شمشیر ایرانی

شمشیر ایرانی به شمشیرهای ساخت ایران گفته می‌شود که اغلب منحنی بودند و در قرن نهم مورد استفاده ایرانیان قرار گرفتند. در خارج از ایران برای این شمشیرها از کلمه فارسی شمشیر  استفاده می‌شود.

تاریخ 

در اصل شمشیرهای ایرانی مستقیم و دولبه بودند (آکیناکه). تیغه‌های شمشیر خمیده در اصل آسیای میانه بودند. در مورد اینکه این تیغه‌های خمیده برای اولین بار از آسیای میانه به ایران وارد شده‌اند و در چه دوره‌ای پذیرفته شده و به شمشیر قابل تشخیص تبدیل شده‌اند، بین مورخان اختلاف نظر وجود دارد. تیغه‌های خمیده در قرن ۹ در ایران ظاهر شد، هنگامی که این سلاح‌ها توسط سربازان در منطقه خراسان آسیای مرکزی استفاده می‌شد اما مورد استقبال گسترده قرار نگرفت. شمشیری که اکنون در خارج از ایران «شمشیر» نامیده می‌شود، پس از نفوذ ترکان سلجوقی در قرن دوازدهم، حمله مغول‌ها به قرن سیزدهم و سرانجام شکل متمایز از شمشیرهای اولیه تا قرن شانزدهم در ایران ایجاد شد. شمشیر در ترکیه (کیلیج)، امپراتوری مغول (طالوار) و جهان عرب (سیف) نام داشت. با گذشت سال‌ها ممکن است تیغه‌ها در هند یا امپراتوری عثمانی تولید شده و دوباره در ایران نصب شوند و برعکس منجر به شمشیرهای نژادی شوند.

اخیراً پژوهش‌های بسیاری پیرامون شمشیر ایرانی انجام شده و منوچهر مشتاق خراسانی مقالات بسیاری را دراین باره به رشته تحریر درآورده است. همچنین برای نخستین بار صادق اسکندری کتابی تحت عنوان رازشمشیر را با استفاده از منابع تاریخی و پژوهش‌های میدانی در رابطه با شمشیر ایرانی گردآوری کرده‌است که منبع مهمی در این زمینه به حساب می‌آید

جستارهای وابسته 
 آکیناکه، شمشیر ایران باستان در دوره هخامنشیان، شمشیری ایرانی بود که پیش از ورود اسلام به ایران مورد استفاده قرار می‌گرفت.

منابع

پیوند به بیرون 

اختراع‌های ایرانی
اختراع‌های ترکیه‌ای
شمشیرهای خاورمیانه
واژه‌ها و عبارت‌های فارسی