۴-بیت

در معماری رایانه، متغیرها، آدرس‌ها یا واحدهای داده‌ای ۴-بیتی آنهایی هستند که حداکثر ۴ بیت طول دارند. همچنین سی‌پی‌یو و معماری‌های ای‌یوال ۴-بیتی هستند که بر اساس رجیستر، گذرگاه‌های آدرس یا گذرگاه‌های داده با این اندازه کار می‌کنند.

بیشتر ریزپردازنده‌ها که طول کلمهٔ ۴-بیتی داشتند در دههٔ ۱۹۷۰ پدید آمدند. تی‌ام‌اس ۱۰۰۰، اولین ریزپردازندهٔ، تک-تراشه، یک سی‌پی‌یوی ۴-بیتی بود که از معماری هاروارد پیروی کرده و یک رام با دستور روی تراشه (۸-بیت دستور) و یک رم با داده بر روی تراشه (۴-بیت داده) داشت. اولین ریزپردازندهٔ تجاری اینتل ۴۰۰۴ بی‌سی‌دی بود که برای کارهای محاسباتی در سال ۱۹۷۱ ساخته شد؛ این ریزپردازنده طول کلمهٔ ۴-بیتی، دستورالعمل ۸-بیتی و آدرس ۱۲-بیتی داشت.

پردازنده‌های ساترون، که در ماشین حساب‌هایی چون ماشین حساب مهندسی اچ‌پی-۴۸ استفاده می‌شد، مانند اینتل ۴۰۰۴ مکانیزم ۴-بیتی داشتند.

دههٔ ۱۹۷۰ شاهد ظهور کاربر نرم‌افزاری ۴-بیتی مانند ماشین حساب‌های جیبی در بازار بود.

جزئیات 
با ۴-بیت می‌توان ۱۶ ارزش مختلف ایجاد کرد. تمام اعداد شانزده‌شانزدهی تک رقمی می‌توانند در ۴-بیت نوشته شوند. اعداد ده‌دهی کد شده به صورت دودویی یک روش برای کدگذاری دیجیتال به صورت ده‌دهی است که هر رقم ده‌دهی به وسیلهٔ ۴-بیت نمایش داده شوند.

فهرستی از پردازنده‌های ۴-بیتی 
 تی‌ام‌اس ۱۰۰۰
 اینتل ۴۰۰۴
 اینتل ۴۰۴۰
 هسته ام‌ای‌آرسی۴ اتمل
 سری تی‌ال‌سی‌اس-۴۷ توشیبا
 ساترون اچ‌پی
 میکروپی‌دی۷۵ایکس ان‌ئی‌سی
 میکروپی‌دی۶۱۲ایکس‌ای (متوقف شده)، میکروپی‌دی۶۱۳ایکس، میکروپی‌دی۶ایکس ریزکنترل‌گر‌های فرستنده‌های از راه‌دور مادون قرمز ان‌ئی‌سی (هم‌اکنون رنساس)
 خانواده‌های ئی‌ام۶۶۰۰ و ئی‌ام۶۵۸۰ ئی‌ام میکروالکترونیکس
 خانوادهٔ اس۱سی۶۳ اپسون

منابع 

 

واحد داده