ترجمه نحوی

ترجمه نحوی به کار رفته به روشی برای اجرای کامپایلر اطلاق می شود که ترجمه زبان مبدا کاملاً توسط تجزیه کننده هدایت می شود. 

روش متداول ترجمه به کار رفته در نحو ترجمه با استفاده از یک عمل مشابه به هر قاعده گرامر ، ترجمه رشته ای به دنباله ای از action ها است.  بنابراین ، تجزیه رشته ای از گرامر دنباله ای از برنامه های قانون را تولید می کند. SDT روشی ساده برای پیوند معنایی(semantic) با هرگونه نحو(syntax) ارائه میدهد .

بررسی اجمالی 
ترجمه به کار رفته در نحو اساسا با افزودن اقدامات(actions) به تولیدات در یک زبان مستقل از متن(context free grammar) کار میکند ، و در نتیجه تعریف مستقیم با نحو (SDD) انجام می شود.  اقدامات مراحل یا فرایند هایی هستند که در صورت استفاده از تولید در مشتق ، مراحل انجام خواهد گرفت. یک خصوصیات دستور زبان که با عملکردهایی که باید انجام شود ، انجام می شود ، یک طرح ترجمه به کار رفته با نحو  (که گاهی اوقات برای سادگی "شمای ترجمه" خوانده می شود) گفته می شود. 

هر نماد موجود در گرامر می تواند یک ویزگی داشته باشد ، این یک مقدار است که با آن نماد در ارتباط است. ویژگی های مشترک می تواند شامل یک نوع متغیر ، مقدار یک عبارت و غیره باشد. به عنوان مثال اگر نماد X دارای ویژگی t باشد به وسیله ی X.t به آن ارجاع داده میشود. 

بنابراین ، با توجه به اقدامات و ویژگی ها ، دستور زبان می تواند برای ترجمه رشته ها از زبان آن با اعمال اعمال و حمل اطلاعات از طریق ویژگی هر نماد (symbol) مورد استفاده قرار گیرد. 

متا-کامپایلر های اولیه از اصطلاحات ترجمه نحوی محور و نحو کارگردانی در توضیحات خود استفاده می کنند. آنها برای خروجی گرفتن از کد از ویژگی های زبان metaprogramming استفاده میکنند.

همچنین ببینید 

 گرامر صفت 

کامپایلرسازی