فهرست رانندگان فرمول یک

فرمول یک   از سوی فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی (فیا)، هیئت حاکم بر ورزش‌های موتوری بین‌المللی، به عنوان بالاترین کلاس برای رقابت میان خودروهای مسابقه‌ای چرخ‌باز قلمداد می‌شود. واژهٔ «فرمول» در نام این رشتهٔ ورزشی اشاره به مجموعه‌ای از قوانین دارد که تمامی شرکت‌کنندگان و خودروهای آن‌ها باید از آن پیروی کنند. مسابقات قهرمانی فرمول یک جهان به‌صورت سالانه برگزار می‌شود. این مسابقات قهرمانی که بیشتر از آن با نام فصل مسابقات یاد می‌شود، از مجموعه‌ای از مسابقات تشکیل شده‌است که با نام گراند پری یا جایزه بزرگ شناخته می‌شوند و در پیست‌هایی که به‌منظور برگزاری مسابقات اتومبیل‌رانی ساخته شده‌اند، و در برخی موارد در خیابان‌های بسته‌شدهٔ شهری برگزار می‌شوند. رانندگان بر پایهٔ جایگاه خود در پایان هر مسابقه امتیاز کسب می‌کنند و راننده‌ای که در پایان هر فصل امتیاز بیشتری جمع کرده‌باشد، عنوان رانندهٔ قهرمان جهان را کسب خواهد کرد. تا  نام ۷۷۴ رانندهٔ فرمول یک با ۳۹ ملیت مختلف که از زمان برگزاری اولین رویداد از این دست، یعنی جایزه بزرگ بریتانیا ۱۹۵۰، حداقل در یکی از ۱٬۰۱۶ مسابقهٔ قهرمانی جهان شرکت کرده‌اند، در تاریخ فرمول یک به ثبت رسیده‌است.

مایکل شوماخر با کسب هفت مقام قهرمانی جهان دارای رکورد بیشترین تعداد قهرمانی است؛ در عین حال ۹۱ پیروزی و ۱۵۵ بار رفتن او به روی سکو نیز رکورد محسوب می‌شوند. لوئیز همیلتون با کسب ۸۷ پول پوزیشن رکورددار تعداد کسب این جایگاه است. روبنس باریکلو رکورد بیشترین تعداد دفعات ورود به گراند پری‌های فرمول یک را به نام خود ثبت کرده‌است – در مجموع ۳۲۶ دفعه – و در این میان رکورد ۳۲۲ بار راه‌یابی به مرحلهٔ مسابقه را نیز در دست دارد. از میان رانندگان فرمول یک، تاکنون ۱۶۳ راننده به نمایندگی از بریتانیا در مسابقات فرمول یک شرکت کرده‌اند که این موضوع رکورد بیشترین نماینده در مسابقات را به‌نام بریتانیا ثبت کرده‌است. در میان کشورهایی که تاکنون در مسابقات فرمول یک دارای نماینده بوده‌اند، نه کشور تنها یک نماینده در این مسابقات داشته‌اند. کشور اندونزی آخرین کشوری است که تا امروز راننده‌ای را به مسابقات فرمول یک معرفی کرده‌است؛ ریو هاریانتو تا امروز تنها رانندهٔ این کشور در فرمول یک بوده‌است که اولین حضور خود را نیز با تیم مانور ریسینگ در جایزه بزرگ استرالیا ۲۰۱۶ تجربه کرده‌است. رانندگانی که اخیراً برای اولین بار در رقابت‌های فرمول یک حضور یافته‌اند، الکساندر آلبون، لاندو نوریس و جورج راسل هستند که در جایزه بزرگ استرالیا ۲۰۱۹ وارد رقابت‌های فرمول یک شده‌اند.

این فهرست شامل تمام رانندگانی است که در یک مسابقه از سری مسابقات قهرمانی فرمول یک شرکت کرده‌اند و همچنین دربردارندهٔ رانندگانی است که از سال  تا ، که رقابت‌های ایندیاناپلیس ۵۰۰ نیز در آن زمان جزئی از مسابقات قهرمانی جهان بود (هرچند که مطابق با قوانین فرمول یک برگزار نمی‌شد)، در این رقابت شرکت کرده‌اند.

رانندگان 

این فهرست تا پایان  دقیق است. نام رانندگانی که تنها در مرحلهٔ تمرین جمعه شرکت کرده‌اند، و آن‌هایی که در واقع به‌قصد شرکت در مسابقه وارد رقابت نشده‌اند، در این فهرست نیامده‌است.

بر پایه کشور 
رانندگانی از ۴۰ کشور مختلف جهان حداقل در یک مسابقهٔ قهرمانی جهان فرمول یک شرکت کرده‌اند. از میان این رانندگان، تاکنون ۱۶۳ راننده به نمایندگی از بریتانیا در مسابقات فرمول یک شرکت کرده‌اند که این موضوع رکورد بیشترین نماینده در مسابقات را به‌نام بریتانیا ثبت کرده‌است. دومین کشور با بیشترین تعداد راننده در مسابقات فرمول یک پس از بریتانیا ایالات متحده با ۱۵۸ راننده است؛ از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ مسابقهٔ آمریکایی ایندیاناپلیس ۵۰۰، که به‌ندرت شاهد حضور رانندگانی از خارج از ایالات متحده بود، بخشی از مسابقات قهرمانی جهان رانندگان بود. در مجموع ۳۶ رانندهٔ آمریکایی موفق به حضور در پشت خط شروع مسابقات جهانی شدند که تحت نظارت فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی برگزار شده‌است. سومین کشور با بیشترین تعداد راننده نیز کشور ایتالیا با ۹۹ راننده‌است. در اولین مسابقهٔ فرمول یک یعنی جایزه بزرگ بریتانیا ۱۹۵۰، نه کشور از این کشورها دارای نماینده بودند. آخرین کشوری که اخیراً در مسابقات فرمول یک حضور یافته‌است، کشور اندونزی است که اولین بار ریو هاریانتو در جایزه بزرگ استرالیا ۲۰۱۶ نمایندهٔ آن بوده‌است. این آمار تا  دقیق است.

یادداشت‌ها 
 تعداد امتیازهای در نظر گرفته شده برای هم مقام در پایان مسابقه در طول سالیان متفاوت بوده‌است. همچنین تا سال ، تمام امتیازهای کسب شده توسط رانندگان در محاسبهٔ امتیاز نهایی آن‌ها در پایان مسابقات قهرمانی جهان منظور نمی‌شد (برای اطلاعات بیشتر فهرست سیستم‌های امتیازدهی را ببینید). ارقام خارج از پرانتز نشانگر امتیازات قهرمانی، و شماره‌های داخل پرانتز نشانگر نمام امتیازهای کسب شده هستند.
  راننده فقط در رویدادهای ایندیاناپلیس ۵۰۰، که از سال  تا  به‌عنوان یکی از راندهای مسابقات قهرمانی جهان محسوب می‌شده‌اند، شرکت کرده‌است.
  اسکاری جایگاه خود بر روی سکو را با دورینو سرافینی (دوم، جایزه بزرگ ایتالیا ۱۹۵۰) و خوزه فریلان گونزالز (دوم، جایزه بزرگ فرانسه ۱۹۵۱) شریک بوده‌است.
  آلبرتو اسکاری، ژان بهرا، خوان مانوئل فانخیو، خوزه فریلان گونزالز، مایک هوثورن، آنوفره ماریمون و استیرلینگ ماس در جایزه بزرگ بریتانیا ۱۹۵۴ همگی زمان برابری را برای سریع‌ترین دور ثبت کردند. با توجه به اینکه در آن زمان سریع‌ترین زمان برای طی یک دور پیست شامل یک امتیاز برای راننده بود، به هر یک از این رانندگان ۰٫۱۴ امتیاز تعلق گرفت؛ همچنین این امتیاز در مجموع امتیازهای فنخیو نمایش نیافته‌است، چرا که در مجموع امتیازهای او محاسبه نشده‌است.
  آیولو جایگاه خود بر روی سکو را با جک مک‌گرات (سوم، ایندیاناپلیس ۵۰۰ ۱۹۵۱) شریک بوده‌است.
  با ملیت آلمان شرقی تا سال ۱۹۵۷، و پس از آن با ملیت آلمان غربی. به دلیل اینکه پرچم آلمان شرقی تا سال ۱۹۵۹ کاملاً مشابه پرچم آلمان غربی بوده‌است، در اینجا فقط از پرچم آلمان غربی استفاده شده‌است.
  بکم با نام مستعار برند ناک در جایزه بزرگ آلمان ۱۹۵۲ شرکت کرد.
  بهرا یکی از سکوهایش را با چیزاره پردیزا (سوم، جایزه بزرگ موناکو ۱۹۵۵) شریک بوده‌است.
  بتنهازن یکی از سکوهایش را با پل روسو (دوم، ایندیاناپلیس ۵۰۰ ۱۹۵۵) شریک بوده‌است.
  بونتو جایگاه‌های خود بر روی سکو را با جوزپه فارینا (سوم، جایزه بزرگ ایتالیا ۱۹۵۱) و خوزه فریلان گونزالز (سوم، جایزه بزرگ هلند ۱۹۵۳) شریک بوده‌است.
  بروکز یکی از پیروزی‌های خود را با استیرلینگ ماس (جایزه بزرگ بریتانیا ۱۹۵۷) شریک بوده‌است.
  کارتر جایگاهش بر روی سکو را با سم هنکس (سوم، ایندیاناپلیس ۵۰۰ ۱۹۵۳) شریک بوده‌است.
  کالینز سه مورد از جایگاه‌هایش بر روی سکو را با خوان مانوئل فانخیو (دوم، جایزه بزرگ موناکو ۱۹۵۶ و جایزه بزرگ ایتالیا ۱۹۵۶) و آلفونسو د پورتاگو (دوم، جایزه بزرگ بریتانیا ۱۹۵۶) شریک بوده‌است.
  فاجولی پیروزی خود را با خوان مانوئل فانخیو (جایزه بزرگ فرانسه ۱۹۵۱) شریک بوده‌است.
  فانخیو دو مورد از پیروزی‌های خود را با لوئیجی فاجولی (جایزه بزرگ فرانسه ۱۹۵۱) و لوییجی موسو (جایزه بزرگ آرژانتین ۱۹۵۶) شریک بوده‌است.
  فانخیو دو مورد از جایگاه‌های خود بر روی سکو را با پیتر کالینز (دوم، جایزه بزرگ موناکو ۱۹۵۶ و جایزه بزرگ ایتالیا ۱۹۵۶) شریک بوده‌است.
  فارینا سه مورد از جایگاه‌های خود بر روی سکو را با خوزه فریلان گونزالز/ماریس ترینتیگنانت (دوم، جایزه بزرگ آرژانتین ۱۹۵۵)، فلیس بونتو (سوم، جایزه بزرگ ایتالیا ۱۹۵۱) و ماریس ترینتیگنانت/اومبرتو ماگلیولی (سوم، جایزه بزرگ آرژانتین ۱۹۵۵) شریک بوده‌است.
  در ابتدا اعلام شده‌بود که ماساهیرو هاسمی در جایزه بزرگ ژاپن ۱۹۷۶ سریع‌ترین دور را به ثبت رسانده‌است. اما بعداً مشخص شد که اشتباهی در سنجش زمان وجود داشته‌است و چند روز پس از مسابقه در از طریق انتشار مطبوعاتی تصحیح کرد که سریع‌ترین زمان طی یک دور پیست را ژاک لافیت به ثبت رسانده‌است. این انتشار مطبوعاتی بی‌درنگ در ژاپن دریافت شد و فدراسیون اتومبیل‌رانی ژاپن و رسانه‌های ژاپنی نیز این رکورد را تصحیح کردند. با این حال این تصحیح در خارج از ژاپن به‌خوبی پوشش داده نشد و بدین‌ترتیب هاسمی در بسیاری از کتاب‌های ثبت رکورد صاحب سریع‌ترین زمان طی یک دور پیست شناخته شده‌است.
  گونزالز پنج مورد از جایگاه‌های خودر بر روی سکو را با آلبرتو اسکاری (دوم، جایزه بزرگ فرانسه ۱۹۵۱)، مایک هوثورن (دوم، جایزه بزرگ آلمان ۱۹۵۴)، نینو فارینا/ماریس ترینتیگنانت (دوم، جایزه بزرگ آرژانتین ۱۹۵۵)، فلیس بونتو (سوم، جایزه بزرگ هلند ۱۹۵۳) و اومبرتو ماگلیولی (سوم، جایزه بزرگ ایتالیا ۱۹۵۴) شریک بوده‌است.
  هنکس یکی از جایگاه‌های خود بر روی سکو را با دوین کارتر (سوم، ایندیاناپلیس ۵۰۰ ۱۹۵۳) شرکی بوده‌است.
  هوثورن یکی از جایگاه‌های خود بر روی سکو را با خوزه فریلان گونزالز (دوم، جایزه بزرگ آلمان ۱۹۵۴) شریک بوده‌است.
  هانس هایر با وجود اینکه صلاحیتش برای حضور در مسابقه تأیید نشده‌بود، به‌طور غیرمجاز مسابقه را شروع کرد.
  نام ژان در فهرست ورودی‌ها به‌اشتباه به‌صورت «ژان ماکس» ثبت شده‌بود، و این اشتباه در کتاب‌های ثبت رکورد نیز بارها تکرار شده‌است.
  لومباردی تنها رانندهٔ زن در فرمول یک است که در مسابقات قهرمانی جهان موفق به کسب امتیاز شده‌است.
  ماگلیولی دو مورد از جایگاه‌های خود بر روی سکو را با خوزه فریلان گونزالز (سوم، جایزه بزرگ ایتالیا ۱۹۵۴) و جوزپه فارینا/ماریس ترینتیگنانت (سوم، جایزه بزرگ آرژانتین ۱۹۵۵) شریک بوده‌است.
  مک‌گرات یکی از سکوهای خود را با مانی آیولو (سوم، ایندیاناپلیس ۵۰۰ ۱۹۵۱) شریک بوده‌است.
  ماس یکی از پیروزی‌های خود را با تونی بروکز (جایزه بزرگ بریتانیا ۱۹۵۷) شریک بوده‌است.
  ماس دو مورد از جایگاه‌های خود بر روی سکو را با چیزاره پردیزا (سوم، جایزه بزرگ بلژیک ۱۹۵۶) و ماریس ترینتیگنانت (سوم، جایزه بزرگ آرژانتین ۱۹۶۰) شریک بوده‌است.
  موسو یکی از پیروزی‌های خود را با خوان مانوئل فانخیو (جایزه بزرگ آرژانتین ۱۹۵۶) شریک بوده‌است.
  اوپیتسازر به جایزه بزرگ اتریش ۱۹۷۶ وارد شد، اما از آنجایی که تجربهٔ مافی در زمینهٔ مسابقه دادن نداشت، در کسب اجازه‌های لازم برای شروع تمرینات مردود شد.
  پردیزا دو مورد از جایگاه‌های خود بر روی سکو را با ژان بهرا (سوم، جایزه بزرگ موناکو ۱۹۵۵) و استیرلینگ ماس (سوم، جایزه بزرگ بلژیک ۱۹۵۶) شریک بوده‌است.
  ریچاردسن در مرحلهٔ تعیین خط جایزه بزرگ ایتالیا ۱۹۵۱ ردهٔ دهم را کسب کرد؛ اما از آنجا که گواهی‌نامهٔ مناسب برای مسابقه را نداشت، اجازهٔ ورود به مسابقه به او داده نشد.
  روسو یکی از سکوهای خود را با تونی بتنهازن (دوم، ایندیاناپلیس ۵۰۰ ۱۹۵۵) شریک بوده‌است.
  شوماخر با ۷۸ امتیاز در مسابقات جهانی فصل  رد صلاحیت شد، این امتیازها در مجموع امتیازهای او منظور شده‌است.
  سرافینی یکی از جایگاه‌های خود بر روی سکو را با آلبرتو اسکاری (دوم، جایزه بزرگ ایتالیا ۱۹۵۰) شریک بوده‌است.
  ترینتیگنانت سه مورد از جایگاه‌های خود بر روی سکو را با خوزه فریلان گونزالز/نینو فارینا (دوم، جایزه بزرگ آرژانتین ۱۹۵۵)، نینو فارینا/اومبرتو ماگلیولی (سوم، جایزه بزرگ آرژانتین ۱۹۵۵) و استیرلینگ ماس (سوم، جایزه بزرگ آرژانتین ۱۹۶۰) شریک بوده‌است.

منابع 
 عمومی

  
 
 
 Twite, Mike. "De Tomaso: Italian Precision with Brute Force", in Northey, Tom, editor. World of Automobiles, Volume 5, pp. 531–2. London: Orbis, 1974.

 خاص

رانندگان مسابقات فرمول یک
فهرست‌های شخصیت‌های مسابقات اتومبیل‌رانی
رانندگان