Sakrifizio-eremu

Sakrifizio-eremu ingurumenari kalte egin dion edo inbertsio ekonomikorik ez duen eskualde geografiko baten ezaugarriak zehazteko erabiltzen den terminoa da. Akademiko batzuen arabera, eskuarki, «sarrera gutxiko eta arrazakeria jasaten duten komunitateak dira, kutsadurarekin, hondakin toxikoekin eta industria astunarekin lotutako ingurumen-kalteen zati justua baino gehiago jasaten dutenak». Beste batzuek, hala nola Chris Hedgesek, Joe Saccok eta Stephen Lernerrek, argudiatu dute enpresa-praktika korporatiboek sakrifizio-zonak sortzen laguntzen dutela, eta ingurumen-kalteak jasan dituzten lurraldeetan horrek komunitate egoiliarren ahultasun- eta pobretze-egoera ekarri duela.

Terminoaren jatorria 
Sakrifizio-zonen kontzeptua lehen aldiz aipatu zen Gerra Hotzean, euri erradioaktiboaren ondorio gisa. Helen Huntington Smith-en arabera, lehen kontzeptua erabili zen Estatu Batuetako mendebaldeko meatze-ingurabidean epe luzeko ondorioak adierazteko, 1970ean. Zientzien Akademia Nazionalak eta Ingeniaritzako Akademia Nazionalak txosten bateratu bat egin zuten 1973an, Estatu Batuetako mendebaldeko meatze-lurren zaharberritzeari buruz. Hauxe zioen txostenak:

1975ean bezala, Genevieve Atwood-ek hau idatzi zuen Scientific Americanen:

Huntington Smith-ek 1975ean idatzi zuen "nahi gabe Zientzien Akademia Nazionalaren txosten zuhurrak", kontzeptu indartsua sortu zuela, Sakrifizio Nazionaleko Eremua esaldiarekin; "Hitzak Mendebaldeko prentsan lehertu ziren gauez. "Sakrifizio nazional" gisa eskainita sentitzen ziren pertsonek aprobetxatuta, kontsigna eta gerra-oihu bihurtu ziren". Termino horrek eztabaida publikoa zapaldu zuen, ekologista eta politikariak barne, hala nola Richard Lamm gobernadoreak.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Ingurumena eta gizartea
Arazo ekonomikoak
Justizia soziala