همخوان لبی‌دندانی

واجهای لبی-دندانی واجهایی هستند که در ساخت آنها لب پایین و دندانهای بالا نقش دارند. در زبان فارسی در دو همخوان (صامت) ف مانند واج نخست در واژه فره و و مانند واج نخستین واژه وزن آوای لبی-دندانی شنیده می‌شود.

نویسه‌های ف و و در فارسی که نماد واج‌های ف و و هستند، در بخشبندی‌های دیگر به ترتیب بی واک و واکدار خوانده می‌شوند. هر دو این آواها از گروه واج‌های سایشی نامیده می‌شوند.

جستارهای وابسته 
 واجگاه
 همخوان‌های زبان فارسی
 همخوان

منابع 
 درزی، علی.درآمدی بر زبانشناسی معاصر.انتشارات سمت(۱۳۹۴). صفحه ۳۶–۵۷.
ثمره، یدالله. آواشناسی زبان فارسی: آواها و ساخت هجایی آوا. مرکز نشر دانشگاهی.چاپ یازدهم(۱۳۹۳) صص ۶۰-۵۷

آواشناسی تولیدی
جایگاه تولید
همخوان‌های لبی‌دندانی