هاینکل هائی ۷۰

هاینکل هائی ۷۰  یک هواگرد تک‌موتورهٔ تک‌باله بود که توسط زیگفریدگونتر طراحی و از سال ۱۹۳۲ در شرکت هاینکل کشور آلمان تولید شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد شرکت هواپیمایی لوفت هانزا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار پنج ماه پس از طراحی در  میلادی مورد استفاده قرار گرفت.

تاریخچه
 
به دنبال اعلام نیاز شرکت های هواپیمایی لوفت هانزا و سوئیس ایر برای یک هواپیمای پُرسرعت و قابل رقابت با هواپیمای آمریکایی لاکهید وگا در مسیرهای کوتاه برد، ساخت هاینکل ۷۰ آغاز شد. ویژگی های این هواگرد از بسیاری جهات نقطه‌ عطفی در تاریخ هوانوردی بود. لوفت هانزا در سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ تعدادی از این هواپیما را به منظور خدمات پرواز سریع مابین برلین و شهرهای فرانکفورت، هامبورگ و کلن و همچنین بین دو شهر هامبورگ و کلن آلمان به خدمت گرفت.
علاوه بر نسخه غیرنظامی، نسخه های نظامی این هواپیما نیز توسعه یافت. نیروی هوایی آلمان در دوره رایش سوم از سال  هاینکل ۷۰ را به عنوان هواگرد شناسایی موقت و بمب‌افکن سبک و بعدها به عنوان هواپیمای سفر، خدمات هوایی و هواگرد رابط تا پایان جنگ جهانی دوم استفاده نمود. در جنگ داخلی اسپانیا ۲۸ فروند از آن توسط یگان لژیون کوندور نیروی هوایی آلمان به کار گرفته شد. نیروی هوایی سلطنتی مجارستان در سالهای ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۲ میلادی ۱۸ فروند هواپیمای شناسایی سریع هاینکل مدل صادراتی He 70K (که بعداً He 170A نام گرفت) را به کار گرفت. موتورهای جدید این مدل، حداکثر سرعت هواپیما را از ۳۶۰ به ۴۳۵ کیلومتر بر ساعت افزایش دادند.

مشخصات

عملکرد

این هواپیمای بال پایین تا آغاز سال ۱۹۳۳ در مجموع با ثبت هشت رکورد جهانی سرعت در مسافت و رسیدن به حداکثر سرعت ۳۷۷ کیلومتر بر ساعت (۲۳۴ مایل در ساعت) در مقطعی سریع ترین هواپیمای تجاری جهان بود و همین امر نام مستعار صاعقه  را برای آن به ارمغان آورد.
این هواپیما با بال های بیضوی می توانست تا پنج سرنشین را به عنوان مسافر حمل کند و تنها یک خدمه به عنوان خلبان داشت. یک صندلیِ مسافر دقیقاً پشت صندلی خلبان قرار داشت. جهت چهار صندلی دیگر "عمود بر جهت پرواز" (دو صندلی در سمت چپ و دو صندلی در راست) بود. 
جمع شونده بودن خنک کننده موتور گلیکول و ارابه فرود، حداکثر سرعت پرواز این هواگرد را ۴۰ کیلومتر بر ساعت افزایش داد؛ چرخ کوچک زیر دم قابل جمع شدن نبود.

نقاط ضعف
نقطه ضعف اصلی He 70 در کاربرد نظامی، خطر آتش‌سوزی بود. بخش‌هایی از بدنه این هواپیما از یک آلیاژ منیزیم بسیار قابل اشتعال به نام الکترون ساخته شده بود، اگرچه جنس بیشتر بدنهٔ تک پوستهٔ این هواگرد از آلیاژ دورآلومین بود. الکترون علامت تجاری ثبت شده طیف گسترده ای از آلیاژهای منیزیم است که توسط شرکت بریتانیایی Magnesium Elektron Limited تولید می شود. آلیاژ الکترون بسیار سبک و در عین حال قوی است اما در هنگام اشتعال به راحتی می سوزد و خاموش کردنش دشوار است. علاوه بر این درون هر بال هواپیما یک مخزن سوخت ۲۱۰ لیتری قرار داشت که احتمال خطر را افزایش می داد. مشکلات دیگر عبارت بود از تسلیحات ضعیف، بُرد کوتاه و دید ضعیف از درون کابین که همگی منجر به بازنشستگی پیش از موعد ناوگان مجارستانی He 170A شد.

کاربران

کاربران غیرنظامی

شرکت هواپیمایی دویچه لوفت‌هانزا 
 
خدمات هوایی دریایی امپراتوری ژاپن زیر مجموعه نیروی دریایی امپراتوری ژاپن یک فروند برای آزمایش دریافت کرد.
 
رولز-رویس لیمیتد 
 
سوئیس‌ایر

کاربران نظامی

لوفت‌وافه 
 
نیروی هوایی مجارستان ۱۸ فروند هواپیمای هاینکل مدلِ He 170A از آلمان دریافت کرد. 
 
نیروی هوایی اسپانیا ۱۱ هواپیما از ۳۰ هواپیمای یگان لژیون کوندور نیروی هوایی آلمان را دریافت کرد.

نگارخانه

جستارهای وابسته 
 هاینکل هائی ۱۱۱ 
 فهرست هواگردها

منابع 

 

نخستین پرواز هواگردها در ۱۹۳۲ (میلادی)
هواگردهای ملخ‌پیشین تک‌موتوره
هواگردهای بال پایین
هواگردهای تک‌موتوره
هواگردهای شناسایی نظامی آلمان دهه ۱۹۳۰
هواگردهای ملخ‌دار
هواگردهای هاینکل