پیمان‌های اسلو

پیمان‌های اسلو به دو موافقتنامه میان حکومت اسرائیل و سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) گفته می‌شود که آغازگر فرایند صلح اسرائیل و فلسطین شده و موجبات تأسیس حکومت خودگردان فلسطین را فراهم آورد.

پیمان اسلو ۱ در سال ۱۹۹۳ و پیمان اسلو ۲ در سال ۱۹۹۵ به امضای یاسر عرفات و اسحاق رابین رسیدند و بیل کلینتون رئیس‌جمهور آمریکا در هر دو پیمان به عنوان میانجی و شاهد حضور داشت. هدف این فرایند رسیدن به یک معاهده صلح بر مبنای قطعنامه‌های ۲۴۲ و ۳۳۸ شورای امنیت سازمان ملل و تحقق «حق تعیین سرنوشت مردم فلسطین» بود. فرایند صلح اسلو با مذاکرات سری نمایندگان ساف و اسرائیل در اسلو پایتخت نروژ آغاز شد و به رسمیت شناختن اسرائیل توسط ساف به عنوان یک دولت قانونی و به رسمیت شناختن ساف توسط اسرائیل به عنوان نماینده فلسطینیان را به همراه داشت.

منابع 

 What Were The Oslo Accords? U.S. Foreign Policy

اسحاق رابین
اسرائیل در ۱۹۹۳ (میلادی)
اسرائیل در ۱۹۹۵ (میلادی)
اسلو در دهه ۱۹۹۰ (میلادی)
تاریخ اسلو
تلاش برای صلح در خاورمیانه
روابط اسرائیل و ایالات متحده آمریکا
روند صلح اسرائیل-فلسطین
سرزمین‌های فلسطینی در ۱۹۹۵ (میلادی)
محدوده مدیریت شهری اسرائیل در ۱۹۹۳ (میلادی)
مصر در ۱۹۹۵ (میلادی)
معاهده‌های اسرائیل
معاهده‌های دولت فلسطین
نروژ در ۱۹۹۳ (میلادی)
نزاع اسرائیل و فلسطین
یاسر عرفات