ناامیدی از رحمت خدا

ناامیدی از رحمت خدا به معنی مأیوس شدن از رحمت خدا و بخشایش او، نقطه مقابل رجاء و امیدواری به پروردگار در نظر گرفته شده‌است. ناامیدی از رحمت خدا به عنوان یکی از گناهان کبیره برشمرده می‌شود.

از دیدگاه قرآن 
در قرآن ناامیدی از رحمت خدا نهی شده و نومید شدن از رحمت خدا نشانهٔ گمراهی و کفر و خوی حیوانی انسانِ دور از معنویت دانسته شده‌است.
  (ای بندگان من که بر خود اسراف و ستم کرده‌اید، از رحمت خداوند ناامید نشوید که خدا همه گناهان را می‌آمرزد، زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است.)
 
  (ای کسانی که ایمان آورده‌اید، به درگاه خدا توبه‌ای راستین کنید، امید است که پروردگارتان بدی‌هایتان را از شما بزداید و شما را به باغ‌هایی که از زیر [درختان‏] آن جویبارها روان است درآورد. در آن روز خدا پیامبر [خود] و کسانی را که با او ایمان آورده بودند خوار نمی‌گرداند، در حالی که نورشان از پیشاپیش آنان، و سمت راستشان، روان است می‌گویند: «پروردگارا، نور ما را برای ما کامل گردان و بر ما ببخشای، که تو بر هر چیز توانایی»

از دیدگاه پیامبر اسلام 
محمد دربارهٔ ناامیدی از رحمت خدا گفته‌است: «من دوست نمی‌دارم که دنیا و آنچه را که در آن است با این آیه معاوضه کنم.»

عوامل 
مهمترین عواملی که برای ناامیدی از رحمت خدا برشمرده شده‌است عبارتند از «گناه و اصرار بر آن» و «استعجال».

اصرار بر گناه 
اصرار بر گناه از آن جهت که با انجام زیاد گناه و توبه مکرر، ایمان فرد سست می‌شود و ناامید می‌گردد.

استعجال 
استعجال به آن معناست که فرد دعایی کند و بخواهد به عجله خواسته‌اش برآورده شود. از جعفر صادق در این باره چنین نقل است که:

و لذا از رحمت خدا ناامید می‌گردد.

آثار 
 ترک توبه و استغفار
 فرورفتن در گناه
 کفر یا تباهی دنیا
 تباهی آخرت

جستارهای وابسته 
 شرک به خدا

منابع 

گناهان کبیره در اسلام