ارتباطات گفتگوگشا

در زبان‌شناسی، ارتباطات گفتگوگشا  عبارت است از ارتباطاتی که در خدمت یک کارکرد اجتماعی باشد، مانند تعارفات اجتماعی که به دنبال یا اطلاعات نیستند اما می‌توانند نشانه ادب باشند. واژه گفتگوگشا (Phatic) از ریشه یونانو فاتوس به معنای «زبانی» گرفته شده‌است. در ارتباط گفتاری این اصطلاح به معنای «گفتگوی کوچک» است (گفتگو به خودی خود). این گونه ارتباطات در فرهنگ ایرانی بسیار استفاده می‌شود، زیرا زبان فارسی زبانی پیچیده و پر از رمز و راز است، و از این رو در طول تاریخ پیوسته مفاهیم بسیار سنگین و در عین حال پیام‌های بی محتوای گفتگوگشا از راه این زبان جابه‌جا می‌شوند.

تاریخچه 
اصطلاح ارتباطات گفتگوگشا را نخستین بار انسان‌شناسی به نام برانیسلاف مالینوفسکی در مقاله خود «مسئله معنا در زبان‌های بدوی» نوآوری کرد که در سال ۱۹۲۳ به عنوان فصلی از یک کتاب منتشر شد.

بن‌مایه‌ها 

انسان‌شناسی
کاربردشناسی