Il viale della speranza

Il viale della speranza («Itxaropenaren kalea» euskaraz) Dino Risik 1953an zuzendutako film italiarra da.

Aktoreak 
Hauek dira:
 Cosetta Greco, Luisa.
 Marcello Mastroianni, Mario
 Liliana Bonfatti, Giuditta.
 Piera Simoni, Franca.
 Pietro De Vico, Tonio.
 Nerio Bernardi, Franci.
 Gisella Monaldi, Titina.
 Corrado Pani,  Roberto Franzi.
 Arrigo Basevi, Armando Falcioni.
 Alessandro Fersen, Gabelli zuzendaria.
 Achille Majeroni, Mineroni
 Bianca Maria Fusari, Stefania.
 Carlo Hintermann, ekoizle suitzarra
 Nino Marchetti Olmo Filmen exekutiboa.
 Silvio Bagolini, zoroa entzuketan
 Maria Pia Casilio, Concettine.

Argumentua 
Izenburuak aipatzen duen Itxaropenaren etorbidea Tuscolana bidea da, Erromako erdialdea eta Cinecitta lotzen dituen ibilbidea. Kalea egunero zeharkatzen dute, tranbiaz, zineman lan egiten duten edo lan egin nahiko luketen pertsona askok, eguneroko bizitza apal batean bizi diren bitartean, aktore eta zuzendari ospetsuen luxu eta ospeetatik urrunduta.

Hor ibiltzen diren artean nabarmentzekoak dira Franca eta Luisa, aktore hasiberriak, Tonino, zuzendari izateko hautagaia, eta Mario, operadorea. Gainera, Giuditta, Sassuolotik Erromara iritsi den neska xaloa, Anna zinema-munduaz erabat maiteminduta dagoena. Gazteak egunerokoan bizi dira, pentsio apal bat partekatzen dute eta aukera egokia berandu edo goiz izatea espero dute. Badirudi Franzi ekoizlearen etxean harrera egiten ari direla. Roberto, azken honen semea, Luisaz maiteminduko da, zeinak Francarekiko jarrera konprometigarrian ikusita Mariorekin zuen aurreko konpromisoa hausten duen; hala ere, badirudi Franca dela bidea irekitzeko bide egokian dagoena, Falcioni jabe dirudunak ohartarazi duen bezala, zeinak batez ere aktore gazteen mesedeak lortu ahal izateko ekoizpen zinematografikoan aritu nahi duen.

Franzik Louisaren etsaia izaten jarraitzen du, eta ez du sinesten haren eta haren semearen arteko sentimenduan; horregatik, bera eta Giuditta behartuta daude iragazgaitzen iragarki apal bat interpretatzera, Toninok zuzendua, dela ezinezko jarduera-eskoletara. Franca, aldiz, Falcioniren maitale bihurturik, erraz lortzen ditu paperak; hala ere, denbora gutxian neskatoa nekatu egiten da zinearen munduaz, uste baino lan eta ahalegin handiagoa eskatzen baitu, eta gainera ez dirudi emanaldirako batere horniturik dagoenik, bere lehen zatian ere deseroso aurkitzen baita.

Azkenean, Luisa da, talentu gehien duena, erizain papera lortzen duena; Franzi konbentzituta dago bere trebetasunez, eta prest dago bere karrera eta Robertorekiko konpromisoa babesteko. Judithek, Sassolese senargai lagun duela Erroman, bere loriazko ametsak alde batera uztea erabakitzen du probintziako bizimodu lasaira itzultzeko. Francak ere zinema utziko du, eta Falcioni utzi ondoren, zetaren industrian sartuko da, etorkizunerako egokiena den mantentze-negozioa aukeratuz.

Erreferentziak

Kanpo estekak 
 :Filma IMDb webgunean.
 :Filmaren traillerra.

1953ko filmak
Italiako filmak
Italierazko filmak
Dino Risik zuzendutako filmak
Drama filmak