تیومارگاریتا نامیبین‌سیس

تیومارگاریتا نامیبین‌سیس (به انگلیسی: Thiomargarita namibiensis) یک پروتوباکتریوم کوکوی کروی شکل گرم منفی است از شاخهٔ پروتوباکتری که در سال ۱۹۹۹ میلادی در سواحل نامیبیا در رسوبات اقیانوسی واقع در یک جزیره یافت شد.

این باکتری بزرگترین باکتری شناخته شده در جهان است که قطر بعضی از آنها به حدود ۰/۷۵ میلی‌متر هم می‌رسد که بدون نیاز به میکروسکوپ و با چشم عادی نیز قابل رویت است. این باکتری حدود ۳ میلیون برابر یک باکتری عادی است. اندازهٔ بزرگ این باکتری به دلیل وجود یک واکوئل بسیار بزرگ که حدود ۹۸٪ حجم درون آن را تشکیل می‌دهد، است. در مقایسهٔ این باکتری غول پیکر در برابر باکتری‌های معمولی، می‌توان چنین متصور شد که انگار یک وال آبی بالغ را با یک نوزاد موش مقایسه کرده‌ایم.

سازش‌ها و متابولیسم 
این جاندار دارای تنفس بی هوازی اختیاری می‌باشد؛ بدان معنی که اگر اکسیژن موجود در محیط زیاد باشد، تنفس آن به هوازی (نیازمند اکسیژن) تغییر می‌کند.

این باکتری هنگام تنفس بی هوازی (بدون نیاز به اکسیژن) هیدروژن سولفید (H2S) را به عنصر گوگرد (S) اکسیده می‌کند؛ که این ماده به صورت گرانول‌هایی در سیتوپلاسم این باکتری ذخیره می‌شود، و به صورت سفید، سبز و آبی می‌درخشند و نور را منعکس می‌کنند. دلیل شکل مرواریدی آن هنگام شکست نور نیز همین است.

تیومارگاریتا نامیبین سیس نوعی باکتری شیمیواتوتروف می‌باشد و از نیتروژن به عنوان منبع و پایانه الکترون بهره می‌برد. در صورت کم بودن غلظت نیتروژن موجود در محیط، از محتوی واکوئل خود بهره می‌برد و برای تنفس استفاده می‌کند که برای حدود ۳ ماه زنده ماندن آنها کافی می‌باشد.

مکان‌هایی که این باکتری یافت شد، محل زندگی فیتوپلانگتون‌ها نیز هست. می‌توان اینگونه اظهار داشت که فیتوپلانگتون‌ها مواد مورد نیاز این باکتری‌ها را مهیا می‌سازند؛ به طوری که وقتی این فیتوپلانگتون‌ها به طرف پایین فرومی‌روند، مواد اندامی آن‌ها به وسیلهٔ باکتری‌های بی هوازی موجود در سطح آب، اکسیده می‌شوند. این اکسیداسیون باعث ایجاد مقدار زیادی سولفید می‌شود. تیومارگاریتا نامیبین سیس این توانایی را دارد که سولفیدهای حاصل را اکسیده کند و طی تنفس بی هوازی به صورت گرانول‌هایی در سیتوپلاسم خود ذخیره کند.

این باکتری برای اکوسیستم نیز اهمیت ویژه ای دارد، بدین صورت که با اکسیده کردن گوگرد، می‌تواند مانند یک برطرف کننده سموم فعالیت کند و گازهای سمی آب‌های اطراف خود را جذب می‌کند.

این باکتری‌ها دارای الگوی تقسیم تبدیلی نیز می‌باشند. بدین صورت که طی آن با افزایش تعداد، حجم مجموعه تغییری نمی‌کند. این گونه تقسیم در مواقع استرس، گرسنگی و… انجام می‌شود و به نظر می‌رسد این تدبیر برای افزایش شانس بقایی باشد که باعث ازدیاد پراکندگی می‌شود.

بزرگترین باکتری قبل از آن باکتری بود به نام اپالوپسیم فشیل سونی (به انگلیسی:Epulopiscium fishelsoni)که در سال ۱۹۸۵ میلادی کشف شد و درازایی به اندازهٔ ۰/۵ میلیمتر داشت.

منابع 

 http://en.wikipedia.org/wiki/Thiomargarita_namibiensis
 http://microbewiki.kenyon.edu/index.php/Thiomargarita

باکتری‌های توصیف‌شده در ۱۹۹۹ (میلادی)