طایفه لجعی

نام طائفه لجعی (لجه‌ای) برگرفته‌شده از لجه معرف به لجه فرزند عرب است  که در اواسط حکومت صفویان به علت درگیری قومی و فشار صفویان در حوزه سیستان قدیم از این منطقه به سرحدات پاکستان مهاجرت کردند؛ و هنوز چندین هزار نفر به صورت متمرکز و پراکنده در آنجا زندگی می‌کنند. در حال حاضر گروه زیادی از این طایفه در سیستان بیشترین جمعیت را در خود جای داده است. مناطقی از جمله ده‌ نائب، شهرک محمدشاه کرم، جناقسور، نیمروز در افغانستان، زاهدان، مازندران و کوه‌های اطراف زاهدان (مورکوه) در ایران و بخش بزرگی از مناطق مرزی پاکستان و افغانستان [صالحه و چاگه(چاغی)] ساکن هستند. تعدادی زیادی نیز در سدۀ اخیر بعلت خشکسالی به ترکمن صحرا و کشورهای استقلال‌یافته از اتحاد جماهیر شوروی (ترکمنستان و آذربایجان) و حتی خود شوروی مهاجرت کردند؛ که اکثر آنان با فامیل‌های لجعی (لجه‌ای) شناخته می‌شوند. این طایفه چند تیره دارد که می‌توان از تیرهای مستیان زهی، کِچی‌زهی، دادخدازهی، لشکرزهی، لولنگزهی، جمشیرزی و مزارزهی نام برد.

ریشه‌شناسی
لجه در فرهنگ عمید به‌معنای میانۀ دریا، در معنای قدیمی به‌معنای جماعت بسیار است. لجه در زبان مازندرانی: خون لخته شده. در لغتنامه دهخدا [ ل ُج ْ ج َ ] میانه آب دریا و مَعظم آن است. دورترین موضع دریا. آنجای دریا که آب بیشتری دارد. جایی که آب بسیار باشد. عمیق ترین مَوضِعِ دریای ژرف.

در شعر

پیوند به بیرون
 لجه - فرهنگ دهخدا
اقوام در ایران
بومیان غرب آسیا
جوامع مسلمان
عشایر ایران
مردمان ایرانی‌تبار
سیستان
استان سیستان و بلوچستان
اقوام آسیا
اقوام خاورمیانه
اقوام در افغانستان
اقوام در ایران
اقوام در پاکستان
بلوچ‌ها
جامعه بلوچ
گروه‌های اجتماعی ایالت بلوچستان پاکستان
گروه‌های قومی جداشده توسط مرزهای بین‌المللی
ولایت نیمروز