Paul Eyschen

Paul Eyschen (Diekirch, 1841eko irailaren 9a - Luxenburgo; 1915eko urriaren 11) politikari, estatu-gizon, abokatu eta diplomatiko luxenburgotar izan zen. Luxenburgoko zortzigarren lehen ministroa izan zen hogeita zazpi urtez, 1888ko irailaren 22tik hil zen arte, 1915eko urriaren 11n.

Lehen urteak 
Charles-Gérard Eysch-en semea, Justiziako zuzendari nagusia ohia, Diekirch-en jaio zen, Luxenburgoko iparraldean, 1841eko irailaren 9an. Eyschen 1860an graduatu zen Luxenburgoko Athénée eskolan. Eyschen abokatu bihurtu zen Bonn eta Paris-en zuzenbide ikasi ondoren. 1865eko azaroaren 9an tabernan onartua izan zen.

Karrera 
1866ko ekainaren 12ko hauteskundeetan, Eyschen diputatu hautatu zuten, Wiltz kantonamendua ordezkatuz. Hala ere, artean 25 urte bete gabe zituen bozketa egunean, konstituzioak eskatzen zuen bezala. Bere hauteskunde garaipena Ganberak baliogabetu zuen Félix de Blochausenen ekimenez, baina azaroaren 10eko hauteskundeetarako eserlekua berriz jarri zutenean, irabazi egin zuen eta, 25 urte zituelarik, gorde egin zuen.

1875ean, Chargé d 'Affaires izendatu zuten Alemaniar Inperioan, non 1888ra arte zerbitzatu zuen.

Lehen ministro 
1876ko uztailaren 7an, Eyschenek bere aita emulatu zuen Justiziako zuzendari nagusi bihurtuz, 1888ra arte mantendu zuen postua, Édouard Thilges-en dimisioaren ondoren, Eyschen lehen ministro izendatu zutenean. Hurrengo 27 urteetan, Eyschen-ek bizitza politikoa luxenburgotar menderatu zuen, erregeen segida bat gaindituz eta berpizkunde ekonomikoaren aro bat eta Herbehereekin egindako elkarlan pertsonalaren amaiera gainbegiratzen duelarik.

Hezkuntza 
XIX. mendearen azken aldera, argi geratu zen Luxenburgoko hezkuntza sistema tradizionala ez zela egokia gizarte berriari Industria Iraultzaz geroztik bezala zerbitzatzeko. Garapen ekonomikoak klase sozial eta profesional berriak ekarri zituen. Bitarteko enplegatu eta funtzionario klase bat sortu zen estatuko zerbitzu eta administrazioaren hazkuntzatik. Industria eta merkataritza aurrerapen industrial eta komertzialez aldatu ziren. Hezkuntza sistemaren erreforma baten bidez, Eyschen gobernuak gizartearen aldaketa horiei erantzun nahi izan zien. Eyschen-ek eskolen espezializazio baten ideiaren alde egin zuen: Luxenburgoko Athénée unibertsitateko ikasketak egin nahi zituztenentzat, industria eskola bat lanbide teknikoetarako, nekazarien semeentzako nekazaritza eskola bat, eta artisauen semeentzako artisautza eskola bat. Arreta berezia jarri zitzaion lanbide-heziketari.

1892ko legeak industri eskola Athénée-tik banatu eta merkataritza-sektore bat gehitu zion; 1896ko legeak artisautza eskola sortu zuen. Ahalegin horiek Eyschen gobernupean bigarren mailako ikasketak egiten zituzten ikasleak gehitu zituzten: 875 1879an, 1880 1919ko 2500ekin alderatuta.

Gobernuak lehen hezkuntza ere bultzatu zuen 1912ko hezkuntza legearen bidez. Eskolatik kendu eta zazpi urterako agindua eman zuen. Eztabaida handiz, Elizak eskoletan zuen posizioa berreskuratu zuen: irakasleek ez zuten beren apaizaren moraltasun-agiririk behar lan egin ahal izateko, eta jada ez zeuden behartuta hezkuntza erlijiosoa irakastera. 1912ko legea Left Bloc (sozialistak eta liberalak) eta eskubide klerikoaren arteko eztabaida mingotsen gaia izan zen.

Politika ekonomiko eta soziala 
Garai hartako beste herrialdeetan bezala, industria modernoaren garapenak sortzen zuen arazo soziala. Bismarck-en ondoko Alemaniar Inperioa, 1880ko hamarkadan, Estatuaren papera zabaltzen hasi zen, osasun asegurua, istripuen asegurua, zahartzaroa eta baliogabetasunaren asegurua sartzen zituen legeen bitartez. Eyschen Berlingo Chargé d'affaires izan zen eta Kantzilerraren semearen laguna izan zen, eta ondo asko zekien legeria hori. Lehen ministro izan zenean, Luxenburgon antzeko zerbait aurkeztu nahi izan zuen. Gobernuak aspalditik ez zuen esku hartu nahi arazo ekonomikoetan, liberalen mendean baitzegoen, baina Luxenburgok Ekialderako auzoaren ereduari jarraitu behar zion.

1891ko legeak oinarri juridikoa eman zien elkarri laguntzeko sozietateei. XX. mende hasieran, lege batzuek langileen nahitaezko aseguruak sartu zituzten: osasun asegurua 1901ean, istripu asegurua 1902an, eta ezintasuna eta zahartzaroko asegurua 1911n. Lan eta meategien ikuskapena 1902an ezarri zen. Bapore handien agerpenak langileen egokitasunaren arazoa ekarri zuen. 1906ko legeak finantza-laguntzak sortu zituen etxe txikiak erosi edo eraikitzeko.

Hizkuntza 
Eyschen lunxeburgotar hizkuntzaren zale amorratua zen, artean dialektotzat hartzen zena, eta bere lehen defendatzaileetako bat zen. 1903an, Dicks – Lentz Monumentua eraiki zuen, Luxenburgoko Michel Lentz (1820-1893) eta Edmond de la Fontaine (1823-1891) poeta nazionalak ohoratzeko.

Heriotza 
Eyschen, karguan jarraitzen zuen bitartean, 1915eko urriaren 11n hil zen, Lehen Mundu Gerran, alemaniar okupazioan. Mathias Mongenast finantza zuzendari eta aliatua izan zen. Denbora luzez, bere heriotzaren ustekabeko izaera zaila zela medio, bere buruaz beste egin zuela zioten zurrumurruek.

Eyschen hil ondoren, herrialdeak gobernu krisi batzuei aurre egin zien. Aspaldidanik, haren nortasun indartsuak luxuzko politika-arloko zatiketa sakonak mozorrotu zituen. Mende hasieran, eztabaida politikoak gero eta tematsuagoak ziren. 1908an, liberalek eta sozialistek Left Bloc eratu zuten, industriaren eta langileen ordezkarien arteko aliantza, antiklerikalismoak lotuta. Bloc-ak gehiengo osoa zuen Ganberan. Hala ere, gerraren eta hainbat gogortasunen ondorioz, botere-proportzioa aldatu egin zen. Janarien horniketa eskasak eta prezioak eragindako tentsio sozialei aurre eginez, ezkerreko aliantzak porrot egin zuen, eta eskubidearen Alderdiak, berriz, irabazi egin zuen.

Kargu politikoak

Kanpo estekak 

Luxenburgoko abokatuak
Luxenburgoko lehen ministroak
Ohorezko Legioko gurutze handiak