لهجه اهوازی

لهجه اهوازی یکی از لهجه‌های خوزستانی زبان فارسی است که مردم اهواز در استان خوزستان بدان سخن می‌گویند.

طی پژوهشی که شرکت پژوهشگران خبره پارس به سفارش شورای فرهنگ عمومی در سال ۸۹ انجام داد، فارسی‌زبانان اهواز ۴۴٫۸٪ از جمعیت شهر را تشکیل می‌دادند و این زبان پرگویشورترین زبان اهواز به شمار می‌رفت.

پیشینه 
نفوذ فارسی به خوزستان حداقل از زمان هخامنشیان آغاز شد و تا پیش از آن احتمالاً همه ساکنین آن‌جا به زبان مردهٔ عیلامی سخن می‌گفتند. مطابق گزارش‌های مورخان در اواخر دورهٔ ساسانی نیز در خوزستان افزودن بر فارسی، زبان خوزی نیز رواج داشته که احتمالاً از بقایای زبان عیلامی به‌شمار می‌رفته‌است. عمرو بن بحر از ادیبان سده ۳ قمری در البیان و التبیین در مورد زبان خوزستان چنین نقل می‌کند:

برخی جمله‌ها و اصطلاح‌ها 
 کیف کردی؟ حال کردی؟ = اووردت؟
 فاضلاب = ایگو
 سرویس بهداشتی = مستراب
 برو کنار = بردار
 بُرُس مو، برس قالیشویی = بُرُش (گرفته شده از کلمه Brush در انگلیسی)
 لاک غلط گیر = تیپکس
 مداد نوکی = اتود
 سنگ فرز، دستگاه برش سنگ و آهن = سنگ جت
 نوعی سقز از صمغ طبیعی درخت = کندر (Kondor)
 دنده عقب برو = بک بگیر
 چراغ های کوچک ماشین = سِکِن
 جلوپنجره ماشین = شِل
 دست گرفتن پشت ماشین = چلب
 چراغ ترمز ماشین، چراغ قرمز تقاطع = چراغ خطر
 تیکاف، حرکت ناگهانی ماشین = بوکسوباد
 فلاشر ماشین = کنتاک
 واسکازین = گرایل
 آپاراتی = پنچری
 دور برگردان = بریدگی
 عالی، فوق العاده = عروسک
 میدان، شیر آب = فلکه
 قرقوروت = قارا
 باتری = قوه
 دستمال کاغذی = کلینکس، کلنکس
 کجا هستی؟ = کجاشی!؟
 الکی پلکی = گتره ای
 خواستم حالی ازت بپرسم = گفتم حالی ازت بگیرم
 قسم میخورم = خدا شاهده، خدا گواهه

منابع 

 اشپولر، برتولد(۱۳۶۴)، تاریخ ایران در قرون نخستین اسلامی، جلد ۱، ترجمه جواد فلاطوری، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، تهران،
 

اهوازی