میرزا احمد کاشانی

میرزا احمد کاشانی (۱۲۲۹-؟)، متخلص به صبور، شاعر دوره قاجار (سده سیزدهم هجری قمری) است.

زندگی 
میرزا احمد کاشانی، فرزند محمدعلی پسر آقامحمد دنبلی ضرابی (بزرگ خاندان ضرابی) و برادرزاده فتحعلی خان صبا، در کاشان متولد شد و نزد پدر و عموی خویش تربیت یافت و از آنان شاعری آموخت. او از شاعران عهد فتح علی شاه و از ندیمان دربار وی بود که بعد از استقرار عباس میرزا در آذربایجان، از دارالخلافه به آنجا رفت و نزد وی مقام و منزلت پیدا کرد و از منشیان خاص او شد.

در سال ۱۲۲۸ ه‍.ق در جنگ ایران و روس در ارکوان طالش سردار کل لشکر عباس میرزا نایب السلطنه ایران بود و در همین جنگ به دلیل شکست سپاه ایران از سپاه روسیه کشته شد و در همان طالش به خاک سپرده شد.

از خاندان صبا خانواده‌های چندی به جای ماند که همه فضلا و شعرا و بزرگانند مانند فروغ، عندلیب (نوه فتحعلی خان صبا)، محمودخان، میرزا احمد صبور، خجسته و گروهی دیگر از فضلا که هم‌اکنون در قید حیاتند و این خاندان را می‌توان اولین خاندان بزرگ ادبی ایران شمرد که سلسله نسب آنان ازعهد قدیم تا امروز به هم پیوسته و دارای ریاست و جلالت و بزرگی و هنراند.

سبک شعر 
صبور از شاعران دوره سبک بازگشت است و مانند دیگر بازگشتی‌ها در قصیده بیشتر پیرو سنایی، انوری و به ویژه فرخی است و در غزل پیرو سعدی و حافظ. قصیده‌های او بیشتر مدح و ستایش است، هم ستایش پیشوایان دین و هم ستایش درباریان قاجار به ویژه فتح علی شاه، غزل‌های او نیز بیشتر عاشقانه است با چاشنی‌هایی از عرفان و غیره.

قطعه‌های بسیاری نیز دارد که به ویژه از نظر تاریخی و اجتماعی قابل توجه‌اند. روی‌هم‌رفته به گواهی سروده‌هایش شاعری توانا و چیره‌دست است. از صبور دیوان اشعاری به جا مانده که چهار نسخه خطی از آن موجود است.

آثار 
 دیوان صبور کاشانی

منابع 
 الذریعه الی تصانیف الشیعه، شیخ آقا بزرگ تهرانی، جلد ۹، صفحهٔ ۵۹۷
 شاعر گمنام شعر فارسی، فرهنگ اصفهان، شماره ۲۲، زمستان ۱۳۸۰
 ، صفحهٔ ۳۶۷

پانویس 

اهالی کاشان
خاندان ضرابی
شاعران دوره قاجاریان