گلانیویل فریتیلا

گلا نیویل فریتیلا (به انگلیسی:GLANVILLE Fritillary) نوعی پروانه از خانواده فرچه پایان است . نام آن بر گرفته از طبیعتی است که آن را کشف کردند و الگوی شطرنجی بال های آن تاثیر در نامگذاری این پروانه داشت. این پروانه ها تقریباً در تمام اروپا بیشتر در فنلاند و مناطقی از شمال غربی آفریقا زندگی می کنند. در شرق سرتاسر قطب جنوب (در ترکیه ، روسیه ، شمال قزاقستان و مغولستان) این گونه را می‌توان یافت.

تحقیقات انجام شده بیان می‌کند که این پروانه فقط یک بار در ماه ژوئن یا ژوئیه جفت گیری می کند و تخم گذاری می‌کند. اما از این تخم ها در برابر خطرات طبیعی محافظت نمی‌کند.

گیاه چنار اسپیدول و ریبورت با سنبله گیاهان غذای آن ها است. پروانه های ماده هنگام تصمیم گیری در مورد تخمگذاری ، یک گونه گیاه مورد علاقه خود را نسبت به گونه دیگر گیاه ارجح می دانند ، اما پس از تخم گذاری دیگر هیچ اهمیتی به گونه گیاه مورد علاقه خود نمی‌دهند این به معنی آن است که این نوع پروانه تا زمانی که تخم گذاری را انجام نداده است به گونه ای خاص از گیاهان یاد شده علاقه دارد اما پس از آن دیگر اهمیتی به این موضوع می‌دهد. پس از بالغ شدن این گونه پروانه ها از شهد گیاهان برای تغذیه استفاده می‌کنند.

این گونه از پروانه در معرض خطر انقراض نسل می‌باشند، به دلیل نبودن پراکندگی در سرتاسر دنیا و کاهش تعداد این گونه در فنلاند در خطر انقراض قرار دارند ،دلیل اصلی خطر انتقراض نسل این نوع پروانه ها نداشتن قدرت بسیار زیاد برای مهاجرت مانند دیگر جانوران در زمانی که شرایط محیطی برای آن ها نا مناسب می‌شود گزارش شده است.

طبقه بندی 
کلمه فریتیلا (به‌انگلیسی:fritillary) به الگوی شطرنجی بال های پروانه اشاره دارد که از واژه لاتین فریتیلاس (به‌انگلیسی: fritillus) به معنی "جعبه تاس" گرفته شده است.

واژه گلانیویل (به‌انگلیسی:Glanville) از طبیعتی که آن را کشف کردند گرفته شده است.

کشف 
لیدی اِلنور یک پروانه شناس انگلیسی که در قرن ۱۷ و ۱۸ میلادی زندگی می‌کرد در دهه ۱۶۹۰میلادی گلانیویل فریتیلا را کشف کرد و اولین نمونه از این پروانه را در لینکلن شایر گرفت.

محدوده جغرافیایی و زیستگاه 
گلانیویل فریتیلا در سراسر اروپا و آسیا در قسمت هایی با آب و هوای معتدل یافت می شود. این پروانه معمولاً در جزایر آلند فنلاند یافت می شود ، که در این منطقه میزان بسیار زیادی از علف های خشک روییده است که همین موضوع سبب شده است تا زیستگاه مناسبی برای این گونه از پروانه ها باشد، گلانویل ها معمولاً در زمین های چمنزار آزاد و در ارتفاع ۰ - ۲۰۰۰ متر (معادل: ۰ - ۶،۵۶۲ فوت) از سطح دریا ساکن هستند.

گلانویل در انگلیس 
در انگلستان گلانویل فقط در زیر زمین نرم و چمنزارهای چینی و جایی که گیاه لارو غذای اصلی آن ها می روید زندگی می‌کنند، در قسمت های جنوبی و دامنه های کوه های انگلستان بیشترین تجمع را دارند. گلانویل گونه ای بسیار کم‌یاب در انگلستان است که تنها در جزیره وایت انگلستان قرار دارند و که در این جزیره تنها در قسمتی جنوبی آن می‌توان گلانویل ها را یافت.

توضیحات 
طول بال های این گونه در حدود ۳۳-۴۰ میلی متر است. این پروانه های با اندازه متوسط ​​دارای بال هایی به رنگ "نارنجی" نارنجی یا سیاه و سفید هستند. در بالا ترین قسمت بال های این نوع پروانه نقاط سیاه رنگ دیده می‌شود. و در انتهای بال دارای نوارهای سفید و نارنجی و یک سری نقاط سیاه است که در قسمت عقب نیز به وضوح قابل مشاهده است.

نوع ماده معمولاً نسبت به نوع نر با نقطه های سیاه بیشتر اما کدر تر قابل تشخیص هستند. میتوانیم بگوییم طرح این گونه از پروانه ها تا حدودی یک صفحه شطرنج را به یاد می آورد ، حاشیه های سفید شطرنجی شباهت بسیار زیادی به یک صفحه شطرنج دارد.

طول آن ها حدود ۲۵ میلی متر با سر قهوه ای مایل به قرمز و بدنی سیاه و خاردار با نقاط سفید کوچک است.

منابع غذایی 

پس از تخم ریزی ، فریتیلا گلانویل آن ها از گیاه نزدیک به خود تغذیه می کنند و یا از گیاه چنار و یا نوعی گیاهی به نام: Veronica spicata تغذیه می کنند . همان طور که گفته شد در جنس ماده نوع گیاه در زمان تخم ریزی بسیار اهمیت دارد درحالی که پس از تولد نوع گیاه برای هیچ یک از نوزادان این نوع پروانه اهمیتی ندارد.

دشمنان 

تخم ها اغلب توسط چندین گونه از انگل مورد حمله قرار میگیرند. دو گونه اصلی از دشمنان آن ها:
 Cotesia melitaearum
 هایپوستر هورتیکولا (به انگلیسی:Hyposoter horticola)

و چندین گونه عمومی که دیگر مدل های پروانه ها را تحدید می‌کنند:

 زنبورهای پترولمالوس (به انگلیسی:Pterolmalus)
 ایچنمون گراسیلیکورنیس(به انگلیسی:Ichneumon gracilicornis)
 زنبورهای پترومالینیتس (به انگلیسی:Pteromalinites)
 پترومالوس پاپاروم (به انگلیسی:Pteromalus puparum)
 کولوپیستیا کالدونیکال (به انگلیسی:Coelopisthia caledonica)

چندین هایپر پارازیتوئید از عوامل تحدید این گونه محسوب می‌شود:
 گلیس چابک
 ژل روفیکورنیس
 ژل آکاروروم

حفاظت

مسائل مهاجرت 

با گرم شدن دمای کره زمین هر ساله ، بسیاری از گونه های پروانه برای ادامه زندگی در مناطق آب و هوایی مورد نظر خود مجبور به مهاجرت به سمت شمال می شوند. دانشمندان فهمیدند که گونه های مهاجر ، مانند پروانه های سلطان ، نسبت به گونه های کم تحرک ، مانند گلانویل ، بهتر می توانند با افزایش دما خود را وقف بدهند.

وضعیت 
این پروانه در حال حاضر به عنوان گونه در حال انقراض در اروپا تایید نشده است ، بنابراین این پروانه احتمالاً در سال های آینده به طور روز افزون تعداد آن کاهش یابد.

منابع کتابخانه 
 هانسکی ، ایلکا ساچری ، ایلیک (2006). "تنوع در سطح مولکولی بر رشد جمعیت در یک کاسه جمعیت پروانه تأثیر می گذارد" . PLOS Biol . 4 (5): e150. doi : 10.1371 / journal.pbio.0040129 . PMC 1440940 . PMID 16620151 .
 لینه ، کارل (1758). جلد ، 1 (ویرایش). سه پادشاهی طبیعت ، با توجه به طبقات ، احکام ، جنس ، گونه ها ، با یک شخصیت طبیعت ، با شخصیت ها ، تفاوت ها ، مترادف ، مکان ها ، (ویرایش دهم). استکهلم: Kiesewetteri. پ. 48
 نیمینن ، م. سیلاندر ، م. هانسکی ، من (2004). "ساختار و پویایی کلان جمعیت Melitaea cinxia ". در ارلیچ ، روابط عمومی هانسکی ، من (ویراستاران). On the Wings of Checkerspots: یک سیستم مدل برای زیست شناسی جمعیت . نیویورک: انتشارات دانشگاه آکسفورد. صص 63–91. ASIN B001M4IPOG .
 تولمن ، تام ؛ لوینگتون ، ریچارد (2014). راهنمای پروانه ها در اروپا و شمال آفریقا (به فرانسه). دلاکاو و نیستله. شابک 978-2-603-01649-7.
 هانسکی ، ایلکا (1999). اکولوژی زیست محیطی . سری آکسفورد در بوم شناسی و تکامل. نیویورک: انتشارات دانشگاه آکسفورد. شابک 978-0198540656.

منابع

پیوند به بیرون 
 Lepiforum
 پائولو مازی ، دانیل مورل ، رانیرو پانفیلی پروانه ها و پروانه های اروپا و شمال آفریقا

آرایه (زیست‌شناسی) نام‌گذاری‌شده توسط کارل لینه
پروانه‌ها
پروانه‌های آسیا
پروانه‌های اروپا
پروانه‌های ایران
پروانه‌های ترکیه
پروانه‌های توصیف‌شده در ۱۷۵۸ (میلادی)