Rufino de Elizalde

Rufino Jacinto de Elizalde (Buenos Aires , 1822ko abuztuaren 16a - 1887ko martxoaren 13a) argentinar politikari eta diplomatikoa izan zen, Bartolomé Mitre eta Nicolás Avellaneda presidenteen atzerri ministroa.

Biografia 
Rufino José de Elizalde militarraren eta Petrona Beláusteguiren semea, bere jaioterrian abokatu lizentziatu zen 1846an, bere lanarekin ikasketak ordainduz. Juan Manuel de Rosaren garaian foru diputatua izan zen eta bere alaba Manuelitaren hizketaldietara joaten zen. 

1862an, presidentetza hartzean, Mitrek atzerri ministro izendatu zuen. Lehen neurri garrantzitsua, Konfederazioaren enbaxadoreak Europan ordezkatu ondoren, Txile eta Perurekin egindako aliantza-itunak arbuiatzea izan zen, Europako interesei, batez ere ingelesei, men egiteko politika baten hasiera iragarriz. 

1877ko uztailean Nicolás Avellaneda presidentearen atzerri ministro izendatu zuen, baina bere jarduna oso marjinala izan zen. 1879ko urrian dimisioa eman zuen eta diputatu nazionala hautatu zuten. Carlos Tejedorren Buenos Airesko iraultzarekin bat egin zuen 1880an, eta Kongresutik kanporatua izan zen, eta horrela bere jardun publikoa amaitu zuen. 

Buenos Airesen hil zen 1887ko martxoaren 13an.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

La Recoleta hilerrian lurperatutakoak
Argentinako kazetariak
Argentinako politikariak
Argentinako abokatuak
Buenos Airesko Unibertsitateko ikasleak
Buenosairestarrak
Eusko-argentinarrak