فلوکس

فلوکس یا گُلِ آتشی  سرده‌ای است از گُل‌آتشیان علفی، با حدود ۶۷ گونه‌. این گیاهان عموما چندساله یا نیمه‌درختچه‌ای و به‌ندرت یک‌ساله هستند. بیشتر گونه‌های فلوکس در آمریکای شمالی (یک گونه در سیبری) مشاهده شده‌اند.

ویژگی‌ها

ظاهر 
گل‌های گلِ‌آتشی(فلوکس) به‌ندرت منفرد و کاسه آنها لوله‌ای یا استکانی ـ لوله‌ای است که اغلب کرک‌های غده‌ای دارد؛ جام گل آنها قیف‌شکل و به‌ندرت لوله‌ای باریک یا صاف یا کرک‌دار با لَپ‌های کامل یا دوقسمتی تخم‌مرغی یا مستطیل است؛ پرچم‌های آنها کوتاه و به‌هم‌پیوسته و محصور در جام است؛ برگ‌های گیاهان این سرده کامل است و در پایین ساقه متقابل و در بالای ساقه متناوب است.

کشت 
گلِ‌آتشی در مکانهای آفتابی و نیمه‌آفتابی و خاکهای حاصل‌خیز و مرطوب با زهکش مناسب به‌خوبی رشد می کند و از اواسط بهار تا اواخر تابستان گل می‌دهد. این گیاه تا حدودی سرما را تحمل می‌کند.

گلِ‌آتشی در ایران 
فلوکس باغچه‌ای، شناخته‌شده‌ترین گونه این گیاه، به ایران وارد شده و برای گلهای زیبا و رنگارنگش در باغچه‌ها و پارکها کاشته می‌شود.

فلوکس معمولی ساقه راست با بلندی حدود ۴۵ سانتی‌متر و شاخه‌های منشعب دارد. برگهای آن کشیده و نوک‌تیز با قاعده قلبی‌شکل است. گلهای فلوکس به‌صورت گروهی در گل‌آذین خوشه‌ جای دارد. رنگ گلها بسته به رقم سفید، زرد، آبی، بنفش و قرمز تیره است و از اواخر بهار تا اوایل پاییز می‌شکفند. این گیاه را با کاشت بذر زیاد می کنند.

نگارخانه

منابع 
 واژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان سال ۱۳۸۹ (مجموع هشت دفتر فرهنگ واژه‌های مصوّب فرهنگستان)

گل آتشی
گل‌آتشیان
گیاهان باغی