کنسرتو گروسو

کنسرتو گروسو یا کنچـِرتو گروسو  (معنای ایتالیایی: کنسرتِ بزرگ) فرمی از موسیقی باروک است که در آن زمان به وجود آمده‌است. این فرم بسیار شبیه به کنسرتو است، که بعد از کنسرتو گروسو توسعه یافت و بسیار مقبول‌تر شد. از نقاط برجسته آن گروه کوچک تکنوازان اجراکننده آن در مقابل یک ارکستر کامل است. این گروه کوچک معمولاً شامل دو ویولن، فاگوت و همچنین سازهای بادی بود. گروه دیگر که کمی بزرگتر بود شامل سازهای زهی نیز می‌شد.
استفاده از این فرم در دوران کلاسیک کاهش یافت ولی در دوران رومانتیک و مدرن آهنگسازان دوباره آن را احیا کردند.

برخی از آهنگسازان کنسرتو گروسو  
 آلساندرو استرادلا
 آرکانجلو کورلی 

 آنتونیو ویوالدی
 یوهان سباستیان باخ
 جرج فردریک هندل
 ایگور استراوینسکی
 فیلیپ گلس
 رالف وان ویلیامز

منابع

پیوند به بیرون 

کنسرتو گروسو
کنسرتو
کلمات و عبارات ایتالیا