ریشونیم

ریشونیم () (انگلیسی: Rishonim) به معنی " متقدمین "، به دوره ای از خاخام‌های یهودی تلمودی گفته می‌شود که از قرن ۱۱ تا ۱۵ میلادی می‌زیسته‌اند. دوره ریشونیم پس از دوره گائونیم و قبل از دوره آخارونیم (قبل از نوشته شدن شولحان عاروخ) بوده‌است.

دوره ریشونیم 
در سنت یهودیان تلمودی و معتقد به شریعت شفاهی، دانشمندان بزرگی نقش داشته‌اند که در طول زمان دوره‌هایی را تشکیل داده‌اند. نشانه پایان هر دوره، کتابی است که مورد مقبولیت عمومی قرار گرفته و پس از آن کتاب، دوره بعدی شروع شده‌است.

بهمین ترتیب، کتاب شولحان عاروخ، نقطه پایان دوره ریشونیم (متقدمین) و آغاز دوره آخارونیم (متاخرین) محسوب می‌شود.

برخی از خاخام‌های ریشونیم 
 اسحاق ابرونئیل
 ابراهیم بن دائود
 ابراهیم بن عزرا
 داود قیمحی
 حسدای کرسکاس
 ابن گرشوم
 اسحاق الفاسی
 یوسف آلبو
 موسی بن میمون
 موشه بن نحمان
 راشی
 ابن طیبون
 یهودا هلوی
 اسحاق کور
 یوسف کاسپی

منابع 

ریشونیم
واژه‌ها و عبارت‌های عبری
یهودیت خاخامی