Abiadurako patinajea lineako patinetan

Gurpil gaineko abiadura-irristaketa edo lineako abiadura-irristaketa abiadura-irristaketaren modalitate bat da, lerroko irristailuekin egiten dena. Lehiakideek pista obalatu batera itzuli behar dute helmugara ahalik eta denbora laburrenean iristeko.

Prestakuntza fisiko eta mental handia eskatzen duen kirola da; beraz, kirol aerobikoa da, oxigeno-erritmo konstanteak behar baititu, eta, aldi berean, eskari anaerobiko handia eskatzen du, proba laburretan une jakin batean eztanda egin behar delako. Indarra, trebetasuna eta erresistentzia konbinatzen ditu. Beti moldatzen dira horrela ibilbide osoari aurre egiteko, ahalik eta azkarren ibiliz, eta helmugako lerroa lehen postuan gurutzatzera eramango duten estrategiak planifikatuz.

World Skate da lerroko patinen gaineko abiadurako patinajearen erakunde gidaria. Bertan, bere batzorde eta lehendakari propioa dago, eta Abiadurako Patinajeko Nazioarteko Batzordea (CIC) deitzen zaio. Kirol honetako nazioarteko lehiaketarik ospetsuena lineako patinen gaineko abiadurako patinajeko Munduko Txapelketa da. Txapelketa hori urtero antolatzen du aipatu txapelketak eta bi urtean behin egiten diren Wolrd Roller Gamesek. Lehen txapeldun ofiziala Estatu Batuak izan zen, Erroman, 1992an, eta gaur egungo txapelduna Kolonbia da. Bi herrialdek irabazi dituzte titulu gehien, 9 Estatu Batuetarako eta 15 Kolonbiarako, Bartzelona Espainian 2019 txapelketaren azken bertsioan txapeldun izan ondoren.

Patinatzailearen ekipamendua

Patinak 
Larruz edo goialdean antzeko materialez egindako bota batez eta behealdean karbono-zuntzez osatuta daude, doikuntza azkarreko uhalekin, lokarriekin eta begiztekin ixten dena. Botan kalitate handiko aluminioz egindako xasis edo xafla bat finkatzen da, kirolari bakoitzari egokitutako neurriarekin, baina arauzko neurri maximoekin. 2012an, karbonoz fabrikatutako xafla berriak merkaturatu ziren, aluminioz egindakoak baino askoz pisu txikiagoa zutenak. Xasisak diametro aldakorreko gurpil kopuru aldakor baten euskarri gisa balio du (legez, 3 edo 4); gurpil horiek 80 eta 110 mm bitartekoak dira, eta, adin-kategoria bakoitzeko, gehienezko neurria dute), poliuretanoz eginak. Azkenaldian, 125 mm-ko 3 gurpil probatu dira, maratoietan erabiliak.

Segurtasun-ekipoa 
Munduko araudi guztiek kasko homologatua erabiltzera behartzen dute.

Aukeran, beste babes batzuk ere erabil daitezke, hala nola belaunetakoak eta eskularru bereziak.

Lehiaketako jantzia 
Airearekiko erresistentzia (adibidez, likra) murriztuko duen ehunean egina, txirrindularitzan erabiltzen denaren antzekoa da. Oro har, osorik erabiltzen da

Irristatzeko instalazioak 
Lehiaketa horiek zurezko lurrez estalitako kirol instalazioetan egiten dira, ez dira abiadura patinajerako berariazkoak, 200 m inguruko harizko obaloa markatzen baitute. Markak plastikozko lau kono dira, eta patinatzaileek pistaren erditik urrunen dagoen aldetik inguratu behar dituzte, lekuz aldatu gabe. Kono horiek modu asimetrikoan kokatuta daude: bihurguneen sarrera markatzen duten biak barrutiaren hondotik hurbilago daude; bihurguneen irteera markatzen duten bi konoak, berriz, zentrotik hurbilago daude.

Pista 
irristatzeko pista batek bi zuzen eta bi bihurgune berdin izan behar ditu, eta bere sokaren luzera ez da 125 m baino txikiagoa izango, ezta 400 m baino handiagoa ere. Bere azalera erretxina berezikoa, granito leundua, zementu leundua, aglomeratu asfaltikoa edo antzeko materiala izan daiteke.

Nazioarteko lehiaketetarako homologatuak izateko, 2003ko urtarrilaren 1etik aurrera eraikitako pistek 200 m-ko luzera eta 6 m-ko zabalera izan behar dute. Pisten arteko desberdintasunak direla eta, batez ere kurben sekzioa eta erradioak, Nazioarteko Patinaje Federazioak homologatutako pisten neurri zehatzak arautu ditu 2006an, bai oinplanoan bai altxaeran, eta sekzio parabolikoko kurbak desagertu dira. Pista-mota hori nahitaezkoa izanen da 2010etik aurrera egiten diren munduko txapelketetarako.

Munduko pistarik altuena La Quiaca hirian (Argentina) zegoen 3452 mnm-tan, eta 2011ko urriaren 5etik aurrera pista altuenak Jujujuy probintziako El Aguilar meatzean aurkitzen du, 3.951 mnm-tan.

Zirkuitu itxia 
Eskuarki, ibilbidea deitzen zaio, eta bi bihurgune baino gehiagoko zoladura-pistan egiten da. Gutxienez 6 m-ko zabalera izan behar du, eta 400-1.000 m-ko luzera duen soka. Munduko txapelketak ospatzeko, soka maximoa 600 m-koa izango da.

200 m-ko zirkuitua ere badago, bihurgune peraltatuak dituena; hau da, bihurguneek barrurantz inklinazio pixka bat dute. Horren barruan, kanporatze-lasterketetan ere lehiatu daitezke puntuak, 200 m, 500 m, 1.000 m eta abar.

Zirkuitu irekia 
Bi punturen artean egiten den ibilbidea, hala nola bi hiriren arteko lineako lasterketa.

Lehiaketa motak

Distantziaren arabera 

 100 m-ko erreien proba

 Banakako erlojuaren kontrako probak: 200 m

 Distantzia laburreko probak (talde-abiadura): 500 m + distantzia eta 1.000 m.

 Sakonera erdiko probak: 3.000 - 5.000 m

 Hondoko probak: 5.000 m, 10.000 m, 15.000 m

 Sakonera handiko probak: 42 km maratoi (zirkuitu irekia)

Baldintzen arabera

Puntuzko lasterketak 
Esprint bat egiten da buelta kopuru jakin batean behin (parte-hartzaileen kopuruaren arabera), irabazleak bi puntu eta bigarrenak puntu bat. Azken itzuliaren esprintean, lehen hiru sailkatuek 3, 2 eta 1 puntu jasotzen dituzte, hurrenez hurren. Lasterkari bat proba amaitu aurretik erretiratzen bada edo kanporatzen bada, metatutako puntuak galduko ditu. Puntu gehien metatzea lortzen duen artekaria da irabazlea. Tarteko eta amaierako esprintetan jasotako puntuen kopuruak aldaketak izan ditu urteetan zehar; puntuazio horiek 2007ko denboralditik aurrera egongo dira indarrean.

Kanporatze-lasterketak 
Itzuli kopuru jakin bat egiten den bakoitzean, proban parte hartzen dutenen kopuruaren arabera, helmugatik pasatzen den azken lasterkaria edo azkenak kentzen dira. Finalerako 3 itzulirik ez badago, pistan gelditu behar da amaieran jokatuko duen lasterkari-kopuru bat (5 edo 10), helmugara iristeko ordenaren arabera sailkatuta.

Lasterketa konbinatuak 
Esprint bakoitzean 3 edo 2 lasterkariren puntuazioa ematen da eta azkena kentzen da. Lasterketa mota honetan, puntuazioa eta kanporaketa txandaka daitezke hainbat itzulitan.

Puntu-kopuru handiena izan eta kanporatu ez duenak gainditu lasterketa.

Taldekako serieko lasterketak 
Patinatzaileek aurrez zehaztutako lasterkari-kopuru jakin bateko taldeak osatu behar dituzte, normalean hiru. Taldearen denbora helmuga zeharkatzen duen bigarren patinatzaileari dagokio, eta ez da nahitaezkoa taldeko kide guztiek proba bukatzea. Era berean, taldekako lasterketak honelakoak izan daitezke:

 Kanporatze-lasterketa: bi ekipo sailkatzeko serieak egiten dira, eta aldi berean ateratzen dira ibilbideko kontrako lekuetatik. Kendu egiten da finkatutako distantzia betetzeko denbora gehien behar duena. Azken seriea irabazten duen taldeak irabazten du.

 Erlojuaren kontra: talde bakoitzak bakarrik egiten du ibilbidea. Ibilbidea egiteko denbora gutxien behar duen taldeak irabazten du

Errelebo-lasterketak amerikar erara 
Taldekako lasterketa da, eta talde bakoitzeko kide bat bakarrik ari da korrika aldi berean. Erreleboa nahitaez zirkuitu edo pistako eremu mugatu batean eginen da, errelebatzen duen patinatzailearen eta errelebatzen duenaren arteko kontaktu baten bidez. Oro har, taldekide bakoitzak egiten duen distantzia ez dago zehaztuta, kide guztiek gutxienez bira bat egin behar dutenean izan ezik.

Banakako erlojuaren kontrako lasterketa 
Patinatzaile bakoitzak 0,5 metroko tartea duen bi lerroren artean kokatzen du bere patinetako bat, eta patinak ez dira mugitzen. Ibilbidea egiteko denbora gutxien behar duenak irabazten du.

Erreien lasterketa 
Ibilbide-zirkuituko zuzen luzeenean egiten da, eta 3 edo 4 erreitan banatuta egon behar du; normalean, 80 m-ko luzera izaten dute. Lehia denboren edo helmugaren araberako sailkapenaren bidez egiten da, 3 lehiakideren arteko finalera iristeko. Oso lasterketa azkarra eta oso teknikoa da abiadura-lasterkarientzat.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Patinajea