حرف تعریف

حرفِ تَعریف یا شِناس‌واژه، واژه یا پیشوند یا پسوندی است که با نام‌واژه (اسم) به کار می‌رود تا آن را شناس سازد. در برخی زبان‌ها حرف تعریف افزون بر شناس‌سازی نام‌واژه، شمار آن را نیز نشان می‌دهد.

شیوه‌های شناس‌سازی در زبان فارسی
به‌وارون زبان‌هایی مانند فرانسوی، انگلیسی، عربی، آلمانی و... که در آن‌ها از پایه گمان بر ناشناس بودن نام‌واژه‌هاست،‌ در زبان فارسی گمان بر شناس بودن نام‌واژه‌ها است. ازاین‌رو در انگلیسی یا عربی می‌بینیم هنگامی که واژه‌ای را بخواهیم شناس‌سازی کنیم باید از «the» یا «أل»  بهره ببریم. در فارسی این روند واژگونه است. اینچنین که چون همهٔ نا‌م‌واژه‌ها یکسره شناس هستند پس باید برای ناشناس کردن آن‌ها از شناسهٔ نکره بهره برد. فراوان‌ترین این شناسه‌ها در فارسی «ی» نکره است. برای نمونه هنگامی که با واژهٔ مُرد در جملهٔ: «پیرمرد مُرد» روبه‌رو می‌شویم ذهن یک فارسی‌زبان خودبخود به کسی آشکار و شناخته‌شده بازمی‌گردد. بنابراین این واژه بی‌هیچ شناسه‌ای خودبخود شناخته‌شده یا شناس است. هنگامی که این جمله به انگلیسی برگردانده می‌شود می‌بینیم که نهاد باید شناس‌واژه بگیرد: «the oldman died» «پیرمرد مُرد». اکنون برای ناشناس کردن این واژه که نقش نهاد را در جمله دارد می‌باید از شناسه نکره بهره ببریم که می‌تواند همان «ی» نکره ساز باشد. هنگامیکه که شناسه نکره به همان نهاد افزوده می‌شود جمله با معنایی دگرگون همراه می‌شود: «پیرمردی مُرد». نهاد در این جمله آشکارا ناشناس شده‌است که اگر بخواهیم به انگلیسی آن را برگردانیم می‌شود: «an oldman died». با این همه، در کنار شناسهٔ نکره در فارسی شناس‌واژه‌هایی هم یافته می‌شود که به شکل گسترده‌ای برای شناس‌سازی روشمند به کار می‌روند. آن‌ها از قرار زیرند:

پسوند "ه" 
این پسوند در فارسی گفتاری کاربرد فراوانی دارد هرچند به واسطه ادبیات داستانی معاصر رفته رفته کاربرد نوشتاری هم پیدا کرده‌است: "پسره رو دیدی"، "کتابه رو خریدم"، "زنه رفت".

حرف اشاره "آن" 
این روش جنبه رسمی تر و نوشتاری تری دارد: "آنکه آمده بود رفت"، "آن کتاب را خریدی؟"

ضمیر "ش" نمایه ساز
از این روش برای شناس‌سازی مفعول بهره برده می‌شود و کاربرد آن هم فراوان است: "مردی رو که دیدیش..."، "غذا رو خوردمش"؛ یا در ادبیات:"او را فرود آوریدش تا بیاساید" (تاریخ برامکه)

منابع 

اقسام کلمه
دستور زبان