مسیر سروتونین

مسیرهای سروتونین تصویرهایی از نورونها هستند که با پیام‌رسان عصبی مونوآمین سروتونین ارتباط برقرار کرده و با آن ترکیب می‌شوند.

مطالعه این سیستم‌ها برای بسیاری از اختلالات روانی و عصبی مفید خواهد بود، زیرا مسیرهای سروتونرژیک به بسیاری از بخش‌های مغز که در تنظیم ساعت زیستی، درد، انگیختگی، خوردن، دستگاه درون ریز، شناخت، پردازش عاطفی، رفتار بیماری، خلق و تنظیم دیگر سیستم‌های پیام‌رسان عصبی و بسیاری از چیزهای دیگر نقش دارند، عصب رسانی می‌کنند.

مسیرها

کاربرد 
با توجه به ناحیهٔ گسترده‌ای که بسیاری از نورون‌های سروتونرژیک عصب رسانی می‌کنند، این مسیرها همان‌طور که در بالا لیست شد در بسیاری از کاربردها نقش دارند. هستهٔ سروتونرژیک کادال به شدت به طناب نخاعی، پیاز مغز و مخچه عصب رسانی می‌کند. به‌طور کلی، دستکاری هسته کادال (به عنوان مثال دارویی، ضایعه ای، خرابی گیرنده) که منجر به کاهش فعالیت می‌شود، باعث کاهش تحرک خواهد شد، در حالی که دستکاری‌هایی که منجر به افزایش فعالیت می‌شوند فعالیت محرک‌ها را افزایش خواهند داد. سروتونین در پردازش حسی نیز دخیل است، به طوری که تحریک حواس باعث افزایش سروتونین خارج سلولی در نئوکورتکس خواهد شد. تصور می‌شود مسیرهای سروتونین غذا خوردن، از جمله میزان غذا و فرایندهای حرکتی مربوط به غذا خوردن را نیز تنظیم کنند. به نظر می‌رسد این پروجکشن‌های سروتونرژیک به هیپوتالاموس نیز به‌طور خاص به این موضوع مرتبط باشند، به طوری که تصور می‌شود افزایش سیگنال دهی سروتونرژیک معمولاً باعث کاهش مصرف غذا می‌شود (که نشانگر آن فنفلورامین است، اما زیرنوع‌های دیگر گیرنده‌ها می‌توانند منحصر به فردتر نیز باشند). مسیرهای سروتونین که به قسمت جلوی مغز لیمبیک پروجکت می‌کنند نیز در پردازش عاطفی دخیل هستند، به طوری که کاهش فعالیت استروژنیک باعث کاهش شناخت و تمایل عاطفی به محرک‌های منفی می‌شود. عملکرد سروتونین در خلق و خوی کمی ظریف تر است، به طوری که برخی شواهد نشان می‌دهند که افزایش سطح سروتونین باعث افسردگی، خستگی مفرط و رفتار بیمار خواهد شد، ولی شواهد دیگر خلاف آن را نشان می‌دهند.

منابع 

پیام‌رسان‌های عصبی
CS1 maint: Extra text: authors list