بی‌اکسیژنی

کمبود اکسیژن دریایی زمانی اتفاق می‌افتد که سطح زیر آب کاملاً از اکسیژن تهی می‌شود. اگرچه اتفاقات بی‌اکسیژنی برای میلیون‌ها سال اتفاق نیفتاده است، اما وقایع زمین‌شناسی نشان می‌دهد که در گذشته این امر با چند رویداد انقراض مصادف شده‌است یا عاملی برای آن انقراض‌ها شده‌است. این انقراض‌های دسته‌جمعی شامل مواردی است که ژئوبیولوژیست‌ها به عنوان علائم زمانی در تاریخ گذاری زیست چینه‌شناسی استفاده می‌کنند. از سوی دیگر، بسترهای گسترده و متنوعی از نقاط و برش چینه گون مرزی جهانی که از اواسط دوره کرتاسه وجود دارد، نشان دهنده رویدادهایی از حالت بی‌اکسیژنی است که با انقراض دسته جمعی همراه نبوده‌است.

سابقه امر 
مفهوم رویداد بی‌اکسیژنی در اقیانوسها، اولین بار در سال ۱۹۷۶ توسط سیمور شلنگر (۱۹۲۷-۱۹۹۰) و زمین‌شناس هیو جنکینز پیشنهاد گردید. به دنبال ارائه این طرح، اکتشافات انجام شده توسط پروژه حفاری دریای عمیق در اقیانوس آرام صورت گرفت. در این تحقیقات یافته‌های مربوط به شیل‌های سیاه و غنی از کربن در رسوبات کرتاسه که در فلات‌های آتشفشانی زیردریایی مانند شاتسکی رایز، فلات مانیهیکی انباشته شده بودند، همراه با زنجیره‌ای از کنش و واکنشهای زمین‌شناسانه شرایط بسیار غیرعادی و کم اکسیژن را در اقیانوس‌‌های جهان ثبت کرده‌اند که چندین دوره گسسته در مقیاس زمانی زمین‌شناسی را در بر می‌گیرد.

جستارهای وابسته 
 هیپوکسی
 آب‌های بی‌اکسیژن
 تأثیرات گرم شدن زمین

منابع

پیوند به بیرون 

 Hot and stinky: The oceans without oxygen
 Hugh Jenkyns talking about the Bonarelli Level and OAEs 

اقیانوس‌نگاری شیمیایی
اقیانوس‌نگاری
اکسیژن
بوم‌آلاینده‌شناسی
بوم‌شناسی آبی
سناریوهای آخرالزمانی
شاخص‌های کیفیت آب
شیمی محیط زیست
علوم زیست‌محیطی