ادبیات عاشقانه

ادبیات عاشقانه گونه‌ای از ادبیات است که به بیان موضوع و مضمون عاشقانه می‌پردازد. در ادبیات فارسی، ادبیات عاشقانه زیرمجموعهٔ ادبیات غنایی قرار می‌گیرد. مثنوی و به‌ویژه مثنوی‌های عاشقانه در سبک عراقی شعر فارسی فراوان است. از شاعران شعر عاشقانه می‌توان به سعدی و قاآنی اشاره کرد. مشهورترین منظومه‌های عاشقانه ادبیات فارسی عبارتند از:
 بیژن و منیژه : ابوالقاسم فردوسی
 زال و رودابه : فردوسی
 زهره و منوچهر : ایرج میرزا
 حسن و دل : فتاحی نیشابوری (محمد بن یحیی سیبک)
 خسرو و شیرین : نظامی گنجوی
 خورشید و مهپاره : طبیب قمی
 شیخ صنعان و دختر ترسا : عطار نیشابوری
 عزیز و غزال : سید اشرف‌الدین حسینی (نسیم شمال)
 گل و نوروز : خواجوی کرمانی
 لیلی و مجنون : نظامی گنجوی
 مهر و ماه : جمالی دهلوی
 مهر و مشتری : عصار تبریزی
 ناظر و منظور : وحشی بافقی
 ورقه و گلشاه : عیوقی
 ویس و رامین : فخرالدین اسعد گرگانی
 همای و همایون : خواجوی کرمانی
 یوسف و زلیخا : جامی
 جمشید و خورشید : مستور بیگدلی

ادبیات عاشقانه نمایشی در ایران 
نمایشنامه تراژدی مرگ ایرن شرح درآمیختگی پرحادثه و پر از عشق و نفرت دو سردار دلیر و لایق به نام‌های بهمن و بهرام از یک طرف و خواهران ایلا و ایرن و مادرشان از سوی دیگر است.
سردار بهمن، کامیاب از عشق ایرن، برای فرماندهی ارتش ایران در جنگ سهمگین با چین برگزیده می‌شود، پیروزمندانه تا پایتخت چین پیش می‌رود و آنگاه با توطئه و همدستی بهرام و ایلای کین‌دار و چرخاچرخ روزگار کشته می‌شود. با این رخداد، گام به گام دوزخی هولناک پدیدار می‌شود.

پانویس

منابع 
 

ادبیات
ادبیات ایران
ادبیات فارسی