سولاریا

سولاریا (Solaria)، سیاره‌ای خیالی است که آیزاک آسیموف اولین بار در کتاب خورشید عریان (۱۹۵۷) از مجموعه کتاب‌های روبات از آن نام برد و سپس در کتاب‌های روبات‌های سپیده‌دم (۱۹۸۳) و مجموعهٔ بنیاد (۱۹۸۶) ظاهر شد.

ویژگی‌ها 
این سیاره، پنجاهمین و آخرین دنیایی است که انسان‌ها در آن ساکن شده‌اند و در کل شامل بیست هزار نفر جمعیت می‌شود. قطر این سیاره ۹۵۰۰ مایل است و درصد خاک حاصلخیز آن بیشتر از زمین و معادنش کمتر از زمین است. این سیاره کاملاً خودکفا بوده و در تولید و تنوع روبات‌ها بسیار پیشرفته است و به دیگر دنیاهای فضایی روبات صادر می‌کند. جمعیت این سیاره بیست هزار نفر است و در بین تمام دنیاهای فضایی دارای بالاترین نسبت تعداد روبات‌ها به تعداد جمعیت است (ده‌هزار به یک).

مردمان سولاریا کاملاً از یکدیگر مجزا زندگی می‌کنند و به جز در شرایط استثنایی، هرگز همدیگر را از نزدیک نمی‌بینند و برای ارتباط با هم، از فناوری‌های مشاهده از راه دور با فناوری‌های پیشرفته سه‌بعدی استفاده می‌کنند. در این سیاره تقریباً برای هر زن و شوهر و گاهی برای هر شخص ایالتی مجزا و پهناور وجود دارد که گاه تا چند هزار مایل مربع مساحت دارد. از این ترس سولاریی‌ها در برخورد با یکدیگر و تابوی ملاقات نزدیک، گاهی در مقالات و نوشتارهای علمی استفاده شده‌است.

جستارهای وابسته 
 اورورا (سیاره) - سیاره‌ای دیگر که در کتاب‌های آسیموف از آن یاد شده‌است و بعد از سولاریا، دومین قدرت جهانی در تولید و بکارگیری ربات است.

پانویس

منابع

پیوند به بیرون 
 ژاپنی‌ها همچون سولاریایی‌ها
 دربارهٔ کتاب خورشید عریان

مکان‌های تخیلی
بنیاد (مجموعه کتاب)
حضور از دور در ادبیات داستانی
سیاره‌ها در ادبیات داستانی
سیاره‌های بنیاد کهکشانی
فضا در ادبیات داستانی
ویکی‌سازی رباتیک