معماری خصمانه

معماری خصمانه یک روند بحث‌برانگیز طراحی شهری است که در آن فضاهای عمومی ساخته می‌شوند یا تغییر می‌کنند برای جلوگیری از استفاده مردم از آنها به شیوه ای که توسط صاحب نظر در نظر گرفته نشده‌است. همچنین به عنوان معماری ناخوشایند یا معماری دفاعی شناخته شده‌است، بیشتر به‌طور معمول با دفاع در برابر بی خانمان در قالب «ستون‌های ضد بی خانمان» همراه است - گل میخ‌ها در سطوح مسطح تعبیه شده‌اند تا خواب را خشن ناپذیر کنند.
اشکال دیگر رفتار که معمولاً با معماری خصمانه طراحی می‌شوند عبارتند از اسکیت بورد سواری، محل جمع شدن آشغال و محل‌های ایستادن بیجا که با روش‌هایی از قبیل آستانه پنجره‌های شیبدار برای جلوگیری از نشستن مردم، نیمکت‌ها با دستگیره‌هایی که برای متوقف کردن افرادی که بر روی آنها دراز می‌کشند، و آبپاش‌هایی که به بیرون می‌ریزند اما جایی را آبیاری نمی‌کنند.اگر چه اصطلاح «معماری خصمانه» جدید است، اما استفاده از مهندسی عمران برای دستیابی به مهندسی اجتماعی جدید نیست: پیشینیان در قرن ۱۹ شامل این اتفاق هستند.منتقدان معماری خصمانه ادعا می‌کنند که این روش عقلانیت را غیرممکن می‌سازد، چراکه فضاهای عمومی را با فضاهای تجاری یا فضایی «شبه عمومی» جایگزین می‌کند و از معماری «برای اعمال تقسیمات اجتماعی» استفاده می‌کند.

منابع 

اسکیت‌بوردینگ
بی‌خانمانی
تبعیض طبقاتی
مهندسی اجتماعی
طراحی شهری