بیشینه گرمایی پالئوسن-ائوسن

بیشینه گرمایی پالئوسن-ائوسن () یا پی‌ای‌تی‌ام (PETM)، پدیده‌ای است که ۵۵ و نیم میلیون سال پیش روی داد و بر اثر آن دمای جهانی ۵ تا ۸ درجه از امروز گرم‌تر شد و جنگل‌های بارانی تقریباً تمام زمین را فراگرفتند.

این حادثه آب و هوایی کوتاه‌مدت اثرات شدیدی بر زیست‌بوم‌های جهانی به‌ویژه نانوپلانکتون‌های آهکی داشته‌است. طی پی‌ای‌تی‌ام که تخمیناً بیش از ۲۰ هزار سال طول نکشیده مقادیر بسیار زیادی کربن وارد جو شد. تمامی دوران گرمی که بر اثر پی‌ای‌تی‌ام به‌وجود آمد حدود ۲۰۰ هزار سال طول کشید.

بیشینه گرمایی پالئوسن-ائوسن که به‌دلیل آزادسازی ناگهانی کربن از سیستم اقیانوس-اتمسفر در نتیجه کاهش pH، کم‌شدن عمق موازنه کربنات (CCD) و انحلال سنگ‌های آهکی رخ داده، بر دسترسی کربن برای فتوسنتز و آهکی شدن کوکولیتوفورها اثرگذار بوده‌است. هم‌چنین گرچه اسیدی‌شدن اقیانوس (به علت بالارفتن CO2 اتمسفری) بر فیزیولوژی موجودات اقیانوسی آهک‌ساز مهم اثرگذار بوده لیکن نژادها و گونه‌های مختلف کوکولیتوفورها پاسخ‌های آهک‌سازی متفاوتی نسبت‌به آن نشان داده‌اند که در فراوانی و تنوع جوامع نانوفسیلی منعکس است. نرخ پائین‌تر آزادسازی کربن در طول پی‌ای‌تی‌ام در مقایسه با امروز، اسیدی‌شدن شدیدتری را در اقیانوس‌های امروزی محتمل می‌سازد.

طی سالهای اخیر پی‌ای‌تی‌ام مورد توجه دانشمندان بسیاری قرار گرفته، چرا که این بهترین نکته‌ای است که می‌توان از مقایسه آن طی زمان‌های گذشته به تأثیرات گرمای هوای جهانی امروز پی برد.

جستارهای وابسته 

حساسیت به اقلیم
ائوسن
Eocene Thermal Maximum 2
پالئوسن
پالئوژن
نقطه‌های عطف سامانه اقلیمی

منابع 

 

ائوسن
پالئوسن
تاریخ اقلیم
تغییر اقلیم
رویدادهای پالئوژن