زیرساخت بحرانی

زیرساخت‌های حیاتی  اصطلاحی است که توسط دولتها برای توصیف دارایی‌های ضروری برای عملکرد یک جامعه و اقتصاد به کار می‌رود که منظور زیرساخت‌های لازم برای عملکرد جامعه و اقتصاد است. مجتمع‌ها و ساختمان‌های مربوطه معمولاً شامل موارد زیر است:
 سرپناه؛ گرمایش (به عنوان مثال گاز طبیعی، مازوت، گرمایش منطقه‌ای)؛
 کشاورزی، تولید و توزیع غذا؛
 تأمین آب (آب آشامیدنی، فاضلاب، ساقه‌زنی آب سطحی (برای مثال آذرین‌تیغه و آبگیره))؛
 بهداشت عمومی (بیمارستان‌ها، آمبولانس‌ها)؛
 سیستم‌های حمل‌ونقل (تأمین سوخت، شبکه ریلی، فرودگاه‌ها، بندرها، حمل‌ونقل زمینی).
 خدمات امنیتی (پلیس، ارتش).
 تولید، انتقال و توزیع برق. (به عنوان مثال گاز طبیعی، مازوت، زغال سنگ، انرژی هسته ای)
 انرژی‌های تجدیدپذیر، که به‌طور طبیعی در مقیاس زمانی انسان دوباره پر می‌شوند، مانند نور خورشید، باد، باران، جزر و مد، امواج و گرمای زمین گرمایی.
 مخابرات؛ هماهنگی برای عملیات موفقیت‌آمیز
 بخش اقتصادی؛ کالاها و خدمات و خدمات مالی (بانک‌داری، تسویه)

منابع 

امنیت ملی
زیرساخت
وزارت امنیت داخلی ایالات متحده آمریکا