3. linea (Parisko metroa)

Parisko metroaren 3. linea sarean aurreikustako hamasei lineetako bat da. Pont de Levallois–Bécon eta Gallieni geltokiak lotzen du, Parisko iparraldetik igaroz duen iparmendebalde-ekialde ardatza osatzen du.

1904ko urriaren 19an inauguratu zen Villiers eta Père Lachaise geltokien artean.

Gaur egun ez dago handitze-proiekturik martxan, baina Levallois-Perret eta Courbevoie hiriak eta Senako Gainak departamenduak linea mendebaldean, Bécon-les-Bruyèreseraino, luzatzea eskatzen du.

Historia 
Berrogei urteko eztabaidaren ondoren, Parisko zirkulazio baldintzen hondatzeak, atzerriko hiriburuen adibideak eta 1900eko erakusketa unibertsalera hurbiltzeak erabaki zuten agintariek metroaren eraikuntza abiaraztea. Azkenean, Parisko hiriak proposatutako proiektua atzeratu egin da. Estatuak horri onartzen dio lanaren diseinua eta gauzatzea. Udal Kontseiluak 1896ko apirilaren 20an Fulgence Bienvenüe eta Edmond Hueten darearen proiektua onartu ondoren, "Metropolitar burdinbidea" onura publikokoa dela esaten du 1898ko martxoaren 30eko legeak.

Sare horrek sei line ditu, tartean Porte Maillotetik Ménilmontantera doan C linea bat, Étoile eta Batignolles arteko B linea zirkularra hartzen duena. Hiriburutzaren eta sareko kontzesionario den trakzio Konpainiaren artean 1898ko urtarrilaren 27an egindako hitzarmenak lehen hiru lineak martxan jartzea aurreikusten du zortzi urteko epean, onura publikoko deklarazioaren ondoren. Lehen trafiko-azterketa zehatzek a eta C lineen terminalak tartekatzea iradokitzen dute: lineako trenek Porte Maillot izango dute amaiera, etorkizuneko sareko linea osatzen duena, eta C lineako lineak, berriz, Porte Dauphinera iritsiko dira. Eta, jakina, B lineako arraunak ere, . Baina azkar, Villiersko linearen amaiera atzeratu eta Villiersen eta Porte Dauphinen arteko tartea line zirkular bakarrera gordetzea erabaki da, line desberdinak erabat banatze aldera, ustiapena errazteko. linean eta linearen iparraldeko adarrean erregistratutako trafikoaren garrantziak, ireki bezain laster, Villek berehala martxan jarriko ditu linea eta linearen hegoaldeko adarra, 1903an Iparraldeko zirkularra osatu bezain laster.

Eraikuntza 
lineako azpiegitura lanak sei zatitan adjudikatzen dira 1902ko maiatzaren 24an. Parisko Trenbide Metropolitarraren Konpainiari (CMP) 1903ko martxoaren 13an eman zion Parisko Udalak, baina onura publikoaren aitorpena 1907ko otsailaren 26ra arte ez zen iritsi. Lanak zaildu egiten dira lurpeko azpiegiturak (ura, gasa, elektrizitatea) nahitaez lekuz aldatu behar direlako, baina baita metroaren hainbat linea gurutzatu behar direlako ere, batez ere Opéran, non putzu bakar batean dagoen obra berezi batek eta lineak gurutzatzen dituen. Hiru lineak eraiki bezain laster, hogei metroko altuera izango duen harlanduzko putzu hori eraikiko da, gainerako lineak ireki eta gero lan astunik egin ez dadin. Lan hori mantu ferreatikoan dago ezarrita, eta hormigoizko hiru pilaretan bermatu behar da, aire konprimatuko betelanak eginez eginak. Lanek hamaika hilabete iraun zuten, 1903ko martxotik 1904ko otsailera arte.

Beste lan delikatu bat Saint-Martin ubidea zeharkatzea da, linearen ekialdean. Kanalaren urteko langabeziaz baliatzeko, bateriaren eragina mugatzeko, lanak banan-banan adjudikatzen dira 1901eko uztailaren 27tik aurrera, eta Adrien Hallier enpresariak berehala jarriko ditu martxan. Kanala lehortu eta ganga gainean jartzen da; Gambetta plazan, sotoaren izaera oso ezegonkorra, urez blaitutako harea "bularrez" osatua, lanak atzeratzen ari da. Lehenengo eta behin, hondarrak ondu behar dira, oso eragiketa delikatua izan baita eraikin desorekatuen hurbiltasunagatik, eta gero tunelaren piezatxoak azaletik itzalitako harlanduzko putzuetatik egiten dira. Bukaerako kiribil bat dago, bi geltoki dituena, biribilgunearen beraren gainean, bat helmugetarako, eta bestea irteeretarako, bakoitzak erdiko nasa bat inguratzen duten bi trenbide dituela.

Inaugurazioa 
1904ko urriaren 19an, Villiers  Père Lachaise zatia ustiapenera zabaldu zen, erabateko amaieraren zain egon gabe: espero zen trafikoaren garrantzia ikusita hartu zen erabaki hori, hiriburuaren gune animatu eta komertziala bere ibilbidearen zati handi batean utziz. Gero linea osoa zabaltzen da Gambettara 1905eko urtarrilaren 25ean iritsi arte. Charonneren tailerra lehen eta bigarren lineetako arraunen mantenuaz gainezka dagoenez, tailer berri bat ireki da lineari dagokionez, Saint-Fargeau auzoan, Gambetta plazatik gertu. 1904ko abenduan ireki zituen ateak. Lineak hamazazpi geltoki ditu, denak ganga lauak eta metalezko sabaia (Saint-Lazare, Havre–Caumartin, Opéra eta Père Lachaise) izan ezik.

Villiersen terminoa linearen geltokira doa. Proiektuaren hasieran lineako trenak Porte Maillotera bidaltzeko asmoa zegoen, Villiers eta Étoile arteko lineako trenbideak erabiliz, eta gero lineako trenbideak. Villiersen, beraz, "geltoki bikoitz" bat eraiki zuten, maila berean zeuden bideek bat egin behar baitzuten Courcelleseko bulebarraren azpian. Ustiapen printzipio hori bertan behera utzita, Villiers lineako terminus bihurtzen da: Monceau parkearen azpian biraketa-begizta bat egin beharra dago orduan. Baina Porte de Champerretan linearen luzapena aztertzen ari gara: proiektu honek etorkizuneko igarobidea ezartzen du linearen azpitik; beraz, beharrezkoa da 1,60 metrora jaistea linearen geltokian dagoen trenbide-maila, linetik distantzia gutxira zeharkatzeko, eta horrek adierazten du ganga horren altuera berezia.

Hurrengo luzapenak 
Linea luze gabe zabaldu zen. 1910eko maiatzaren 23an, bere mendebaldeko zatian, Villiersetik hedatu zen, bere jatorrizko terminala Pereire eta Porte de Champerreteraino, 1911ko otsailean. Beste hamarkada bat geroago, 1921eko azaroan, zabaltzeak trazaduraren beste muturrari eragin zion eta linea Gambettatik iritsi zen Porte des Lilasera. Tarte zehatz hori, lau geltokikoa, geroago linea gisa kudeatu zena da.

Hiriaren mugetara iritsita, ibilbideak handitze berriak jasan zituen, baina harresietatik kanpo jada. 1937ko irailaren 24an, mendebaldeko zatia beste hiru geralekurekin osatu zen, Levallois-Perret udalerrira iritsi arte, non lineak bere terminal berria Pont de Levallois–Bécon geltokian ezarri zuen. Porte de Champerreteko itzulerako begizta, ordutik, trenen baztergune bezala erabiltzen da.

1971ko apirilaren 2an linea ekialdera desbideratu zen Gambettatik Gallienira joateko Bagnolet udalerrian Porte de Bagnoletetik pasatuz. Horrela, Gambetta  Porte des Lilas tartea linea txiki berri batean bihurtzen da, linea, 4 geltoki dituena. Hirugarren linearen azken zabaltze honek 1969ko abuztuaren 23an Martin Nadaud geltokia ixtera darama, honen sarrerak izen bereko plazan zeudelarik. Gaur egun, geltoki horretako nasak Gambetta geltokira sartzeko erabiltzen dira, Gallienirako luzapenean.

Azpiegitura

Goiburuak 
lineak bi goiburu nagusi ditu:

 Pont de Levallois–Bécon (Levallois-Perreten, mendebaldeko goiburua)
 Gallieni (Bagnoleten, ekialdeko goiburua)

Ibilbidea 
linea lurpean dago erabat, eta bere luzera, guztira, 11,665 kilometrokoa da. Gallieni geltokian jaiotzen da ekialdean, Porte de Bagnoletaren konplexu handiaren bihotzean, Bagnoleten, Sena Saint-Denisen. Geltokia lau bidetatik luzatzen da, haietako bi maniobra-espaloiak eta beste zenbait garaje. Zirriborroa mendebalderantz doa eta Parisen sartzen da Porte de Bagnoletik. Belgrande kalearen azpian, tunel bikoitz batek mendebalderantz doan bidea hartzen du, baita Saint-Fargeauren tailerrera doana ere, eta bide bakarreko tunel bat, berriz, Gallienira doan trenbidetik hartu eta trenbide bikoitzeko tunelaren azpitik igarotzen da. Hiru bideak elkartu egiten dira Gambetta geltokira iritsi aurretik. Aurretik, orpodun batuketa batek  lineari eta linearen amaierako biribilgune zaharrean dauden garaje-kokapen batzuei sarbidea ematen die.

Gambettaren ondoren, lineak bere tarterik luzeena ezagutzen du, 831 metroko luzera eta 40 metroko malda duena, linearen gainetik pasa eta Père Lachaise korrespondentzia geltokia jartzen du. Orduan, Errepublika etorbidearen azpian, tunela 40 metroko maldan behera jaisten da beti, lineari errei bat ematen dio eta bi geltoki jartzen ditu Saint-Martin kanalaren eta hainbat biltzaileren azpitik igaro aurretik. Zirriborroa 40 metroko arrapala da, 155 metrokoa, Errepublika plazaren azpian jartzeko, linearekin bat egiten du eta République korrespondentzia-geltokia postrean jartzen du.

Geltoki horren ondoren, eta lineen azpitik pasatzen da, eta, ondoren, linean, Turbigo kalearen azpitik igarotzen da, Temple geltokia hartzen du, eta saihesbide baten gainetik igarotzen da. linearen gainetik igarotzen da, eta Arts et Métiers korrespondentzia geltokira iristen dira. Orain, Raumur kalearen azpian, lineak linearen erreplika jasotzen du, eta linearen azpitik igarotzen da, Réaumur–Sebastopol korrespondentzia-geltokira iritsi aurretik. Eskuineko linean, linea RER B tunelaren gainetik igarotzen da, eta handik gutxira, Sentier, eta, ondoren, beste bi geltokiren ondoren, Operako plazara doa. Hemen dago , eta lineetako gainjartze-lanaren goiko aldean.

Tunela gero Auber kalearen azpian kokatzen da, linearen erresoluzio bat jasotzen du, eta Auber du RERen linearen geltokiaren gainean dago, hamabost metro beherago. Hirugarren lineak Havre–Caumartin korrespondentzia geltokira iristen dira, ipar-mendebalderantz zeharka, eta lineetako tunelak gurutzatzen ditu, azken hau sakonago finkatuta. Saint-Lazaren lineako geltokia dago, sakonera gutxikoa, lineako tunelaren gainean. Zirriborroak aurrera jarraitzen du Erromaren kalearen azpian, Europe geltokiraino iristen da, gero mendebalderantz egiten du Konstantinoplako kalerantz, eta Villiers korrespondentzia-geltokia zerbitzatzen du. Monceau parkearen azpian dagoen termino-kiribil zaharra bilera-gela bihurtu dute geroztik, baita azterketa-gela ere, Van-Dyck etorbidetik. Ondoren, linea berriro mendebaldera doa, linearen azpitik bide bakarreko bi tuneletan barrena, eta Malesherbes geltokira iristen da, General-Catroux plazara.

Pereireren ondoren, lineak 40 erreiko aldapa du Auteuilen linearen azpitik igarotzeko, gaur egungo RERen linearen azpitik, Courceux kalearen azpitik igotzen da, Berthier bulebarraren azpitik zeharka, eta Porte de Champerret zaharreraino iristen da. Geltoki horrek bi geltoki erdi ditu, eta horietako bakoitzean erdiko nasa bat dago, bi trenbide dituena; azken horiek garaje-postuen bidez luzatzen dira, biribilgune zaharrean, batez ere bi bidetan. Trazatuak bi tuneletan jarraitzen du, biribilgune horren azpitik igaro ahal izateko, eta Levallois-Perret lurraldean sartzen da, Goierrin. Marra ipar-mendebaldera zuzentzen da, Louise Michel geltokian kokatzen da, kalea estuegia delako, eta gero Anatole Francek, arrazoi beragatik zati batean deskalifikatu ondoren. linea Pont de Levallois–Bécon amaierara iristen da, hiru trenbide ditu.

Geltokiak 
Lineak honako geltoki hauek ditu mendebaldetik ekialdera:

Geltokiko izenen aldaketak 
Lehen lineako hainbat geltokiek izena aldatu dute urteetan zehar:

 Rue Saint-Denis → Réaumur–Sébastopol
 Caumartin → Havre–Caumartin
 Vallier → Louise Michel
 Saint-Maur → Rue Saint-Maur

Ustiapena

Ordutegiak 
2011n, lineako lehen trenaren ibilbideak 32 minutu eskatzen ditu ekialderantz, eta 31 minutu mendebalderantz. Metroko linea guztietan bezala, lehenengo irteera 5: 30etan izango da. Azken irteera 0: 44an izango da, Gallienira bidean, eta 0: 45ean Pont de Levallois–Béconerirako bidean. Azken irteera ordubete beranduago hasi zen ostiraletako gauetan larunbatetan, larunbatetan igandeetan eta jai-gauetan.

Arraunen arteko tartea bi edo lau minutukoa izaten da egunean zehar, zazpi edo bederatzi minutukoa gau amaigabean, lau edo zazpi minutukoa igandetan egunez eta hamar minutukoa ostiraletako gauetan larunbatetan, larunbatetan igandeetan eta jai-gauetan 0: 30ak jota (ostiraletako gauetan 1: 15etatik aurrera larunbatetan).

Batez besteko denborak 

Ibilbideko batez besteko denborak adierazgarriak dira, eta trafikoaren edo beste ezusteko batzuen arabera alda daitezke.

lineak Pont de Levallois–Bécon geltokia honako hauekin komunikatzeko aukera ematen du:

 Pereire -rekin 5 minutuan
 Saint-Lazare -rekin 12 minutuan
 Opéra -rekin 15 minutuan
 Réaumur–Sébastopol -rekin 19 minutuan
 République -rekin 23 minutuan
 Gallieni -rekin 32 minutuan

Flota 
Linea MF 67 ibilgailuak erabili:

Tarifak 
Linea horri Parisko metroaren tarifak eta zonifikazioa aplikatzen dizkiote.

Bidaiariak 
linea Parisko metroko trafikoari dagokion linea da. Garraiatzen diren bidaiarien kopuru osoa linearen erdikoa da, baina eta lineen bikoitza. 1992tik 2004ra, trafikoa % 0,6 murriztu da, eta horrek azken postuan kokatu du linea (linetik kanpo). 2004ko atzera-egitea, 2003ko abenduan, Saint-Lazaren, linearen luzapenaren ondoren gertatu zen, linearen erdiko zatiaren trafikoa arindu zuena. Hala ere, lineak gero eta saturazio zantzu handiagoak ditu, esate baterako 2004. urtean lau edo sei bidaiari metro karratuko zutik arraunetan goizeko puntako orduan, Malesherbes eta Saint-Lazare geltokien artean, STIFek zehazten duen "erosotasun" muga metro karratuko lau bidaiariri ezarrita.

1998an urteko trafikoa 83 301 431 bidaiarirengana iristen da, egunero 310 969 bidaiarirengana iristen da egunero egunero, 174 073 larunbatetan eta 91 268 igandeetan. 2003. urtean, urteko trafikoa 88 841 798 bidaiarirengana iristen da, eta egunero 331 597 bidaiarirengana iristen da, batez beste, egun irekian, 190 824 larunbatetan eta 108 619 igandeetan. 2004. urtean, lineak gehien erabiltzen zituen geltokiak txikitzen ari ziren (urteko trafikoan, linea guztiak barne): Saint-Lazare (34,53 milioi bidaiari), République (15,14 milioi) eta Opéra (10,47 milioi) 25. 2009. urtean, urteko trafikoa 98 milioi bidaiarirengana iristen da.

Etorkizuna

Lineko luzapenak

Mendebaldean 
2012an, Levallois-Perreteko eta Courbevoieko alkateek, Goi Agintaritzako Kontseilu Nagusiak bultzatuta, linea Bécon-les-Bruyèreseko geltokirantz luzatzeko eskatu zuten. Hau, Transilieneko ineak eta bi autobus linek zerbitzatuta, polo multimodal bihur daiteke. Gainera, geltokiak metroko lineako geltoki bat izan behar du. Levallois-Perretetik La Défensera hobetuko lukeen luzapen hori RATPk babesten du, baina eskualdeak ez dio jarraipenik eman.

2013ko ekainaren 6an, "Garaietako Iparraldea biribilgunea" lurralde-garapeneko kontratua aurkeztu zenean, metroaren linea luzatzeko proiektua Bécon-les-Bruyèresko geltokirantz bideratu zen eta 2016an aztertuko da. Aipatzekoa da, halaber, lerro honen geroagoko luzapen bat desio dela (La Garenne-Colombes edo Colombes aldera), amaiera zehatzik gabe. Horri buruzko ikerketak egiteko proposamena Valérie Pécressek 2015eko eskualde hauteskundeetarako egin duen kanpainan egindako garraioen proiektuaren parte da.

Ekialdean 
Gallieniz haraindiko luzapen bat aipatzen du erregularki Bagnolet udalerriak, Noue auzoaren zentzugabetasunarekin lotuta. 2010eko martxoan udalerriari egindako ikerketa batean, Parisko urbanismo atelierrak (Apur) Montreuilerako linea epe luzera luzatzea aurreikusi zuen. Ez dirudi, hala ere, operazio hau gertagarria denik, sektore honetan eta lineetako hedapenei ematen baitzaie lehentasuna.

2011ko azaroan, Sena Saint-Deniseko Kontseilu Nagusiak egingarritasun-azterketa bat egin zuen, linea Noue auzoraino zabaltzeko. Aztertu zen beste aukera kable bidezko hiri-garraioa zen. Lurralde garapeneko kontratua aurkeztean, "Ensemble, Paris Handiaren fabrika", 2013ko ekainaren 3an, metroaren hedapena teleferikoaren konponbidearen mesedetan baztertu zela iragarri zen.

Erreferentziak

Ikus, gainera 
 Parisko metroa
 Parisko metroaren geltokiak
 Île-de-Franceko tranbia
 Île-de-Franceko RER
 Transilien

Kanpo estekak 

  RATPko web gunea
  Île-de-France Mobilitésko web gunea

Parisko metroa