Alemaniar Espedizio Antartikoa (1938–1939)

Alemaniar Espedizio Antartikoa (1938 – 1939), Alfred Ritscher Alemaniako Itsas Armadako kapitainak zuzendua (1879 – 1963), Alemaniako Hirugarren Reicharen hirugarren espedizio antartiko ofiziala izan zen, Hermann Göring "Lau Urteko Planerako Mandataria"ren aginduz. Helmuth Wohlque estatuko kontseilariari planifikatzeko eta prestatzeko agindu zioten. Espedizioaren helburu nagusia ekonomikoa zen, batez ere, baleak ehizatzeko estazio bat ezartzea eta Alemaniako baleazale-flota baterako kalak erostea, Reichak industria-olioen, koipeen eta koipe dietetikoen inportazioarekiko zuen mendekotasuna murrizteko. Prestatze-lanak isilpean egin ziren, enpresak ere bideragarritasun-ebaluazioa egin baitzuen eskualde antartikoan 20º Mendebaldetik 20º Ekialdera okupazio bat egiteko.

Prestaketa-lanak 
1938ko uztailean, Alfred Ritscher kapitainak Antartikako espedizio baterako prestaketak egiteko agindua jaso zuen, eta, handik hilabete gutxira, ikerketa topografikoak eta itsasokoak egiteko neurri logistikoak, ekipamendukoak eta antolakuntzakoak gauzatzea lortu zuen. Orduan, balea-olioa zen Alemanian margarina eta xaboia ekoizteko lehengairik garrantzitsuena, eta herrialdea Norvegiako bale-olioaren bigarren erosle handiena zen, urtean 200.000 tona inguru inportatuz. Inportazioekiko eta hurrengo gerrarekiko menpekotasunak Alemaniako dibisa-erreserben gainean presio handiegia egiten zuela jo zen. Otto Kraul bale-ehizako adituaren laguntzarekin, itsas esplorazioak egingo lirateke bale-flota baterako oinarri bat ezartzeko, eta lurraldea kartografiatzeko argazki-prospekzioak egingo lirateke.

Sei hilabeteko prestakuntza-lanarekin, Ritscherrek onartu behar izan zuen Deutsche Lufthansako Zerbitzu Atlantikoko aireontzi eta MS Schwabenland ontzi zaharrak. Programa zientifiko bat egin behar zen itsasertzean zehar, eta azterketa biologikoak, meteorologikoak, ozeanografikoak eta geomagnetikoak berreskuratu. Metodo aerofotogrametriko modernoak aplikatuz, Antartikaren eraginpeko eremu ezezagunen aireko azterketak egingo lirateke Dornier Do J II bi hidrohegazkinekin, Borea eta Passat izenekoekin, eta lurrun-katapulta baten bidez jaurti behar ziren MS Schwabenland espedizio-ontzian. Ontzian eta bi hidrohegazkinetan premiazko konponketak egin ondoren, espedizioko 33 kideak eta Schwabenlandeko 24 tripulazio bat Hanburgotik atera ziren 1938ko abenduaren 17an.

Espedizioa 

Espedizioa Marta printzesaren kostaldera iritsi zen 1939ko urtarrilaren 19an, eta aktibo egon zen Maud erreginaren kostaldean, 1939ko urtarrilaren 19tik otsailaren 15era. 1939ko urtarrilaren 20tik otsailaren 5era bitarteko zazpi estudio-hegalditan, gutxi gorabehera. 350.000 m2 (135.136 2 km) fotogrametrikoki mapatu zen. Lehen ezezagunak ziren izotzik gabeko laku txiki batzuk aurkitu zituzten lurraldearen barruan. Schirmacher izotzik gabeko oasia, orain Maitri eta Novolazarevskaia ikerketa-estazioak dituena, airetik aurkitu zuen Richard Schirmacherrek (berak izendatu zituen bere izenarekin). Hegaldi-poligonoetako inflexio-puntuetan, 1,2 metroko aluminiozko gezi luzeak utzi ziren, 30 cm-ko altzairuzko konoak eta egonkortasuna emateko hiru hego zituztenak, erliebea zuten esbastikekin, alemaniar jabetza erreklamazioak egiteko (inoiz ez zen egin). Beste zortzi hegaldi berezitan ere parte hartu zuen Ritscherrek. Eskualde bereziki interesgarriak koloretako argazkiekin filmatu eta hartu ziren. Ekipoak 600.000 km2 inguruko azalera aztertu zuen. 11.600 bat argazki atera ziren airetik. Schwabenland ontzian eta kostaldeko itsas izotzean ikerketa biologikoak egin ziren. Hala ere, ekipazio eskasak ez zuen baimendu lera-espediziorik izotz-plataformara edo itsasontziak lehorreratzea. Espedizioko kide bakar bat barruko lurraldean sartu gabe egin ziren azterketa guztiak.

10º W eta 15º E arteko eskualdeari Suabia Berria (Neuschwabenland) deitu zion espedizioko buruak. Bitartean, Norvegiako gobernuak jarduera antartiko alemanen berri izan zuen, Ernst Herrmann espedizioko buruaren emazteak Adolf Hoel geologoari informazioa eman ondoren. 1939ko urtarrilaren 14an, Norvegiako gobernuak 20º W eta 45º E bitarteko sektore osoa deklaratu zuen Norvegiako lurraldea zela (Maud Erreginaren Lurraldea), hegoaldeko hedadura zehaztu gabe.

1939ko otsailaren 6an, espedizioa itzulerako bidaian abiatu zen, Antartikako kostatik atera zen eta ikerketa ozeanografikoak egin zituen Bouvet uhartearen eta Fernando de Noronha uhartearen inguruan. Itsas Armadako Goi Agintariak eskatuta, tripulazioko kideak Brasilgo Trindade uhartean lurreratu ziren martxoaren 18an, itsaspekoak urez eta jaki freskoz horni zitezkeen egiaztatzeko, inor konturatu gabe. Lurreratzeko tripulazioa badia txiki batean hondoratu eta erreskatatu egin behar izan zuten. Lurreratzea sekretu zorrotzenean gertatu zenez, Ritscherrek ez zuen gertaera bere azken txosten inprimatuan sartu. 1939ko apirilaren 11n, Schwabenland Hanburgora iritsi zen.

Espedizioak mapatutako ezaugarri geografikoak 

Alemaniako espedizio batek eskualdea lehen aldiz aztertu zuenez, Suabia Berria izena eta bere ezaugarri geografikoei emandako izen alemanak mapa askotan erabiltzen dira oraindik. Espedizioak mapatutako ezaugarri geografiko batzuk ez ziren izendatu 1949 eta 1952 arteko Norvegiar-Britaniar-Suediar Espedizio Antartikora arte, John Schjelderup Giæver. zuzendua. Beste batzuk 1958-1959ko Espedizio Antartiko Norvegiarrak hartutako airetiko argazkietatik atera ondoren izendatu ziren.

Ebaluazio zientifikoa 
1942ra arte, Otto von Gruberrek Suabia Berriaren ekialdeko mapa topografiko xehatuak egin zituen 1:50.000 eskalan eta aztertutako lurralde guztien mapa orokorrean. Aurkitu berri ziren eremuen artean, besteak beste, Kraul mendiak zeuden, baleak ehizatzen aditua zen Otto Kraul pilotuaren omenez izendatuak. Bigarren Mundu Gerrak eten egin zuen Suabia Berriko mendebaldeko emaitzen ebaluazioa, eta aireko 11.600 argazki zeiharretatik asko galdu ziren gerran. Ritscherrek argitaratutako irudi eta mapez gain, airetik ateratako 1.100 argazki baino ez ziren bizirik atera gerratik, baina 1982ra arte ez ziren aurkitu eta ebaluatu. Ikerketa biologiko, geofisiko eta meteorologikoen emaitzak 1954tik 1958ra bitartean gerra amaitu ondoren bakarrik argitaratu ziren. Ritscher kapitainak hegazkin hobetuak eta arinagoak prestatu zituen, baina inoiz ez zen egin Bigarren Mundu Gerraren ondorioz.

Pertzepzio publikoa 

Sekretu handiaren ondorioz, eta prestatzeko nahiko denbora gutxi zegoenez, enpresak ihes egin zuen edozein arreta publiko aurreraturi, MS Schwabenland oharkabean ontziratu zen heinean.

Espedizioaren lehen txostena Lurmutur Hiritik bidali zitzaion telegrafoz Helmut Wohlthat-i, eta hark prentsa-ohar bat argitaratu zuen 1939ko martxoaren 6an. Britainia Handian Daily Telegraphek eta AEBetan New York Timesek Norvegiako okupazioari buruz aipamenak egitean espedizioaren berri eman zuten, eta Hanburgoko tokiko prentsak bakarrik jaso zuen espedizioa Alemaniara itzuli zela. 1939ko maiatzaren 25ean, Berliner Illustrirte Zeitung aldizkariak eskala txikiko mapa bat argitaratu zuen mendi estaligabeen eta hegaldi-poligonoen gainean, espedizioko buruaren baimenik gabe. Franz Preuschoff aireontzien mekanikariak marraztu zuen mapa, eta "Preuschoff mapa" deitzen zaio. Mapa hori Antartikako 1939ko 1:10.000.000 eskalak omapan sartu zuen E. P. Bayliss kartografo australiarrak.

Espedizioaren erreferentzia bat Berlingo Lorategi Zoologikoan argitaratu zen, pinguino enperadorearen kaiolaren aurrean. Lufthansako Rudolf Mayr hegaldi-kapitainak, Franz Preuschoff hegaldi-mekanikariak eta Erich Barkley zoologoak harrapatu zituzten pinguinoak, eta 1939ko apirilaren 12an iritsi ziren Cuxhavenera. Ernst Herrmann espedizioko geologoak herri-zientziari buruzko liburu bakarra argitaratu zuen 1941ean audientzia zabal batentzat. Hurrengo hamarkadetan informaziorik ez zegoenez, mito eta konspirazio-teoriak garatu ziren Suabia Berriko espedizioaren inguruan.

Alemaniak Suabia Berria izeneko Sektore Antartiko Alemaniarra ezartzeari buruzko dekretu bat eman zuen 1939ko abuztuan espedizioa itzuli ondoren, baina inoiz ez zen aurrera egin eskualderako lurralde-erreklamazio ofizialik. 1945ean bertan behera utzi zen eta ordutik ez du inork berrartu. Alemaniak ez zuen ehiza-estaziorik edo bestelako egitura iraunkorrik eraiki Antartikan Georg-von-Neumayer basera arte. Estazio hori 1981ean ezarri zen. Egungo Neumayer-Station III ere eskualdean dago.

Suabia Berria Maud Erreginaren Lurraldeko eremu kartografikoa da orain, eta Norvegiak kudeatzen du mendeko lurralde gisa Tratatu Antartikoaren Sistemaren bidez.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Maud Erreginaren Lurraldearen eskualdeak
Antartikaren historia
Alemania eta Antartika