هوسارهای لهستانی

هوسارهای لهستانی (/həˈzɑːrs/; لهستانی: husaria [xuˈsarja]), همچنین به عنوان سواران لهستانی بالدار شناخته می شوند، یک واحد سواره نظام سنگین بودند که از سال 1503 تا 1702 در لهستان و اتحاد لهستان-لیتوانی فعال بودند. نام آنها از بال های بزرگ عقب اسب هایشان گرفته شده است که برای تضعیف روحیه دشمن در هنگام تازش طراحی شده بود. سواران لهستانی تا زمان انحلال رسمی آنها در سال 1776 به عنوان نخبگان سواره نظام لهستان شناخته می شدند.

لباس سواران لهستانی بسیار پر زرق و برق بود و از زره بدنه صفحه دار(زره بالاتنه، شانه بندها، پیش بندها و بازوبندها) تشکیل شده بود که با تزئینات طلایی آراسته شده بود، کلاهخود بورگونی یا کلاهخود دم خرچنگ و چکمه های جکبوت و همچنین سلاح های متنوعی مانند نیزه ها، شمشیرهای بلند،تفنگ ها، تفنگ های سرپر، گرز، تبر، چکش جنگی و پیک سواره نظام. مرسوم بود که از طرح رنگ قرمز و سفید استفاده شود و با پوست حیوانی دباغی شده کمربند شود. بال‌ها به طور سنتی از پرهای پرندگان شکاری ساخته می‌شدند و بال های فرشته‌مانند به زره یا زین متصل می‌شد.

سواران لهستانی اولیه واحدهای سواره نظام سبک سربازان تبعیدی صربستانی بودند که در اوایل قرن شانزدهم به عنوان مزدور از مجارستان به لهستان آمدند. پس از اصلاحات پادشاه استفان باتوری (حکومت: 1576-1586)، ارتش لهستان رسماً این واحد را پذیرفت و آن را به سواره نظام سنگین ضربتی تبدیل کرد، با سربازانی که از اشراف لهستانی استخدام شده بودند. سواران لهستانی با سواران سبک و بدون زرهی که به طور همزمان در خارج از لهستان توسعه یافتند، تفاوت زیادی دارند.

یگان های سواره نظام هوسار در برابر نیروهای سوئدی، روسی و عثمانی مؤثر بودند، به ویژه در نبردهای کرچولم (1605)، کلوشینو (1610) و خوتین (1673). توانایی نظامی آنها در محاصره وین در سال 1683 به اوج خود رسید، زمانی که سواره نظام لهستانی در بزرگترین حمله سواره نظام تاریخ شرکت کردند و با موفقیت حمله عثمانی را دفع کردند.آخرین نبرد های هوسار ها جنگ کلیشوز بود که از 1702 تا 1776 به طول انجامید پس از آن هوسارهای کهنه سرباز خلع درجه شدند و عمدتاً به نقش های تشریفاتی گماشته شدند.

تاریخچه 
خاستگاه واژه هوسار از کلمه صربی gusar به معنای "سرگردان/جنگجو" گرفته شده است. هوسارها در واحدهای مزدور جنگجویان صرب تبعیدی از مجارستان به وجود آمدند.سواران مزدور صرب، که به نام راسکی ها شناخته می شدند، اغلب برای مقابله با سواران سپاهی و دلی عثمانی استخدام می شدند.در قرن پانزدهم، هوسارهایی که بر اساس هوسارهای ماتیاش یکم بودند، توسط برخی از ارتش های اروپایی برای تامین واحدهای سواره نظام سبک و قابل مصرف پذیرفته شدند.

قدیمی ترین اشاره به هوسارها در اسناد لهستانی به سال 1500 باز می گردد، زمانی که راسکی ها توسط خزانه دار بزرگ آندری کوچیچکی برای خدمت تحت پرچم خاندان سلطنتی استخدام شدند.با این حال، ممکن است آنها زودتر از این در خدمت بوده باشند و سهم آنها به خوبی مستند نشده باشد.با تشدید حملات عثمانی به مرز جنوب شرقی، اصلاحاتی به که به اصطلاح راسکی (1500-1501) معروف است باعث می شود در دوران سلطنت ژان اول آلبرت، نقش هوسرهای اولیه در صفوف لهستان را تثبیت شود.

اولین یگان هوسار در سال 1503 با حکم مجلس لهستان (Sejm) تشکیل شد که 900 سواره نظام مجارستانی را استخدام کرد. سپس سربازگیری در میان لهستانی ها نیز آغاز شد. هوسارهای صربستانی-مجارستانی که بسیار قابل مصرف تر از سواران زره پوش رنسانس بودند، نقش نسبتاً جزئی در پیروزی های خاندان پادشاهی لهستان در اوایل قرن شانزدهم ایفا کردند، همانطور که در پیروزی های اورشا (1514) و اوبرتن (1531) به تصویر کشیده شد. در طول دوره به اصطلاح "گذار" نیمه قرن شانزدهم، هوسرهای سنگین عمدتاً جایگزین سواران زره پوش شدند که سوار بر اسب های زره پوش بودند، در نیروهای سواره نظام لهستانی Obrona Potoczna که در مرز جنوبی خدمت می کردند.

هوسارهای بالدار واقعی با اصلاحات استفان باتوری، پادشاه لهستان و دوک بزرگ لیتوانی، در دهه 1570 ظهور کردند و بعداً توسط پادشاه ژان سوم سوبیسکی رهبری شدند. هوسارها به سواره نظام نخبه تبدیل شدند و از دهه 1570 تا 1776 شاخه ای از سواره نظام در ارتش لهستان بودند،تا زمانی که وظایف و سنت های آنها با حکم پارلمانی به اولان ها منتقل شد. اکثر هوسارها از اشراف لهستانی ثروتمندتر (شلختا) استخدام می شدند.

در طول قرن شانزدهم، هوسارها در مجارستان سنگین تر شدند: آنها سپرهای چوبی را رها کردند و زره بدن فلزی را اتخاذ کردند. هنگامی که باتوری در سال 1576 به عنوان پادشاه لهستان انتخاب شد و بعداً به عنوان دوک بزرگ لیتوانی پذیرفته شد، او هوسارهای گارد سلطنتی خود را به یک تشکیلات سنگین مجهز به نیزه بلند به عنوان سلاح اصلی خود سازماندهی کرد. در زمان سلطنت باتوری (1576-1586)، هوسرها جایگزین سواران زره پوش سبک عصر قرون وسطی در ارتش تاج لهستان شدند و اکنون بخش عمده ای از سواره نظام لهستان را تشکیل می دادند. در دهه 1590، بیشتر واحدهای هوسار لهستانی بر اساس همان الگوی "سنگین" اصلاح شده بودند. این هوسارهای سنگین در لهستان با عنوان هوساریا شناخته می شدند.

با نبرد لوبیزف در سال 1577، "عصر طلایی" هوساریا آغاز شد. بین آن زمان و نبرد وین در سال 1683، هوسرها در بسیاری از نبردها علیه دشمنان مختلف جنگیدند که اکثر آنها را برنده شدند. در نبردهای لوبیزف در سال 1577، بیچینا (1588)، کوکنهاوزن (1601)، کیریکهولم (1605)، کلوشینو (1610)، خوتین (1621)، مارتینوف (1624)، تژچانا (1629)، اخماتوف (1644)، برستچکو (1651)، پونکا (1660)، کودنوف (1660)، خوتین (1673)، لویو (1675)، وین (1683) و پارکان (1683)، آنها ثابت کردند که عامل تعیین کننده در برابر شانس های اغلب غرق کننده هستند. به عنوان مثال، در نبرد کلوشینو در طول جنگ لهستان-مسکو، تعداد روس ها و سوئدی ها 5 به 1 برابر ارتش مشترک المنافع بود، اما متحمل شکست سنگینی شدند.

با گذشت زمان، نقش هوسار به یک ظرفیت شناسایی و پیشاهنگ پیشرفته تبدیل شد. یونیفرم های آنها با کنار گذاشتن زره و سلاح های سنگین آنها، سبک تر شد. در قرن هجدهم، با مؤثرتر شدن سلاح های گرم پیاده نظام، سواره نظام سنگین با تاکتیک های حمله و شکستن واحدهای پیاده نظام، به طور فزاینده ای منسوخ شد و هوسارها از یک واحد مبارزه نخبه به یک واحد رژه تبدیل شدند.به جای پرهای شترمرغ، هوسرها کمان های چوبی به پشت زره خود می بستند که از بالای سرشان بلند می شد. این کمان ها به همراه پرهای سیخ زده ای که از آنها بیرون زده بود، به رنگ های مختلفی در تقلید از شاخه های لور یا برگ های نخل رنگ آمیزی می شدند و منظره ای عجیب و زیبا برای تماشا بودند.-Jędrzej Kitowicz (1728–1804)

منابع

پیوند به بیرون 

درجات نظامی لهستان
سواره‌نظام اهل لهستان
عنوان‌های لهستان
هوسارها