نهایت‌گرایی نوین فرانسه

سینمای شدت نوی فرانسه یا نهایت‌گرایی نوین فرانسه () اصطلاحی‌ست که نخستین بار توسط جیمز کواند از نشریه آرت‌فروم دربارهٔ دسته‌ای از فیلم‌های هنجارشکن فرانسوی اوایل قرن بیست و یکم به کار رفت؛ فیلم‌های فرانسوا اوزون، گاسپار نوئه، کاترین بریا، برونو دومو و ژولیا دوکورنو و برخی از فیلم‌های کلر دنی، برتران بونلو، پاتریس شرو، لئوس کاراکس و کرالی‌ترین تی از آن‌جمله‌اند.

ویژگی‌ها 
ریشهٔ نهایت‌گرایی نوین فرانسه به سینمای هنری و سینمای وحشت می‌رسد و اگرچه هریک از فیلم‌های متعلق به این جریان مؤلفه‌های سبکی خاص خود را دارند، اما می‌توان گفت انحطاط جنسی، خشونت عریان و اختلالات روانی وجه اشتراک تماتیک آن‌هاست.

جستارهای وابسته 
 تئاتر شقاوت

منابع 

 

جنبش‌های سینمایی
سینمای فرانسه
سینمای فرانسه در دهه ۲۰۰۰ (میلادی)
سینمای فرانسه در دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
مناقشه‌های وقاحت در سینما