فنا

فنا () در تصوف عبارت است از «درگذشت» یا «نابودی» (از خود).  فنا به معنای «مردن قبل از مرگ است»، مفهومی که توسط مقدسین مشهور مسلمان مانند مولوی و بعداً توسط سلطان باهو برجسته شده‌است.  فنا نشان‌دهنده شکسته شدن نفس فردی و شناختن وحدت اساسی خدا، خلقت و خود فرد است.  اشخاصی که وارد این وضع روشنفکر شده اند از وحدت ذاتی (توحید) بین خدا و هر آنچه که وجود دارد، از جمله ذهن فرد، آگاهی می‌گیرند. این مفهوم با بقا، معیشت همراه است، که این وضعیت آگاهی خالص و ربوبیت در خداوند است.

منابع اولیه 
دانشمندان مسلمان تأکید می‌کنند که مانند سایر آموزه‌های صوفیانه، فنا نیز صرفاً بر آموزه‌های اسلامی استوار است.

جستارهای وابسته 
 بقا 
 یقین

منابع 

تصوف
صفحات با ترجمه بازبینی‌نشده