Enriqueta Duarte

Enriqueta Corina Duarte Ibarra García (Buenos Aires, 1929ko otsailaren 26a) igerilari argentinarra da, Mantxako Kanala zeharkatu zuen lehen emakume latinoamerikarra izateagatik aitortua, 13 ordu eta 26 minutuko denbora errekorrarekin.

Ibilbidea 
Gurasoek igeriketa praktikatzera bidali zuten, non Obras Sanitarias Clubean hasi zen, aisialdi gisa. 1942an egin zuen lehen lasterketa, ia 13 urte zituela, eta entrenatzaileak talde ofizialean parte hartzeko eskatu zien gurasoei. 

Presidente Roque Sáenz Peña Ikastetxean egin zituen ikasketak, eta irakasle titulua lortu zuen. Igeriketa taldeko kapitaina izan zen, ikastetxe arteko hainbat txapelketa irabazi zituen (1944, 1945 eta 1946). 

1948an Argentinako ordezkaria izan zen Londresko Olinpiar Jokoetan, non 100 metro estilo librean, 400 metro estilo librean eta 4 x 100 metro erreleboetan parte hartu zuen. 

1949an larriki gaixotu zen belarriekin, eta horrek igerian gehiago lehiatu ezingo zuela pentsarazi zion, eta esgrima praktikatzen hasi zen. Zuzenbide Fakultatean ere hasi zituen ikasketak. 

1950ean Antonio Abertondo igerilari argentinarrak Mantxako kanala zeharkatu zuen. Enriquetak albistea jakin eta egin nahi du. 

19 urte zituela, Emakumeen Alderdi Peronistan sartu zen. Eva Perón ezagutu zuen eta 1951ko Mantxako Kanaleko (Ingalaterra Frantziarekin batuz) igeriketa lehiaketan parte hartzeko diru-laguntza lortu ahal izan zuen. Lehiaketa hori Daily Mail egunkariak antolatu zuen, eta Enriqueta 1.500 kirolarien eskaeraren artean hautatu zuten.  Urte berean zeharkaldia ere egin zuten Antonio Abertondok eta Daniel Carpio igerilari peruarrak, Enriquetak baino gehiago behar izan zutenak, 13 ordu eta 26 minututan zeharkatu baitzuen.

1948an Londrestik itzuli ondoren, Rodolfo Valenzuelak Perónen agindua jaso zuen berari eta Irma Grampa esgrimistari etxea, auto bat eta 500.000 peso emateko; Inoiz ez zituzten jaso eta urteak geroago Argentinako Olinpiar Batzordean deklaratzera deitu zutenean, jakin zuen bere sinadura faltsutu egin zutela gertaera horri erreferentzia egiten zion dokumentu batean eta gauza bera gertatu zitzaion Irma Grampari. 

Emakumeen Alderdi Peronistarekin zuen afiliazioa zela eta, Iraultza Askatzailean debekatua eta jazarria izan zen. 1956an, Pedro Eugenio Arambururen diktadurak kirol ekitaldietara joatea debekatu zion herrialde barruan zein kanpoan. Horrek Londresera erbesteratzera behartu zuen bere karrera jarraitzeko.  Demokrazia berreskuratu ostean, Arturo Frondizi presidente konstituzionalak betoa kendu zuen eta Enriquetak bere ibilbide olinpikoarekin jarraitu ahal izan zuen. 

1976an, Venezuelara erbesteratu zen senarrarekin zuen harreman txarretik eratorritako arazoengatik, eta bertan bizi izan zen ia 30 urtez. Panam enpresan lan egin zuen, eta eskualdeko zuzendari bihurtu zen.  Herrialde honetan master kategorian lehiatzen hasi zen. 

Beste balentria batzuk ere egin zituen, hala nola Argentinako Nahuel Huapi aintzira igerian zeharkatu, lehen aldiz 1963an (geroago beste lau aldiz egingo zuen), eta Lácar (1965ean) eta 1998. urtean Orinoco eta Caroní ibaiak, Venezuelan, bere kategorian lehena iritsi zen beste 600 igerilariren aurkako lehian. 1985 eta 2006 bitartean igeriketa maisu txapeldun izan zen nazio eta nazioarteko txapelketetan. 2006az geroztik, "Nahuel Huapi aintziraren Nazioarteko Igeriketa Proba" antolatzen du.  2014an, Lomas de Zamorako Unibertsitate Nazionalak omendu zuen bere burua "Iraultza Askatzailea" deituriko diktaduran jazarri eta debekaturiko beste kirolari batzuekin batera.

Sariak 

 Kiroleko pertsona ospetsu nabarmena, Buenos Aires hiria, 2011. 
 Kiroleko pertsona ospetsu nabarmena, Tigre, 2011. 
 Kirol Ibilbidearen Saria, Nazioko Diputatuen Ganberan, 2007. 
 Delfo Cabrera Saria, Nazioko Senatari Ganbera, 2007.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

 Telebistako elkarrizketa, 2011/11/10ean emititutako "Vivo en Argentina" programa

Argentinako igerilariak
Buenosairestarrak