Inbertsio-estrategia

Finantzetan, inbertsio-estrategia bat balore-zorro bat hautatzean inbertitzaile bat orientatzeko diseinatutako arau, portaera eta prozeduren multzo bat da. Oro har, estrategia inbertitzaileen arrisku-itzulera desabantailaren inguruan diseinatzen da: inbertitzaile batzuek nahiago dute inbertsiotik espero diren itzulerak maximizatu arrisku-aktiboen bidez, beste batzuek nahiago dute arriskua minimora murriztu, baina gehienek estrategia bat aukeratzen dute tarteko punturen batean.

Estrategia pasiboak, askotan, transakzioen kostuak ahalik eta gehien murrizteko erabiltzen dira, eta estrategia aktiboak, merkatuko denborak errendimenduak maximizatzeko ahalegina diren heinean.

Estrategiak

Estrategiarik gabe 
Estrategiarik ez duten inbertitzaileei, sheep () deitu zaie. Orri batean dardoak jaurtitzean oinarritutako hautu arbitrarioei (aurreko hamarkadei erreferentzia egiten diena, akzioen prezioak egunero egunkarietan zerrendatzen direnean), Blind Pleded Monkeys Throwing Darts deitu zaie. Proba ospetsu honek emaitza eztabaidagarriak izan zituen.

Aktiboa vs Pasiboa 
Erosi eta mantentzea bezalako estrategia pasiboak eta indexazio pasiboa, sarritan, transakzio-kostuak minimizatzeko erabiltzen dira. Inbertitzaile pasiboek ez dute uste merkatuaren denbora kalkulatzerik dagoenik. Estrategia aktiboak, hala nola negoziazioa bultzatzea, erreferentziazko indizeak gainditzeko ahalegina dira. Inbertitzaile aktiboen ustez, trebetasunak batez bestekoa baino hobeak dira.

Inbertsio aktiboan, zorroa maneiatzen duen pertsonak etengabe bilatzen ditu merkatuan aukerak; inbertsio mota honetan izango diren errendimenduak arriskuak arintzeko berezko estrategiaren, aurkitutako aukeren eta hautatutako aktibo eta enpresen araberakoak izango dira. Inbertsio aktibo baten adibide bat da S & P 500 bezalako burtsa-indize bat benchmark gisa hartzea (lortu beharreko etekinen helburua). Indize horrek AEBetako merkatuan kotizatzen duten 500 enpresa boteretsuenen akzioak ditu, eta enpresak aukeratzea; izan ere, egindako azterketa eta ikerketaren arabera, enpresak portaera hobea izango dute ezarritako benchmarka berdintzen edo garaitzen saiatzeko.

Bigarren inbertsio-modua inbertsio pasiboa izango litzateke, inbertsio hori indexatuta dago, hau da, benchmark gisa aukeratutako indizeko enpresa batzuk soilik aukeratu beharrean, porta-folioaren kudeatzaileak balio guztiak erosten ditu, zehazki, indizea osatzen den proportzio berean, erreplikatzen ari den indizearen errentagarritasun bera lortzeko helburuarekin. Inbertsio mota horren adibide argia ETFak (Exchange Traded Bond) dira; horietako batzuek indize desberdinak dituzte edo ekonomiaren industria espezifikoak jarraitzen dituzte.

Abantailak Aktiboa:
 Errentagarritasun handiagoa, arriskuak behar bezala kudeatzen badira.
 Merkatuan baino itzultze-tasa handiagoa eman dezake.

Desabantailak Aktiboa:
 Merkatuak eta haien funtzionamendua ezagutu behar dira.
 Arreta aktibo gutxitan jartzea, analisian sakontasun handiagoa izateko.
 Espezialisten batzorde goratuen komisioa altuak, bat kontratatzea erabakitzen baduzu.
 Kostu handiak etengabe erosi eta saltzen bada.
 Galera handia izateko arriskua.

Abantailak Pasiboa:
 Ez da esperientziarik behar.
 Kostuak txikiak dira.
 Hainbat aktibotan inbertitu daiteke, horien ezagutza sakonik izan gabe.

Desabantailak Pasiboa:
 Merkatuaren errendimendua baino ez da nahi.
 Errentagarritasun txikia eta normalean epe luze batean.

Ondorioz, inbertsio aktiboa inbertitzaile esperientziadunentzat eta finantza-merkatuei buruzko ezagupenak dituztenentzat gomendatuko litzateke, eta, gainera, arriskuaren aurkakoak ez direnentzat; bestalde, inbertsio pasiboa profil kontserbadoreagoak dituzten eta finantza-merkatuen aurretiko ezagutzarik ez duten inbertitzaileentzat gomendatuko litzateke.

Momentum tradinga 
Estrategia bat duela gutxiko jardunean oinarritutako inbertsioak hautatzea da. Estrategia honen aldeko zein kontrako ebidentziak daude.

Luze motz estrategia 
Estrategia labur luze bat ekintza unibertso bat aukeratu eta alfa faktore konbinatu baten arabera sailkatzean datza. Sailkapenak ikusita, goiko pertzentila eta beheko pertzentila bilatuko ditugu berrorekatze-aldi bakoitzean behin.

Indexatzea 
Inbertitzaile batek akzio guztien proportzio txiki bat erosten duenean merkatu-indize batean, S&P 500 adibidez, edo, seguruenera, elkarrekiko indexatutako funts bat edo funts kotizatu bat (ETF). Hori estrategia pasiboa izan daiteke epe luzeetan irauten badu, edo estrategia aktiboa, indizea merkatura azkar sartzeko eta irteteko erabiltzen bada.

Indexatze estrategiaren alde positiboak eta negatiboak nabariak dira.

Indize batean inbertitzeak dibertsifikazioaren eta arriskua murriztearen abantaila du. Hegazkortasuna ontzat ematen badugu, burtsa-indize baten arrisku-neurri gisa. Baina, jakina, lor daitekeen errentagarritasun potentziala mugatzen du, ezohiko kudeaketarekin edo, besterik gabe, batezbestekoa baino hobea egiten duten balioetan inbertituz.

Burtsa-indizeetan inbertitzeak duen beste gauza on bat da erraz kalkulatzen direla, jarraipena egitea eta lotutako informazioa eskuratzea erosoa dela. Eta, gainera, diru gutxirekin eta batere konplexurik gabe inbertitu daiteke. Beraz, burtsa-indizeetan inbertitzea egokia izan liteke inbertitzaile berrientzat edo bizitza asko zaildu nahi ez baduzu.

Erosi eta eutsi 
Inbertsio-estrategia ezagunenetako bat erosi eta mantentzea da, kontzeptu honetan oinarrituta: epe luzean akzioen merkatuek errendimendu-tasa ona ematen dute, ezegonkortasun edo eroriko-aldiak gorabehera. Estrategia horren indexazioaren  aldaera pasibo hutsa da inbertitzaile batek s & p 500 indizea bezalako merkatu bateko akzio guztien proportzio txiki bat erosten duela, edo, ziurrenera, indize hondoa deritzon elkarrekiko funts batean.

Ikuspuntu honek baieztatzen du merkatuaren tenporizazioak, non norbera baxuetan merkatuan sar daitekeen eta altuetan sal daitekeen, inbertitzaile txikientzat soilik ez duela funtzionatzen edo ez duela funtzionatzen dio, eta, beraz, hobe dela erostea eta mantentzea. Inbertitzaile txikiak normalean erosi eta eutsi erabiltzen dute inbertsio-estrategia bezala ondasun higiezinetan, ustiapen-aldia, oro har, hipotekaren bizitza baliagarriaren denbora-tartea denean.

Tradinga 
Tradinga epe jakin batean akzio baten prezio-tarte bat ezartzean datza; horrela, prezioa beheko atalasean dagoenean erosten da, eta goiko atalasean dagoenean saltzen da. Estrategia eraginkorra izan daiteke alboko portaeran dauden merkatuetan.

Atalaseak egunero aldatzen badira, eguneroko tradingari buruz hitz egin daiteke.

Aipagarri da tradingari buruzko egindako ikerketa bat, non emaitzek modalitate honetako errendimendu-arriskuaren erlazioa erakutsi zuten. Ikerketa egiteko, egileek 19.646 traderren lagin zabala hartu zuten, 2013 eta 2015 artean lehen aldiz etorkizuneko mini-Ibovespa traderretan jarduten zutenak. Lortutako ondorioak, gutxienez, desmoralizatzaileak eta didaktikoak dira.

Alde batetik, datuen azterketak argi erakusten du lotura zuzena dagoela operatutako egun-kopuruaren eta lortutako galeren artean. Hau da, merkatuan zenbat eta egun gehiago lan egin, orduan eta diru gehiago galduko dugu. Izan ere, egun bakar batean operatu zuten traderren% 30ek irabaziak izan zituzten, eta 300 egun baino gehiago operatu zuten traderren kasuan,% 3k bakarrik amaitu zuten positibo.

Emaitza hori guztiz kontra-intuizioa da; izan ere, jarduera batean denbora gehiago emanez gero, emaitzak hobeak izan beharko lirateke denbora igaro ahala. Bitxia bada ere, denboraren eta galeren arteko erlazio mota hori ikusten da apustu-etxeetako jokalarien artean.

Balioa vs Hazkundea 
Balioa inbertitzeko estrategiak enpresa baten berezko balioa eta merkatuko balioa aztertzen ditu, eta gutxietsita daudela uste duten enpresen balioak bilatzen ditu.

Hazkundeko inbertsio-estrategiak enpresa baten hazkunde-potentziala aztertzen du, eta enpresa batek industria bereko edo, oro har, merkatuko enpresek baino hazkunde handiagoa lortzea espero duenean, bere kapital-irabazia maximizatzea bilatzen duten inbertitzaileak erakarriko ditu.

Dibidenduen hazkundea inbertitzea 
Estrategia honek konpainien akzioetan inbertitzea dakar, etorkizunean ordaindu beharreko dibidenduen arabera. Dibidendu sendoak eta aurreikusteko modukoak ordaintzen dituzten enpresen akzioen prezioen bolatilitatea txikia da. Dibidenduak ordaintzen dituzten ondo finkatutako enpresek, urtero euren dibidenduen ordainketa handitzen saiatuko dira, eta 25 urtez jarraian gehikuntza bat egiten dutenei, dibidenduengatik aristokrata deitzen zaie. Dibidenduak berrinbertitzen dituzten inbertitzaileek epe luzeko inbertsioa kapitalizatu dezakete, zuzenean inbertitutakoa edo dibidenduak berrinbertitzeko plan baten bidez (DRIP).

Batez besteko kostuak 
Kostuen batez bestekoen estrategiaren helburua galera nabarmenak izateko arriskua murriztea da, guztizko batura nagusia merkatua erori baino lehen inbertitzen denean.

Kontrako inbertsioa 
Kontrako inbertsio-estrategia bat merkatu-bajaren unean konpainia onak hautatzean eta enpresa horren akzio ugari erostea datza, epe luzerako irabazia lortzeko. Gainbehera ekonomikoaren garaian, aukera asko daude akzio onak arrazoizko prezioetan erosteko. Baina, zerk eragiten du enpresa bat akziodunentzat ona izatea? Konpainia ona epe luzerako balioan, eskaintzen duenaren kalitatean edo akzioaren prezioan oinarritzen dena da. Enpresa horrek lehia-abantaila iraunkorra izan behar du, eta horrek esan nahi du merkatuan duen posizioak edo markak lehia erraz eskuratzea eragozten duela edo lehengai-iturri urria kontrolatzen duela. Irizpide horiei erantzuten dieten konpainien adibide batzuk aseguruak, freskagarriak, zapatak, txokolateak, etxebizitzen eraikuntza, altzariak eta beste asko dira. Ikus dezakegu inbertsio-eremu horietan ez dagoela ezer "sofistikaturik" edo berezirik: gutariko bakoitzak erabili ohi ditu. Aldagai asko hartu behar dira kontuan konpainia aukeratzeko azken erabakia hartzean. Hona hemen horietako batzuk:

 Konpainiak hazten ari den industria batean egon behar du.
 Konpainia ezin da lehiarekiko kaltebera izan.
 Konpainiak goranzko joeran izan behar ditu irabaziak.
 Enpresak inbertitutako kapitalaren etengabeko errendimendua izan behar du.
 Konpainiak malgua izan behar du inflazioaren araberako prezioak doitzeko.

Enpresa txikiagoak 
Historikoki, enpresa ertainek baloreen merkatuan kapitalizazio handiko konpainiak gainditu dituzte. Enpresa txikienek beti izan dituzte errendimendu handiagoak. Merkatu-kapitalaren tamainaren araberako errentagarritasun onenak, historikoki, mikrokapitalizazio-konpainietatik datoz. Estrategia hori erabiltzen duten inbertitzaileek balore-burtsan duten kapital-tamaina txikian oinarritutako konpainiak erosten dituzte. Warren Buffet bezalako inbertitzaile handienetako batek, bere karreraren hasieran, dirua egin zuen enpresa txikietan, baliozko inbertsioekin konbinatuz. P/e koefiziente baxuak eta merkatuaren mugan aktibo altuak zituzten enpresa txikiak erosiz.

Aktibo Taktiko Globala esleitzea 
Aktiboen Esleipen Global Taktikoa, edo GTAA, aktibo multzo global baten prezioen arteko aldeak epe laburrean ustiatzen saiatzen den inbertsio-estrategia bat da. Estrategiaren ardatza merkatuko mugimendu orokorra da, eta ez banakako tituluen errendimendua.

GTAAren estrategia bi erabaki-mota nagusitzat har daiteke: lehenengo mota aktibo-mota da, barnean hartzen dituena akzioak vs. bonuak vs. efektiboa, kapitalizazio txikiko akzioak kapitalizazio handiaren aurrean, balio-akzioak vs. hazkundea, azaleratzen ari diren vs. garatutako akzioak eta bonuak, etab. Erabakiak hartzeko modu horri askotan TAA deitzen zaio. Bigarren erabaki-mota aktibo-moten barruko herrialdeko edo sektoreko erabaki gisa ezagutzen da, ekintza garatuetan eta gorabidean dauden herrialdeen hautaketa barne, bai eta dibisen eta errenta finkoaren merkatuak ere. Hauek dira GTAAko "G" -ri zentzua ematen dioten balio erlatiboko erabaki globalak.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Inbertsioa