پوجو براچیولینی

جان فرانسیسکو پوجو براچیولینی (۱۱ فوریه ۱۳۸۰ – ۳۰ اکتبر ۱۴۵۹) که با نام خلاصهٔ پوجو براچیولینی شناخته می‌شود، پژوهشگر ایتالیایی و از نخستین خیل انسان‌شناسان دورهٔ رونسانس بود. او برای احیا و کشف بسیاری از آثار کلاسیک خطی زبان لاتین و بازشناسایی کتاب‌هایی که در کتابخانه‌های آلمان، سوییس و فرانسه در حال پوسیدگی و از بین رفتن بود، شناخته می‌شود. تحسین‌برانگیزترین نسخه‌های خطی‌ای که توسط او کشف و معرفی شدند، De rerum natura اثر لوکرتیوس، De architectura اثر ویتروویوس، چند خطابهٔ گمشدهٔ سیسرون من‌جمله Pro Sexto Roscio, Institutio Oratoria اثر کوئنتیلی، Silvae استاتیوس، Punica اثر سیلیوس ایتالیوس و غیره بوده‌اند.

منابع 
 ویکی‌پدیای انگلیسی

انسان‌گرایان رنسانس اهل ایتالیا
اهالی استان آرتزو
درگذشتگان ۱۴۵۹ (میلادی)
زادگان ۱۳۸۰ (میلادی)
مترجمان از یونانی به لاتین
مجموعه‌داران کتاب و نسخه خطی
دانشوران کلاسیک اهل ایتالیا
نویسندگان سده ۱۵ (میلادی) اهل ایتالیا
نویسندگان لاتین سده ۱۵ (میلادی)
نویسندگان مرد اهل ایتالیا