La Siberia

La Siberia Extremeña (Extremadurako Siberia) Badajoz probintziatik ipar-ekialdera dagoen eskualdea da. Cáceres, Toledo eta Ciudad Realekin mugatzen du. Extremadura Siberia izena XIX. mendearen amaieran eta XX. hasieran erabiltzen hasi zen; errepideak, trenbidea eta urtegiak eraikitzeko proiektuak egiten hasi zirenean. Urte haietan Errusiako Siberiaren izena egunkarietan etengabeko albistea zen, arrazoi politikoengatik Errusiako herritarren deportazioak eta Transiberiarra eraikitzeagatikn Mosku Errusiako ekialde urrunarekin lotzen duen trena. Extremadurako Siberiako udalerriak Badajozekin, probintziako hiriburua hurrun zaudenez (herri batzuk berrehun kilometro baino gehiagora daude), eta antzekotasuna zela eta, eskualde bat beste batekin alderatu zen. Izenaren jatorriari buruzko beste bertsio batzuk daude, baina hau da zehatzena.

Hasieran, Siberia Extremeña izena jarri zitzaien Herrera del Duque eta Puebla de Alcocer barruti judizialetan sartutako herriei: azken hau 1965ean desagertu zenean, haren herri batzuk Herrera del Duque barrutira pasatu ziren. Barruti honetako hamazazpi herriak, gehi hiru eranskin, gaur egun Siberia Extremeña osatzen dutenak dira: Baterno, Casas de Don Pedro, Castilblanco, Esparragosa de Lares -Galizuela eranskinarekin-, Fuenlabrada de los Montes, Garbayuela, Garlitos, Helechosa de los Montes -Bohonal de los Monteserekin-, Herrera del Duque -Peloche-rekin-, Puebla de Alcocer, El Risco, Sancti-Spíritus, Siruela, Talarrubias, Tamurejo, Valdecaballeros eta Villarta de los Montes. 19.820 biztanle ditu eta 2.756,26 kilometro koadroko azalera. Bere lurraldetik Guadiana eta Zújar ibaiak igarotzen, guztira bost urtegiekin: Cijara, García Sola, Orellana, Zújar eta La Serena.

Siberia Extremeña bi elkarteetan banatzen da: Cijara Castilblanco, Fuenlabrada de los Montes, Helechosa de los Montes eta Bohonal de los Montes, Valdecaballeros, Villarta de los Montes eta Herrera del Duque bere erantsitako Peloche-rekin; Cijara Mankomunitatearen hiriburua, Siberia Extremeña eskualdea eta Herrera del Duque barruti judiziala eta bestetik Siberiako Udalerrien Mankomunitatea, Cijara Mankomunitatearekin batera, Siberia Extremeña eskualdean integratuta.

Siberiako Udalerrien Elkartea,  Badajoz probintziako (Espainia)  elkarte integrala da , Extremadurako Autonomia Erkidegoan kokatua . Mankomunitatea hamaika udalerrik osatzen dute: Baterno, Esparragosa de Lares, Garbayuela, Garlitos, Puebla de Alcocer, Risco, Sancti-Spíritus, Siruela, Talarrubias, Casas de Don Pedro eta Tamurejo . 

Siberiako mankomunitateak iparraldean Cijara mankomunitatearekin mugatzen du, ekialdean Gaztela-Mantxako komunitatearekin, hegoaldean La Serena Extremadura eskualdearekin eta mendebaldean Vegas Altas Extremadura eskualdearekin.

2016an Siberia biosfera erreserba gisa deklaratzeko hautagaitza aurkeztu zen. Badajozko Diputazioak sustatutako eta Extremadurako Juntak sustatutako ekimenak   hasieran inguruko udalen babesa izan zuen. Hala ere, ASAJA bezalako nekazari eta abeltzainen elkarteek behin eta berriro egindako protesten ondoren,   Siberiako Mankomunitatea osatzen duten hamaika udalerrietatik bostek hautagaitzari atxikimendua kendu zioten.  Horietako bat Talarrubias da, mankomunitateko hiriburua, eta 2016ko azaroaren 17ko alkatetzaren ebazpenaren bidez Talarrubias hautagaitzatik kanpo geratu zen.  Adostasunik ezaren ondorioz, Extremadurako Biltzarrak ere ez zion ekimenari bere laguntza eman.

Toponimia 
Siberiaren izena eskualde honetan sustraitu izana hainbat arrazoirengatik izan liteke. Dauden bertsio guztien artean, sinesgarriena dirudienaren arabera, izenak eskualdearen atzerapena, komunikazio bideen gabezia, historikoki jasan duen isolamendua, marjinazioa eta abandonua aipatzen ditu. Isolamendu egoera hori jada 1908an dokumentatu zen José Ramón Mélidak El Correo de Madriden eta Noticiero Extremeñon argitaratutako artikulu batean:

Primo de Riveraren diktaduran, izenak zekarren atzerapen erregional eta nazionalaren gaiari aurre egiten saiatu ziren. Horrela, 1926an La Siberiaren aldeko kanpaina hasi zen egunkarietan. Hala ere, saiakera horiek terminoa finkatzea baino ez zuten eragin. Nazio mailan, Siberiaren izena Espainia sakonaren ikur gisa Bigarren Errepublikako punturik gorenera iritsi zen, Castilblancoko gertakari lazgarrien ondorioz.

Zenbait adituk izenaren jatorriari buruz aurkeztutako beste hipotesi baten arabera,  Iber ibaia, Ibero edo Iberus ibaitik dator, egungo Guadiana ibaiari erreferentzia eginez. Izena "zati honetatik edo alde honetatik" adierazten duen "Cis-" latinezko aurrizkitik eta "Ibero" ibaitik etorriko litzateke, egungo Ebro edo Guadiana ibaiak izendatu ditzakeen izenetik. Erromatarren etorrerarekin, ibaia "Ana" izenarekin bataiatu zuten ("Anas" erromatarretik dator, ahateen familia, beraz, "ahateen ibaia" esatera etorriko zen edo aurre -Erromatarreko "Ana", hau "ura" edo "ibaia" baino ez du esan nahi), eta arabiarrek geroago, "wādi-" aurrizkia gehitu zuten (ibaia arabieraz). 

Geroago, XX. Mendearen bigarren erdialdetik aurrera, bi ekintza ildo jarraitu dira Siberia izenari dagokionez. Ingurune politiko eta kulturaletatik, terminoa peioratiboa dela azpimarratzen da eta, beraz, hura aldatu beharra dagoela. "Los Montes", "Los Lagos y Los Montes", "Los Montes del Guadiana" bezalako izenak proposatu dira. . . Baina saiakerek ez dute arrakastarik izan. Herri mailan, terminoak kutsu negatiboa galdu du, beraz, biztanle gehienek zabaldu eta onartu egin dute.

Historia

Historiaurrea 
Gaur egungo Badajoz probintziako ipar-ekialdeko eskualdea abeltzaintzari eta ehizari oso lotuta dagoen historiaurretik ateratzen da. Nahiz eta lurralde isolatuak izan, bertako biztanleek erlijio eta hileta kezken frogak utzi dituzte, aurkikuntza isolatu batzuetan, bertako mendietan barreiatutako labar-pinturen aterpe ugaritan eta Extremadurako apaindutako esteletan.

Lehen aurkikuntzen artean, adibidez, Navalvillar de Pelako urrezko altxorra edo Orellanako momentuak daude, biak urrean eginak. Talarrubias mendiak, Navalvillar eta, batez ere , Alcudia haranera igarotzea markatzen duten mendiak labar pinturekin aterpeen adibide argiak dira. Horien guztien artean, Peñón del Buitreko gurdien eta armen irudikapenak nabarmentzen dira. Gudarien figurak, armak (ezkutuak, ezpatak, lantzak eta batzuetan arkuak) eta hilobi ondasunen elementuak ere izan dira, hala nola, fibulak, ispiluak, orraziak, bizarra egiteko labanak edo, Herrera del Duquen berriki berreskuratutako piezaren kasuan bezala, harizko instrumentua, phorminx homerikoaren moduan.

Erromatarren nagusitasuna 

Erromatarren lehen presentzia Peñón del Pez, Peñalsordoko Peñón del Peñón kontserbatzen den tamainako kokaleku gotorlekuen ondorioz gertatu zen, eta oso laster eremu osoa erromatar administrazio sistemaren mende egon behar zen, puntu politikoan lehenetsitako hiriguneetatik abiatuta garatua. Ikuspegia, horietako batzuek Vespasianoren erregealdian gertatzen den ius Latii-ren kontzesio orokorrarekin jasoko lukete udalerri maila ( 73 - 74 d. C.). Horixe litzateke inguruan gaur egun arte dokumentatutako erromatar garaiko bi hirigune handien kasua: Lacimurga Constantia Iulia, Cerro de Cogolludorekin ( Navalvillar de Pela ) identifikatua, eta Mirobriga, Cerro del Cabezoko udalerrian. Kapera . Biei buruz aurkikuntza ugari ezagutzen dira, bai monumentalak bai epigrafikoak, eta bietan indusketa arkeologiko sistematikoak egin dira duela gutxi, lehen kasuan lehen milurteko lehen mendeetako sustraien hondoratzea dokumentatu dute. ra. C., presentzia orientalizazio handiarekin eta bigarrenean, agian, hiriko foroarekin zerikusia duen eraikin monumental baten presentzia.

Errekonkista 
Extremadura Siberia izenez ezagutzen diren lurraldeak Toledoko erresuma musulmanarenak ziren 1085ean Alfontso VI.a Leongoak konkistatu zuen arte. Hala ere, lurralde hau Toledoko hiriburutik oso urrun zegoenez , orduan horretan ez zen Gaztelan sartu, kristauen eta musulmanen artean egon zen; hau da, mugan.

Eremu honen abangoardian, musulmanek Capillan, Almorchónen, Alcocerren, Puerto Peñan eta Herreran estrategikoki kokatutako gotorleku batzuk eraiki edo konpondu zituzten. Era berean, Toledoko kristauek beste gotorleku sorta bat eraiki zuten Muro, Dos Hermanas, Malamoneda eta Milagro gazteluekin. 1212an,  Navas de Tolosako musulmanen porrotarekin , errekonkista erritmo aldaketa handia gertatu zen. 1212 eta 1230 artean La Siberiako lurrak Gaztelan sartu ziren.

Eskualdearen birkonkista Alfonso Téllez de Meneses Palentziako zaldunak hasi zuen. Toledon finkatuta, 1222an Muro gaztelua populatu zuen, besteak beste. Urte batzuk geroago, 1226an, gaztelua Toledoko artzapezpikuari saldu zioten. Alfonso Téllezek Alcocer ere konkistatu zuen 1225 inguruan, Toledoko artzapezpikuari emanez. 1226an Fernando III.ak Capillako gaztelua konkistatu zuen, urte batzuk geroago tenplarioei emateko alfoz handi batekin, tenpluko ordena 1309an desegin zenean Alcántarako ordenara pasatu zen . Lurralde honek, Toledoko artzapezpikutzara ere igaro zena, gero Capillako estatua osatuko zue, Osunako duketzari atxikita.

Horrela hasi zen La Siberiaren Toledorekiko menpekotasuna, gaur egun oraindik eliz mailan mantentzen dena. Errekonkistarekin, kristau erregeek lurralde guztiak kontrolatzeko ezintasunaren aurrean, berreskuratzen ari zirenak berriro birpopulatzera eta haien administrazioa nobleziari, orden militarrei, eliza erakundeei eta hiriei ematera behartu zituzten. Bereziki hiriek interesa zuten beren udal jurisdikzioa lur sail handietan ahalik eta gehien zabaltzeko. Hori dela eta, La Siberian, Toledoko eta Talavera de la Reinako udalek alfoz handi bana osatuko zuten, populatzeko eta defendatzeko. Egungo La Siberiatik, bi herri soilik, Castilblanco eta Valdecaballeros, ziren Talaverako kontzejukoak; gainerakoak Toledokoa ziren, eta errekonkista ondoren hiru lurralde unitateetan antolatu ziren: Belalcázar konderria (geroago, Puebla de Alcocer bizkonderria), Capilla estatua eta Siruela konderria.

Laster sortu ziren zailtasunak Talavera eta Toledoren artean lurralde horien inguruan. 1445ean Juan II.a erregeak Puebla de Alcocer, bere lurralde zabal guztiarekin, Don Gutierre de Sotomayor Alcántarako Maisuari eman zion. Toledo erregearen aurrean lurraldea aldarrikatzera joan zen, eremua berreskuratu nahian, baina ez zuen arrakastarik izan. Aitzitik, 1447an maisuak lortu zuen erregeak La Puebla de Alcocerreko researchbaldintzak mugatzeko agindua ematea. Une horretan, beraz, gaur egungo La Siberiako lurralde ia osoa maisuaren agindupean zegoen, Puebla de Alcocer hiriburua zelarik. Leku horiek berreskuratzeko, Toledok auzi luzeak izan zituen, baina ez zuten arrakastarik izan. Don Gutierre hil zenean solik konpondu ziren tirabirak, mugaketa bertan behera utzi eta Alía, Valdecaballeros, Castilblanco, Sevilleja de la Jara eta abar, Toledako artzapezpikuari bere Talavera atxikitako herriari itzultzea ezarri zuten. Auziaren amaierak Talavera eta Puebla de Alcocerren arteko harreman onak sustatu zituen. Alian gertatu zen garai hartako momentu gorena, 1469an, Talaverako kontzejuaren eta Elvira de Stúñiga andrearen arteko kapitulazioak sinatu zirenean, bere semearen zaindari gisa, Belalcázarreko kondea: " aipatutako Talavera herriko zati horien eta haien lurraldearen eta Don Elvira andrearen basailuen arteko bake eta harmonia handiagoa lortzeko", aipatutako Herrera herrian eta bere lurraldean . 

Errege Katolikoek 1502an probintzia fiskalak sortzearekin batera, ia eskualde hau guztia, Castilblanco eta Valdecaballeros hiriak izan ezik, Salamancako probintzian ziren, itxurazko pisu arrazoirik gabe, Extremadurarekin batera. 1653an, Extremadurako probintzia fiskala sortu zen, eta La Siberia haren parte izaten jarraitu zuen. Hala ere, horrek ez du inolaz ere hautsiko eskualde honek Toledoko kontzejuarekiko edo Toledoko artzapezpikutzarekiko mendekotasuna, eta horregatik La Siberia hainbat mapa zaharretan agertzen da Gaztela Berriko eta ez Extremadurako elementu gisa.

Garai modernoak 
1833an Espainiako probintzia banaketak Extremadurako La Siberiako herri guztiak Badajoz probintzian sartu zituen. Probintzia zatiketa 1834an jazotako alderdi judizialen banaketarekin osatu zen. Eskualdeko herriek Herrera del Duque eta Puebla de Alcocer barrutiak osatu zituzten. Barruti judizial berriak Badajoz probintzia banatu zituen hamalau barrutietaik biztanle gutxien zituztenak ziren. Herrera del Duqueren barrutia hamahiru herrik eta hamabost mila biztanle baino gehiagok osatzen zuten; Puebla de Alcocerrena, hamalau herri eta hamabost mila biztanle baino apur bat gutxiago.  Barruti judizialetan banaketa hori XX. Mendearen bigarren erdialdera arte mantendu da. Horrela, barruti bakoitza judiziala ez ezik, administrazio, hauteskunde, bilketa eta merkataritza erreferentzia ere bihurtu zen. Horrek guztiak komunitate bereko kide izatearen sentimendua sortu zuen, alderdi bereko kide izateak garrantzia hartzen baitu.

Aldaketa demografikoek 1965. urtetik aurrera barruti judizial zaharrak aldatzea gomendatzen zen. Puebla de Alcocer barrutia desagertu zen eta bere herriak mugako herrien artean banatu ziren. Gehienak, hiriburuarekin, Herrera del Duquen sartuta zeuden.  Orduz geroztik, antzinako banaketak eta Herrera del Duque barruti berriko hamazazpi udalerriek sustatutakoaren antzeko sentimendua sortu da.

Gobernua eta politika 
Mancomunidadeko presidentea Regino Barranquero Delgado da, PSOEko Siruelako alkatea.  Aurretik, 2011-2015 legealdian, Pedro Ledesma Flores Talarrubiasko alkatea zen presidentea.

Geografia

Erliebea 

Eskualde honen jatorrizko izenak, 'Los Montes', jada nahikoa aipamen aipagarria egiten du bere ezaugarri topografikoei buruz. Espazio honek erliebe dinamikoa erakusten du, mendilerro malkartsuak, hondoratutako haranak eta lautada ugariak txandakatuz. Lurraren %90a baino gehiago itsas mailatik 400 eta 800 metroko altueren artean kokatzen da, altuera hori ekialdeko mendilerroetako bost puntutan bakarrik gainditzen da: Umbriako mendilerroan, Los Castrejones, Cantosnegros, Santana eta Pico Montilla; azken hori 940 metrorekin eskualdeko punturik altuena da. Iparraldetik hegoaldera, aipatzekoak diren mendilerroak dira El Aljibe, La Dehesilla, La Lobera, La Rinconada, Barbas de Oro, Los Pastillos, Manzano, Peloche, Los Golondrinos, Consolación, Chamorro, La Chimia, Escorial, Los Villares, Mirabueno, Santana, Sierra del Castillo, Lares eta Siruela.

Mendi multzo hau Toledoko Mendien hegoaldeko magaletako bat da , Las Villuercas mendigunearekin lotura zuzena duena, malda gogorrak, hausturak eta sarritan mendi magal bortitzak dituena. Eskualdearen hegoaldeko herenean soilik agertzen dira lautada ondulatu zabalak, malda pixkanaka Zújar arroara  isurtzen dela.

Hidrologia 
Ibaiak, urtegiak eta zingirak dira Extremadura Siberiako ezaugarri nagusietako bat, zeinak ondoko La Serena eskualdearekin batera Espainian barnealdeko kostalde kilometro gehien dituen lurraldea osatzen baitute.  Eskualdeak bost urtegi handi ditu; hiru Guadianako ibilbidean ( Cíjara, García de Sola eta Orellana ), eta bi Zújarren (Embalse del Zújar eta La Serena). Elkarrekin 6.395 hm³- ko biltegiratze ahalmena batzen dute, hau da, Espainiako guztiaren %12a; La Serena bakarrik, 3.219 hektometro kubikorekin,% 6 da.  Gainera, presa horietako batzuek energia hidroelektrikoa ere sortzen dute. Presako ur kopuru handi hori XX. mendearen bigarren erdialdean probintzian burututako ekintza multzoaren emaitza da, Plan Badajoz izenekoa, inguruko nekazaritza hobetzea helburu zuena.

Orografia malkartsuak akuiferoak sortzea errazten magaletan,  iturburua ugari elikatzen dutenak eskualde osoan. Horietako batzuk komertzialki ustiatzen ari dira beren uren kalitatea dela eta.  Bainuetxe bat ere badago, dagoeneko ezaguna XIX. mende hasieratik, ur termalen propietate mineral-sendagarriak aprobetxatzen dituena, probintzia osoko mota honetako establezimendu bakarrenetakoa izanik.

Klima 
Siberiaren kokapen geografikoak, Gaztelako ordokiaren ( klima kontinentalarekin ), Atlantikoaren (klima leunagoa) eta Mediterraneoaren (beroagoa eta askoz lehorragoa) artean lurralde hau trantsizio banda bihurtzen du, horietako bakoitzaren ezaugarri batzuk hartuz. Eskualdearen barruan, tokiko mikroklimak ere gertatzen dira, desberdintasun nabarmenekin, mendien orientaziotik eratorriak. Desberdintasun horiek nabarmenagoak dira prezipitazioetan eta ez hainbeste tenperaturetan.

Euriak 
Iparraldeko herriek eskualdeko hegoaldeko herriek baino euri ugariagoak dituzte. Urteko egun euritsuen kopurua 60 eta 70 artean dago. Prezipitazioen sasoiko banaketa irregularra da, maximoak urtarrila eta martxoa bitartean, baina desberdintasun handiak daude urte lehor eta euritsuen arteko batez bestekoekiko. Apiriletik irailera seihilekoan udako lehorte indartsua eta luzea agertu ohi da, idortasuna nabarmenak direla eta. Elurteak arraroak dira eta, edozein kasutan, egun bat edo bi gertatzen dira, hiru edo lau urtean behin ordu batzuk bakarrik mamituz.

Tenperaturak 
Eskualdeak 2.900 eguzki ordu inguru iristen ditu urtean, eta horren intentsitatea prezipitazioen alderantzizkoa da. Urteko batez besteko tenperatura 16 ° C ingurukoa da, iparraldean zertxobait jaitsi eta lurraldearen hegoaldean igotzeko joera duena. Hilabete hotzena da urtarrilean, 6-7 ° C batez beste, eta epelena, uztailean, 25-27° C, urteko 20 º C batez besteko anplitude termikoa suposatzen duena. Gehienezko eta minimo absolutuak ere hilabete hauetan dira -2° C eta 42° C hurrenez hurren, 44° Cko oszilazio termiko handia adierazten duena( klima kontinentalaren ezaugarri tipikoa).

Balantza termoplubiometriko hauek, negu epelak, maiz udaberri motzak eta urtaro lehor luzea eta lehorra, La Siberiako klima, modu generikoan, ' mediterraneoko subhezea ' motakoa kontuan hartzea ahalbidetzen digute, puntu heze motako aldaerak dituztela. iparraldekoa eta hegoaldeko ertzean lehorragoa eta eragin atlantiko txikia duena.

Fauna eta Flora 

Inguruko lehen ekosistemarik adierazgarriena baso esklerofilo mediterraneoa da (hosto gogor eta iraunkorrak dituzten zuhaitzak), artadia da nagusi espazio gehienetan, artelatzak lagunduta eremu mugatuagoetan (batez ere itzaltsuak eta lur sakon batzuk),. hezetasuna eskatzen duena. Beste quercinea (zuhaitz-genero horri izena ematen dion familia) ere agertzen da, erkamea , Extremaduran nahiko arraroa den espeziea. Zuhaitz estratuaren azpian oihanpe ertsia agertzen da, Mediterraneoko sasiak, askotarikoak espezie ere agertzen dira bertan: gurbitza, durillo, labiernago, Cornicabra, mirto, karraskalak, torbiskoa, etab. Eskualdearen erdialdean eta iparraldean mendi eremu zabalak erretxinazko pinuez eta eukaliptoz beteta daude, gaur egun baso-laborantza ia abandonatuta dagoelako, errentagarritasun ekonomiko txikia dutelako. Urtegietako ertzak eukalipto, pinu eta makalekin  birpopulatu dira, egurra ustiatzeko ez ezik, gainazaleko lurrei eusteko, izan ere, lur horiek urtegiaren gainera eroaten dira, eta ondorioz,  urtegiaren arroan progresiboki estutzen dute . 

 Hegaztiak

Eskualdeko fauna bere aniztasunagatik nabarmentzen da, ia Extremaduran deskribatutako ia 500 ornodun basati espezie inguru bizi dira. Hegaztien artean sai arreen probintziako populazioaren erdia baino gehiago Los Montes itsaslabar harritsuetan aurkitzen da.  Kopuru txikiagoan aztore-arranoak eta arrano beltza, sai zuria, belatz handia, hontz handia, sai motza, iberiar eguzki-arranoa, amiamoko beltza habiatzen dute . . . Ur ugariak, gehienetan eskualdeko urtegiek gordetzen dutenak, uretako hegazti multzoak finkatu ditu. Orellana urtegia nabarmentzen da, ZEPA eremua (Hegaztien Babes Bereziko Eremua) izendatua, gaur egun Extremadurako Natura eta Espazio Naturalak Kontserbatzeko 8/1998 Legeak Kontserbazio Bereziko Eremua. 

Hiriguneetan, zikoina zuriak aipamen berezia merezi du, baita naumannen belatza, mozoloa, enara eta sorbeltz arruntak ere .

 Ugaztunak

Ehiza fauna batez ere Cijara Eskualdeko Ehiza Erreserban kokatzen da, basurdeak, oreinak, adarzabalak (oso lokalizatuak) eta orkatzak elkarrekin bizi dira, ehiza handiaren zati gisa. Ehiza txikirako eper gorriak, usoak, usapalak, erbiak eta untxiak aurkitzen dira.

 Arrainak

Arrain fauna dagokionez, arrantzaleek gehien preziatzen dituzten espezieak dira zamoa, barboa, comizoa, cabecicortoa, lutxoa, boga, black-bass, ... baina kirol  eta sukaldaritzarako interes gutxiago sortzen duten beste batzuk, baina garrantzi ekologiko handikoak:. Pardilla, cachoa, haasi mazkarra, errutiloa, gambusia ,. . .

Demografia 
Populazioa eskasa izan da beti. Biztanleriaren bizitasun handieneko aldia XX. mendearen lehen erdia izan zen. Bigarren hamarkadan gripearen epidemiak eta 1930eko hamarkadan gerra zibilak izan arren, biztanleria tasa ezezagunetan hazi zen (milako 11,3 urtean) eta 50.000 biztanlera hurbildu ziren. Hala ere, XX. mendearen bigarren erdialdean emigrazioak La Siberiako lurrak hustu ditu eta bertako biztanleriaren egungo egitura baldintzatu du. Espainiako egoeraren aldean, eskualdeak biztanleriaren ia erdia galdu du. Gazteen etengabeko emigrazioak biztanleria zahartzea ekarri du eskualdean: hirurogeita lau urtetik gorako pertsona gehiago dago hamasei urte baino gutxiago. Siberiar batzuk itzuli arren, gehienak jada erretiratuta daude, eskualdeak biztanleria galtzen jarraitzen du jaiotakoak baino jende gehiago hiltzen baita.

Ekonomia 
Biztanleriaren egitura desorekatuarekin, jarduera-tasa oso txikia da. Baina horrek ez du suposatzen eskualdearen muturreko eskasia ekonomikoa. Garapenik gabeko probintzia baten testuinguruan, siberiarrak ondo bizi dira sektore publikoaren transferentziei esker. Haien familiako errenta erabilgarria Badajoz eskualdea baino baxuagoa da eta Mérida eta Almendralejo inguruetakoen antzekoa. Siberiako biztanleen okupazioa aldatu egin da azken hamarkadetan. Mendearen amaieran % 90 inguruk nekazaritzan lan egiten zuten,% 5 eta% 6 artean artisauak ziren eta oso gutxik egiten zuten lan industrian eta zerbitzuetan. Gaur egun, horietako herenak baino gehiagok lan egiten dute zerbitzuetan (% 36,38), eta ondoren nekazaritzak (% 31,03) gertutik jarraitzen du. Industriak eta eraikuntzak biztanleriaren% 14,33 eta% 18,26 enplegatzen dute, hurrenez hurren.

Kultura

Festak 
Siruela eta Tamurejo ospatzeko Trasterminancia izeneko festa, eskualdeko tradizio ganaduzalea gogoan.

Gastronomia 
Gastronomia oso anitza da, nahiz eta ia merkaturatzen ez den. Oinarrizko ardatza txerria izaten jarraitzen du, etxeko hilketak ugariak baitira oraindik. Nabarmentzekoak dira ehizatik eratorritako produktuak ere: oreinak edo basurdeak, basurde hestebeteak, etab.

Ohiko plateren artean aipatuko ditugu, besteak beste, escarapuchen Pelochen (haragi erreak edo arrainainetan oinarritutakoak, tipula, tomatea, piper berdea, ozpina, olioa eta gatzarekin) eta salmorejoa ere Talarrubias eta Puebla de Alcocer (baratxuri, bakailaoa, piperrautsa, olioa, ozpina, ogia, ura eta gatza), apurrak beren trikimailuekin, kaldereta, gazpatxoa (bere barietateekin: baratxuri zuriak eta neguko gazpatxoa), pistoak, tomate zopak, cachuelas zopak, arkume buztana, hainbat tokitan betelanekin egosita, repapaloak. . . Mendearen lehen erdialdean eskualdeko baliabideen urritasunak produktu marjinalen erabilera ugaria ekarri zuen, gehienak oraindik erabiltzen direnak: zainzuriak, perretxikoak, berroak, kardilloak, abrepuñoak, txikoria, amapola moje, kriadillak, esnegorriak, hegaztiak, indipikondoak, landare aromatikoak eta sendabelarrak... Fuenlabrada de los Monteseko eztiaren ekoizpena ere aipatzekoa da.

Etxean oraindik ekoizten diren lurreko ardoak, pitarra izenekoa, ez dira komertzializatzen ere. Castilblancon , gloria egiten da, mahats muztioan eta pattarran oinarrituta. Fuenlabrada de los Montesen, Puebla de Alcocerren eta Talarrubiasen, beste herri batzuetan ere txapurrao egiten dute, urarekin, azukrearekin, brandyarekin eta, batzuetan, anisarekin.

La Siberian gozogintza tradizio handia dago. Aste Santutik gertu dauden egunetan edo batez ere jaialdi nabarmenetan aurki ditzakegu: almendradillo, bódigos, opilak, buñueloak, kanutoak ( Garlitos ), chaquetías, gañotes ( Garbayuela ),mantekatuak, perrunillak, pestiñoak, almendra gazta ( Fuenlabrada de los Montes ), erroskilak, candelillak eta loreak eztiarekin Don Pedro eta Talarrubiasko etxeetan, txerri azala pastelak . . . Gozokiak prestatzeko eztiaren erabilera ere nabarmentzen da : arropea, ahia, kaneloiak, loreak, kandelilla edo kanelilla erroskak, etab.

Kirola 
2006az geroztik, urtero apirilean Siberiako Kirol Jokoak (Judesi) ospatzen dira eta bertan Mankomunitateko ikastetxeetako ikasleek parte hartzen dute. Probak atletismoko (abiadura eta erresistentzia), luzerako jauzia, xabalina jaurtiketa eta erreleboko trebetasun zirkuituetan egiten dira. 2017ko apirilean Talarrubiasen ospatutako Judesiren XII. Edizioan, gutxi gorabehera 300 parte-hartzaile bildu ziren. 

Judesiak urtero mankomunitateko udalerri desberdinetan egiten dira, nahiz eta lehiaketa antolatu nahi duten udalek bete behar dituzten antolamendu gaitasunaren gutxieneko baldintzak dauden.  Orain arte, jokoak bi aldiz ospatu dira Garbayuelan (2008 eta 2013),   birritan Esparragosa de Laresen (2009 eta 2015),  bi Puebla de Alcocer-en (2010 eta 2016),  bi Talarrubias-en (2012 eta 2017)   eta bat Siruela-n (2014).

Oharrak eta erreferentziak

Bibliografia osagarria

Kanpo estekak 

 Siberiako Udalerrien Mankomunitatearen webgune ofiziala
 Garbayuela, Garbayuelaren ideien bloga.
 SiberiaBlog, Siberiari buruzko berriak biltzen dituen bloga.
 Portal De La Siberia Extremeña, berriak, eztabaida foroa, deskargak, estekak, eskualdearekin lotutako guztia.
 Siberia
 Compartódromo, La Siberiako naturako irudiekin osatutako bloga.

Erreferentzia behar duten adierazpenak dauzkaten artikuluak
Extremadurako eskualdeak