اسکالدزکاپارمال

اسکالدزکاپارمال (به زبان نروژی باستان: Skáldskaparmál) به معنی زبان شعر یا بیان شاعرانه متشکل از ۵۰٬۰۰۰ لغت، دومین بخش از مجموعه متون ادای منثور اثر مورخ و سیاست‌مدار ایسلندی اسنوری استورلوسون است. این فصل دنبالهٔ «گیلفاگینینگ» یا گیلفی فریب خورنده و پیش از «هتاتال» یا وزن اشعار قرار دارد. متن اسکالدزکاپارمال دربارهٔ گفتگویی میان آئگیر، ایزد دریای اساطیر نورس و براگی، ایزد سخنوری و شعر رخ می‌دهد. این متون برای مطالعه بیشتر اشعار اسکالدها حاوی اسطوره‌های بیشماری به منظور توصیف واژهٔ کنینگ به کار برده می‌شد، که به شدت با اساطیر نورس باستان و بعدها زبان ایسلندی و آنگلوساکسون مرتبط شد.

در این روایت نیز آسیر پیشاپیش آئگیر را شناسایی کرده‌اند و برای پذیرفتن فریب دادنش آمادگی دارند. آن‌ها از او به گرمی استقبال می‌کنند، و به افتخارش ضیافتی ترتیب می‌دهند، و او را در کنار براگی می‌نشانند. این اسطوره به دو برادر دورف به نام‌های فیالار و گالار مربوط می‌شود که موجودی به نام کواسیر را می‌کشند، خونش را با عسل و آبجو مخلوط می‌کنند و از آن نوشیدنی الهام بخش می‌سازند که هر کس از آن جرعه‌ای بنوشد، فرزانه می‌شود.

منابع 

اسطوره‌شناسی نورس
ادبیات قرون وسطی
سرچشمه‌های اسطوره‌شناسی نورس
شعرهای حماسی