پسوند دندانی

پسوندهایِ دندانی  در زبان‌هایِ هند و اروپایی، گروهی از پسوندها هستند که با همخوانی دندانی یا لثه‌ای (بیشتر /t/، /d/ یا /ð/) آغاز می‌شوند و برایِ واژه‌سازی از ریشه‌یِ فعل به کار می‌روند.
در زبانِ پارسی، پس‌وندهایِ دندانیِ زیر به چشم می‌خورند:
 پسوندِ دندانیِ /-t/، برایِ ساختنِ بنِ گذشته: ساخت /sɒxt/، سرشت /sereʃt/
 پسوندِ دندانیِ /tæn-/، برایِ ساختنِ مصدر: انداختن /ændɒxtæn/، انباشتن /ænbɒʃtæn/

پسوندِ دندانیِ /tɒr-/ در ساختارهایِ وندیِ انگشت‌شماری به چشم می‌خورد:
 کُنش: گفتار /goftɒr/
 صفتِ کُنش‌پذیر: گرفتار /gereftɒr/
 صفتِ کُنش‌گرِ ساده: خواستار /xɒstɒr/

در این زبان نه تنها ریشه‌یِ فعل، بلکه بُنِ حال (و بسیار به‌نُدرت، بُنِ گذشته) هم می‌توانند کانونِ پسوندهایِ دندانی شوند.

منابع 

 دستورِ زبانِ پارسی: ۲۰×۱. پس‌وندهایِ دندانی

بن‌شناسی واژه
پسوندها