پرواز فضایی بدون سرنشین به ایستگاه فضایی بین‌المللی

پروازهای فضایی بدون سرنشین به ایستگاه فضایی بین‌المللی 
(ISS)، پروازهای سفینه‌هایی هستند که در اصل برای حمل و تحویل بار ساخته شده‌اند، با این حال چندین واحد روسی آن نیز پس از پرتاب و راه‌اندازی بدون سرنشین به بندرگاه مقصد متصل شده‌اند. مأموریت‌های رساندن ذخیره‌های مورد نیاز معمولاً از فضاپیمای پروگرس روسی، فضاپیمای ترابری خودکار اروپایی، خودرو انتقال اچ-۲ ژاپنی که کانتوری خوانده می‌شود، و نیز فضاپیماهای دراگن و سیگنوس آمریکایی استفاده می‌کنند. سیستم اصلی پیوند برای فضاپیمای پیشرفته، سیستم خودکار کرز (Kurs) است که سیستم TORU دستی به عنوان سیستم پشتیبان برای آن در نظر گرفته شده‌است. فضاپیماهای ترابری خودکار هم، همچنین از از سیستم کرز استفاده می‌کنند، اما با سیستم دستی تورو مجهز نیستند. فضاپیماهای پروگرس و ترابری خودکار هردو می‌توانند تا شش ماه در حالت اتصال پایدار بمانند.

بندرهای فضایی

پایگاه فضایی بایکونور 
پایگاه فضایی بایکونور در قزاقستان، قدیمی‌ترین و پر رفت‌وآمدترین پایگاه فضایی است. نخستین ماژول ایستگاه فضایی بین‌المللی با راه‌اندازی فضاپیمای بدون سرنشین زاریا از سایت ۸۱ در سال ۱۹۹۸ آغاز شد؛ که تا رسیدن نخستین خدمه حدود دو سال بعد، به صورت بی‌سرنشین، به پرواز خود بر گرد زمین ادامه داد.

مرکز فضایی تانیگاشیما 
مرکز فضایی تانیگاشیما واقع در ژاپن در جزیره ای که در ۱۱۵ کیلومتری (۷۱ مایل) جنوب کیوشو فرار دارد، مرکز راه‌اندازی خودرو انتقال اچ-۲ ژاپنی است. از این مرکز برای تأمین مجدد ماژول آزمایشگاه فضایی کیبو و ISS استفاده شده‌است.

پایگاه فضایی گویان 
آژانس فضایی اروپا (ESA) از مرکز فضایی گویان (CSG)، استفاده می‌کند. این پایگاه یک بندر فضاپیمایی فرانسوی در نزدیکی کورو در گویان فرانسه است.

پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال 
پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال، واقع در فلوریدا، ایالات متحده آمریکا، از سال ۱۹۵۰ فعال بوده‌است؛ با نخستین راه‌اندازی مداری آن که در سال ۱۹۵۸ انجام شد. تمام مأموریت‌های جت و جیمی مأموریت ناسا از کیپ و برخی از مأموریت‌های پیشین آپولو از این پایگاه راه اندازی شده‌است.

ایستگاه فضایی منطقه‌ای میانهٔ اقیانوس اطلس

فضاپیماهای کنونی و آماده 
این فهرستی از فضاپیماهای فرستاده‌شده به ایستگاه فضایی بین‌المللی است. پروازهای ساختاری ایجاد ایستگاه به صورت برجسته نوشته شده‌است.توجه شود که؛ مشارکت روسیه در راه‌اندازی آی‌اس‌اس با مأموریت‌های بدون سرنشین پروگرس از طریق ارسال بار صورت گرفته‌است، در حالی که ایالات متحده از شاتل‌های فضایی برای مأموریت‌های توأم انسانی/ حمل و نقل استفاده کرده که در نتیجه، تعداد بیشتری از پروازها به آی‌اس‌اس را روسیه انجام داده‌بود. از زمان پایان دادن به برنامهٔ شاتل فضایی در سال ۲۰۱۱، تعداد پروازهای فضاپیماهای با خدمه و بدون سرنشین ایالات متحده و روسیه بیشتر همسان گردیده‌است.

جستارهای وابسته 
 فضاپیمای پشتیبانی بدون سرنشین

پیوند به بیرون 
 NASA ISS Consolidated Launch Manifest
 ESA ISS Consolidated Launch Manifest
 SpaceX Launch Manifest
 Orbital Cygnus Launch Manifest
 Russian Launch Manifest

منابع 

 

ایستگاه فضایی بین‌المللی
فضاپیمای بدون سرنشین
فضانوردی در دهه ۲۰۰۰ (میلادی)
فضانوردی در دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
فهرست‌های مأموریت‌های فضایی
گاه‌شمارهای پرواز فضایی