دوکوتاه‌آخر

دوکوتاه‌آخر  نوعی پایه (رکن) سه‌هجایی در شعر است. پایهٔ سه‌هجایی دوکوتاه‌آخر وزن شعر رایج در یونان و روم باستان بود. به دوکوتاه‌آخر، پایهٔ سه‌هجایی ضَرب‌آغاز هم گفته شده‌است.

در این وزن، پایه، مرکب از یک هجای بلند و سپس دو هجای کوتاه متوالی است. (به‌شیوهٔ: —)

امروزه در شعر زبان انگلیسی، به پایه‌ای مرکب از یک هجای مؤکد و دو هجای غیرمؤکد، دوکوتاه‌آخر گفته می‌شود.

برای نمونه‌ای از وزن دوکوتاه‌آخر می‌توان به مصراع نخست شعر «اِوَنجِلین» (Evangeline) سرودهٔ هنری وادزورث لانگ‌فلو اشاره کرد که در وزن شش‌پایه‌ای دوکوتاه‌آخر سروده شده‌است:

This is the / forest prim- / eval.  The / murmuring / pines and the / hem locks,

در این مصراع، پنج پایهٔ اول دوکوتاه‌آخرند و پایهٔ آخر بلندآغاز است. قسمت‌های پررنگ (بولد) در سطر، نمایانگر هجاهای بلند و مؤکد، و قسمت‌های غیرپررنگ نشان‌دهندهٔ هجاهای کوتاه و غیرمؤکد هستند. خط اُریب (/) نیز مرز بین پایه‌ها را نشان می‌دهد.

جستارهای وابسته
بیت شش‌پایه‌ای دوکوتاه‌آخر

 منابع 

Stephen Fry (2006), The Ode Less Travelled: Unlocking the Poet within'', Gotham, p. 84, 

پایه‌های عروضی