زبان‌های چینی

زبان‌های چینی شاخه اصلی خانواده زبان‌های چینی-تبتی را تشکیل می‌دهند. غالباً مطرح می‌شود که بین زبان‌های چینی و سایر اعضای خانواده (زبان‌های تبتی-برمه‌ای) اختلاف اساسی وجود دارد، اما این نظر توسط تعداد فزاینده‌ای از محققان رد می‌شود. زبان‌های بای، که طبقه‌بندی آنها دشوار است، ممکن است شاخه ای جداشده از چینی کهن و جزئی از خانواده زبان‌های چینی باشد.

جمعیت 

تعداد سخنوران شاخه‌های اصلی زبانهای چینی، برگرفته از آمار یا تخمین (۲۰۱۹) و گردشده:

دسته‌بندی داخلی 
دسته‌بندی سنتی و گویشی زبان‌های چینی مبتنی بر سیر تکامل دسته‌های صدای چینی میانه است. برای دسته‌بندی، تحقیقات و مقایسه‌های کمی انجام شده‌است (روش معمول برای بازسازی روابط بین زبان‌ها) و در مورد میزان فهم متقابل بین زبان‌ها اطلاعات کمی موجود است. حتی در دسته‌بندی گویش‌ها نیز در مورد جزییات اختلاف وجود دارد. استقرار سه سرگروه جدید هوی، جین و پینگ در دهه ۱۹۸۰، با وجود اینکه پینگ شامل ۲ و هوی ۶ زبان بود، نمونه‌ای از این اختلافات است.

اعتقاد بر این است که زبان‌های مین همانند بای مستقیماً از چینی کهن ریشه گرفته‌اند. از شواهد این دسته‌بندی این است که همه زبان‌های چینی به جز مین می‌توانند در ساختار کی‌یون، یک واژه‌نامه قرن هفتمی، قرار بگیرند. با این حال، این دیدگاه به‌طور جهانی پذیرفته نیست.

جستارهای وابسته 
 زبان‌های تبتی-برمه‌ای

منابع 

 

زبان‌های چینی-تبتی