ابراهیم باکر

ابراهیم باکر (۱۸۵۶–۱۹۴۳م) فقیه حنفی، ادیب و شاعر لیبیایی بود که با لقب «شیخِ مشایخ» تکریم می‌شد. اهل طرابلس بود و هشت سال در دمشق سکونت داشت. هنگامی که به کشور خود بازگشت، در دیوان عالی کشور به عنوان «حاکم» منصوب شد و تا پایان عمر، به مدت ۱۵ سال این منصب را داشت. در مذهب حنفی فتاوی، در ادبیات منظومه و رساله‌ای در علم البیانو رساله‌ای در المنطق را نگاشت.

منابع 

اهالی طرابلس
حنفی‌ها
درگذشتگان ۱۳۶۲ (قمری)
درگذشتگان ۱۹۴۳ (میلادی)
زادگان ۱۲۷۳ (قمری)
زادگان ۱۸۵۶ (میلادی)
شاعران اهل لیبی
فقیهان حنفی
فقیهان اهل لیبی