Saul Kripke

Saul Aaron Kripke (/ˈkrɪpki/; 1940ko azaroaren 13a - 2022ko irailaren 15a) tradizio analitikoko filosofo eta logiko estatubatuarra izan zen. New Yorkeko City Unibertsitateko Graduate Center-eko Filosofiako irakasle ospetsua eta Princetongo Unibertsitateko irakasle emeritua izan zen. 1960ko hamarkadaz geroztik, Kripke pertsonaia zentrala izan da logika matematikoarekin, logika modalarekin, hizkuntzaren filosofiarekin, matematikaren filosofiarekin, metafisikarekin, epistemologiarekin eta errekurtsio teoriarekin lotutako hainbat esparrutan. Bere lanaren zati handi bat argitaratu gabe geratzen da, eta zinta grabazio zein zirkulazio pribatuko eskuizkribu bezala bakarrik dago.

Kripke-k ekarpen eragingarriak eta originalak egin dizkio logikari, batez ere logika modala. Bere ekarpen nagusia mundu posibleak inplikatzen dituen logika modalaren semantika bat da, gaur egun Kripke semantika deitua. 2001eko Logika eta Filosofiako Schock saria jaso zuen.

Kripke positibismo logikoaren gainbeheraren ondoren metafisikaren berpiztearen erantzuleetako bat da, beharra aldarrikatuz “a prioriren” nozio epistemikotik bereizten den nozio metafisiko bat delako, eta “a posteriori” ezagutzen diren beharrezko egiak daudelako, ura H2O den bezala. 1970eko Princeton Unibertsitateko hitzaldi sorta baten, 1980an “Izendapena eta beharra” (Naming and Necessity) izeneko liburu moduan argitaratua, XX. mendeko lan filosofiko garrantzitsuenetako bat bezala hartzen da.

Izenen kontzeptua izendatzaile zurrun gisa aurkezten du, mundu posible guztietan egiazkoa delako, deskribapenekin alderatuta. Kripkeren erreferentzia-teoria kausala ere jasotzen du, Gottlob Frege-ren zentzuaren kontzeptuan eta Bertrand Russell-en deskribapenen lanetan aurkitzen den teoria deskriptibista eztabaidatuz.

Kripke-k Ludwig Wittgenstein-en irakurketa original bat ere eman zuen, "Kripkenstein" izenez ezagutzen dena, bere “Wittgenstein arauei eta hizkuntza pribatuari buruz” (Wittgenstein on Rules and Private Language) liburuan. Bertan, bere arauak jarraitzeko argudioa jasotzen du, esanahiari buruzko eszeptizismoaren paradoxa bat.

Bizitza eta ibilbidea 
Saul Kripke izan zen Dorothy K. Kripke eta Myer S. Kripke errabinoak sortutako hiru seme-alabetatik zaharrena. Bere aita Beth El Synagogueko buruzagia zen, Omahako (Nebraska) zegoen kongregazio kontserbadore bakarra. Bere amak haurrentzako liburu judu didaktikoak idatzi zituen. Saul eta bere bi arrebak, Madeline eta Netta, Dundee Grade School eta Omaha Central High School-era joan ziren.

Kripke prodigiotzat jo zuten, sei urterekin bere buruari antzinako hebreera irakasten, bederatzi urterekin Shakespeareren obra osoa irakurtzen, eta Descartesen lanak eta problema matematiko konplexuak menperatzen zituelako, oinarrizko eskola amaitu aurretik. Hamazazpi urterekin idatzi zuen bere lehen osotasun-teorema logika modalean, eta urtebete geroago argitaratu zuen. 1958an batxilergoan graduatu ondoren, Kripke Harvard Unibertsitatera joan , eta “summa cum laude” graduatu zen 1962an matematikako lizentziaturan.

Harvard-en bigarren ikasturtean, graduondoko logika-ikastaro bat eman zuen gertu zegoen MIT-en. Graduatu zenean Fulbright Beka bat jaso zuen, eta 1963an Society of Fellows-eko kide izendatu zuten. Kripkek geroago esan zuen: "Nahiago izango nuke unibertsitatea utzi izan banu. Pertsona interesgarri batzuk ezagutu nituen, baina ezin dut esan ezer ikasi nuenik. Ziurrenik, dena ikasi ahal izango nuke nire kabuz irakurtzen".

Harvard-en laburki irakatsi ondoren, 1968an Kripke New Yorkeko Rockefeller Unibertsitatera joan zen, eta bertan 1976ra arte irakatsi zuen. 1978an Princeton Unibertsitateko katedra nagusi bat hartu zuen. Bestalde, 1988an unibertsitateko Behrman Saria jaso zuen humanitateetan egindako lorpen nabarmenengatik. 2002an Kripke CUNY Graduate Center-en irakasten hasi zen, eta 2003an hango filosofiako ohorezko irakasle izendatu zuten.

Kripke-k ohorezko tituluak jaso zituen Omahako Nebraskako Unibertsitatean (1977), Johns Hopkins Unibertsitatean (1997), Israelgo Haifako Unibertsitatean (1998) eta Pennsylvaniako Unibertsitatean (2005). American Philosophical Society-ko kide izateaz gain, Amerikako Arte eta Zientzien Akademiako kide hautatua izan zen. Halaber, 1985ean Britainiar Akademiako kidea bilakatu zen. 2001ean Logika eta Filosofiako Schock Saria irabazi zuen.

Kripke Margaret Gilbert filosofoarekin ezkondu zen. Eta pankreako minbiziaren ondorioz hil zen 2022ko irailaren 15ean, Plainsboro-n, New Jersey-n, 81 urte zituela.

Lana 
Kripke-k filosofiari egindako ekarpenak honako hauek dira:

1. “Kripke semantika logika modaletarako eta erlazionatutako logiketarako”, nerabezaroan hasitako hainbat saiakeratan argitaratua.

2. Princetonen 1970ean “Izendapena eta beharra” (Naming and Necessity) hitzaldiak eman zituen (1972an eta 1980an argitaratuak), hizkuntzaren filosofia nabarmen berregituratu zutenak.

3. Bere Wittgenstein-en interpretazioa.

4. Bere egiaren teoria. 

Errekurtsioaren teorian ere lagundu du (ikus ordinal onargarria eta Kripke-Platek multzoen teoria).

Logika modala 
Kripkeren lehen lanetako bi, "Teorema oso bat logika modalean" (A Completeness Theorem in Modal Logic) (1959), nerabezaroan idatzitakoa,  eta "Logika modalari buruzko gogoeta semantikoak" (Semantical Considerations on Modal Logic) (1963), logika modalari buruzkoak izan ziren. Familia modaleko logika ezagunenak K izeneko logika ahuletik eraikitzen dira, horrela deituak Kripkeren omenez. Kripke-k orain estandarra den Kripke semantika sortu zuen (erlazio-semantika edo marko-semantika gisa ere ezagutzen dena) logika modalerako. Kripkeren semantika sistema logiko ez-klasikoetarako semantika formala da. Logika modaletarako egin zen lehenik, eta gerora logika intuizionistara eta beste sistema ez-klasikoetara egokitu zen. Kripke-ren semantikaren aurkikuntza aurrerapauso bat izan zen logika ez-klasikoak egiteko, logika horien eredu-teoria ez zegoelako Kripke baino lehen.

Kripkeren markoa edo marko modala bikote bat da, non W multzo ez-huts bat den, eta R erlazio bitarra W-n. W-ko elementuei nodo edo mundu deitzen zaie, eta R irisgarritasun-erlazioa bezala ezagutzen da. Irisgarritasun-erlazioaren propietateen arabera (iragankortasuna, erreflexibitatea, etab.), dagokion markoa, hedaduraz, iragankorra, erreflexiboa, etab, ezagutzen da.

Eredu kanonikoak 
Edozein L logika modal normalarentzat, Kripke-ren eredua (eredu kanonikoa deitzen dena) eraiki daiteke, L-ren teorema zehatz-mehatz balioztatzen duena, eredu gisa koherentzia maximoen multzoak erabiltzearen teknika estandarraren egokitzapen baten bidez. Kripkeren eredu kanonikoak Lindenbaum-Tarski aljebra eraikuntzaren antzeko eginkizuna betetzen du semantika aljebraikoan.

Carlson ereduak 
Tim Carlson-ek aurkitutako semantika sinplifikatua sarritan erabiltzen da frogagarritasun-logika polimodaletarako. Carlson eredua R irisgarritasun-erlazio bakarra duen egitura bat da, eta Di ⊆ W azpimultzoak modalitate bakoitzeko. Gogobetetasuna honela definitzen da: 

   baldin eta soilik baldin

Carlson ereduak ohiko Kripke eredu polimodalak baino errazagoak dira ikusteko eta lan egiteko; badira, ordea, Kripkeren logika polimodal osoak, Carlson osatugabeak direnak.

Izendapena eta beharra 
“Izendapena eta beharra” (Naming and Necessity) osatzen duten hiru hitzaldiek izenen teoria deskriptibistaren aurkako erasoa osatzen dute. Kripke-k Frege, Russell, Wittgenstein eta John Searle-ri, besteak beste, teoria deskriptibisten aldaerak egozten dizkie. Teoria deskriptibisten arabera, izen propioak deskribapenen sinonimoak dira, edo haien erreferentzia objektu batek modu esklusiboan betetzen duen deskribapen edo deskribapen multzo batekin lotzen denaren arabera zehazten dute. Kripkek bi deskriptibismo mota hauek baztertzen ditu. Hainbat adibide ematen ditu deskriptibismoa sinesgaitza bihurtu nahi dutenez, izenak erreferentziak nola zehazten dituzten jakiteko teoria gisa (adibidez, ziur aski, Aristoteles bi urterekin hil zitekeen eta beraz, bere izenarekin lotzen ditugun deskribapenetako bat ere ez betetzea, baina okerra dirudi ukatzea oraindik Aristoteles zela).

Alternatiba gisa, Kripke-k erreferentzia-teoria kausala azaldu zuen, non izenak objektu bati erreferentzia egiten dio objektuarekiko lotura kausala baten ondorioz, hiztun komunitateen bidez bitartekari gisa. Adierazi zuen izen propioak, deskribapen gehienen aldean, izendatzaile zurrunak direla: hau da, izen propio batek objektua existitzen den mundu posible guztietan objektu izendatuari egiten dio erreferentzia, eta deskribapen gehienek mundu posible ezberdinetako objektu desberdinak izendatzen dituzte. Esate baterako, "Richard Nixon" Nixon existitzen den mundu posible guztietan pertsona berari egiten dio erreferentzia, eta "1968ko Estatu Batuetako presidentetzarako hauteskundeak irabazi zituen pertsonak" Nixon, Humphrey edo mundu posible ezberdinetako beste batzuei erreferentzia egin diezaieke.

Sinesmenari buruzko puzzle bat 
Kripke-ren izen propioei buruzko proposamen nagusiak “Izendapena eta beharra”-n honako hauek dira: izen baten esanahia aipatzen duen objektua besterik ez dela. eta izen baten erreferentea "bataio" moduko baten eta izenaren esaeraren arteko kausazko lotura batek zehazten duela. Hala ere, onartzen du izenak dituzten proposizioek propietate semantiko gehigarri batzuk izan ditzaketela, propietateak, pertsona berari erreferentzia egiten dioten bi izenek sinesmenei buruzko proposizioetan zergatik eman dezaketen egia-balio desberdinak azal ditzaketen propietateak. Esaterako, Lois Lane-k uste du Supermanek hegan egin dezakeela, nahiz eta ez duen uste Clark Kentek hegan egin dezakeenik. Horrela, "Superman" eta "Clark Kent" izenek, pertsona berari erreferentzia egiten dioten arren, propietate semantiko desberdinak dituzte.

Wittgenstein 
1982an argitaratu zen lehen aldiz, Kripke-ren “Wittgenstein arauei eta hizkuntza pribatuari buruz” (Wittgenstein on Rules and Private Language), eta dio Wittgenstein-en Philosophical Investigations-en argudio nagusia arauak betetzeko paradoxa suntsitzaile batean oinarritzen dela, hizkuntzaren erabileran arauak beti jarraitzeko aukera ahultzen duena. Kripke-k idatzi zuen paradoxa hori "filosofiak orain arte ikusi duen arazo eszeptikorik erradikal eta originalena" dela, eta Wittgensteinek ez duela arbuiatzen arauak betetzeko paradoxara eramaten duen argudioa, baizik eta onartzen duela eta "irtenbide eszeptiko bat" eskaintzen diola, paradoxaren ondorio suntsitzaileak hobetu.

Egia 
1975eko "Egiaren teoria baten eskema" artikuluan, Kripkek erakutsi zuen hizkuntza batek koherentziaz eduki dezakeela bere egia predikatua, Alfred Tarskik, egiaren teoria formaletan aitzindariak, ezinezkotzat jotzen zuen zerbait. Planteamenduak hizkuntzan gramatikalki ondo osatutako esaldien multzoan egia partzialki definitutako propietate bat izatea dakar. Kripke-k erakutsi zuen nola egin errekurtsiboki egia predikaturik ez duen hizkuntza bateko esamolde multzotik abiatuz, eta segmentu horren gainean egiazko predikatu bat definituz: ekintza honek perpaus berriak gehitzen dizkio hizkuntzari, eta egia definitzen da guztientzat.

Saul Kripke Zentroa 
New Yorkeko City Unibertsitateko Graduate Center-eko Saul Kripke Zentroa Kripkeren lana zaintzera eta sustatzera arduratzen da. Bere zuzendaria Romina Padro da. Saul Kripke Zentroak Kripkeren lanarekin lotutako ekitaldiak egiten ditu eta orain arte argitaratu gabeko Kripkeren hitzaldien, hitzaldien oharren, eta 1950eko hamarkadako korrespondentziaren grabazio digitala sortzen ari da. Kripkeren “Arazo filosofikoak” (Philosophical Troubles)-i buruzko kritika onean, Mark Crimmins Stanfordeko filosofoak idatzi zuen: "1970eko hamarkadako filosofian gehien miresten eta eztabaidatu diren lau saiakera hemen egotea nahikoa da Saul Kripke-ren bildutako artikuluen lehen liburuki hau ezinbestekoa izan dadin... Irakurlearen poza areagotu egingo da Kripke eta New Yorkeko City Unibertsitateko Graduate Center-eko Saul Kripke Centerreko eta filosofo-editore talde batek prestatzen ari diren serie honetan asko gehiago dagoelako."

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Filosofo analistak
Metafisikoak
Logikariak
Ameriketako Estatu Batuetako filosofoak
New Yorkeko estatuko jendea
New Yorken hildakoak