حوزه رفاه مشترک آسیای شرقی بزرگ

حوزه رفاه مشترک آسیای شرقی بزرگ  یک مفهوم امپریالیستی بود که در امپراتوری ژاپن توسعه یافت و در بین جمعیت‌های آسیایی که از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۴۵ توسط این کشور اشغال شده بودند، رواج پیدا کرد. سپس در سراسر آسیا-اقیانوسیه گسترش یافت و اتحاد فرهنگی و اقتصادی را در شرق آسیا، جنوب شرق آسیا، جنوب آسیا و اقیانوسیه ارتقا داد. این سازمان همچنین قصد خود را برای ایجاد یک بلوک خودکفا از ملت‌های آسیا اعلام کرد که توسط ژاپنی‌ها هدایت می‌شد و از حاکمیت قدرت‌های جهان غرب آزاد بود. این ایده در یک برنامه رادیویی با عنوان «وضعیت بین‌المللی و موقعیت ژاپن» توسط وزیر امور خارجه ژاپن، هاچیرو آریتا در ۲۹ ژوئن ۱۹۴۰ ارائه شد.

اجرای عمدی و عملی حوزه مشترک رونق آسیای شرقی بزرگ بسته به گروه و اداره دولتی درگیر بسیار متفاوت بود. برداشت نظریه‌پردازان سیاست، و همچنین اکثریت قریب به اتفاق جمعیت ژاپن به‌طور کلی، این ایده را راستای آزادی-استقلال و استقلال خود از استعمار امپریالیسم غرب در آسیا می‌دیدند. با این حال، در عمل، اغلب توسط نظامیان و ملی‌گرایان مورد استفاده قرار می‌گرفت، آنها این نظریه را وسیله سیاسی مؤثری برای تقویت موقعیت ژاپن و پیشبرد سلطه خود در آسیا می‌دیدند. رویکرد اخیر در یک سند سیاسی که توسط  وزارت بهداشت، کار و رفاه، تحت عنوان بررسی سیاست جهانی با نژاد یاماتو به عنوان هسته منعکس شده‌است، که موقعیت مرکزی ژاپن را در حوزه رفاه مشترک آسیای شرقی بزرگ ترسیم کرده و ایده برتری ژاپن بر دیگر آسیایی‌ها را ارتقا داد.

جستارهای وابسته 
 ملی‌گرایی ژاپنی
 ساتو نوبوهیرو
 کنفرانس آسیای شرقی بزرگ
 هاکو ایچیو

منابع

پیوند به بیرون 

اشغال‌های نظامی ژاپن
امپراتوری استعماری ژاپن
اندونزی در جنگ جهانی دوم
پاپوآ گینه نو در جنگ جهانی دوم
تاریخ نظامی ژاپن در جنگ جهانی دوم
تایلند در جنگ جهانی دوم
چین در جنگ جهانی دوم
ژاپن در جنگ جهانی دوم
سیاست جنگ جهانی دوم
فیلیپین در جنگ جهانی دوم
قیمومت اقیانوس آرام جنوبی در جنگ جهانی دوم
مالایای بریتانیا در جنگ جهانی دوم
مانچوکوئو
ملی‌گرایی ژاپن
ویتنام در جنگ جهانی دوم
هنگ‌کنگ در جنگ جهانی دوم