مسئله آفریننده خدا

چالشی متداول، برای گزاره‌های خداباورانهٔ مبنیِ بر وجودِ یک الهه یا خدایِ آفرینش، به عنوان محرکِ بی حرکتِ ضروری برای جهان، این سؤال است: "چه کسی خدا را آفرید؟" خالق خدا علتی فرضی است که مسئول وجود خدا است، بر فرض که خدا وجود داشته باشد. این سؤال، آن گزاره را که جهان نمی‌تواند بدون یک خالق وجود داشته باشد، با در نظر گرفتن این که خالق جهان خودش باید همان قیدها [ی اشکال تراشانه] را داشته باشد، به چالش می‌کشد. این به نوبه خود می‌تواند به مسئلهٔ تسلسل منجر شود، که در آن، هر آفرینندهٔ جدیدِ انگاشته‌شده، خودش این‌طور انگاشته می‌شود که خالق خود را دارد. فرض کلی این است، که هر چنین خالق خدایی، باید خودش پیچیدگی و قدرت حتی بزرگ‌تری را دارا باشد.

برخی از سنت‌های ایمانی، به عنوان بخشی از دکترین خود یک چنین عنصری را دارا هستند. جین‌گرایی (آیینی هندی که با آیین بودا تشابه دارد و ریاضت کشی و احترام به همه موجودات را تأکید می‌کند - فرهنگ آریانپور) این که جهان ابدی و ازلی است و همیشه وجود داشته‌است را اصل قرار می‌دهند. در گنوستیسیزم اغلب این پیشنهاد می‌شود که خدا خالقی دارد. در مورمونیزم باور بر این است که یک زمانی خدای این زمین انسانی فانی بوده، که پدری برای خودش داشته‌است.

دیدگاه‌ها 
اوشو می‌نویسد:جان هامفری می‌نویسد:در کتاب خدا، مؤلف، Michael Arnheim، می‌نویسد:مولف، Alan Laurie، می‌نویسد:

نقد برهان 
در مواجه با این صحبت ها تقریر هایی وابسته به برهان علیت عنوان شده است.

جستارهای وابسته 
 عقل فعال
 طراحی هوشمند

یادداشت‌ها

پانویس

منابع 
 
برهان‌های اثبات نبودن خدا
بی‌خدایی
افسانه‌های آفرینش
فلسفه دین