گویش یهودی-اصفهانی

یهودی-اصفهانی گویشی است که توسط کلیمیان اصفهان در مرکز ایران صحبت می‌شود. این گویش یکی از گویش‌های زبان‌های ایران مرکزی است که خود جزئی از زبان‌های ایرانی شمال غربی است. در دوران باستان گونه زبانی شهر اصفهان احتمالاً به این گویش بسیار شبیه بوده که در میان اجتماع کلیمیان بر جا مانده اما در بین اجتماع مسلمان ، با بر جا گذاشتن تأثیراتش روی نوع پارسی اصفهان، از بین رفته‌است.

تحول آواشناسی
واکه بسته پسین گرد اولیه، حتی در وام‌واژه‌های عربی، عموماً به واکه پیشین ناگرد به پیش رانده شده همان طور که در خین («خون»)، پیر («پسر»)، میش(«موش»)، دیز («دود»)، ثیر («قرمز، سرخ»)، عاریس («عروس»)، حاثیت («حسود»)، طیل («طول») با این وجود، این تغییر در گویش کلیمیان اصفهان همه‌شمول نیست: ، ثوذوئِه («می‌سوزد»)، دوشنوئِه («می‌دوشاند»)، گوشد («گوشت»).

واکه باز پسین گرد اولیه پیش از همخوان‌های خیشومی به u تبدیل میشود: اومِه («آمد»)، زوماز («داماد»)، (وِ)مون/موند («مان/ماند»)، اون («آن»)، وون («آنجا»).

ضمیرها

فعل‌ها

صرف فعل
نمونه صرف فعل برای بَردَن «بُردن»:

پیوند به بیرون 
چند نمونه از گویش کلیمیان اصفهان

منابع 

Isfahan xix. JEWISH DIALECT – Encyclopaedia Iranica

زبان‌های ایران مرکزی
زبان‌های ایران
زبان‌های ایرانی در خطر
زبان‌های یهودی-ایرانی
لهجه‌های زبان فارسی
یهودیان اهل ایران