بهاءالدین اربلی

بهاءالدین علی اربلی (۱۲۱۳م - ۱۲۹۲م) ادیب، شاعر و نویسنده عراقی در سدهٔ هفتم هجری بود. او با نسب‌های «شیبانی» و «هکّاری» نیز شناخته می‌شود. سبک او ترسّل بودهاست و در برخی اشعارش، مدح «اهل بیت» دیده می‌شود، همچنین رثا، غزل و خمریات نیز سروده است. از آثار اوست «رسالة الطَیف»، «کشف الغُمّة فی معرفة الأئمة»، «التذکرة الفخریة»، «نُزهة الأخبار فی ابتداء الدنیا و قدر القویّ الجبّار»، «مقامات»، «رسائل»، «جلوة العشاق و خلوة المشتاق».

گفته شده که بهاءالدین اربلی،‌ در سال ۶۵۷ هجری به عنوان منشی عطاملک جوینی حاکم عراق منسوب شده است.

منابع 

زادگان ۱۲۱۳ (میلادی)
درگذشتگان ۱۲۹۲ (میلادی)
زادگان ۶۱۰ (قمری)
درگذشتگان ۶۹۲ (قمری)
اهالی اربیل
شاعران دوره عباسیان

نویسندگان اهل عراق
نویسندگان عربی سده ۱۳ (میلادی)
عراقی‌های سده ۱۳ (میلادی)