شبانه (نقاشی)

نقاشی شبانه اصطلاحی است که توسط جیمز ابوت مک‌نیل ویستلر برای توصیف یک سبک نقاشی که صحنه‌های تداعی‌کنندهٔ شب یا اجسام ظاهرشده در پرده‌ای از نور، در گرگ‌ومیش یا در غیاب نور مستقیم به تصویر می‌کشد، اختراع شد. در کاربرد گسترده‌تر، این اصطلاح به هر نقاشی از صحنه شب، یا قطعه شب، مانند دیده‌بان شب رامبراند اشاره دارد.

ویسلر از این اصطلاح در عنوان آثارش برای نشان‌دادن نقاشی‌هایی با «حال و هوای رؤیایی و متفکر» با استفاده از یک نام موسیقی استفاده کرد. او همچنین با استفاده از اصطلاحات مرتبط با موسیقی، مانند «سمفونی»، «هارمونی»، «مطالعه» یا «تنظیم»، برای تأکید بر کیفیت آهنگ و آهنگ‌سازی و بی‌توجهی به محتوای روایی، آثار را عنوان کرد (و عناوین دوباره داد). استفاده از اصطلاح «شبانه» را می‌توان با جنبش تونالیسم آمریکایی در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ مرتبط کرد که «با نور ملایم و منتشر، تناژ خاموش و اشیاء طرح‌دار مه‌آلود مشخص می‌شود، که همهٔ آن‌ها آثار را با یک حس روحیهٔ قوی آغشته می‌کنند.» در کنار صحنه‌های زمستانی، شب‌گردی‌ها موضوع رایج تونالیست‌ها بودند. فردریک رمینگتون نیز از این اصطلاح برای صحنه‌های شبانهٔ خود از غرب قدیمی آمریکا استفاده کرده‌است.

شب‌های رامبراند 
در شمال اروپا، عصر طلایی هلند یکی از بزرگ‌ترین هنرمندان تمام دوران را به وجود آورد. اولین هنرمندی که به‌طور منظم صحنه‌ها را در حالت شبانه نقاشی کرد، رامبراند ون راین (۱۶۰۶–۱۶۶۹) بود. بسیاری از پرتره‌های او نیز با استفاده از روش شبانه نقاشی شده‌اند. همان‌طور که در آسیاب (۱۶۴۵)، بیشتر مناظر او برای برانگیختن حس شبانه نقاشی شده‌اند، که می‌تواند به صورت آرام یا طوفانی بیان شود.

صحنه‌های شب از رامبراند

شبانه‌ها اثر جیمز ابوت مک نیل ویستلر 

قبل از آن‌که ویستلر (۱۸۳۴–۱۹۰۳)، با الهام از زبان موسیقی، شروع به استفاده از این کلمه در عنوان‌های بسیاری از آثار خود کند، «شبانه» اصطلاحی بود که معمولاً به انواع خاصی از آهنگ‌های موسیقی اطلاق می‌شد، مانند شبانه آبی و نقره ای (۱۸۷۱)، در مجموعه گالری تیت، لندن، انگلستان.

نقاشی‌های تصویرشده در گالری زیر به ترتیب تاریخ تکمیل، از چپ به راست هستند:

صحنه‌های شبانه توسط امپرسیونیست‌های آمریکایی و دیگر رئالیست‌های آمریکایی

صحنه‌های شب توسط امپرسیونیست‌های آمریکایی و رئالیست‌های آمریکایی

صحنه‌های شبانه توسط هنرمندان دیگر جنبش‌ها 

هنرمندان دیگری که صحنه‌های شبانه را خلق کرده‌اند عبارت‌اند از:
 یاکوب ون رویسدیل (۱۶۲۸–۱۶۸۲)، <i id="mwAUA">منظره با کلیسا</i> (حدود ۱۶۶۰)]
 Jacob van Ruisdael, <i id="mwAUM">Landscape</i> (حدود ۱۶۶۵)
 آگوستوس لئوپولد اگ (۱۸۱۶–۱۸۶۳)، <i id="mwAUc">گذشته و حال شماره سه</i> (حدود ۱۸۵۳)]
 جان لافارگ (۱۸۳۵–۱۹۲۰)، بانوی شالوت (۱۸۶۲)
 ادگار دگا (۱۸۳۴–۱۹۱۷)، <i id="mwAU4">داخلی</i> (ملقب به <i id="mwAU8">تجاوز جنسی</i>) (۱۸۶۸–۶۹)، موزه هنر فیلادلفیا
 ونسان ون گوگ (۱۸۵۳–۱۸۹۰)، شب پرستاره بر فراز رون (۱۸۸۸)

جستارهای وابسته 
 هنرمندانی که برای مجموعه‌ای از آثار خود از این اصطلاح استفاده کرده‌اند:
 جیمز ابوت مک نیل ویسلر
 فردریک رمینگتون
 رامبراند ون راین
 شب در نقاشی (هنر شرق)
 تونالیسم
 عکاسی در شب

منابع

برای مطالعهٔ بیشتر 
 هولدن، دونالد. Whistler: مناظر و مناظر دریایی. لیک وود، نیوجرسی: انتشارات واتسون-گوپتیل، ۱۹۸۴.
 اندرسون، نانسی با الکساندر نمروف و ویلیام شارپ. فردریک رمینگتون: رنگ شب. واشینگتن دی سی: گالری ملی هنر، ۲۰۰۳.
 شارپ، ویلیام سی. نیویورک شبانه: شهر پس از تاریکی در ادبیات، نقاشی و عکاسی، ۱۸۵۰–۱۹۵۰. پرینستون، نیوجرسی: انتشارات دانشگاه پرینستون، ۲۰۰۸.
 سیمپسون، مارک و دیگران. مانند نفس روی شیشه: ویسلر، اینس، و هنر نقاشی نرم. ویلیامزتاون، ماساچوست: مؤسسه هنری استرلینگ و فرانسین کلارک، ۲۰۰۸ (چاپ شده توسط انتشارات دانشگاه ییل).

تکنیک‌های نقاشی
تکنیک‌های هنری
سبک‌های هنرهای تجسمی
ماه در هنر
نقاشی