Lebensborn

Lebensborn e.V. (hitzez hitz: "Bizitza Iturria") Alemania nazian SSek sustatutako eta estatuak lagundutako elkarte erregistratua izan zen, eta haren helburua "arrazaz puruak" eta "osasuntsuak" ziren eta nazien estandarrak betetzen zituzten haurren kopurua handitzea zen, eugenesia nazia oinarritzat hartuta (eugenista batzuek "arraza-higienea" ere deitzen zutena). Lebensborn Heinrich Himmlerrek ezarri zuen, eta laguntza eta baliabideak eskaintzen zizkien amei, gehientsuenak emakume ezkongabeak. Emakume hauek heuren haurrak amatasun-etxeetan izan zituzten, modu anonimoan, eta ondoren haur horiek adoptatu zituzten guraso "oso puruek" eta "osasuntsuek", bereziki SSetako kideek eta haien familiek. Ariar seme-alaba gehien zituzten emakumeei  Ama Alemanaren Ohorezko Gurutzea ematen zitzaien. Naziek abortua legeztatu egin zuten (eta sarri, sustatu ere)  haur ezgaitu eta ez germaniarrentzat, baina gainerako kasu guztiak zigortu zituzten.

Hasieran Alemanian finkatu zen, 1935ean, eta Bigarren Mundu Gerran populazio germanikoak zituzten Europako herrialde batzuetara zabaldu zen. Horren barruan sartzen zen ere "arrazaz duinak" diren umezurtzen adopzioa, SSetako kideekin harremanak izan zituzten emakume arioengandik jaiotako haurrak hain zuzen ere. Hasieran, baztertu egiten zituen soldadu arrunten eta atzerriko emakumeen arteko loturetatik sortutako haurrak, ez baitzegoen bi aldeetan arraza-garbitasunaren frogarik. Gerran, haur asko bahitu zituzten gurasoengandik, eta ariotasunaren arabera sailkatu ondoren, Lebensbornen etxeetan hazteko egokiak zirenak, alemaniar familiei ematen zizkieten.

Nurembergen epaiketetan, 1939 eta 1945 bitartean Alemania naziak Ukrainan eta Polonian zehar bahitutako haurren froga zuzen asko aurkitu ziren.

Aurrekariak 
Lebensborn e.V. (e.V. hitzak eingetragener Verein edo elkarte erregistratua esan nahi du) "bizitza iturria" esan nahi duena, 1935eko abenduaren 12an sortu zen, Alemanian jaiotza-tasen beherakadari aurre egiteko eta eugenesia nazia sustatzeko. Munichen kokatuta, erakundea, neurri batean, Schutzstaffel (SS) barruko bulego bat izan zen, familia-ongizateko programa batzuen ardura zuena.

1936ko irailaren 13an, Heinrich Himmlerrek hau idatzi zien SSko kideei:

1939an, taldea 8.000 kidekoa zen, eta horietatik 3.500 SSetako liderrak ziren. Lebensborneko bulegoa SS Rasse und Siedlungshauptamt (SS Arraza eta Ezartze bulego nagusia) enpresako kide zen 1938 arte, eta ondoren, Hauptamt Persönlicher Stab ReichsführetiSS (Reichführeti-SSko enplegatuak) enpresari transferitu zitzaion. Himmlerrek zuzenean gainbegiratzen zuen. Lebensborneko liderrak Max Sollmann SS-Standartenführer eta Gregor Ebner SS-Oberführerdoktorea ziren.

Aplikazioa 

Hasiera batean, programa gizarte-laguntzako erakunde gisa erabili zen SSetako ofizialen emazteentzat; erakundeak instalazioak administratu zituen (batez ere amategiak), non emakumeek erditu edo laguntza jaso zezaketen familia gaietan. Programak haurdun zeuden edo erditu ziren eta laguntza behar zuten emakume ezkongabeak ere onartu zituen, baldin eta emakumea eta haurraren aita "arraza-balio" gisa sailkatzen baziren. Amen %60 inguru ezkongabeak ziren. Programak etxetik urrun eta estigma sozialik gabe erditzea ahalbidetu zien. Amek seme-alabei uko egin nahi izanez gero, programak umezurztegiak eta adopzio zerbitzua ere bazituen. SSetakoak ez ziren kideak zirenean, SSetako medikuek aztertu ohi zituzten gurasoak eta haurrak ospitaleratu aurretik.

Lebensbornen lehen etxea (Heim Hochland deitu) 1936an ireki zuten, Steinhöringen, Munichetik urrun ez zegoen herri txiki batean. Alemaniatik kanpoko lehen etxea 1941ean ireki zen Norvegian. Instalazio horietako asko juduei konfiskatutako etxe eta egoitza zaharretan ezarri ziren. Alemaniar Neskatxen Ligako liderrei erakutsi zitzaien emakume gazteak nola errekrutatu, hots, SSko ofizialentzat ugalketa-bikote onak izateko aukera zutenak.

Lebensborn e. V. zenbait herrialde okupatutan ezartzen zen bitartean, haren jardun nagusia Alemanian, Norvegian eta okupatutako ipar-ekialdeko Europan kontzentratu ziren, batez ere Polonian. Norvegia okupatuaren helburu nagusia Norvegiako emakumeengandik jaiotako eta soldadu alemanek sortutako haurrei laguntzea zen. Europako ipar-ekialdean, SSetako kideei emandako zerbitzuez gain, Alemaniako familiei haurrak (gehienak umezurtzak) transferitzen zizkien erakundeak.

Lebensborn e. V. honako herrialde hauetan zituzten edo izango zituzten instalazioak (horietako batzuk bulegoak ziren, besterik gabe):

 Alemania: 10
 Austria: 3
 Polonia (Gobernu Orokorra – okupatutako poloniar lurraldea eta Poloniako ondoko lurrak): 6 (8, Stettin eta Bad Polzin barne.)
 Norvegia: 9
 Danimarka: 2
 Frantzia: 1 (1944ko otsaila – 1944ko abuztua) – Lamorlayen
 Belgika: 1 (1943ko martxoa – 1944ko iraila) – Wégimonten, Soumagne udalerrian
 Herbehereak: 1
 Luxenburgo: 1

8.000 haur inguru Lebensborneko etxeetan jaio ziren Alemanian, eta 8.000 eta 12.000 haur artean Norvegian. Beste leku batzuetan, jaiotza-kopurua askoz txikiagoa zen.

Norvegian, Lebensborn erakundeak gutxi gorabehera 250 adopzio tramitatu zituen. Kasu gehienetan amek adopzioa onartu zuten, baina denek ez zekiten seme-alabak Alemaniara bidaliko zituztenik. Norvegiako gobernuak haur horietako 170 berreskuratu zituen gerra ondoren.

Germanizazioa 

1939an, naziek atzerriko herrialdeetako haurrak bahitzen hasi ziren —batez ere Jugoslaviakoak eta Poloniakoak, baina baita Errusia, Ukraina, Txekoslovakia, Errumania, Estonia, Letonia eta Norvegiakoak ere— Lebensborn programarako. Hori egiten hasi ziren, izan ere, "Gure betebeharra baita [haurrak] gurekin eramatea beren ingurunetik ateratzeko... guk geuk erabil dezakegun  odol on hori irabaztea eta gure herriari leku bat ematea ala odol hori suntsitzea" esan zuen Himmlerrek.

Naziek haurrak gurasoen aurrean hartuko zituzketen. Bahitutako haurrek hainbat proba pasatzen zituzten eta hiru taldetan sailkatzen ziren:

 Alemaniarren artean sartzeko egokitzat jotzen direnak,
 Onargarriak zirenak, eta
 Errefusatuak.

Nahi ez zituzten haurrak kontzentrazio-eremuetara eraman zituzten lan egiteko, edo hil egin zituzten. Beste taldeetako haurrak, 2 eta 6 urte bitartekoak baziren, familiei ematen zitzaien, haiek harrerako haur gisa hezteko. 12 urteko haurrak barnetegi alemanetan jarri zituzten. Eskolek alemaniar izen berriak eman zizkieten haurrei, eta Alemana izateaz harro egoten erakutsi zieten. Gurasoak ahaztera behartu zituzten haurrak, eta haien jatorriaren edozein erregistro ezabatu zuten. Germanizazioari aurre egiten ziotenak kolpatu egin zituzten eta, haurren bat matxinatzen jarraitzen bazuen, kontzentrazio-eremu batera bidaltzen zuten.

Gerraren amaieran, programarako bahitutako haur guztien artxiboak suntsitu ziren. Ondorioz, ikertzaileek ikusi dute ia ezinezkoa dela zenbat haur hartu ziren jakitea. Poloniako gobernuak esan du 10.000 haur bahitu zituztela eta %15 baino gutxiago itzuli zitzaizkiela guraso biologikoei. Beste zenbatespen batzuek 200.000 arteko zenbakiak hartzen dituzte, nahiz eta Dirk Moses-en arabera kopuru hori 20.000 ingurukoa izan daitekeen.

Gerraostea

Bahiketa-karguak 

Gerraren ondoren, Europako ipar-ekialdean aritzen den Lebensborn erakundearen adarrari "balio handiko" haurrak bahitzea leporatu zioten, familia alemanekin berrezartzeko. Hala ere, gerraren ondoren Alemaniako Estatuak kontrolatutako eremuan, Lebensborn (Amerikako Estatu Batuak v) erakundeko liderren epaiketan, kanpoan jaiotako 10.000 haurretatik. Ulrich Greifelt, et al. Lebensborn e. V. Akusatuak askatu egin zituzten bahiketa-karguengatik. [beharrezko hitzordua]

Europako ipar-ekialdeko haurren bahiketa- edo lekualdatze-programa baten froga nahikoak aurkitu zituen epaimahaiak, baina ondorioztatu zuen jarduera horiek Lebensborneko kide ez ziren pertsonek egiten zituztela. Ez dakigu zehazki zenbat haur eraman zituzten Lebensbornek edo beste erakunde batzuek, SSko kideek artxiboak suntsitu baitzituzten aurrera doazen indar aliatuetatik ihes egin aurretik. [beharrezko hitzordua]

Azterlanaren transkripziotik abiatuta:Fiskaltzak ez du behar adinako ziurtasunez frogatu Lebensbornek eta horri lotutako akusatuek nazien bahiketa programan parte hartu dutela. Nahiz eta frogek erakutsi duten milaka eta milaka haur bahitu zituztela beste agentzia edo erakunde batzuek eta Alemaniara eraman zituztela, probek erakutsi dute kopuru osoaren ehuneko txiki bat baino ez zela iritsi Lebensbornera. Eta kopuru horretatik kasu bakanetan bakarrik hartu zituen Lebensbornek aita bizirik zuten haurrak. Lebensbornekin lotutako haur gehienak alemaniar etnikoen umezurtzak ziren.

Aurkeztutako frogen ondoren, Sollmann demandatua ez da akusazioko kargu baten eta biren errudun deklaratzen.

Haurren tratamendua 
Alemania entregatu ondoren, "superhaur"en pisu onaren eta osasunaren berri eman zuen prentsak. Eguraldia eguzkitan eman eta egunean bi bainu hartu zituzten. Haurtxoekin kontaktuan jarri zen guztia desinfektatu egin zen lehenik. Erizainek ziurtatu zuten haurrek jaten zuten guztia. Gerraren azken egunetara arte, amatasunen amek eta haurrek ahalik eta tratamendurik onena jaso zuten, janaria barne, nahiz eta beste batzuk gosez hiltzen ari ziren. Gerra amaitu ondoren, tokiko komunitateek sarritan mendeku hartzen zieten emakumeei, kolpatuz, ilea moztuz eta komunitatetik ateraz. Lebensbornen seme-alaba asko ama ezkongabeengandik jaio ziren. Gerraren ondoren, Lebensbornetik bizirik atera zirenek ostrazazioa jasan zuten maiz. [beharrezko hitzordua]

Kasu faltsuak 
Himmlerrek Alemania Handia "arrazaren aldetik purua" ziurtatzeko egin zuen ahaleginak, gai horri buruzko kazetaritza nagiak eta batzuek geratutako ideologia nazia direla medio, programak iraun zuen kasu faltsuak izan ziren.  Akats nagusia zen programak hazkuntza hertsatzailea eskatzen zuela. Lebensborn umatze hertsagarriko programa zela jakinarazi zuten lehen istorioak Revue aldizkari alemanean aurki daitezke. Aldizkariak etorkizuneko gaiari buruzko serie bat argitaratu zuen. [beharrezko hitzordua]

Programak Aryango populazioaren hazkundea sustatzeko asmoa zuen, herrialde okupatuetako soldadu alemanen eta emakume nordikoen arteko harremanak sustatuz.  Lebensbornera sartzea mugatu egin zen, nazismoaren politika eugenesiko eta arrazazko nordikistekin bat etorriz, zeinak hazkuntza selektibo gainbegiratua dei baitezakete.  Aurkitu berri diren erregistroek eta lebensborn haurren eta haien guraso batzuen etengabeko lekukotzak erakusten dute SSko zenbait gizonek haur anai-arrebak egin zituztela Himmlerren Lebensborn programan. Programaren aldian, zurrumurru handiak egin ziren Alemanian.

Autolaguntzako taldeak eta ondorioak 
Lebensbornetik bizirik atera zirenentzako laguntza, aintzatespena eta justizia askotarikoak izan dira.

Norvegian, guraso alemanek Norvegiako amengandik jaiotako haurrak ustez jazartuak, bortxatuak, abusatuak eta gobernuak jazarritakoak izan ziren gerraren ondoren, eta erakunde mentaletan jarri ziren. Norvegiako gobernua Lebensborneko haurrak Alemaniara, Brasilera eta Australiara deportatzen saiatu zen, baina ez zuen arrakastarik izan. Lebensborn haur talde batek kalte-ordaina eskatu zion Norvegiako gobernuari, tratu txarren konplizetzat jotzen baitzuten. 2008an, Giza Eskubideen Europako Auzitegiari egindako kasua ezetsi egin zen, gertaerak aspaldi gertatu baitziren, baina bakoitzari Norvegiako Gobernuaren 8.000 librako ordainketa eskaini zitzaion.

2006ko azaroan, Alemaniako Wernigerode hirian, bilera irekia egin zuten Lebensborneko zenbait haurrek, mitoak uxatzeko eta kaltetuak haien jatorria ikertzera bultzatzeko.

Lebensborn-en jarduerei buruzko dokumentu orokorrak Nazioarteko Lokalizazio Zerbitzuak eta Alemaniako Artxibo Federalek kudeatzen dituzte. Lebensborn haurrak identifikatzeko Verein kriegskind. de elkartea (Suchbitten) bilaketa-ahaleginak argitaratu zituztenen artean dago.

Herri-kulturan 
BBC TV World On Fire seriearen 2. denboraldia (2023). Alemaniako Lebensborn programan izena emandako Marga izeneko neska bati buruzko istorioa.

El Corazón Dividido (1954) film britainiarra haur esloveniar baten benetako istorioan oinarritu zen. Mutikoaren aita naziek exekutatu zuten eta ama Auschwitzeko kontzentrazio-eremura erbesteratu zuten. Umea Alemaniara bidali eta bikote alemaniar batek adoptatu zuen. Handik urte batzuetara, ama biologikoari itzuli diote.'

Will Berthold's novel Lebensborn e autore alemaniarra. V. Tatsachenromanek (1958) antolakundearen narrazio aski fikzionalizatu bat kontatzen du.

Spring of Life txekiar telebistako filmak (2000) Sudeten nerabe alemaniar baten istorioa kontatzen du. Sudeten ama izango da Poloniako Lebensborn batean.

AEBetako telebistako filma.' 1986koa, Of Pure Blood, Hirugarren Reicheko ugalketa-instalazio horiei buruzkoa da, baita Lee Remick-en "Alicia Browning" izaeragatik haiek aurkitzeari buruzkoa ere, bera baita haur horietako bat.

Telebistako seriean, The Man in the High Castle, Joe Blake eta Nicole Dörmer lebensborn haurrak ziren hainbat pertsonaiaren artean daude.

My Child Lebensborn bideojokoak BAFTA Games sariak irabazi zituen 2018an, "Game Beyond Entertainment" filmarengatik. Horri esker, gerraren ondoren Lebensborn haurren jazarpena senti dezakete jokalariek.

Kanadako TV X Company programak Lebensborn etxe frantziarra irudikatzen du lehen denboraldian.

Sophie's Choice eleberri eta filmean, semea Lebensborn programan sartzen saiatu da Sophie, arrakastarik gabe.

Jojo Rabbit filmak satirizatu egiten ditu eugenesiaren ahaleginak, Deutsches Jungvolk erakundean begiratutako haur ilehori batzuk antzezten baititu, eta haiek kloi gisa aipatzen baititu.

El manga Elfen Lied-ek programa bat du giza arraza akabatzeko eta Diclonii izenaz ezagutzen den gizatiar espezie batekin ordezteko. Programa honek Lebensborn du izena.

Erreferentziak 

Eugenesia nazia
Testuan alemana duten artikuluak