صفی اصفهانی

صفی بن قاسم اصفهانی همچنین مشهور به صفیا (؟ - ۱۶۱۹م) شاعر و صوفی ایرانی بود.

زندگی 
صفی اصفهانی در سالی نامعلوم در اصفهان زاده شد. او روابطی با حکیم شفایی اصفهانی داشته و در آغاز جوانی به گردش پرداخت و در مدتی در شهرهای هندوستان به «درویشی و قلندری» گذرانید و سرانجام به خدمت زمانه‌بیگ مهابت جان، حاکم وقت، رسید و نزد او جایگاهی یافت. تذکره‌های فارسی او را «مردی بسیار نیک‌سیرت و بلندهمت» توصیف نموده‌اند که «هیچ‌گاه زیر بار منت نمی‌رفت و لب به تملق و چاپلوسی نمی‌گشود.»
صفی اصفهانی بیشتر به سرودن مثنوی پرداخت، از مثنوی‌های مشهور او یکی در بحر خسرو و شیرین نظامی است که با بیت «خدواندا به عشقم رهبری کن/ خدایی کرده‌ای، پیغمبری کن» آغاز می‌شود. در بحر مثنوی مولوی نیز سروده است. ساقی‌نامه‌ای از او ذکر شده و دیوانش تا ۶ هزار بیت می‌رسد.
صفی اصفهانی در سال ۱۰۲۸ق/۱۶۱۹م در کابل درگذشت و همان‌جا دفن شد؛ ماده‌تاریخ آن از نظمی تبریزی:

جستارهای وابسته 

 فهرست شاعران فارسی‌زبان

منابع 

اهالی اصفهان
ایرانی‌های مهاجرت‌کرده به هند
درگذشتگان ۱۰۲۸ (قمری)
درگذشتگان ۱۶۱۹ (میلادی)
شاعران سده ۱۶ (میلادی)
شاعران سده ۱۷ (میلادی)
شاعران فارسی‌زبان سده ۱۰ (قمری)
شاعران فارسی‌زبان سده ۱۱ (قمری)
شاعران مرد اهل ایران
شاعران اهل اصفهان
شاعران اهل امپراتوری گورکانیان