نظریه بازدارندگی

نظریه بازدارندگی () یک نظریه در امنیت بین‌الملل است که نخستین‌بار دو سده پیش بیان شده بود ولی پس از اختراع و استفاده از جنگ‌افزار هسته‌ای از سوی ایالات متحده آمریکا و آغاز جنگ سرد مورد توجه قرار گرفت.

بازدارندگی را به‌طور کلی می‌توان «استفاده یک طرف از مجموعه‌ای از تهدیدها برای قانع کردن طرف دیگر به عدم انجام یک عمل نامطلوب» تعریف کرد.

بازدارندگی هسته‌ای 
نظریه بازدارندگی هسته‌ای بیان می‌کند که جنگ‌افزارهای هسته‌ای به علت قدرت تخریب بالا می‌توانند از حمله نظامی یک کشور قدرتمندتر جلوگیری کنند.

به گفته برنارد برودی در سال ۱۹۶۴ «تا کنون هدف اصلی تشکیلات نظامی ما پیروزی در جنگ‌ها بوده است. از این پس هدف اصلی آن باید جلوگیری از جنگ باشد. تقریباً هیچ هدف مفید دیگری نمی‌تواند داشته باشد» و افزود «یک بازدارنده هسته‌ای باید همواره آماده باشد و هیچگاه استفاده نشود.

جستارهای وابسته 
 نظریه بازی‌ها
 روابط بین‌الملل
 تخریب حتمی متقابل
 دوراهی زندانی
 معمای امنیت

پانویس

منابع 
 

امنیت بین‌الملل
جنگ هسته‌ای
راهبرد نظامی
نظریه روابط بین‌الملل
واژگان جنگ سرد