نیروی دریایی شاهنشاهی ایران

نیروی دریایی شاهنشاهی ایران نام یکی از سه نیروی ارتش شاهنشاهی ایران از ۱۳۰۴ تا انقلاب ۱۳۵۷ بود. پس از وقوع انقلاب نام آن به نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران تغییر یافت و هم‌اکنون در قالب این سازمان نظامی به فعالیت خود ادامه می‌دهد.

پیشینه 
در حمله انگلیس و اتحاد جماهیر شوروی در جنگ جهانی دوم، که ایران اشغال شده بود، بسیاری از کشتی‌های ایرانی در حالی که هنوز در بندرگاه‌های خود لنگر انداخته بودند غرق یا آسیب دیدند.

پس از جنگ جهانی دوم، ناوگان نیروی دریایی شروع به جایگزینی کشتی‌های جنگی نابود شده با ناوشکن، ناوچه و بسیاری از کشتی‌های کوچکتر، از جمله موتوری و هواناو که بسیاری از آنها ساخت ایالات متحده و انگلستان است کرد. در دهه ۵۰ خورشیدی، ایران قصد داشت دامنه نیروی دریایی خود را به اقیانوس هند گسترش دهد، اما انقلاب و جنگ نخست خلیج فارس «جنگ ایران و عراق» که مورد حمایت غرب قرار گرفت، باعث محدودیت این هدف شد.

پس از خروج انگلیس از جزایر خلیج فارس، نیروی دریایی شاهنشاهی ایران در تاریخ ۹ آذر ۱۳۵۰ کنترل جزایر تنب و ابوموسی را به دست گرفت. تا قبل از سال ۱۳۵۰، نیروی دریایی در درجه نخست با تجهیزات آمریکایی و انگلیسی تأمین می‌شد. تا سال ۱۳۵۷، ایران به سرعت نیروی دریایی خود را نوین کرد و ناوشکن‌ها، ناوچه‌ها و بسیاری از شناورهای کوچک ساخته شده از جمله هواناو را به ساخت آمریکا و انگلیس افزود. هواپیما نیز گنجانده شده بود. در این دوره، ایران توانایی نیروی هوایی را در نیروی دریایی خود ایجاد کرد. این هواپیماها عمدتاً آمریکایی بودند. ایران همچنین در زمان انقلاب ایران سفارش‌های بیشتری در تسلیحات از آمریکا و انگلیس داشت.

فرماندهان نیرو 
 غلامعلی بایندر مهر ۱۳۱۵ تا شهریور ۱۳۲۰
 عبدالله ظلی بین سال های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۱
 غلامحسین بایندر بین سال‌های ۱۳۳۱ تا ۱۳۳۳
 حبیب الله شاهین ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۹
 فرج‌الله رسائی ۱۳۳۹ تا ۱۳۵۱
 عباس رمزی عطایی ۱۳ مهر ۱۳۵۱ تا ۱۷ دی ۱۳۵۴
 کمال حبیب‌اللهی ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۷

نگارخانه

منابع

پیوند به بیرون 
 http://www.iinavy.org/

نیروی دریایی شاهنشاهی ایران
تاریخ سازمان‌های ایران
نیروی دریایی شاهنشاهی ایران