Hugo Ballivián

Hugo Ballivián Rojas (1901eko ekainaren 7a - 1993ko uztailaren 15a) Boliviako politikari eta militarra izan zen, 1951 eta 1952 bitartean Boliviako de facto 44. presidente izan zena. Karrerako ofizial militarra, Boliviako Indar Armatuen komandantea izan zen Mamerto Urriolagoitía presidenteak Konstituziotik kanpoko buruzagi kargua hartzeko eskatu zionean, Víctor Paz Estenssoro presidentegai erreformatzailearen zin egitea eragozteko. Mamertazo izenez ezaguna egin zen auto-kolpea izan zen hori. Palacio Quemado-n instalatuta, Ballivián izan zen oligarkiaren azken itxaropena "erlojuaren orratzak atzera egiteko", baina egoera konpontzeke zegoen itxuraz. Nazio osorako muga ezarri eta oposizioko buruzagi batzuk erbesteratu eta espetxeratu arren, manifestazioek, lan geldialdiak eta altxamenduek jarraitu zuten.

Gaiak goitik behera etorri ziren, Balliviánen Gobernuko ministro Antonio Seleme jeneralak ezkutuan bere laguntza agindu zien konploteei, orduan Hernán Siles Zuazo buru zela (Paz Estenssoro Argentinan erbesteratua baitzen garai hartan). Honek 1952ko apirilaren 9tik 11ko gertaerak katalizatu zituen, Boliviako Iraultza Nazionala edo 1952ko Iraultza bezala ezagutuak izan zirenak. Boliviako historian mugarri garrantzitsu bat markatzen dute, Balliviánen aldekoak, Boliviako indar armatuen sektore handiak barne hartuta. Matxinoen kanpamendurako deserzioak balantza okertu zuen, eta konfrontazio armatu bortitz baten ondoren presidenteak asiloa eskatu zuen Txileko Enbaxadan. Horrela, azkenean iraungi zen 1880-1952 aldiko azken gobernua.

Askok Antzinako Erregimeneko azken buruzagi gisa gaiztotua, eta beste batzuek termino onberagoetan ikusita, Boliviako historiako garai oso zailean agindu zioten bezala bere eginbeharra betetzen ari zen jeneral gisa ikusia, Hugo Ballivián Rojas 1993an hil zen, aspalditik erretiratu zen edozein jarduera politikotik. 92 urte zituen.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Boliviako lehendakariak