دینامیک غشا

یکی از ویژگی‌های برجسته تمامی غشاهای بیولوژیک انعطاف‌پذیری آن‌ها یعنی توانایی آن‌ها برای تغییر شکل بدون از دست دادن یکپارچگی و نشست پذیر شدن آن‌ها است. اساس این ویژگی، میان کنش‌های غیر کوالان میان لیپیدهای موجود در غشای دولایه و آزادی حرکات فردی لیپیدها می‌باشند چراکه آن‌ها به‌طور کوالان به یکدیگر متصل نیستند.
	لیپیدها در غشای بیولوژیک می‌توانند به حالت سیال-منظم یا سیال-نامنظم وجود داشته باشند. در حالت دوم، جنبش‌های دمایی زنجیره‌های آسیل باعث مایع شدن قسمت داخلی دولایه می‌شود. این مایع بودن به‌وسیله دما، ترکیب اسید چرب و محتوای استرولی تحت تأثیر قرار می‌گیرد.
	انتشار فلیپ-فلاپ لیپیدها بین لایه‌های خارجی و داخلی غشاها بسیار آهسته است مگر اینکه توسط فلیپازها، فلاپازها یا اسکرمبلازها به‌طور اختصاصی کاتالیز شود.
	لیپیدها و پروتئین‌ها می‌توانند به‌صورت جانبی در سطح غشا انتشار یابند، اما این تحرک توسط میان کنش‌های پروتئین‌های غشایی با ساختار اسکلت سلولی داخلی و میان کنش لیپیدها با رفت‌وآمدهای لیپیدی محدودشده است. یک نوع از رفته‌ای لیپیدی از اسفنگولیپیدها و کلسترول همراه با یک سری از پروتئین‌های غشایی تشکیل یافته‌اند که توسط GPI به قسمت‌های آسیل اسیدهای چرب بلند زنجیر متصل شده‌اند.
	کاوئولین یک پروتئین اینتگرال است که با لایه‌ی داخلی غشای پلاسمایی در ارتباط بوده و باعث ایجاد انحنا به‌طرف داخل برای ایجاد کاوئولا می‌شود که احتمالاً در انتقال غشایی و انتقال پیام نقش دارند.
	پروتئین‌های اختصاصی دارای دمین های BAR باعث ایجاد انحنای موضعی غشایی شده و واسطه‌ی ادغام دو غشا هستند. که ادغام همراه فرایندهایی مانند آندوسیتوز، اگزوسیتوز و تهاجم ویروسی مشاهده می‌گردد.
	اینتگرین‌ها پروتئین‌های غشایی پلاسمایی هستند که در اتصال سلول‌ها به یکدیگر و حمل پیام بین ماتریکس خارج سلولی و سیتوپلاسم فعالیت دارند.

منابع 

زیست‌شناسی مولکولی
بیوشیمی
زیست‌فناوری
سلول‌ها