Antiautoritarismoaren pedagogia

Antiautoritarismoaren pedagogia XX. mendean sortu zen pedagogia da. Pedagogia honek balore positiboak adierazten dituzten pertsona askeak sortzean datza. Horretarako, beharrezkoa da ulertzea askatasuna helburu eta metodologia bezala.

Testuingurua 
XX. mendera arte, pedagogia arloan, eskola tradizionala eta haren baloreak nagusienak ziren. XX. mendean zehar, pentsamendu zientifikoaren garapena, haurtzaroaren garrantzia eta testuinguru sozial eta politikoak korronte pedagogiko berriak sortzea ekarri zuen. Honetako bat, antiautoritarismoaren pedagogia izan zen. Pedagogia berri honek eskola tradizional honi eta eskola horrek transmititzen zituen baloreei kritika egin zuen. Antiautoritarismoaren pedagogiaren sorrera bi ekosistema desberdinen bidez gertatuko zen, ideien ekosistema (Jean Jacques Rousseau-ren ideiak, anarkismoaren ideiak eta teoria Freudo-Marxisten ideiak) eta ekosistema sozio-politikoa​.

Rousseau-ren hiru ideia nagusi aurkitzen dira antiautoritarismoaren pedagogian: gizakiaren ontasun naturala gizarteak asaldatzen ez duenean, gizaki-naturaren garapenaren askatasuna eta espontaneotasuna eta askea, naturala eta inklusiboa den hezkuntza. Anarkismoaren partetik, norbanakoaren askatasuna eta beraren natura soziala aldarrikatzen du eta gizakiaren ontasuna bermatzeko, gizakiak jasaten duen errepresioa eta kontrola, Estatuaren eta instituzioen aldetik, desagertu behar da, benetako askatasuna lortzeko asmoz. Azkenik, teoria Freudo-Marxistak gizarte berdintsu bat sortzeko proletargoaren askatasuna eta sexualitate askatasuna behar dela esaten zuen.

Ekosistema sozio-politikoan, hainbat gertaera historikoak batzen dira. II. Mundu Gerraren trauma eta kontzentrazio esparruak, sobietar iraultzan jarritako itxaropenen galera eta burgesia klasea defendatzen zuen demokrazia burgesaren kontrako salaketa. Horregatik, gertaera hauetan ikusitako gizakiaren gaiztakeria desagerrarazteko korronte berri bat beharrezkoa zela ikusi zen, gizakiaren ontasun naturala eta askatasuna bermatzen zuen korrontea, bereziki​.

Autore Garrantzitsuenak

Alexander S. Neill 
1927. urtean Summerhill eskola sortu zuen Ingalaterrako hegoaldean. Neill-en ideiak bere eskolarentzako bi printzipio antropologikoetan oinarritzen ziren: jaiotzetik gizaki guztiak onak garela eta helburua zoriontasuna eta ontasuna dela. Neill-en ustez, ontasuna hezkuntzaren oinarria da eta helburua zoriontasuna.

Eskola honetan garatzen de hezkuntzan, maitasuna eta errespetua bizikidetasunaren oinarriak dira, zoriontasuna helburu nagusia da, gorputzari eta sexualitateari garrantzia handia ematen zaio eta gizakia naturalki ona dela defendatzen da. Ez daude kalifikaziorik ezta azterketarik, ez da beharrezkoa klasera joatea, ikasle guztiak parte hartzen duten eta eskolan gertatzen den guztia adosten duen asanblada bat dago, zigorrik gabeko lana sustatzen da eta berdintasuna dago helduen eta gazteen artean​.

Neill-en ustez, haurren arazo asko gaixorik dagoen gizarte honen ondorioz gertatzen dira eta berak planteatzen du, bere eskolan bizi egiten den giro osasuntsua haurren gaiztakeriak eta beldurrak desagerrarazteko terapia bezala.

Francisco Ferrer Guardia 
1901.urtean Eskola Modernoa deituriko eskola irekitzen du Bartzelonan. Eskola honetan aurrera eramaten den hezkuntza askatasun pentsamenduan oinarritzen da. Sexuen eta klase sozialen arteko hezkuntza gertatzen da, azterketak eta zigorrak deuseztatzen dira eta naturari garrantzia handia ematen zaio. Haurrek ekintzak eta jolasak egingo dituzte aire zabalean eta hezkuntza honen ardatz bezala beraien bizipenen idazkiak eta iruzkinak izango dira​.

Carl Ransom Rogers 
Rogers 1902. urtean jaiotako psikologo estatubatuarra da. Hurrengo lau ideiak dira hezkuntzari buruzko ideia orokorrak:

1. Norbanako guztiek beraien bizi-posibilitateak eguneratzeko berezko joaera daukate, gizakiaren naturalki ikasteko gaitasunean adierazten dena. Gaitasuna aktibatzen da norbanakoa bere burua segurua ikusten duenean, askatasun giroa aurkitzen duenean eta positiboki baloratuta dagoenean​.

2. Ez direktibotasuna gizakien hartu-eman guztietan agertu behar den printzipioa da eta, bereziki, hezkuntzan. Horrela inork ez du hartuko bere eskuetan beste pertsona baten garapen pertsonala eta hezkuntza. Inork ez du ikasten presio baten azpian​.

3. Hezituan oinarritutako ikaskuntza garapen pertsonala eta ezagutzen barneraketa ez da gertatzen hezituaren esperientziaren bidez lortuta ez badago. Inork ez du esanahiak inposatu behar eta inork ez du zerbait esanguratsua ikasten bere esperientziaren bidez ez bada​.

4. Hezitzaileak hezituen bulkada optimizatzaileak garatzen lagundu behar die enpatia, konfiantza eta egiazkotasun baloreak erabiltzen.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Pedagogia