تک‌گویی نمایشی

تک‌گویی نمایشی یکی از شگردهای ادبیات داستانی و ادبیات نمایشی است. شیوه‌ای در روایت است و آن گفتار یک سویه و انفرادی راوی داستان یا شعر است که خطاب به مخاطبی خاص بیان می‌گردد و ضمن آن موقعیت راوی و موضوع گفتار نیز مشخص می‌شود. حرف و سکوت و صدای پای آب به ترتیب نمونه‌هایی از به کارگیری این شیوه در داستان و شعر فارسی است. تفاوت تک گویی نمایشی با حدیث نفس در این است که حدیث نفس مخاطبی ندارد. برخی این شیوهٔ روایت را خاص شعر می‌دانند.

پانویس

منبع 
 

ادبیات
ادبیات داستانی
درام
سبک‌های شعر
روایت‌شناسی
واژگان فیلم و سینما