زبان‌های دیرین‌سیبری

زبان‌های دیرین‌سیبری  که به آن‌ها زبان‌های دیرین‌آسیایی  هم گفته شده نامی است که زبان‌شناسان برای چهار گروه جداگانه از زبان‌ها استفاده می‌کنند که در شمال خاوری سیبری و خاور دور روسیه صحبت می‌شود. چهار گروه یادشده عبارتند از: ینی‌سئیایی، چوکوتکا-کامچاتکایی (لوئوراوتلان)، یوکاغیر، و دو زبان تک‌خانواده (آینو و نیوْخ).

زبان‌شناسان موفق نشده‌اند تا میان این چهار گروه از زبان‌ها ارتباط خویشاوندی بیابند. هم‌چنین میان زبان‌های دیرین‌سیبری با دیگر زبان‌های جهان نیز رابطه خویشاوندی یافت نشده‌است. اشتراک اصلی میان زبان‌های دیرین‌سیبری این است که این زبان‌ها دیرینه‌تر از زبان‌های غالب امروزی در این منطقه یعنی زبان‌های تونگوزی و ترکی‌تبار هستند. بیشتر گویشوران زبان‌های دیرین‌سیبری امروزه در جامعه تونگوزی‌زبان و ترکی‌زبان منطقه استحاله شده‌اند.

شمار گویشوران زبان‌های دیرین‌سیبری امروزه در حدود ۲۳ هزار نفر است.

دسته‌بندی

جستارهای وابسته 
 زبان‌های دنه-ینی‌سئیایی

منابع 

 Comrie, Bernard (1981). The Languages of the Soviet Union. Cambridge: Cambridge University Press. .
 Maslova, Elena. 2003. A Grammar of Kolyma Yukaghir. Berlin/New York: Mouton de Gruyter.

پیوند به بیرون 

 Вернер Г. К. Палеоазиатские языки  // Лингвистический энциклопедический словарь. — М. : СЭ, ۱۹۹۰. به روسی

زبان‌های دیرین‌سیبری
تاریخ شمال شرق آسیا