آنارشیسم سبز

آنارشیسم سبز یا اکو-آنارشیسم یک مکتب فکری منشعب از آنارشیسم با تأکید ویژه بر دغدغه‌های زیست‌محیطی است. نظریه آنارشیسم سبز، آنارشیسم را فراتر از نقد تعاملات میان انسان گسترش میدهد و شامل نقد تعاملات میان انسان و محیط زیست نیز می‌شود، آنارشیسم سبز در عمل اندیشه ای انقلابی است که نه‌تنها طالب آزادی نوع بشر است بلکه خواهان ایجاد آزادی برای انواع غیر بشری نیز است و هدف آن به وجود آوردن یک جامعه آنارشیست پایدار محیط زیستی است.

اندیشه‌های آنارشیست آمریکایی هنری دیوید تورو در کنار افرادی چون لئو تولستوی و الیزه رکلو بیشترین تأثیر را در شکل‌گیری و تکامل آنارشیسم سبز داشت. آنارشیسم سبز به‌طور طبیعی اصول خود را فراتر از مناسبات انسانی تعریف می‌کند و روابط میان موجودات انسانی و غیرانسانی را در نظر می‌گیرد. از نگاه آنارشیست‌های سبز، یک کنش انقلابی به آزادی نوع بشر تقلیل پیدا نمی‌کند بلکه رهایی دیگر گونه‌های غیرانسانی را نیز در برمی‌گیرد؛ و این هدف از راه ساخت یک جامعه آنارشیستی پایا و زیست‌محیط محور به دست خواهد آمد.

در اواخر قرن نوزدهم، از تلفیق مکاتب آنارشیسم و طبیعیت‌گرایی در محافل آنارشیسم فردگرا در فرانسه، اسپانیا، کوبا و پرتغال، مکتب آنارکو-ناتوریسم پدید آمد. از مهم‌ترین جریان‌های معاصر که به نوعی آنارشیسم سبز به حساب می‌آیند می‌توان به آنارشیست‌های بدوی‌گرا و بوم‌شناسی اجتماعی همچنین آنارکو ویگانن‌ها اشاره داشت. تعدادی از متفکران به نام این تفکر شامل آنارشیست‌های بدوی‌گرا می‌شوند که فناوری را مورد نقد قرار داده و بیان می‌دارند که آنارشیسم از راه خروج از مناسبات تمدن‌محور حاصل خواهد شد. همچنین آنارکو ویگان اعتقاد دارند رهایی انسان و حیوانات جدایی ناپذیر هستند؛ و در نهایت اینکه به عقیده بوم‌شناسی اجتماعی، غلبه طبقاتی انسان بر طبیعت ریشه در غلبه طبقاتی انسان بر انسان دارد.

منابع 

آنارشیسم سبز
آنارشیست‌های سبز
جبهه آزادی‌بخش جانوران
جبهه آزادی‌بخش زمین
جنبش‌های حقوق جانوران
حقوق جانوران
رفاه جانوران
ساده‌زیستی
سیاست‌های سبز
نظریه‌های سیاسی