ابوالفضل سجاوندی

شمس‌الدینْ ابوالفضلْ محمد بن ابی‌یزیدْ طیفورِ سَجاوندیِ غزنویِ قاری عالِم، صوفی، قاری و یزدان‌شناس سدهٔ ششم ه‍.ق بود. وی برای راهنمایی قاریان، نخستین نشانه‌ها را در نگارش قرآن به‌کار برد.

سَگاوَند شهری است در دامنهٔ کوهی به همین نام نزدیکِ سیستان که عربی‌شدهٔ آن سَجاوند است. واژهٔ سَگاوَندی (عربی‌شدهٔ آن: سَجاوَندی) از نام ابوالفضل سجاوندی (نخستین کسی که نشانه‌های وقف را برای راهنمایی درست خواندن قرآن به‌کار برد) گرفته شده‌است.

نشانه‌های سَجاوَندی یا نشانه‌های سَگاوَندی یا نشانه‌های نقطه‌گذاری نشانه‌هایی هستند که برای روشن کردن معنی و مشخص کردن آغاز و انجام عبارت‌ها و جمله‌ها و بندها در نگارش به‌کار می‌روند. این نشانه‌ها، که نشانه‌های نوشتاری هم نامیده می‌شوند، نشانه‌هایی هستند که برای آسان‌تر خواندن یک نوشته، بیان یک احساس، فرمول‌نویسی در ریاضیات و غیره یا ایجاد دگرگونی در تلفظ واژه‌ها به‌کار می‌روند. با همین انگیزه، کاتبان اروپاییِ کتاب مقدس در سده‌های میانه نشانه‌هایی را به‌کار می‌بردند.

منابع

پیوند به بیرون 
 لغت‌نامهٔ دهخدا، درآیند «محمد»
 لغت‌نامهٔ دهخدا، درآیند «سجاوندی»

الهی‌دانان مسلمان
اهالی ایران در سده ۱۲ (میلادی)
ایرانیان قرون وسطی
درگذشتگان ۱۱۶۵ (میلادی)
قاریان قرآن اهل ایران
محققان سنی اسلام
مسلمانان اهل افغانستان
نویسندگان عربی سده ۱۲ (میلادی)