Kathryn Woolard

Kathryn Ann Woolard (Wellsville, New York, AEB, 1950) estatubatuar hizkuntza-antropologiako doktorea da Kaliforniako Unibertsitatean (Berkeley), eta Kaliforniako Unibertsitateko Antropologiako irakaslea San Diegon. Antropologia linguistikoan espezialista da. Ideologia linguistikoak aztertzen ditu bereziki, eta Kataluniari buruzko hainbat lan soziolinguistiko egin ditu, trantsizio-garaitik aurrera.

Ibilbide profesionala 
Woolard-en ikerketak hizkuntza antropologian, hizkuntza eta etnian, elebitasuenan, hizkuntzaren ideologian eta diskurtso politikoan oinarritzen dira Katalunian, Espainian eta Estatu Batuetan.

Gizarte-harremanak eta hizkuntza-erabilerak ikuspegi antropologikotik aztertzen ditu, hizkuntza komunikazio-tresna, gizarte-ekintza eta mundua ulertzeko modu bat baita. Ikuspuntu horretatik, soziolinguistika kritikoaren korrontearen barruan kokatu behar da haren ikuspegia, teoria soziolinguistikoa eta gizarte-teoria integratzen baititu bere ereduan. Hau da, pertsonek eta taldeek hizkuntzei eta hizkuntza-praktikei buruz dituzten ideiez arduratzen da, gizarteko sektore desberdinen eta antolaketa politikorako modu jakin batzuen adierazpen gisa. Soziolinguistika kritikoan sar daitezkeen beste soziolinguista batzuk Pierre Bourdieu eta Mikhail Bakhtin dira.

Ideologia linguistikoen azterketa-eremutik, komunitate bateko kideen hizkuntza nola legitimatzen den teorizatzen du K. Woolard antropologo linguistikoak. Azterketa-eremu horren arabera, hizkuntza-aginpideari eusten dioten bi sistema ideologiko aurkitzen dira Mendebaldeko mundu modernoan: anonimotasuna eta benetakotasuna. Horietako bakoitzak hizkuntza-barietate jakin baten eta gizartearen egoera jakin baten arteko harreman mota bat naturalizatzen du.

Egiazkotasuna eta anonimatua 
Ideologia linguistikoaren esparruan, bi kontzeptualizazio bereiz daitezke, Mendebaldeko gizarteetan mundu modernoaren hizkuntza-autoritateari eusten diotenak: anonimatuaren sistema ideologikoak eta egiazkotasuna. Benetakotasuna hizkuntza gutxituei egozten zaie nagusiki, eta anonimatua, berriz, hizkuntza menderatzaileei esleitutako kalitate unibertsal bat da. K. Woolard-ek, hizkuntza-etnografiaren ikuspegitik, kontzeptu horien arteko harremanak eta Katalunia garaikidearen hizkuntza-proiektu nazionalean izandako aldaketak aztertu ditu, Espainian hogeita hamar urteko autonomia politikoa izan ondoren. 

Anonimatua publiko modernoaren agintaritza politikoaren oinarri ideologikoa da. Publikoa subjektu abstraktua da, ahots komuna edo orokorra. Ikusle horiek “inon ere ez dagoen ikuspegia” deritzona lortzen dute: ikuspegi sozialki neutroa, objektiboa eta anonimoa. Hizkuntza hegemonikoek kontzepzio horretan oinarritzen dute gizarte-autoritatea, eta diskurtso publikoan parte hartzen duen herritarrak hizkuntza estandar komuna, deserrotua eta unibertsalista erabiltzen du.

Anonimatua 
Hainbat azterketa soziolinguistikok erakutsi dute anonimatuari esker hizkuntza menderatzaile batzuen hegemonia sendotu dela. Adibidez, Joshua Fishmanek erakutsi du ingelesaren gizarte amerikarrean etnikoa ez den hizkuntza gisa ikusten dela, eta ez dagoela kontzientzia berezirik, eta itxuraz neutroa den eta goranzko gizarte-mugikortasuna ahalbidetzen duen hizkuntza gisa onartu dute. Pierre Bourdieuk Frantziako hizkuntza-proiektua aztertu eta beste hizkuntza nagusi batzuetara zabaldu zuen. Bourdieuk "aintzatespen txarra" deitzen dio gizarteak anonimatuaren autoritatea onartzeari. Hizkuntza menderatzailearen autoritatea onartzean, gizarte-taldeen arteko botere-desberdintasunaz jabetzen da, eta, hala, hizkuntza-menderakuntzak hegemonikoa bihurtzen du.

Benekotasuna 
Egiazkotasuna entitate baten edo “ni” baten benetako adierazpena da. Kontzeptu hori erromantizismoan sortu zen, benetakotasunean oinarritutako beste autoritate-mota baten aldarrikapen gisa, publiko anonimotik bereizia. Ahotsa benetakoa da, espiritu baten ikonikoa, komunitate partikular batena. Hizkuntzak, beraz, funtzio pragmatikoa du, entente bat da, gizarte-zantzu bat, pertsonaren mota jakin bat bihurtzen duena. Hizkuntzaren eta pertsonaren arteko erlazio ikoniko hori da egiazkotasunaren funtsa.

Benetakotasunaren ideologia hizkuntza gutxituekin eta mota ez-estandarrekin lotzen da. Ahots publiko eta anonimoaren ondoan, “inon ez dagoen ahotsa” deritzonaren ondoan, benetako ahotsa dago, erabat errotua, eta hiztunak oso kontziente dira “lekuren bateko” barietateak direla. Hizkuntza menderatzaileak anonimatuaren baitan bizi eta aurrera egiten duten bitartean, hizkuntza gutxituak benetakotasunaren mende daude bizirauteko, tokiko gizarte-sareetako baliabide gisa balio baitute, non komunitate bateko kide izatearen aldarrikapena oso onartua baita.

Hizkuntza-antropologo horrek egindako ikerketek etengabeko aldaketa erakusten dute katalanaren eta gaztelaniaren arteko ideologien arteko eztabaidan, benetakotasunari buruzko kezketatik eta hauteskunde-politikan eta komunikabideetan anonimatu eta kosmopolitismoagatik egindako erreklamazioetatik urrun.

Lanak 

 1989. Double Talk: Bilingualism and the Politics of Ethnicity in Catalonia. Stanford: Stanford University Press.
 1992. Identitat i contacte de llengües a Barcelona (Els Orism). Bartzelona: Edicions Magrana.
 1998. Language Ideologies: Practice and Theory (arg. B. Schieffelin i P. Kroskrity). New York: Oxford University Press.
 2001.Languages and Publics: The Making of Authority. Manchester, Erresuma Batua: St. Jerome Publishing.
 2013. “Catalan in the 21st century: Romantic publics and cosmopolitan communities” (S. Frekko inguruan). Sarrera J. Bilingual Education and Bilingualism, zk. 16(2), 129-137 or.

Sariak 

 2016: Ramon Llull Nazioarteko Saria

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Newyorkarrak
Ameriketako Estatu Batuetako hizkuntzalariak
Emakume hizkuntzalariak
Emakume antropologoak
Ameriketako Estatu Batuetako antropologoak
Emakume etnografoak
XX. mendeko emakumeak
XXI. mendeko emakumeak