داشتند، شماره‌هایی که یادآور ۹۶ قربانی فاجعه هیلزبرو بود و همزمان اهنگ «او زحمت نیست، او برادر من است» در میان تشویق هواداران اجرا شد.

شهرآورد دوره جدید 
در طول دهه ۱۹۶۰، لیورپول و اورتون قهرمانان دائمی جام‌های داخلی بودند، اما در حالی که لیورپول در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ قدرتمندتر شد، اورتون پس از قهرمانی در سال ۱۹۷۰، دوران نسبتاً بی‌حاصلی را پشت سر گذاشت و جام مهمی را در طی ۱۴ سال بعدی کسب نکرد.

با این حال، اورتون پس از انتصاب هوارد کندال به عنوان سرمربی در آغاز فصل ۸۲–۱۹۸۱، تهدیدی جدی شد برای تسلط لیورپول بر صحنه رقابت‌های داخلی. اولین شهرآورد مرسی‌ساید که کندال بر آن نظارت داشت در ۷ نوامبر در آنفیلد بود، اما تیمش، ۳–۱ به لیورپول باب پیزلی باخت. با این نتیجه، لیورپول در رده هفتم لیگ و اورتون در جایگاه سیزدهم ایستاد. در بازی برگشت در گودیسون پارک در اواخر مارس، این نتیجه تکرار شد. در آن زمان، لیورپول شروع بدی در آغاز فصل داشت اما در نهایت، قهرمانی را به دست آورد، در حالیکه اورتون همچنان در میانه جدول بود.

در فصل ۸۳–۱۹۸۲، آخرین فصل مربیگری باب پیزلی قبل از بازنشستگی‌اش و سپردن کار به جو فاگان بود. لیورپول بار دیگر قهرمان شد و اورتون کارش را در میانه جدول پایان داد. به یادماندنی‌ترین شهرآورد در اوایل نوامبر ثبت شد و لیورپول در گودیسون پارک با پنج گل پیروز شد. نتیجه بازی برگشت در آنفیلد در اواسط مارس، یک تساوی بدون گل بود.

۸۴–۱۹۸۳، فصلی بود که اورتون (که در پایان فصل، جام حذفی را به دست آورد) یک تهدید جدی برای لیورپول شد. اگرچه لیورپول عنوان قهرمانی لیگ را به دست آورد و اورتون حتی به جمع پنج تیم برتر راه نیافت. در فینال جام اتحادیه، پس از تساوی بدون گل در بازی اول، لیورپول در بازی تکراری با یک گل پیروز شد و قهرمانی را از اورتون ربود. شهرآورد رفت در اوایل نوامبر، پیروزی ۳–۰ لیورپول را در آنفیلد به همراه داشت و چهار ماه بعد، بازی برگشت در گودیسون پارک با تساوی ۱–۱ به پایان رسید.

فصل ۸۵–۱۹۸۴، با شهرآورد مرسی‌ساید در جام خیریه با میزبانی ومبلی آغاز شد. لیورپول به عنوان قهرمان لیگ به مصاف قهرمان جام حذفی، اورتون رفت و اورتون با گل به خودی بروس گروبلر، ۱–۰ پیروز شد. اولین تقابلشان در لیگ در ۲۹ اکتبر ۱۹۸۴ اتفاق افتاد و اورتونِ هوارد کندال با پیروزی ۱–۰ در آنفیلد، به رده چهارم لیگ رسید و امیدی برای اولین قهرمانی در طی چهار فصل مربیگری او ظهور کرد. لیورپول اما در رده هفدهم بود و تنها ۲ امتیاز با منطقه سقوط فاصله داشت. آخرین بازی لیورپول در این فصل در ۲۳ می برگزار شد و ۱–۰ در خانه اورتون (که هنوز دو بازی تا پایان فصل داشت) شکست خورد. نهایتا، اورتون قهرمان لیگ شد، در حالیکه لیورپول، شروع وحشتناکش در آغاز فصل را با نایب‌قهرمانی به فراموشی سپرد.

فصل ۸۶–۱۹۸۵ شاید هیجان‌انگیزترین فصل برای هواداران هر دو باشگاه بود، چراکه هر دو تیم لیورپول و اورتون، مدعی قهرمانی در لیگ و جام حذفی بودند. اولین شهرآورد این فصل به میزبانی گودیسون پارک در ۲۱ سپتامبر ۱۹۸۵ برگزار شد. لیورپول ۳–۲ پیروز شد و پس از منچستریونایتد در رده دوم ایستاد و اورتون خانه ششم را داشت. پنج ماه بعد در بازی برگشت، اورتون در آنفیلد ۲–۰ پیروز شد. در آن زمان، اورتون به تازگی رهبری لیگ را از منچستریونایتد گرفته بود و لیورپول با هشت امتیاز کمتر از آنها در رده دوم قرار داشت. اوج این رقابت هیجان‌انگیز، تقابل دو تیم در فینال جام حذفی به تاریخ ۱۰ مه ۱۹۸۶ با میزبانی ومبلی بود که اولین شهرآورد مرسی‌ساید در فینال جام حذفی است. گل زودهنگام گری لینه‌کر، اورتون را امیدوار کرد تا انتقام لیگ را  از لیورپول بگیرد، اما دو گل از یان راش در نیمه دوم و گل دیگری از کریگ جانستون جام را از دستان آبی‌ها ربود و لیورپول پنجمین باشگاه انگلیسی شد که دوگانه لیگ و جام حذفی را کسب می‌کرد.

با تساوی ۱–۱ در جام خیریه سال ۱۹۸۶، قهرمانی بین لیورپول و اورتون به اشتراک گذاشته شد. اولین شهرآورد لیگ بین دو باشگاه در اواخر نوامبر در گودیسون پارک برگزار شد و تساوی بدون گل نتیجه‌اش بود. هر دو باشگاه در کنار آرسنال پیشتاز، ناتینگهام فارست و رقبای دیگری چون لوتون تاون و کاونتری سیتی، مدعیان قهرمانی در لیگ بودند. در یک‌چهارم نهایی جام اتحادیه در ۲۱ ژانویه ۱۹۸۷، لیورپول با یک گل در گودیسون پارک پیروز شد. شهرآورد دو تیم در آنفیلد در اواخر آوریل، پیروزی ۳–۱ لیورپول را به دنبالش داشت، اما مانع از قهرمانی اورتون در چند هفته آینده نشد. فصل ۸۷–۱۹۸۶، آخرین باری بود که اورتون، فصل را بالاتر از لیورپول تمام کرد تا آنکه در سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، بار دیگر بر لیورپول مسلط شدند.

در فصل ۸۹–۱۹۸۸، لیورپول در اولین بازی رسمی‌اش پس از فاجعه هیلزبورو در ۱۵ آوریل ۱۹۸۹ که منجر به کشته شدن ۹۶ هوادار لیورپول در نیمه‌نهایی جام حذفی شده‌بود، به مصاف اورتون رفت. این بازی از رقابت‌های لیگ بود و در تاریخ ۳ مه برگزار شد که با تساوی بدون گل به پایان رسید. در ۲۰ مه، دو تیم در ومبلی، دومین فینال جام حذفی تمام مرزی‌سایدی را در طی چهار فصل برگزار کردند. بازی به وقت اضافه رفت و لیورپول با دو گل از ایان راش و یک گل از جان آلدریج ۳–۲ پیروز شد و هر دو گل اورتون را استوارت مک‌کال به ثمر رساند.

در فصل ۹۱–۱۹۹۰، اورتون دچار رکود شد و در ابتدای فصل قعرنشین جدول بود و نهایتا رتبه نهم را به دست آورد، در حالی که لیورپول نایب قهرمان لیگ شد، اما شهرآورد آن فصل همچنان یکی از هیجان‌انگیزترین‌ها بود. در ۱۷ فوریه ۱۹۹۱، دو تیم برای دور پنجم از جام حذفی در آنفیلد به قرعه هم رسیدند. این مسابقه با تساوی بدون گل به پایان رسید و بازی تکراری در سه روز بعد به تساوی ۴–۴ در گودیسون پارک کشید و پیتر بردزلی دو بار گلزنی کرد. آن فصل، آخرین سال حضور کنی دالگلیش بر روی نیمکت مربیگری لیورپول بود، و دو روز پس از این تساوی ۴–۴ مقابل اورتون، استعفا داد. همچنین این آخرین فصلی بود که «تکرار بازی تکراری» برگزار می‌شد و ضربات پنالتی پس از وقت‌های اضافه، قهرمان نهایی رقابت‌ها را از فصل ۹۲–۱۹۹۱ مشخص می‌کرد. دومین بازی تکراری در ۲۷ فوریه انجام شد و اورتون با یک گل پیروزش بود که خط بطلانی بر امید قرمزها برای کسب دوگانه کشید.

در انتهای فصل ۱۹۹۱، پیتر بردزلی از لیورپول به اورتون انتقال پیدا کرد و در عرض یک سال، گری آبلت، مدافع قرمزها هم آبی شد که تنش بیشتر در شهرآورد مرزی‌ساید را به دنبال داشت. هرچند در دو سال اول پس از این نقل و انتقالات، منچستر یونایتد از هر دو تیم لیورپول و اورتون پیشی گرفته بود و تیم‌هایی چون بلکبرن روورز و آرسنال خود را به عنوان بزرگترین رقیب آنها در فوتبال انگلیس معرفی کرده بودند. در ۷ دسامبر ۱۹۹۲، اورتون لیورپول را با نتیجه ۲–۱ در خانه‌اش شکست داد و پیتر بردزلی دومین مرد تاریخ شد که برای هر دو باشگاه در این شهرآورد گلزنی می‌کرد.

شهرآورد فصل ۹۴–۱۹۹۳ در آنفیلد، پیروزی ۲–۱ لیورپول را به همراه داشت که البته این نتیجه تأثیر زیادی برای قرمزها در میانه جدول نداشت اما خطر سقوط را برای اورتون افزایش داد؛ اگرچه نهایتا در لیگ ابقا شد. شاید قابل توجه‌ترین اتفاق در این بازی، گل پیروزی‌بخش رابی فاولر بود که ماه بعد ۱۹ ساله شد و یکی از آینده‌دارترین بازیکنان جوان انگلستان در آن زمان بود. این آخرین دربی مرزی‌ساید در طی پنج سال بود که لیورپول پیروزش بود در زمانی ‌که دوران موفقیت‌های اورتون در لیگ بود. پس از اخراج مایک واکر، جو رویل در نوامبر ۱۹۹۴ به عنوان سرمربی اورتون معرفی شد و کارش را با پیروزی ۲–۰ مقابل لیورپول در گودیسون پارک آغاز کرد و اورتون را از انتهای جدول نجات داد. در این بازی دانکن فرگوسن اولین گل خود را برای اورتون به ثمر رساند. فصل بعد تیم رویل با دو گل از آندری کانچلسکیس در آنفیلد، شهرآورد را برای دومین بار فتح کرد. علیرغم رکود اورتون در بیشتر دهه ۱۹۹۰، فرم تیم برای شهرآورد گودیسون پارک فوق‌العاده بود و از فوریه ۱۹۹۱ تا ده سال، آمار پنج پیروزی را در خانه ثبت کرد و بدون شکست بود.

در فصل ۹۸–۱۹۹۷ اورتون در خانه‌اش با دو گل فاتح شهرآورد شد که این پیروزی نهایتا از سقوط نجاتشان داد و با تفاضل گل بهتر نسبت به بولتون در لیگ ماندگار شدند و خط پایانی بر تلاش‌های لیورپول در مسیر قهرمانی شد. در فصل بعد، لیورپول با پیروزی ۳–۲ مقابل اورتون در آنفیلد به دوران بی‌ثمر خود در شهرآورد پایان داد.

ترانمر روورز 
مسابقات بین اورتون/لیورپول و ترانمر روورز، مستقر در بیرکنهد در آن سوی رودخانه مرزی، نیز به عنوان شهرآورد مرزی‌ساید طبقه‌بندی می‌شوند، اما از آنجایی که ترانمر تمام دورانش را خارج از دسته‌های برتر سپری کرده، مسابقات بینشان نادر است. گهگاه در رقابت‌های جام حذفی با اورتون و لیورپول روبرو شده‌اند. آخرین دیدار آنها با هر دو باشگاه در جام حذفی ۲۰۰۱ بود. ترانمر با پیروزی ۳–۰ مقابل اورتون در دور چهارم تا یک‌چهارم نهایی بالا رفت، اما ۴–۲ به لیورپول باخت.

در فصل ۰۱–۲۰۰۰، یکی از هیجان انگیزترین شهرآوردها در دوران لیگ برتر برگزار شد. لیورپول بازی اول را در خانه به سود خود پایان داد و در بازی برگشت در آوریل با پیروزی ۳–۲ مقابل اورتون، دوگانه پیروزی در شهرآورد را تکمیل کرد. گری مک‌آلیستر با گل پیروزی در وقت تلف شده، سه امتیازی را برای لیورپول ثبت کرد که در پایان فصل برای صعودشان به مرحله مقدماتی لیگ قهرمانان اروپا تعیین‌کننده شد.

گذر از پارک 
به بازیکنانی که بین باشگاه‌ها جابجا می‌شوند، اصطلاحا گفته می‌شود در حال گذر از پارک هستند. این عبارت اشاره‌ای است به پارک استنلی که میان آنفیلد و گودیسون پارک قرار گرفته. پس از آنکه اورتون، آنفیلد را بر سر اختلاف با مالکش ترک کرد، لیورپول شکل گرفت. دانکن مک‌لین و توماس جی.ویلی از اورتون، دو بازیکنی بودند که در آنفیلد ماندند و به شکل‌گیری تیم جدید کمک کردند، پس به واقع از پارک عبور نکردند. اولین بازیکنی که هم آنفیلد و هم گودیسون‌پارک خانه‌اش شد، پاتریک گوردون بود.

تحریم نقل و انتقالات 
لیورپول بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۰ مستقیماً از اورتون خرید نکرد، و در فاصله سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۲، تحریم مشابهی از سوی حریف وجود داشت.

بازی برای هر سه تیم 
دیو هیکسون، جان هیدون و فرانک میچل، سه بازیکنی هستند که برای لیورپول، اورتون و ترانمر روورز بازی کرده‌اند؛ سه باشگاه اصلی مرزی‌ساید که ماندگار شدند.

نیو برایتون باشگاهی از مرزی‌ساید بود که در فاصله سال‌های ۱۹۲۳ تا ۱۹۵۱ از اعضای لیگ فوتبال بود. بیل لیسی و نیل مک‌بین برای هر سه تیم اورتون، لیورپول و نیو برایتون بازی کردند.

بوتل از دیگر باشگاه‌های پابرجای مرزی‌ساید است که یک فصل (۹۳–۱۸۹۲) را در لیگ بازی کرد، جان وایت‌هد برای لیورپول، اورتون و همچنین بوتل بازی کرد؛ قبل از اینکه رقیب محلی‌شان؛ لیورپول در دسته دوم جایگزین آنها شود.

فهرست نقل و انتقالات 
فهرست زیر تاریخ‌ها و هزینه‌های انتقال را که مشخص است نشان می‌دهد.

اورتون و سپس لیورپول

لیورپول و سپس اورتون

افتخارات

آمار

رکوردها

دوگانه پیروزی

فهرست کامل نتایج

دوستانه

یادداشت

جستارهای وابسته 
 هماوردی منچستر یونایتد و لیورپول

منابع

پیوند به بیرون 
باشگاه فوتبال اورتون
باشگاه فوتبال لیورپول
موقعیت مکانی دو باشگاه
جزئیات کامل تمام مسابقات
 – شهرآورد مرزی‌ساید ۱۹۰۲
شهرآوردهای خاطره‌انگیز مرزی‌ساید
شهرآوردهای فوتبال انگلستان
باشگاه فوتبال اورتون
باشگاه فوتبال لیورپول
ورزش در لیورپول