صرف (زبان‌شناسی)

صرف در زبان‌شناسی عبارت است از تغییر شکل یک واژه از طریق برخی از عطف‌ها برای بیان عملکرد نحوی آن در جمله. تغییر صرفی فعل‌ها صرف فعلی نامیده می‌شود.

صرف روی اسم‌ها، ضمایر، صفت‌ها، قیدها و حروف تعریف برای نشان دادن شمار (به عنوان مثال مفرد، مثنی، جمع)، حالت (به عنوان مثال حالت نهادی، حالت مفعولی، حالت اضافی، حالت برایی)، جنس (به عنوان مثال مذکر، خنثی، مؤنث) و تعدادی دیگر از رده‌های دستوری اعمال می‌شود.

صرف در بسیاری از زبان‌های جهان وجود دارد. صرف جنبه مهمی از خانواده‌های زبانی بسیاری مانند زبان‌های بومی آمریکایی (مانند کچوا)، هندواروپایی (آلمانی، بالتیک، اسلاوی، سانسکریت، لاتین، گونه‌های یونانی باستان و نوین)، بانتو (زولو، کیکویو)، سامی (عربی نوین معیار)، فینو-اوگری (مجاری، فنلاندی، استونیایی) و ترکی (ترکی استانبولی) است.

جستارهای وابسته 
 صرف فعل دستور
 حالت دستوری
 تصریف قوی
 تصریف ضعیف

منابع 

تکواژشناسی
حالت‌های دستوری
دستور زبان
اصطلاحات زبان‌شناسی