قطعنامه سازمان ملل

قطعنامه سازمان ملل ، متنی رسمی است که توسط نهادی از سازمان ملل متحد (سازمان ملل) تصویب شده است. اگرچه هر ارگان سازمان ملل می تواند قطعنامه صادر کند ، اما در عمل اکثر قطعنامه ها توسط شورای امنیت یا مجمع عمومی صادر می شوند.

وضعیت حقوقی 
بیشتر کارشناسان  بیشتر مصوبات مجمع عمومی را غیر نیار می دانند. در مواد ۱۰ و ۱۴ منشور سازمان ملل به قطعنامه های مجمع عمومی به عنوان "توصیه" اشاره شده است. ماهیت پیشنهادی قطعنامه های مجمع عمومی بارها توسط دیوان بین المللی دادگستری مورد تأکید قرار گرفته است.  با این حال ، برخی از مصوبات مجمع عمومی در مورد امور داخلی سازمان ملل ، مانند تصمیمات بودجه یا دستورالعمل های ارگان های سطح پایین تر ، به وضوح برای مخاطبان آنها لازم الاجبار است.

طبق ماده ۲۵ منشور ، کشورهای عضو سازمان ملل متحد ملزم به انجام "تصمیمات شورای امنیت مطابق با این منشور" هستند. قطعنامه هایی که تحت فصل هفتم صادر می شوند ، لازم الاجرا محسوب می شوند ، اما قطعنامه های مربوط به فصل VI هیچ مکانیسم اجرایی ندارند و به طور کلی طبق قوانین بین المللی فاقد هرگونه الزام آور هستند. در سال ۱۹۷۱ ، بیشتر اعضای دادگاه بین المللی دادگستری آن زمان (ICJ) در رایزنی غیر الزام آور نامیبیا اظهار داشتند که کلیه قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل از نظر قانونی لازم الاجرا است.  این ادعا توسط ICJ و دیگران مقابله شده است.  دی وت معتقد است که قطعنامه های فصل ششم نمی توانند لازم الاجرا باشند. در استدلال او ، در بخشی از اظهارات:اجازه دادن به شورای امنیت برای اتخاذ تدابیر لازم الاجرا در بخش VI می تواند تقسیم ساختاری صلاحیت های پیش بینی شده در فصل های VI و VII را از بین ببرد. هدف کلی از تفکیک این فصل ها تمایز بین اقدامات داوطلبانه و الزام آور است. در حالی که حل و فصل خاص اختلافات ارائه شده توسط سابق با رضایت طرفین ایجاد می شود ، اقدامات اجباری از نظر فصل هفتم با عدم وجود چنین موافقت مشخص می شود. نشانه دیگری از ماهیت غیر الزام آور اقدامات صورت گرفته از نظر فصل ششم ، تعهد اعضای شورای امنیت که طرف اختلاف هستند ، هنگام تصویب قطعنامه های مندرج در فصل VI ، از رأی دادن خودداری کنند. هیچ تعهدی مشابه در مورد قطعنامه های لازم الاجرا تصویب شده در فصل هفتم وجود ندارد. . . اگر کسی این استدلال را در مورد نظر نامیبیا اعمال کند ، نکته تعیین کننده این است که هیچ یک از مواد تحت فصل VI تصویب نوع اقدامات لازم را که توسط شورای امنیت در قطعنامه ۲۷۶ (۱۹۷۰) تصویب شده است ، تسهیل نمی کند. . . قطعنامه ۲۶۰ (۱۹۷۰) در واقع از نظر فصل هفتم تصویب شد ، حتی اگر ICJ برای ایجاد تصور مخالف طول کشید. در عمل ، شورای امنیت تصمیمات خود را خارج از فصل هفتم لازم الاجرا نمی داند.

ساختار یک قطعنامه 
قطعنامه های سازمان ملل از قالب مشترکی پیروی می کند. هر قطعنامه دارای سه قسمت است: عنوان ، بندهای مقدماتی و بندهای عملیاتی. کل وضوح تصویر شامل یک جمله طولانی ، با ویرگول و نیمه علامت در تمام نقطه ، و فقط یک دوره در انتهای آن است. عنوان شامل نام نهاد صادر کننده قطعنامه (اعم از شورای امنیت ، مجمع عمومی ، یک ارگان تابعه GA یا هر سازمان صدور قطعنامه دیگر) است که به عنوان نهاد مجازات عمل می کند. بندهای مقدماتی (اصطلاحات مقدماتی نیز نامیده می شوند) که چارچوبی را که از طریق آن مشکل مشاهده می شود ، نشان می دهد ، همانطور که در سایر اسناد مقدمه انجام می شود. و بندهای عملیاتی (که اصطلاحات عملیاتی نیز نامیده می شوند) که بدن در آن اقدامات مشخصی را که از طریق پیشرفت منطقی بندهای عملیاتی با شماره متوالی انجام می شود ، مشخص می کند (اگر این شورای امنیت یا سیاست ساخت ارگانهای سازمان ملل در سازمان ملل باشد) توصیه می شود که (در بسیاری از قطعنامه های شورای امنیت و برای سایر ارگانها هنگام اقدام خارج از سازمان ملل) گرفته شود. هر بند عملیاتی اقدام خاصی را می طلبد.

آخرین بند عملیاتی ، حداقل در شورای امنیت ، تقریباً همیشه " تصمیم گیری [یا تصمیم گیری ] برای ادامه موضوع در پرونده است" ، (که بعضاً به "مصادره فعال" تغییر می یابد). استدلال در مورد این رسم تا حدودی مبهم است ، اما به نظر می رسد این اطمینان است که ارگان مورد نظر در صورت لزوم موضوع مورد بحث در قطعنامه را در آینده بررسی خواهد کرد. در مورد قطعنامه های شورای امنیت ، ممکن است این مصوبه با این ممنوعیت که سازمان ملل متحد از برگزاری "جلسه ویژه اضطراری" در مورد هرگونه مسئله لاینحل  تحت شرایط " قطعنامه متحد برای صلح " منع کند ، به دلیل این منشور در ماده 12 مقرر می دارد که: "در حالی که شورای امنیت در مورد هرگونه اختلاف یا موقعیتی وظایفی را که در این منشور به آن محول شده است اعمال می کند ، مجمع عمومی هیچ توصیه ای در رابطه با آن اختلاف یا وضعیت ارائه نمی دهد."

بندهای مقدماتی و عملی تقریباً همیشه با افعال شروع می شوند ، گاهی اوقات توسط قیدها مرتب می شوند و سپس با هر آنچه بدن تصمیم می گیرد قرار دهد ادامه می دهیم. واژه یکم همیشه یا مورب است یا زیر خط . با این حال ، بندهای مقدماتی بدون شماره هستند ، با ویرگول پایان می یابند و گاهی اوقات با صفت شروع می شوند. بندهای عملیاتی شماره گذاری شده اند ، با نقطه ویرگول پایان می یابند (به استثنای جمله آخر که با یک توقف / دوره کامل به پایان می رسد) و هرگز با صفت شروع نمی شوند

نام نهاد صادر کننده ممکن است از بالای بندهای مقدماتی به زیر آنها منتقل شود. تصمیم برای انجام این کار اغلب سبک شناختی است ، و قطعنامه هنوز یک جمله منسجم را شامل می شود.

انواع 
قطعنامه های سازمان ملل متحد می تواند هم قطعنامه های ماهوی و هم قطعنامه های رویه ای باشد.

علاوه بر این ، تفکیک پذیری ها را می توان براساس اندامی که در آن منشا می گیرند طبقه بندی کرد ، به عنوان نمونه:

 قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل
 قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل

منابع 

قطعنامه سازمان ملل