Eusebio Ayala

Eusebio Ayala Bordenave (Barrero Grande, 1875eko abuztuaren 14a - Buenos Aires, 1942ko ekainaren 4a) Eusebio Ayala izenez jaioa, abokatu, kazetari, diplomazialari eta politikari paraguaitarra izan zen, bi alditan hartu zuen Errepublikako presidentetza: 1921eko azaroaren 7tik 1923ko apirilaren 12ra eta 1932ko abuztuaren 15etik 1936ko otsailaren 19ra. "Garaipenaren presidentea" bezala ezagutzen da, Chacoko Gerran izan zuen paperagatik.

Biografia 
Barrero Guasun (Barrero Grande) jaio zen, gaur Eusebio Ayala izenekoa, Paraguay, 1875eko abuztuaren 14an. Bere gurasoak Abdón Bordenave eta Casimira Ayala ziren, 19 urteko nerabe apala eta analfabetoa, txikitan Aliantza Hirukoitzaren gerran emakumeen zailtasunak jasan zituena. Juana Concepción, Enrique, Rosa, Elena eta María Bordenaveren anaia zen, aitaren aldetik. Marcelle Durand frantsesarekin ezkondu zen, eta harekin Roger Ayala Durand izeneko seme bat izan zuen.

Lehen hezkuntza bere jaioterrian egin zuen, izeko Benitarekin. Gero, Asuncionera joan zen, eta han kadete gisa lan egin zuen denda batean. Bere ahaleginean oinarrituta, 1896an lizentziatura jaso zuen Hiriburuko Kolegio Nazionalean sartu ahal izan zen.

Merkataritza-aditu titulua baliatuz, ikastetxeetako katedrak lortu zituen, eta horien bidez, Unibertsitate Nazionaleko Zuzenbide Fakultatean bere gastuak ordaintzeko aukera izan zuen, non 1904an Gizarte Zientzietan eta Zuzenbidean doktorea lortu zuen, "El Presupuesto Nacional" izeneko tesi bat defendatuz.

Unibertsitateko prestakuntza amaitu ondoren, hainbat bidaia egin zituen Europara. Horietako lehenengoan, Britainia Handiko enbaxadako idazkari izan zen hiru urtez, eta denbora horretan ingelesa eta frantsesa ezin hobeto menperatu zituen, bere prestakuntza filosofiko eta kulturala ere hobetuz.

Parisen ezagutu zuen bere etorkizuneko emaztea, Emilia Marcela Eugenia Durand. Toursen ( Frantzia) jaio zen 1889ko urtarrilaren 16an, eta oso gazterik seme-alabarik izan gabe buruko arazoengatik bere buruaz beste egin zuen Parisko bitxigile batekin ezkondu zen. Buenos Airesen ezkondu ziren zibil gisa eta Paraguaira itzuli zirenean, gaur egun zortzi urteko seme batekin, arrazoi sozialengatik eliza batean ezkondu behar izan zuten "ezkutuko ezkontza" bezala ezagutzen zenean. Ezkontza isilpean egin zen 1922ko abenduaren 27an eta Monseñor Bogarínen ardurapean izan zen. Emilia Durand bere azken egunetaraino bizi izan zen Paraguain, beraganako maitasun eta errespetu handia erakutsiz. Asuncion hil zen 1954ko apirilaren 20an. Estatu-gizonarekin izandako urteak "Recuerdos" liburuan islatu zituen.

Ibilbidea 
Paraguaira itzuli zenean, Zuzenbide Penala eta Zuzenbide Konstituzionala irakatsi zituen Zuzenbide Fakultatean eta Asunciónko Unibertsitateko errektorea izan zen.

Kazetari gisa El Diarion eta El Liberal-en lan egin zuen, eta gero Revista de Derecho y Ciencias Sociales aldizkariko zuzendaria izan zen. José P. Guggiarik Estatu Batuetako enbaxadore izendatu zuen . Gainera, garai hartako paraguaiar bakarra bezala gogoratzen da Sorbonan, Parisen, uti possidetis, Paraguaik Boliviarekin Chaco Boreal-aren inguruan izango zuen auzian erabiliko zuen uti possidetis-en hitzaldia eman zuena. Frantses argi eta zuzenean egin zuen. Finantzetan egindako ikerketen ondorioz, 1917an "Diru eta erlazionatutako gaiak" izeneko liburua idatzi zuen.

Buenos Airesen hil zen 1942ko ekainaren 4an eta oroigarri gisa, 1942ko ekainaren 17an, San Lorentzo kale zaharra bere izenarekin bataiatu zuten, bere jaioterria bezala.

Gobernua 
Manuel Gondraren dimisioaren ondorioz, krisi politiko baten ondorioz eta Félix Paiva presidenteordeak gobernua eratzeko ezintasunaren ondorioz, Kongresu Nazionalak behin-behineko presidente izendatu zuen, 1921eko azaroaren 7an, kargua izan zuen arte. Apirilaren 9an aurkeztutako dimisioa eta 1923ko apirilaren 11n Kongresuaren ezohiko bilkurak onartua, herrialdearentzat oso garai zailetan 1922-1923 Gerra Zibileko garai anarkikoetan gobernatu behar izan baitzuen.

1932ko abuztuaren 15ean hartu zuen bere bigarren gobernua, Chacoko Gerra (1932-1935) hasi baino egun batzuk lehenago. Bertan, gudu-frontea hainbat aldiz bisitatu zuen eta "Garaipenaren presidentea" titulua lortu zuen.

Gerrak bere gobernuaren energia guztia kontsumitu zuen. Bere politikaren hiru zutabe handiak hauek izan ziren: José Félix Estigarribi gerrako buruzagi militarraren arduradunarekin harreman bikaina; herrialdeko baliabide ekonomikoen administrazio zorrotza gerra gatazka konpontzeko eta lidergo diplomatikoa bakea ahalik eta baldintza onenetan lortzeko. Lan batzuk ere egin ziren eta Ereserki Nazionalaren bertsio zaharberrituaren ofizializazioa egin zen.

1936ko otsailaren 17an, presidentetzarako agintaldia amaitu baino hilabete lehenago, mugimendu militar batek irauli zuen. Atxilotu eta herrialdetik erbesteratu zuten, Buenos Airesera bizitzera joanez.

Ibilbide politikoa 
Bere ibilbide politiko luzean enpresa garrantzitsuen aholkulari juridikoa izan zen, biltzarkidea, senataria, Ogasun, Justizia, Gurtza eta Instrukzio Publikoa eta Kanpo Harremanetako ministroa.

1908an Alderdi Liberalean sartu zen eta sektore "erradikalean" jardun zuen. Emiliano González Naveroren presidentetzan, 1909an, kantziler izendatu zuten, ondorengo beste gobernu batzuetan ere izan zuen kargua. Paraguaiko Nazioarteko Zuzenbidearen Elkartearen sortzaileetako bat ere izan zen eta 1916an Buenos Airesen ospatutako Nazioarteko Finantza Konferentziako delegatu izendatu zuten.

Erbesteratzea eta azken urteak 
Estigarribia jeneralak lagunduta, Eusebio Ayala Paraguaitik irten zen 1936ko irailaren 5ean, Buenos Airesera bidean, non bere emaztea eta ohore guztiekin harrera egiteko zain zeuden.

1938ko jardueretan baieztatu zen. Buenos Aireseko abokatu bulego garrantzitsu batean sartu zen, Argentina-Paraguaiko Ganbera zuzendu zuen eta bertako La Razón egunkarian idatzi zuen. Aiala Asuncionera bidaia batzuk egitera itzuli zen lan kontuengatik, ahizpa bisitatzeko aprobetxatu zituen egoerak.

1992ko irailaren 28an, Eusebio Ayalaren aztarnak hegaldi berezi batean heldu ziren Silvio Pettirossi Nazioarteko Aireportura Buenos Airestik. Indar Armatuen ibilgailu batek hautestontzia Lopez Jauregira eraman zuen, Paraguaiko banderak agurtuz. Hurrengo egunean Asunciónko Heroien Panteoi Nazionalean jarri zuten.

Kanpo estekak 

Paraguaiko abokatuak
Paraguaiko lehendakariak
Paraguaiko kazetariak