تو استاتنیا نیجلا

تو اُستاتنیا نیجلا (؛ معنای لغوی در زبان ) یک ترانهٔ مشهور، نوستالژیک و خاطره‌انگیز لهستانی است که در سال ۱۹۳۵ میلادی بر روی شعری از زنون فریدوالت، توسط یرژی پترزبورسکی ساخته و اجرا شد.

این ترانه دربارهٔ ملاقات و رویارویی یک عاشق و معشوق، پس از شکستِ عشقی و اندکی قبل از جدایی‌شان است که به‌واسطهٔ اشعار تأمل‌براگیزش، لقب «تانگوی خودکشی» گرفته و تاکنون توسط هنرمندان بی‌شماری بازاجرا شده است که از آن جمله می‌توان به میه‌چسواو فوگ و پیوتر فرونچوسکی اشاره نمود.

علاوه بر آن، این ترانه در برخی آثار سینمایی بکار رفته است که از آن جمله می‌توان به این فیلم‌ها اشاره کرد:
 ۱۹۷۹ - «سیبریایی» اثرِ آندری کونچالوفسکی
 ۱۹۷۹ - «قصهٔ قصه‌ها» اثرِ یوری نورشتاین
 ۱۹۹۰ - «طوطی‌ای که ییدیش حرف می‌زد» اثرِ ایفریم سیویلا
 ۱۹۹۳ - «فهرست شیندلر» اثرِ استیون اسپیلبرگ
 ۱۹۹۴ - «سه رنگ: سفید» اثرِ کریشتوف کیشلوفسکی
 ۱۹۹۴ - «آفتاب‌سوخته» اثرِ نیکیتا میخالکوف

همچنین یک نسخهٔ بی‌کلام از این ترانه توسط نوازندهٔ برجستهٔ ویولن اهل لتونی، «گیدون کرمر» اجرا شده است.

اشعار متن ترانه (نسخهٔ اصلیِ لهستانی)

اشعار متن ترانه (نسخهٔ روسی)

منابع 

 

تانگوها
ترانه‌های ۱۹۳۵ (میلادی)
ترانه‌های روسی
ترانه‌های لهستان
ترانه‌های لهستانی‌زبان