حق رأی زنان در نیوزیلند

حق رأی زنان در نیوزیلند () در اواخر قرن نوزدهم یک مسئله مهم سیاسی بود. در ابتدای استعمار نیوزیلند توسط بریتانیا، همانند سایر جوامع اروپایی، زنان از هرگونه دخالت در سیاست محروم بودند. با این حال، در نیمه دوم قرن نوزدهم، افکار عمومی شروع به تغییر کرد و بعد از سال‌ها تلاش بر سر انتخابات تحت رهبری کیت شپپارد، نیوزیلند اولین کلنی خودگردان در جهان بود که در آن همه زنان حق داشتند در انتخابات پارلمانی رای بدهند.

در ۱۹ سپتامبر ۱۸۹۳ لایحه انتخاباتی فرماندار حق رأی زنان را به آنها اعطا کرد. زنان برای اولین بار در انتخابات ۲۸ نوامبر ۱۸۹۳ رای دادند. در سال ۱۸۹۳، الیزابت ییتس شهردار شهر وان هونگا شد، این اولین بار بود که چنین پستی در امپراتوری بریتانیا به یک زن داده می‌شد.

مبارزه برای حق رای

نظریه‌ها 
حق رأی زنان پس از دو دهه مبارزه در سراسر نیوزیلند، توسط زنانی مانند کیت شیپارد و مری آن مولر بدست آمد. شاخه نیوزیلند اتحادیه زنان مسیحی تحت رهبری آن وارد در مبارزات انتخاباتی نقش مهمی داشت. این جنبش تحت تأثیر شاخه آمریکایی جنبش دموکرات مسیحی زنان و فلسفه متفکرانی مانند هریت تیلور و جان استوارت میل، عقیده داشت که زنان می‌توانند اخلاق را به سیاست‌های دموکراتیک اضافه کنند؛ ولی مخالفان استدلال می‌کردند که سیاست در خارج از «حوزه طبیعی» زنان یعنی خانه و خانواده قرار دارد. طرفداران حق رای زنان بر این نظر بودند که اجازه دادن به شرکت زنان در انتخابات باعث تشویق سیاست‌هایی می‌شود که خانواده‌ها را حفاظت می‌کند و رشد می‌دهد.

تلاش‌ها از ۱۸۸۷ 
از سال ۱۸۸۷، تلاش‌های مختلفی شد تا لایحه‌هایی که امکان رأی دادن به زنان را فراهم می‌کرد تصویب شود. این تلاش‌ها، اولین بار توسط جولیوس وگل، هشتمین نخست‌وزیر نیوزیلند انجام گرفت. هر لایحه به تصویب شدن نزدیک می‌شد، چندین لایحه انتخاباتی که به زنان بالغ حق رای دادن می‌داد، در مجلس نمایندگان مطرح می‌شد، اما در شورای عالی قانونگذاری شکست می‌خورد.

۱۸۹۱ تا ۱۸۹۳ 
در سال ۱۸۹۱ کنشگران حق رای زنان مجموعه‌ای از طومارها و بیش از ۹۰۰۰ امضا به پارلمان ارائه کردند. در سال ۱۸۹۲ بیست هزار امضا و در سال ۱۸۹۳ نزدیک به ۳۲ هزار امضا جمع‌آوری و به پارلمان ارائه شد. این رقم نزدیک به یک چهارم زنان بالغ اروپایی در نیوزیلند بود.

۱۹۸۳ 
تا سال ۱۸۹۳، حمایت مردمی از حق رأی زنان وجود داشت. در این سال لایحه حق رأی زنان به پارلمان و یک لایحه جدید توسط اکثریت قاطع اعضا به مجلس نمایندگان ارائه شد.

لابی گران صنعت مشروبات الکلی، نگران آن بودند که زنان الکل را ممنوع کنند. آنها از مجلس نمایندگان خواستند این لایحه را رد کند. طرفداران حق رای زنان با تجمعات و تلگراف‌های جمعی به اعضای پارلمان پاسخ دادند. مجلس اعلی بر این موضوع تقسیم شد و نخست‌وزیر ریچارد سدون، امیدوار بود که این لایحه را متوقف کند.

روزنه‌های امید

انتخاب در سمت‌های مختلف 
در سال ۱۸۹۳، الیزابت ییتس اولین زن در امپراتوری بریتانیا بود که شهردار شد. زنان تا سال ۱۹۱۹، مجاز به انتخاب شدن در مجلس نمایندگان نبودند. الیزابت مک کومبز اولین زنی بود که در انتخابات سال ۱۹۳۳ به پیروزی رسید. در سال ۱۹۳۸ کاترین استیوارت و در سال ۱۹۴۱ مری دره ور، در سال ۱۹۴۲ مری گریگ و در سال ۱۹۴۳ مابل هاوارد و در سال ۱۹۴۹ ایریاکا رانتا نا در این انتخابات پیروز شدند.

انتخاب در شورای قانونگذاری 
زنان تا سال ۱۹۴۱ واجد شرایط نبودند که در شورای قانونگذاری نیوزیلند منصوب شوند. در سال ۱۹۴۶ دو زن بنام‌های مری دره ور و مری آندرسن توسط دولت به این مقام منصوب شدند در سال ۱۹۹۷ این دو زن به عنوان اولین زنان معاون نخست‌وزیر برگزیده شدند و در سال ۱۹۹۹ هلن کلارک بعنوان اولین نخست‌وزیر زن در زلاند نو انتخاب شد.

مدال پادشاهی 
در اول ژوئیه ۱۹۹۳ ملکه به ۵۴۶ فرد منتخب به خاطر مشارکت در به رسمیت شناخته شدن حقوق زنان در نیوزیلند مدال پادشاهی نیوزیلند را اهدا کرد.

نگارخانه

جستارهای وابسته 
 حق_رأی_زنان_در_ژاپن
 حق رأی زنان

منابع

پیوند به بیرون 

حق رأی زنان در نیوزیلند
فمینیسم در نیوزیلند
نیوزیلند در ۱۸۹۳ (میلادی)