چه شاهکاری است آدمی

چه شاهکاری است آدمی () عبارتی در تک‌گویی معروفِ نمایش‌نامه هملت اثر ویلیام شکسپیر است.

این تک‌گویی که توسط شاهزاده هملت و برای دو دوستش ؛ روزنکرانتز و گیلدنسترن بازگو می‌شود در پرده دوم، صحنه دوم این نمایش‌نامه قرار دارد.این تک‌گویی یکی از تاثیرگذارترین و مهم‌ترین تک‌گویی‌های تاریخِ نمایش‌نامه‌نویسی است.

تک‌گویی 
علتش را خودم به شما می‌گویم؛ بدین سان پیشدستی من شما را از افشای راز معاف خواهد داشت و از رازداری‌تان نسبت به شاه و شهبانو سر مویی کم نخواهد شد. از چندی پیش،- به چه سبب نمی‌دانم،- من همهٔ نشاط خود را از دست داده و ترک هر گونه ورزش معتاد خود کرده‌ام، و به راستی چنان حال افسرده‌ای دارم که زمین، این بنای نغز، به چشمم فلاتی بی‌بر می‌نماید و این سرا پردهٔ بس شگرف هوا، می‌بینید، این سایبان زیبای آسمان، این بام همایون آراسته به شعله‌های زرین، آری، این همه برای من جز تودهٔ بخارات آلوده و طاعون‌زا چیزی نیست. چه شاهکاری است آدمی! تا چه حد در خردمندی بزرگوار و در استعداد چه نامحدود است! در هیئت و در رفتار چالاک و دلپسند، و در عمل همپایهٔ فرشتگان و در فهم و ادراک پنداری خداست! زیبایی جهان است و گل سرسبد جانداران! و با این همه جوهر خاک در چشم من هیچ است. برای من گیرایی ندارد؛ نه، همچنان‌که زن نیز ندارد، هرچند گویی با لبخندتان می‌خواهید خلاف این را برسانید.

منابع 

 

تک‌گویی‌ها
عبارات شکسپیری
هملت