اکسپلورر ۴۹

اکسپلورر ۴۹  (که با نام 'RAE-B هم شناخته می‌شود) یک ماهوارهٔ مصنوعی به وزن ۳۲۸ کیلوگرم بود که در ۱۰ ژوئن ۱۹۷۳ به منظور مطالعات اخترشناسی رادیویی با موج بلند به فضا فرستاده شد. روی این فضاپیما ۴ آنتن ۲۳۰ متری به شکل یک ضربدر نصب شده بودند که به همین خاطر اکسپلورر ۴۹ یکی از بزرگ‌ترین فضاپیماهای ساخته شده‌است.

پرتاب 
اکسپلورر ۴۹ پس از پایان برنامه فضایی آپولو پرتاب شد. این فضاپیما مستقیماً به مطالعه و آزمایش دربارهٔ ماه نپرداخت و تا پیش از پرتاب فضاپیمای کلمنتاین  در سال ۱۹۹۴، آخرین مأموریت ناسا در ماه به‌شمار می‌رفت.

مدار 
اکسپلورر ۴۹ بخشی از یک مأموریت بزرگتر اخترشناسی رادیویی (RAE) بود که شامل یک زوج کاوشگر است. کاوشگر اول این مأموریت اکسپلورر ۳۸  (RAE-A) بود و اکسپلورر ۴۹ (RAE-B) تکمیل کنندهٔ این زوج است. اکسپلورر ۴۹ برای اندازه‌گیری‌های رادیویی از خورشید، سیاره‌ها و کهکشان راه شیری در مدار ماه قرار گرفت. حوزهٔ کاری این کاوشگر در بازهٔ ۲۵ کیلوهرتز الی ۱۳٫۱ مگاهرتز بود.

اکسپلورر ۴۹ از شیب گرانشی زمین و ماه برای تصحیح جهت (بجای استفاده از موتور یا ژیروسکوپ) استفاده می‌کرد اما از آنجایی که میدان گرانشی ماه یکنواخت و هموار نیست خطاهایی در مسیر و جهت‌گیری این کاوشگر به وجود آمد که برای دانشمندان این مأموریت جالب بود.

منابع 

ویکی‌پدیا انگلیسی (https://en.wikipedia.org/wiki/Explorer_49) بازبینی در ۲ دسامبر ۲۰۱۵

کاوش ماه
ایالات متحده آمریکا در ۱۹۷۳ (میلادی)
برنامه فضایی اکسپلورر
پرواز فضایی در ۱۹۷۳ (میلادی)
فضاپیما
فضاپیماهای پرتاب‌شده در ۱۹۷۳ (میلادی)
مأموریت‌های فضایی در ماه
مأموریت‌های فضایی
ماهواره‌های مدار ماه