گیرنده آدرنرژیک

گیرنده آدرنرژیک  به گروهی از گیرنده‌های جفت‌شده با پروتئین جی گفته می‌شود که هدف انواع کاتکول‌آمین به ویژه نوراپی‌نفرین (نورآدرنالین) و اپی‌نفرین (آدرنالین) قرار می‌گیرند. بسیاری از یاخته‌ها دارای این گونه گیرنده بوده و در برخورد با کاتکول‌آمین باعث تحریک دستگاه عصبی سمپاتیک می‌شوند. با افزایش سطح کاتکول‌آمین در خون، بدن با گشاد شدن مردمک، تمرکز انرژی و هدایت گردش خون از اندام‌های بدون اهمیت حیاتی به‌سوی ماهیچه‌ها به پاسخ جنگ و گریز می‌پردازد. این سامانه در سال ۱۹۴۸ توسط استاد دانشگاه جورجیا مطرح شد.

گروه‌بندی 
دو نوع گیرنده آدرنرژیک وجود دارند. آلفا و بتا.
 گیرنده آلفا خود به دو زیرگروه آلفا۱ و آلفا۲ گروه‌بندی می‌شود.فنیل آفرین یک آگونیست برای گیرنده آلفا محسوب می‌گردد.
 گیرنده بتا به سه زیرگروه بتا۱ و بتا۲ و بتا۳ بخش می‌شود و هرسه نوع جزو جفت‌شده به جی‌پروتئین هستند.
 از میان ۵ گیرنده سیستم آدرنرژیک فقط گیرنده آلفا ۲ مهاری می‌باشد و بقیه تحریکی‌اند.
 گیرنده‌های آلفا در قاعده مثانه، دیواره عروق، اسفندار پیشابراه و پروستات یافت می‌شوند. در برخورد با آگونیست‌های گروه بتا، غلظت درون‌سلولی پیام‌رسان آدنوزین مونوفسفات حلقه‌ای افزایش می‌یابد.

اپی نفرین (آدرنالین) با هر دو نوع گیرنده آدرنرژیک -آلفا و -بتا واکنش داده و باعث به ترتیب انقباض (تنگی) رگ و اتساع (گشادی) رگ‌ها می‌شود.

جستارهای وابسته 
 گیرنده سطح سلول

منابع 

گیرنده‌های آدرنرژیک
گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی