Errausketa (hileta-ohikunea)

Errausketa edo kremazioa hilda dagoen gorputz baten azken antolaketaren metodo bat da.

Errausketa hileta ondoko edo hileta ondoko erritu gisa eta ehorzketaren alternatiba gisa erabil daiteke. Herrialde batzuetan, India eta Nepal, aire zabaleko Pireoko errausketa, aspaldiko tradizioa da. XIX. mendetik aurrera, errausketa munduko beste leku batzuetan sartu edo berreskuratu zen. Garai modernoetan, errausketa labe itxi batekin egiten da normalean, errausketa-labe batean.

Errausketak, batez beste, 2,4 kg-ren (5,3 libra) atzean uzten ditu "errauts" edo "arragoak" izeneko hondakinak. Ez dira errautsak, hezur mineralen erre gabeko zatiak baizik, hauts bihurtzen direnak. Ez dira osasunerako arriskutsuak, eta ehortziak izan daitezke, oroitzapenezko leku batean barneratuak, senideek atxikiak edo hainbat modutan sakabanatuak.

Historia

Antzinaroa 

Errausketaren erregistro arkeologikoek 17.000 urte atzera eramaten dute gutxienez, Mungo Lady aintziran (Australia) aurkitutako gorpu partzialki erraustu baten hondarrak dira egun aurkitutako zaharrenak.

Ekialde Ertainean eta Europan, ehorzketa eta errausketa nabariak dira garai neolitikoaren erregistro arkeologikoan. Kultura-taldeek beren lehentasunak eta debekuak zituzten. Antzinako egiptoarrek arimaren teologia periodiko sendo bat garatu zuten, errausketa debekatzen zuena. Hori ere herri semitikoek onartu zuten. Herodotoren arabera, babiloniarrek baltsamatu egin zituzten hildakoak. Feniziarrek errausketa eta ehorzketa egiten zituzten. K.a. 3000. urte inguruko Zikladetako zibilizaziotik K.a. 1200etik 1100era bitarteko aro azpimizenikoraino, greziarrek ehorzketak egiten zituzte. Errausketa K.a. XII. mendearen inguruan agertu zen, Anatoliaren eraginpean ziurrenik. Kristau aroa iritsi bitarte, ehorzketa hileta jarduera bakarra bihurtu zenean, erausketak eta ehorzketak gertatu ziren, garai eta kokalekuaren arabera. Erromako lehen garaian, bai ehorzketa bai errausketa erabiltzen ziren. Errepublikaren erdialdearen inguruan, ehorzketak  errausketa ia osorik ordeztu zuen, salbuespen nabarmen batzuekin, eta Inperioaren erdira arte hileta-praktika arruntena bilakatu zen.

Europan errausketa-aztarnak daude, Brontzearen Aro Goiztiarrekoak (C. 2000 BCE), Panoniako ordokian eta Danubio ertainean. Ohitura nagusi bihurtu zen Europa Brontze Aroan, Kutxa zelaien kulturarekin (k.a. 1300tik aurrera). Burdin Aroan, ehorzketa berriz ere arruntagoa izan zen, baina Villanovanen kulturan eta beste leku batzuetan ere iraun zuen errausketak. Patrokloren ehorzketari buruzko Homeroren deskribapenean, errausketa ondorengo ehorzketarekin lotzen zuen, Tumulu baten azpian gertatzen zena, Kutxa Zelaien kulturan gertatu bezala. Anakronismoa izan daiteke hori; izan ere,  Mizenasko garaian, ehorzketa hobesten zuten, oro har, eta Homerok, mende batzuk geroago, Iliada idatzi zen unean, errausketaren erabilera arruntena islatu baitzuen.

Ehorzketa-errituei egiten zaien kritika erlijio eta kultura lehiakideen arteko difamazio arrunta da, baita errausketa suaren sakrifizioarekin edo giza sakrifizioarekin lotzea ere.

Erdi Aroa 
Europako leku batzuetan, errausketa legez debekatuta zegoen, eta heriotzarekin ere zigortu egiten zen, germaniar errituekin konbinatzen bazen. Batzuetan, autoritate katolikoek errausketa erabili zuten, akusatu heretikoen zigorraren zati gisa, hau da, sutan erretzea. Adibidez, John Wyclifen gorpua hobitik atera zuten hil eta urte batzuetara, eta errauts bilakatu arte erre zuten, hil ondoko zigor gisa, transustantziaren doktrina katolikoa ukatu zuelako.

1658an Sir Thomas Browne sendagilea izan zen errausketaren erabilera defendatu zuen lehena. Honoretta Brooks Pratt garai modernoetan erregistratutako Europako lehen pertsona erreustua izan zen, 1769ko irailaren 26an hil eta Londresko Hanover Square hilerrian legez kanpo erraustu baitzuten.

Berriz sartzea 

Europan, 1870eko hamarkadan, errausketa berriro sartzeko mugimendua hasi zen, gorputza kentzeko metodo bideragarri gisa. Labearen teknologia berriaren asmakuntzari eta hura praktikatu zuten ekialdeko kulturekiko harremanari esker gertatu zen hori. Une horretan, errausketaren defendatzaile askok teoria miasmatikoan sinesten zuten, eta uste zuten errausketek gutxitzen zutela gaixotasunek sortzen zituzten "aire txarrak". Mugimendu horiek laizismoarekin lotu ziren eta jarraipena izan zuten zirkulu kultural eta intelektualetan. Italian, mugimendua antiklerikalismoarekin eta masoneriarekin lotu zen.

1869an, Coletti eta Penlioni irakasleek Florentziako Nazioarteko Osasun Kongresuan aurkeztu zuten ideia, "osasun publikoaren eta zibilizazioaren izenean". 1873an, Lodiko Paolo Gorini irakasleak eta Paduako Ludovico Brunetti irakasleak egindako lan praktikoari buruzko txostenak argitaratu zituzten. 1873ko Vienako erakusketan, Brunettiren errausketa-aparatuaren modelo bat erakutsi zen, ondoriozko errautsekin batera, arreta handia erakarri zuena. Bien bitartean, Charles William Siemensek bere birsortze-labea garatu zuen 1850eko hamarkadan. Labeak tenperatura altuan funtzionatzen zuen, errekuntzarako erregaiaren eta airearen aurreberotze birsortzailea erabiliz. Aurreberotze birsortzailean, labeko ihes-gasak adreiluak dituen ganbera batera ponpatzen dira; ganbera horretan, beroa gasetatik adreiluetara transferitzen da. Labearen fluxua alderantzikatu egiten da erregaia eta airea ganberatik igaro eta adreiluek berotu ditzaten. Metodo horren bidez, aire zabaleko labe batek altzairua urtzeko adina tenperatura altuak har ditzake, eta prozesu horren ondorioz, erreketa proposamen eraginkor eta praktiko bihurtu zen. Carl Friedrich von Siemensen enpresak hobetu egin zuen Dresdeneko fabrikan material organikoa errausteko labe horren erabilera. Sir Charles Wentworth Dilke politikari erradikalak haren emaztearen gorpua erraustu zuen 1874an. Prozesu eraginkor eta merkeak gorputzaren errausketa azkar eta osoa ekarri zuen, eta funtsezko aurrerapen teknikoa izan zen, azkenean errausketa industriala aukera praktiko bihurtu zuena.

Mendebaldeko munduko lehen errausketa-labea 1876an inauguratu zen Milanen. Milango Crematorium tenplua Hilerri Monumentalean eraiki zen. Eraikina zutik dago oraindik, baina 1992ean aurrera funtzionatzeari utzi zion.

Henry Thompsonek, Victoria erreginaren zirujau eta medikuak, Goriniren errauskailua ikusi zuen Vienako Erakusketan, eta etxera itzuli zen Ingalaterrako errausketaren lehen sustatzaile nagusia izateko asmoz. Errausketa babesteko arrazoi nagusia hau izan zen: "behar den osasun prekauzio bihurtzen ari da biztanleria gero eta handiago baten artean gaixotasunak hedatzearen kontra". Gainera, berak uste zuen, errausketak garaiz aurreko ehorzketa saihestuko zuela, hileten kostua murriztuko zuela, soberako dueluek etxeratze giroaren eraginpean egoteko beharra, eta hautestontziak bandalismotik at egongo zirela. Beste defendatzaile batzuekin elkartu zen eta Britainia Handiko Errausketa Elkartea eratu zuten 1874an. Erresuma Batuko lehen errausketa-labea sortu zuten Wokingen. Gorini Ingalaterrara joan zen, errausketa-ontzi bat jartzen laguntzeko. 1879ko martxoaren 17an probatu zuten, zaldi baten gorpuarekin. Protesten ondoren eta Richard Cross Barne Idazkariaren esku-hartzearen ondoren, haren planak bertan behera geratu ziren. 1884an, William Price apaiz gales neodruidikoa atxilotu eta epaitu egin zuten semearen gorpua erretzen saiatzeagatik. Pricek arrakastaz argudiatu zuen gortean legeak ez zuela adierazten errausketa legezkoa zenik, baina ezta ere legez kanpokoa zenik. Kasuak aurrekari bat ezarri zuen, Errausketa Elkarteari jarduteko aukera eman ziona. 

1885ean, Erresuma Batuko lehen errausketa ofiziala Wokingen egin zen. Jeanette Pickersgill izan zen hildakoa, zirkulu literario eta zientifikoetan oso ezaguna. Urte amaieran, Britainia Handiko Errausketa Elkarteak beste 2 errausketa gainbegiratu zituen, urte horretan Erresuma Batuan izandako 597.357 heriotzetatik guztietatik 3. 1888an, 28 errausketa egin ziren. 1891n, Woking Crematoriumek kapera bat gehitu zuen. Kapera hori aitzindaria izan zen erraustegi kontzeptuan, eta hileta eta errausketa egiteko lekua izan zen.

Europa kontinentalean lehen errausketa-labeak 1878an eraiki ziren Gotha hirian, Alemanian, eta geroago Heidelbergen, 1891n. Estatu Batuetako lehen errausketa-labe modernoa 1876an eraiki zuen Francis Julius LeMoynek, Europan nola erabiltzen zen entzun ondoren. Defendatzaile goiztiar askok bezala, osasun publikorako onuragarria izango zela uste zelako zegoen. 1901ean LeMoyneren errausketa-labea itxi aurretik, 42 errausketa egin zituen. Lehen errausketa-labea ireki zuten beste herrialde batzuk Suedia (1887 Stockholmen), Suitza (1889 Zurichen) eta Frantzia (1889 Père Lachaisen, Paris) izan ziren.

Mendebaldeko hedapena 
Eliza protestanteetako batzuek errausketa onartu zuten, argudio honekin: "Jainkoak errauts-katilu bat berpitz dezake, hauts-katilu bat berpitz dezakeen bezain egoki". Herrialde anglikanoetan eta iparraldeko herrialde protestanteetan, errausketak onarpena zabaldu egin zen (nahiz eta oraindik ez zen arau bihurtu), lehenik goi-mailako klaseetan eta zirkulu kulturaletan, eta gero gainerako biztanleagoan. 1905ean, Westminsterreko abadiak lehen aldiz hasi zen errausketekin; 1911rako, Abadiak lehentasuna ematen zien lurperatzen ziren errautsei. 1908an Entziklopedia Katolikoak kritikatu egin zen errausketa, "mugimendu maltzur" gisa epaituz eta masoneriarekin lotuz, nahiz eta esan zuen "ez dagoela Elizaren dogma bakar baten aurkako ezer errausketarekin". 

AEBn urtean errausketa-labe berri bat eraiki zen XIX. mendearen amaieran. Baltsamatzea gehiago onartu eta erabili ahala, errausketa-labeek beren osasun ezaugarria galtzen zuten. Atzean ez geratzeko, errausketa-labeek errausketa ederra egiteko ideia izan zuten. Beira estankatuko leihoekin eta horma freskoko marmolezko zoruekin krematorioak eraikitzen hasi ziren.

Australian ere hasi zen errausketaren aldeko mugimendu eta elkarteak sortzen. Australiarrek lehen errausketa-labe modernoa 1901ean eraiki zuten Adelaidako West Terrace hilerrian. Eraikin txiki hori, Woking eraikinen antzekoa, XIX. mendearen bukaera arte egon zen martxan. Australiako errausketa-instalazio operatibo zaharrena Rookwooden dago, Sidneyn eta 1925ean zabaldu zen.

Herbehereetan, Errausketa Fakultatiborako Elkartearen sorrerak, 1874an, eztabaida luze bat ireki zuen errausketaren merezimenduei eta demerituei buruz. Errausketaren aurkako legeak 1915ean inpugnatu eta baliogabetu ziren (Herbehereetan lehen errausketa-labea eraiki eta bi urtera), nahiz eta errausketa ez zen legez onartu 1955 arte.

Bigarren Mundu Gerra 

Bigarren Mundu Gerran (1939–45), Alemania naziak bereziki eraikitako labeak erabili zituen okupatutako Poloniako gutxienez sei sarraski-esparrutan: Auschwitz-Birkenau, Chełmno, Belzec, Majdanek, Sobibor eta Treblinka. Horietan, gasaren bitartez hildakoen gorpuak errausketaren bidez ezabatu ziren. Holokaustoaren fase hilgarrienean, Reinhard operazioaren sarraski industrializatu eta eraginkorra gertatu zen, eta horrek gorpu gehiegi eragin zituenez; SSen zehaztapenen arabera egindako errausketa guztietan denboraren kudeaketa zorrotza erabili zen. Vrba-Wetzler txostenak deskribapen hau ematen du:

Holokaustoko labeak zenbait fabrikatzailek hornitu zituzten, eta ezagunenak eta arruntenak Topf und Söhne izan ziren, baita Berlingo Kori enpresa ere. Haren labeak luzatu egin ziren atzeko aldean lerratutako bi gorputz kokatzeko. Errautsak aurreko aldetik atera ziren.

Aro modernoa 
XX. mendean, errausketak zenbait onarpen maila lortu zituen kristau deitura gehienetan. William Temple, Ingalaterrako elizako gotzain gorena, 1944an hil ondoren erre zuten. Eliza Katoliko Erromatarrak polikiago onartu zuen praktika hori. 1963an, Vatikanoko II. kontzilioan, Paulo VI.a Aita Santuak errausketaren debekua kendu zuen eta 1966an apaiz katolikoei errausketa-zeremonietan ofizatzen utzi zien, baina horretarako, errautsak lurperatu edo gorde egin behar ziren, ez sakabanatu. Ehorzketa ohitura den herrialde askotan, errausketak modu adierazgarrian egin du gora. 1960. eta 1970. urteetan, Erresuma Batuan eta Herbehereetan errausketa-labea eraikitzeko sasoi bat izan zen, aurrekaririk gabea. 

1960tik aurrera, errausketa ehorzketa baino ohikoagoa bihurtu da hainbat herrialdetan, horien artean, Erresuma Batua (1968), Txekoslovakia (1980), Kanada (2000ko hasieran), Estatu Batuak (2016) eta Finlandia (2017). Aipatutako faktoreen artean, nabarmenagoak dira kostu merketzea (batez ere, 2008ko krisialdiaren ondoren aintzat hartua), jarrera sekularren hazkundea eta zenbait kristau jarreren oposizioa gutxitzea.

Euskal Herrian, esaterako, 2006a geroztik, errausketa gehiago gertatu diren Iruñean ehorzketak baino. Joera hori nabariagoa da hiriburuetan landa eremuetan baino eta Euskal Herriko Hegoaldean Iparraldean baino. Goranzko joera nabarmena da urtez urte.

Prozesu modernoa 

Errausketa errauskailu edo krematorio batean gertatzen da, errausketa-labe bat izaten duena. Herrialde askotan, errauskailuan edo krematorioan bertan hileta eta errausketa egiten dira batera.

Errauskailua 871–982 °C-ko tenperaturak sor ditzakeen labe industriala da, gorpua desintegratzen dela bermatzeko. Errauskailu modernoek fuel olioa, gas naturala, propanoa eta, Hong Kongen, hiri-gasa erabiltzen dute. Automatikoki monitorizatzen dute beren barnealdea, errausketa-prozesua osatua noiz dagoen jakiteko, eta zulotxo bat izaten dute operadore batek barrukoa ikusi ahal izateko. Nahiz eta erretzeko behar den denbora aldatu egiten den gorpu batetik bestera, gorputz heldu batek 90 minutu behar ditu batez beste. 

Gorpua kokatzen den ganberari errausketa-ganbera edo erreplika deritzo, eta beroarekiko erresistenteak diren adreilu erregogorrez estalita dago. Adreilu erregogorrak hainbat geruzatan diseinatuta daude. Kanpoaldeko geruza isolamendu-material bat besterik ez da, esaterako, artile minerala. Barruan isolamendu-adreiluzko geruza bat izan ohi da, batez ere kaltzio silikato naturalekoa. Intentsiboki aritzen diren errauskailuek isolamendu-geruzaren barruan bi su-adreilu geruza izan ohi dute. Errekuntza-prozesuarekin kontaktuan dagoen su-adreiluen geruzak kanpoko geruza babesten du, eta noizean behin aldatu behar da.

Oro har, gorputzak hilkutxa edo edukiontzi erregai baten barruan egon behar du. Horri esker, gorputza azkar eta seguru irristatzen da errauskailurantz. Operadoreen osasunerako arriskuak ere murrizten ditu. Hilkutxa edo ontzia ahalik eta azkarren sartzen (kargatzen) dira errauskailuan, beroa gal ez dadin. Zenbait errausketa-labek aukera ematen diete senideei karga ikusteko. Hori, batzuetan, arrazoi erlijiosoengatik egiten da, hala nola hinduismoaren eta jainismoaren hileta tradizionaletan, eta baita Japonian ere.

Ontziak 

Estatu Batuetako lege federalean ez da inolako edukiontzi-baldintzarik ezarri errausketarako. Egoera batzuetan, edukiontzi opaku bat edo gardena ez dena behar dute errausketa guztietarako. Kartoi mehe bakuneko kaxa bat edo zurezko kaxa bat (hilkutxa) izan daiteke. Beste aukera bat zurezko maskor baten barruan dagoen kartoizko kaxa bat da, hilkutxa tradizional baten antzekoa izateko diseinatua. Hileta-zerbitzuaren ondoren, kaxa maskorretik kentzen da erre aurretik, eta maskorra berriz erabiltzeko aukera ematen du.

Erresuma Batuan, gorpua ez da hilkutxatik ateratzen eta ez da ontzi batean jartzen, arestian deskribatu bezala. Gorpua hilkutxarekin errausten denez, erretzeko erabili behar diren hilkutxa britainiar guztiek erregaiak izan behar dute. Errausketa Egiteko Kodeak debekatu egiten du hilkutxa errausketa-gelara iritsi ondoren irekitzea, eta arauek ezartzen dute hileta-zerbitzuko 72 orduen barruan erre behar dela. Beraz, Erresuma Batuan, gorpuak ehorzteko erabiltzen diren hilkutxa berean gordetzen dira.

Erretzea eta errautsak biltzea 
Gorpua duen kaxa erretiluan jartzen da, eta 760tik 1.150 °C-ra (1.400 - 2.100 °F) erretzen da. Errausketa-prozesuan, gorpuaren zatirik handiena (bereziki organoak eta bestelako ehun bigunak) bero biziaren bidez lurruntzen eta oxidatzen da; askatutako gasak ihes-sistemaren bidez deskargatzen dira.

Bitxiak, hala nola lepokoak, erlojuak eta eraztunak, erre aurretik kendu eta familiari itzultzen zaizkio. Ezarritako zenbait gailu kendu behar dira. Taupada-markagailuek eta bestelako gailu medikoek leherketa handi eta arriskutsuak eragin ditzakete.

Pentsatu ohi denaren kontra, errausketaren hondarrak ez dira errautsak ohiko zentzuan. Errausketa amaitu ondoren, hezur lehorren zatiak erretilutik kentzen dira eta Cremulator izeneko makina baten bidez ehotzen dira —batez ere, edukiera handiko eta abiadura handiko nahasgailu baten bidez—, "errauts" edo "hondar erraustuetan" prozesatzeko, nahiz eta hauts bilakatzea eskuz ere egin daitekeen. Horrek testura fineko eta hondar-koloreko hondar bilakatzen du hezurra, eta gai da edozein materia bitxirekin nahasi gabe sakabanatzeko, nahiz eta alearen tamaina aldatu egiten den erabilitako Cremulator-aren arabera. Heldu baten hondakinen batez besteko pisua 2,4 kilogramokoa da; Zenbait cremulator mota daude, baita gailu birakariak, birringailuak eta metal astuneko bolak erabiltzen dituzten modelo zaharragoak ere. Ehotze-prozesuak 20 segundo inguru behar izaten ditu.

Ekialdeko Asiako herrialdeetan, hala nola Txinan, Japonian edo Taiwanen, hezurrak ez dira ehotzen, aldez aurretik eskatu ezean. Ehotzen ez direnean, familiak jasotzen ditu hezurrak, eta errautsekin egin daitekeen bezala biltegiratzen dira.

Azken ehotzearen ondoren, errautsak ontzi batean jartzen dira, izan daitekeena kartoizko kaxa bat ala kutxa apaingarri bat. Gehienetan erabiltzen den edukiontzi lehenetsia, ezer garestiagorik hautatu ez ezean, plastikozko kaxa bat izaten da.

Errautsen pisua eta osaera

Hondakinak atxikitzea edo ezabatzea 

Errautsak gertueneko ahaideari itzultzen zaizkio, ohituraren eta herrialdearen arabera. Ameriketako Estatu Batuetan, ia beti, plastikozko poltsa hermetiko lodi batean egoten dira errautsak, estalki gogorreko plastiko angeluzuzeneko edukiontzi batean. Edukiontzi hori etiketa inprimatu batekin markatzen da. Zigilatutako oinarrizko plastikozko poltsa kartoizko beste kaxa batean edo belusezko poltsa batean egon daiteke, edo kutxa batean egon daiteke, familiak erosten badu. Errausketa-ziurtagiri ofizial bat, errausketa-labearen agintaritzapean prestatua, gorpuzkiekin batera joan ohi da.

Errautsak kutxa batean gorde daitezke, oroitzapenezko eraikin berezi batean gorde (kolunbarioa), lurrean lurperatuta leku askotan edo eremu berezi batean, mendian edo itsasoan sakabanatu. Adibide batzuk hauek dira: helio-globo bat, su artifizialak, eskopeta-jaurtigailuetatik botatako jaurtigaiak, ontzi bat edo hegazkin batetik barreiatu. Bada enpresa zerbitzu bat ere hondar krematsuen plastikozko hodi baten tamainaren lagin bat Lurraren orbita baxura bidaltzen duena. Hodi horretan, urtetan egoten dira (baina ez modu iraunkorrean) atmosferara itzuli aurretik. Beste enpresa batzuek zerbitzu bat eskaintzen dute, hondar krematsuak diamante sintetiko bihurtzeko, gero bitxi bihur daitezkeenak.

Arrazoiak 

Arrazoi erlijiosoez gain, pertsona batzuek nahiago dute errausketa ehorzketa tradizionala baino. Deskonposizio-prozesu luze eta motel baten pentsamendua ez da oso erakargarria batzuentzat; pertsona askok nahiago dute errausketa gorputza bat-batean jasotzen dutelako. 

Beste pertsona batzuek hileta prozesua errazteko modu gisa ikusten dute errausketa. Ehorzketa tradizional bat hileta prozesua alferrikako konplikazio gisa ikusten dute, eta horrela errausketa aukeratzen dute beren zerbitzuak ahalik eta sinpleenak izan daitezen. Hileta bat baino errazagoa da errausketa. Izan ere, ehorzketa batekin gorpua garraiatzeko zerbitzu gehiago planifikatu beharko lirateke, baita baltsamatzea eta gorputza zaintzeko beste metodo batzuk ere. Ehorzketa batean, hilkutxa, burukoa, lursaila, harlauza ireki eta ixtea, eta ehorzketa tasak ere ordaindu beharko ditu batek. Errausketa-hiletetarako, nahikoa da gorputza errausketa-labera eramatea, gorputza erretzea eta errautsen kutxa baten plangintza egitea.

Kostuen kalkuluek errausketa erakargarriagoa egiteko joera du. Oro har, errausketa ohiko ehorzketa-zerbitzua baino merkeagoa da, batez ere zuzeneko errausketa aukeratzen bada (errausketa biluzia ere deitzen zaio), non gorputza ahalik eta azkarren errausten baita legezko inolako zerbitzurik gabe. Batzuentzat, errausketa ere nahiko garestia da, bereziki erregai asko behar delako. Erregai kontsumoa eta erregaiaren kostua murrizteko metodoen artean erregai desberdinak erabili ohi dira (adibidez, gas naturala edo propanoa, egurrarekin alderatuta) eta errauskailu bat (erretorta) erabiliz (kabina itxia) su ireki baten ordez.

Bizirik suertatzen diren senideen kasuan, errausketa hobea da, eramangarritasun sinplea dela eta. Beste hiri edo herrialde batera badoaz aukera dute maite dituzten pertsonen hondakinak garraiatzeko, elkarrekin konektatuta edo sakabanatuta egoteko.

Ingurumen-inpaktua 
Errausketak 1.100 gradutarainoko berotzea eskatzen duelarik labean, gastu energetiko handia suposatzen du horrek. Badira erraustegiak non, 21. mendean, sortutako beroa instalazioen edo are kokatutako dauden auzuneen berokuntza sisteman aprobetzatxen den beroa. Ingalaterrako herri batean, igerileku publikoa ere berotzen da erraustegiari esker. Erabilpen honek zalantza etikoak aktibatu baditu ere, komunitate gehienek eta erlijioen ordezkariek ere ontzat eman dituzte praktika hauek.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Sua
Heriotzari lotutako ohiturak