سه نشان هستی

سه نشان هستی  نوع توصیف بوداییان برای شیوه‌ای است که اشیاء و موجودات در جهان وجود دارند. برپایه این آموزه، تمامی موجودیت‌هایی که می‌بینیم و می‌پنداریم یعنی همه آنچه که در پی عدم آگاهی ما از علل وجود رنج برای ما پدیدار شده، aniccā یا نا پایداری هستی و تغییرات مدام و عدم ثبات آن است. duḥkha یا رنج بدین معنا که همه نمودها در عالم هستی، به اعتبار نا پایداری و نپایندگی‌شان، رنج‌آورند و به این نمی‌ارزند که انسان به آنها دل ببندد. و با توجه به اینکه هستی مدام در حال دگرگونی است و از سویی داشتن خود در یک معنا پایندگی و ثبات است در آیین بودا خود (تغییرناپذیر) وجود نداشته و anātman غیر خود هستند.

بنا بر سنت بودایی، درک کامل سه نشان هستی (نپایندگی، رنج، و ناخودی) باعث یافتن راه پایان رنج‌ها می‌شود.

منابع 

 Bodhi, Bhikkhu (2003). The Connected Discourses of the Buddha: A Translation of the Samyutta Nikaya. Somerville, MA: Wisdom Publications. p. 1457.

آخرت‌شناسی بودایی
مفاهیم فلسفی بودایی
مکتب پیرهونی
هستی‌شناسی