بازنشستگی شاتل فضایی

بازنشستگی شاتل فضایی () بازنشستگی ناوگان شاتل فضایی ناسا در سال ۲۰۱۱ تحقق یافت. در این میان، فضاپیمای دیسکاوری اولین فضاپیما از ۳ فضاپیمای عملیاتی و فعال شاتل بود که پس از مأموریت اس‌تی‌اس-۱۳۳ بازنشسته شد. این فضاپیما، آخرین مأموریت خود را در ۹ مارس ۲۰۱۱ به پایان رساند. فضاپیمای اندور همین پروسه را در قالب مأموریت اس‌تی‌اس-۱۳۴ و در تاریخ ۱ ژوئن به انجام رساند و سرانجام، آخرین مأموریت شاتل فضایی در قالب پروژه اس‌تی‌اس-۱۳۵ نیز با فرود فضاپیمای آتلانتیس در ۲۱ ژوییه تکمیل و متعاقب آن، برنامه شاتل‌های فضایی پس از ۳۰ سال بسته شد.

شاتل در سال ۱۹۷۲ به عنوان یک وسیلهٔ حمل‌ونقل فضایی به عموم مردم معرفی و ارائه گردید. از پروژه شاتل فضایی فارغ از مسائل و موارد کاربری دیگر، عمدتاً برای ساخت ایستگاه فضایی ایالات متحده در مدار نزدیک زمین و در اوایل دهه ۱۹۹۰ استفاده می‌گردید. عمر کاربری و عملیاتی شاتل فضایی با تغییرات بنیادی تا چندین مرتبه و تا سال ۲۰۱۱ تمدید شده بود. حوالی سال ۲۰۱۰ میلادی بود که پروژه بازنشستگی شاتل‌ها رسماً برنامه‌ریزی شد. در عین‌حال، سخت‌افزار توسعه‌یافته و ماژول‌های مختلف و ارزشمند در رابطه با پروژه شاتل‌ها با پایان این برنامه و بازنشستگی، صرف اهداف مختلفی از جمله اهدا، عدم استفاده یا بازیافت و همین‌طور استفاده مجدد گردید که نمونه‌ای از این استفاده مجدد را می‌توان در یکی از ۳ ماژول راهبردی چند منظوره به نام لئوناردو و تبدیل کاربری آن به یک ماژول دائمی برای ایستگاه فضایی بین‌المللی مشاهده کرد.

نگارخانه

منابع 

 

انحلال‌های ۲۰۱۱ (میلادی) در ایالات متحده آمریکا
برنامه شاتل فضایی
پرواز فضایی در ۲۰۱۱ (میلادی)
فضاپیماهای نافرجام