Nike Air Max Plus Tuned (Marrazoa)

Nike Air Max Plus Tuned (Marrazoa)  Nikek 1997an oinetako berri bat sortu nahi zuen korrika egiteko: “Sky air”. Sean McDowell diseinatzaileak, AEBetako enpresa berrian sartu berriak, diseinatu zuen. Floridako oporrak eta, batez ere, haren tonuek markatu zuten ilunabar bat oroitzen dute koloreek. Sky Air honen diseinuan oinarrituta dago. Hamabost zirriborro behar izan ziren Nikek azken oharpena egin arte.

Zapatila berrien kolore-degradatuak eguzki-sarrera horretan inspiratuta daude: "Lehen parea ilunabarra zen, bigarrena ia guztia beltza, gauez izarrak gogoratzeko, eta hirugarren parea laranja eta hori distiratsua, hurrengo eguneko egunsentia irudikatzeko", azaldu zuen Sean McDowellek.

Trazu geometriko beltzek Floridako palmondoen mugimendua gogorarazten dute. Balearen isatsa inspirazio-iturri da goiko aldearen diseinuen kurbetarako.

Air Max berri hauen berrikuntza izen zen Tuned Air teknologia: morfologia bakoitzera egokitzeko moldatzen ziren. Orpoak ondo bereizitako bi zatitan banatutako mintza du: erdiko aire-ganbera bat, lau mintz dituena. Teknologia horrek oinaren supinazio-mugimendua murrizten du.

Beste Nike Air Max Plus batzuk 
Beste bederatzi Nike Air Max Plus 2000. urtean merkaturatu ziren. Hala ere, “marrazoen” fama handia zela eta, ez zuten lortu espero zuten arrakasta, edo ia oharkabean pasatu ziren.

 1999an sortu zen Nike Air Max Plus II, eta Dauphin izena eman zioten, biribila zelako. Haren goiko aldea marra izurtu horizontalez apainduta dago. Nubuck tartekatu bat puntan finkatzen da. Baina bere diseinuak ez zuen konbentzitu eta ahanzturan erori zen. 2020ko udazkenean berrargitaratu zen, baina oraindik ez da jendarteratu, tonetan interes berria izan arren. 
 2000. urtean merkaturatu zen Nike Air Max Plus III modeloa da Nikek egin ez zuen bakarra: Foot Locker  markarekin partekatzen ditu patenteak. Diseinu aerodinamikoa du, running-zapatila berria egin nahi zuen diseinatzailearen ideiari jarraituz. Sarearen goiko aldeko errefortzu horizontaleko elementuak abiadura eta mugimendu sentsazioa ematera bideratuta daude. Plastikozko pieza handi batekin indartutako orpoak look futurista bat gehitzen du. 2006tik ez zen berriro egin, baina 2019ko udazkenean hasi ziren berriro egiten. Lacoste – Tn arropa multzoa modara itzuli zela aprobetxatuz, bereziki Frantziako hiri-inguruetako hirietan, rapzale frantsesen klipetan nabarmendu baitzen, Nike Air Max Plus I.arekin batera kaleratu zen.
 Nike Air Max Plus VII.ak (2006) lehen zapatilaren forma berreskuratzen du koloretako degradatuekin. Izpiak desagertu egin dira. Kanpoko zolaren goiko eta beheko aldeak malko-formarekin estalita daude .

Ezaugarriak 
Air Max-en ospea zapaten ezaugarri espezifikoei zor zaie:

 Erabiltzeko erosotasuna, kolpeak xurgatzen dituen aire-burbuilari esker. Air Max batzuetan, aire-burbuilak oin osoa estaltzen du.

 Diseinu oso landua eta futurista.

 Iraunkortasun handia: pare batek bi urte baino gehiago iraun dezake, aire-burbuila lehertu arte, gehienetan erabiltzailearen pisuagatik.

Herri-kulturan

Arte garaikidea 
Nike Air Max artelanetan edo arte-irudikapenetan txertatuta dago. Adibidez, Pinar & Viola artistek “fetixista” performancea, Lick my Nikes, antolatu zuten, Gabber Expo jaialdiaren barruan, Parisen, 2014ko maiatzean.

Jonas Cozone artista belgikarrak garaiko ogasunetako gazteak erakartzen ditu, 1990eko hamarkadaren amaieran – 2000ko hasieran, kale-kulturara bideratutako jantzi-kodearekin. Pertsonaiek animalia antropomorfizatuen forma hartzen dute, txapelak, kirol-arropa (batez ere Lacoste edo Nike) eta beti Nike Air Max.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Nike
Kirol-oinetakoak