مونوسیتوز

مونوسیتوز () در پزشکی به معنی افزایش شمار مونوسیت‌های در حال گردش در خون است. مونوسیت‌ها گلبول‌های سفیدی هستند که در سیستم ایمنی ماکروفاژها و سلول‌های دندریتیک ایجاد می‌کنند.

در انسان، مونوسیتوز زمانی رخ می‌دهد که افزایش مداوم شمار مونوسیت‌ها بیش از ۸۰۰/mm3 تا ۱۰۰۰/mm3 باشد.

مونوسیتوز گاهی اوقات مونونوکلئوز نامیده می‌شود، اما این نام معمولاً به طور خاص برای مونونوکلئوز عفونی است.

دلایل
مونوسیتوز اغلب در طول التهاب مزمن رخ می‌دهد. بیماری‌هایی که چنین حالت التهابی مزمنی ایجاد می‌کنند:
 عفونت‌ها: سل، بروسلوز، لیستریوز، اندوکاردیت باکتریایی تحت حاد، سیفلیس، و سایر عفونت‌های ویروسی و بسیاری از عفونت‌های تک‌یاخته‌ای و ریکتزیایی (مانند کالاآزار، مالاریا، تب خالدار کوه‌های راکی).
 علل خونی و ایمنی: نوتروپنی مزمن و اختلالات میلوپرولیفراتیو.
بیماری‌های خود ایمنی و واسکولیت: لوپوس اریتماتوز سیستمیک، آرتریت روماتوئید و بیماری التهابی روده.
 بدخیمی‌ها: بیماری هوچکین و برخی از انواع سرطان خون، مانند لوسمی میلومونوسیتی مزمن (CMML) و لوسمی مونوسیتی.
 مرحله بهبودی نوتروپنی یا عفونت حاد.
 چاقی، متابولیسم سلولی
 علل متفرقه: سارکوئیدوز و بیماری ذخیره چربی.
در طی این مراحل التهاب شدید، مونوسیتوز می‌تواند به بافت‌ها آسیب برساند، زیرا فعال شدن پاسخ ایمنی را افزایش می‌دهد و از فروکش التهاب جلوگیری می‌کند که در مواردی که سپسیس رخ می‌دهد، دیده می‌شود.

درمان
سفتریاکسون در صورت وجود تب حصبه و لووفلوکساسین یا موکسی فلوکساسین. جنتامایسین و داکسی سایکلین در صورت تب مالت

منابع

پیوند به بیرون 

بیماری‌های مونوسیت و گرانولوسیت