Bcl-2

لنفومای ۲ لنفوسیت‌های بی () که بیشتر با نام اختصاری Bcl-2 شناخته می‌شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «BCL2» کُدگذاری می‌شود. این مولکول یکی از اعضای اصلی خانواده Bcl-2 است که در ساماندهی بیان ژن و همچنین القا یا مهار آپوپتوز نقش دارند. این مولکول نخستین تنظیم‌کنندهٔ آپوپتوزی بود که در موجودات زنده کشف شد. پروتئین Bcl-2 یکی از نخستین پروتئین‌هایی که در جریان کشف فرایند جابه‌جایی کروموزومی میان کروموزوم‌های ۱۴ و ۱۸ در لنفوم فولیکولار شناسایی شد. اُرتولوگ‌های این پروتئین در بسیاری از پستانداران کشف شده و نقشهٔ کامل ژنی آن در دسترس است. همچون BCL3، BCL5، BCL9، BCL7A، BCL6 و BCL10، این پروتئین نیز نقش مهمی در سرطان لنفوم دارد.

ایزوفرم‌ها 
دو ایزوفرم این مولکول، یعنی ایزوفرم‌های ۱ و ۲، تاشدگی مشابهی دارند. اما توانایی متفاوت این ایزوفرم‌ها در اتصال به پروتئین‌های BAD و BAK1 و همچنین توپولوژی ساختمانی و پتانسیل الکتریکی شیارهای اتصالی آنان نشان می‌دهد که فعالیت‌های ضد آپوپتوزی مختلفی از یکدیگر دارند.

اهمیت بالینی 
آسیب به ژن سازندهٔ Bcl-2 در بروز چندین نوع سرطان از جمله ملانوما، سرطان پستان، سرطان پروستات، لوسمی مزمن لنفاوی و سرطان ریه (کارسینومای سلول کوچک) نقش دارد. همچنین نقص ژنی BCL2 ممکن است سبب‌ساز اسکیزوفرنی و اختلالات خودایمنی شود. علاوه بر اینها، این پروتئین در شکل‌گیری مقاومت‌های درمانی در سرطان حائز اهمیت است.

تعامل‌های شیمیایی 

پروتئینِ Bcl-2 با مولکول‌های زیر تعامل پروتئین-پروتئین دارد:
 BAK1, 
 BCL2L1, 
 BID, 
 BNIP2, 
 BNIP3, 
 BNIPL, 
 RAD9A, 
 BAD 
 BAX, 
 BIK, 
 C-Raf, 
 کاسپاز ۸, 
 SMN1, 
 SOD1,
 BCL2L11,

جستارهای وابسته 
 آپوپتوز
 BAK1
 BAX
 Bcl-xL
 BID
 کاسپاز
 سیتوکروم سی
 میتوکندری

منابع

پیوند به بیرون 
 
 
 
 

آنکوژن‌ها
پروتئین‌های سرتاسری غشاء
پروتئین‌های غشای محیطی
ژن‌های روی کروموزوم ۱۸ انسان
مرگ برنامه‌ریزی‌شده سلول
مرگ سلول