ارزیابی پرستاری

ارزیابی پرستاری جمع‌آوری اطلاعات در مورد وضعیت فیزیولوژیکی، روان شناختی، معنوی، اقتصادی و سبک زندگی فرهنگی _اجتماعی یک بیمار است. ارزیابی، مرحله اول و از فرایند پرستاری محسوب می‌شود که در آن پرستار از نیازهای هر بیمار یک ارزیابی کامل و جامع دارد. هدف از این مرحله، شناسایی مشکلات واقعی یا بالقوه بیمار و برنامه‌ریزی جهت درمان سریعتر آن‌ها می‌باشد.

برای مثال، یک پرستار در ارزیابی خودش از بیمار  بستری در بیمارستان، نه تنها علل فیزیکی و تظاهرات درد، بلکه از مشکلات روانی، سابقهٔ فامیلی و شیوهٔ زندگی و اینکه آیا می‌تواند کارهای شخصی‌اش را انجام دهد یا نه، نیز می‌پرسد.

مراحل ارزیابی 
پرستاران در چهار مرحله بیماران را ارزیابی می‌کنند:
 ارزیابی نخستین: که به وسیلهٔ گزارش‌های پیش از رسیدن بیمار به بیمارستان و معاینات اولیه وی بدست می‌آید.
 ارزیابی مرحلهٔ دوم: بر اساس آن تصمیم می‌گیرند که آیا بیماران جهت پیگیری روند درمان باید به اتاق عمل، بخش مراقبت‌های ویژه یا به مرکز درمانی دیگر انتقال یابند یا خیر؟
 ارزیابی مرحله سوم: پس از بستری شدن بیمار در بیمارستان و به صورت روزانه بایستی صورت گیرد.
 ارزیابی مرحله آخر: این ارزیابی مرحله آخر فرایند پرستاری را تشکیل می‌دهد که هدف آن بررسی اثر بخشی مراقبت‌های پرستاری و اصلاح آن‌ها می‌باشد.

انواع اطلاعات 
 ذهنی: فقط توسط بیمار حس می‌شود. مانند: حالت تهوع، عصبی بودن
 عینی: این اطلاعات توسط پرستار قابل دیدن و اندازه‌گیری اند مانند: تب

منابع اطلاعاتی 
 خود بیمار (اولین و بهترین منبع)
 خانواده
 تاریخچهٔ پزشکی و معاینات فیزیکی
 گزارش‌های آزمایشگاهی
 سایر مطالعات تشخیصی

جستارهای وابسته 
 ناندا(NANDA)
 پرستاری
 مداخلات پرستاری

منابع

پیوند به بیرون 

آزمایش بالینی
تخصص‌های پرستاری
عنوان‌های حرفه‌ای و گواهی‌نامه‌های پرستاری
مشاغل بهداشت و درمان