پیوگلیتازون

پیوگلیتازون (Pioglitazone) نوعی داروی کاهنده قند خون است
که در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو استفاده می‌شود.

سازوکار اثر دارو 
پیوگلیتازون باعث کاهش مقاومت به انسولین در بافت‌های بدن شده و علاوه بر اینکه باعث افزایش برداشت گلوکز توسط بافت‌های محیطی می‌شود، موجب کاهش برون ده گلوکز کبد نیز می‌گردد.

دوز دارو 
در بالغین، ابتدا ۳۰-۱۵ میلی گرم یک بار در روز از راه خوراکی که در صورت نیاز می‌توان دوز دارو را تا ۴۵ میلی گرم در روز افزایش داد.

تداخل‌های دارویی 
پیوگیتازون می‌تواند موجب کاهش تاثیر داروهای ضد بارداری هورمونی شود.

فارماکوکینتیک دارو 
غذا موجب می‌شود مدت زمان لازم برای رسیدن به اوج غلطت پلاسمایی افزایش یابد، اما بر روی میزان کلی جذب دارو اثری ندارد.

دارو و متابولیت‌های آن تا میزان ۹۸ درصد به پروتئین‌های پلاسما و به طور عمده آلبومین متصل می‌شوند.
متابولیسم دارو کبدی است.
دفع دارو تا حد زیادی از طریق ترشح در صفرا و دفع از راه مدفوع و همچنین ترشج در ادرار است. نیمه عمر پیوگلیتازون سه تا هفت ساعت است.

منع مصرف 
 حساسیت به دارو یا ترکیبات فرمولاسون دارو
 دیابت نوع یک
 بیماری فعال کبدی
 زمانی که سطح ALT بیش از ۵٫۲ برابر حد طبیعی است
 سابقه زردی در پی مصرف سایر تیازولیدین دیون‌ها
 نارسایی احتقانی قلب کلاس III و IV.

موارد احتیاط 
خیز (خیز).

مصرف در بارداری و شیردهی 
در این زمینه داده‌های کمی در دست است و نباید در طی بارداری و شیردهی استفاده شود.

عارضه‌های جانبی 
سردرد، خیز ، نارسایی قلب ،سینوزیت، فارنژیت ،کم خونی ،افزایش وزن، دردهای ماهیچه‌ای، عفونت‌های تنفسی , اختلالات دندانی، تشدید دیابت، هیپوگلیسمی (در ترکیب با سایر داروهای کاهنده قند خون)

شکل‌های دارویی 
قرص‌های پانزده، سی و چهل و پنج میلی گرمی.

منابع 

الای لی‌لی اند کامپنی
پیریدین‌ها
تیازولیدیندیون‌ها
فنول اترها
گروه 2A مواد سرطان‌زای مرکز جهانی تحقیقات سرطان