تجزیه‌طلبی در چین

تجزیه‌طلبی در چین  به جدایی چین و تایوان و همچنین جنبش‌های تجزیه طلب و جدایی طلب مناطق خودمختار چین شامل سین کیانگ (ترکستان شرقی)، مغولستان داخلی و تبت و همین‌طور هنگ کنگ و ماکائو و برخی از گروه‌های تجزیه طلب در جنوب و شرق چین گفته می‌شود.

حدود ۱۰۰ میلیون مسلمان در چین زندگی میکنند.

مخالفان چین واحد

تبت 

جنبش استقلال تبت () یک حرکت برای استقلال تبت و جدایی سیاسی تبت از چین می‌باشد. این حرکت به‌طور عمده سبب پراکنش تبتی‌ها به کشورهای هند و آمریکا و حضور افراد مشهور تبتی در آمریکا و اروپا شد. این جنبش توسط دالایی لامای چهاردهم حمایت نشد هر چند حمایت‌هایی از جانب او طی سال‌های ۱۹۶۱ تا اواخر دهه ۱۹۷۰ صورت گرفت و نوعی از سطح بالای استقلال در سخنرانی سال ۱۹۸۸ در استراسبورگ پیشنهاد شد و پس از این موقعیت او و خودمختاری مردم تبتی در منطقه خودمختار تبت محدود شد. او خواستار گسترش ناحیه خودمختار به سمت مناطقی از ایالات چینی همسایه که ساکنان تبتی نیز داشت (تبت بزرگ)، شد. اغلب منطقه خودمختار تبت (با وسعت ۱٬۲۲۸٬۴۰۰ کیلومتر مربع) با تبت بزرگ (با وسعت حدود ۲٬۴۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع) اشتباه می‌شود.

مغولستان داخلی (مغولستان جنوبی) 
جنبش استقلال مغولستان داخلی ()یا جنبش استقلال مغولستان جنوبی (Southern Mongolian independence movement) حرکتی برای استقلال مغولستان داخلی یا مغولستان جنوبی و جدایی سیاسی مغولستان داخلی از چین است. این جنبش به‌طور عمده سبب پراکنش مغول‌ها (Mongolian diaspora) در کشورهای آمریکا و ژاپن و برخی کشورهای اروپایی شده‌است.

ترکستان شرقی (سین کیانگ) 
جنبش استقلال ترکستان شرقی (به انگلیسی: ETIM or East Turkestan Independence Movement) تعبیر جامعی است که به طرفداران استقلال ترکستان شرقی در ناحیه‌ای که امروزه ناحیه خودمختار سین کیانگ چین نامیده می‌شود، اشاره دارد.

منچوری 
ملی‌گرایی منچوری () به ملی‌گرایی منچو‌ها اشاره دارد. ملی‌گرایی منچوری بعد از فروپاشی منچو به رهبری دودمان چینگ چین، توسعه یافت. ژاپن ایالت مانچوکوئو (Manchukuo) را تأسیس کرد. دولت دست نشانده ژاپن یک فرصت پایانی برای دوباره به دست آوردن وضعیت از دست داده بخش بالایی منچوری را به دست آورده بود. ملی‌گرایی منچوری ضعیف و منفعل توصیف شده‌است و در مقایسه با سایر ملی‌گرایی‌های شرق آسیا هرگز قدرت پیدا نکرد و پس از ۱۹۴۵ رو به افول گذاشت.

هنگ کنگ 

استقلال هنگ کنگ () حرکت طرفداران هنگ کنگ برای تبدیل شدن به یک منطقه مقتدر مستقل است. هنگ کنگ منطقه ویژه اداری (چین) که درجه خودمختاری بالایی از چین دارد. از زمان انتقال حاکمیت هنگ کنگ از بریتانیا به چین در سال ۱۹۹۷ بسیاری از هنگ کنگی‌ها به‌طور فزاینده دربارهٔ دست اندازی‌های رو به رشد پکن به آزادی‌های سرزمینی و شکست دولت هنگ کنگ در رسیدن به دموکراسی واقعی اظهار نگرانی کرده‌اند.

تایوان 

جنبش استقلال تایوان () یک حرکت سیاسی است که اهدافش برای استقلال برخاسته از قانون بین‌المللی در رابطه با قرارداد ۱۹۵۲ سان فرانسیسکو است. آن‌ها معتقدند وقتی که ژاپن تمام حقوق جزیره تایوان و جزایر پنگ هو را نقض کرده‌است و جانشین دولت را مشخص نکرده‌است، در نتیجه حق حاکمیت این دو منطقه باید یک روز توسط خود مردم تایوانی (Taiwanese people) از طریق تعیین سرنوشت، مشخص شود.

تقسیمات اداری چین 
به دلیل جمعیت و گستردگی زیاد چین، تقسیمات اداری () این کشور از گذشته پیچیده و دارای سطوح مختلف بوده‌است. طبق قانون اساسی چین، سه سطح تقسیمات اداری به صورت دوژور وجود دارد، اما چین به صورت دفاکتو پنج سطح تقسیمات اداری دارد.

جستارهای وابسته 
 حزب پیشروی دموکرات
 جنگ داخلی چین
 تقسیمات اداری چین
 تقسیمات اداری مناطق خودمختار چین
 ماکائو
 تجزیه‌طلبی در روسیه

پانویس 

تجزیه‌طلبی در چین
جنبش‌های آزادی‌بخش ملی
سیاست در چین
تجزیه‌طلبی