Mabula Soumahoro

Maboula Soumahoro (Paris, 1976ko otsailaren 3a) bolikostar jatorriko akademiko frantziarra da. Zibilizazio amerikarreko irakaslea da Tourseko Unibertsitatean, eta bere lan-eremua "Frantziako diasporari buruzko ikerketak" dira. Arlo horretan, batez ere, Estatu Batuetarako diaspora afrikarrak aztertzen ditu. Bestalde, arrazakeriaren kontrako mugimenduan eta afrofeminismoan engaiaturik dago.

Biografia

Familia eta gaztaroa 
Maboula Soumahoro Boli Kostako familia batean jaio zen. Bere gurasoak 1960ko hamarkadaren amaieran iritsi ziren Frantziara ikasteko eta lan egiteko. 

Le Kremlin-Bicêtre-ko langile-auzune batean hazi zen, sei senideko familia batean.

Ikasketak 
Ingelesa ikasi zuen; lehenengo, lau urtez, Paris XII Unibertsitatean (Université Paris-Est-Créteil-Val-de-Marne). 1999an master bat lortu zuen, The Creation of the State of Liberia izeneko tesiarekin.

Gero Jussieuko Unibertsitatera joan zen, baina Estatu Batuetara ere hainbat bidaia egin zituen. Han, Columbia Unibertsitatean ikasi zuen, New Yorken. Unibertsitate horretan ikertzaile gonbidatu gisa (2002, 2003) eta irakasle gisa (2008-2009) kontratatu zuten. 

DEA (Diplôme d'études approfondies) bat lortu ondoren, Tourseko François Rabelais Unibertsitatean doktoratu zen, Claudine Raynaud irakaslearen zuzendaritzapean. 2008an, La couleur de Dieu? Regards croisés sur Nation of Islam et le Rastafarisme, 1930-1950 izeneko tesiaren defentsa egin zuen.

Garai horretan, ingelesezko CAPES (Certificat d'aptitude au professorat de l'enseignement du second degré) titulua ere gainditu zuen, Tourseko Unibertsitatean maîtresse de conférences irakasle gisa onartua izan baino lehen.

Ikerketa-lanak 
2020an, Le Triangle et l’Hexagone argitaratu zuen La Découverte argitaletxean; bertan, “identitate beltza Frantzian” aztertu zuen. Saiakera eta autobiografiaren artean sailka litekeen lan hau «ustezko distantzia kritikoa eta objektibotasun zientifikoaren ilusioa» desafiatu nahi dituen ikertzaile baten historia da. Ikertzailea bera da, beraz, bere ikerlanaren aztergaia. 

Le Monde egunkariko Séverine Kodjo-Grandvaux-ek onartzen du liburuak «hainbat irakaspen eskaintzen dituela gaiaz, eta arrazakeria-prozesuari buruzko hausnarketa eragiten duela», baina, beste alde batetik, batzuetan deitoratu egiten du «argumentazio urria, formula probokatzaileegiak edo azalpen eskasak,  liburuan aipatzen diren gertakarien xehetasunak ezagutzen ez dituztenentzat ez nahikoak». Adibidez, Maboula Soumahorok «baieztatzen duenean, inolako azalpenik gabe, Frantzian gizon musulmanentzat "auzitegietatik kanpo heriotza-zigorra eskatzen dela ia automatikoki Estatuaren segurtasunerako mehatxu handia direnean».

Honela dio Geraldine Mosna-Savoyek: "Maboula Soumahorok ez du anekdotatik haratago joan nahi izan? Hortxe dago muga. Ez, argi ikusten da badagoela funtsean zerbait oso indartsua: bestearekiko harremana”.

Joseph Confavreux-en aburuz, «liburu serioa da, une dibertigarri batzuk ere badituena (...), ironia eta arintasuna ukatzen ez dituena. Oso gai pertsonalak, batzuetan oso gogorrak, eta oso gai politikoak jorratzen dira. Baina badago tonu bat batzuetan oso egokia dena».

Konpromisoak eta aktibismoa 
2013an, Jean-Marc Ayrault lehen ministroak Maboula Soumahoro Esklabotzaren Memoria eta Historiarako Batzorde Nazionaleko kide izendatu zuen.

2016. urtean, Camp d'été décolonial izeneko ekitaldia babestu zuen eta bertan izan zen parte hartzen. Ekitaldiaren aurkakoek esan zuten «zuriek debekaturik» zutela kanpalekuan parte hartzea. Maboula Soumahorok ukatu egin zuen hori LCIri buruzko telebistako eztabaida batean, “emakume zuri belodunek” ekitaldian parte hartu zutela argudiatuz.

2016. urtean Mame-Fatou Niang-ek  Mariannes noires filmean elkarriketatu zuen.

2017an, Amandine Gay-k zuzendutako Ouvrir la voix film afrofeministan agerraldi labur bati izan zuen.

«Afroparra» eta afrofeminista 
Maboula Soumahorok «afropartzat» (afropéene) hartzen du bere burua, hau da, Saharaz hegoaldeko afrikarren ondorengo europartzat (afro-europarrak edo europar beltzak ere deituak), eta «gaur egun ikusezina den errealitate bat» agerian uzten duen termino horren erabilera defendatzen du.

Black History Month 
2012an, Black History Month elkartea sortu zuen, eta haren presidentea izan da gaur egun arte. Elkarteak Afrikako Jardunaldiak antolatzen zituen, «mundu beltzen ezagutza eta haiekiko pasioa» sustatzeko helburuarekin. Horrez gain, elkartetik, Frantziako Beltzen historia balioesteko eta "Frantziako Errepublika bere historiaren errealitatearekin bekoz beko jartzeko" beharra defendatzen du. Soumahororen ustez, «historia beltzari» eskainitako jaialdi batek aukera ematen zuen «kultura-eskaintza bat egon zedin oso ezagunak ez diren gaiak ikusgarri egiteko». Jaialdia urtero antolatu zen 2016 arte.

Argitalpenak

Partaidetzak 

 [Hitzatzea] C.L.R. James, Sur la question noire aux États-Unis (1935-1948), Syllepse, 2017 ({{ISBN|978-2849503607}})
 «Story, History, Discourse: Maryse Condé’s Segu and Afrodiasporic Historical Narration», in Mia E. Bay, Farah J. Griffin, Martha S. Jones, eta Barbara D. Savage (zuz.), Toward an Intellectual History of Black Women, Chapel Hill, University of North Carolina Press (ISBN 9781469623108, lire en ligne), 178-194. or.
 «Nous sommes cinq», in Chloé Delaume, Sororité, Paris, Points, 2021, 191 or. (ISBN 2757888943)

Erreferentziak

Kanpo estekak 
 Ikerketa-lanei buruzko informazio-iturriak: 
 Cairn 
 (en) Dimensions 
 Ikus-entzunei buruzko informazio-iturriak: 
 Africultures  

Paristarrak
Wikipedia:Autoritate kontrola duten artikuluak
Frantziako emakumeak
Emakume irakasleak
Feministak
Emakume idazleak