لغو

در فرهنگ اسلامی،  لَغو به سخن بیهوده و باطل گفته می‌شود که مومنان از آن منع شده‌اند. در لغت، لغو به صدای پرندگان گفته می‌شود که بدون فکر از دهان آن‌ها خارج می‌شود؛ به همین دلیل سخنی بی‌فایده و بیهوده که براساس تفکر نباشد را لغو می‌گویند.

در قرآن 
قرآن بهشت را خالی از لغو توصیف می‌کند:

براساس توصیف قرآن، مومنان به کارهای لغو نمی‌پردازند و از کارهای لغو اعراض می‌کنند: «و چون بر لغو بگذرند با بزرگواری می‌گذرند.»

مصادیق لغو 
جعفر سبحانی افسانه‌های دروغین که هیچ‌گونه آموزندگی ندارند و کلام زشت را لغو می‌داند. ابن تیمیه سماع صوفیان را لغو می‌دانست. در بسیاری از روایات شیعه، موسیقی غنا از مصادیق لغو دانسته شده‌است. تفریحی که در میان انجام کار به منظور تجدید قوا انجام می‌گیرد لغو دانسته نشده‌است.

منابع 

 
 

 

اصطلاحات اسلامی
واژه‌ها و عبارت‌های عربی