پارک ملی لوپه

پارک ملی لوپه
این مکان در سال ۲۰۰۲ در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.

بوم شناسی 
پارک ملی لوپه نسبت به بقیه مناطق گابن آب و هوای خشک دارد و در سایه باران توده چایلو قرار دارد. علاوه بر این، یک نوار کم بارندگی در امتداد رودخانه Ogooué وجود دارد.  در نتیجه، چشم انداز شامل موزاییک پیچیده ای از جنگل های بارانی متراکم استوایی و ساوانا است. مرز (به نام اکوتون ) بین دو زیستگاه از آخرین عصر یخبندان تغییر کرده است، با گسترش جنگل های بارانی به داخل ساوانا، اگرچه آب و هوای خشک اجازه داده است اکوسیستم ساوانا در شمال پارک باقی بماند.

به دلیل محیط پیچیده، پارک ملی دارای تنوع زیستی غیرعادی بالایی در بسیاری از گونه‌ها است. بیش از 1550 گونه گیاهی تا به امروز ثبت شده است و بسیاری از مناطق پارک هنوز به طور کامل کاوش نشده اند.  در بررسی حلزون های زمینی در پارک، 74 گونه از 12 خانواده مختلف یافت شد.  این پارک همچنین زیستگاه حیاتی پلنگ را فراهم می کند و از جمعیت های سالم گونه های طعمه خود از جمله گراز رودخانه قرمز ، بوفالو جنگلی آفریقایی و موش نیشکر محافظت می کند .  دیگر گونه‌های پستانداران موجود در این قسمت شامل پانگولین غول پیکر در حال انقراض و پانگولین درختی هستند که اغلب در لانه‌های مشترک باگونه خفاش Microchiroptera .

تاریخ بشر 
پارک ملی لوپه و اطراف آن شواهدی از اشغال تقریباً مداوم انسان در 400000 سال گذشته دارد.  دره رودخانه Ogooué بسیار کمتر از اطراف آن جنگلی است، و یک چشم انداز باز ایجاد می کند که ممکن است به عنوان یک راهرو و مسیر مهاجرت از ساحل به داخل آفریقا استفاده شده باشد. قدیمی‌ترین ابزارهای عصر حجر که در حال حاضر شناخته شده‌اند، در الارمکورا در منطقه مرکزی دره، علاوه بر چندین مکان باستان‌شناسی دیگر عصر حجر کشف شدند.  در دوران نوسنگی ، بین 3500 تا 2000 سال پیش، مردم بانتو ممکن است در طول گسترش بانتو از این دره استفاده کرده باشند.، بقایای تبرهای سنگی صیقلی و سفال بر جای مانده است. در آن زمان دهکده های کوچکی بر روی تپه ها با چاله های زباله بزرگ ساخته شد.  بعدها، زمانی که آهن‌کاری در حدود 2000 سال پیش در دره ظاهر شد، روستاهای بالای تپه بزرگ‌تر شدند، با کوره‌های آهن در مجاورت، و کشاورزی شروع به رونق کرد. اگرچه بیش از 1600 سنگ نگاره مربوط به زمان آغاز آهن‌کاری کشف شده است، اما به نظر می‌رسد که دره بین سال‌های 600 تا 1200 پس از میلاد متروکه شده است، قبل از اینکه در قرن‌های 14 و 15 توسط مردم اوکاندای کنونی سکنه شود.

گردشگری و حفاظت 
این پارک شامل یک ایستگاه تحقیقاتی کوچک به نام میکونگو است که توسط انجمن جانورشناسی لندن اداره می شود، مستقر در روستای معروف به میکونگو، که نام خود را از آنجا گرفته است. زیرساخت هایی برای پذیرایی از گردشگران در پایگاه وجود دارد، از جمله چندین کلبه و یک اتاق غذاخوری بزرگ در فضای باز، که جنگل بارانی تنها پنج متر از آن فاصله دارد.  این پارک همچنین میزبان مرکز آموزشی CEDAMM، یک مرکز آموزش بین المللی حفاظت از حیات وحش است .

به دلیل تغییرات آب و هوایی جهانی ، اکوسیستم جنگلی متراکم در حال گسترش به اکوسیستم ساوانا در شمال است که منجر به از بین رفتن تنوع زیستگاهی در پارک می شود.  در نتیجه، سوختگی کنترل شده سالانه ساوانا در پارک انجام شده است تا تجاوز به پوشش گیاهی جنگل را کاهش دهد و پوشش گیاهی مورد نیاز برای رژیم غذایی گاومیش جنگلی را فراهم کند.

جستارهای وابسته 

 میراث جهانی یونسکو

منابع

پیوند به بیرون 

 Wildlife Conservation Society 
 Virtual Tour of the National Parks

بنیان‌گذاری‌های ۲۰۰۲ (میلادی) در گابن
پارک‌های ملی گابن
رده‌بندی II اتحادیه بین‌المللی حفاظت از محیط زیست
مناطق حفاظت‌شده بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۰۲ (میلادی)
میراث جهانی یونسکو در گابن