تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

غزلی با مطلع «تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود»، غزل شمارهٔ ۲۰۵ از دیوانِ حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است.

مفهوم و درون‌مایه

وزن

در اجراها 
محمود محمودی خوانساری در برنامهٔ شمارهٔ ۱۷۱ از مجموعهٔ برگ سبز این غزل را در دستگاهِ سه‌گاه و اکبر گلپایگانی در برنامهٔ شمارهٔ ۲۰۲ از همان مجموعه در گوشهٔ شوشتری اجرا کرده‌اند.

ترجمه‌ها

در دیگر آثار هنری

پانویس

منابع 
 
 

۲۰۵
غزل‌های حافظ