داعی

داعی (به ) به‌طور کلی کسی است که از مردم دعوت کند به اسلام روی آورند. این عنوان ابتدا به‌طور خاص توسط شیعیان زیدی در زمان علویان طبرستان و سپس توسط شیعیان اسماعیلی در الموت و دیگر قلاع دیلم استفاده می‌شد.

در عصر خلافت فاطمیان در میان اسماعیلی‌ها اصطلاح داعی برای اشاره به رهبری مذهبی غیر موروثی و جدا از ائمه استفاده شد. بعدها عبارت داعی مطلق برای رهبران شاخه‌های خاصی از جوامع اسماعیلی استفاده شد.

برخی از بزرگترین داعیان علوی (زیدی) اینان هستند:
 حسن بن زید (داعی کبیر)
 محمد بن زید (داعی الی الحق)
 حسن بن القاسم (داعی صغیر)

برخی از بزرگترین داعیان اسماعیلی اینان هستند:
 مؤید فی الدین الشیرازی (۱۰۰۰–۱۰۷۸)
 ادریس عمادالدین القریشی (درگذشته در حدود ۱۴۶۰) یکی از مهم‌ترین داعیان در منابع فاطمی.

منابع 

اسماعیلیه
اصطلاحات اسلامی
عنوان‌های مذهبی
میسیونرهای مسلمان
واژه‌ها و عبارت‌های عربی