Eduardo Benot

Eduardo Benot Rodríguez (Cadiz, 1822ko azaroaren 26a – 1907ko uztailaren 27a) Akademiko, hiztegigile, poeta, hezitzaile eta politikaria. Espainiako Lehen Errepublikan Sustapen Ministroa izan zen. Benot Legea sustatzeagatik ezaguna, haur langileen eskubideak eta enpleguari lotutako lan eskubideak Espainian arautu zituen lehenengo legea.

Biografia 
Cadizeko San Pedro ikastetxean eta ondoren San Felipe Neri ikastetxean egin zituen ikasketak. 

El Defensor del Pueblo eta La Alborada izeneko aldizkarietan idatzi zuen, azken honetan hiru antzerki argitaratu zituen.

1840tik aurrera ongintzako udal-bulegorako lanean aritu zen eta 1848an San Felipe Nerin maisu gisa kontratatu zuten  (gramatika-liburuak argitaratzen hasi zen), eta ondoren, Geodesia eta Astronomiako irakasle gisa San Fernandoko Itsas Behatokian (1857).

Seiurteko demokratikoa 
1869an Jerez de la Fronterako barrutiaren ordezkari hautatu zutenean, Gorte Konstituziogilearen kide bihurtuz.

1870eko maiatzaren 10ean Francisco Pi eta Margallek sustatutako manifestuaren aldekoa izan zen. Manifestu horrek federalismo "ituntzailea" berretsi zuen. Ondoren, 1872 eta 1873 urte bitartean senatari hautatu zuten Gironako ordezkatuz.

Sustapen Ministroa Espainiako Lehen Errepublika 
1873ko maiatzean Espainiako Lehen Errepublika aldarrikatu eta gero, aulkia lortu zuen Diputatuen Kongresuan, Algecirasko barrutiaren ordezkatuz. 1873ko ekainean, Pi eta Margallen gobernuko Sustapen Ministro izendatu zuten.

Bere agintaritza laburra izan bazen ere, 17 egun eskas,  sortu zuen (Geografiko Institutu Nazionalaren eta Estatistikako Institutuaren aurrekoa), eta haur langilek tailerretan egiten zuten lanari eta jasotzen zuten hezkuntzari buruzko 1873ko uztailaren 24ko Legearen proiektua egin zuen (gobernutik atera ondoren argitaratua). Benot legea deiturikoa lan eskubideak eta haurren esplotazioa arautu zituen lehengo legea izan zen. Hala ere, legea ez zen eraginkortasunez aplikatu eta udaletxei irakasleen soldata-atzerapenak ordaintzera ere behartu zituen ere.  izan zen bere ordezko ministroa.

Erbestea 
1874an Portugalera erbesteratu zen, non La Europa izeneko aldizkaria editatzen hasi baitzen. Cánovas del Castillok Benot Espainiara nahitaez itzultzea lortu zuen.

1860tik Espainiako Errege Akademiako korrespontsala izan zen, eta 1889ko apirilaren 14an Z hizkiaren aulkia hartu zuen. 

Benot Behe Ganberara itzuli zen, 1893ko hauteskundeetan Madrilek aukeratua.

Alderdi Errepublikano Federal Demokratikoaren zuzendaritza hartu zuen Pi eta Margall hiltzean. Hala ere, ezin izan zuen saihestu alderdiaren haustura (1905).

Heriotza 

1901ean gaixotzen hasi eta itsu geratu zen, 1907ko uztailaren 27an hil zen pobretuta, Villamagna kaleko 6an, Madrilen. Hiletan izan ziren Picón, , Azcárate, Salmerón, Labra, eta beste hainbat jarraitzaile errepublikano.

Erreferentziak

Bibliografia

Kanpo estekak 

Espainiako senatariak
Real Academia Españolaren akademikoak
Espainiako diputatuak
Espainiako errepublikanismoa
Haurren eskubideen defendatzaileak
Espainiako ministroak