فهرست سیاست‌های کارت هویتی ملی کشورها

این مقاله فهرستی از سیاست‌های اسناد هویتی کشورها است . 

یک سند هویتی ملی (به انگلیسی identity document 

""ID", "ID card", "identity card", "IC", "citizen card" or ") یا کارت گذرنامه(به انگلیسی passport card) یک کارت شناسایی عکسدار است که می تواند حداقل در داخل کشور به عنوان کارت شناسایی استفاده شود و توسط یک مرجع رسمی صادر شده است. 

گواهی‌نامه‌های رانندگی و سایر کارتهای صادره از طرف دولتهای محلی که نشانگر مجوزهای خاصی است ، در اینجا به عنوان کارتهای شناسایی ملی شمرده نمی‌شوند. در نتیجه به عنوان مثال ، با این معیار ، گواهینامه رانندگی ایالات متحده مستثنی شده است ، زیرا این مجوزها توسط دولتهای محلی (ایالتی) صادر می شوند (گرچه این کارت‌های هویتی کم و بیش به عنوان ابزار شناسایی در سراسر کشور مورد نیاز هستند).

خط مشی کارت شناسایی کشورها

کشورهایی که دارای کارت شناسایی اجباری هستند 
مطابق با تحقیق منتشره سال ۱۹۹۶ توسط پرایویسی اینترنشنال ، حدود ۱۰۰ کشور قوانینی را تصویب کرده اند که کارت هویتی را اجباری کرده است. ☃☃ در این کشورها ، کارت در صورت درخواست توسط کارمندان مجاز این کارت باید نشان داده شود. در برخی از کشورها روش های دیگر اثبات هوت ،، مانند گواهینامه رانندگی قابل قبول است. پرایویسی اینترنشنال گفت که "تقریباً هیچ کشوری در کامن لا کارت ندارد". یک استثنای مشهود هنگ‌کنگ است.

کشورهایی که کارت شناسایی ندارند 
اینها کشورهایی هستند که مقامات رسمی هیچ کارت شناسایی صادر نمی‌کنند. در صورت نیاز به شناسایی ، مانند گذرنامه ، کارت شناسایی که توسط بانک ها و غیره صادر می شود ، یا کارت هایی که عمدتاً کارت شناسایی نیستند مانند گواهینامه رانندگی می توانند استفاده شوند. اکثر کشورهایی که در این صفحه به طور کامل ذکر نشده اند ، کارت شناسایی ملی ندارند.

منابع 

اسناد هویتی
فهرست‌ها بر پایه کشور
فهرست‌های اجتماعی
مقاله‌های دارای واژگان به زبان ژاپنی