استدلال دایره‌ای

استدلال دایره‌ای (به ، «دایره در اثبات»؛ همچنین به عنوان منطق دایره‌ای شناخته می‌شود) یک مغالطۀ منطقی است که در آن استدلال با چیزی آغاز می‌شود که سعی می‌کنند با آن پایان دهند. اجزای یک استدلال دایره ای اغلب از نظر منطقی معتبر هستند زیرا اگر مقدمات درست باشد، نتیجه‌گیری باید درست باشد. استدلال دایره‌ای یک مغالطۀ منطقی صوری نیست بلکه نقص عملی در استدلالی است که به موجب آن مقدمات به همان اندازه نتیجه‌گیری به اثبات یا شواهد نیاز دارند و در نتیجه استدلال در متقاعد کردن ناکام می‌ماند. روش‌های دیگر برای بیان این مسئله این است که هیچ دلیلی برای پذیرش مقدمات وجود ندارد مگر اینکه از قبل نتیجه مورد قبول باشد، یا اینکه مقدمات هیچ دلیل یا مدرک مستقلی برای نتیجه‌گیری ارائه نمی‌دهد. مصادره به مطلوب با استدلال دایره‌ای ارتباط تنگاتنگی دارد و در کاربردهای مدرن این دو معمولاً به یک چیز اشاره می‌کنند.

استدلال دایره ای اغلب به این شکل است: «A درست است زیرا B درست است؛ B درست است زیرا A درست است.» دایره‌ای بودن در صورتی که زنجیرۀ گزاره‌های طولانی‌تری وجود داشته باشد، تشخیصش دشوار است.

پانویس 

مکتب پیرهونی
مغالطه‌های ساختاری
منطق فلسفی