سایوز۱۳

سایوز-۱۳ (به )(به معنای اتحاد ۱۳) یک مأموریت فضایی متعلق به سازمان فضایی شوروی بود. در این مأموریت برای دومین بار از فضاپیمای سایوز7k-t که در مأموریت سایوز-۱۲ مورد استفاده و تأیید قرار گرفته بود، استفاده شد. این مأموریت نخستین پروژه علمی فضایی شوروی نیز به حساب می‌آمد و کاملاً برای رسیدن به اهداف مرتبط با علوم هوافضا برنامه‌ریزی شده بود. همچنین سایوز-۱۳ اولین مأموریت کنترل شده توسط واحدهای تازه تأسیس مرکز کنترل فضایی شهر کورولیوف بود.

خدمه سایوز آزمایش‌های عقب مانده مأموریت‌های قبلی و به خصوص آزمایش‌های مرتبط با ایستگاه‌های فضایی سالیوت را انجام دادند. یکی دیگر از وظایف مهم آن‌ها قرار دادن تلسکوپ فضایی اوریون-۲ در مدار بود. بر خلاف سایوز-۱۲ که برای یک پیمایش مداری یک یا دو روزه طراحی شده بود، سایوز-۱۳ به ضرورت پیمایش‌های مداری بیشتر نیاز به تعبیه پنل‌های خورشیدی داشت. علاوه بر این یک ماژول مداری جایگزین سیستم‌های غیرضروری اتصال شده بود که تلسکوپ فضایی اوریون-۲ نیز در همین ماژول قرار داشت. تلسکوپ فضایی اوریون-۲ توسط گریگور گورزادیان ساخته شده بود.

فضانوردان این مأموریت همانند سایوز-۱۲ از یک دوربین چند طیفی برای تصویربرداری از اتمسفر زمین و آلودگی استفاده کردند. یکی دیگر از آزمایش‌های این مأموریت اندازه‌گیری جریان خون به مغز بود.

فضانوردان بعداز طی ۱۲۷ چرخش در مدار، سرانجام در میان کولاک شدید و برف به سلامت در قراغندی بر زمین فرود آمدند.

منابع 

اتحاد شوروی در ۱۹۷۳ (میلادی)
پرواز فضایی در ۱۹۷۳ (میلادی)
صفحات با ترجمه بازبینی‌نشده
فضاپیماهای پرتاب‌شده در ۱۹۷۳ (میلادی)
مأموریت‌های سرنشین‌دار سایوز