Tankeen aurkako gerra

Tankeen aurkako gerra I. Mundu Gerran tankeak suntsitzeko teknologia eta taktikak garatu beharretik sortu zen. Entente Hirukoitzak lehen tankeak zabaldu zituenetik, 1916an, Alemaniako Inperioak tankeen aurkako lehen armak garatu zituen. Tankeen aurkako lehen arma fusil bat izan zen, Mauser 1918 T-Gewehr izenekoa, zeinak 13 mm-ko kartutxo bat jaurtitzen zuen, eta bala sendo batekin, garaiko tankeen armamentu mehean sartu eta motorra suntsitzeko edo barruan bat hiltzeko. 1939ko Bigarren Mundu Gerraren hasierako tankeen aurkako arma nagusienen artean, tanke gaineko pistola, tankeen aurkako kanoiak eta tankeen aurkako granadak eta lurreko erasorako hegazkinak zeuden.

Tankeen aurkako gerrak bilakaera azkarra izan zuen Bigarren Mundu Gerran, eta, horren ondorioz, infanteriako arma eramangarriak sartu ziren, hala nola Bazooka, tankeen aurkako borrokaren ingeniaritza, tankeen aurkako hegazkin espezializatuak eta tankeen aurkako pistola autopropultsatuak (tankeak suntsitzeko makinak). Sobietar Armada Gorriak eta Alemaniako Armadak tanke bidezko erasoei aurre egiteko metodoak garatu zituzten. Besteak beste, tankeen aurkako arma estatikoak hedatu zituzten, defentsa sakoneko posizioetan, tankeen aurkako oztopoek eta mina-soroek babestuta, eta tankeen aurkako erreserba mugikorrek eta lurreko erasorako hegazkinek lagunduta.

Gerra Hotzaren bidez, Estatu Batuek, Sobiet Batasunak eta beste herrialde batzuek gerra nuklearra egiteko aukera aztertu zuten. Aurreko teknologia ibilgailu blindatuak jaurtigaietatik eta kalte lehergarrietatik babesteko garatu zen bitartean, orain erradiazioa sortzeko aukera sortu zen. NATOko herrialdeetan, ezer gutxi egin zen indar armatuak arma nuklear taktikoak erabili gabe erabiltzeko moduari buruzko doktrina bat zehazterakoan. Sobietarren eragin-eremuan, maniobra operatiboaren doktrina legala teorikoki aztertzen ari ziren ulertzeko nola erabil zitekeen tankeratutako indar bat arma nuklearren erabilera mugatuaren mehatxuarekin ere balizko europar gudu-zelaietan. Varsoviako Ituna maniobra-gerra konpontzera iritsi zen, tankeen aurkako armen kopurua izugarri handitzen zen bitartean. Hori lortzeko, Vasily Sokolovsky (1897 – 1968) bezalako teoriko militar sobietarrak konturatu ziren tankeen aurkako armek eraso-papera hartu behar zutela, Gerra Patriotiko Handiaren (1941 – 1945) ohiko defentsa-eginkizuna baino gehiago, mugikor bihurtu behar baitzuten. Horrek tankeen aurkako misil gidatuak garatzea ekarri zuen, nahiz eta antzeko diseinu-lanak egiten ari ziren Europa mendebaldean eta Estatu Batuetan.

Gerra Hotzeko bi aldeek tankeen aurkako arma arinaren erabilgarritasuna ere aitortu zuten, eta horrek infanteriako eskuadroiak erabilitako arma eramangarriak garatzea ekarri zuen, misil astunagoak tanke-destruktore espezializatuetan muntatzen ziren bitartean, horien artean tankeen aurkako helikoptero dedikatuak eta hegazkinetatik jaurtitako tankeen aurkako misil are astunagoak. Diseinatzaileek artilleriako munizioen barietate berriak ere garatu zituzten, erasorako jaurtigai gisa, eta jaurtigaiak, blindajearen aurkako bonbonekin eremuak betetzeko erabili zirenak. Helikopteroak ere erabil daitezke sakabanatutako tankeen kontrako minak azkar askatzeko.

1992an Gerra Hotza amaitu zenetik, tankeen eta beste ibilgailu blindatu batzuen aurkako mehatxu berri bakarrak, gerra asimetrikoan eta RPG-29 eta FGM-148 Javelin bezalako arma sistemetan erabiltzen diren eta armadura erreaktiboa edo maskorraren armadura gaindi dezaketen bat-bateko lehergailuak (IED) izan dira. Bi arma-sistema horiek tandem ojiba bat erabiltzen dute, non tandemaren ojiba-buruaren lehen faseak armadura erreaktiboa aktibatzen duen, eta tandemaren bigarren faseak maskorraren armadura garaitzen du tanke (HEAT) formako karga leherkor baten bidez.

Tankeen mehatxua 
Tankeen aurkako gerra Lehen Mundu Gerrako mendebaldeko fronteko gudu-zelaietan tankeak agertzearen mehatxuaren aurkako neurri gisa garatu zen. Tankea, lubaki sistema alemaniarra ezeztatzeko sortua izan zen, etsaien alboen aurka maniobrak egiteko eta atzealdea zalditeriaz erasotzeko.

Batez ere, metrailadore eta infanteriari laguntzeko postuekin lubaki alemaniarren lerroak ezabatu ahal izan zituztenean, infanteria aliatuak jarraitu eta haustura segurtatuko zuela pentsatzean oinarritu zen, eta zalditeriak lubaki lerroen haustura lehertuko zuela, germaniar lurraldearen sakonera erasoz, azkenean artilleria zelaiko posizioak harrapatuz eta logistika eta erretagoardietatik igotzen ziren erreserbak tartekatuz. Itsas tripulazioak, hasiera batean, instalatutako itsas kanoiak erabiltzeko erabili ziren, eta metrailadoreak armadako langileek ordezkatu zituzten, zeinak hobeto ezagutzen baitzuten zein infanteria taktikarekin lagundu nahi zuten. Hala ere, ez zegoen komunikaziorik tankeko tripulazioaren eta infanteria laguntzailearen artean, ezta borrokan parte hartzen zuten tankeen artean ere. Irratiak ez ziren oraindik eramangarriak edo sendoak tanke batera igotzeko, nahiz eta Morse Kodeko igorgailuak Cambraiko IV. Markako ibilgailu batzuetan jarri zituzten mezularitza-ibilgailu gisa. Bi aldeetatik tanke gehiago erabiliz, konturatu ziren infanteria laguntzailea lurrera bota zezaketela segada baten bidez, tankeetatik bananduz, eta honek aurrera egiten jarraituko zuela, azkenean, germaniar infanteria eta zulatzaileen eraso hurbilen arriskupean aurkituz.

Lehen tankeak mekanikoki oinarrizkoak ziren. 6 - 12 milimetroko (0,24tik 0,47ra) armadura lodiak sarrera eragozten zuen gehienetan arma txikien eta oskol zatien bidez. Hala ere, artilleriako falta batek edo mortero baten kolpeak ere erraz desaktiba edo suntsi zezakeen depositua: erregai-biltegia hautsiz gero, tankeko tripulazioa erraustu zezakeen. Kalibre handiko pistola bat behar taktikotzat hartu zen metrailadore posizioei eraso egiteko eta HEren munizioarekin tankeen katea erraz desaktiba zezaketen lubaki lerroetan aurkitutako infanteriako zelai zatiak garaitzeko. 57 mm QF 6 pounder Hotchkiss pistola arin bat krosko batetan igota lortu zen hori. Krosko eta pistetako ingeniaritza lurrak agintzen zuen neurri handi batean — lubaki zabalak zeharkatu beharrak —, nahiz eta lurreko presioaren eta ibilgailuen mekanikaren arteko harremana ez zen konpondu Bigarren Mundu Gerrara arte. Geroago, dorreak sartu zituzten tumulu ertain eta arinetan, aurreratzean segadetara erreakzionatzeko.

Lehen mundu gerra 
Tankea, 1916ko irailean Mendebaldeko Frontean agertu zenean, ezustekoa izan zen tropa alemaniarrentzat, baina ez Alemaniako Estatu Nagusiarentzat. Frantziako Armadaren Estatu Nagusia oso kritikoa izan zen Britainia Handiko Armadak Mark I motako ibilgailuekin zuen hasierako jarrerarekin, Frantziako probek erakutsi baitzuten ibilgailu blindatuak ez zirela oso fidagarriak. Uste zuten kopuru handiak erabili behar zirela ofentsiba bati eusteko, nahiz eta matxura mekanikoak edo ibilgailuak ezin eramanezko lur-sailetan hondatuta egon. Galera hauek, etsaien artilleriako suteekin batera, geroago abiarazleen % 70era iritsi ziren zenbait operaziotan. Tanke kopuru txikiak hedatzeak, beraz, aliatuek harriduraren elementua galtzea eragingo luke, alemanei kontraneurriak garatzeko aukera emanez.

Tankeen aurkako armak. 
Alemaniako Armada zenez tankeen aurkako armak behar zituen indar bakarra, lehenik teknologia bideragarri bat garatu behar zuten ibilgailu blindatuari aurre egiteko. Teknologia horiek hiru munizio hartu zituzten: infanteriako gizonek granadak erabiltzea, tartean Geballte Ladung delakoa ("Bundled Charge"), aitzindariek elkarri lotutako hainbat makila-granadarena; tankeen aurkako karabina txikien aurkako fusilen lehen saiakerak, hala nola Mauser 1918 T-Gewehr bolt-akzioa (13 mm Mauser 1918 T-Gewehr; 3,7 cm TaK Rheinmetall, Räder-lafette 1916) tanke arin baten kontra [4 mm Mauser]; eta infanteriako infanteria eremu berezia (3,7 cm TaK Rheinmetall, Starrer Räder-1916).

Tankeen aurkako taktikak 
Aliatuen tankeak agertu zirenean, Alemaniako armadak berehala sartu zituen tankeen aurkako defentsa-destakamendu berriak infanteriako dibisioetako batailoi aitzindarien barruan. Hasiera batean, 13 mm-ko kalibreko kanoi luzeko fusilak jaurti zituzten tiro solidoa emanez. Hala ere, hauek 2-3 errondaren ondoren izorratu egin ziren eta errebolber bat izan zuten, mekanismoagatik edo fusilagatik jasanezina. Banakako aitzindariek makil granadak erabili zituzten pistak suntsitzeko, baina horretarako beharrezkoa zen metrailadoreei laguntzea, lehenik aliatuen infanteria lerroa tankeetatik bereizteko, eta hori zaila izan zen. Beste taktika bat zen tankea alemanen trenbidetik harantzago erakartzea, aliatuen infanteria hurbildu bezain laster berriro ezarriz. Depositua 7,7 cm-ko dibisioko pistolekin konprometituta egongo zen. Pistolak desaktibatzen saiatuko ziren HE jaurtigai arruntekin (eta ondoren AP munizioarekin). Tanke desgaituetako tripulazioek amore ematen ez bazuten, su-jaurtigailuekin aritzen ziren, edo mortero bat jaurtitzen zuten hondatutako ibilgailuaren kontra, goiko aldean zuzeneko kolpea lortu arte, normalean barruko sutea eraginez. Azkenik, tankeen aurkako oztopoak prestatu ziren hurbilketa posibleetan, egungo kraterra sakonduz eta zabalduz, tankeen aurkako lubakiaren aitzindariak. Azkenean, 1917 hasieran, Rheinmetalleko 3,7 cm-ko TaK-a lehen lerrora amildu zen, eta eraginkorra izan zen tankeak suntsitzeko, nahiz eta altuera eta ibilbide mugatua izan.

Mundu Gerren arteko garapena 
Lehen Mundu Gerraren ondorengo tankeen diseinuari eta erabilerari buruzko adostasun faltak ere eragina izan zuen tankeen aurkako neurrien garapenean. Hala ere, Versaillesko Itunak Alemania mugatzen zuenez bere ahalmen militarrean, eta Frantzia eta Britainia Handiarentzat beste erronkarik ez zegoenez, tankeen aurkako gerretan oso garapen txikia izan zen 30eko hamarkadara arte.

Gerren arteko garaia pentsamendu estrategikoak menderatzen zuen, muinean muga gotortuak zituena. Horien artean, ezaugarri naturalez osatutako oztopoak zeuden, hala nola zangak, errekak eta hiri-eremuak, edo eraikitako oztopoak, hala nola tankeen aurkako zangak, meatze-zelaiak, herensugearen hortzak edo enborreko hesiak. Pentsamendu estrategiko honen gailurra Maginot Lerroa zen, infanteriaz betetako lubakiak artilleriaz betetako bunkerrekin ordezten zituena, 37 edo 47 mm-ko tankeen aurkako kanoiak eta metrailadore parez eta 25 mm-ko tankeen aurkako pistolaz armatutako altzairuzko dorreak barne, nahiz eta Alemaniak debekatuta zuen tankeak ekoiztea. Eraikuntza, neurri batean, Hindenburgeko lerroarekin aliatuek izandako esperientzian oinarritu zen, Cambrai eta Saint Quentin kanaleko guduetan tankeen laguntzarekin hautsi zena, nahiz eta Alemaniako Agintea txundituago geratu zen kanadar tropek Kanaleko Nord kanaleko guduan lortutako ustekabearekin. Horrek eragina izan zuen haien plangintzan 1940an.

Maginot lerroko defentsek – 25 km-ra arte (16 km-ra arte), aurreko posizioetatik atzeko lerroraino – ustekabeko eraso bat eragotzi nahi zuten eta edozein eraso atzeratu Frantziako Armada mobilizatuta zegoen bitartean. Frantzia eta Alemaniaren arteko gutxitasun erlatiboarekin, eskulanaren erabilera eraginkorragoa zen. Lerroaren barruan, tankeen aurkako oztopo pasiboak infanteriaren aurkako eta tankeen aurkako bunkerretan zeuden. 1936an Belgikak neutraltasuna aldarrikatu ondoren, Frantzia Belgikako mugatik linea zabaltzeko lanean hasi zen.

Artilleria hobetzea tankeen aurkako defentsarako irtenbiderik azkarrena izan zen, eta gerraosteko tankeen aurkako armen diseinurik goiztiarrenetako bat Frantziako 25 mm-ko Hotchkiss modeloa izan zen. Atelier de Puteaux 37 mm-ko arma bat ordezkatu nahi zuen, 1916an diseinatua metrailadore posizioak suntsitzeko. Rheinmetallek 37 mm-ko tankeen aurkako pistola baten diseinuari ekin zion 1924an, eta lehen kanoiak 1928an sortu ziren 3,7 cm-ko Pak L/45 gisa, [5] geroago Wehrmachteko zerbitzuan 3,7 cm-ko Pak 36 gisa hartuak. Espainiako Gerra Zibilean agertu zen, Suedian garatutako 37 mm-ko boforoak bezala, eta Bigarren Mundu Gerrako lehen borrokalari askok erabili zuten. Britainiar Armadak Ordenantzako QF 2 poteoa onartu zuen zerbitzurako. Sobietar Armada Gorriak, Errusiako Gerra Zibilaren ondoren, tankeen aurkako pistola bat bilatzen hasi zen Hotchkiss 37 mm L.33 tanke frantsesarekin, baina laster eguneratu zuen L.45 Model 1935eko abiadura handiagoan, eta gainera 3,7 cm PaK alemaniarraren kopia baimendu bat egin zuen.

Garai hartan, tankeen kontra erabiltzen zen munizio nagusia armagintzako kemen zinetikoko oskol zulatzailea zen, zuzeneko presioz armadura menderatzen zuena, zulatuz edo zulatuz. 1930eko hamarkadaren amaieran, karga itxurako munizioa armadurak sartzeko erabilitako energia kimikoarekin esperimentatu zen. Formazko karga kontzeptua ofizialki "Munroe efektua" bezala ezagutzen da eta Charles E. Munroe irakasleak aurkitu zuen hamarkada batzuk lehenago AEBetako Torpedo geltokian, Providence, RI. Munroe irakaslea lehergailu-bloke fabrikatu batzuk lehertzen ari zen armadura-xafla baten gainean, eta ikusi zuen blokeek letra fabrikatzaileak atzematen zituztela (vs. jasoak), letra fabrikatzaileen aztarna bat ebakitzen zutela armajantzia-xaflan — formaz kargatutako lehergailuaren sorrera, indentazio batek lehergai baten gainazalean eragindako leherketa-energia biltzen duena — [6]. Karga formatuak fabrikatzen zailagoak diren arren (vs. jasoak), abantaila da jaurtigaiak ez duela behar energia zinetiko tipikoak bezain abiadura handia, eta, hala ere, eragin handia sortzen duela lehergailuaren gainazalean.

Bigarren Mundu Gerra 
Bigarren Mundu Gerra nola hasi zen jakiteak asko lagundu zuen tankeen aurkako gerraren garapena atzeratzen: etsipena eta harridura. Poloniari eraso ziotenean, Mendebaldean zituen aliatuek etsi egin zuten Wehrmacht-en erruz. Kanpaina hartan borrokari buruz atera zen informazio urriak ez zuen Frantzia, Britainia Handia edo SESB konbentzitu tankeen aurkako teknologia eta taktika hobetu beharraz. Maginot Lerroarekiko fidantzak eta Alemaniaren erasoaldiaren ondorengo ezusteak ez zuten denborarik utzi Mendebaldean dauden gaitasunak eta taktikak garatzeko. Britaniarrak geldialdi lerroak eta tankeen aurkako uharteak prestatzen ari ziren etsaien aurrerapenak moteltzeko eta eraso baten ibilbidea murrizteko. Hala ere, Armada Gorriak zorte handia izan zuen tankeen aurkako gerrarako hainbat asmo bikain zituelako, produkziorako azken fasean zeudenak, edo lehenago behar ez bezala baztertuak izan zirenak eta orain ekoizpenera amildu zitezkeenak. Armada Gorriko tankeen ontzidiaren eredu zaharrenak suntsitzeko erraztasun erlatiboa tankeen aurkako alemaniar armek, Espainian jada ikusitako taktikak erabiliz, Stavkak tankeen aurkako gerretan jarri zuen arreta, armada sobietarrak behin eta berriz inguratu zituztelako izuikarak jotako maniobra estrategikoen bidez. Bigarren Mundu Gerrako sobietar arma enblematiko nagusietatik, bi tankeen aurkako gerrarako bakarrik egin ziren, T-34 eta Ilyushin Il-2 Shturmovik. Lehena historiako tanke fabrikatuenetako bat izan zen, eta bigarrenak, "tanke hegalaria" izena hartu zuenak, gehien fabrikatutako aireontzietako bat izan zen. Gerran ikusi zen, halaber, tanke autopropultsatuaren suntsitzailea sortu zela eta ia berehala bertan behera utzi zela.

Hegazkina 
Bi Mundu Gerren arteko gatazketan tankeak gutxitan erabiltzen zirenez, ez zen aireontzi edo taktika zehatzik garatu airetik aurre egiteko. Europako ia aireko indar guztiek hartu zuten irtenbide bat bonba-kargak erabiltzea izan zen bonba-hegazkin konbentzionalentzat, bonba txikiekin osatuak, bonbardaketetan dentsitate handiagoa lortzeko. Horrek eragin zuzena izan zuen tankearen goiko armadura meheagoan, eta, aldi berean, trenbidea eta gurpilak hondatzeko gaitasuna izan zuen, hurbileko eztandaren bidez.

Tankeak lotzeko gai izan zen lehen hegazkina Junkers Ju 87 "Stuka" izan zen, bonba helburutik gertu jartzeko urpekaritza-bonbardaketa erabiltzen. Frantziako eta Alemaniako borrokalari batzuk, 20 milimetroko kanoiarekin, gai izan ziren gerraosteko tankeen goiko armadura meheagoak lotzeko. Stukari ere kanoiak eman zizkioten armaduren aurkako papera egiteko, nahiz eta 1942an zaharkitua zegoen, eta Henschel Hs 129rekin elkartu zen, zeinak 30 mm (1,2 bider) MK 101 kanoia igo zuen fuselajearen azpian, eta Armada Gorriko Aire Armadak Ilyushin Il-2 sobietarra zelatatu zuen 23 mm-ko kanoi pare batez eta gidatu gabeko suziriez horniturik, baina pilotuak Alemaniako tankeetara hurbildu ahal izateko, oso altuera txikian, arma txikiekin, eta, oro har, su artifizialekin hornitu zituen. Il-2s-ek 2,5 kg-ko karga duten PTAB tankeen aurkako bonbak ere eraman ditzake.

Tankeen aurkako indar gehiago emateko, RAFek bi zaldi azpiratu zituen 40 mm-ko Vickers S kanoian Hawker urakanaren gainean (Mk. IID), Ipar Afrikan ikusi zuen zerbitzua 1942an, eta Hawker tifoiari HE suziriak eman zizkioten, nahiz eta horiek eraginkorragoak izan lurreko beste ibilgailu batzuen aurka. 1943ko martxotik aurrera, Armada Gorriko Aire Armadak Yakovlev Yak-9T (37 mm-ko kanoia) eta K (45 mm-ko kanoia) artezgailu bonbaketariak sortu zituen, lurreko erasorako ere erabiliak, motornaya pushka zaldiz egindako edozein pistolarekin motorraren abiadura murrizteko unitateari itsatsita, eta horietako batek tiro egin zuen erdiguneko helize baten bidez.

1944ko Overlord operazioaren ondoren, Piper J-3 Cub hegal altuko hegazkin zibil arinaren bertsio militarra, L-4 Grasshopper delakoa, normalean lotura eta artilleria jaurtigailuetarako erabiltzen zena, armaduren aurkako paper arinean erabiltzen hasi ziren Estatu Batuetako Armadako artilleria espektakulu batzuk Frantzian zehar; hegazkin horiek bi edo lau bazoka-suziri jaurtigailuz hornituta zeuden, altxatzeko sokei lotuta, Alemaniako ibilgailu armatuen aurka. 1944ko udan, Ameriketako Estatu Batuetako Armadako Charles Carpenter maiorrak lortu zuen armaduraren aurkako papera bere gain hartzea L-4 Piper kulunkariarekin. Rosie Rocketer izeneko L-4ak, sei bazokaz armaturik, arrakasta handia izan zuen armajantziaren aurka, 1944ko irailaren 20an Arracourt-eko guduan izandako konpromiso batean, gutxienez lau ibilgailu armatu alemaniar lurrera bota baitzituen, aitzindari gisa.

Artileria zelaia 
Zelaiko artilleria, sarritan, lurreko lehen borroka-besoa izan zen tropen kontzentrazioa detektatzen, non tankeak sartzen ziren artilleriako aireko begiraleen bidez, bai batzar-guneetan (erregaia hartzeko eta berrarmatzeko), bai borroka-eremura hurbiltzen ari ziren martxetan, bai tankeen unitatea erasorako prestatzen ari zenean. Artilleria konbentzionaleko jaurtigaiak oso eraginkorrak ziren tankearen goiko armadura meheagoaren kontra, baldin eta dentsitate egokian jaurtitzen baziren, tankeak kontzentratuta zeuden bitartean, eta jaurtigai indartsu batek zuzenean jotzen zuen. Jaurtigai ez sarkor batek ere tanke bat desaktiba lezake, shock dinamiko baten bidez, barruko armadura txikituz edo, besterik gabe, tankea irauliz. Are garrantzitsuagoa da tankeak desaktibatuta egotea trenbideetako eta gurpiletako kalteen ondorioz, eta haien ibilgailuak eta langileak hondatuta eta hilda egotea, unitateak epe luzeagoan borrokatzeko duen gaitasuna murriztuta. Tankeekin batera, normalean, infanteria zihoan kamioietan edo armadurarik ez zuten erdi-arakatutako ibilgailuetan; Zelaiko pistolak, Ordnance QF 25 poteoa kasu, arma-zulatzailez hornituak zeuden tanke etsaien konpromiso zuzenerako.

Tankeen aurkako armak 
Tankeen aurkako kanoiak defentsa posizioetatik blindatutako ibilgailuak suntsitzeko kanoiak dira. Ibilgailuen armaduran sartzeko, kalibre txikiagoko jaurtigaiak jaurtitzen dituzte kanoi luzeagoetatik, artilleriako arma zelaiak baino muturreko abiadura handiagoa lortzeko, eta horietako asko ulugileak dira. Abiadura handiagoak, ibilbide lauagoko balistikak energia zinetiko terminala ematen dute helburu mugikor/estatikoaren armaduran sartzeko irismen eta ukipen-angelu jakin batean. Kanoi-luzera bere kalibrea baino 15 eta 25 aldiz luzeagoa zuen edozein artilleria-kanoik tankeen aurkako munizioa ere jaurti ahal izan zuen, Sobietar Batasuneko A-19a kasu.

Bigarren Mundu Gerraren aurretik, tankeen aurkako arma gutxik 50 mm baino gehiagoko kalibreak zituzten (edo behar zituzten). Mota honetako kanoien adibideak hauek dira: 37 mm alemaniarra, 37 mm amerikarra (1 bider 4 × 4 jeep) atoian eraman daitekeen pistolarik handiena, 25 mm eta 47 mm frantsesak, QF 2-pounder britainiarra (40 mm), 47 mm italiarrak eta 45 mm sobietarrak. Arma arin horiek guztiak gerra aurreko eta hasierako tanke gehienetan aurkitutako armadura mehean sar zitezkeen.

Bigarren Mundu Gerraren hasieran, arma horietako asko operatiboki erabiltzen ziren oraindik, arma arinen belaunaldi berriago batekin batera, WWIko kideen antz handia zutenak. Sobiet Batasuneko T-34 bitarteko ongi blindatuak eta KVko tanke astunak aurkitu ondoren, arma hauek ez ziren eraginkorrak armadura aldapatsuen aurka, 37 mm-ko pistola arin batekin, "tankeen ateko atea" (alemanez Panzeranklopfgerät) izenekoa, armaduran sartu gabe bere presentzia agertzeagatik.

Alemaniak tankeen aurkako arma indartsuagoak sartu zituen, batzuk gerra aurreko garapenaren lehen faseetan zeudenak. 1942. urtearen amaieran, alemaniarrek 50 mm-ko abiadura handiko diseinu bikaina zuten, Britainiar Armadak Ipar Afrikako Kanpainan sartutako eta geroago AEBetako Armadak onartutako QF 6-ari aurre egiten zioten bitartean. 1943an, Wehrmachtek are kalibre handiagoak hartu behar izan zituen ekialdeko frontean, 75 mm eta 88 mm kanoi ospetsuak. Armada Gorriak 45 mm-ko, 57 mm-ko eta 100 mm-ko kanoiak erabili zituen, eta helburu orokorreko 76,2 mm-ko eta 122 mm-ko kanoiak zabaldu zituen tankeen aurkako paperean. Normandiako inbasioaren garaian, britainiarrek QF 17 kalibreko (76 mm) kalibrea zuten, diseinua 6 potunder zerbitzuan hasi baino lehen hasi zena, oro har, tankeen aurkako pistola oso eraginkorra izan zena eta Sherman Panathinly tankean, Archer pistola autopropultsatuan eta SP Achilles 17 PDRan ere erabili zena.

Tankeen suntsitzaileak 
Atoian eramandako kanoi-kanoiak gero eta handiagoak eta pisutsuagoak zirenez, gero eta mugigarriagoak eta maniobratzeko neketsuagoak ziren, eta gero eta arma-talde handiagoak behar izaten zituzten, eta hauek, sarritan, kanoia posizioan jarri behar izaten zuten artilleria eta/edo tanke astunen tiropean. Gerrak aurrera egin ahala, desabantaila honek, askotan, arma antitanikoa eta bere tripulazio trebatua galtzea edo suntsitzea ekarri zuen. Horrek bultzada eman zion "tankeen suntsitzaile" (TD) autopropultsatuaren garapenari. Zisternaren destruktorea, oro har, zisternaren diseinuen kroskoan oinarritzen zen, kaskoan integratutako pistola bat edo tanga konbentzional baten antzeko dorre guztiz birakari bat erabiliz. Autopropultsatutako (SP) AT pistola horiek infanteriari laguntzeko arma gisa erabili ziren lehenengo, atoian eramandako antitanoen ordez. Geroago, tankeen eskasia zela eta, TDek, batzuetan, lehenengoa ordezkatu zuten eraso operazio blindatuetan.

Alemanek diseinatutako tankeen suntsitzaile goiztiarrek, Marder I.ak kasu, Frantziako edo Txekiako diseinuzko tankeen txasis arina erabili zuten, AT pistola bat instalatuz turretorik gabeko gainegitura blindatu baten zati gisa. Metodo honek pisua eta konbertsio-kostuak murrizten zituen. Sobietar Batasunak tankeen aurkako arma autopropultsatua edo tankeen suntsitzailea erabili zuen. Tanke-suntsitzaile mota horrek silueta murritz baten abantaila zuen, eta tripulazioak maizago egiten zuen tiro segada defilatuen posizioetatik. Diseinu horiek errazago eta azkarragoak ziren fabrikatzeko eta tripulazioaren babes ona eskaintzen zuten, nahiz eta dorre baten faltak pistolaren ibilbidea gradu batzuetara mugatzen zuen. Horrek esan nahi zuen TDa immobilizatzen bazen motorraren matxuraren edo arrastoaren kaltearen ondorioz, ezin zuela bere pistola biratu kontrako tankeei aurre egiteko, eta helburu erraza zela. Zaurgarritasun hori tankeen aurkako indarrek baliatu zuten. Gerrako azken orduetan, ez zen arraroa izan borrokaldi baten ondoren zelaian utzitako tanke suntsitzaile handi eta indartsuena ere aurkitzea, jaurtigai handi leherkor batek pistara edo frontera eraman baitzuen.

AEBetako Armadak, gerra aurreko infanteriaren aldeko doktrinek, turrusta erabat birakariak zituzten tanke suntsitzaileak erabiltzen zituela azpimarratzen zuten, M4 Sherman tankeak baino armadura gutxiago zutenak, baina kanoi indartsuagoak zituztenak. Upel luzeko 76 mm-ko kanoi bat egokitu zen Shermanen M10 GMCra eta diseinu berriko M18 diseinuetara, M18a Bigarren Mundu Gerrako edozein motatako AFV amerikarra izan zelarik. Turroi birakariekin eta borrokarako maniobra onekin, TD amerikarren diseinuek, oro har, ondo funtzionatu zuten, nahiz eta euren armadura arina ez zetorren bat etsaien kanoi-tiroekin liskar bakar batean. Beste desabantaila bat dorre ireki eta babesgabea izan zen, eta artilleriako suteen ondorioz, laster sartu ziren armadura-estalki tolesgarriak. Gerraren amaieratik gertu, doktrina ofizialaren aldaketa baten ondorioz, bai tanke autopropultsatuaren suntsitzailea, bai atoian eramandako antitankearen pistola, AEBetako zerbitzuan erori ziren, gero eta gehiago, tanke konbentzionalek edo infanteria mailakoek ordezkatuta. Aldaketa hori gorabehera, M36 tankeen suntsitzaileak lanean jarraitu zuen, eta Koreako gerra bezain berandu erabili zuten borrokan.

Hirugarren destruktorea, eta seguraski eraginkorrena, Jagdpanzer terminoa (alemanez) edo Samokhodnaya Ustanovka (sobietarrez) destruktorea izan zen. Gehienetan, pistola astun bat agertzen zen garai bateko edo oraingo tanke baten gainean, eta pistolak aurrerantz seinalatzen zuen, ibilbide mugatu batez. Casemate tankeen suntsitzaileek zisternen armadura kopuru bera izaten zuten. Dorretzarra kentzeak leku handiagoa ematen zion eskopeta handiago bat muntatu eta tripulazioari lekua uzteko. Tankeen suntsitzaile asko sortu ziren, edo helburu bikoitzeko ibilgailuak ziren, pistola autopropultsatuaren betebeharra zutenak, ezaugarri eta kokapen bereko asko (baina normalean ez guztiak) partekatzen dituztenak. Adibide batzuk dira Alemaniako Sturmgeschütz III – WW II-ko ibilgailu blindatu alemaniarra – eta sobietarren SU-100a, T-34 tankeen kroskoan eta drivetrainean oinarritua.

Infanteria

Fusilak 
Bigarren Mundu Gerraren aurretik, tankeen aurkako fusilak sartu ziren armada batzuetan, infanteriari gelditzeko arma bat emateko tankeen eraso bati aurre egitean. Infanteriaren morala gordetzea zen asmoa, tanke bat garaitzeko moduko arma bat emanez. Tankeen aurkako fusilak 1930eko hamarkadan garatu ziren hainbat herrialdetan. WW2aren hasieran, tankeen aurkako fusil taldeek 500 metroko distantziatik bota zitzaketen tanke gehienak, eta arma eramangarri batekin egin, erraz ezkutatzeko moduan. Nahiz eta AT fusilaren errendimendua 1942an tanke ertain eta astunen armadura handiagoarekin ezeztatua izan, bideragarriak izaten jarraitu zuten ibilgailu arin blindatu eta blindatu gabeen aurka, eta zelaiko gotorlekuen kontra.

Adibide aipagarriak dira Lahti L-39 finlandiarra (frankotiratzaileen fusil gisa ere erabili zen Jarraipeneko Gerran), Japoniako 97 motako 20 mm-ko tankeen aurkako fusil automatikoa, Alemaniako Panzerbüchse 38, Panzerbüchse 39, Poloniako wz.35 eta Sobietar Batasuneko 14,5 mm-ko PTRD eta PTRS-41.

1943an, armada gehienek tankeen aurkako fusilak borrokarako eraginkortasunik ez zutela uste zuten, tanke berrien armadura trinkoagoetan sartzeko gaitasun txikiagoa zutelako: Britainiar Armadak 1942an utzi zituen, eta Wehrmachtek 1943an. Hala ere, tankeen aurkako fusila sobietar erabileran mantendu zen gatazkan zehar, tankeen aurkako defentsa sakonaren doktrinan izan zuen garrantziagatik, lehenik Moskuren defentsan eta berriro Kurskeko guduetan frogatua. Hau bereziki egia bihurtu zen gerran, Armada Gorriak ia etengabeko erasoaldia egin zuenean, eta tankeen aurkako defentsa hedapen sakonak erabili ziren Alemaniaren kontraeraso taktikoen aurkako aurrerapen operatiboen alboak babesteko. Infanteria blindatu arinagoaren eta laguntza-ibilgailuen aurka tiro eginez (adibidez, artilleriako traktoreak), tankeen aurkako fusilen unitateek infanteria sostengatzailea (panzergrenadierrak) eta artilleria tanke alemaniarretatik banatzen lagundu zuten, eta, horrela, tankeen aurkako kanoi ezkutuetatik distantzia laburrera gelditzera behartu zituzten tankeak, eta tiro egiteko arriskuan utzi zituzten tankeen aurkako kanoi handiago eta luzeagoetatik. Era berean, PTRS-41 karabina erdiautomatikoak erabili ziren frankotiratzeko, beste trazagailu batek kanoiaren bidez sua azkar doitzea ahalbidetzen baitzuen. Frankotiratzaile optikoaren eskopioak PTRS-41arekin probatu ziren arren, armak zehaztugabeak izan ziren distantziak frankotiratzeko (800 metro edo gehiago), eta errebolberra gehiegi eskopak eraginkortasunez erabiltzeko.

Suziriak eta formazko kargak 
Arma arinak, eramangarriak eta tankeen aurkakoak ugaritu egin ziren Bigarren Mundu Gerran. Gehienak Munroe efektuan oinarritzen ziren, eta horrek eragin zuen lehergailu-forma handiko karga garatzea. Arma horiei antisistema leherkorra (HEAT) esaten zitzaien. Efektu suntsitzailea eztandaren energia zinetikoan oinarritzen da erabat, armadurari eragindako kaltearen gainean borobilaren abiadura balistikoan baino gehiago. Efektua ere kontzentratua zegoen, eta armadura gehiago sar zitezkeen lehergai kopuru jakin batean. Lehen HEAT errondak fusilen granadak izan ziren, baina laster sartu ziren banaketa-sistema hobeak: PIAT britainiarra masail-morteroaren antzera propultsatua izan zen, tailfinen batzarrean zegoen bolbora-karga batekin, AEBetako Bazokak eta Alemaniako Panzerschreckek suziriak erabili zituzten, eta Alemaniako Panzerfaust erreboterik gabeko pistola txiki bat izan zen. HEAT ojiba indar handiagoz erabili zen kalibreko arma txikiagoei botere handiagoa emateko, hala nola, bestela mugatutako 37 mm-ko PAk pistola alemanak Stielgranate 41 izeneko oskol handi bati tiro egiteko, upelaren gainean zegoena, bertan behera baino gehiago, Panzerschreck kanoiak lor zezakeena baino irismen handiagoan.

Hungariako 44M "Buzogányvetklin-a" Budapesteko setioan asko erabili zen kohete arrakastatsu bat izan zen.

Gerraren ondoren, infanteriako tankeen aurkako armen ikerketak aurrera jarraitu zuen, diseinatzaile gehienek bi helburu nagusi zituztela: lehenik, tankeen aurkako arma bat, gerraosteko tankeak eta borrokarako ibilgailuak modu gogorragoan garaitu ahal izango zituena, eta, bigarrenik, arma arina eta infanteriarako eramangarria.

Minak eta beste lehergai batzuk 
Bonba itsaskorra ekoizpenean.

 Nahiz eta sofistikaziorik ez izan, zorroaren karga tankeen aurkako arma eraginkorra izan zen Bigarren Mundu Gerran; leherketak tanke baten aztarnak konpon zitzakeen, barne osagaiak hondatu edo tripulazioa zauritu.
 Hawkinsek mina.
 Wehrmachtek Goliat erabili zuen, tripulaziorik gabeko eraispen-ibilgailu bat.
 Sobietar Batasunak tankeen aurkako txakurrak erabili zituen Bigarren Mundu Gerran, arrakasta oso gutxirekin; izan ere, Goliat Teletankeraren kontraprestazio gisa, urrutiko kontrolik gabeko tanke bat erabili zen.
 Japoniar indarrek eraso suizidak egin zituzten Bigarren Mundu Gerraren amaieran tankeen aurkako minekin. Vietnamen, antzeko minei bom ba càng esaten zitzaien, meategi bakoitzaren buruan zeuden hiru kontaktu-puntuen ondorioz.

Granadak 
Zatikatze erregularreko granadak ez ziren eraginkorrak tankeen aurka. Beraz, tankeen aurkako granadak garatu ziren. Hauek karga hutseko diseinuetatik (adibidez, 68 AT Grenade britainiarra) lehergai asko zeukaten beste batzuetara (73 Grenade britainiarra) zihoazen. Euren eraginkortasuna handitzeko, granada batzuk tankean itsasteko diseinatu ziren, itsasgarri baten bidez (bonba itsaskorra) edo iman batekin. Alemanek granada magnetiko bat erabili zuten, Hafthohlladung izenekoa, bermatzeko formazko kargak 90º-ko angelurik onenean tiro egingo ziola armadurari.

Bazen, halaber, Nebelhandgranate edo Blendkörper izeneko granada-mota berezi bat ere ("ke-eskuko granadak"), aire-hodi baten gainean zartatu eta depositua kez bete behar zuena, Bigarren Mundu Gerran bi aldeek oso erabilia. Molotov koktelek ere erabilera handia ikusi zuten, batez ere Neguko Gerran, tanke goiztiarrak (T-26, adibidez) oso ahulak baitziren haientzat, baina geroago tankeek botila bat behar izan zuten motorraren konpartimentuaren gainera zuzenean botatzeko, inolako eraginik izan ez zezan.

Oro har, tankeen aurkako armak jaurtitzen zituzten, hainbat eragozpen jasaten zituztenak. Berez laburra zen irismenaz gain, helburu zuhurrak behar zituzten eraginkorrak izateko, eta indar lehergarrian oinarritzen zirenak hain boteretsuak izaten ziren, ezen erabiltzaileak berehala babestu behar izaten baitzuen.

Gainera, eskuz jaurtitako granadekin, erasotzaileak tangara hurbildu behar zuenez, erasotzailea oso zaurgarria zen tanketik (normalean metrailadore bidez) edo infanteriatik (zaldizkoak edo zaldizkoak) kontraerasorako, tankearekin batera. Hala ere, erasotzailea lurretik oso behera egongo balitz, eta tanketik oso gertu, adibidez 30 oin (10 metro edo gutxiago), ezinezkoa izango litzateke tankeko tripulazioak erasotzailea ikustea.

Taktikak 
Tankeen aurkako taktikak azkar garatu ziren gerran zehar, baina bide ezberdinetatik armada ezberdinetan, aurre egin beharreko mehatxuetan eta sortu ahal izan zituzten teknologietan oinarrituta. Oso garapen txikia gertatu zen Erresuma Batuan, 1940an eskuragarri zeuden armak egokiak iruditu zitzaizkielako Italiako eta Alemaniako tankeak erakartzeko Ipar Afrikako kanpaina gehienetan. Bere esperientziak, beraz, ez zuen eraginik izan AEBetako Armadaren tankeen aurkako doktrinan 1944ra arte. 1941etik aurrera, tankeen aurkako alemaniar taktikak azkar garatu ziren, ordura arte ezezagunak ziren tanke sobietarren diseinuekin harrituta geratu zirelako, teknologia berriak eta taktika berriak sartzera behartuz. Era berean, Armada Gorriak erronka berri bati aurre egin behar izan zion tankeen aurkako borrokan, tankeen flota gehiena eta tankeen aurkako kanoien zati handi bat galdu ondoren.

Gerra garaian, tankeen aurkako taktikak, neurri handi batean, tropen jarrera erasokor edo defentsiboarekin integratu ziren, normalean infanteriakoak. Tankeen aurkako taktika gehienak dauden arma eta arma sistemen irismenaren araberakoak dira. Hauek honela banatzen dira:

 Zerumugan zehar (20 – 40 km)

Hegazkin bonbaketariak eta artilleria.

 Eszenaratze taktikoko eremuak (7 – 20 km-ra)

Lurreko erasorako hegazkinak eta artilleria, MRLak barne.

 Zona taktikoa, gotorlekua eta atzeko borroka-eremua (2 – 7 km-ra)

Tankeen aurkako pistola astunak eta morteroak

 Borroka-eremu taktikoa (1 – 2 km-ra)

Tankeen aurkako armak eta tankeak defentsan.

 Konpromiso-distantzia (200 – 1000 metro)

Minak eta tankeen aurkako fusilak

 Borrokarako distantzia estua (25 – 200 metro)

Infanteriako tankeen aurkako armak.

Lurreko eta aireko lankidetza ez zen oraindik sistematikoa garai hartako armadan, baizik eta, behar besteko abisuarekin, lurreko erasorako hegazkinek lurreko tropei laguntza eman ziezaieketen, baita etsaien eraso batean ere, unitate etsaiak borroka taktikora sartu aurretik oztopatzeko ahaleginean. Hainbat bonba-karga erabil daitezke, une horretan zein tanga-unitatetan lan egiten den edo tropa laguntzaileak zein diren kontuan hartuta. Tankeen aurkako gerra modu bat da, non tankeei borrokarako aukera ukatzen zaien.

Eremuko artilleria bereziki eraginkorra izan zen tankeen formazioen aurka tiro egiteko, izan ere, nahiz eta oso gutxitan suntsitu ahal izan zuten tanke bat zuzenean barneratuz, eremua gogor kratilatuko zuten, tankeak mugitzea eragotziz, beraz, lurreko erasorako hegazkinentzako ia helburu geldi bihurtuz, edo etsaien ordutegia nahastuz eta tropa propioei denbora gehiago emanez euren defentsa prestatzeko.

Tankeen aurkako defentsa 1942an diseinatu zen Lehen Mundu Gerran lubaki lerro batzuekin gaitasun desberdineko tankeen aurkako armak txertatuz. Lurraren eta eskura zegoen lerroaren arabera, kanoi luzeek tiro egin zezaketen tankeak 2 kilometrotara hurbiltzean, Alemaniako Panther eta Tiger tankeetako kanoizaleak tiro egiten trebatzen zituzten eremua, hain zuzen ere. Tankeen aurkako kanoiak zabaldu ohi ziren tankeentzat egokiagoak ziren lurrak estaltzeko, eta borrokako ingeniariek 500 metrotik kilometro batera jarritako mina-zelaiek babesten zituzten. Armada Gorrian, tankeen aurkako fusilen unitateak aurreko lubaki lerro osoan kokatuko ziren, eta tanke arinagoak eta beste edozein ibilgailu lotuko zituzten, hala nola infanteria erdiko pistak, tankeetatik bereizteko ahaleginean. Atzerago zabaldutako tankeen aurkako kanoiek maiz eusten zioten suari, harik eta etsaien tankeak munizioetarako irismenik eraginkorrenean egon arte. Tankeen aurkako arma nahikorik ez zegoenean, ingeniariek tankeen aurkako oztopoak eraikitzen zituzten, hala nola herensugearen hortzak edo triku txekiarra.

Tankeen aurkako kanoi atoidunak ziren tankeak garaitzeko bide nagusiak. Kurskeko guduan, adibidez, Armada Gorriak infanteriako erregimentuak baino artilleria gehiago hedatu zuen, eta pistola-dentsitatea 20 kanoi baino gehiagotara iritsi zen defendatutako eremu taktikoko kilometro bakoitzeko. Atoian eramandako pistola bat tanke bat baino askoz merkeagoa zen, eta sakonera txikiko posizio batean gorde zitekeen. Denboraren poderioz, estalki sendoko ahuakateak eraiki zitezkeen. Kontrako hegaletan eta alboetako posizioetan zabaldutako pistolek tanke erasotzaileen bidesaria jaso dezakete. Hala ere, arma-eskifaiak artilleriaren, morteroaren eta etsaien infanteriaren mende zeuden. Arreta handiz hautatu behar izan zituzten beren postuak, eta, behin hartutakoan, ezin izan zituzten berriro hedatu. Esperientziak iradokitzen zuen atoian eramandako pistolak ez zirela autopropultsatutako armak bezain eraginkorrak, eta biktima gehiago izan zituztela.

Bigarren Mundu Gerran, etsaien armadura larratzeko taktika hobetu egin zen. Borrokalari batzuek, Sobietar Armada Gorriak esaterako, doktrinatu egin zuten, eta alemaniar armadura astuna erabili zuten distantzia eta angelu egokietan.

Tankeen aurkako pistola autopropultsatuak oso urriak ziren Bigarren Mundu Gerraren hasieran, nahiz eta Belgikako Armadak T.15 tankeak suntsitzeko makina batzuk zabaldu zituen eta Frantziako Armada gurpildun diseinuak egiten ari zen. Mugikortasunaren abantailak eta armadura mehearen babesa hain ziren bortitzak, ezen armada gehienak beren kabuz propultsatutako pistolak erabiltzen ari baitziren gerra erdian. Arma horien adibide ziren AEBetako M10, Alemaniako Marder II eta Sobietar Batasuneko SU-85.

Infanteriaren eraso estua 
Tankeak zaurgarria izaten jarraitzen du infanteriarekiko, batez ere herrialde hurbiletan edo eremu eraikietan. Lur zakarrak agerian utz dezake zoruaren armadura, eta solairu anitzeko eraikinek agerian utz dezakete goiko armadura. Haien tamaina handiak eta zarata handiak etsaien infanteriak tankeak ikusi, jarraitu eta ihes egin dezake kontraerasorako aukera izan arte.

Tankeetako tripulazioek ikuspen mugatua dutenez tanke barrutik, infanteria tanke batera hurbildu daiteke, behar adina ezkutatuta eta ateak itxita. Tankeetako tripulatzaileek botoiak askatzen badituzte hobeto ikusteko, arma txikien, granaden eta molotov koktelen eraginpean jartzen dira. Infanteriako gizonari ezin zaio tanke bateko arma nagusia apuntatu ixten denean, ezin baitu behar adina deprimitu. Hala ere, defentsa estuko armek, hala nola, pistola-portuek, hull- ek, koaxialek eta pinturaz hornitutako metrailadoreek nolabaiteko babesa ematen zieten.

Tankeen aurkako infanteriako arma asko, eskuz, tanke baten aurreko armaduran sartzen ez diren bitartean, gainalde, atzealde eta alboetan indar gutxiagoz blindatuak sar daitezke. Tankeen aurkako armek pistei kalte egin diezaiekete edo martxan dauden aparailuei... mugikortasun-heriotza eragiteko. Bigarren Mundu Gerran tanke goiztiarrek ikusmen zirrikituak zituzten, tripulazioari kalte egiteko. Geroago, tankeen zirrikituek kristal lodiak zituzten, eta bisaiak eta periskopioak, oraindik kaltetu zitezkeenak beso txiki indartsuekin, hala nola tankeen aurkako fusilak eta metrailadore astunak, tripulazioa oztopatuz. Beste guztiak huts egiten badu, ataka ireki eta granadak bota daitezke barrura, nahiz eta gero tankeen diseinuek kanpotik irekitzea zaila izan.

Tankeak ere arriskuan zeuden tankeen aurkako minen aurrean. Infanteriak tankeak ere immobilizatu ditu hostoz eta zikinkeriaz estalitako plaka multzo bat erabiliz, meategi inozoak bailiran — eskifaiaren ikusmen ilunak areagotuta —, eta infanteriak geldiarazitako tankea eraso dezake. Taktika hori Bigarren Mundu Gerran irakatsi zitzaion Britainiar Etxeko Guardiari, askotan ez baitzieten tankeen aurkako arma luzerik ematen.

Bigarren Mundu Gerrako kasu batzuetan, infanteriaren taktika bat zen zuzenean tanke batera igotzea, bere arma nagusiak eta metrailadoreak saihestuz, eta gasolina bota eta tankean sartzea eta piztea, batzuetan irteera blokeatuz, tripulazioa bizirik errez.

Japoniar armadan, zaku kargen eta poloen erabilera oso zabalduta zegoen. Akusazioek edozein tanke aliatu suntsi zezaketen arren, taktika oso hurbila zen, eta zulatzaileak arma aliatuen mende zeuden.

Atentatu suizida 
Bigarren Sino-Japoniako Gerran Txinako tropek atentatu suizida erabili zuten tanke japoniarren aurka. Txinako tropek lehergailuak lotu zituzten, hala nola granada-paketeak edo dinamita, eta tanke japoniarren azpira bota ziren haiek lehertzeko. Taktika hau Shanghaiko guduan erabili zen, non txinatar suizida batek tankeen zutabe japoniar bat geldiarazi zuen berunezko tankeen azpian lehertuz eta Taierzhuangeko guduan, non dinamita eta granadak lotu zituzten tropa txinatarrek tanke japoniarren kontra oldartu eta beren burua leherrarazi zuten, Huangeko guduan.

Hego Koreako tankeei taktika suizidekin eraso zieten Ipar Koreak Hegoaldea inbaditu zuenean. 

Seulgo tanke estatubatuarrei eraso egin zieten Ipar Koreako brigada suizidek [28], eta satchel kargak erabili zituzten. Ipar Koreako soldadu batek AEBetako tanke bat lehertu zuen bonba suizida batekin, Li Su-Bok izenekoa, heroi gisa goraipatua da Ipar Koreako propagandan.

Iran eta Irakeko gerran, Mohammad Hossein Fahmideh irandarrak tanke irakiar baten azpian eztanda egin zuen granada batekin.

Mansour Al-Hadj idazle sudandarraren arabera, jihadista sudandarrak tanke etsaiei eraso egiteko trebatuak izan ziren.

Koreako gerra 
Ipar Koreako EPPK-ko indarrek Koreako Gerran egindako lehen erasoa T-34-85 tanke sobietarrek lagundu zuten. Ipar Koreako tankeek arrakasta handia izan zuten Hego Koreako infanteriaren aurka, Infanteriako 24. dibisioko elementuak, eta Estatu Batuek M24 Chaffeeko tanke arinak eraiki zituzten. Marea Nazio Batuen aldeko indarren alde joan zen 1950eko abuztuan, Ipar Koreak tankeen galera handiak jasan zituenean gudu batzuetan, non NBEko indarrek ekipo astunagoak ekarri zituzten tankeen aurkako papera garatzeko, horien artean M4A3 Sherman tankeak, M26 Pershing tankeak, British Centurion, Churchill eta Cromwell tankeekin batera.
Estatu Batuetan, M9A1 bazooka suziri-jaurtigailuak M20 (89 mm) M20 "Super Bazooka" -ra eboluzionatu zuen. Hala ere, M20a zaila eta neketsua izan zen oinez eramateko distantzia luzeetan. Tankeen aurkako kohetea, itsas armadak garatua, eraginkorra izan zen Ipar Koreako tankeen aurka ere.

Gerra hotza 
Gerra Hotzaren garaian, HEAT (High explosive anti tank) aukera ia unibertsala bihurtu zen artilleria eta tanke unitateetatik kanpo. Britainiarrek High Explosion squash Head (HESH) garatua zuten gerran zehar gotorlekuei erasotzeko arma gisa, eta harrigarria zen tankeen aurka eraginkorra izatea. Nahiz eta sistema horiek aukera eman infanteriari tanke handienak ere hartzeko, eta HEAT bezala, bere eraginkortasuna irismenetik independentea zen, infanteriak normalean distantzia laburrera funtzionatzen zuen. Tankeen aurkako gerretan eragin handia izan zuen tankeen aurkako misil gidatuen (ATGM) garapenak eta eboluzioak, eta infanteriako langileek, lurreko ibilgailuek eta hegazkinek jaurti zitzaketen. Arma konbinatuen taktikak gero eta gehiago erabiltzeak infanteria erasotzaileari tankeen aurkako eskifaiak eraginkortasunez erreprimitzeko aukera ematen zion, normalean tiro bat edo bi bakarrik jaitsi zitezkeela esan nahi zuelarik, aurre egin edo mugitzera behartu aurretik.

Hegazkinak

Hegal finkoa 
Gerra Hotzeko hegazkinak, hala nola A-10 Thunderbolt II eta SU-25 Frogfoot, aireko laguntza esturako eraiki dira, tankeak suntsitzea barne. Era askotako armamentuak erabil ditzakete, besteak beste, tankeen aurkako autokanonak edo autokanona birakariak, aireko eta azaleko misilak (adibidez, AGM-65 Maverick), gidatu gabeko kohete-bolak eta hainbat bonba (gidatu gabeak edo laser-gidatuak, eta submunizioekin edo gabe, hala nola HEAT bonbonak, horien adibide CBU-100 Cluster bonba izango litzatekeena).

Helikopteroa 
Tankeen aurkako misil gidatuak 1950eko hamarkadaren amaieran erabili zituzten frantsesek helikopteroz, SS.11 hariz gidatutako misilak Alouette II helikopteroen gainean muntatu zituztenean. Hasieran arazo asko izan ziren; hala ere, aukerak argi zeuden, hala nola tankeen goiko aldea arinago blindatzeko gaitasuna.

Nahiz eta helikopteroetan armak jarri (seguruenik) 1955ean Bell 47arekin, ekoizpen masiboan sartu zen lehen eraso-helikopteroa Bell AH-1 Cobra izan zen 1966an.

ATGW (Anti-Tank Guided Weapons) edo tankeen aurkako kanoiak dituen tankeen aurkako helikopteroa da tanke moderno baten mehatxu handienetako bat. Helikopteroa tanga batetik erraz ikusten ez den lekuan koka daiteke, eta gero edozein tokitatik eraso, tankeen armaduraren zati ahulenak agerian utziz. Depositu itxi batetik ikuspen gutxi dagoenez, helikoptero bat ikustea ere zailagoa da.

Helikopteroz jaurtitako ATGW gehienek nahikoa hedadura dute baldintza egokietan tiro egin ahal izateko. Honek Merkavako MBTko pistola nagusitik jaurti daitezkeen 105 mm-ko eta 120 mm-ko LAHAT misilak alda ditzake. Tankeen eta helikopteroen aurkako rolarekin jokalekua berdindu egiten du. Indiako Arjun tankea ere aldatu dute misil hau jaurtitzeko. Txinako Herri Errepublikak 100 mm-ko misilak garatu ditu Errusiako GP2 (Errusiar Bastioian oinarritua) bezalako diseinuetan oinarrituta. Airetiko helburuak lortu omen ditu eta tankeen aurkako misil bat omen da. Tankeek antzeko misilak dituzte 105 mm-ko pistolarekin. Errusiarrek ere antzeko sistema erakutsi dute Reflexen. Sistemak aireko/lurreko helburu bat automatikoki apuntatzen du laser bidezko abisu-sistema baten bidez.

Artileria 
Baina azken hogeita hamar urteotan artilleriako jaurtigai ezberdinak garatu dira bereziki tankeei erasotzeko. Horien artean daude laser bidezko jaurtigaiak, adibidez AEBetako Copperhead Cannon Launched Guided Projectile (CLGP), zuzeneko kolpea izateko aukerak areagotzen dituena. CLGP horietako batzuek (Copperhead barne) HEAT buruak dituzte HE arruntaren ordez.

Era berean, dispertsio-munizio eta submunizio gidatuak eta gidaririk gabeak garatu dira: artilleriako jaurtigai bat, tanke bati eraso egiteko diseinaturiko munizio txikiago batzuk dituena. Sei pistolatako bateria batek ehunka submunizio bota ditzake minutu batean edo bitan.

Forma batean, jaurtigai bat airean lehertzen da tanke baten edo gehiagoren gainean, eta hainbat formatako karga (HEAT) edo lehergai bikoitzeko bonbonak edo granadak (HEDP) erortzen dira. Tanke bat jotzen duen edonork kalteak egiteko aukera asko ditu, goiko armadura mehea jotzen ari baitira.

Beste forma batek tankeen aurkako mina txiki batzuk sakabanatzen ditu tanke baten bidean. Seguru asko ez dira armaduran sartuko, baina pista bat kaltetu dezakete, depositua geldi eta zaurgarri utziz.

Sofistikatuagoak dira harrotzeko gaitasuna duten submunizioak. Berriro lehertu da maskorra deposituaren posizioaren gainetik eta hainbat submunizio bota ditu. Munizioek tankeak identifikatzeko zirkuitulabur batzuk dituzte, hala nola IR radarra edo milimetroko radarra. Tanke bat identifikatzean, suziri-propultsore bat jaurtitzen da jaurtigaia tankera botatzeko. Munizio hauek sarritan jausgailuz jaitsiko dira, helburua lortzeko eta erasotzeko denbora emateko.

Aurreko guztia, baina CLGPak tiro egin dezake tanga ertaineko kanoietatik (105mm, 120mm eta 125mm) eta erdiko kanoietatik (122mm, 130mm, 152mm eta 155mm). Tamaina ertain eta handiko (81mm, 82mm eta 120mm) morterozko munizio gidatuak ere garatu dira, bai barnekoak (adibidez, IR edo radarra), bai kanpokoak (hau da, laser-diseinatzailea).

Misilak 
Misil haridunaren garapena, edo Anti-⚆ Tank Guided Weapon (ATGW) sistemak, 1950eko eta 1960ko hamarkaden amaieran hasi ziren erabiltzen, edozein tanke ezagun gaindi zezaketenak infanteria laguntzailearen pistolez haraindi. Erresuma Batua, Frantzia eta NATOko beste herrialde batzuk izan ziren arma horiek garatu zituzten lehenengoetakoak (adibidez, Erresuma Batuak eta Australiak 1958an egindako Malkara misila). Sobietar Batasunak, eta orain Errusiak, garapen handia eman zieten arma horiei; zerbitzuan jarri zen lehen giza eredu eramangarria AT-3 izan zen 1961ean.

Denbora batez, tankea irteerarik gabe zegoela zirudien. Infanteriako talde txiki bat, misil batzuk ondo ezkutatuta zituena, tanke handi eta garestienetako batzuk har zitzakeen. 1973ko Yom Kippurreko gerran, Sobietar Batasuneko lehen belaunaldiko misilek, egiptoarrek erabiliak, hildako handiak eragin zituzten tanke israeldarren unitateetan, tankeen diseinatzaileentzako konfiantza krisi handi bat eraginez.

Babes aktiboko sistemak, hala nola Russian Arena babes aktiboko sistema, ohikoagoak izaten hasi dira, antzeko sistemekin, Israelgo Burdin Ukabilaren babes aktiboko sistemarekin, esaterako. Tankeak atzera egin dezake defentsa sistema aktiboen ondorioz, misilei eraso egiten baitiete. Tankea lehiakorra izan daiteke gudu-zelaian.

Kanoiak 
Tankeen aurkako kanoiak erabiltzen jarraitu zen mundu osoko Bigarren Mundu Gerran izandako hainbat gatazkatan, hala nola Sei Eguneko Gerran eta Hegoafrikako Mugako Gerran. Bereziki, tankeen aurkako kanoiak gutxienez beste hamazortzi herrialdetara esportatu ziren zerbitzutik erretiratuak izan ondoren eta ekintzak ikusten jarraitu dute.

Tankeen aurkako artilleria espezializatua garatu baino gehiago, zenbait naziok, Hegoafrika eta Israelek barne, tanke pistola zaharkituak txertatu zituzten atoian eramandako bagoietan, paper horretan erabiltzeko.

Minak 
Tankearen sofistikazio handiagoaren ondorioz, eta mina-soroak detektatzeko eta ukatzeko tankeen unitateek eskura zuten laguntza ingeniaritzagatik, ahalegin handia egin zen tankeen aurkako meatze-teknologia eraginkorragoa garatzeko, tank-led formazioen maniobra-espazioa ukatzeko ahaleginean, edo haien mugimendua bide desegokietara bideratzeko ahaleginean.

Infanteria 
Banaketa-sistema egokiago eta luzeago bat bilatzeak gerraosteko garai hurbilaren zati handi bat hartu zuen. AEBek erreboterik gabeko erriflean inbertitu zuten, 75 mm-ko diseinu oso erabilia eta 90 mm eta 106 mm diseinu ez hain arruntak emanez (azken hau normalean eskalatu egiten zen, eta ez infanteriaz). 106 mm-ak tankeen aurkako ibilgailu baten oinarria ziren, Ontos tankea, 106 mm-ko sei fusil zituena. Australiako armadak M40 fusilak jarri zituen Land Rover Series 2 ibilgailuentzat tankeen aurkako paper batean erabiltzeko. Era berean, Sobietar Batasunak errebolber gabeko fusilak eraiki zituen tankeen aurkako arma gisa erabili nahi ziren kalibreetan, gehienetan 73 mm, 82 mm eta 110 mm (gaur egun 73 mm baino ez dira geratzen errusiar militarren zerbitzura, nahiz eta beste biak mundu osoan aurki daitezkeen sobietar laguntza militarraren ondorioz Gerra Hotzean). Britainiarrek 120 milimetroko (4,7 hazbeteko) diseinu bat erabili zuten infanteriako unitateak hornitzeko, BAT seriea, 1950eko hamarkadatik MILANek ordezkatu zuen arte balio zuena, baina, oro har, hoplita gehiegi zen infanterian erabiltzeko, eta maniobrak egiteko ibilgailu batek atoian eraman edo igo behar zuen.

Sobietarrek RPG-2 garatu zuten Alemaniako Panzerfaust 150etik. Ondorengo garapenak RPG-7 nonahikoa izatea ekarri zuen. RPG-7 tankeen aurkako arma erabilienetako bat da, militar irregularrek gehien laguntzen dutena. RPG-7k ojiba ezberdinen sorta bat jaurti lezake, ojiba termobarikoetatik hasi eta BEROA edo tandem-zamako BEROA, armadura erreaktibo leherkorrez hornitutako tankeen aurka. RPG-7ak borrokaren historia luzea du, eta Vietnamgo gerrako gerra gehienetan erabili izan da gerrak aurkezteko. Garai modernoetan, RPG-7a hiri-ingurunean erabiltzen da, eta horrek haien eraginkortasuna areagotuko luke, tartean dauden eremu estuak direla eta. Hala ere, RPG-7 zaharkituak RPG-29 boteretsuago bihurtu du bere balioa erakutsi duena Ekialde Hurbileko gatazketan, Merkava IV, Challenger 2 eta M1 Abrams gudu tanke nagusiei kalte eginez.

1960ko hamarkadan, AEBetako armadak M72 LAW kohetea onartu zuen, jaurtigailu arin eta erorgarria, etsaien armaduren lodiera moderatuetan sartzeko gaitasuna zuena. Vietnamgo gerran, arma batez ere NVAren eta Viet Congen aurka erabili zen, defentsa lanak eta enplajeak, etsaien armaduren aurkako topaketa gutxi izan baitziren. Oro har, LEGEA arrakastatzat hartu zen, nahiz eta bere pizte sistemak Vietnamgo oihanetako bero eta hezetasunean sute txarrak jasan. LEGEAren ordez AT4 (M136) jarri da.

Taktika 
Bigarren Mundu Gerraz geroztik tankeen aurkako taktiketan izandako aldaketak teknologia berrien agerpenetik etorri ziren batez ere, eta infanteriaren su-indarra handitu egin zen erabat blindatutako ibilgailuetan. Tankeen aurkako teknologiarik sakonena misil gidatua izan da. Helikoptero batekin batera tankeak lurreko ikusmen-lerrotik (LOS) haratago joan daitezkeela esan nahi du, eta haien alderdirik ahulenetako batean, goiko armaduran.

Eraginkortasuna 
Tankeen aurkako gerraren ondorioa etsaien tankeak suntsitzea edo hondatzea da, edo etsaien tankeak eta haien laguntza duten tropak maniobrarik egin ez dezaten, hori baita tanke baten gaitasun nagusia. AEBetako Armadan, tankeen aurkako arma batek ibilgailu batean duen eragin-mailari "mugikortasunaren heriotza", "suzko indarra" eta "katastrofea" esaten zaio. Mugikortasun-hilketa batean (M kill), ibilgailuak mugitzeko gaitasuna galtzen du, adibidez, tankeen pista bat apurtzean edo motorra lehertzean edo hondatzean; helmugako depositua geldirik dago orduan, baina bere armak (kanoi handia, metrailadore astuna eta metrailadore txikiagoak) erabat erabil ditzake, eta, hala ere, neurri batean borrokatzeko gai da. Hala ere, hildako tanke bat RPG edo molotov koktelen erasoen jomuga da, eta ezin du maniobrarik egin hobeto tiro egiteko.

Su-indarra hiltzea (F-kill) ibilgailuak armak jaurtitzeko gaitasuna galtzea da. Adibidez, tanke batek bere kanoi nagusia jo dezake, eta, ondorioz, arma nagusia ezin da erabili. M-matak eta F-matak osoak edo partzialak izan daitezke, azken hauek jomuga baten mugitzeko edo tiro egiteko gaitasunaren murrizketei dagozkienak. Hilketa katastrofiko batek (K-kill) erabat ezabatzen du tankearen borrokarako gaitasuna; honek tankea erabat suntsitzea edo tripulazioa suntsitzea edo hiltzea ekar dezake.

Egungo joerak 
Tankeen etorkizuna 60ko hamarkadan zalantzan jarri bazen ere tankeen aurkako misilen garapenagatik, armaduren lodiera eta osaketa handitzeagatik, eta tankeen diseinuan egindako beste hobekuntza batzuen ondorioz, infanteriako operazio-sistemak ez ziren behar bezain eraginkorrak izan 70eko hamarkadan, eta Britainiar Armadak Chobhameko armadura eta Sobietar Armadaren armadura erreaktiboak HEAT errondak handitzera behartu zituzten, eramangarriak ez izateko.

RPG-29 Vampir eta FGM-148 Javelin bezalako arma sistemek Tandem ojiba bat erabiltzen dute, non lehen ojibak armadura erreaktiboa desaktibatzen duen, eta bigarrenak maskorraren armadura HEAT edo forma duen karga baten bidez garaitzen duen. Gaur egun tankeen aurkako papera arma ezberdinez beteta dago, hala nola goiko erasorako artilleriako munizio eramangarria eta misilak, lurreko ibilgailuetatik eta helikopteroetatik jaurtitako HEAT misil handiagoak, abiadura handiko autokanona, eta tanke gero eta handiagoak eta astunagoak. 2006ko Israel-Libano gatazkaren lehen irakaspenetako bat suziri eramangarriek bultzatutako granaden eraginkortasuna da, zehazki, errusiarrek egindako RPG-29, eta Metis-M, Kornet eta Europako MILAN tankeen aurkako misilen eraginkortasuna.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Gerra
Tankeak