Neoluddismo

Neoludismoa teknologia modernoaren forma asko kontrajartzen dituen filosofia bat da. Luddite terminotik dator, teknologia berriak ukatzen dituzten pertsonak definitzeko erabiltzen da. XIX. mendean du bere sorrera, ingeles ￼￼￼￼artisauak, garaiko aurrerapen teknologikoen harira, beraien lana ordezkatzen zuten garatutako makinen aurka manifestatu ziren.

Neoludismoa, teknologia modernoei aurre egin eta teknologia batzuk edo guztiak maila primitiboagora itzultzea agintzen duen mugimendu bat da, osatzen duten pertsonek haien artean afiliaziorik izan beharrik ez dutelarik. Neoluditak honako praktika hauetako bat edo gehiagoren ezaugarri dira: teknologiaren erabilera pasiboki uztea, ingurumenari kalte egiten dioten teknologiak sortzen dituztenei kalte egitea eta garapen erraza edo teknologia saboteatzailea defendatzea. Mugimendu neoklasiko modernoak loturak ditu globalizazioaren aurkako mugimenduarekin, zientziaren aurkako mugimenduarekin, anarcho-primitibismoarekin, ingurugirotasun erradikalarekin eta ekologia sakonarekin.

Neoludismoak gizabanakoengan, haien komunitateengan edota ingurumenarengan duen inpaktu teknologikoaren kezkan oinarritzen da. Neoludistek teknologia berri guztientzako prekauzio-printzipioaren erabilera ezartzen du, behin eta berriz eskatzen du teknologiak, adopzioaren aurretik seguruak izan daitezela, teknologia berriek sor ditzaketen ondorio ezezagunen ondorioz.

Filosofia 
Neoludismoak teknologia berrien garapena geldiaraztea edo gelditzea sustatzen du. Teknologiak alde batera uzten dituen bizimodu bat agintzen du, etorkizunerako perspektibarik onena dela uste baitu. Robert eta Websterrek bezala, "Naturara itzultzea eta komunitatearentzat naturaltzat hartzen dena" esan zuten. Kapitalismo industrialaren ordez, Neoludismoak eskala txikiko nekazari komunitateak agintzen ditu, Amish eta Nepal eta Indiako Chipko mugimenduak kasu.

Historia

Teknologiaren kritika garaikideen jatorria literaturan 
Julian Young-en arabera, Martin Heidegger Luddita bat izan zen bere hasierako fase filosofikoan, eta teknologia modernoaren suntsipenean eta agradatutako mundu batera itzultzean sinesten zuen. However, Heidegger geroagoko Heidegggerrek ez zuen teknologia erabat negatibo gisa ikusi eta ez zuen bere abandonua edo suntsipena eskatu. Zentzu honetan, teknologia ez da erreminten bilduma bakarrik, baizik eta munduan egoteko eta mundua ulertzeko modu bat, instrumentala eta groteskoa dena. Heideggerren arabera, izateko modu honek mendebaldean bizitzeko modu modernoa definitzen du. Heideggerrentzat prozesu teknologiko honek azkenean izakiak ez-izakietara murrizten ditu, Heideggerrek "izatearen abandonua" deitzen duena, eta beldur eta harridura sentsazioa galtzea dakar, baita galera horren axolagabetasuna ere.

Lehen pentsalari antiteknologiko garaikide garrantzitsuenetako bat Jacques Ellul filosofo frantsesa izan zen. Bere Elkarte Teknologikoan (1964), Ellulek argudiatu zuen teknologiaren arrazionaltasunak antolaketa logiko eta mekanikoa ezartzen duela, "Mundu naturala ezabatzen edo menperatzen duena". " Ellulek teknika definitu zuen metodo eta teknologia antolatzaileen osotasun gisa, eraginkortasun arrazionala lortzeko helburuarekin. Ellulen arabera, teknikak giza kezkak itotzeko joera du: "Teknikoki axola duen gauza bakarra amore ematea da, ekoizpena. Hori da teknikaren legea; amore hori gizakien, gorputzaren eta arimaren erabateko mobilizazioaren bidez bakarrik lor daiteke, eta horrek giza indar psikiko guztien esplotazioa esan nahi du. Iraultza Industrialeko Ingalaterrako makinak gizon langileentzat baino merkeago bihurtu ziren. Yorkshire, Lancashire, Cheshire, Derbyshire eta Nottinghamshireko bost konderrik gorakada txiki bat izan zuten non makinak zaintzeko kontratatutakoak mehatxatu zituzten. Ellulen ikuspegiak Neo-Luddite Kaczynski amerikar zitalaren ideietan eragina izan zuen. Kaczynskiren manifestua irekitzeak hauxe dio: "Industria-iraultza eta haren ondorioak hondamendia izan dira giza arrazarentzat. Aurrerapen teknologikoen baliozkotasuna zalantzan jarri duten beste zientzialari batzuk Albert Borgmann, Don Ihde eta Hubert Dreyfus dira.

Mugimendua 
Neo-Luddita garaikideak talde oso ezberdin bat dira, "Idazleak, akademikoak, ikasleak, familiak, amish, Mennonites, kuakeroak, ingurugiroak", "Lore-umeak" eta "ingurune teknologiko aske baten bila dabiltzan idealista gazteak" barne hartzen dituztenak. "Zenbait Ludditek teknologiaren biktima gisa ikusten dute beren burua, beste berregituraketa bat eragotzi nahian (hala nola Citizens Against Pesticide Misuse eta Parents Against Underage Smartphones). Beste batzuek ordena naturalaren defendatzaile gisa ikusten dute beren burua eta teknologiaren bidez (hala nola Lur Lehena!) ingurumen-degradazioari aurre egiten diote.

Bigarren Neo-Luddite Kongresua izan zen, 1996ko apirilaren 13an, Barnesvilleko (Ohio) Quaker bilera-areto batean. 2001eko otsailaren 24an, "Teach-In on Technology and Globalization" delakoa New York hiriko Hunter Collegen ospatu zen teknologia eta globalizazio kritikoak biltzeko helburuarekin. Neo-Luddites: S. D. George hezitzailea, Stephanie Mills ekologista, Theodore Roszak, Scott Savage, Clifford Stoll, Bill McKibben, Neil Postman, Wendell Berry, Alan Marshall eta Gene Logsdon hezitzaileak dira.

Kanpo estekak 

Teknologia gizartean
Teoria sozialak
Teoria politikoak
Politika eta teknologia
Nekazal-politikak