Pierre Janet

Pierre-Marie-Felix Janet, Pierre Janet bezala ezaguna (Paris, 1859ko maiatzaren 30a - Paris, 1947ko otsailaren 24a), frantziar filosofoa, psikologoa eta neurozientzialaria izan zen. Ekarpen garrantzitsuak egin zituen buru nahasteen eta emozionalen azterketa modernora, hala nola, histeria, antsietatea, fobiak eta beste portaera anormalak. Paul Janet filosofoaren iloba da.

Bere ekarpen nagusiak analisi psikologikoa (automatismo psikologikoaren teoria garatuz), subkontzientea, konplexuaren kontzeptuak edo metodo katartikoa dira, besteak beste.  Inkontzientearen kontzeptua, jatorria psikoanalisiarekin partekatu arren, gerora Janetek gaitzetsi zuen eta garrantzi erlatiboa besterik ez zion eman, "hitz egiteko modu" gisa zigortuz. Psikoanalisiarekin eztabaidatu ere egin zuen.

Bizitza akademikoa 
Janet 1879an Goi Eskola Normalean sartu zen, eta irakasle gisa hezitu zen . 1882tik 1889ra, Châteauroux-eko eta Havre-ko Lizeoetan irakatsi zuen, Psikologian (orduan Filosofiaren adar bat baino ez zen) doktorego tesia prestatzen zuen bitartean.

1889an, Automatisme psychelogique. Essai sur les formes inférieures de l’activité humaine tesia aurkeztu zuen Parisko Unibertsitatean, automatismo psikologikoari buruz. Argitalpen honek Freudek eta Breuerrek metodo katartikoa erabiliz sendatzeari buruz urte batzuk geroago komunikatutako garapenarekin lotura du. Harrezkero, psikoanalisiak hartzen dituen eredu eta kontzeptu batzuk Pierre Janeten azterketa psikologikotik sortu direla eztabaidatu da. Ildo horretatik, Sigmund Freudek Janetekin dituen ezberdintasunak argitzen saiatzen da bere Aurkezpen Autobiografikoa idatzian;  egileak badaude ere, batez ere Henry Ellenberger-ek, bata eta bestearen planteamenduen artean ezberdintasunak baino kointzidentzia gehiago daudela eta aitzindaria Janet izan zela, baina teoria garatu zuena heldutasuneraino Freud izan zela. 

1889an, Janet Jean-Martin Charcot neurologoarekin lan egitera gonbidatu zuten, Parisko eroetxe handienaren zuzendariarekin, Salpêtrière, hipnosi erabiltzen zuena histeria aztertzeko. Janeten potentzialtasuna ikusita, Charcot-ek psikologia esperimentalako laborategi bat eroetxean irekitzeko agindua eman zion, non Janet-ek medikuntza ikasketak hasi zituen. 1892an, Janetek medikuntza-tesia osatu zuen: L'état mental des hystériques ("histerikoen buruko egoera"), non histeriaren moduen sailkapena aurkeztu zuen, "sugestio psikologikoaren" produktu gisa (hipnosia bezala) definitzen zuena.

1898an, psikologia esperimentala irakasten hasi zen Sorbonan eta 1902an, bere lagun Bergson-ek eramanda Collège de France-n, non egon zen 1936 arte. 1904an George Dumas lagunarekin batera Journal de psychologie normal et patologique ("Psikologia normal eta patologikoko egunkaria") sortu zuen, eta hari artikulu ugari eman zizkion.

Janeten ikerlanak eta metodo terapeutikoak zabaltzeak mundu osoan ezagun bihurtu zuen, azkenean bere ideiak Harvard-en (non 1906an irakatsi zituen) azaltzera helduz, gero The Major Symptoms of Hysteria ("Histeriaren sintoma nagusiak") izenburupean argitaratuak. Ameriketako Estatu Batuetan, bere dizipuluetako batek, Morton Prince-k, buruko nahasteen tratamenduan psikologia eta medikuntza batzeko ahaleginarekin jarraitu nahi izan zuen.

Lana 

 Malebranche et les esprits animaux . Recherche de la vérité-tik. Paris, Alcan, 1886.
 L'Automatisme psikologikoa . Paris, Felix Alcan, 1889.
 Bacchus verulamius alchemicis philosophis quid debuerit ( Bacon et les alchimistes ) . Angers, Imprimerie Burdin, 1889.
 L'État mental des hystériques . Bibliothèque Medicale Charcot-Debove. Paris, Rueff et Cie, 2 vol. I. Les stigmates mentaux, 1893. II. Les accidents mentaux, 1894.
 Manuel de philosophie du baccalauréat de l’enseignement secondaire classique . Paris, Nony, 1896.
 Névroses et idées konponketak . Paris, Alcan, 1898, 2 liburuki.
 Les Obsessions et la psychasthénie . Avec Fulgence Raymond, Paris, Alcan, 1903, 2 vol.
 Histeriaren sintoma nagusiak . London et New York, Mac Millan, 1907.
 Les Névroses . Paris, Flammarion, Bibliothèque de philosophie scientifique, 1909.
 Les Medications psychologiques . Paris, Alcan, 1919. 3 liburuki.
 La Médecine psikologoa . Paris, Flammarion, Bibliothèque de philosophie scientifique, 1923.
 Les Stades de l’évolution psychologique . Paris, Chanine-Maloine, 1926.
 De l'Angoisse à l'extase. Études sur les croyances et les sentiments . Paris, Alcan. 1. liburukia : Erlijiosoa. La croyance, 1926. Vol. II : Les sentiments fondamentaux, 1928.
 La Pensée intérieure et ses arazoak . Paris, Chanine-Maloine, 1927, 452 or.
 L'évolution de la mémoire et de la notion du time . Paris, Chahine, 1928.
 L'évolution psychologique de la personnalité . Paris, Chahine, 1929.
 La Force et la faiblesse psychologiques . Paris, Maloine, 1932.
 L'Amour et la haine . Paris, Maloine, 1932.
 Les Débuts d’intelligence . Paris, Flammarion, Bibliothèque de philosophie scientifique, 1935.
 L'Intelligence avant le langage . Paris, Flammarion, Bibliothèque de philosophie scientifique, 1936.

Erreferentziak

Bibliografia 

 Debilidad y fuerza morales. Jaén: Ediciones del Lunar. 2008. ISBN 9788495331427. 
 De la angustia al éxtasis. Bi liburuki. Buenos Aires: Fondo de Cultura Económica. 1991, 1992. ISBN 9681636084 / ISBN 9681636147. 

Paristarrak
Medikuntzaren historia
Frantziako psikiatrak
Parisen hildakoak