کوارتت‌های زهی پایانی (بتهوون)

کوارتت‌های زهیِ پایانی کوارتت‌های زهیِ پایانیِ لودویگ فان بتهوون (۱۷۷۰–۱۸۲۷) به شش اثر در این فرم گفته می‌شود که آهنگساز آنها را در اواخر زندگی‌اش، یعنی در سال‌های ۱۸۲۵ و ۱۸۲۶، تصنیف کرده‌است. این کوارتت‌های زهی عبارتند از:
 اُپوس ۱۲۷:  (۱۸۲۵)
 اپوس ۱۳۰:  (۱۸۲۵)
 اپوس ۱۳۱:  (۱۸۲۶)
 اپوس ۱۳۲:  (۱۸۲۵)
 اپوس ۱۳۳: فوگِ بزرگ در سی بِمُل ماژور (۱۸۲۶؛ در اصل موومان پایانی (فینالهٔ) کوارتت زهیِ شماره ۱۳، اپوس ۱۳۰ است. همچنین، خودِ بتهوون، نسخهٔ ویژهٔ پیانو چهاردست آن را با عنوان اپوس ۱۳۴ ساخته‌است)
 اپوس ۱۳۵:  (۱۸۲۶)

این شش اثر، آخرین کوارتت‌های کاملِ بتهوون است. هرچند که موسیقی‌دانان و مخاطبانِ روزگارِ بتهوون آن‌ها را به رسمیت نمی‌شناختند، اکنون نه‌تنها پذیرفته و مقبول‌اند، بلکه از بزرگترین آثار موسیقی به‌شمار می‌روند و بسیاری از آهنگسازان از این آثار الهام گرفته‌اند.

جستارهای وابسته 
 فهرست آثار لودویگ فان بتهوون
 کوارتت زهی

منابع 

 

کوارتت‌های زهی لودویگ فان بتهوون بر پایه اپوس