Ingurumen-kimika

Ingurumen-kimika, pertsonaren ongizaterako, arazoen azterketari eta gizakien kontserbazioaren ezarpenari, Ingurumen, kimika aplikatzea da.  Ingurumen globalean edo bere edozein ataletan, gertatzen diren prozesu kimikoak aztertzen ditu: lurzorua, ibaiak eta aintzirak, ozeanoak, atmosfera, baita giza jarduerek gure ingurunean duten eragina eta horrek dituen arazoak eta arrazoiak ere. Atmosferaren kimika, nazioarteak ekologismoaren tesiei arreta handiagoa ematen dien heinean (berotegi-efektuko gasen isurketak murrizteko Kyotoko protokoloa bezalako nazioarteko akordioekin), gero eta garrantzi handiagoa hartzen ari den diziplina da.

Diziplina horren garapenak klorofluorokarburoen erabilera zabalak ozono geruzarentzat izan zituen ondorio larriak erakutsi zituen. Euri azidoarekin izandako esperientzien ondoren, ingurumen-kimikaren eta ingeniaritza kimikoaren konbinazioak lantegietako isuriak mugatzeko tratamenduak garatu ziren.

Ingurumen-kimikak kutsatzaile antropologikoen isurketaren ondorioz kontinenteetako eta itsasoko ur masetan gertatzen diren prozesu, erreakzio, bilakaera eta elkarreraginak ere jorratzen ditu. Era berean, isurketa horien tratamendua aztertzen du haien karga kaltegarria murrizteko.

Kimika iraunkorra edo kimika berdea deritzonaren eta ingurumena zaintzearen artean ere elkarreragina dago, ekoizpen kimikoen prozesuen optimizazioa aztertzen baitu, bigarren mailako produktuak ezabatuz eta baldintza hain erasokorrak ez direnak erabiliz (presioa eta tenperaturarenak, disolbatzaile motarenak).

Kutsatzailea 
Kutsatzailea naturan maila finkoen gainetik dagoen substantzia bat da, bestela bertan egongo ez litzatekeena. Hori giza jardueraren eta bioaktibitatearen ondorioz izan daiteke. Kutsatzaile terminoa maiz erabiltzen da kutsatzailearekin, hau da, inguruko ingurumenean eragin kaltegarria duen substantzia. Kutsatzailea, batzuetan, gizakiaren jardueraren ondorioz ingurunean dagoen substantzia gisa definitzen den arren —baina eragin kaltegarririk gabe—, batzuetan gertatzen da kutsaduraren ondorio toxikoak edo kaltegarriak geroago soilik agertzea.

Kutsatzaileak eragindako "inguruneari", hala nola lurzorua, edo organismoa (arrainak adibidez), errezeptore deitzen zaio, eta konketa, berriz, kutsatzailea atxikitzen eta harekin elkar eragiten duen espezie ertain edo kimikoa da, hala nola karbono-hustubidea eta horien ondorioak. mikrobioen bidez.

Ingurumen-kimika eta bost esferak 
Tradizionalki, ingurumen-zientziek mesosferan, exosferan, geosferan eta biosferan dauden prozesuak eta elkarrekintzak aztertu dituzte. Ingurumen-kimika ez da soilik aipatutako eremuetako substantzien bizitza, garraioa eta eboluzioa aztertzeaz arduratzen, baizik eta bosgarren esfera bat ere gehitu behar dio, antroposfera, gizakiak egiten dituen jarduerak eta substantziak biltzen dituena.

Mailak 
Ingurumen-kimikaren barruan, zati hauek aurki genitzake, nahiz eta bereizketa argiak egitea zaila den gaia izan, ziklo biogeokimiko gehienek zati batzuei edo guztiei eragiten dietelako:

 Atmosferaren kimika .
 Hidrosferaren Kimika . Bere garrantzia dela eta, ozeanoetako kimika da nagusi.
 Kimika edafikoa edo lurzoruaren kimika .
 Biosferaren Kimika .
 Kimika berdea

Ezarpenak 
Ingurumen-kimika Ingalaterrako Ingurumen Agentziak, Galesko Natural Resourcesek, Estatu Batuetako Ingurumena Babesteko Agentziak, Analista Publikoen Elkarteak eta mundu osoko beste ingurumen-agentzia eta ikerketa-erakunde batzuek erabiltzen dute kutsatzaileen izaera eta jatorria detektatzeko eta identifikatzeko. Hauek izan daitezke:

 Lurraren kutsadura metal astunen bitartez industriaren eraginez. Horiek ur-masetara garraiatuak izan daitezke, eta izaki bizidunek xurga ditzakete.
 HAPak (Hidrokarburo Aromatiko Poliziklikoak) petrolio-isuriek edo ihesek kutsatutako ur-masa handietan. HAP asko kartzinogenoak, eta oso toxikoak dira. Kontzentrazio bidez (ppb) erregulatzen dira ingurumen-kimika eta kromatografia bidez laborategiko probetan .
 Nekazaritza-lurretatik ur-ibilbideetara lixibiatzen diren mantenugaiak, eta horrek alga-loreak eta eutrofizazioa ekar ditzake.
 Gainazal iragazgaitzetatik (errepideak, aparkalekuak eta teilatuak) kutsatzaileen hiri isurketak, ekaitzetan. Kutsatzaile tipikoak gasolina, motor-olioa eta beste hidrokarburo-konposatu batzuk, metalak, mantenugaiak eta sedimentuak hartzen dute bere baitan (lurzorua). 
 Konposatu organometalikoak.

Airearen kutsadura 
Ingurumenaren eta haren kimikaren historia bere kutsaduraren historia da, batez ere. Hein handi batean, gizakiak airean, uretan eta lurzoruan eragindako aldaketak dira horren oinarria, trafikoaren, industria txiki eta handien eta nekazaritzaren kutsadura, alegia.

Iraganean, airearen kutsadura, oro har, «ke-arazoengatik» izan zen, eta horiek, batez ere, sufre dioxidoarekin eta hautsarekin zuten zerikusia. Erromatarrek jada kexu ziren beren hiriko aire zikinaz. Arazoek gero eta garrantzi handiagoa hartu zuten XIII. mendetik aurrera ikatza bilatzen hasi zirenean, batez ere, hirietan. Esaterako, 1958an Elizabeth II.ak Londresen ikatza erretzea debekatu zuen parlamentua bilduta zegoen bitartean; eta, 1627an Lyonen egindako lege batean, esplizituki honako testu hau aurkitzen dugu: «Aerem corrupere non licet» (debekatuta dago airea kutsatzea).

Antoine Laurent de Lavoisier (1743-1794), batez ere kimikan egindako lan nagusiengatik ezaguna, ez zen ospetsua Frantzian airearen kutsadura eragitea leporatuta. Ez zuen ospe txar hori bere esperimentu kimikoengatik; bestalde, zergak ordaintzeari ihes egin nahi zioten pertsonen ihesa mugatu nahi zuen hiriaren inguruan harresia eraikiz. Lavoisier ogasun-funtzionarioa zen Parisen.

Uraren kutsadura 
Antzinako hiri gehienek, Babilonia bezalako hiri batzuk izan ezik, XIX. mendera arte hondakinak, zuzenean edo zeharka, ibaietara eta aintziretara isurtzen zituzten. Garai horretatik bakarrik aurkitzen ditugu ur zikinak garbitzeko lehen saiakerak.

Bestalde, XV. mendearen amaieran, dagoeneko aipatzen dira ur hornidura zentralizatuko unitateak, besteak beste Basilean, Bernan, Nurenbergen eta Munichen. Batez ere putzuetatik datorren ura, oraindik ere, hiri baten bizi-iturri da. Hiri horiek setiatzen direnean, urak nolabaiteko autarkia bermatzen du; adibidez, XV. mendearen erdialdean, Nurenberg hiriak 100 udal putzu zituen. Putzu horien kutsadura gogor zigortzen da, batzuetan, hiri horretan, heriotza-zigorra ere jarriz. Besteak beste, debekatuta dago gorotzak hara botatzea, arropak garbitzea edo zaldiak edanaraztea.

Ibaiak, errekak edo aintzirak hondakinak garraiatzeko baliabide gisa erabiltzeko orduan, gure arbasoak oso eskuzabalak izan ziren. Artile-errotak, garbitegiak, larrutegiak, errementariak eta pergamino-egileek eskubide berezia izan dute, sarri, gauez ibaietara botatzeko; antzeko eskubideak eman zitzaizkien tindatzaileei eta hiltegiei.

Ingurumen-arazoek oso goiz eragin zituzten hiri mailako antolakuntzan; hala, adibidez, Paris hiriko udal hautetsiek arreta jarri zuten larru-ontzaileak eta harakinak hiriko mugetatik kanpo eta ibaitik behera  koka zitzaten, non bere ur zikinak ezingo zuten hiria kutsatu.

Erreferentziak

Bibliografia 
 Claus Bliefert : Umweltchemie . Wiley-VCH, Weinheim 2002,  .
 Karl Fent: Ökotoxikologie. Umweltchemie, Toxikologie, Ökologie . 3. Aufl., Thieme Verlag Stuttgart 2007,  .
 Friedhelm Korte (Hrsg. ): Lehrbuch der ökologischen Chemie: Grundlagen und Konzepte für die ökologische Beurteilung von Chemikalien Stuttgart, New York : Thieme, (zuletzt) 2001.
 Volker Koß: Umweltchemie. Eine Einführung für Studium und Praxis . Springer Verlag Berlin, 1997,  .
 Bruno Kurbiss: Zainketa arduratsua. Arbeitssicherheit und Umweltschutz in Chemieanlagen, Verlag Europa-Lehrmittel, Haan-Gruiten 2008, 184 Seiten,  .
 Rene P. Schwarzenbach, Philip M. Gschwend, Dieter M. Imboden: Ingurumen Kimika Organikoa . Wiley-Interscience, Hoboken, NJ 2003,  .
 Georg Schwedt : Taschenatlas der Umweltchemie. Wiley-VCH, Weinheim 1996,  .
 Bruno Streit : Lexikon Ökotoxikologie . VCH, Weinheim. Ca. 8500 Stichwörter aus Ökotoxikologie und Umweltchemie, 2. Aufl. 1994,  .
 Gary W. Van Loon, Stephen J. Duffy: Ingurumen Kimika: Ikuspegi Globala . Oxford University Press 2005,  .
 Bernd Beek (Arg.): Bioaccumulation – New Aspects and Developments . The Handbook of Environmental Chemistry Vol. 2 Part J, Springer Verlag, Berlin, Heidelberg, New York 2000,  .
 Bernd Beek (Arg.): Biodegradazioa eta iraunkortasuna . The Handbook of Environmental Chemistry Vol. 2 Part K, Springer Verlag, Berlin, Heidelberg, New York 2001,  .

Kanpo estekak 
  www.quimicambiental.com - Ingurumen-kimika ikasketa-plan ofizialetan.
  Quimica ambiental de sistemas terrestres . Xavier Domenech. Editorial Reverté, 2006.  .

Ingurumen-kimika
Gainbegiratu gabeko itzulpenak