Maskara (mozorroa)

Maskara edo mozorroa kartoiz, ehunez, plastikoz edo kidekoz materialez eginiko irudia da, aurpegi bat irudikatzen duena eta begitartea estaltzeko erabiltzen dena. Maskarak antzinatik asmo zeremonial eta praktikoekin erabili izan dituzte.

Etimologia 
Maskararen erabilera oso zaharra da Mendebaldeko kulturan. Ezagunenak greziarrek antzerkian euren pertsonaiak identifikatzeko erabiltzen zituztenak dira, baina prosopon deitzen zieten, euskaraz prosopopeia, eta ziurrenik, pertsona gisa heldu zen terminoa.

Maskara gure hizkuntzan italiar mascheratik hartu zen. Italiako terminoa, berriz, arabiar masjaratik eratorria zen, antzerki emanaldien tarteetan maskara jantzita agertzen zen bufoia edo pailazoa izendatzeko erabiltzen zena. Arabierazko hitza sahir-etik zetorren. Hizkuntza horretan «norbaiti burla egitea» esan nahi zuen eta Europan italiar dialektoen eta okzitanierazko masca «sorginaren» eragina izan zuen, germaniar edo zelta jatorrikoa. Hala ere, litekeena da italiar hitza katalanez màscaratik eratorritako gaztelaniara iritsi izana.

Historia 
Maskarak hainbat forma izan ditzaketen objektuak dira eta aurpegi osoa estal dezakete. Material mota askorekin egin daitezke, egurra, ehuna eta landare-zuntza barne. Pintura, metala, buztina, lumak, aleak, azal-oihalak...

Batzuetan maskarak erlijio edo erritu baten parte dira, nahiz eta beste batzuetan anonimotasunaren bermea, osasuna babesteko, ehizan, kiroletan, jaietan edo gerretan, edo, besterik gabe, apaingarri gisa erabil daitezkeen. Ipuin kontalariek maiz erabiltzen dituzte maskarak haien narrazioak biziarazteko. Nahiz eta maskarak babesteko erabil daitezkeen ere.

Maskaratzea antzinako tradizio bat da, Europako hego-mendebaldeko (K.a. 30.000-15.000), Tassili n'Ajjer, Aljeriako hego-ekialdeko, Afrika iparraldeko (K.a. 4000-2000) eta pintura paleolitikoko pintura eta eskultura.

Erritu maskarak

Afrika 
Afrikako maskarak, eskuz egiten ziren, ezaugarri desitxuratuekin, proportzionalki normalean baino handiagoak, kobrez, egurrez edo boliz eginak. Antzinako maskarak Paleolito aroaren aurretik Afrikan erabili zirela uste da. Animalia edo arbasoen izpirituak, heroi mitologikoak, balio moralak edo pertsona bat sinbolikoki ohoratzeko modua adierazten dute.

Afrikako maskarak giza aurpegiaren edo animalia baten muturraren formakoak izan ohi dira. Animalia baten espiritua irudikatzen dute eta maskara zeraman pertsonak animaliarekin komunikazioa ahalbidetzen zuen. Irudikatzen diren animalia ohikoenak bufaloa, hiena, belatza, krokodiloa eta antilopea dira. Afrikako maskaren beste gai bat edertasun femeninoaren idealak sortutako emakume aurpegia da.

Antzinako Egipto 

Antzinako Egipton, maskarak ere erabiltzen zituzten erlijio eta zeremonia ospakizunetarako. Adibiderik ezagunena Osirisen heriotzaren eta berpizkundearen irudikapena da. Harri bitxiekin egindako maskarak erabiltzen zituzten lurperatzeko prest zeuden momietan.

Lehenengo maskarak egurrezkoak ziren, gero kartoia erabiltzen zuten, papiroz edo lihoz egindako materiala eta igeltsuz busti eta gero egurrezko molde batean moldatzen zuten. Hauek klase baxuentzako aldaera merkea zen. Benetako heriotza-maskarak metal preziatuez eginak ziren. Heriotza-maskara ospetsuenetako bat Tutankamonen maskara da.

Erritu maskarak erabiltzen zituzten apaizek. Maskara hauek ere kartoiez eginak ziren eta gero margotzen zituzten. Animalien buruen antzera egin ziren, Anubisen burua, txakal baten burua zuen heriotzaren jainkoa.

Nigeria 
Eguberrietan, Calabarren, Cross River hiriburuan, espiritu batzuk irudikatzen dira frondekin eta sare-oihalekin.

Haiti 
Maskaradunek iraultza modernoko tresnak dituzte gainean, pistola bat eta telefonoa. Sokek esklaboen sufrimendua sinbolizatzen dute, eta ikatz eta melazaz zikindutako azala kolonialen garaitik janzten den mozorro merke eta sinplea da.

Amerika

Ipar Amerika 
Estatu Batuetako ipar-mendebaldeko biztanle indigenen artean, zeremonietan maskarak erabiltzen zituzten galdutako maiteak dolutzeko.

Brasil 
Brasilgo indigenek animaliak, hegaztiak eta intsektuak sinbolizatzen zituzten zeremonietan maskarak jantzi zituzten.

Alaska 
Maskarek ere ezaugarri sinbolikoak zituzten, Alaskan bizi ziren eskimal tribuetan ikusten den bezala. Alaskako eskimal populazioen maskarek naturako izpiritu arriskutsuetatik babesteko eta ehiza arrakastatsua bermatzeko funtzionatzen dute. Eskimalentzat animaliak ez dira janari produktuak soilik, errespetuz tratatu beharreko izaki espiritualak baizik.

Asia 

Asian, bai errito espiritualetan, bai ezkontza-loturak gauzatzeko eta baita antzerki-emanaldietan ere erabiltzen dira. Adibide ikusgarria Baliko Barong-Rangda dramekin ikus daiteke, ongiaren eta gaizkiaren indarren arteko antzinako gatazka irudikatzen dutenak.

Txina 
Txinan dantza emanaldietan erabiltzen dira. Jainkoen eta espirituen ongietorri ospakizun gisa egiten diren zeremonietan, jende taldeek "sorgin maskarak" janzten dituzte. Maskara hauek erritualetan ere erabiltzen dira, hala nola, etorkizun hobeago baten aldeko otoitzetan eta hileta-erritoetan arima bat bakean atseden hartzeko ere.

Jaietako maskarak ospakizunetan erabiltzen dira, batez ere Txinako Urte Berrian. Maskara asko erabiltzen dira, baina horietako ospetsu eta garrantzitsuena dragoi maskara da. Dragoi maskara txinatar kulturan fortuna eta oparotasunaren sinboloa da. Oso konplexua izan ohi da, gorriz, urrez eta urdinez koloreztatua eta lumaz eta ilez apaindua.

India/Sri Lanka/Indo-Txina 
Pertsonaia maskaratuak, normalean jainkoak, Indiako forma dramatikoen ezaugarri nagusiak dira, hauetako asko Mahabharata eta Ramayana epopeien antzezpenean oinarrituta. Indiar eragin kultural handia izan duten herrialdeek (Kanbodia, Birmania, Indonesia, Thailandia eta Laos) Indiako formak garatu dituzte, tokiko mitoekin konbinatuta, eta estilo bereizgarriak garatu dituzte.

Indonesia 
Indonesian, maskarada-dantza hindu eta budisten eraginak baino lehenagokoak dira. Indonesiako jatorrizko tribuek, Dayak adibidez, naturaren izpirituak irudikatzen dituen Hudoq dantza maskaratu dute. Javan eta Balin, maskaradun dantzari topeng deitzen zaio normalean eta hinduen eragina erakusten du, Ramayana eta Mahabharata bezalako epikoak agertzen baitira askotan. Panji jatorrizko istorioa ere ezaguna da topeng maskara dantzan. Indonesiako topeng dantza estiloak oso hedatuta daude, hala nola, topeng Bali, Cirebon, Betawi, Malang, Yogyakarta eta Solo.

Japonia 
Japoniako maskarak antzerki tradizio oso zahar eta oso sofistikatu eta estilizatu baten parte dira. Sustraiak historiaurreko mitoetan eta gurtzetan egon arren, arte forma finduetan eboluzionatu dute. Maskararik zaharrenak gigakuak dira. Forma jada ez dago eta ziurrenik dantza emanaldi mota bat zen. Hortik sortu zen Bugaku, barail mugikorreko maskarak erabiltzen zituen dantza-drama bat.

Europa 
Europaren kasuan, antzinatik, maskarak erabiltzen ziren larruazala eguzki izpietatik babesteko, larruazaleko tonu argiak goi mailako klase bateko kide izatea adierazten baitzuen, lan fisikoekin lotzen zen larruazal beltzaranaren aldean. Gainera, aurpegiaren zuritasuna edertasun femeninoaren idealaren oinarrizko elementua zen.XVII. mendeko Europan, izurritearen biktimak artatzen zituzten medikuek goitik behera estaltzen zituzten beraien burua, eta maskara pikutsua eramaten zuten.

Venezia 

Inauterien garaian Veneziara heltzen ziren bidaiari asko. Maskararen moda Europan zehar hedatu zen.

Aristokrata handiek dantzaldi bikainak antolatzen zituzten euren jauregietan, ehunka pertsona bertaratzen ziren, batzuetan milaka, denak maskarak jantzita eta mozorro ezberdinenekin. 1714an, Duc de Berry-k hiru hilabetez eman zituen dantzaldiak, eta horietan «dena zen dotorea: musika, freskagarriak, 3.000 maskarada baino gehiago izan ziren, besteak beste, dukea eta dukesa, printze, printzesa eta gorteko beste jaun handi guztiak eta Parisko biztanle nagusien kopuru handi bat. Goizaldera arte iraun zuten. Beste dantza batzuk Borbon-Condéko dukeak, Contiko printzeak, Maineko dukesak, Siziliako eta Espainiako enbaxadoreak... Espainiako enbaxadoreak Osunako dukea zen, eta astean bitan dantzak eskaintzen zituen astean.

Dantzaldi batzuetan sarrera librea zen, beraz, aretoak beteta zeuden. Beste batzuetan, gonbidapena behar zen edo aretoa beteta zegoenean ateak itxi egiten ziren. Dantza pribatu hauek paristarren aisialdirako eskariari erantzuten ez ziotenez, Orleanseko dukeak 1716an dantza publiko bat sortzea onartu zuen, "Opera Ball". Inauteri garaian astean hiru egunetan izaten ziren –astelehena, asteazkena eta larunbata. Maskara zenbat eta arraroagoa izan, orduan eta gehiago miresten da.

Mozorrodun dantzaldiak zaintza zerbitzua zuten. Berry-ko dukeak, berak antolatzen zituen dantzaldietan, «gau osoan armak eskuan zituela, bai desfilatzeko, bai desordena saihesteko». Beste batzuek aldiz, hori alde batera uzten zuten eta orduan «gauza beldurgarriak» gertatu zirela esan zuen Nimeitzek. Gertaera hauen beldurrez, emakumeak beti lagunduta joaten ziren, nahiz eta ez zertan senarrak edo senargaiak. Maskarari esker, edonor ausartu zitekeen dantzaldi batean aitortzeko beldurrik gabe. Ezberdintasun sozialek ez zuten axola, nahiz eta hitz egiteko moduak bakoitzaren klase soziala agerian uzten zuten.

Biztanleen eguneroko bizitzan maskarak sartzen ziren, batez ere inauterietan, baina baita urritik abendura arteko hilabeteetan ere. XVIII mendean, maskarak eguneroko objektu bihurtu ziren bertako biztanle guztientzat, sudurra eta begiak soilik agerian utziz.

1781ean sute batek Opera Antzokia suntsitu zuen, eta Inauterietako maskarada dantzaldi handiaren lekua aldatzera behartu zuen. 1789an Frantziako Iraultza hasi zenean, maskarak debekatu egin ziren eta Inauterietako pilotaren tradizioa hautsi zen. Hauek 1799an itzuliko ziren, baina, laster debekatu zuten polizia iturriek garaian ugaritu ziren gaizkileak identifikatzeko zailtasunak zirela eta.

Venezian maskara mota askotarikoak zeuden:

 “Bauta”, seguruenik maskara famatuena. Aurpegi osoa estaltzen du eta ez du ahorik, baina kokots-itxurako moko bat dauka, eta, horri esker, janzten duenari hitz egin, jan eta edan dezake kendu gabe.

 "Lady" emakume aurpegia duen maskara urreztatua.
 "Gatto" katuaren buru itxurako erdi maskara bat da.
 "Dottore Peste" edo "Medico della Peste" maskara bat da, izurritea pairatzen zuten gaixoak artatzen zituzten medikuek erabilitako maskara historiko baten kopia bat da. "Moko" luzeko larruz egiten ziren.
 “Moretta”, normalean emakumeek erabili ohi dutena, ahorako irekidurarik gabeko belusezko maskara obalo bat da, hortzen artean sakatzen den botoi batek eusten duena, horregatik “maskara” ere deitzen zaio. “servetta muta”.
 "Pantalone" zaharrenetakoa da.
 "Gnaga", emakumez mozorrotutako gizonezkoek janzten zuten mozorroaren maskara.
 "Harlecchino". Arlequin, jatorriz, Commedia del’Arte maskara ezagunenetako bat da, XVI. mendeko Bergamo baxukoa.
 "Kolonbiarra". Arlecchinoren neska-laguna, Colombina (Arlecchina izenez ere ezaguna), ez da benetako maskara bat, Servettak bere aurpegia darama eta.

Grezia 
Antzinako greziarrek maskarak erabiltzen aitzindari izan ziren Dionisiako jaiak onartzean, Dionisoren omenez, ardoaren eta ugalkortasunaren erritualen arduraduna den jainkoa. Ospakizunean, denek dantzatu, abestu eta orgiak egin zituzten Jainkoaren presentzia gogora ekartzen zuten maskara erabiliz. Antzerki grekoan maskara neutroago agertzen da hasieran, adierazpenik gabe, eta gero helenistikoan hori aldatzen da.

Erromatar Inperioa erortzearekin batera, lehen kristauek ia debekatu zuten maskarak erabiltzea.

Frantzia 

Luis XIII.aren Frantziako gortean, andre batzuek maskarak jantzita mantentzen zituzten besteenganako distantzia adierazteko. Frantzian izan zen maskara formako "loup" (otsoa) deitzen zirenak, kopetatik kokotsera estali eta ahoan botoi batekin lotzen ziren. Satinezko maskara beltzak oso ohikoak ziren Europako hiri handietan, eta edozein motatakoak izanda ere, emakume dotore guztiek erabiltzen zuten.

Londres 
Londresen, XVII. mendearen bigarren erdian, andre dotore baten neguko arropak, eskularruez, zapiez eta larruzko eskularruez gain, larruazala babesteko maskara bat izan behar zuen.

Espainia 
Espainiaren kasuan, badirudi emakumezkoen maskararen moda ez zela gehiegi errotu. Emakume espainiarrak aurpegia estaltzen ziren zapi edo belo arin batekin larruazala babestearen aldekoak ziren, begietatik eztarriraino.

Euskal Herria 
Euskal Herrian maskarak erabiltzen dituzten neguko jaietako mozorrotuek izen ezberdinak hartu dituzte. Hona hemen horietariko batzuk eta dagozkien alegiazko herriren bat, beste askoren artean: marroak (Gernika), marmoak (Lekeitio), kokoxak (Markina), kokomarroak (Elorrio), kukumarroak (Bergara, Antzuola), los porreros (Arabako San Milian, Zalduondo, Egiraz, Egino), los cachis (Azatzeta, Onraita, Erroitegi), los zarramoqueros (Pangua), los mascaretas (Bastida), txatarrak (Arbizu), txatxoak (Lantze), txatxuak (Etxaleku, Eguarats), muzizarkok (Auritz, Auritz Berri), los zipoteros (Burgi, Bidangotze).

Zuberoako herrietan, beste hainbat lekutan bezala, inauteriak zirela eta, mutil mozorrotuak kaleratzen ziren eta etxez etxe ibiltzen ziren eskean. Mozorro hauek maskak ziren, bereziki aurpegia estaltzeko maskarak erabiltzen zituztelako. Baina, maskaradak eskatzen dituen antolaketa eta partaidetza maila horren gainetik kokatzen dira, oso maila garaian gainera. Dantzari trebeak behar dira, koreografien zailtasunak txit nabariak dira, janzkerak arduraldi handia eskatzen die egileei. Hona hemen egungo maskaradetako pertsonaien zerrenda: Txerreroa, Gatuzaina, Kantiniersa, Zamalzaina, Aintzindari, Bandelari edo Enseñaria, Jauna eta Anderea, Laboraria eta Laborarisa, Manitxalak, Xorro - txak, Kestuak, Buhaumiak, Kauterak edo Kaoteruak. Egun, Zuberoako maskaradetan ikus daitezkeen maskara bakarrak buhaimek erakusten dituztenak dira. Buruan, feltrozko txano edo kapela, askotan hautsita, janzten dute. Aurpegikoa maska izenez ezagutzen da, eta zuzenki buru atzealdean lotzen da bi lokarriren bitartez. Larruzkoak dira, eta horretarako ahuntz larrua erabiltzen da, ileak agerian utzirik. Aberearen larruaren arabera, kolore desberdinetakoak izan daitezke: arrea, grisa, zuria, beltza, edota kolore nahastutakoak.

Antzerki maskarak 

Antzerki-maskarak misterioaren, barrearen eta dramaren sortzaileak dira, publikoaren irudimena puztuz eta, aldi berean, emozioak ukituz. Aktoreak keinuen eta mugimenduen bidez maskarak biziaraztea du zeregina. Egurra zizelkatu zuten maskarak egiteko, eta hauek tragediarekin eta komediarekin lotutako ezaugarri zehatzagoak zituzten. Gizonek aurpegia estali zuten irudi horiekin emakumeak, jainkoak, animaliak edo beste pertsonaia batzuk antzezteko Greziako antzerkian. Maskararen erabilera ezaguna egin zen antzerkian, horrela, beste herrialdeetara zabalduz.

Japoniar Noh antzerkia 
Irudi misteriotsuak, jasotzen duten argi kantitatearen arabera espresioa aldatzen dutenak. Japoniar batzuen ustearen arabera, maskarak janzten dituztenen energia negatiboa eta desio ezpuruak xurgatzeko gaitasuna dute. Hori dela eta, familia nobleek eta goi-gizarteek figurak beren etxeen sarreran jartzea aukeratu zuten espiritu gaiztoak uxatzeko asmoz.

Motak 
Historian zehar, antzerki-maskara mota desberdinak gehitu dira, eta haien ezaugarriak denboran zehar mantendu edo eboluzionatu dira.

Esaterako, antzinako Grezian komedia-maskarak irribarre burlazkoa zuten ezaugarri.

Bestalde, tragedia generokoek, miseria erakusten zuen aurpegi finkoari eusten zioten, horrela emakumeak, gazteak eta helduak irudikatuz. Hala ere, gaur egun dramaturgiaren munduan honako hauek erabiltzen dira:

 Maskara neutralak: inolako keinurik adierazten ez dutenak dira.
 Commedia dell'Arte-ko maskarak: aurpegi erdia agerian.
 Japoniako Noh antzerkiko maskarak: mota honetako maskara ugari daude, pertsonak, deabruak, lapurrak, zaharrak, mamuak irudikatzen dituztenak, egoeraren arabera bakea edo izua eragin dezaketen beste pertsonaia batzuen artean.
 Veneziako (Italia) maskarak: sexu gaiak agertokian irudikatzeko erabiltzen dira. Material eta elementu apaingarriz eginak daude, hala nola: lumak, larruak, ehunak edo harriak. Koloreak, zuria, gorria eta beltzaren artean aldatzen dira.
 Animalien maskarak: haurrentzako antzezlanetarako edo logika falta duen absurdoaren antzerkian erabiltzen dira gehienbat.

Maskara funtzionalak

Medikuntza 
Mota honetako maskarak aurkitzen ditugu:

 Benda-maskarak
 Maskara kirurgikoak
 Gas maskarak
 Urpekari maskara
 Maskara anestesikoak
 Soldatzailearen maskarak.

Kirolak 

Kirol askotan erabiltzen dira maskarak, adibidez, futbol amerikarreko kaskoa aurpegiko maskara, beisbol pilota harrapatzeko maskara, urpekaritza maskara, eskrima maskara edo paintball maskara.

Anonimatua 
Identitatea ezkutatzeko maskarak dantza tematikoetan erabili ohi dira antzinatean bezala, gaizkileek ere erabiltzen dituzte agintariek eta haien biktimek identifikatu ez daitezen.

Borrokalari profesionalek ere erabiltzen dituzte, hori ohikoa da Mexikon, non borrokalari gisa duten ezizena aipatzen duten maskarak janzten dituzte. Esaterako, Óscar Gutiérrez, Rey Mysterio izen artistikoarekin ezagunagoa, WWEn lan egiten duen borrokalari profesional estatubatuarra da.

Eremu publikoetan manifestazioan edo protesta egiten ari diren pertsonek eta aktibistek maskara bereizgarriak erabiltzen dituzte askotan.

Zigorra 

Maskara zigorra, ordena edo botere matxistaren aurka protesta egiten zutenei maskarak jartzen zizkieten. Gehienak jaso zuten zigor hori emakumeak ziren: "Emakumea isilik dago gizonezkoaren aurrean" esaldiaren menpean.

Fikziozko lanetan 
Zineman eta fikzioan, latexezko maskarak edo bestelako materialekin egiten dira, hau da, aktorearen igeltsuzko maketak. Maskara hauek hainbat pertsonaia imitatu edo pertsonifikatzeko aukera ematen dute.

Hamarkadetan zehar, maskarak zituzten pertsonaiak agertu ziren zineman: 'Friday the 13th', 'The Eyes Without a Face', 'The Texas Chainsaw Massacre', V for Vendetta.

Maskara COVID19 garaian 

COVID-19 pandemian, gobernuek aurpegiko maskarak erabiltzea gomendatu zuten COVID-19aren transmisioa saihesteko.

COVID-19 pandemian zehar gomendatu diren aurpegiko maskara mota ezberdinen artean, honako hauek daude:

 N95 eta KN95 maskarak

Arnasgailuak ere deitzen dira, N95s eta KN95ak aurpegi oso estua izateko diseinatuta daude.

 Maskara kirurgikoa

Maskara kirurgikoak (bota erabiltzeko maskarak edo prozedura medikoen maskarak ere deitzen dira) paper eta plastikoen konbinazioz eginak daude. Maskara kirurgikoek germenak izan ditzaketen tantak, zipriztinak eta spray edo zipriztin handiak blokeatzen laguntzen dute.

 Oihalezko maskarak

Barietate ezberdinetatik egin daitezke. Oro har, oihalezko maskarek ez dute emango COVID-19aren aurkako babes egokia eta ez dira gomendatzen.

 Aurpegiko ezkutua

CDCk ez du gomendatzen aurpegiko ezkutuak erabiltzea COVID-19aren aurkako babeserako maskaren ordezko gisa.

Erreferentziak

Ikus, gainera 
 Mozorro

Kanpo estekak 

Jantziak
Anonimotasun
Maskarak