واقع‌گرایی (ادبیات)

واقع‌گرایی ادبی یا رئالیسم ادبی () بخشی از جنبش هنر رئالیستی بود که میانه‌های قرن نوزدهم با سردمداری نویسندگانی همچون استاندال و پوشکین در ادبیات فرانسه و روسیه شکل گرفت و تا اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم ادامه یافت.

واقع‌گرایی اساساً واکنشی به ایده‌آلیسم و رمانتیسم است و نویسندگان منتسب به این سبک می‌کوشند چیزها را آن‌چنان‌که هستند بیان کنند و توصیفات رمانتیک، اغراق‌شده یا صناعت‌گونه در آثارشان کمتر دیده می‌شود.

ناتورالیسم و واقع‌گرایی سوسیالیستی از زیرشاخه‌های این سبک به‌شمار می‌آیند.

سرآغاز رئالیسم ادبی

بالزاک با نوشتن دوره آثار خود تحت عنوان کمدی انسانی قدم تازه ای در عالم ادب برداشت و با اینکه قصد تشکیل مکتب نداشت و تئوری نویس نبود اما پیشوای مسلّم نویسندگان رئالیست شد.

بالزاک هر چند در میان نویسندگان رومانتیک عصر خود می‌زیست، اما تصمیم گرفت اجتماع خود را با همه مشخصات و اسرارش و با همه صفات و عادات و نیک و بدی‌هایی که در آن بود در آثار خویش نشان دهد.

او درمورد ادبیات رمانتیک معتقد بود که «همه ترکیبات ممکن تمام شده و همه اشکال آن کهنه و فرسوده گردیده‌است»، و نشان داد که کار رمان‌نویس در این دوره چیز دیگری است: باید جامعه خود را تشریح کند. او نویسنده را مورّخِ عادات و اخلاق مردم و اجتماع خویش می‌دانست.

جستارهای وابسته 
 تاریخ ادبیات مدرن

منابع

پیوند به بیرون 

ادبیات سده ۱۹ (میلادی)
سده ۱۹ (میلادی)
کتاب‌های سده ۱۹ (میلادی)
نویسندگان سده ۱۹ (میلادی)
واقع‌گرایی (جنبش هنری)
واقع‌گرایی ادبی