شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

غزلی با مطلع «شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد»، غزل شمارهٔ ۱۲۵ از دیوانِ حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است.

مفهوم و درون‌مایه

وزن

در اجراها 
ایرج در برنامهٔ شمارهٔ ۱۱۰ از مجموعهٔ گل‌های تازه این غزل را در دستگاهِ شور و پردهٔ حجاز اجرا کرده‌است.

ترجمه‌ها

در دیگر آثار هنری

پانویس

منابع 
 
 

۱۲۵
غزل‌های حافظ