Nekazaritza kolektibo

Nekazaritza kolektiboa eta nekazaritza komunala hainbat motatako nekazaritza-ekoizpen dira, non zenbait nekazarik beren ustiategiak enpresa bateratu gisa kudeatzen dituzten. Bi etxalde komun mota daude: nekazaritza kooperatibak, non kide-jabeek nekazaritzako jarduera kolektiboetan parte hartzen duten, eta estatu-granjak, gobernu zentralizatu batek jabetzan eta zuzenean administratuak diren. Laborantza lurrak gehitzeko prozesuari, kolektibizazio deritzo. Herrialde batzuetan (besteak beste, Sobietar Batasunean, Ekialdeko Blokeko herrialdeetan, Txinan eta Vietnamen), aldaketak izan dira, bai estatuak, bai eta lankidetzako agintariek aldatu dituztenak. Esate baterako, Sobietar Batasunak kolkinduy (kudeaketa kooperatiboko haztegiak) eta sovkinduy (Estatuko kudeaketako haztegiak) zituen.

Kolektibizazio komunista 
Sobietar Batasunak nekazaritza kolektiboa 1927 eta 1933 artean sartu zuen bere errepublika eratzaileetan. Estatu baltikoek eta Ekialdeko Blokearen gehiengoak (Poloniak izan ezik) nekazaritza kolektiboa hartu zuten Bigarren Mundu Gerraren ondoren, agintera erregimen komunistak iritsita. Asian (Txinako Herri Errepublika, Ipar Korea eta Vietnam),  gobernu komunisten politikek nekazaritza kolektiboaren ezarpena bultzatu zuten.

Sobietar Batasuna

Borondatezko nekazaritza kolektiboa

Europa 
Europar Batasunean, nekazaritza kolektiboa nahiko arrunta da, eta nekazaritza-kooperatibek % 40ko merkatu-kuota dute 27 estatu kideen artean. Herbehereetan, nekazaritza kooperatiboak % 70eko merkatu-kuota du, gutxi gorabehera, eta Finlandiak baino ez du  gainditzen. Frantzian, nekazaritza kooperatiboa elikagai-industriaren ekoizpen nazionalaren % 40 da, eta ia 90.000 milioi euro dira diru-sarrera gordinetan, herrialdeko hiru elikagai-markatik bat hartzen duelarik.

Badira baita nekazaritza kolektiboa praktikatzen duten komunitate intentzionalak ere. Komunitateak gero eta nekazaritza-ekimen gehiago babesten ditu. Horietako batzuk kontsumitzaile/langileen gobernantzapean daude, eta haztegi kolektibotzat har daitezke.

India 
Indiako herrixketan, baserritarrek, kolektiboki, eremu bakarra landu dezakete (normalean 3 eta 5 akre arteko lursaila), eta bakoitzak debozio-eskaintza gisa lan egiten du, labore-denboraldi bakoitzeko egun batean edo bitan. Laborantza ez da inorena, eta eskaintza gisa erabiltzen da. Lan ekarpena nekazariak (bere apaiz eginkizun  gisa) egiten duen eskaintza da. Produktuen salmentak sortutako aberastasuna jainkoena da, eta, beraz, Apaurusheya edo inpertsonala. Shrambhakti (eskulan bezala emandako debozio-eskaintza) barne-baliabideak sortzeko funtsezko tresna da. Uztaren onurak, guztien ongirako eta banakoen beharretarako, maizago birbanatzen dira herrixkan, ez mailegu edo karitate gisa, baizik eta jainkozko grazia gisa (prasad). Onuradunak ez du itzultzeko obligaziorik, eta ez da  dohaintza horiengatik inolako interesik ordaintzen.

Israel 
Nekazaritza kolektiboa Israelgo kibutzimetan ere ezarri zen, 1909an hasi baitzen sionismo eta sozialismoaren konbinazio bakar gisa (sionismo laborista bezala ezagutua). Kontzeptuak, noizean behin, kritikak jaso ditu ekonomikoki ez delako eraginkorra eta diruz lagundutako kredituaren gehiegizko mendekotasuna duelako.

Mexiko 
Mexikon, Ejido sistema aurreratuak erabilera kolektiboko eskubideak eman zizkien nekazari pobreei.

Kanada eta Estatu Batuak 
Hutterita anabaptistek XVI. mendetik landu dute komunean. Gehienak Kanadako belardietan eta Estatu Batuetako iparraldeko Lautada Handietan bizi dira orain, baita Ontarioko hegoaldean ere, Kanadan

Orain dela gutxi arte, Kanadako mendebaldean gari-batzorde zentralizatua zegoen, eta nekazariak behartuta zeuden, oro har, beren garia probintziari saltzera, zeinak produktua prezio kolektibo altuan saltzen zuen. Gaur egun, Ontariok esne-batzorde bat du, esne ekoizle gehienei esnea probintziari saltzera behartzen dituena, araututako kalitate eta prezioan.

Herri-kulturan 
2021 Telugu Sreekaram filmean, protagonistak nekazaritza komunitario batera bultzatzen du jendea..

1929ko The General Line sobietar filmak Martha eta nekazari talde bat kolkhoz bat antolatzen aurkezten ditu. Ezker troskistaren oposizioaren ikuspuntuaren sustapen gisa hasi zen filma ekoizten. Iosif Stalinen igoeraren eta Leon Trotsky aurkariaren kanporaketaren ondoren, gogor berrargitaratu zen The Old and the New estalinismoaren aldeko filmean.

1930eko Ukrainako sobietar filmak aurkezten du Ukrainako Errepublika Sozialista Sobietarreko nekazari bat bere herrixka animatzen kolektibizazioa besarkatzera; hori egingo dute kulak-ek hura hil ondoren.

Erreferentziak

Bibliografia 

 FAOren ekoizpena, 1986, FAO Trade vol. 40, 1986.
 Conquista, Robert, La Cosecha del Dolores: Kolektibización Soviética eta Hambruna (1986).
 McHenry, Dean E., Jr. (1977ko abendua)"Participación campesina en la agricultura comunidad: la experiencia tanzana" in African Studies Review, Vol. 20, Ez. 3, Campesinos en África, or. 43–63.
 Yeager, Rodger (1982ko uztaila) "Demography and Development Policy in Tanzania" in The Journal of Developing Areas, Vol. 16, Ez. 4, or. 489–510.

Kanpo estekak 

 Stalin eta Kolektibizazioa, Scott J. Reiden eskutik
 "La agrupivización 'genocidio'", in Ludo Martensen Otra visión de Stalin.
 Tony Cliff "Marxismoa eta nekazaritzaren kolektibizazioa"  

Kolektibismoa
Nekazal-politikak