سیاه‌تاغ

سیاه‌تاغ (Haloxylon ammodendron)  درختچه‌ای است که به خانواده تاج‌خروسیان تعلق دارد. در کشورهای عربی به درخت الغضا یا رمث اسود مشهور است.

شاخه‌های فراوانی دارد و به ارتفاع یک تا متر است و اغلب کروی‌شکل و با پوست خاکستری مایل به سفید است. برگ‌ها نامشخص (نامحسوس) است و گل‌ها منفرد در محور برگه‌های فلسی‌شکل روی شاخه‌های کوتاهی که سرانجام به شاخه‌های رویشی شکننده تبدیل می‌شود قرار دارند. برگک‌ها تخم‌مرغی-پهن و خشن با لبه غشایی‌اند.

سیاه‌تاغ در ایران اغلب در نواحی بیابانی از جمله در استان‌های یزد، سمنان، خراسان، سیستان و بلوچستان، کرمان و هرمزگان می‌روید و در جهان در غرب افغانستان، ترکمنستان، آرال و خزر ، آمودریا، سرزمین‌های پست آسیای مرکزی، چین (مغولستان، سین کیانگ، کانسو) می‌روید.

مزایا و فواید 
در بسیاری از کشورها برای احیای مراتع و جنگل کاری جاده های بیابانی و همچنین در ساخت مبلمان، کاغذ و رنگ استفاده می شود. چوب آن به دلیل سختی، منبع انرژی خوبی بعنوان هیزم و ذغال است و احتراق آن باعث گرمای زیاد و دوره سوختن طولانی می‌شود. 

برگهای آن غذای مناسبی برای بسیاری از حیوانات بیابانی مانند شتر، بز، اویکس عربی و غیره است.

در تثبیت تپه های ماسه ای و جلوگیری از فرسایش خاک نقش اساسی و مهمی دارد. به عنوان بادشکن عمل می کند و در برابر برخورد ذرات ماسه و تجمع آنها روی شاخه هایش مقاومت خوبی دارد.

در خاک و تپه های شنی ثابت و متحرک در بیابان های خشک میروید که میانگین بارندگی در آن سالانه کمتر از 50 میلی متر است. معمولاً خاک های شنی را ترجیح می دهد و  تحمل آن نسبت به سطوح مختلف pH خاک خوب است.

شوری و خشکی را تحمل می کند و با ریشه های بلند و قوی که تا ده ها متر امتداد دارند تا به آب برسند مشخص می شود.

در جمع آوری مواد معدنی ، مواد مغذی، آب و بذر گیاهان یکساله اطراف خود و حفظ آنها از محیط خشن مجاور موثر است.

علاوه بر این، یک پناهگاه امن برای بسیاری از گونه های گیاهی و جانوری است و به حفظ تنوع زیستی کمک میکند.

پانویس

منابع 

 

تاج‌خروسیان
درختان غرب آسیا
درختان در ایران
درختان در چین