Onddo laranja

Onddo laranja (Leccinum aurantiacum) Boletaceae familiako onddoa da. Leccinum generoko jangarri hoberenetakoa da hau, baina lurrin handiagoa duten espezieekin hobeto gelditzen da.

Kapelaren kolore bereko oin pikortsu edo ezkataz estalitako oinagatik bereizten diren Boletus multzo baten taldekoa da.

Gastronomikoki Leccinum generoko espezierik baloratuena den arren, oinaren oinarria kentzea eta espezie usaintsuagoekin nahastea gomendatzen da.

Deskribapena 
Kapela: 6 eta 12 cm arteko diametrokoa. Hasieran globo formakoa, gero hemisferikoa eta azkenean ganbila. Laranja kolorekoa, ilunagoa edo argiagoa, eta fin belusatua. Azala bereizgarria da eta perretxikoaren ertza gainditu egiten du.

Tutuak: Hasieran zurixkak eta gero grisaxkak.

Poroak: Hasieran zurixkak eta gero grisaxkak, finak eta estu.

Hanka: Luzea eta liraina, 8-17 x 1-1,5 cm-koa, zilindrikoa, zurixka; pikortak ditu, hasieran zurixka-zikin kolorekoak izaten dira, eta gero arre-gorrixkak.

Haragia: Zuria, baina airearekin arrosa-lila kolorez tindatzen da, eta gero gris-beltzixka bihurtzen da. Hasieran trinkoa eta gogorra da, baina zahartzean harrotu eta bigundu egiten da. Usain eta zapore atseginekoa da.

Etimologia: Leccinum terminoa latinetik dator, “leccinum” hitzetik, arte azpian haziz, esan nahi du. Aurantiacum epitetoa ere latinetik dator, “aurantium” hitzetik, laranja kolorea, esan nahi du.

Jangarritasuna 
Leccinum generoko onddorik preziatuenetako bat da, baina haragia gehiago belzten da egostean eta itxura likatsua eta ez oso gustagarria hartzen du.

Nahasketa arriskua 
Leccinum quercinum eta Leccinum vulpinum espeziekin nahas daiteke.

Sasoia eta lekua 
Udan eta udazkenean ateratzen da, urki, karpe, makal eta abarren azpian. Oso ohikoa Euskal Herrian, hostoerorkorren basoetan eta baita koniferen azpian ere.

Banaketa eremua 
Ipar Amerika, Erdialdeko Amerika, Europa, Asiako iparraldea.

Galeria

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Leccinum
Onddo jangarriak