اعتدال بزرگ

اعتدال بزرگ () دوره ای است که از اواسط دهه ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۷ شروع می‌شود و با کاهش تلاطم نوسانات چرخه تجارت در کشورهای پیشرفته در مقایسه با دهه‌های گذشته روبرو می‌شود. اعتقاد بر این است که این موضوع به دلیل تغییرات نهادی و ساختاری، به ویژه در سیاست‌های بانک مرکزی، در نیمه دوم قرن بیستم ایجاد شده‌است.

در اواسط دهه ۱۹۸۰ متغیرهای عمده اقتصادی مانند رشد واقعی تولید ناخالص داخلی، تولید صنعتی، اشتغال ماهانه و نرخ بیکاری نوساناتشان شروع به کاهش کردند. در دوران اعتدال بزرگ، دستمزدهای واقعی و قیمت‌های مصرف‌کننده افزایششان متوقف شد و ثابت ماند، در حالی که نرخ بهره روند صعودی خود را برعکس کرد و شروع به کاهش کرد. این دوره همچنین شاهد افزایش زیادی در بدهی خانوار و قطبی سازی در اقتصاد بود، زیرا ثروت ثروتمندان به‌طور قابل توجهی رشد می‌کرد، در حالی که طبقه متوسط و فقیر عمیقاً در بدهی قرار می‌گرفتند.

بن برنانک و دیگران در بانک مرکزی ایالات متحده (بانک فدرال) ادعا می‌کنند که اعتدال بزرگ در درجه اول به دلیل استقلال بیشتر بانک‌های مرکزی در برابر تأثیرات سیاسی و مالی است که به آنها اجازه داده‌است با تدابیری مانند پیروی از قانون تیلور از ثبات اقتصاد کلان پیروی کنند. . علاوه بر این، اقتصاددانان بر این باورند که فناوری اطلاعات و انعطاف‌پذیری بیشتر در شیوه‌های کار به افزایش ثبات اقتصاد کلان کمک کرده‌است.

این اصطلاح در سال ۲۰۰۲ توسط جیمز استاک و مارک واتسون برای توصیف کاهش مشاهدات در نوسانات چرخه تجاری ابداع شد. بحثی در مورد این است که آیا اعتدال بزرگ در اواخر دهه ۲۰۰۰ با بحران اقتصادی و مالی به پایان رسید، یا اینکه فراتر از این تاریخ با ناهنجاری بحران ادامه یافت.

جستارهای وابسته 
 اقتصاد جدید
 رکود بزرگ

منابع 

علم اقتصاد در دهه ۱۹۸۰ (میلادی)
علم اقتصاد در دهه ۱۹۹۰ (میلادی)
علم اقتصاد در دهه ۲۰۰۰ (میلادی)
چرخه‌های کسب و کار