ویلهلم هاینریش ارب

ویلهلم هاینریش اِرب (؛  – ) یک متخصص مغز و اعصاب، پزشک، عصب‌شناس برجستهٔ اهل آلمان بود.

او مدرک پزشکی خود را در سال ۱۸۶۴ میلادی از دانشگاه هایدلبرگ دریافت داشت و مدتی دستیار نیکلاس فریدرایش بود.

اِرب بطور گسترده‌ای از الکترودیاگنوزیس استفاده می‌کرد و ثابت کرد که در جریان بیماری کزاز، افزایش حساسیت اعصاب حرکتی وجود دارد. او بود که موجب رواج و متداول‌شدن استفاده از چکش رفلکس در معاینات عصبی شد. وی همچنین مطالعاتی در زمینهٔ سیفلیس، تابس دورسالیس، فلج اطفال و «تحلیل پیش‌روندهٔ عضلات» دارد.

اِرب در سال ۱۸۷۸ میلادی، بیماری میاستنی گراویس را توصیف کرد که نامِ دیگرش «بیماری ارب-گلدفلام» (به افتخار وی و ساموئل گلدفلام) است. او بیش از ۲۵۰ مقاله و کتاب در زمینهٔ پزشکی دارد که از جمله می‌توان به «راهنمای الکتروتراپی» () اشاره کرد که در زمینهٔ الکتروتراپی است. او از پایه‌گذاران «ژورنال نورولوژی آلمان» (Deutsche Zeitschrift für Nervenheilkunde) است و در نخستین شمارهٔ آن مقاله‌ای دربارهٔ دیستروفی ماهیچه‌ای منتشر کرد.

امیل کریپلین، ماکس نونه، ارنست ریماک و پاول یولیوس موبیوس از شاگردان او بودند.

اصطلاحات مرتبط با نام او 
 فلج ارب-دوشن: به فلج ارب و فلج شبکه بازویی هم شهرت دارد و نوعی فلج عضلانی در دوران کودکی است که نامش را از دوشن دو بولونیه و او می‌گیرد.
 فلج اِرب-شارکو: نوعی نادر از سیفلیس نخاعی که به افتخار وی و ژان-مارتن شارکو نامگذاری شده‌است.
 نقطهٔ ارب: ناحیه‌ای کوچک در حدود ۲ تا ۳ سانتی‌متر بالای استخوان ترقوه. تحریک الکتریکی این نقطه، موجب انقباض ماهیچه‌های متعددی در بازو می‌شود.
 علامت ارب-وستفال: یک رفلکس در بیماری تابس دورسالیس که به افتخار وی و کارل فریدریش اتو وستفال نامگذاری شده‌است.
 ناحیهٔ اِرب: ناحیه‌ای کوچک در کالبدشناسی سطح قفسهٔ سینه جهت شنود صداهای قلبی که مکانش، فضای بین‌دنده‌ای سومِ چپ و در حدود ۳ سانتی‌متر به سمت چپ است که بیشتر صداها و سوفل‌های قلبی در آنجا شنیده می‌شوند.

منابع 

 

استادان دانشگاه لایپزیگ
اعضای هیئت علمی دانشگاه هایدلبرگ
اهالی دنرسبرگکرایس
درگذشتگان ۱۹۲۱ (میلادی)
زادگان ۱۸۴۰ (میلادی)
عصب‌شناسان اهل آلمان
اهالی پالاتن