Esloveniarren, Kroaziarren eta Serbiarren Estatua

{{Antzinako herrialde infotaula|izena=Esloveniarren, Kroaziarren eta Serbiarren Estatua|izena bertako hizkuntzan=Држава Словенаца, Хрвата и Срба (Država Slovenaca, Hrvata i Srba) (serbiera)  Država Slovencev, Hrvatov in Srbov (esloveniera)  Država Slovenaca, Hrvata i Srba (kroaziera)|hasiera urtea=1918ko urritik|amaiera urtea=1918ko abendura|gobernua=Autoproklamatutako gobernua|bandera=Flag_of_the_State_of_Slovenes%2C_Croats_and_Serbs.svg|armarria=Coat_of_arms_of_Croatia_(State_of_Slovenes%2C_Croats_and_Serbs).svg|nongo=Esloveniarren, Kroaziarren eta Serbiarren Estatua|gert1=Austria-Hungariaren independentzia|gert2=Serbiar, Kroaziar eta Esloveniarren Erresumarekin batasuna|gert1 data=1918reko urriaren 29an|gert2 data=1918 abenduaren 1a|a1=Estiriako Dukerria|o1=Jugoslaviako Erresuma|o1 bandera=Flag_of_the_Kingdom_of_Yugoslavia_(state).svg|hiriburua=Zagreb|hiriburu mota=Hiriburua|hizkuntza=esloveniera, kroaziera eta serbiera
Beste hizkuntzak aleman, italiera eta hungariera|erlijioa=Katolizismoa|ordu eremua=UTC+1|garai historikoa=*XX. mendea
Lehen Mundu Gerra 1918reko urriaren 29 - 1918ko azaroaren 11
Gerrarteko garaia 1918ko azaroaren 11 - 1918ko abenduaren 1|a1 bandera=Flag_of_Styria_(state).svg|a2=Karintaiko Dukerria|a2 bandera=Flag_of_Carinthia.svg|a3=Karniolako Dukerria|a3 bandera=Flag_of_Krain.svg|a4=Kroazia-Eslavoniaren Erresuma|a4 bandera=Flag_of_the_Kingdom_of_Croatia.svg|a5=Dalmaziako Erresuma|a5 bandera=Flag_of_Kingdom_of_Dalmatia_(1852-1860).svg|a6=Bosnia eta Herzegovinako probintzia inperiala|a6 bandera=Flag_of_Bosnia_(1878%E2%80%931908).svg|mapa testua=Esloveniarren, Kroaziarren eta Serbiarren Estatuako kokapana mapan|mapa=Locator_map_of_the_State_of_Slovenes%2C_Croats_and_Serbs.svg}}
Esloveniarren, Kroaziarren eta Serbiarren Estatua ( SHSren Estatu gisa laburtua) Lehen Mundu Gerraren amaieran Austria-Hungaria erori ostean sortu zen iraupen laburreko estatua izan zen , eta zati batzuek osatzen zuten. monarkia non hego eslaviar herriek biztanleriaren gehiengoa osatzen zuten. Estatu honek hilabete bat baino apur bat gehiago iraun zuen ( 1918ko urriaren 29tik abenduaren 1era ) eta serbiar, kroaziarren eta esloveniarren erreinuan sartu zen . Nazioarteko eremuan epe laburrean egon zenean, SHS Estatua Serbiako Erresumak soilik onartu zuen ofizialki .
 Izena 
Esloveniraz Estatua ezaguna zen Država Slovencev, Hrvatov in Srbov bezala, kroazieraz Država Slovenaca, Hrvata i Srba bezala eta serbieraz Држава Словенаца, Хрвата и Срба o Država Slovenaca, Hrvata i Srba bezala.

Estatuaren izenak aipatzen dituen serbiarrak Austro-Hungariako Inperioko lurraldeetan bizi zirenak dira : Bosnia eta Herzegovina , Vojvodina , Kroazia-Eslavonia ( Sirmia barne ) eta Dalmazia , Kotor badia eta Montenegroko itsasertza barne . Spič -era , Bartik gertu, ez Serbiako Erresumako populazioetara (gaur egungo Ipar Mazedonia , Serbia, Montenegro eta Kosovok osatzen zutena ).

 Aurrekariak 

Inperioko hego eslaviar diputatuek 1917ko maiatzean onartu zuten " Maiatzeko Adierazpena " delakoa , eta bertan Jugoslaviako Estatu bat osatzeko nahia adierazi zuten Inperioaren barnean, Karlos enperadorearen begiruena izan zuen plana .  

1918 hasieran Potentzia Zentralei abantaila militarra izan arren Errusiaren kapitulazioa, Ukraina berria, Errumania , Parisen udaberriko ofentsiban lehen garaipenak eta Aliatuek Austro-Hungariako Inperioaren zatiketari eusteko errezeloa izan arren. , honek gero eta barne krisia jasan zuen.  Neurri handi batean, herrialdean dauden nazionalismo ezberdinen atsekabea dela eta, Hegoaldean Zisleithanian politikari esloveniarren diskriminazio sentimenduan islatu zen, Kroaziako biztanleriaren lurraldeen banaketaren aurka. haren eta Transleithaniaren artean eta Bosnia-Herzegovinaren egoeran.  Martxoaren hasieran, Austria-Hungariako serbiar, kroaziar eta esloveniar alderdi ezberdinetako ordezkarien lehen bilerak egin ziren Zagreben, Austriako gorteetako alderdi horietako diputatuen ekimenez (" deitzen dena". Jugoslaviako kluba").  Ausente ziren indar nagusien artean Kroazia-Serbiar Koalizioa , eskualdeko gobernuan, eta Kroaziako Nekazarien Alderdia zeuden .  Horiek martxoaren 3an hiru erkidegoentzako estatu independente eta komun bat osatzeko nahia adierazten zuen aldarrikapena egin zuten. Bilerak batzorde bati ere kargu egin zion «kontseilu nazionala» prestatzea, apirilaren 21-22an harekin bilduko zena.  Bilera berri hau ez zen egin baina, udan zehar, Inperioko hegoaldeko lurraldeetan juntan integratuko ziren hainbat organo eratu ziren, gobernuan zegoen Kroazia-Eslavonia koalizioak aurka jarraitu zuena .  

Irailaren 14an Zagreben egindako bilera berri batek balio izan zuen Austro-Hungariako Atzerri ministroak aliatuei aurkeztutako bake baldintzak baztertzeko eta urriaren 5eko Junta Nazionalaren bilerarako azken eguna finkatzeko.  

Aurreikusitako dataren bezperan, bilduko zen organo berrian sartzea erabaki zuten Kroazia-Serbiar koalizioko kideek, baita sozialdemokratak eta Kroaziako Nekazariek ere.  1918ko urriaren 5, 6an egindako lehen prestaketa saioaren ostean, Zagreben "Esloveniar, Kroaziarren eta Serbiarren Kontseilu Nazionala" eratu zen, Inperioaren hegoaldeko lurraldeen gobernu eraginkor.  Urriaren 19an, borrokak amaitu aurretik, behin-behineko konstituzioa aurkeztu zuen. Juntaren helburua ez zen Inperioko hego eslaviar hiztunen biztanleria duten lurraldeek esklusiboki osatutako estatu independente berri bat eratzea, hauek Serbia eta Montenegroko erresumekin batzea baizik eta "Jugoslaviako" estatu berri batean. 

Urriaren 21ean Woodrow Wilson AEBetako presidenteak 4. austro-hungariar bake proposamenak baztertu zituen eta hurrengo egunean manifestazio handiak egin ziren Zagreben Juntaren alde.  Hurrengo egunetan, harremanak izan ziren Kroazia-Eslavoniako legezko Gobernuarekin eta hirian kokatutako tropa inperialen buruzagiekin.  Enperadoreari leialtasun zina kentzea eskatu eta berehala lortu zuten.  Hilaren 28an, Gyula Andrássy konde Austro-Hungariako Atzerri ministro berriak eta azkenak bere bake proposamena aurkeztu zion.Ameriketako Estatu Batuak , Kroaziaren debekua enperadorearekin elkartu eta bere onarpena lortu zuen bitartean autonomoki jarduteko eta Zagrebeko komandante militarrak, azkenean, Juntaren aginteari aurkeztu ziren, hurrengo egunean Sabor bilera prestatzen ari zena .

 Historia 
Estatua Zagreben aldarrikatu zen 1918ko urriaren 29an. Bere organo legegilea Kontseilu Nazionala edo Kontseilua ( Narodno vijeće ) izan zen, 1918ko urriaren 6an sortua  eta eragin handikoak ad hoc eratua. garaiko politikariak. Sabor kroaziarra , Kontseiluaren agintea onartu ondoren, desegin zen.  Presidentea esloveniar bat zen, Anton Korošec , eta bi presidenteordeak, Svetozar Pribićević eta Ante Pavelić (ez nahastu Ante Pavelić , 1941ean sortutako Kroaziako estatu naziaren buruzagia ), serbiarrak eta kroaziarrak ziren, hurrenez hurren.  Hasierako zalantzak izan arren, Serbiako gobernuak azaroaren 8an onartu zuen Zagrebeko juntaren agintea.  

Independentzia aldarrikapenaren egunean bertan, Junta saiatu zen lurraldeko unitate militarren kontrola eta leialtasuna bermatzen.  31n Juntak atzerrian estatu ordezkaritza eman zion Jugoslaviako Batzordeari eta aliatuei eraketaren berri eman zien. 

Estatu berriaren asmoa antzinako Austria-Hungariako Inperioko lurralde guztiak barne hartzea zen, esloveniarrak, kroaziarrak eta serbiarrak bizi zirelarik. Hala ere, Voivodinako serbiarrek (Baánato, Baánka eta Baranja eskualdeak barne) hau arbuiatu eta Novi Saden euren administrazio propioa eratu zuten «Serbiako Kabinete Nazionalaren» agintaritzapean. Voivodina 1918ko azaroaren 25ean batu zen Serbiako Erresumara. Hori baino egun bat lehenago, 1918ko azaroaren 24an, Syrmia eskualdea, hasieran Estatuaren zati zena, banandu egin zen eta Serbiako Erresumarekin bat egin zuen.

Bere armada gerrako irabazleei kalteak konpontzeko entregatu behar ez izateko, enperadoreak KuK Kriegsmarine osoa eta merkataritzako flota, bere portu, armategi eta kostaldeko gotorleku guztiekin, Estatuko Kontseilu Nazionalari laga zizkion (1918ko urriaren 31). Horrela, jakinarazpen diplomatikoak bidali zizkieten Frantzia, Erresuma Batua, Italia, Estatu Batuak eta Errusiako gobernuei, Kontseiluak austrohungariar flota osoa hartu zuela jakinaraziz. Jakinarazpena beranduegi bidali zen: komando italiar batek Viribus Unitis SMS ontziari eraso eta hondoratu zion Polan, Batzarreko ordezkariei entregatu eta gutxira. Gainerako flota Italia, Frantzia eta Britainia Handiaren artean banatu zen.

Azaroaren 6tik 9ra bitartean, Genevako Batzordetik, Serbiako Gobernutik eta Jugoslaviako Batzordetik bidalitakoen arteko elkarrizketetan, estatu berria Serbiako erresumarekin bateratzea erabaki zen, Montenegrorekin lehenbailehen batzeko nahia aldarrikatu zen, eta Gobernu bateratu berri bat sortzea erabaki zen, bi estatuetako gobernuak desegitea ekarriko ez zuena, baizik eta haien botereak murriztea. Zenbait politikari serbiar nabarmenen oposizioaren aurrean, ordea, 14an Koroseci jakinarazi zion lortutako akordioa hausteko asmoa zuela.

Aliatuek gobernu hau gerra-harrapakina kentzeko katramilatzat hartu bazuten, estatu neutralek adierazi zuten ezinezkoa zela estatu baten subiranotasuna, hau da, lurraldearen kontrola, onartzeko funtsezko ezaugarria frogatzea. Gobernua ez zen nazioartean onartua izan 1918ko azaroaren 24an Kontseilu Nazionalak Serbiako Erresumarekin (Montenegroko Erresumarekin, Voivodinarekin eta Syrmiarekin bat egin zuena) elkartzea eta 1918ko abenduaren 1ean Serbiar, Kroaziar eta Esloveniarren Erresuma osatzea erabaki aurretik, bere presidente Korošecek Genevan Nikola Pašić Serbiako lehen ministroarekin eta erbesteko Jugoslaviako Batzordeko ordezkariekin lortu zuen akordioari uko eginez, bi estatuen batasun kuasi-konfederalerako, batez ere bere lurraldearen zati bat Italiak inbaditzeko mehatxuaren ondorioz.

Zagrebeko Gobernua ez zen gai izan lurraldea kontrolatzeko behar ziren indar armatuak biltzeko eta inguruko potentzien aurrerapenen aurka egiteko, eta Serbiako Armadaren laguntza eskatu behar izan zuen. Nekazariak, matxinada betean, lurjabeen etxaldeak okupatu zituen, eta frontetik zetozen soldaduek, berriz, izu-sentsazioa sortu zuten klase dirudunen artean. Dalmazian beren martxa hasi zuten italiar unitateen barne-desordenak eta aurrerapenak mehatxaturik, azaroaren 4an, batzarrak serbiar unitate erregularrak bidaltzeko eskatu zuen, estatu berriaren patua zigilatuz.

Azaroaren 16an, Zagrebera Alexandro Serbiako erregeordearen ordezkari gisa iritsi eta egun gutxira, Juntaren laguntza militarraren eskaerei erantzuteko, eta Juntarekin lehen desadostasun politikoak izan ondoren, Dušan Simović teniente koronelak Genevako elkarrizketei eta bere ondorioei buruzko informazioa eman zion batzar isolatuari, ordurako baliogabetuta baitzeuden.

23 eta 24an, Serbia eta Montenegrorekin bateratzea bizkortzen saiatzen ari zen Pribicevic buru zuen Batzordearen bilera batean, Dalmaziaren mehatxua agertu zen, Batzordeak bost eguneko epean Estatuen bateratzea onartzen ez bazuen. Bilerak zazpi kideko komite bat aukeratu zuen, Stjepan Radic aurka zuela, 28 ordezkariko ordezkaritza bat, Belgradera joateko eta herrialdeen bateratzea aztertzeko.

Pribicevicek eta bere jarraitzaileek Belgradera joatea erabaki zuten azaroaren 27an, eta ordezkari gehienak, geroago Serbiako hiriburura joango zirela sinetsita, Zagreben geratu ziren. Ordezkariak 28an iritsi ziren Belgradera, eta laster akordio batera iritsi ziren Serbiako erregeordearekin eta Gobernuarekin, azaroaren 24ko Batzorde Nazionalaren bileraren ondorioak aurkezteko. Erregeordeak estatu jugoslaviar bateratu berriaren eraketa aldarrikatuko zuen. Ordezkaritzak ez zituen aintzat hartu Batzarraren aurreko bileran jasotako jarraibideak. Abenduaren 1eko arratsaldean izan zen azkenean bateratze-zeremonia.

Ordezkaritzaren zati txiki bat Belgraden zegoen bitartean, Gobernu bateratu berria koordinatzeko, Batzordea abenduaren 28an desegin zen. 1918ko abenduaren 20an, Jugoslaviako lehen kabinetea eratu zen, ministroen artean Batzordeko hamar kide ohiekin.

 Kanpo estekak 

Serbiako historia
Kroaziako historia
Bosnia-Herzegovinako historia
Esloveniako historia
Montenegroko historia
XX. mendean desagertutako herrialdeak
Balkanetako desagertutako herrialdeak
Austria-Hungaria ondorengo herrialdeak
 Serbiarren, Kroaziarren eta Esloveniarren erresuma 

 Estatuaren eraketa 
Inperio Zentralen berehalako porrotaren aurrean, Karlos enperadorearen onespenarekin, Zagreben egoitza zuen batzorde nazional bat sortu zen, monarkiako politikari jugoslaviarrak bildu zituena, Jugoslaviako Batzordeak atzerrian Serbiako Gobernuarekin hitz egiten jarraitzen zuen bitartean, Nikola Pašić politikari beteranoa buru zuena. Nekazariek herrialde berrian botoa emateko eskubidea lortu zuten eta Kroaziako Nekazarien Alderdia nabarmen hazi zen. Serbiako Gobernuak ez zuen bere plan federalistekiko enpatia handirik erakusten, eta porrot militarrekin eta Errusia Zarista babesa galtzea gertatu zen, 1917ko otsaileko iraultzaren ondorioz.

Enperadoreak Inperioaren desintegrazioa saihesteko saiakerak egin zituen arren, Zagrebeko batzarrak hegoaldeko lurralde eslaviarren independentzia aldarrikatu zuen 1918 urteko urriaren 29an.1918ko azaroaren 18an, Montenegroko batzar iraultzaile berriak erresumaren eta Serbiakoaren arteko batasuna aldarrikatu zuen.

Azkenik, 1918ko abenduaren 1ean, Zagrebeko batzorde nazionaleko ordezkaritza bat Belgradora joan zen, eta Serbiako printze erregeorde Alexandrori Estatuko buruzagitza eskaini zion, honek Serbiar, Kroaziar eta Esloveniarren Erresuma berria aldarrikatu zuelarik.

Estatuak denbora behar izan zuen Entearen errekonozimendua jasotzeko. Batasuna ez zen erraza izan, eta abenduaren 5ean jada Zagrebeko herritarren eta serbiarren tropen arteko talkak gertatu ziren. 1919an, Kroaziako lurraldean zegoen nahigabea handitu egin zen, Radicek independentziaren aldeko 167 667 sinadura biltzeko adina.

 Herrialde berriko lurraldeak eta biztanleria 

 Lurraldeak 
Erresuma berria Serbiako Erresumatik eta Montenegroko Erresumatik independenteak ziren antzinako Estatu monarkikoetatik sortu zen, horietatik batzuk eskuratu berriak ziren (otomandarrak izan ziren 1912-1913ko Balkanetako gerretara arte), baita antzinako Austria-Hungariako Inperioaren zati izandako lurralde zati handi bat ere. Estatu berrira igarotako Austria-Hungaraiako lurreak honako hauek ziren: Kroazia, Eslovenia eta Voivodina, inperioaren zati hungariarrekoak; Carniola, Estiriako zati bat eta austriar aldeko Dalmazia gehiena, Bosnia eta Herzegovinako probintzia inperialaz gain. Gainera, Bulgariak, munduko guduan garaitua, hirurogeita hamar mila pertsona inguruo enklabe batzuk eman behar izan zituen.

Karintia probintzian egindako plebiszitu batek (1920ko urriaren 10ean), Austrian jarraitzea erabaki zuen, nahiz eta Jugoslaviako okupazio militarra egon. Italia eta Jugoslaviaren arteko muga Rapalloko Tratatuan finkatu zen (1920ko azaroaren 12an). Zadar dalmaziar portua eta dalmaziar uharte batzuk Italiari eman zitzaizkion, 1915eko Londreseko Itunean agindu zitzaizkionak. Rijeka hiria hiri-estatu libre izandatu zuten, baina laster Italiak okupatu eta erantsi zuen, 1924an. Italiako muga tentsioek jarraitu zuten: alde batetik, italiarrek kostalde dalmaziarreko eremu gehiago eskatzen zituzten; bestalde, Jugoslaviak, Istria penintsula eskatzen zuen, Austriako antzinako kosta-probintziaren zati bat, Italiari erantsia, baina kroaziar eta esloveniar biztanle ugari zituena (milioi erdi inguru). Muga errumano-jugoslaviarra Banatoa bi herrialdeen artean banatuz marraztu zen, bi nazioetan gutxiengoak utziz. Albaniar muga, gerra balkanikoen garaitik eztabaidatzen zena, 1926an finkatu zen azkenean; kultura albaniarreko milioi erdi pertsona Jugoslaviako erresuman utzita. Guztira, herrialde berriak 247 542 kilometro karratuko azalera zuen.

 Biztanleria 
Herrialde berriak hamabi milioi pertsona inguru zituen sortu zenean. Gizartea nagusiki landatarra zen: 1931n, hiru hirik baino ez zituzten ehun mila biztanle baino gehiago, eta beste lauk berrogeita hamar mila baino gehiago zituzten. Gizartearen % 8,1 baino ez zen bizi 20.000 biztanle baino gehiagoko udalerrietan, eta ehuneko hori gutxi hazi zen gerra-arteko garaian.

Aldi horretan biztanleriaren hazkundea oso handia izan zen, Europako handienetako bat, urteko % 1,45eko bataz bestekoarekin. Industriak eta nekazaritzatik kanpoko lanpostuek hazkunde txikia izan zutenez, biztanleria hazkunde handiak gainpopulazioa eragin zuen herrietan, non bizi-maila miseriakoa zen. Biztanleria-hazkunde handienak herrialdearen hegoaldean izan ziren, eta hegoaldea gunerik txiroa zenez, tentsio politikoak areagotu ziren.

 Estatu berriaren erronkak 
Gobernu berria herrialde berria integratzen saiatu zen, bai politikoki, bai ekonomikoki. Lan hori zaila izan zen, Estatu berrian hizkuntza, nazionalitate eta erlijio ugari zegoelako, eskualdeen historia desberdina zelako eta garapen ekonomikoari dagokionez eskualdeen artean alde handiak zeudelako.

Erresumak erlijio ugari zituen: kroaziarrak eta esloveniarrak nagusiki katolikoak ziren; serbiarrak, ortodoxoak; eta Bosnian eta herrialdearen hegoaldean musulmanak ugari ziren.

Estatuko administrazioa funtsean horrela zegoen antolatuta:zentralista eta federatiboa.

Serbiako Erresumaren hedapenak estatu-sistema zentralizatu bat bereganatu zuen, antzinako erresumako politikari serbiarrentzat naturala zena.Austria-Hungariako jatorriko politikarientzat, batez ere, Kroazia-Eslavoniako kroaziarrentzat, erreferentea munduko gatazkaren amaierara arte ezagututako autonomia-sistema eta austrohungariar dualismoa zen.

Ekonomikoki ere herrialdea ez zegoen egoera onean: antzinako Serbiako Erresumak okupazio gogorra jasan zuen gerran zehar, eta biztanleriaren bosten bat galdu zuen.Guztira, herrialde berriko lurraldeek ia bi milioi biztanle galdu zituzten 1912 eta 1918 bitartean.

 Aldiaren laburpena 
Estatua sortu zenetik 1929aren hasieran errege diktadura aldarrikatu zen arte igarotako hamarkadak lau aldi izan zituen:

 Herrialdearen antolaketa eta zentralismo mailari buruzko eztabaidak (1918-1921).
 Kroaziako eta Serbiako alderdien polarizazioa (1921-1925)
 Alderdi serbiarren desintegrazioa (1925-1927)
 Kroaziarren eta “serbiar austrohungariarren” aurkakotasuna beste taldeekiko (1927-1928)

Ezegonkortasuna kronikoa zen, eta ezein Gobernuk ez zuen lortu lau urteko agintaldia betetzea. Gobernu bakar bat izan zen ordezkatua Legebiltzarrean garaitua izateagatik, garaiko gainerakoak maniobra politikoengatik izan ziren; alderdien arteko azpijokoak, botereari buruzko eztabaidak eta aliantza-aldaketak. Hamarkadako lehen bi hauteskundeak azpijokoan egin ziren, eta azken biak poliziaren presioen eraginpean. Administrazioaren kontrola eta babesa ematen zietenei laguntzeko zuen gaitasuna antzinako erresumako serbiarren (srbijanci), esloveniarren eta bosniar musulmanen esku geratu zen ia denbora guztian. Srbijanci''-ek Ejertzitua eta bankuak ere kontrolatzen zituzten. Funtzionarioak gaizki ordainduta zeuden, ustelak ziren eta austrohungariarrak baino kalitate txarragokoak ziren. Gainera, funtzionario txarrenak politikoki zailenak ziren inguruetara eramaten zituzten (Mazedonia edo Voivodina).

Lurralde guztiek ez zuten presio fiskal bera (altuagoa antzinako lurralde austrohungariarretan, ez zirenak hainbeste suntsitu mundu gerran), ezta lege berak, ez zirenak bateratzera iritsi.

Nekazariek, biztanleriaren hiru laurden baino gehiago zirenak, ez zuten politikoki kontatzen. Teorian nekazaritzako alderdiak zirenak ere burgesiak, burokraziak edo intelektualek kontrolatzen zituzten. Kapital pribatuak pisu gutxi zuenez eta Estatuak garrantzi ekonomiko handia zuenez, alderdi ezberdinen arteko borroka izugarria izan zen, hura kontrolatu eta bere helburuetarako erabiltzeko eta, aldi berean, alde batera utzi ziren balizko erreforma sozial eta ekonomikoak.

Azkenik, anafabeltismoa kezkagarria zen herrailde berrian: biztanleriaren %51 analfabetoa zen herrialdea sortu zenean, eta ehunekoa %40ra baino ez zen jaitsi gerra arteko garaian.

Gobernu burokratiko-militarra 
Estatu berriaren aldarrikapena eta 1921ean Konstituzio berriaren onarpenaren artean, herrialde berria antzinako Serbiako Konstituzioak arautu zuen, eta funtzionariek eta Serbiar Armadak administratu zuten, zeinak unitate austrohungariarrak desegin eta bere ofizialak kaleratu zituen.

Nekazari taldeak, bere aldetik, eraldaketa handia jasan zuen gerran: gatazkaren aldaketek eta ideologia berriek eraginda, Estatuaren burgesiarekiko eta burokraziarekiko aurreko mendetasunarekin amaitzeko erreformak eskatzen zituen, zeinak esplotatzailetzat jotzen baitzituen.​ Austria-Hungariako lurraldeetan, berehalako nekazaritza-erreforma eskatzen zuen; Serbian eta Montenegron, berriz, kreditu merkea eskatzen zuen. Nahiz eta Estatuak 1919 hasieran hartutako neurriek​ nekazarien ondoezaren berehalako arrisku politikoa desagerrarazi, gainerako aldian, nekazarien egoera hobetzeko beste batzuk etorri ziren. Landa-lanak egiten dituen biztanleriaren hiru laurden inguru dituen herrialde batean, Nekazaritza Ministerioak ez zuen Estatuko aurrekontuaren % 1 baino gehiago izaten.

Izan zen, ordea, jabetzaren erreforma handi bat, gerraren ondorengo hamarkadan, Austrohungariako antzinako lurraldeei eragin ziena, batik bat. Ehun hektarea baino gehiagoko latifundioak Estatuaren bonoekin desjabetu eta nekazariei eman zitzaizkien, hogeita hamar urte baitzituzten Estatuari konpentsatzeko.

Neurri hori arrazoi politiko eta sozialek eragin zuten, eta ekonomikoki kaltegarria izan zen, Bosnian eta Dalmazian izan ezik: kapital urriarekin eta ustiapen-metodo modernorik gabe jabetza batzuk sortu zituen, eta, gainera, berez nekazari-biztanleria gehiegi zegoen eremu batean enplegatutako langileak murriztu zituen.

Urte hauetan, antzinako Serbiaren alderdi nagusiak, Erradikalenak, bere antzinako zaiketa aurrerakoienaren, Demokraten, aliantza lortu ahal izan zuen, garai honetan lehenengoak baino zentralistagoak zirenak. Aldi horretan, muturrekoak hazi egin ziren, bai zentralisten artean, bai arerioen artean.

1920ko udal hauteskundeak eta 1920ko azaroko batzar eratzailearenak tirabiratsuak izan ziren, baina, oro har, askeak (nahiz eta militarrek, alemaniar eta hungariar gutxiengoek ezin izan zuten parte hartu, eta Montenegroko eta Mazedoniako emaitzak zalantzazkoak ziren) .Herrialdean egiten ziren lehen bozketak ziren, ia bi urteko existentziaren eta sei gobernu bereiziren ondoren.

Konstituzioaren idazketa 
1920ko azaroaren 28ko hauteskundeetan, Radio Kroaziako Alderdi Nekazari Kroaziarrak berrogeita hamar eserleku lortu zituen Batzar Konstituziogilerako hauteskundeetan, parlamentari gehien zituen laugarren alderdia izanik, baina uko egin zion bilkuretara joateari, 1919ko parlamentuaurrekoekin egin zuen bezala.. ere jarrera ez zen oso argia eta aurkakotasun hutsa, uko egiten baitzion kroaziar biztanleriaren lurraldeak Estatu berrian sartzeari eta zein baldintzatan gertatu zen onartzeari, Kroazia-Eslavoniako lehengo parlamentuak onartu bazuen ere.

Bestalde, Nikola Pašić, politikari serbiar nagusiak, bere ideologia panserbiarrari eusten zion, eta bazirudien ez zela gauza Jugoslaviako ideia ulertzeko. Radiudek parte hartzeari uko egiteak, ordea, mesede egin zion: bere politika garatzeko gehiengo nahikoa ematen zion. Kroaziar moderatuekin akordio bat lortzen saiatu zen, baina lortu ez zuenez, azkenean Demokratekin ituna egin zuen diputatu kroaziarren boikotearen aurrean.

Komunistek, eserlekuen hirugarren indarrak, uko egin zioten Konstituzioaren zina egiteari, eta handik gutxira Gobernuak desegin egin zituen, Barne ministroaren hilketa eta Alejandro printzearen aurkako atentatua aprobetxatuz.

Alderdi komunistak intelektual gazteen kide asko erakartzen jarraitu zuen, nahiz eta errepresio gogor baten biktima izan, nahiz eta bere indarrak barruko liskarretan uxatu zituen eta 1922rako talde klandestino marjinala zen.

1920an, Stojan Protire-k, lehen ministroak, konstituzio liberlaren zirriborroa aurkeztu zuen, baina Pašiären Gobernura itzultzeak proposamen horren porrota ekarri zuen, eta haren ordez serbiar administrazio zentralista tradizionala gorpuzten zuen beste bat jarri zen, estatu-egitura aurkariei amore gutxi emanda. Gobernuaren proposamena, funtsean, antzinako Serbiako Konstituzioa eguneratzea zen. Pašić 1921ean Gobernura itzuli zen eta, aldi berean, Kanpo Arazoetako ministro kargua hartu zuen.

Pasicek «Vidovdanen Konstituzioa» ren onarpena, zentralista, lortu zuen. Horretan, Alderdi Demokratako aurkarien babesa jaso zuen, batez ere eredu zentralistaren defendatzaile nagusia zen Svetozar.Laster, ordea, zentralismoaren kontrakoek erreforma konstituzionalak proposatu zituzten, baina ez zuten fruiturik eman. Gehiengo sinple batek onartuta, Konstituzioak Parlamentuaren hiru bosten eskatzen zituen aldatzeko, baina ehuneko hori ez zen inoiz lortu.Herrialdea hogeita hamahiru unitatetan  banatu zen, autonomia gutxirekin, eta Gobernu zentraletik funtzionario desegoki eta batzuetan ustel edo basatiek administratu zuten.

Alexandro 1921eko uztailaren 16an igo zen Jugoslaviako tronura, bere aita, Pedro erregea, hil ondoren.

Pašić-en Gobernu berriak 
Pasicek demokratekin koalizio gobernu bat osatu zuen, baina, hauek ere Radiomekin elkarrizketak izan zituztenean, Pasicek dimisioa eman zuen eta Gobernu erradikal bakarra osatu zuen, 1922ko abenduan JMOren laguntzarekin. 

Pasicek 1923ko martxoan egin ziren hauteskundeetatik sortu zen Parlamentuko alderdirik ugariena izatea lortu zuen, baina ez zuen bakarrik gobernatzea ahalbidetuko zion gehiengo osoa lortu.

Bozketa horietan, oso murriztuta geratu zen Serbiako nekazaritza-talde parlamentarioa, eta komunistak desagertu egin ziren.

Alderdi erregionalistak indartuta atera ziren, baina arazo sozialei aurre egiteko beharra azpimarratzen zutenak ahuldu egin ziren.Kanpainaren ardatza konstituzioa erreformatzeko egokitasuna izan zen. Kroaziarrek, funtsean, horren alde bozkatu zuten, eta serbiarrek, aurka. Horren ondorioz, polarizazio politikoa areagotu egin zen.

Pasicek koalizio bat osatu behar izan zuen berriro, gehiengorik ez zuelako: Radicekin negoziazioak hasi zituen, porrot egin zuten arren, eta Pasicek alderdi txikiagoen unean uneko babesa bilatu zuen 1923ko maiatzean bakarrik gobernatzeko. Horrela, 1923ko hauteskundeen aurreko ezegonkortasun egoerara itzuli zen.Bitartean, Radiredek Gobernu zentralaren aurkako kanpainekin jarraitzen zuen, oraingoan italiar laguntza eskatuz italiar-jugoslaviar krisi larri batean Fiumeko portuaren gainean, serbiarren atsekaberako, uste baitzuten Estatua arriskatzen ari zela Mussolinirekin liskar bat izateko Kroaziako portu baten ondorioz.

Bere idazkaria Estatuaren aurkako konspirazio batean parte hartu zuenean, atzerritarren laguntzarekin, Radiandek herrialdetik ihes egin zuen pasaporte faltsuarekin 1923ko uztailean. Konstituzioa, dinastia eta Gobernua salatu zituen Vienan erbesteratu zenetik.

1923an eta 1924an, Ljubomir Davidović demokratak parlamentuaren boikota amaitzeko eskatu zion Radici, eta honek, azkenean, diputatu kroaziarrak Ganberara bidaltzea erabaki zuen, bere aspaldiko aurkari pasic-aren erorketa errazteko.

Bere posizioaren ezegonkortasunaren ondorioz, Pasicek dimisioa eman zuen uztailean, eta erregeak Davidovianori agindu zion gobernu berria osatzeko, JMOren, Esloveniako Alderdi Popularraren eta demokraten parte-hartzearekin eta nekazari kroaziarren kanpoko babesarekin.

Laster, ordea, Radiredek erregeari, errege-familiari eta armadari egindako kritiken ondorioz, Davidovirezen kabinetea erori egin zen Defentsa ministroaren dimisioagatik, ez baitzituen onartzen. Davidoviudek dimisioa eman behar izan zuen eta Pasicen beste kabinete bati ekin zion. Radic abenduan atxilotu zuten, alderdi komunistaren debekua baimendu zuen legeria beragatik. Erregeak 1925eko otsailerako hauteskundeak deitzea baimendu zuen.

Koalizio serbokroata 
1925eko otsaileko hauteskundeetan, Radići emandako babesa murriztu zen eta erregea gai izan zen Gobernuan parte hartzeko konbentzitzeko. Gobernu barruan, Hezkuntza Saila bere gain hartu zuen azaroan, alderdiko lau kide Pašić-en Gobernuan sartu ondoren. Aldaketa honek ez zuen Radić eta alderdi serbiarren arteko harremana hobetu, baina tentsioa jaitsi zuen aldi baten. Radić eta erregearen arteko harremana, aldiz, adeitsu mantendu zen haren hilketara arte.

Nazkaruta kabineteari egindako kritikekin eta haren xelebrekeriekin, Radićen koalizioko kideek Gobernutik kanporatu zuten 1926ko apirilean. Hilabete berean Pašićek dimititu zuen, bere semearen alde egiteko (ustelkeria leporatua), baina laster Gobernura itzultzeko asmoz, baina abenduan hil zen eta ez zuen lortu.

Radićek bere diputatuak Gobernuan mantendu zituen, udal hauteskundeetan hainbat porrot jaso ondoren aurrekontuaren aurka bozkatzeko mehatxua egin zuen arte. Orduan, Nikola Uzunović lehen ministroak Gobernu berria osatu zuen diputatu horiek gabe, 1927ko otsailean. Uzunović-ek esloveniar klerikalen laguntza lortu zuen, Esloveniar kudeaketa ia guztia bere esku uztearen truke.

Aprilean, hamabi gobernu krisi eta lau kabinete aldaketaren ondoren, Uzunović-ek Velimir Vukićević buruzagi erradikal nagusiari eman zion buruzagitza, eta honek Vojislav Marinković disidente demokrata eta Mehmed Spahoren JMOrekin aliatuta gobernatu zuen, eta erregearen onespenari esker, 1927ko iraileko hauteskundeak bere alde egitea lortu zuen. Hauetan, Vukićević-ek erreadikalen buru mantentzea lortu zuen (galera batzuekin), demokratek babes pixka bat irabazi zuten honi esker, Radić-ek bere botoen herena galdu zuen (baina ia ez zuen eserlekurik galdu), eta gainerako indar erregionalek beren posizioei eutsi zieten. 1928ko otsailean, Vukićević-ek esloveniar populista, erradikal, demokrata, JMO eta Alderdi Alemanare arteko koalizio zabal baina ezegonkorra osatu zuen, Radić-ek erradikalen koalizioa berriz ekiteari uko egin ziolako. Antzinako zentralista, Pribićevićek, Radić-en alde egin zuen hauteskundeen ostean Gobernuaren aurka egiteko.

Radić-en hilketa eta errege diktaduraren preludioa 
Oposiziogileen arteko akordio horren ondorioz, Legebiltzarra gero eta geldialdi eta tentsio handiagoko fasean sartu zen aurkari politikoen artean. Oro har, antzinako austrohungariar menpekoek gero eta sutsuago egiten zioten kontra gobernu zentralak eta harekin batera Estatu osoaren administrazioa eta finantzak kontrolatzen zituen gelatxoari.Posizioa oso gogorra zen, batez ere Radiousena, eta Gobernuak uko egiten zion kontzesioak egiteari, krisia larriagotuz.  

Gobernu koalizioa krisian sartu zen 1928ko hasiera, alderdi serbiarren arteko liskarren ondorioz, eta erregea Radiabirren babesa lortzen saiatu zen, baina ez zuen lortu. Vukiuk gobernuko buru izaten jarraitu zuen, baina Radinuren eta PribioEviaren aliantzak Parlamentua kaoseak murgildu zuen.

Antzinako erresumako politikari serbiarren arukako salaketa gogorrek, Italiarekiko harremanak hobetzea eragozten zuen oposizioaren jarrerak eta nekazaritzako krisiaren hasierak egoera politikoa larriagotu zuten.

1928ko ekainaren 20an, tentsio politikoa eta Parlamentuaren geldialdia amaitu ziren, Pavle bere iloba eta beste parlamentari kroaziar batzuk hil baitzituzten Montenegroko diputatu fanatiko batek, Puniša Račić.

Hiltzaileak hiru diputatu zauritu zituen — buruzagi kroaziarra, heriotzaz — eta beste bi diputatu hil zituen. Radio Zagrebera eraman zuten, baina handik bi hilabetera hil zen (1928ko abuztuaren 8an).

Heriotzen ondoren, oposizioko diputatuak Parlamentutik erretiratu ziren, eta baliozkotasuna ukatu zioten; Konstituzioa indargabetzea eta batzar konstituziogile berri bat deitzea eskatu zuten, eta, aldi berean, programa alderrai eta kontraesankor bati eutsi zioten.

Gobernuaren jarrera, berriz, erabat ezkorra eta itxia izan zen, eta uko egin zion oposizioari amore emateari edo krimena ikertzeari. Erregea bakarrik joan zen, gertakarien larritasunaz jabeturik, hilzorian zegoen Radia ikustera, eta gogoak baretzen saiatu zen.

Gobernua ekainean erori zen, ez hilketengatik, baizik eta nazioarteko kreditu bat lortzeko ezintasunagatik, Nettuneko Akordioak berresteko izan zuen porrotagatik oztopatuta.

Erregea, azkenean, Anton Korošec esloveniarra buru zuen koalizio-gobernu baten alde deliberatu zen. Kabinete honek ez zuen egoera baretzea lortu: Gobernuaren eta oposizioaren arteko adierazpen eta salaketak bata bestearen atzetik gertatu ziren.

Urte amaieran, Vladko Marreeken kroaziarren artean elkar ulertzea posible zela pentsatuz, erregeak Ljubomir Davidovi￮ demokraten buruzagiari aukera eman zion hauteskunde berriei eta Davidoviacen eta nekazarien arteko koalizioari bidea emango zien gobernu krisia sortzeko, Korošecek 1928ko abenduaren 30ean dimisioa eman baitzuen.

Hauteskundeen ondoren, gainerako alderdiek uko egin zioten Kroaziako buruzagiaren eskakizunak onartzeari. Erregeak diktadura erreala ezartzea erabaki zuen, krisi politikoarekin amaitzeko, 1929.96ko urtarrilaren 6an. Herrialdeak historia politiko nahasia izan zuen sortu zenetik, eta hogeita bost kabinete aldatu zituen hamar urtean.

Nazioarteko politika 
Italiak etsaitasun-jarrera izan zuen herrialde berriarekiko, Adriatikoren kontrolaren ondorioz aurkari berritzat hartuz, zeinarekin lurralde batzuk lehiatzen ziren.Gerraosteko lehen urteetan, Istria eta Dalmaziako muga komunari buruzko eztabaida gogorra izan zen bi herrialdeen artean, batez ere Hungariako Fiume portu zaharra edukitzeagatik.

Mussolinik boterea hartu zuenean, Jugoslaviako Gobernua harremanak hobetzen saiatu zen, hiria hartzea onartuz eta 1924ko urtarrilean Erromako itunak sinatuz.

Albania lortzeko borrokak, Jugoslaviak Mussolini entregatzeari uko egiten zionak, bi nazionalen arteko tentsioa areagotu zuen.104 Kroaziako politikariak, 1925etik Gobernuan, Italiarekin uztartzearen aurka zeuden.

Urte hartan, Italiaren aurkako manifestazio bortitzak egin ziren Eslovenian eta Kroazian, eta, ondorioz, Kanpo Arazoetako ministroak barkamena eskatu zion Mussoliniri.

Diferentzia ekonomiko eta juridikoak 1925eko uztailaren Nettuno Akordioetan ebatzi ziren.

Italiarekin zuen harreman tirabiratsuaz gain, Jugoslaviako Estatu berriak Frantziatik gertu egon zen urte hauetan, eta jarrera horri eutsi zion Alemanian Hitler boterera igo zen arte.

Txekoslovakia, Errumania eta Jugoslavia 1919tik aurrera hitzartu ziren hungariar errebisionismoa neutralizatzeko eta Hungarian Habsburgotarrak berrezartzea saihesteko; hiru nazioen arteko akordioak 1920 eta 1921 artean sinatu ziren aldebiko akordioetan gauzatu ziren eta "Entente Txikia" deiturikoa sortzea eragin zuten.

Aldiaren balantzea 
Denborarekin, frogatu zen administrazio berria Austria-Hungariako Inperio zaharrarena baino txarragoa zela, eta horrek nahigabea sortu zuen herrialde honetakoak izandako eskualdeetan. Zerga-sistemak ere ez ziren bateratu, eta, odnorioz, antzinako Austria-Hungariako eskualdeek zerga handiagoak ordaindu behar izan zituzten, diru-bilketa eraginkorragoa baitzen. Hala ere, Mundu Gerran zehar eskualde aberatsenak eta hondaen gutxien jasan zutenak izan ziren. Gobernu zentralak finantzak kontrolatzen zituenez eta gobernu horretan alderdi serbiarrak nagusi zirenez, gehien laguntzen zuten eskualdeetako alderdi politikoak aldi berean espoltatuak sentitzen ziren. Gobernuaren finantza-kudeaketa, gainera, zalantzazkoa zen. Administrazioa, batez ere antzinako erresumako serbiarren esku geratu zena, ez zen gai izan Estatuako biztanleria bezain azkar hazteko (3 milioi Serbian 1912an, 4,5 1913an eta 12 mundu gerraren ondoren). Atzeratua, geldoa, ustela eta nepotismoari emana, Estatuaren zentralismoa antzinako Serbiatik herrialde osora hedatu zen. Administrazioko izendapenak ez ziren hautagaien balioaren arabera egiten, baizik eta Gobernuko alderdiekiko leialtasun politikoen arabera, bereziki erradikalera. Estatu-kontratuak eta herri-lanak neurriz-kanpo eman zitzaizkien antzinako erresumako serbiar enpresei. Gobernu parlamentarioaren aldiaren amaieran, kroaziarrak ez zeuden ia ordezkatuta postu publikoetan, hala nola zerbitzu diplomatikoan, Armadako ofizialetan edo Estatuko funtzionarioetan.

Gainera, 1910eko hautesle-errolda erabil zuten, eta honek ez zuen 1920ko hamarkadako gizartea islatzen. Herrialdearen hegoaldeko eskualdeetan ez zen inoiz bozkatzeko benetako askatasunik egon, eta Monetengron eta Mazedonian errolda Erradikalen alde zegoen. Estatuak izu-kanpaina bat egin zuen eskualde horietan, baita Bosniako zati batean ere. 

Aldi osoan zehar, bost legedi egon ziren, Jugoslaviako lurraldeen jatorri ezberdinen herentzia.

Egoera ekonomikoak eta sozialak ere ez zion mesederik egin herrialde berriari: monetak ez zuen egonkortzea lortu, etxebizitza-arazo larriak zeuden eta espekulazio ekonomikoa ugaria zen. Bestalde, nekazaritzako gainpopulazioak bere horretan jarraitu zuen.

Sistema parlamentarioak porrot egin zuen batasun nazionalerako tresna gisa: ez zegoen alderdi nazionalik, sozialistez eta komunistez gain (babes gutxikoak), erregionalak baino ez ziren. Parlamentarimoak ezin izan zituen herrialdearen arazoak konpondu eta honek talde politikoen arteko liskarrak ekarri zituen, botere-banaketa eta pertsona ospetsuen arteko talkak zirela eta. Alderdien koalizio ezegonkorrak bata bestearen atzetik etorri ziren, izan ere, ez zuten oinarri nahikorik Gobernuan hilabete gutxi batzuk baino gehiago irauteko. Gehiengo nahikoak ez izateak etengabeko koalizioak eskatzen zituen. Alderdi politikoak gehiago bereizten ziren buruzagien nortasunagatik printzipio ideologikoengatik baino. Kroaziako politikariek austrohungariar garaitik jasotako taktika oztopatzaileak mantentzen zituzten, serbiarrek, aldiz, batasunaren zailtasunak gutxietsi zituzten.

Kanpo estekak