Adimenaren filosofia

Adimenaren edo gogamenaren filosofia, ontologia eta adimenaren izaera, eta gorputzarekin duen harremana aztertzen dituen filosofiaren adarra da. Adimen-gorputzaren arazoa gai paradigmatikoa da adimenaren filosofian, nahiz eta beste hainbat gai jorratzen diren, hala nola, kontzientziaren arazo gogorra zein egoera mental batzuen izaera. Aztertzen diren adimenaren alderdiak honako hauek dira: gertakari mentalak, funtzio mentalak, propietate mentalak, kontzientzia eta bere korrelazio neuronalak, adimenaren ontologia, kognizioaren eta pentsamenduaren izaera, eta adimenak gorputzarekin duen harremana. 

Dualismoa eta monismoa dira adimena-gogoa problemaren gainean pentsatzeko bi eskola nagusiak, nahiz eta ikuspegi ñabartuak sortu diren, kategoria batean edo bestean argi sartzen ez direnak.

 Dualismoak mendebaldeko filosofian René Descartes-i esker sartzen da XVII. mendean. Descartes bezalako substantziaren dualistek adimena modu independentean existitzen den substantzia bat dela argudiatzen zuten, eta propietate dualisten jarraitzaileek berriz, adimena garunetik sortzen diren eta murriztu ezin diren propietate independenteen multzoa dela diote, baina ez dela substantzia bereizia.
 Monismoa adimena eta gorputza ontologikoki antzemanezinak diren entitateak direla dioen jarrera da, ez menpeko substantziak. Ikuspegi hau mendebaldeko filosofian Parmenidesek K.a. V. mendean defendatu zuen, eta geroago Baruch Spinoza arrazionalistak defendatu zuen XVII. mendean. Fisikalistek teoria fisikoak postulatutako entitateak soilik existitzen direla diote, eta prozesu mentalak azkenean entitate horien arabera azalduko direla teoria fisikoak eboluzionatzen jarraitzen duen heinean. Fisikalistek hainbat jarrera mantentzen dituzte propietate mentalak propietate fisikoetara murrizteko aukeren inguruan (horietako askok jabetza-dualismoaren forma bateragarriak hartzen dituzte), eta propietate mental horien egoera ontologikoa ez dago argi. Idealistek adimena existitzen den guztia dela, eta kanpoko mundua mentala bera dela, edo adimenak sortutako ilusio bat dela diote.Ernst Mach eta William James bezalako monista neutralek diote munduko gertaerak mental (psikologiko) edo fisikotzat har daitezkeela, sartzen diren harreman sarearen arabera. Eta Spinoza bezalako alderdi bikoitzeko monistak posizioari atxikitzen zaizkio, badagoela beste substantzia neutroren bat, eta biak materia zein adimena substantzia ezezagun horren propietateak direla. XX. eta XXI. mendeetan ohikoenak diren monismoak fisikoismoaren aldaerak izan dira, posizio horien artean daudela konduktismoa, identitate motaren teoria, monismo anomaloa eta funtzionalismoa.

Adimenaren filosofo moderno gehienek jarrera fisikalista erreduktibo edo fisikalista ez-erreduktiboa hartzen dute, eta forma ezberdinetan mantentzen dute burua ez dela gorputzetik bereizitako zerbait. Ikuspegi horiek eragin berezia izan dute zientzietan, bereziki soziobiologian, informatikan (adimen artifizialean), psikologia ebolutiboan eta neurozientzietan. Fisikari erreduktoreek diote buruko egoera eta propietate guztiak prozesu eta egoera fisiologikoen kontakizun zientifikoetan azaldu ahal direla.

Fisikari ez-erreduktoreek argudiatzen dutenez, nahiz eta burua substantzia bereizia ez izan, propietate mentalak propietate fisikoei gainjartzen zaizkiela, edo deskribapenetan eta azalpen mentaletan erabilitako predikatuak eta hiztegia ezinbestekoak direla, eta ezin direla zientzia fisikoaren maila baxuko hizkuntzara eta azalpenetara murriztu. Etengabeko aurrerapen neurozientifikoak arazo horietako batzuk argitzen lagundu du, baina hala ere, oraindik ez dira erabat argitu. Adimenaren filosofo modernoek oraindik ere galdetzen dute nola azal daitezkeen, naturalismoari dagokionez, propietate mentalen ezaugarri subjektiboak eta gogo-aldartea.

Hala ere, zenbait kontu fisikalismo ez-erreduktiboarekin onartu dira. Lehenik eta behin, denboran zehar norberaren identitatearekin bateraezina da. Bigarrenik, kontzientziaren nahitako egoerek ez dute zentzurik fisikalismo ez-erreduktiboan. Hirugarrenik, ezinezkoa da hautespen librea fisikalismo murriztailearekin edo ez-murriztailearekin bateratzea. Laugarrenik, ez du behar bezala azaltzen kausalitate mentalaren fenomenoa.

Adimena-gorputza arazoa 
Adimen-gorputz arazoa adimenak edo prozesu mentalak eta gorputz-egoerak, edo prozesuen artean dagoen erlazioaren azalpenari dagokio. Arlo honetan lan egiten duten filosofoen helburu nagusia da adimenaren eta buruko egoera/prozesuen izaera zehaztea, eta adimenak nola eragiten dion, edo gorputzari eragin diezaiokeen.
Pertzepzio-esperientziak kanpoko mundutik gure zentzumen organoetara iristen diren estimuluen araberakoak dira, eta estimulu horiek aldaketak eragiten dituzte gure egoera mentalean. Horrek, sentsazio atsegina edo desatsegina sentiarazten digu. Pizza-xerra baten nahiak, adibidez, pertsona hori bere gorputza modu jakin batean eta norabide jakin batean mugiarazten du nahi duena lortzeko. Galdera da, beraz, nola sor daitezkeen esperientzia kontzienteak ezerez hornitutako materia griseko masa batetik.

Erlazionatutako arazo bat da norbaiten jarrera proposizioak (adibidez, sinesmenak eta desioak) nola eragiten duten gizabanako horren neuronak eta muskuluak uzkurtzea. Hauek dira René Descartesen garaiko epistemologo eta filosofoei aurre egin dieten puzzleetako batzuk.

Adimena-gorputzaren arazoari irtenbide dualistak 
Dualismoa adimenaren eta materiaren (edo gorputzaren) arteko harremanari buruzko ikuspegi multzoa da. Fenomeno mentalak, zenbait alderditan, ez-fisikoak direla aldarrikatzen hasten da. Adimen-gorputz dualismoaren formulaziorik ezagunenetako bat Hindu filosofiako ekialdeko Samkhya eta Yoga eskoletan adierazi zen (K.a. 650), non mundua purusha (adimena/espiritua) eta prakriti (substantzia materiala) banatzen baitzuten. Zehazki, Patanjali-ren Yoga Sutrak adimenaren izaeraren ikuspegi analitikoa aurkezten du.

Mendebaldeko filosofian, ideia dualisten lehen eztabaidak Platonen idatzietan daude, zioenean gizakien adimena (gogoaren edo arimaren fakultate bat) ezin zela identifikatu edo haien gorputz fisikoarekin azaldu. Hala ere, dualismoaren bertsiorik ezagunena René Descartes-i dagokio (1641), eta adimena hedatu gabeko substantzia ez-fisiko bat dela dio, "res cogitans" bat. Descartes izan zen adimena argi eta garbi kontzientziarekin eta autokontzientziarekin identifikatzen lehena, eta ondorioz adimenaren egoitza zen garunetik bereizten. Bera izan zen, beraz, adimena-gorputzaren arazoa gaur egun oraindik existitzen den moduan formulatzen aurrena.

Dualismoaren aldeko argudioak 
Dualismoaren alde gehien erabiltzen den argudioak zentzu arrunteko intuiziora jotzen du, esperientzia kontzientea materia bizigabetik desberdina delakoan. Adimena zer den galdetuz gero, batez besteko pertsonak normalean erantzungo luke bere nirekin, nortasunarekin, arimarekin edo erlazionatutako beste entitate batekin identifikatuz. Ia ziur ukatuko lukete adimena garuna besterik ez dela, edo alderantziz, jokoan entitate ontologiko bakarra dagoela mekanikoegia edo ulertezina dela aurkituz. Adimenaren filosofo modernoek uste dute intuizio horiek engainagarriak direla, ahalmen kritikoak, zientzien ebidentzia enpirikoekin batera, suposizio horiek aztertzeko eta haien benetako oinarririk ba ote dagoen zehazteko.

Badirudi buruko propietateak eta fisikoak nahiko desberdinak direla, eta agian bateraezinak. Gertaera mentalek kalitate subjektiboa dute, eta fisikoek ez. Beraz, adibidez, zentzuz galdetu daiteke pertsona bati erretako hatz bat nola sentitzen den, edo zeru urdin bat nolakoa den, edo ze musika duen gustuko. Baina zentzugabea da galdetzea, edo arraroa behintzat, kortex prefrontalaren dorso-alboko zatian glutamatoaren aprobetxamenduaren gorakada nolakoa den.

Adimenaren filosofoek "qualia" edo "sentimendu gordinak" deitzen diete buruko gertakarien alderdi subjektiboei. Gertaera mental hauetan inplikatutako qualiak daude, bereziki zailak diruditenak zerbait fisikora mugatzea. David Chalmersek argudio hau azaltzen du, esanez zerbaiti buruzko informazio objektibo guztia ezagutu genezakeela, esate baterako, garunaren egoerak eta argiaren uhin-luzerak kolore gorria ikustean, baina oraindik ez dakigula egoerari buruz funtsezko zerbait, hots, nolakoa den ikusitako kolore gorria.

Kontzientzia (adimena) baldin badago errealitate fisikotik (garuna) at, norberak azaldu behar du nola sortzen diren kontzientziaren gaineko oroitzapen fisikoak. Beraz, dualismoak azalduko du kontzientziak nola eragiten dion errealitate fisikoari. Arnold Geulincxek eta Nicolas Malebranchek proposatutako miraria izan daiteke azalpenaren aukera bat, non adimenaren eta gorputzaren arteko elkarrekintza guztiek Jainkoaren esku-hartze zuzena eskatzen baitute.

C. S. Lewis-ek proposatu duen beste argudio bat arrazoiaren argumentua da: baldin, monismoak dioen bezala, gure pentsamendu guztiak kausa fisikoen ondorioak badira, orduan ez dugu arrazoi baten ondorio direla pentsatzeko aukerarik. Ezagutza, ordea, oinarritik ondoriora arrazoituz atzematen da. Hortaz, monismoa zuzena bada, ez legoke hori -edo beste ezer- jakiteko modurik izango, kasualitatez izan ezik.

Zonbien argumentua Todd Moody-k proposatutako pentsamendu-esperimentu batean oinarritzen da, David Chalmersek Adimen kontzientea (The Conscious Mind) liburuan garatua. Oinarrizko ideia da norberak bere gorputza imajina dezakeela, eta beraz norberaren gorputzaren existentzia pentsa daitekeela, gorputz honekin inolako egoera kontzienterik lotu gabe. Chalmersen argudioa da, posible dela halako izaki bat existitzea, behar dena delako zientzia fisikoek zonbi bati buruz deskribatzen dituzten gauza guztiak egia izan behar dutela. Zientzia hauetan parte hartzen duten kontzeptuetako batek, kontzientziari edo bestelako fenomeno mentalari erreferentziarik egiten ez dioenez, eta edozein entitate fisiko definizioz fisikaren bidez zientifikoki deskriba daitekeenez, pentsagarritasunetik posibilitatera igarotzea ez da hain zaila. Dennett bezalako beste filosofo batzuk argudiatu dute zonbi filosofikoaren nozioa kontzeptu inkoherentea dela. Fisikismoaren pean argudiatu izan da edonork sinetsi behar duela norbere burua barne zonbi bat izan daitekeela, edo inor ezin dela zonbi izan, zonbi izateari (edo ez izateari buruz) norberaren ustea zonbiaren produktua delaren baieztapenetik jarraituz. Mundu fisikoa denez, ez da beste inorengandik ezberdin. Argudio hau Dennett-ek adierazi du: "Zonbiek kontziente direla uste dute, qualia dutela uste dute, minak jasaten dituztela uste dute, baina "oker" daude (tradizio tamalgarri honen arabera), ez haiek eta ez guk inoiz deskubritu ezin ditugun moduetan.

Dualismo interakzionista 
Dualismo interakzionista, edo besterik gabe interakzionismoa, Descartesek Meditazioetan lehen aldiz onartutako dualismo forma partikularra da. XX. mendean, bere defendatzaile nagusiak Karl Popper eta John Carew Eccles izan dira. Egoera mentalak, hala nola sinesmenak eta desioak, egoera fisikoekin kausalki elkar-eragiten dutela uste da.

Descartesen jarrera honen argudioa honela laburbil daiteke: Seth-ek bere adimenaren ideia argi eta bereizia du, espazio-luzapenik ez duen pentsalari bezala (hau da, ezin da neurtu luzera, pisua, altuera eta abarretan). Gainera, bere gorputzaren ideia argi eta bereizia du espazioan hedatzen den zerbait bezala, kuantifikazioaren menpekoa eta pentsatzeko gai ez dena. Hortik ondorioztatzen da adimena eta gorputza ez direla berdinak propietate arras desberdinak dituztelako. 

Seth-en buru-egoerek (nahiak, sinesmenak, etab.) bere gorputzean eragin kausalak dituzte eta alderantziz: ume batek sukalde bero bat ukitzen du (gertaera fisikoa) eta horrek mina eragiten dio (gertaera mentala) eta oihu egiten du (gertaera fisikoa),ondorioz zaintzailearengan beldurra eta babes sentimendua eraginez (gertaera mentala), eta abar. 

Descartesen argudioa Sethek bere buruan ideia "argi eta bereiziak" direla uste duen premisaren araberakoa da. Hala ere, gaur egungo filosofo askok zalantzan jartzen dute. Esaterako, Joseph Agassik iradokitzen du XX. mende hasieratik aurrera egindako hainbat aurkikuntza zientifikoek norberaren ideietarako sarbide pribilegiatuaren ideia ahuldu dutela. Freudek esan zuen psikologikoki trebatutako behatzaileak pertsonaren motibazio inkontzienteak hobeto uler ditzakeela pertsonak berak baino. Duhemek erakutsi du zientziaren filosofo batek pertsona horrek berak baino hobeto ezagutu ditzakeela pertsonaren aurkikuntza-metodoak, eta Malinowskik berriz, antropologo batek hobeto ezagutu ditzakeela pertsona baten ohiturak, berak baino. Gainera, baieztatzen du jendeak ez dauden gauzak ikustera eragiten dutela esperimentu psikologiko modernoek, eta Descartesen argudioa baztertzeko arrazoiak ematen dituztela, zientzialariek pertsona baten pertzepzioak berak baino hobeto deskriba ditzaketelako.

Beste dualismo mota batzuk

Paralelismo psikofisikoa 
Paralelismo psikofisikoa, edo besterik gabe paralelismoa, honakoa da: adimenak eta gorputzak, nahiz eta egoera ontologiko desberdinak izan, ez diotenean elkarri eragiten. Horren ordez, bide paraleloak egiten dituzte (buru-gertaerek adimen-gertaerekin interakzioan jarduten dute, eta garun-gertaerek kausalki garun-gertaerekin elkarreraginean jarduten dute), eta badirudi elkarri eragiten diotela.Ikuspegi hori Gottfried Leibnizek defendatu zuen nabarmen. Leibniz monista ontologikoa bazen ere, unibertsoan substantzia mota bakarra, monada, existitzen zela eta dena horretara murriztekoa zela uste zuen arren, "mentala" eta "fisikoa"ren artean bereizketa garrantzitsua zegoela defendatu zuen, kausalitateari dagokionez. Jainkoak gauzak aldez aurretik antolatu zituela uste zuen, adimenak eta gorputzak elkarren arteko harmonian egon daitezen. Aurrez ezarritako harmoniaren doktrina bezala ezagutzen da.

Aldizkakotasuna 
Aldizkakotasuna Nicholas Malebranchek aldezten duen iritzia da, eta baita Abu Hamid Muhammad ibn Muhammad al-Ghazali bezalako filosofo islamiarrek. Hauek diote gertaera fisikoen edo gertaera fisiko eta mentalen arteko ustezko harreman guztiak ez direla benetan kausazkoak. Gorputza eta adimena substantzia desberdinak diren arren, kausak (mentalak edo fisikoak) haien ondorioekin lotuta daude, Jainkoak une zehatz bakoitzean esku hartzen duen ekintza baten bidez.

Propietate dualismoa 
Propietate dualismoan mundua substantzia-mota batek osatzen du -mota fisikoa- eta bi propietate-mota daudela dio: propietate fisikoak eta propietate mentalak. Propietate ez-fisikoak, mentalak (hala nola sinesmenak, desioak eta emozioak) gorputz fisiko batzuetan (garunean, gutxienez) daudela uste da. Propietate dualismoaren azpi-barietateak honakoak dira:

1. Materialismo emergenteak dio materia modu egokian antolatzen denean (i.e. giza gorputz biziak antolatzeko moduan), adimen-propietateak lege fisikoek erabat arduratsu ez duten moduan sortzen direla. Azaleratzen ari diren propietate horiek estatus ontologiko independentea dute, eta ezin dira murriztu edo azaldu. Sortzen diren propietate fisikoen araberakoak dira, baina iritziak aldatu egiten dira beheranzko kausalitatearen koherentziari dagokionez, hots, propietate horien kausazko eraginkortasuna.

Alderdi bikoitzaren teoria 
Alderdi bikoitzaren teorian edo alderdi bikoitzaren monismoan, ikuspegi mentala eta fisikoa substantzia berari buruzko bi alderdi dira. (Beraz, posizio mistoa da, alderdi batzuetan monista dena).

Dualismo esperientziala 
Adimenaren filosofia honek ez ditu sinonimotzat hartzen ongizate mental eta fisikoaren arteko askatasun-mailak, eta ondorioz, gorputzaren eta adimenaren arteko esperientzia-dualismoa dakar. Allan Wallacek askatasun-gradu desberdin horien adibide bat ematen du, honakoa adieraziz: "esperientziaz agerikoa da fisikoki deseroso egon daitekeela -adibidez, entrenamendu fisiko gogorra egiten ari zaren bitartean- mentalki alai sentituz, eta alderantziz, mentalki larri egon daiteke erosotasun fisikoa sentitzen den bitartean".

Adimen-gorputzaren arazoari irtenbide monistak 
Dualismoak ez bezala, monismoak ez du oinarrizko banaketarik onartzen. Oinarrian, errealitatetik aldenduta dagoen natura funtsezkoa izan da ekialdeko filosofia-formentzat bi milurtetan baino gehiagoz. Indiako eta Txinako filosofian, esperientzia ulertzeko moduaren parte integrala da monismoa. Gaur egun, fisikariak dira monismoaren forma ohikoenak mendebaldeko filosofian.

Monismo fisikoak

Konduktismoa 
Konduktismoak menderatu zuen adimenaren filosofia XX. mendearen zati handi batean, batez ere lehen erdian. Psikologian, konduktismoa introspekzionismoaren urritasunen aurkako erreakzio gisa garatu zen. Barne-bizitza mentalari buruzko kontakizun introspektiboak ez daude zehaztasunerako azterketa arduratsuaren menpe, eta ezin dira erabili orokortze prediktiboak osatzeko.

Identitatearen teoria 
Fisikalismo mota (edo nortasun-teoria) Jack Smart eta Ullin Placek garatu zuten, konduktismoaren porrotaren aurkako erreakzio zuzen bezala. Filosofo horiek arrazoitu zuten egoera mentalak zerbait materiala badirela, baina ez jokabidezkoa, eta orduan egoera mentalak ziurrenik garunaren barne egoeren berdinak izango direla.

Funtzionalismoa 
Funtzionalismoa Hilary Putnam eta Jerry Fodorrek formulatu zuten, identitatearen teoriaren desegokitasunen erreakzio bezala. Putnamek eta Fodorrek adimen-egoerak gogoaren teoria konputazional enpiriko baten arabera ikusi zituzten. Gutxi gorabehera aldi berean edo pixka bat geroago, D. M. Armstrongek eta David Kellogg Lewisek funtzionalismoaren bertsio bat egin zuten, psikologia herrikoiaren kontzeptu mentalak rol funtzionalen arabera aztertzen zituena.

Fisikalismo ez-erreduktiboa 
Filosofo ez-erredukzionistek irmoki eusten diete funtsezko bi uste sendori adimen-gorputzarekiko harremanei dagokienez: 1) Fisikalismoa egia da eta egoera mentalek egoera fisikoak izan behar dira, baina 2) Erredukzionisten proposamen guztiak ez dira asegarriak: buruko egoerak ezin dira murriztu portaerara, garuneko egoeretara edo egoera funtzionaletara.

Larrialdi ahula 
Azaleratze ahula "fisikalismo ez-erreduktiboaren" forma bat da, eta naturaren geruzak ikustea eragiten du, geruzak gero eta konplexuago bezala antolatuta, eta geruza bakoitza bere zientzia bereziari dagokiola.

Materialismo baztertzailea 
Norbait materialista bada, eta gure zentzu komunaren psikologiaren alderdi guztiek neurozientzia kognitibo heldu baterako murrizketa aurkituko duela uste badu, eta materialismo ez-murriztzailea oker dagoela, orduan azken posizio erradikalagoa har dezake: materialismo baztertzailea.

Misterianismoa 
Filosofo batzuek ikuspegi epistemikoa hartzen dute, eta adimena/gorputza arazoa egun disolbaezina dela argudiatzen dute, eta agian, beti izango dela disolbaezina gizakiarentzat. Misterianismo Berria esaten zaio horri. Colin McGinnek dio gizakiak kognitiboki itxita daudela beren adimenari dagokionez. McGinn-en arabera, gizakiek ez dute pentsamenduak eratzeko prozedurarik, guztiz ulertzeko nola sortzen diren adimen-propietateak, kontzientzia bezala, beren kausa-oinarritik. Adibidez, elefante baten ezagutza itxita dago partikulen fisikarekin alderatuta.

Adimenaren/gorputzaren arazoaren hizkuntza kritika 
Adimenaren/gorputzaren arazoari erantzuteko saio bakoitzak funtsezko arazoak ditu. Filosofo batzuek diote horren azpian kontzeptu-nahasketa dagoelako dela. Filosofo horiek, hala nola Ludwig Wittgenstein-ek eta haren jarraitzaileek hizkuntza-kritikaren tradizioan, errefusatu egiten dute arazoa ilusiotzat bezala.

Naturalismoa eta bere arazoak 
Fisikalismoaren tesia da burua mundu materialaren (edo fisikoaren) parte dela. Jarrera horrek aurrez aurre jartzen du adimenak propietate jakin batzuk dituela, eta propietate horiek beste gauza material batek ere ez dituela ematen. Beraz, fisikalismoak azaldu behar du nola sor daitezkeen propietate horiek gauza material batetik. Azalpen hori emateko proiektua "adimenaren naturalizazioa" dela esan ohi da maiz. Proiektu honek konpontzen saiatzen diren arazo erabakigarrietako batzuk qualia-ren existentzia eta intentzionalitatearen izaera dira.

Qualia 
Badirudi buru-egoera asko, modu desberdinetan bizi dituztela pertsona ezberdinek. Eta egoera mental baten ezaugarria da nolabaiteko esperientzia-kalitate izatea, adibidez min egiten duena. Dena den, baliteke bi pertsonen arteko minaren sentsazioa berdina ez izatea, inork ez baitu modu perfekturik zerbaitek zenbat min duen neurtzeko edo nola mintzen duen zehazki deskribatzeko. Filosofo eta zientzialariek, beraz, esperientzia horiek nondik datozen galdetzen dute. Garun-gertaerak egoteak, berez, ezin du azaldu zergatik datozen esperientzia kualitatibo horiekin batera. Garun-prozesu asko kontzientzian esperientzia-alderdi batekin batera zergatik gertatzen diren jakiteko puzzlea azaltzea ezinezkoa dirudi.

Asmoa 
Intentzionalitatea, estatu mentalek kanpoko mundura (hurbilera) edo zerbaitekin erlazionatzeko duten gaitasuna da. Egoera mentalen propietate honek edukiak eta erreferente semantikoak izatea dakar eta, beraz egia-balioak eslei dakizkieke. Egoera hauek prozesu naturaletara murrizten saiatzen denean arazo bat sortzen da: prozesu naturalak ez dira egiazkoak edo faltsuak, besterik gabe gertatzen dira.

Pertzepzioaren filosofia 
Pertzepzioaren filosofia pertzepzio-esperientziaren izaeraz eta pertzepzio-objektuen egoeraz arduratzen da, bereziki pertzepzio-esperientzia munduari buruzko agerpenekin eta sinesmenekin nola erlazionatzen den. Pertzepzioaren filosofiaren ikuspegi garaikide nagusiak errealismo inozoa, enaktibismoa eta irudikapen ikuspegiak dira.

Adimenaren eta zientziaren filosofia 
Gizakiak izaki gorpuzdunak dira eta, beraz natur zientziek aztertu eta deskribatu egiten dituzte. Prozesu mentalak gorputz-prozesuekin estu lotuta daudenez (esaterako, kognizioaren teoria haragitua), natur zientziek gizakiei ematen dizkieten deskribapenek zeregin garrantzitsua dute adimenaren filosofian. Diziplina zientifiko askok adimenarekin zerikusia duten prozesuak aztertzen dituzte. Zientzia horien artean daude biologia, informatika, zientzia kognitiboa, zibernetika, hizkuntzalaritza, medikuntza, farmakologia eta psikologia.

Neurobiologia 
Biologiaren oinarri teorikoa, natur zientzia modernoen kasua bezala, funtsean materialista da. Azterketa-objektuak, lehenik eta behin prozesu fisikoak dira, jarduera mentalaren eta portaeraren oinarritzat hartzen direnak. Biologiak gero eta arrakasta handiagoa du fenomeno mentalen azalpenean, haren funtsezko aurrekontuaren ezeztapen enpirikorik ez dagoelako: "ezin da aldaketarik egon pertsona baten egoera mentalean, garuneko egoerak aldatu gabe".

Informatika 

Informatika, informazioaren prozesamendu automatikoaz arduratzen da (edo gutxienez, informazioa esleitzen zaien sinboloen sistema fisikoez), ordenagailuen bidez, esaterako. Hasieratik, programatzaile informatikoak gai izan dira ordenagailuei adimen jakin bat, behar duten zereginak egiteko aukera ematen dieten programak garatzeko. Adibide sinple bat biderketa da. Baina ez dago argi ordenagailuek adimena dutela esan ote daitekeen. Izan al lezakete noizbait adimen deritzoguna? Galdera hau eztabaida filosofiko askoren abangoardian sartu da adimen artifizialaren (AA) alorreko ikerketengatik.

Psikologia 
Psikologia estatu mentalak zuzenean ikertzen dituen zientzia da. Metodo enpirikoak erabiltzen ditu oro har, egoera mental zehatzak ikertzeko, hala nola alaitasuna, beldurra edo obsesioak. Egoera mental horiek beren artean edo giza organismorako sarrera eta irteerekin lotzen dituzten legeak ikertzen ditu psikologiak. 

Horren adibide bat pertzepzioaren psikologia da. Eremu horretan lan egiten duten zientzialariek formen pertzepzioaren printzipio orokorrak aurkitu dituzte. Formen psikologiaren lege batek dio norabide berean mugitzen diren objektuak elkarren artean erlazionatuta hautematen direla. Lege honek ikusmen-sarrera eta pertzepzio-egoeren arteko erlazioa deskribatzen du. Hala ere, ez du ezer iradokitzen pertzepziozko egoeren izaerari buruz. Psikologiak aurkitutako legeak bateragarriak dira jada adimen/gorputzaren arazoari emandako erantzun guztiekin.

Zientzia kognitiboa 
Zientzia kognitiboa adimenaren eta haren prozesuen diziplina arteko ikerketa zientifiko bat da. Kognizioa zer den, zer egiten duen eta nola funtzionatzen duen aztertzen du. Adimenari eta portaerari buruzko ikerketa barne hartzen du, eta arreta berezia jartzen du informazioa nola irudikatzen, prozesatzen eta eraldatzen den (hautematea, hizkuntza, oroimena, arrazoitzea eta emozioa bezalako ahalmenetan) nerbio-sistemen (gizakiak edo beste animalia batzuk) eta makinen (adibidez ordenagailuak) artean. Zientzia kognitiboak hainbat ikerketa-diziplina ditu, hala nola psikologia, adimen artifiziala, filosofia, neurozientzia, hizkuntzalaritza, antropologia, soziologia eta hezkuntza barne.

Heriotzaren inguruko ikerketa 
Heriotzatik hurbil dagoen ikerketaren arloan, fenomeno hauek gertatzen dira, besteak beste: adibidez, garuneko operazio batzuetan garuna modu artifizial eta neurgarrian desaktibatzen da. Hala ere, zenbait pazientek beren ingurunean gertatzen ari dena hautematen dutela adierazi izan dute, hau da, kontzientzia izan dutela. Era berean, pazienteek bihotz-geldialdi batean izandako esperientziak ere jakinarazi dituzte. Arazo hau dago: burmuina odolez eta, beraz oxigenoz hornitzen ez den bezain laster bihotza gelditu ondoren, garunak bere funtzionamendu normala uzten du 15 segundo igaro ondoren, eta garuna konorterik gabeko egoeran erortzen da.

Adimenaren filosofia tradizio kontinentalean 

Artikulu honetako eztabaidaren zatirik handiena mendebaldeko kultura modernoko filosofia-estiloan edo -tradizioan oinarritu da, eta oro har, filosofia analitikoa esaten zaiona (batzuetan filosofia angloamerikar bezala deskribatua). Hala ere, badira beste pentsamendu-eskola asko, batzuetan filosofia kontinentalaren etiketa zabalaren (eta lausoaren) azpian sartzen direnak.

Adimenaren filosofiarekin zerikusia duten gaiak 
Adimenaren filosofian garatutako ideiek subjektu ugari ukitzen dituzte. Horren adibide garbiak dira heriotzaren izaera eta behin betiko izaera, eta emozioaren, pertzepzioaren eta memoriaren izaera. Pertsona bat zer den eta haren identitateak adimenaren filosofiarekin zer lotura duen galdetzen da. Adimenaren filosofiari dagokionez, arreta berezia piztu duten bi gai daude: borondate askea eta norbera.

Hautespen askea 
Adimenaren filosofiaren testuinguruan, hautespen askearen arazoak intentsitate berritua hartzen du. Hori da determinista materialisten kasua. Jarrera horren arabera, lege naturalek erabat zehazten dute mundu materialaren nondik norakoak. Egoera mentalak, eta beraz borondateak ere bai, egoera materialak lirateke. Horrek esan nahi du giza portaera eta erabakiak lege naturalek zehaztuko lituzketela erabat. Batzuek beste urrats bat ematen dute: jendeak ezin du bere kabuz zehaztu zer nahi duen eta zer egiten duen. Beraz, ez dira libreak.

Norbera 
Adimenaren filosofiak ere ondorio garrantzitsuak ditu "ni" kontzeptuarentzat. "Neroni" edo "ni" izateagatik pertsonaren funtsezko nukleo aldaezina bada, adimernaren filosofo moderno batzuek, Daniel Dennettek esaterako, uste dute horrelakorik ez dagoela existitzen. Dennetten eta beste garaikide batzuen arabera, norbera ilusiotzat hartzen da. Norberaren ideia, funtsezko nukleo aldaezin bezala, arima ez-material baten ideiatik eratorria da. Ideia hori onartezina da joera fisikalistak dituzten filosofo modernoentzat, eta "ni" kontzeptuari buruzko eszeptizismo orokorra David Humek postulatu zuen bezala aurkezten da, inoiz ezingo litzateke harrapatu ezer egin gabe, pentsatzen edo sentitzen. Hala ere, garapenaren psikologiaren, garapenaren biologiaren eta neurozientziaren emaitza enpirikoen arabera, arrazoizkoa dirudi nukleo material ez-konstante funtsezko baten ideia, lotura sinaptikoen eredu aldakorretan banatutako irudikapen integratuko sistema bezala.

Erreferentziak

Ikus gainera 
  Adimenaren teoria konputazionala

Kanpo estekak 
  Adimenaren filosofiarako gida, David Chalmersek bildua.

Gogamenaren filosofia