Serbiako kanpaina (1918)

1918ko Serbiako kanpaina edo Serbia, Albania eta Montenegroko askapena ekintza militarra izan zen Balkanetan Lehen Mundu Gerraren azken asteetan. 1918ko irailaren 29tik azaroaren 11ra bitartean, Ekialdeko Armada aliatuak hiru herrialde hauek askatu zituen botere zentralek okupatuta.

Aurrekariak 
1914an Austria-Hungariaren aurka garaipen nabarmena lortu ondoren, Erdialdeko Aginteen indarrak azkar garaitu zituzten, Bulgariak 1915eko urrian gerra deklaratu ondoren. Serbiako Errege Armadaren gainerakoak Durazzo eta Valonako portu albaniar okupatuetara erretiratu ziren, non Ententeko itsas armadek itsas ebakuazioa egin zuten, nagusiki greziar Joniako uhartera, Corfu uhartera. Halaber, 1915eko urrian, greziar Mazedoniako Salonikara itsasoz iritsi ziren frantziar eta britainiar espedizio talde baten elementu aurreratuak. Horrela, Grezia neutrala gerran sartu zen gero eta gehiago. Serbiar erretiratuen atzetik, Erdialdeko Potentziek Albania okupatu zuten, Montenegroko porrotak 1916ko urtarrilean jarraitzen zuen bitartean. Botere zentralek Serbia, Montenegro eta Albaniako gehienak, Durazzo barne, Valona hartzen zuten, eta Grezia iparraldeko zati bat hartzen zuten, mazedoniar frontea Salonikan ezarriz, greziar partaidetza aktiboa bultzatzeko, armada serbiar berrantolatu eta hornitu bat berrantolatu eta hornitzeko, eta botere zentralei aurre egiteko Balkanetan.

Mazedoniar Frontean izandako enblematikoak ez ziren eraginkorrak izan 1918ko irailera arte, Vardar ofentsiba Bulgaria eta Erdialdeko Potentziak defentsak irailaren 15ean Dobro Poleko batailarekin hasi zirenean. Irailaren amaieran, matxinadak Bulgariako armada jo zuen, borrokarako borondatea agortu zitzaiolarik. Enuld-eko tropak azkar joan ziren Mazedoniara. Irailaren 29an, serbiar eta frantziar indarrek Skopje askatu zuten, ondoren Uskub bezala ezagutua, Bulgariako kapitulatuz.

Bulgariako armistizioak Entente Bulgariako trenbideetara sartzeko baimena eman zion eta Bulgariak beste botere batzuk kanporatzeko eskatu zuen. Horrek Erdialdeko Botereak fronte guztietan kolapsatzea eragin zuen, eta gerraren amaiera ustegabean. Balkanetako indar alemaniar eta austrohungariarrek, horien artean Serbiako 11. armadak, Albaniako XIX. Armadak eta Bulgaria sostengatzen duten unitate txikiek, iparralderantz ihes egin zuten, porrotean edo behartuta. Erdialdeko Botererik ez zegoen greziar eta britainiar indarren eta Konstantinoplaren artean, eta Otomandar Inperioak armistizioa egin zuen urriaren 30ean. Belgradon azaroaren 1ean askatzeak, Hungariako inbasio serbiar eta frantsesari ia kontrajarririk gabe mehatxu eginez, iraultza etxeko etnikoekin konbinatuz eta matxinada militarra areagotuz, Austria-Hungaria azaroaren 3an armistizio bat egitera behartu zuen. Azaroaren 10ean, Errumaniak atzera bota zuen Bucarest-eko Tratatua, eta gerran sartu zen berriro. Alemaniak azaroaren 11n onartu zuen armistizioa.

Serbia, Albania eta Montenegroko askapena 
Tropa aliatuek lau norabidetan egin zuten aurrera.

Erdialdean, Petar Bojović eta frantziar Armée d 'Orient-eko 1. armada serbiarra, Paul Prosper Henrys-en agindupean. Alemaniar tropek ezin izan zuten Niško abangoardia hori blokeatu. Vranje urriaren 5ean askatu zuten, Nišn urriaren 11n eta Belgradon azaroaren 1ean. Bertan, Serbiako Armada gelditu egin zen, Esloveniak, Kroaziak eta serbiarrek edo Jugoslaviak, 1918ko urriaren 29an Austria-Hungariako kolapsoaren erdian aldarrikatu zuten bezala.

Bigarren serbiar armada, Stepa Stepanović frantziar armadarekin, Kosovorantz joan zen ipar-mendebaldera. Pristina urriaren 10ean askatu zuten, eta Peć urriaren 17an. Azaroaren 3an Bosnia eta Herzegovinarekin muga egin zuen.

Dragutin Milutinović koronelak serbiar indar bat gidatu zuen, "Scutari tropak" (geroago "Adriatiko tropak"), ipar-mendebaldean Albania zeharkatuz Montenegro askatzeko asmoz. Indar hau Podgoricara iritsi zen urriaren 31n Montenegro jada indar paramilitarrek askatua aurkitzeko. Azken borroka baten ondoren, austrohungariar okupazio indarrek Montenegro ebakuatu zuten azaroaren 4an.

Albanian, XIX armada austrohungariarra, Karl von Pflanzer-Baltin-en agindupean, lehorrez erretiratu zen inguratzea saihesteko. Enuldar-rek Adriatiko itsasoaren kontrol irmoa zuten, Durrës urriaren 2ko bonbardaketa aliatuak erakusten duenez. Italiako 16. Armadako armadak (CSIO) eta Frantziako 57. dibisioak iparralderantz egin zuten, Berat askatuz urriaren 1ean, Durrës urriaren 16an eta Shkodër urriaren 30ean. Ekialdetik, Frantziako 11. dibisio koloniala, 30. dibisioa, 35. dibisio italiarra eta 3. eta 4. dibisioak Albanian sartu ziren, Elbasan askatuz urriaren 8an. Kotorrera iritsita, Austrohungariar indarrak azaroaren 3an errenditu ziren.

Ekinztak Bulgarian, Errumanian eta Turkian 
Bulgariako hiriburuaren ondoren, hiru frantziar, greziar bat eta britainiar dibisio, 26ak, Danubioko Armada deitu zuen elkarrekin Henri Mathias Bertheloten agindupean, eta, armistizio baldintzetan, Bulgaria zeharkatu zuen Errumania aldera trenbidez. Urriaren amaieran, Ruse, Pleven eta Veliko Tarnovora iritsi ziren. Euren abangoardiak Errumania motibatu zuen azaroaren 10ean gerran berriz sartzeko, armada honek Danubio zeharkatu zuenean Svishtov eta Nikopolen.

Bulgariarrek gerra hasi zutenean, ez zegoen botere zentralik Konstantinoplarako aurrerabide bat blokeatzeko. Enuld-eko tropak Makrira iritsi ziren, Turkiako mugatik 30 kilometrora, urriaren 28an. Otomandar Inperioak bi egun geroago kapitulatu zuen.

Emaitza 
Bulgaria, Otomandar Inperioa eta Austria-Hungaria erori zirenean, Ententeren aliatuen arteko tirabirak sortu ziren. Italia eta Serbia Albaniako eraginaz eta Adriatiko kantitateaz jabetu ziren. Montenegro hirian gerra zibil bat sortu zen Italia (Berdeal) eta Serbiarekin (Zuriak) bat egitearen aldekoen artean. Serbiak eta Errumaniak Banat eskualdea eztabaidatu zuten, eta horrek ekarri zuen Frantzia Banatera bakegileak zabaltzea, 1919ko irailaren 10ean Saint-Germain-en-Layeko Itunean mugak ezarri arte.

Kanpo estekak 

Serbia Lehen Mundu Gerran
Lehen Mundu Gerrako guduak
Alemaniak parte hartutako Lehen Mundu Gerrako guduak