Rosario García Ortega

Rosario García Ortega, Charo García Ortega izenez ere ezaguna (Buenos Aires, Argentina, 1911ko martxoaren 17a - Madril, 1994ko otsailaren 17a, aktore espainiarra izan zen.

Biografia 
Francisco García Ortega eta Josefina Nestosa aktoreen alaba. Luis eta Margarita neba-arrebak zituen. Oso gaztetatik hasi zen interpretatzen, eta 1920ko hamarkadan hasi zuen karrera profesionala. 1929an, Madrilgo antzoki handietan interpretatzen ari zen. Espainian  James Matthew Barrieren Alicia sienta la cabeza lana estreinatu zuen Gregorio Martínez Sierraren itzulpenarekin eta Catalina Bárcenarekin, Espainiako une horretako antzerki-aktore garrantzitsuenetakorekin batera. 1930eko hamarkadan Los hermanos de Betania (1935) proiektuan parte hartu zuen, María Guerrero López eta Fernando Díaz de Mendoza eta Guerrero lagun zituela.

Espainiako Gerra Zibilaren ondoren, García Leónekin batera joan zen, eta bira bat egin zuen Latinoamerikan zehar. Besteak beste, Antonio López Monís eta Peñaren En mi casa mando yo (1944) lana eszenaratu zuen. Handik urtebetera, Espainiara itzulita, Carlos Díaz de Mendozarekin egin zuen lan, eta, besteak beste, Joaquín Romero Marchent-en Humo (1945), Araceli de Silvaren La pura mentira (1945) edo Alvarez Quintero anaien Lo que hablar las mujeres (1949).

1950ean, Juan de Orduñaren Pequeñeces filmarekin egin zuen debuta zineman, eta hamarkada batez pantaila handian jardun zuen. 20 filmetan baino gehiagotan hartu zuen parte; besteak beste, Agustina de Aragón (1950), Juan Antonio Bardemen Cómicos (1954), edo Recluta con niño (1956). 1962tik aurrera, zinemagintzan soilik hartu zuen parte oso puntualki, besteak beste, La Regenta (1975), Tiempo de silencio (1986) edo La casa de Bernarda Alba (1987).

Eszenatokietara itzulita, María Guerrero Antzokiko taulen gainean, José Luis Alonsoren zuzendaritzapean eta José Bódalo, Antonio Ferrandis eta Amelia de la Torrerekin batera Enrique Jardiel Poncelaren Eloísa está debajo de un almendro (1961), Miguel de Unamunoren Soledad (1962),  Maxwell Andersonen Juana de Lorena (1962), Carlos Arnichesen  Los Caciques (1962), Chéjosen El jardín de los cerezos (1963), Antonio Galaren Los verdes campos del Edén (1964), Joaquín Calvo Soteloren El proceso del arzobispo Carranza (1964), Bernard Sladeren Homenaje (1978).

1965ean, María Guerreroren konpainia utzi zuen, baina 25 urte baino gehiagoz jarraitu zuen antzerki-karrera, Narciso Ibáñez Mentarekin Friedrich Dürrenmatt-en Los físicos (1965) eta  Antonio Casal-ekin batera Valentin Cataviev-en ¡Quiero ver a Miusov! (1966), Maxwell Anderson-en Mala semilla (1966), Françoise Sagan-en El caballo desvanecido (1967), Juan José Alonso Millánen El alma se serena (1968), José María Bellidoren Milagro en Londres (1972), Juan José Alonso Millánen Se vuelve a llevar la guerra larga (1974), Antonio Galaren ¿Por qué corres Ulises? (1974), Carlos Arnichesen La venganza de la Petra (1979), Valle -Inclánen Luces de Bohemia (1984), edo, García Lorcaren La doncella, el marinero y el estudiante (1985).

1960ko eta 1970eko hamarkadetan, telebistako saioak egin zituen Estudio 1, Novela edo Al filo de lo imposible saioetarako.

Sariak 

 Zinemako Idazleen Zirkuluaren dominak

Erreferentziak

Kanpo estekak 

 Fitxa IMDb-n
 Find-en fitxa larria

Argentinarrak
Madrilen hildakoak
Espainiako emakume aktoreak
Telebista aktoreak
Zinema aktoreak