توسعه ترانزیت-محور

در برنامه‌ریزی شهری، توسعه ترانزیت-محور  نوعی توسعه شهری است که میزان فضای مسکونی، تجاری، تفریحی را به گونه ای به حداکثر می‌رساند که وسایل حمل و نقل عمومی در فاصله‌ای کوتاه و قابل طی با پای پیاده باشد. هدف توسعه ترانزیت-محور ایجاد رابطه همزیستی بین شهری متراکم و استفاده از حمل و نقل عمومی است. برای دستیابی به این هدف در توسعه ترانزیت-محور استفاده از خودروهای شخصی محدود و استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی ترویج می‌شود.

توسعه ترانزیت محور عموماً شامل یک ایستگاه ترانزیت عمومی می‌باشد (مانند ایستگاه قطار یا اتوبوس) که اطراف آن را زمین با کاربری مختلف و با تراکم بالا شکل می‌دهد، و اطراف این نواحی دارای تراکم کمتری از ساختمان می‌باشد. همچنین در این روش توسعه شهری، سعی بر این است که مسیرها بیشتر قابل پیاده‌روی باشد و این کار با کاهش اندازه بلوک‌های شهری و کاهش فضاهای مرتبط با خودروها انجام می‌گردد.

برابری طبقاتی و نگرانی‌های قیمت مسکن 
یکی از نقدهایی که به توسعه ترانزیت-محور وارد می‌شود این است که این طرح باعث افزایش اعیان نشینی در مناطق با درآمد کم می‌شود. در بعضی موارد توسعه ترانزیت-محور باعث افزایش قیمت مسکن در محله‌هایی می‌شود که در گذشته قیمت خانه‌های آن مقرون به صرفه بوده‌است، و این طرح باعث می‌شود ساکنان کم درآمد و با درآمد متوسط از محل‌های کارشان بیشتر و بیشتر دور شوند. در این حالت توسعه ترانزیت-محور می‌تواند محله‌های کم درآمد را به هم بریزد.

منابع 

ترابری پایدار
ترابری عمومی
مسکن
ویکی‌سازی رباتیک
طراحی شهری
طراحی شهری پایدار