Baso tropikal

Baso tropikalak zona intertropikalean dauden basoak dira, eta, ondorioz, klima tropikala dute, eta landaredi nagusia hosto zabalekoa dute. Urteko batez besteko tenperatura, oro har, 24 °C-tik gorakoa da, eta hezetasuna oso aldakorra da. Hiru mota daude, plubiositatearen arabera: baso tropikal hezea edo euritsua, baso tropikal lehorra eta montzonikoa; horiei uholde-basoak edo hezeguneak eta mangladiak gehitu beharko litzaizkieke.

Oihan tropikal mota batzuk sailkatzea zaila da. Eremu epeletako basoak erraz sailkatzen dira zuhaitz-dentsitatearen arabera, baina eskema horiek ez dute ongi funtzionatzen baso tropikaletan. Ez dago baso bat zer den definitzen duen eskema bakar bat, eskualde tropikaletan edo beste leku batzuetan. Zailtasun horiek direla eta, baso tropikalen hedadurari buruzko informazioa aldatu egiten da iturrien arabera. Hala ere, baso tropikalak zabalak dira eta munduko basoen erdia baino zertxobait gutxiago osatzen dute. Eremu tropikalak munduko basoen proportzio handiena du (% 45), eta, ondoren, eremu borealak, epelak eta subtropikalak.

2018an 3,6 milioi hektarea baso tropikal birjina galdu ziren.

Oihan tropikala 

Oihan tropikala, ohioan ekuatoriala baso euritsu tropikal edo baso tropikal hezea eskualde tropikal/ekuatorialetan dago, non ez dagoen benetako urtaro lehorrik, urte osoan edo ia osoan euria egiten baitu. Ez dago fmugitzen den frente euritsurik, beroak ekaitz konbektiboak sortzen ditu arratsaldero, eta beti hezetasunez betetakogiroa dago. Tenperaturak altuak dira, eguneko oszilazioak urteko oszilazioak baino handiagoak izan daitezke, eta eguzki-erradiazioa oso bizia da, nahiz eta lurrera %2 bakarrik iristen den .

Oihan tropikalak  urez ia autohornitzen dira. Landareek ura askatzen dute atmosferara, transpirazio-prozesu baten bidez. Hezetasun horrek oihan tropikal gehienak estaltzen dituen hodei lodia sortzen laguntzen du. Euririk egiten ez duenean ere, hodei horiek oihan bero eta hezeari eusten diote.

Baso tropikal lehorra 
Sabanako eta lehorreko klima tropikaleko basoa da. Urtaro lehorra du eta landaredia idorraldi luzeetara egokitzen da, eta aldi horietan lurruntzea oso aktiboa da. Landare-paisaiak pobretu egiten dira pixkanaka, eta forma xerofiloak (idortasunera egokituak) gero eta garrantzi handiagoa hartzen dute bi tropikoetara edo euri gutxiko ekuatore-eremuetara hurbildu ahala. Belarkietan zuhaitz sabanen ezaugarria den arren, larreak dira nagusi.

Zona tropikal batzuetan kokatu ohi da, non urtaro euritsu labur bat eta, batzuetan, bi lehorte-aldi txandakatzen baitira. Udazkenean eta negu hotzean hostoak erortzen uzten dituzten gune epeletako basoetako zuhaitzak bezala, tropikoetako hosto erorkorreko zuhaitzak urtaro lehor luzean hondatzen dira. Ondorioz, eurite-garaian hain berdeak eta oparoak diren baso horiek itxura lehorra hartzen dute lehorte-hilabeteetan; urtaro-itxura hostogalkorreko baso epelaren antzekoa da, non negu gogorra lehorte-denboraldiak ordezkatzen baitu.

Prezipitazio arrunta 1000 mm-tik 2.000 mm-ra bitartekoa izaten da urtean, eta baso oso lehorretan 1.000 mm-tik beherakoa. Peruko baso lehor ekuatorialean 100 mm-ra irits daiteke.

Baso montzonikoa 
Baso montzonikoa edo oihan montzonikoa sasoiko baso tropikal erdiiraunkor bat da, klima montzonikoa edo heze-lehorra duena, oso urtaro euritsua duena, eta zenbait zuhaitzek hostotza galtzen duten urtaro lehorrean, lehortearen gogortasunaren arabera. Urtean batez beste 2.000 mm euri egiten du, eta baso lehorraren eta oihan hezearen arteko trantsizio-baso bat izaten da.

Mota horretakoak dira Indiako, Asiako hego-ekialdeko, Erdialdeko Amerikako, Mexikoko eta Amazonasko basoak. Klima tropikal hezeetan daude, urtaro lehor luzearekin (Aw klima), eta zuhaitz batzuek hostotza galtzen dute (lehortearen iraupenaren eta gogortasunaren arabera). Urteko euri-bolumen handi samarraren urtaro-pultsazio nabarmena da faktore giltzarria. Euri eta lehorte denboraldiak gutxi gorabehera berdinak dira.

Urtaroko baso batean, azaleratzen ari diren zuhaitz handiek hostotza galtzen dute agorraldi garaian (hortik dator "erdiperennes" edo subperennifolio), nahiz eta beheko errezeleko ahurrek eta beste zuhaitz batzuek mantendu egiten duten, eta beti berde mantentzen da basoa, beheko geruzen iraupenaren ondorioz. Hala, baso horrek ez du izaten baso tropikal lehorraren itxura lehorrik sasoi txarrean. Urtaroko baso tropikalek espezie-aberastasuna itzela dute baso euritsu tropikalak baino gainditzen ez duena .

Uholde-baso tropikala 

Uholde-basoak klima tropikaleko eremuetan tipikoak dira, eta oihan tropikalekin lotura estua dute. Baso horiek eta lur sendoa oso desberdinak dira, ondo drainatutako lurzoruetan baitaude. Zuhaitz gutxiago eta gutxien garatuta dagoen dosela dituzte ezaugarri. Amazonas ibaian, uholde-basoek fruta-arboletan dentsitate handia dute, eta horrek ugaztun asko erakartzen ditu. Uholde-baso mota batzuk:

 Urez bete daitekeen oihana, ibaiertza edo bartzeakoa, lautada alubialean dagoen oihana da, eta, urtaroen arabera, ibaien ur-goraldiekin betetzen da. Beren lurzoruak nahiko aberatsak dira ibaiak etengabe sedimentatzen dituztelako, eta, beraz, arriskuan daude nekazaritzarako erabiltzen direlako. Amazonasen, urpean gera daitezkeen 250.000 km² baino gehiago estaltzen ditu hilabete euritsuetan gainezka egiten duen urak.
 Oihan zingiratsua, etengabe edo ia beti urpean dagoena. Zuhaitz motzak ditu, lurzoru lohitsuaren ezegonkortasunagatik. Aiagarriak dira Mendebaldeko Kongoko oihan zingiratsua eta Brasilgo igapo basoa.
 Manglarra, itsaso epeleko kostetako marearteko zonan garatutako mangle-basoa.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Basoak