گویش شمال فارس

گویش شمال فارس یا  سرحدی، گویش فارسی رایج در منطقه سرحد فارس، یعنی شهرستان‌های اقلید، آباده، خرمبید، بوانات و سرچهان در استان فارس و همچنین شهرستان سمیرم در استان اصفهان، و شهرستان ابرکوه در استان یزد است. این گویش از لهجه‌های همسایه مثل لهجه اصفهانی و شهرضایی در شمال، یزدی در شرق، شیرازی و باصری در جنوب و چهارمحالی در غرب متمایز است و می‌توان گفت گویشی از زبان فارسی به‌شمار می‌آید و از تمامی لهجه‌های مناطق اطراف تأثیر گرفته‌است.

افعال

خود فعل 
بعضی افعال به جای آنکه شکل امروزی آن که در تهران رایج است، از شکل قدیمیتر آن همانند فارسی جنوبی استفاده می‌شود.

صرف فعل

ماضی ساده رفتن

مضارع اخباری اِسِدَن

اسامی

علامت‌های اسم معرفه 
با اضافه کردن «وکه» به اسم
 مداد وکه (Medâduke) --> همان مداد
 مرد وکه (Marduke)--> همان مرد

این شاخصه علاوه بر این لهجه، در لهجه‌های استان یزد و در زبان کردی و لهجه فارسی کرمانشاهی مشاهده می‌شود.

حروف اضافه 
در حروف اضافه این لهجه نیز تفاوت‌هایی با سایر لهجه‌ها وجود دارد. به‌طور مثال «که» به صورت «خُو» (/xo/) و حرف اضافه «با» به صورت «خود» (/xɔd̪/) گفته می‌شود.

منابع 

گویش‌های زبان فارسی
یزدی