کنسرتو برای دو ویولن (باخ)

کنسرتو برای دو ویولن () در ر مینور (BWV 1043) که همچنین به عنوان «دوبل کنسرتو برای ویولن» هم شناخته می‌شود، یکی از مشهورترین آثار یوهان سباستیان باخ و از بهترین نمونه‌های موسیقی دوره باروک محسوب می‌شود.

تاریخچه 
ممکن است باخ این کنسرتو را بین سالهای ۱۷۱۷ و ۱۷۲۳ میلادی هنگامی که «سرپرست گروه کر» (کاپل‌مایستر) در دربار «آنهالت-کوهن» آلمان بود، نوشته باشد. هر چند مطالب روشن‌تری وجود دارد که این اثر از سری کنسرتوهایی است که باخ بین سالهای ۳۱–۱۷۳۰ در زمانی که مدیر کالجیوم موزیکوم در لایپزیک بوده، ساخته است. وی بعدها در سال ۱۷۳۹ این اثر را برای دو هارپسیکورد تنظیم کرد و به دو مینور (BWV 1062) انتقال داد.

ساختار 

این کنسرتو بیان‌گر رابطهٔ ظریف و احساسی است که بین دو ویولن، در طولِ قطعه جریان دارد. علاوه بر آن از ارکستر زهی و «باسو کونتینو» (یا هارپسیکورد) در این اثر استفاده شده‌است. ساختارِ قطعه در فرم فوگ و سرشار از کنترپوان است.

این کنسرتو شامل سه موومان است:
 ویواچه
 لارگو ما نون تانتو
 آلگرو
زمان اجرای کنسرتو از کمتر از ۱۳ دقیقه تا بیش‌تر از ۱۸ دقیقه متغیر است.

یادداشت

یادکرد

منابع

پیوند به بیرون 

 

آثار برای ارکستر زهی
آثار در ر مینور
آثار موسیقایی ۱۷۳۰ (میلادی)
کنسرتوهای برای دو ویولن
کنسرتوهای یوهان سباستیان باخ