Sistema katadioptriko

Sistema optiko katadioptrikoa errefrakzioa eta islapena sistema optiko batean konbinatzen dituena da, normalean, leiar (dioptrikoak) eta ispilu kurbatuen (katopriko) bidez. Konbinazio katadioptrikoak fokatze-sistemetan erabiltzen dira, hala nola fokuak, farolak, argien lehen fokatze-sistemetan, teleskopio optikoetan, mikroskopioetan eta teleobjektiboetan. Leiarrak eta ispiluak erabiltzen dituzten beste sistema optiko batzuei katadioptrikoak deitzen zaie, adibidez, zaintzarako direnei. Sentsore katadioptrikoak.

Réflex objektibo eta ispilu-objektibo deituak ere, objektibo katadioptrikoak leiar eta ispilu kurboen konbinaziorekin diseinatuta daude, foku-distantzia handiak helburu txiki batean egiten ahalbidetzen dutenak.

Sistema katadioptriko goiztiarrak 
Konbinazio katadioptrikoak lehen sistema optiko askotan erabili izan dira. 1820ko hamarkadan, Augustin-Jean Fresnel-ek lanpara katadioptrikoetarako hainbat islatzaile garatu zituen. Léon Foucault-ek, berriz, mikroskopio katadioptriko bat garatu zuen 1859an, leiarren erabiltzeak potentzia handiko objektuak irudikatzeko dituen aberrazioei aurre egiteko. 1876an, A. Mangin ingeniari frantses batek Manginen ispilua deitu izan dena asmatu zuen, kristalaren atzealdean zilarrezko gainazala zuen kristalezko islatzaile ahurra. Bi islatzaile gainazalek erradio desberdinak dituzte ispilu esferikoen aberrazioa zuzentzeko. Argia beiratik bi aldiz igarotzen da, eta sistema osoa leiar hirukoitz gisa jardutea eragiten du. Fokuetan, Mangin ispiluak erabiltzen ziren, ia benetako izpi paraleloa sortzen zutenak. Teleskopio katadioptriko askok lente negatiboak erabiltzen dituzte, atzealdean estaldura islatzailea dutenak eta Mangin ispilu izenez ezagutzen direnak, nahiz eta ez diren jatorrizko Mangin bezalako elementu bakarreko objektiboak, eta batzuk Manginen asmakuntza baino lehenagokoak ere badira.

Ezaugarriak 
Oso objektibo arinak dira, oso txikiak beren foku-distantziarekiko; ez dute aberrazio kromatikorik sortzen, eta oso merkeak dira. Eragozpen gisa, diafragma irekidura finkoa dute; ez dira distiratsuak (f:8 da ohikoa), eta gutxi estimatzen den desfokuratze ezaugarri bat dute.

Diafragmaren irekiera finkoa izanik, eremu-sakonera ez da erregulagarria. Esposizioa obturadorearen abiaduraren bidez edo iragazki gris batekin doitzen da.

Formatu txikiko kameretarako, foku-luzera 200 mm-tik 2000 mm-ra bitartekoa da.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Argazkigintza
Argazkigintza terminologia