Espainiako kazetaritza

Espainiako prentsaren historia, hemerografia historikoaren azterketa positibista gisa ulertuta kazetaritzaren edo komunikazioaren historia gisa baino, XV. Mendean hasten da eskuizkribuekin eta gertaeren erreportajeen xilografia inprimaketarekin modu sakabanatuan. Handik gutxira, inprimategiaren asmakuntzak lehen aldizkariak inprimatzea ekarri zuen, nahiz eta kazetaritzaren hasiera Espainian 1661ean, Madrilgo Aldizkariaren agerpen urtean jarri ohi zen. Hortik aurrera, "kazetaritza zaharra" deiturikoa 1789ra arte garatuko zen Estatuaren nagusitasuna zela eta. XIX. mendean, enpresen prentsa agertzen hasi zen, langileen prentsarekin eta alderdien prentsarekin lehiatuko zena, eta horrek guztiak krisia jasan zuen. 1898. urtetik gerra zibilaren hasierara egunkari ugari desagertzea lortuko zuena. 1978ko Konstituzioaren ondoren demokrazia berrezarri zenean, komunikazio enpresa handiek Espainiako egunkarietan izan zuten nagusitasuna ikusi genuen.

XVII. Mendera arte 
Espainiako prentsaren historia Romances albisteekin hasten da, XV. Mendeko Granadako Gerraren gertakarien berri ematen zuena. XVI. Mendean, xilografia edo xilografiak mota guztietako idazkera laburren hedapen masiboa eta merkea ahalbidetu zuen. Gertakarien harremanak hasten dira, udal-biltegi batek ordaindutako jendeak prestatuta, edertutako eskuizkribu batean, edozein erlijio-jai, inaugurazio, bisita garrantzitsu, oroitzapen, ospakizun edo gertaera gogoangarrien txostena edo ekintza prestatzeko, biztanleei oroitzapen gisa balio dezaten.  Eskuz idatzitako txostenak berdin ordaintzen ziren eta noizean behin igortzen zituzten behartutako absentzian Gortean gertatutako gertakari garrantzitsuren bat jakin nahi zuten nobleei.

Eskuz idatzitako albistegia Granadako konkistaren gertaerei buruzko gutunekin hasten da eta Mundu Berriari buruzkoekin jarraitzen du, Amerikan Espainiako konkistatzaileen lehen arrakasten berri ematen denean. Agian, lehen berriemailea Pedro Mártir de Anglería humanista izan liteke, 1488 eta 1526 artean 812 gutun baino gutxiago idatzi zituen, albiste gutxi biltzen zituztenak. Korrespontsal mota hau nahiko maiz gertatzen zen XVII. Mendeko gortean, eta Jerónimo de Barrionuevok, Andrés de Almansak edo José Pellicer de Ossauk egindako oharrak gordetzen dira. Garai hartako berri agentziak Gortean mentideros izeneko plazak ziren: San Felipe Gradas, gai militarretan espezializatua eta armak zituzten pertsonak eta Correo kaletik oso gertu, postuak albistearekin batera iritsi ziren; Jauregiko Lauzak, handik atera ziren erregeari, errege familiari eta nobleziari buruzko berriak, eta Mentidero de Representantes, antzerki jendea elkartzen zen tokian: artistak, aktoreak, poetak eta idazleak, Prado eta Lion elkargunean kokatuta. Horregatik, garai hartako idazleak, hala nola, Cervantes, Lope de Vega, Góngora edo Quevedo, etxe inguruan bilatzen zuten.

Garai hartan ere  aldizkariak sortu ziren, azoka garrantzitsuetan edo trafiko handiko portuetan gertatutako albisteen berri ematen zuen buletin moduko bat. 1625ean, Italiako, Flandriako, Erromako, Portugaleko eta beste zenbait tokitako oharrak agertu ziren Sevillan uztailaren 28tik abuztuaren 3ra eta 1641ean Jaume Romeuk Parisien aldizkariaren itzulpena argitaratu zuen, gaztelaniaz agertzen den lehen astekari gisa har daitekeena.

Bestalde, aldizkari horiek gizartean hartzen ari ziren ospea eta eragina interesatzen zitzaion Estatua, indarrean zegoen Carlos II.a, Juan José austriarra, aldizkariak argitaratuz bere burua iragartzeaz ere arduratu zen. Baliabide horretan, bere posizioa finkatzeko eta bere interesak asetzeko modua ikusi zuen eta, horretarako, Francisco Fabro Bremundán flamenkoa kontratatu zuen, izen ezaguna zuen Espainiako aldizkari gaztea, 1661ean Espainiako lehenengo aldizkaria idatzi eta inprimatzeko. Relacion o gaceta den zenbait kasu, politikoak zein militarrak, gertatu ziren munduko gehienetan, hilero, nahiz eta Zaragozan 1676an astero bezala jarraitu. Baina Juan José de Austriaren heriotza eta bere etsaien mendekua izan ziren. argitalpena denbora batez eten zuen. Madrilgo Aldizkari Arruntaren titulua berreskuratu zen, hala ere Fabrok lehiatzaile bat bazuen ere: Sebastián Armendárizen Ohiko Berria. 1697an, Fabro hil zenean, bere egunkaria etenik gabe Madrilgo Gaceta izenarekin argitaratzen jarraitu zuten eta, noizean behin izenburua aldatuta, gaur egun Estatuko Aldizkari Ofizial gisa (B.O.E.) inprimatzen jarraitzen da. Bestalde, esan beharra dago prentsa gaztelaniaz ez zela soilik Espainian argitaratzen, eta, beraz, ez litzateke harritzekoa izan ezagutzen den egunkari judu zaharrena 1675 eta 1690 artean argitaratutako Gazeta de Ámsterdam izatea eta gaztelaniaz gaztelaniaz argitaratzea -Herbeheretara iritsi ziren portugaldarrak, juduen intereseko albisteak nabarmenak diren arren.

XVIII. mendea 
Aldizkariak hiri garrantzitsu guztietan agertzen hasi ziren XVII eta XVIII. mendeetan, eta laster edukia dibertsifikatu eta pluralizatu egin zen, nahiz eta garai hartan egunkariak oso garestiak ziren eta gutxiengoentzako soilik zeuden, baina, zalantzarik gabe, ibilbide garrantzitsuenetako bat izan zen ideia ilustratuak eta ideologia burgesa Espainian sartu zirenak. Kontuan hartuta garai hartan biztanleriaren% 80 analfabetoa zela, "egunkarietako egunkariak" irakurleak noble eta kleroek, errege burokraziako kideek, Armadako ofizialek eta klase ertaineko sektore batzuek osatutako gutxiengo ilustratua ziren. medikuak, abokatuak, irakasleak eta merkatariak.

XVIII. mendean zehar hiru etapa bereizten dira orokorrean 
1737 eta 1750 artean, prentsaren sendotzea iritsi zen Espainian, lehenengo egunkariak agertu ziren, hala nola El Diario de los Literatos.1750 eta 1770 artean heldutasun garaia eta espezializazioa Diario de Madrid izenarekin ezagutzen da. 1770. urteaz geroztik dekadentzia unea etorri zen; 1774an zenbait argitalpen interesgarri jaio ziren Pedro Rodríguez de Campomanesek Herriaren Adiskideen Elkarte Ekonomikoetako sustatutako boomarekin lotuta, argitalpen asko desagertu ziren gertaera politikoen eta atzerriko egoeraren ondorioz (Frantziako Iraultza).

Bi argitalpen mota desberdin bereizten ziren argi eta garbi: prentsa kultua (egunkariko paperak) eta prentsa herrikoia (almanakak, iragarpenak).

Prentsa edo egunkari kultuak Gaztelako Kontseiluaren baimenarekin inprimatzen ziren eta eliz zentsura jasaten zuten. Liburu dendetan edo kaleko saltokietan erosi edo kafetegietan irakurri eta banaketaren monopolioa zuten itsuek bozkatu zuten.

Informazio politiko eta militarra bi egunkari ofizialen esku zegoen (Gaceta de Madrid eta Mercurio Histórico y Político). Ekimen pribatuko argitalpenak batez ere gai kultural edo ekonomikoetara bideratzen ziren. Ia beti ideologia aurreratua defendatzen zuten eta irakurleak gutxiengo ilustratu eta burgesak ziren.

Frantziako errege familiaren exekuzioak zentsura berreskuratu eta aldi baterako prentsa etetea eragin zuen: Espainiako Karlos IV.a erregeak prentsa guztia argitaratzea debekatu zuen 1791ko otsailaren 24an egunkari ofizialak izan ezik.

Baina burgesia jadanik XVII. Mendean existitzen zen  XVIII. mendean zehar garatzen ziren argitalpen herrikoiak ere sortu zituen: almanakak eta iragarpenak. Milaka herritan banatutako grabatuekin osatutako liburuxkak ziren, eta eguraldiari buruzko informazioa emanez, edukirik anitzenak eskaintzen zituzten: urteko iragarpen meteorologikoaz gain, ilargiaren aldaketen datuak biltzen zituzten. Ofizio askotarikoei buruzko pentsamenduak, portaera ereduak eta argibideak eta irakaspenak Gaur egun baliotsuak dira herri kulturaren bilduma eta balio burgesen hedapen bide bat direlako klase baxuenen artean, baina arriskutsuak zirela eta, Carlos III.a Espainiakoak 1767an argitaratzea debekatzera eraman zuen, alferrikakoak zirela aitzakiatzat hartuta.  XIX. mendearekin batera argitalpen horiek ez ziren desagertu, baina haien funtzioa aldatu egin zen, burgesiak bere ideiak zabaltzeko baliabide askoz ere eraginkorragoak eta zuzenagoak baitzituen: egunkari herrikoiak. Almanakarik ospetsuenak Diego de Torres Villarroelenak izan ziren, generoa berritu eta eguneratu baitzuen bere Ramillete de astros (1718) filmean urteko saiakera fikziozko narrazio bihurtuz, non fikziozko pertsonaia batzuek iragarpena egin eta txertatzeko aukera aprobetxatzen duten. deskribapenak, bakarrizketak eta beste hainbat material.

Diario de los Literatos de España (1737) 1742ra arte iraun zuen kultur eta literatura argitalpena izan zen. Ideia barrokoen aurka borrokatu zen eta Benito Jerónimo Feijoo eta Ignacio de Luzánen lana defendatu zuen. Bere helburua "Espainian argitaratzen diren liburu guztiei buruzko epaiketa zuzena ematea da". 400 orrialde zituen, liburu formatua, 4 eta 5 erreal artean kostatzen zen eta 1.000 eta 1.500 ale arteko tirada zuen. Juan de Iriartek eta orduko beste jakintsu batzuek idatzi zuten bertan.

Salvador José Mañer 1738an hasi zen merkurio historikoa eta politikoa frantsesetik itzultzen. Juan de Iriartek, 1774an inprimatutako lanetan, egindako itzulpen txarrak kritikatu zituen. 1784an, jada handiagoa, Mercurio de España titulua hartu zuen eta izan da, La Gaceta eta El Diario de Madrid izan ezik, gehien iraun duen egunkaria.

Egunkaria, bitxia, eruditua, komertziala eta politikoa izan zen Espainiako lehen eguneroko argitalpena. Bi atal zituen, bata iritzi artikuluak zabaltzeko, sarritan frantsesezko itzulpenak, eta beste bat salmentak, alokairuak, eskaintzak, eskaerak eta abar iragartzen ziren informazio ekonomikoa lortzeko. 1758ko urtarrilaren 17an errege pribilegioaren bidez, Manuel Ruiz de Urive y Compañía-k Madrilen argitaratzeko baimena eman zuen. Bere lehen zenbakia 1758ko otsailaren 1ekoa da. Francisco Mariano Nipho-k idatzi zuen, jakin-min entziklopedikoaren poligrafo ilustratu geldiezina, Espainiako literaturako lehen kazetari profesionaltzat hartua eta ia ehun lan argitaratu zituena, horietako hogei. aldizkako izaera. 1788az geroztik, Diario Noticioso ... Diario de Madrid izena hartu zuen.

Prentsa espezializatu jakin bat ere bazegoen, ekonomikoa, ideia ilustratuek alor horretako erreformak defendatzen zituztenez geroztik Ekonomi Astekariak (1765-1766) industriaren hobekuntzarako aurrerapen teknikoak eta hainbat testu ekonomiko zabaldu zituen. Bestalde, prentsa literarioa oso zabalduta zegoen, eta horien artean El Diario de los Literatos nabarmendu zen, argitaratutako liburuen literatur kritikari eskainia eta El Pensador, zeinaren sortzaileak, José Clavijo y Fajardo ilustratuak, mota bat hasi zuen. Kazetaritza kostumbristarena, normalean espainiar gaiekin, hala nola elkarretaratze sozialak eta freskagarriak, gortegiak, sineskeria eta elizetako jokabidea. Emakumeen eta gizonen hezkuntzaren gaia eta irakaslearen rola eta portaera jorratu zituen eta autos sacramentales eraso zituen. Lehen zenbakietan D. Joseph Álvarez y Valladares-en ezizena erabili zuen. Semanario de Agricultura y Artes-en, 1797an, bere lehen 17 liburukiak Juan Antonio Melón-ek argitaratu zituen, Simón de Rojas Clemente, Francisco Antonio Zea eta Boutelón-eko (Claudio eta Esteban) botanikako irakasle aipagarriak; parrokoei zuzendutako egunkaria zen, nekazaritzako doktrinen hedatzaile gisa jarduteko.

1786an jaio zen Correo de los Ciegos de Madrid, 1787tik Madrilgo Correo deitzen zena, non literatura, zientzia, teknika eta ekonomia albisteak ezagutzera emateko artikuluen artean, "The naive military" artikulu aurreratuak agertzen ziren. gizona ", Manuel María de Aguirre, Juan Jacobo Rousseauren miresle erradikal ilustratua, higiezinen gizartearen eta gainegitura politikoaren kritika osatua, Antonio Elorzaren arabera; botere banaketa eta gizartearen berregituraketa desiratzen ditu eta Juan Pablo Fornerrek Espainiarentzako Otoitz Apologetikoa eta bere meritu literarioa erasotzen ditu, erakundeak kritikatuz eta injustizia, desberdintasuna eta ezjakintasuna salatuz. José Cadalsoren Marokoko gutunak hil ondoren argitaratu ziren lehen aldiz bere orrietan.

Egunkarietan eragin handiena izan zuena (Manuel Rubín de Celis, Pedro Centeno eta José Marchena bezalako pertsonaiek imitatu zuten) El Censor de los Abogados Luis María García del Cañuelo (atsekabea eta oldarkorra) eta Luis Marcelino Pereira (ekonomia gaietan aditua) izan ziren ) (1781), eragin entziklopedikoa, liberala, erregalista eta jansenista duena, politikak eta legegintzako eta erlijio printzipioak zalantzan jartzen ausartzen dena; erakundeei kritika sozial sakona egiten die eta gizartearen klase egitura zalantzan jartzen du; Horregatik, etengabe borrokatu behar izan zuen inprimatzeko lizentzia lortu ahal izateko eta gero botere kontserbadorearen zentsura eta oposizioaren aurka, Afrikaren aldeko otoitz apologetikoan eta bere meritu literarioan parodiatutako Juan Pablo Forner apologista ofizialak ordezkatuta; Cadalso-ren eta Ayparchontes-en utopiaren "Gutun Marokoar" faltsua ere argitaratu zuen; Dena den, zortzi liburuki eta 167 hitzaldi lortu zituen, nahiz eta hiru etenaldi izan zituen, eta imitatzaile batzuek jarraitu zuten, hala nola El Corresponsal del Censor, El Observador de José Marchena Jeremías Bentham-en utilitarismoak eraginda, fisiokratismoaren eta naturaren defendatzailea. legea edo iusnaturalismoa, baita hornitzaile apologisten aurka ere. Egia esan, José Miguel Caso González-en arabera, El Censor-ek ondo konfiguratutako presio talde argia estali zuen: Montijoko kondesaren zirkuluaren ohikoak: Gaspar Melchor de Jovellanos, Juan Meléndez Valdés, Antonio Tavira Almazán, José de Vargas Ponce, Samaniego; hitzaldi batzuen arduradunak dira, batez ere Meléndez eta Jovellanos; azken hau "Conde de las Claras" ezizenarekin agertzen da.

Literatur Memoriala, 1784az geroztik egindako hiru aldietan, hilero, 123 orrialde, Joaquín Ezquerra eta Pedro Pablo Trullench-ek zuzendutako literatura eta zientzia aldizkaria da. Iturria San Isidroko Errege Ikasketak ditu eta nazioaren defentsa eta kritika eraikitzailea uztartzen ditu. , zientziari buruzko berri interesgarriak barne. Luciano Comellaren eguneko musikak eta Cristóbal Claderaren Diario onenen espiritua; Antonio Valladares de Sotomayor-en Erudite Weekly-k eta Isidoro Bosarteren Espainiako Irakurketa Kabineteak (zenbaki bakoitza "prologo" batekin aurkeztu zuen), biak 1787. urtekoak, El Cajón de Sastre de Nifo bezalako testu klasikoen bildumak dira. "Patricio Bueno de Castilla" ezizenarekin Juan José López de Sedano argitaratu zuen, Espainiako Parnaso Español, El Belianis Literario (1765) Espainiako literaturako klasikoen biltzailea, garaiko argitalpenen satira.

Mendeko prentsa funtsean Madril, Andaluzia, Murtzia, Valentzia eta Zaragozako fenomenoa da; gainerako probintziek ia ez dute ezer berrikusteko; Bitxia da Katalunia edo Euskal Herria hain pobreak izatea XVIII. Mendeko prentsan. 1791ko otsailaren 24an, Floridablancak sinatutako Errege Ebazpenaren bidez debekatuta zeuden egunkari ez ofizial guztiak; Horrek argitaletxe nagusien protesta eragin zuen, horrela hondatuta zeuden eta haserre hasieran konpentsazio ekonomikoa (pentsioa) edo helmuga batzuk eskatzen zituzten. Hiru ofizial bakarrik geratu ziren, Gaceta de Madrid, El Mercurio eta Diario de Madrid. Errepresio hori leundu egin zen 1792an, Eugenio Larruga eta Diego María Gallard-ek El Correo Mercantil de España y sus Indias argitaratzea baimendu zenean, baina 1795 arte mantendu zen eta prentsa ez zen berriro loratuko. laurogeiko hamarkada 1808 arte, Independentzia Gerrarekin.

Iritzi publikoaren kontzeptua une honetan ulertzeari uzten zaio 'ospearen' edo 'ospearen' zentzuan, burgesiaren kritika sozialerako jarrera izendatzeko, egunkarietako zutabeen bidez botere eta ordezkaritza politiko handiagoa eskatzen duena.: prentsa eta iritzia argi eta garbi fenomeno burgesa dira.

Independentzia Gerra eta Fernando VII.aren erregealdia 

XIX. Mendean zehar, prentsa didaktiko, utilitario eta tradizionalak XVIII. mendeko prentsa behin betiko kutsu politikoa eskuratu zuen. Prentsak ideia liberalen zabalkundean izan zuen papera erabakigarria izan zen, nahiz eta eskuz esku borrokatu behar zuen Antzinako Erregimenaren azken kolpeek ezarritako zentsurarekin, Fernando VII.aren pertsonan gorpuztua, Frantziako Iraultzaren ondoren sortu zuenetik. Erreakzio kontserbadorea Europa osoan eta absolutismoa nagusitu ziren berriro. Prentsa askatasuna piztu zen Independentzia Gerran (1808-1814) Cadizko Gorteek prentsa askatasuna aitortu zutenetik 1810ean eta batez ere prentsa askatasun dekretuarekin 1811ko urriaren 26an; herritarrek Gorteetako saioetan eta abar zer gertatu zen jakin nahi zuten. Horrek guztiak joera askotariko aldizkako argitalpenak biderkatzea eragin zuen: Manuel José Quintanaren Semanario Patriótico, Gaspar Ogirandoren El Conciso edo Pedro Pascasio Fernández Sardinoren El Robespierre Español bezalako egunkari liberalak; El Censor General bezalako anti-konstituzionalistak eta are frantsesak, hala nola La Gaceta de Sevilla, El Diario de Barcelona edo El Diario de Valencia, Pedro Estalak denbora batez idatzia.

Fernando VII.a Espainiatik bueltan eta pertsiarren manifestuaren erreakzioarekin, kazetaritza jarduera guztia berriro eten zen: 1815eko apirilaren 25ean debekatuta zegoen edozein argitalpen ez ofizial. Hortik aurrera, errepresioaren eta prentsaren askatasunaren etapak txandaka gertatzen dira, hurrenez hurren, absolutismoarekin eta liberalekin.

Hirurteko Liberalaren parentesi laburrean, El Zurriago edo La Tercerola bezalako egunkari politiko iraultzaile goratuak agertu ziren, Félix Mejíak editatu eta partzialki idatziak, Javier de Burgos-en Miscellany of Commerce, Arts and Literature bezalako moderatuek kontrolatutako egunkariekin batera. Espectador, El Universal edo José Mamerto Gómez Hermosilla, Sebastián de Miñano eta Alberto Lista bezalako frantziarrek egindakoak, garai hartako argitalpen intelektual eta trinkoena, El Censor, idatzi zuena.

Berpizkunde hori ere moztu egin zen 1823an San Luis Ehun Mila Semeak deitutako armadarekin Aliantza Santua iraultzeagatik. 1834an, Fernando VII.a hil ondoren, 1823an kanporatutako liberalak Espainiara itzuli ziren. soilik ideia erromantikoak ekartzen dituzte, baina ingelesen kazetaritza egiteko modu berriak: 1835. urteko egunkariek ia ez zuten informazioa biltzen, gai politikoak edo zientifikoak baizik. Formatu txikia eta eskuzkoa izaten zuten, zutabe batean idatzita zeuden eta haien itxura nahiko aspergarria zen, baina data honetatik gaur egungoen antzekoak diren beste batzuk sortzen dira.

Fernando VII.a 1814an itzultzearekin batera, Sexenio Absolutista deritzona hasten da, eta, bertan, egindako erreforma guztiak ez dira kontuan hartzen eta pentsamendu liberala lurpera joatera behartzen da. Une honetan kazetaritzaz hitz egitea prentsa ofizialaz hitz egitea da, beste ideologia batzuetako egunkariak itxi baitira.

1820. urtean Rafael del Riegoren altxamendua Cabezas de San Juanen (Sevilla) eta Fernando VII.ak 1812ko Konstituzioa zin egitearekin batera, Hirurteko Liberala (1820-1823) hasi zen. Urte hartan bertan, prentsa askatasuna aldarrikatu zen –horregatik prentsa arrunta ez zen guztia (liburuxkak, liburuxkak) lur azpian sartzen da– eta 1822an kazetaritza jardueran izan zitezkeen delitu guztiak tipifikatu ziren (kalumniak, iraina, etab.). inprimatutako berehalako olatua, non alderdi liberal desberdinak onartzen dituzten argitalpenak nagusitzen diren.

1823an, San Luisen Ehun Mila Semeak esku hartuz, Fernando VII.ak berriro absolutismoa bereganatu zuen. Calomardine Hamarkadan ezarritako zentsurak markatutako aldia hasten da, eta bertan baimendutako egunkari bakarra Diario de Avisos izango litzateke Espainiako lehen egunkariaren aldaera edo jarraipen gisa, Diario Noticioso, Curioso, Erudito, Comercial y Político (ezagunagoa) "Diario de Madrid"), Francisco Mariano Nipho kazetaritzaren aitzindariak sortu zuen 1758an eta behin betiko desagertu zen 1814ko abenduaren 31n. Diario de Avisos de Madrid-ek, Madrilgo Gazeta ofizialarekin batera, absolutista  berbera partekatzen zuen. Hala ere, 1828an erregeak irekitasun lotsatia hasi zuen, bere anaia Carlos María Isidrok boterean jarraitzeko borrokan liberalak irabazteko beharrak eraginda. Data horretatik aurrera, izenburu tradizionalak eta erromantikoak argitaratzea onartzen da, pentsamendu liberalaren adierazpen bide izango dena.

Isabel II.aren eta Seiurteko  Demokratikoaren erregealdia 

1833tik Berrezarpenera arte, egunkariak ondoz ondoko gobernuek kontrolatzen eta erabiltzen saiatuko diren arren, ez da hain egia une honetan ideia demokratikoak (Saint-Simonianeko sozialismo utopikoa) prentsa liberalean agertzen hasi zirela. laguntzaile batzuen artikuluak. Ihesaldi ideologiko honek Esparteroren erregentzian (1840-1843) eta Isabel II.aren erregealdian (1843-1868) jarraituko du. Beharbada, garai honetako aipagarriena, gure gaiari dagokionez, albistegietako kazetaritzaren jaiotza, langile klaseak prentsara sartzea eta hartzaile naturala duten egunkari sorta agertzea dira. 1853an, El Faro de Vigo, XXI. mendearen hasieran Espainiako prentsako egunkari nagusia, hasi zen argitaratzen.

1868 eta 1875 artean (Amadeo de Saboyaren eta Lehen Errepublikaren erregealdia) seiehun egunkari inguru agertu ziren Espainian. Informazio leherketa hau prozesu iraultzailea 1869ko Konstituzioan jasoko den prentsa askatasunarekin hasten delako gertatzen da.

Dena den, erbestean edo zentsurapean, prentsak iritzi publikoa sortu zuen eta pixkanaka erakunde demokratiko burgesak garatu zituen Europan ez ezik (1830 eta 1848ko iraultzak), baita Espainian ere (aipatutako 1812 eta 1868koa). Espainian, bereziki, zentsura muturra zen karlismoaren argitalpenen aurka eta, arku politikoaren beste muturrean, Alderdi Demokratikokoen aurka. Liberalismoaren garaipenaren ondoren, mendebaldeko herrialde guztiek (1881 inguruan) adierazpen askatasuna aitortu zuten eta prentsa legeak onartu zituzten. Bestalde, teknologiak banaketa bide berriak sortu zituen eta inprimategian hobekuntzak edizio handiagoak, merkeagoak eta koloretsuagoak ahalbidetu zituzten, grabatu ederrekin ilustratuak. Horrez gain, irakaskuntzak klase baxuen artean zabaldu zuen hezkuntza publikoari esker, iraultza burgesen konkistetako bat eta aipatutako prentsa merkeak izateak prentsa gizartearen klase baxuetara hedatzea ahalbidetu zuen, prentsa konfiguratuz. masa-prentsa izeneko eredua, agerpenik ikusgarriena serie edo serieko nobela deiturikoa izan zen. 1868az geroztik badira oraindik iritzi egunkariak, alderdi politiko edo buruzagi baten defendatzaileak, baina prentsa informatiboa garatzen da, irakurleen artean arrakasta gehien duena eta hedapen handiena lortzen duena. Egunkari hauen kanpoko itxura atseginagoa da. Bere edukia jada ez da gai politikoetara mugatzen, baina literatura kritika, zaletasunak, pasadizoak eta umorearen atal berriak agertzen dira. Espazio gehiago eskaintzen diote publizitateari eta serie baxuak txertatzen dituzte (kapituluen araberako eleberriak) klase baxuenen artean, serieko eleberri edo serie deiturikoen artean onarpen handia izan zutenak.

Saltzaileek egunkariarekin uzten dutenean Espainiako La Correspondencia administrazioaren atea (1870)

1868ko iraultzaren ondoren (Aintzatsua), 1869ko Konstituzioak prentsaren askatasuna aitortu zuen eta egunkari eta aldizkari ugari sortu ziren. Espainiako kazetaritzaren gorakada 1875ean Rafael Gasseten El Imparcial filmerako lehen egunkaria Espainiara iritsi zenean hasi zen. Ondoren, argitalpen entzutetsu ugari agertu ziren: El Comercio de Gijón (1877), El Liberal de Bilbao (1879), La Vanguardia de Barcelona (1881), El Noticiero Universal de Barcelona (1888), El Heraldo de Madrid (1890) ).), Blanco y Negro Madrilen (1891) eta El Heraldo de Aragón Zaragozan (1895).

1883an, Práxedes Mateo Sagastaren gobernu liberalak ezarritako Inprimaketa Legeak aldizkako argitalpenen alde ere egin zuen. Horrek guztiak, bitarteko teknikoen sofistikazioarekin batera, aldizkako argitalpenek sexu demokratikoan zehar benetako eztanda (erregistratutako 600 bat argitalpen)  bizi izatea ahalbidetzen du.

Biztanleriaren gehiengoa analfabetoa zen arren eta tiradak oso txikiak izan arren (inoiz ez dira 15.000 ale gainditzen), hedapen zabala dute ozen irakurtzeko ohituragatik, irakurtzeko armairuak daudelako eta liburuak irakurtzeko ohituragatik. , ateneoak eta tertuliak. Madrilen eta probintziako hiriburuetan irakurketa publiko zabalagoa sortu zen hezkuntza hedatu ahala. 1868an hasita, emakumeen prentsa garatu zen. Gloriosa garaipena lortu ondoren, eskolak ireki ziren klase baxuenei irakasteko eta lehen langile egunkariak agertu ziren. La Gloriosa-ren ondorioz, bere garaian argitalpen aipagarriak sortu ziren, La Flaca aldizkaria, esaterako. La Flacaren estiloa eta orientazioa Madrilgo eta Bartzelonako beste aldizkari batzuek jarraitu zituzten, horien artean L'Esquella de la Torratxa (1872), La Filoxera (1878), El Loro (1879), La Viña (1880), El Mutiny (1881), La Mosca (1881), La Broma (1881), La Tramontana (1881), Acabose (1883) eta Las Dominicales del Libre Pensamiento (1883-1909) .

Eliteentzako prentsa dokumentatu eta serioa ere garatu zen, El Imparcial (1867) eta El Liberal (1879) ordezkatuz. The Correspondence of Spain (1859) independentea bezala definitzen da, eta El Imparcial, bere literatura osagarria, Los Mondays de El Imparcial, 1879 eta 1906 artean argitaratua, José Ortega Munillaren zuzendaritzapean, garai hartako egile garrantzitsuenen lanak: José Zorrilla, Juan Valera, Ramón de Campoamor, Emilia Pardo Bazán, Rubén Darío. El Imparcial-eko Astelehenetan birsorkuntza eta 98ko belaunaldiko egilerik garrantzitsuenak izar bihurtu ziren: Miguel de Unamuno, Azorín, Pío Baroja, Ramón María del Valle-Inclán.

Berrezarkuntzako kazetaritza 
Berrezarkuntzan, kazetaritza konpainia handien sorrera ikusten dugu, boterearen alde, eta egoera politiko berriari laguntza emateko balioko dute.

1880. urtetik aurrera, hedabide berriak sortu ziren, XIX. Mendekoekin alderatuta kuantitatiboki eta kualitatiboki, XX. Mendeko informazioaren jatorria osatzen zutenak. Data horren inguruan, Mendebaldeko herrialdeek adierazpen askatasuna aitortzen duten prentsa lege burgesak ezartzen dituzte eta beren informazio egitura gobernuekin harreman estuak dituzten eta egunkariei informazioa ematen dieten albiste agentzia nazionalen inguruan antolatzen dute. Agentzien nagusitasun horren arabera, komunikabide guztiek gai berdinak lantzen dituzte. Albiste agentzien jaiotzeak zenbait aldaketa eragin zituen informazioan: telegrafo sare globala ezartzeak informazioaren nonahikotasuna eta XX. Mendeko informazioaren uniformetasunerako joera eragin zituen eta prentsak objektibotasunean irabazi zuen.

Gero (XIX. Mende amaieran eta XX. Hasieran) masa prentsa deiturikoa Estatu Batuetan eta Europako zenbait herrialdetan garatu zen: haien zirkulazioa izugarri handitu zen, iragarki orrialde ugari sartu zituzten, eraikin handietan finkatu ziren eta irabaziak lortu zituzten. Ordura arte ustekabean, formula zaharrak alde batera utzi eta funtzio berriak hartzen dituzte XX. Mendeko gizartean: erabiltzeko eta kontsumitzeko ondasunak dira, prezio baxuan saltzen dira eta irakurleei produktu erakargarria eta ondo bukatua eskaintzen diete. Gizartean behin eta berriz egoteak eragin handiko tresnak bihurtzen ditu eta botere gehiegikeriak era guztietako manipulazioak eragitea ahalbidetuko die. Prentsa tabloidea testuinguru horretan sortzen da.

Mendearen amaieran egunkari moduko bat zegoen zenbait ezaugarri, ez egungoak definitzen dituztenetatik oso desberdinak. Informazio ugari dago, hobea, askotarikoa eta zabalagoa, foru hiriburu bakoitzean eta Europako hiriburuetako korrespontsalek elikatzen dutena, albiste telegrafikoekin eta batzuetan bi edizioekin: bata goizean eta bestea gauez. Egunkariek atal ugari dituzte: gertaerak, negozioak, iragarkiak, epaitegietako saioetatik ateratako zatiak, bidaiak eta elkarrizketak, ikuskizunen eguneroko atalak, artikulu literarioak, lan poetikoak, ipuinak, serieak, kritikak.

Katalunian, La Vanguardia (1881etik gaur egunera arte) 1881ean sortu zuten Godó anaiek. 1896an Rafael Roldós-ek Las Noticias sortu zuen, La Vanguardia desafiatuko zuena Bartzelonako lidergoa lortzeko.

ABC Torcuato Luca de Tenak 1903an sortutako astekari gisa hasi zen eta 1905ean egunkari bihurtu zen. Aldizkari formatua zuen, oinarrizko bat barne, eta ideologia monarkikoa eta kontserbadorea. Editorial Katolikoak argitaratutako Eztabaidak, Ángel Herrera Oriak 1910ean sortua, ideia katolikoak defendatu zituen; gerra zibila hasi arte iraun zuen. Kalitatezko egunkaria zen, kezka politiko, erlijioso eta kulturalak zituena. Bere barrenean lehenengo kazetaritza eskola jaio zen. El Sol 1917an sortu zuen Nicolás María de Urgoitik. José Ortega y Gasset inspiratzaile intelektual nagusi gisa aritu zen eta, bertan, Mariano de Cavia eta Salvador de Madariaga aritu ziren, besteak beste. El Sol-ek herrialdearen egoera politiko eta soziala berritu nahi zuen, arratsaldean egunkari ahizpa bat izan zuen, La Voz, izaera ezagunagoa zuena. La Nación 1925-1936 urteen artean eskuineko egunkari nagusia izan zen, eta Espainiako Tailerra gerra aurreko klima bortitzean tailerrak erre zituzten. Prentsaren eta alderdi politikoen arteko lotura ez zen batzuetan dirudien bezain garbia izaten:

Ez da ahaztu behar horietako gehienak konpainiako egunkariak direla, iritzi publikoan eta interesen eta ideologiaren defentsan eragiteaz gain, errentagarritasun ekonomikoa bilatzen dutenak eta publizitatea finantzaketa bide nagusi gisa erabiltzen dutenak; Eduki eta helburuengatik prentsa masibotzat har daitezke, baina ez ziren atzerriko egunkariak ezaugarritzen zituzten tirada handietara iritsi irakurle publiko zabal baten faltagatik: Espainia oraindik oso gaizki urbanizatutako herrialdea zen, analfabetismo tasa altuekin. Baina 1910az geroztik, Espainiako egunkariak egunkari masibo bihurtzeko prestatu dira, hizkuntza hain zurruna eta arinagoa erabiltzen ari da dagoeneko eta nolabaiteko berritze lexiko eta estilistikoa antzematen da; diseinua erakargarriagoa da eta argazkiak agertzen dira; bere edukiak masa kulturaren gustuak islatzen ditu: jendaurreko entretenimendua (futbola, zezenketak, antzerkia ...), gertaera politikoak, beste hedabide batzuen erreferentziak (prentsa eta zinema), iragarki saila, etab. Ekonomia, ikuskizunak, artea, kirolak, nekazaritza, emakumeak eta haurrentzako orrialde edo gehigarri bereziak ere badaude. Bestalde, Europako gerraren eraginak atzerriko gaiekiko interesa piztu zuen eta Espainiako egunkariak aliatuen eta alemanen artean banatu ziren. Garai horretan agertu ziren lehen emakumezko kazetariak Espainian. Carmen de Burgos, Madrilgo Diario Universal egunkariaren editorea, Sofía Casanova, ABC-n eta Concha Espina, Buenos Aireseko El Correo Español-en eta Espainian La Libertad, La Nación-rekin lan egin zuena, desagertu zen eta El Diario Montañés de Cantabria nabarmendu. 

Langile mugimenduarekin lotutako egunkariak ere bazeuden, hala nola El Socialista (PSOEkoa), Tierra y Libertad (FAI anarkistakoa), Solidaridad Obrera (Kataluniako CNT boteretsua) edo Mundo Obrero (PCEkoa).

1914ko estatistika baten arabera, urte hartan Espainian "ezker muturreko" gisa definitutako 138 aldizkari zirkulatu ziren, tartean 2 egunkari anarkista, 26 sozialista, 79 errepublikano, 10 federal, 3 sozialista errepublikano, 15 erradikal eta 3 erreformista. "Eskuin muturreko" kanpalekuak 136 argitalpen zituen, tartean 89 katoliko, 38 tradizionalista (karlistak) eta 9 fundamentalista. Liberal gisa definitutako 79 egunkari zeuden, 52 kontserbadoreak, 16 erregionalistak eta 8 "definitu gabeko monarkista" gisa. Politikan "independente" gisa definitzen zuten 154 egunkari ere bazeuden, nahiz eta horietako batzuk monarkikotzat jo eta beste batzuk iritzi orokorraren arabera errepublikazaleak diren..

Haurrentzako prentsa agertzen da, TBOrekin batera, astero 1917az geroztik, eta horren izena bihurtu da Espainian nazioartean komiki deitzen dena izendatzen duena.

Gerra arteko garaian, totalitarismoak sortu ziren mendebaldeko herrialde desberdinetan (nazismo alemaniarra, italiar faxismoa, komunismo errusiarra, frankismo espainola, etab.) Bi informazio eredu desberdin ezarri ziren, estatu totalitario horietakoak, propagandan oinarritutako oinarrizko bideetako bat bezala. kontrolatu masak informazio alboratuaren eta komunikabide guztien erabateko kontrolaren bidez, eta Ingalaterra bezalako demokrazia liberal falteringen bidez, adierazpen askatasuna aitortzen baitzen.

Zinema, irratia eta telebista bezalako komunikabide berrien lehia dela eta, fotokazetaritza garatu zen. Argazki argazkia jada ez zen apaingarri hutsa, hizkuntza alternatiboa baizik. Komunikabideak inguruko errealitatetik ihes egiteko balbula gisa erabiltzen ziren:% 90ean entretenimendua eta% 10ean informazio entretenigarria eskaintzen zuten eta irakurlea eguneroko arazoetatik kentzen saiatu ziren.

Bigarren errepublika 

Gaur egungo historiografiaren zati handi batek Espainiako Bigarren Errepublika "kazetarien errepublika" dela aipatzen du. Hain zuzen ere, 1931ko Gorte Konstituziogileetan 47 kazetari eseri ziren. Unibertsitateko irakasleen ondoren talde profesionalik handiena osatzen zuten, abokatuek izan ezik.

Zalantzarik gabe, Espainiako Bigarren Errepublikako bizitza gorabeheratsuak ez zuen adierazpen askatasun garbiaren adibide izaten utzi. Zentsurak funtzionatzen jarraitu zuen, neurri errepresiboak oparitu ziren. Nolanahi ere - eta batez ere gaurtik ikusita - garai hartako egunkariek aurkariei eraso zieten gaur pentsaezina irudituko zitzaien erasokortasunarekin. Espainiako gizartean pilatutako indarkeriak, prentsa isla hutsa baino ez zelarik, behin betiko haustura ekarriko zuen: legez eratutako Gobernuaren aurkako altxamendu militarrak behin betiko moztuko zuen Espainia modernizatzeko azkenaurreko saiakera.

Egunkari garrantzitsu gehienek 1931ko apirilaren 12ko udal hauteskundeetatik sortutako egoera berria itxaropenez hartu zuten, nahiz eta egunkari monarkiko irekiak izan, El Debate, Leo XIII.aren "de facto" gobernuaren doktrina aplikatuz, berriari eutsi zion. erregimena. ABC, berriz, hasieratik izan zen. Behin-behineko gobernuak bere gain hartu zituen botere guztiak eta amnistia zabala eman zuen. 1931ko abenduan Konstituzio berria aldarrikatu arte bizitza politikoa gobernatu behar zuen Behin-behineko Estatutu Juridikoan, eskubide indibidual guztiak aitortzen ziren, naturalki adierazpenarena ere, nahiz eta Gobernuak eskubide horien "kontrol erregimena" gorde. Proiektu konstituzionalean, 34. artikuluak adierazpen askatasuna zigortzen zuen eta 10. artikuluan, honako hau zioen: «Espainiako Estatuari dagokio legedia eta autonomia erkidegoekin bat etor liteke exekuzioa beren gaitasun politikoaren neurrian. Auzitegiak, gai hauen inguruan: (...) 10. Prentsa erregimena. Elkarteak, bilerak eta ikuskizun publikoak». Maiatzaren 11n komentuak erretzearen ondorioz, ABC eta El Debate egunkariak eten egin ziren. Lehena ekainaren 3an agertuko zen berriro eta bigarrena, maiatzaren 20an.

Erlijio auziari buruzko Konstituzioaren 26. artikulua onartu eta gutxira, "Errepublikaren Defentsa" izeneko lege proposamena eztabaidatu zen, urriaren 24an aldarrikatua, Errepublikaren aurkako eraso ekintzak aztertzen zituena bakea eta jendartea asaldatu zezaketen berriak zabaltzeko. ordena. Lege horri esker isun eta eten ugari egon ziren eskuinera eta ezkerrera. Errepublika aldarrikatu baino pixka bat lehenago, El Sol eta La Voz pertsonalitate monarkiko talde batek eskuratu zituen. Nolanahi ere, bi egunkariek erregimen berriarekin bat egin zuten. Errepublikako eguneroko prentsaren panoramaren barruan, Now egunkariak leku nabarmena hartu zuen. 1930eko azaroaren 16an argitaratzen hasi zen, Jacako altxamendu errepublikanoarekin bat eginez. ABC egunkariarekin postu aurrerakoiagoetatik lehiatzeko asmo argiarekin jaio zen. Tamaina zertxobait handiagoa izan arren, Orain orrialde batzuk ere inprimatu zituen intajolatuta eta bere portada uneko argazki batek hartzen zuen beti. Gero, errepublika erregimen berriarekiko errespetuagatik trukatuko zen fideltasun monarkikoaren printzipioa ere erakutsi zuen.

Orain egunkaria Luis Montiel Balanzaten jabetzakoa zen, kazetaria baino gehiago kazetari ekintzailea deitu beharko litzateke, paper industrian hasi eta gero arte grafikoetan hasi ondoren. Montielek 1926an abiarazi zuen La Novela Mundial egunkari literarioa eta ondoren beste batzuek jarraitu zuten eta azkenean 1928ko urtarrilean Estampa astekaria. Montiel Espainiako kirol argitalpen ezagunenetako baten arduraduna da: 1932ko ekainean agertu zen As astekaria. Ezkerra edo eskuina larritzeko arriskuaren aurrean, Errepublikak menpeko prentsa behar zuen. Crisolen abenturaren ondoren, Urgoitik Luz egunkaria sortu zuen Agrupación al Servicio de la República erakundearen partaidetza garrantzitsuarekin, José Ortega y Gasset, Gregorio Marañón eta Ramón Pérez de Ayala-rekin batera. Luz, lehenago El Sol y Crisol bezala, Félix Lorenzok zuzenduko zuen.

El Socialista 1932ko irailean hasi zen albisteak plazaratzen, Luis Miquel aberatsak finantzatuta, El Sol, La Voz eta Luzekin kazetaritza "konfiantza" sortu behar zela. Ukazioak ukatu arren, egia zen. Martín Luis Guzmán mexikarrak, Pancho Villaren idazkari izandakoa eta orduan Azañaren konfiantza zuenak, Luis Miquelekin jarri zuen harremanetan. Abuztuaren 10eko porrotaren eta altxamenduaren ondoren, Miquelek El Sol eta La Voz-en jabetza bereganatzea lortu zuen, antza denez, jabe erregezaleak saiakeran inplikatzeko mehatxuarekin. Irailaren 14an, Luzek bera suspertuko zuen "kapital lehiaketa berria" eta aldaketa "osasun arrazoiengatik" iragarri zituen Félix Lorenzo zuzendariaren Luis Bellok ordezkatuko zuen "lehiaketa berria". Luis Miquel Zuzendaritza Batzordeko presidentea eta Martín Luis Guzmán gerente izanda, hiru egunkariak biltzen zituen "konfiantza" modu eraginkorrean finkatu zen. Nolanahi ere, abenturak finantza porrotarekin amaituko zuen. Gainera, Bellok desadostasun larriak izango zituen Gobernuko kide sozialistekin, eta horrek 1933ko martxoaren 8an Luzeko buru kargugabetzea ekarriko zuen, erredakzioan krisi larria sortuz: Luis Miquel bera izango zen. Zuzendaritza bere gain hartu behar izan zuen eta Nicolás M.ª Urgoiti Azpi-zuzendaritza. Handik gutxira, Miquelek El Sol eta La Voz-en jabetza galdu zuen Madrilgo Lehen Auzialdiko 6 zenbakiko Epaitegiaren ediktuaren bidez. Konpainia berriak Fernando García Vela, Ortega y Gasset-en kolaboratzaile leiala, izendatu zuen El Sol-eko zuzendari eta Enrique Fajardo ("Fabián Vidal") berretsi zuen La Voz-en. Luz egunkariak, norabidean Miquel-ek Corpus Barga izan zuen ondoren, 1934ko irailaren 8an argitaratzeari utzi zion.

Gerra Zibila 

Gerra Zibilean, bai errepublikanoen eta bai nazioen eremuan, propagandari soilik eskainitako organismo ofizialak sortu ziren (Errepublika eremuko Propaganda Ministerioa eta matxinatuen Prentsa eta Propagandaren Ordezkaritza). Alde bakoitzak okupatzen duen eremu geografikoan adikziozko egunkariak baino ezin ziren argitaratu, gerrako zentsura handiaren menpe. Kasurik bitxiena ABC-k egin zuen, bere edizioak Sevillan bere ideologia tradizionalari erantzuten jarraitu zuen, matxinatuen alde lagunduz, Madrilgo instalazioak desjabetu eta argitaratzen ziren bitartean, goiburu berarekin, baina kausa errepublikarra (Batasun Errepublikarrak kontrolatuta), El Debate-ko instalazioak Mundo Obrero argitaratzen hasi ziren bitartean. Baziren, hala ere, gerraren indarkeria eta zentzugabekeria gizakiaren ikuspegitik zalantzan jartzen zituzten kazetari zintzoak, hala nola Manuel Chaves Nogales demokrata, bi aldeek fusilatu nahi zutena.

Matxinatuen lubakietan La Ametralladora egunkari satiriko bat zabaldu zen, non Miguel Mihura eta Álvaro de la Iglesia bezalako komedianteek kolaboratu zuten, frankismoan generoa La Codornizekin batera generoa jarraitu zutenean, hura gainditu zuen arte. aldiz osteguna modernoa. Bestalde, zona errepublikanoan El Mono Azul elitistena (kolore paradoxikoa, milizianoen eta proletalgoaren uniforme ofizialari erreferentzia egin ziona) hedatu zen, 1927ko belaunaldiko poeten lankidetzarekin.

Frankismoa 

Garaileek gerratik jakin zuten komunikabideek zerbitzu publikoaren funtzio soziala bete behar zutela. Komunikabideen erantzukizun sozialaren teoria garatu zen orduan. 1945etik 1970era informazioaren sektorearen garapenean eragina duen hedapen ekonomikoa dago. Estatu demokratikoek adierazpen askatasuna defendatzen dute eta, aldi berean, komunikabideak kontrolatzeko arauak ezartzen dituzte. Aldi berean, egunkari, irrati eta telebista sare publikoen jabe bihurtzen dira. Informazioaren negozioa hazten da eta informazio enpresek beren boterea handitzen dute. Horrek hedabideen kontzentrazioa bultzatzen du (gero eta enpresa gutxiagok hedabide gehiago dituzte), monopolioaren aurkako legeak onartzen dituzten estatuak kontrolatu arren. Hala ere, estatu demokratikoetan adierazpen askatasuna behin betiko finkatuta dagoen arren, horrek ez du adierazten Espainiako frankismoaren egoera, non 1938ko prentsa legea mantendu zen, Gerra Zibilean zehar argitalpenak zorrotz kontrolatzeko diseinatua.

Bigarren Mundu Gerran, Espainiako prentsaren zati handi bat Madrilgo Alemaniako Enbaxadako propaganda buruak, Josef Hans Lazar naziaren aldeko juduak, kontrolatzen zuen. Egoera honen adierazle nagusia Informaciones egunkaria izan zen. Espainiako publizitate antisemita eta filonaziaren ardatz nagusian.

Trantsizioa eta demokrazia 

1970ean, murgilduta gauden informazio gizarteari bide eman zion krisia hasi zen. Teknologia berrien garapenak hedabide guztiei eragiten die. Amerikako telebista agentzien eta sareen nagusitasuna argi dago. Komunikabide publikoak mantentzen zituzten estatu askok pribatizatu egiten dituzte, enpresa talde handien eskuetan utziz (PRISA, Grupo Zeta, Grupo Godó, Grupo Correo, Prensa Española, azken biak 2001eko irailetik batu ziren Vocenton).

Espainian, trantsizio demokratikoaren ondoren, prentsak goraldi garrantzitsua izan zuen era guztietako argitalpenak agertzearekin batera. Historia duten egunkariez gain, hala nola ABC edo La Vanguardia, badira berriak, hala nola El País (Grupo PRISA, PSOErengandik gertu jotzen dena) edo El Mundo (Alderdi Popularretik hurbil jotzen dena), komunikazio enpresa sendoak bihurtzen direnak. eta botere taldeak. Beste batzuek bizitza iragankorragoa izan dute, esate baterako, Cambio 16 aldizkaritik trantsizioan izandako esperientziatik sortu zen Diario 16. Egunkari horretan hasi zen Pedro J. Ramírez zuzendari, geroago El Mundon. Oraindik sortu berrienetakoa, beste egunkari bat sendotu da, hala nola La Razón (joera oso kontserbadorea duena, hasiera batean Luis María Ansónek zuzendu zuena, jabetzaarekiko desadostasunak zirela-eta ABC utzi zuena, eta azkenean bere berria utzi ere egunkaria arrakastaz hazi ondoren). Luis María Anson eta Juan Luis Cebrián (garai hartan ABC eta El País-eko zuzendariak) aldi berean (1996) izendatu zituzten Espainiako Errege Akademiako denbora osoko akademikoetan, prentsa idatziak egindako ekarpenaren aitortza gisa ikusi zen hizkuntza eta instituzioak hedabideen eta eztabaida politikoen aurrean neutroak izateko saiakera.  

Bartzelonan beste egunkari batzuk sortu ziren, La Vanguardia tradizionalaz gain (Grupo Godó, abertzaletzat eta kontserba doretzat jotzen dena), hala nola El Periódico de Catalunya (Grupo Zeta, abertzaletzat eta progressistatzat jotzen dena), eta Avui (getau Nazionalismo). Euskal Herrian, El Correo (lehen El Correo Español-El Pueblo Vasco deiturikoa, Vocento taldea, abertzaletzat eta kontserbadoretzat jotzen dena), Deia (EAJtik gertu) eta Egin (epailearen aginduz itxia ETArekin zuen lotura dela eta) bertuakizan auzipeten zuen lotura dela eta bertuakizan zuen lotura dela eta, hala nola Pepe Rei) Gara-k okupatutako espazioa, Herri Batasunaren esparrua ere bazen.

Aro Garaikide osoan zehar gertatu bezala, literatura kalitate handiko kazetarien zerrenda oso zabala da, Antonio Gala, Francisco Umbral, Miguel Delibes, Gabriel García Márquez, Carlos Luis Álvarez, Fernando Savater, Raúl del Pozo, Almudena bezalako izenekin Grandes, Juan José Millás, José Antonio Marina, Rafael Sánchez Ferlosio, Mario Vargas Llosa, Jorge Edwards, Gabriel Albiac, Manuel Alcántara, Jorge Berlanga, Antonio Burgos, Miguel García Posada, David Gistau, Luis Antonio de Villena, Manuel Hidalgo, Eduardo Mendicutti , Rosa Montero, Javier Ortiz, Carmen Rigalt, Manuel Vázquez Montalbán, Vicente Verdú, Manuel Vicent, Espido Freire, Lucía Etxebarría, Francisco Nieva, Juan Marsé, José Luis Alvite, Tomás Cuesta, Faustino Álvarez, Pedro Narváez, Pedro G Cuartango, Julián Lago, José Luis Gutiérrez, Alfonso Ussía, Juan Manuel de Prada, Manuel Martín Ferrand, Alfonso Armada, Alfonso Rojo, Arturo Pérez-Reverte, Félix de Azúa, Javier Marías, Juan Cruz, Mónica Fernán dez Aceytuno, Ignacio Camacho ..., eta gizarte bateko ideien eztabaidan argudioak aurkezten dituzten zutabegileena: Jaime Campmany, Eduardo Haro Tecglen, Martín Prieto, etab.

Azken urteetako gertakarietan prentsa idatziaren presentzia ez da errealitatearen isla soilik izan, baina askotan aurreikusten eta probokatzen du: kazetaritzako eskandalu ospetsuenek El Mundo egunkariak (izenarekin ikerketa kazetaritza) Felipe González-en azken gobernu sozialisten aurka, ustelkeria kasuak direla eta (Juan Guerra, Filesa eta Luis Roldán) edo GAL talde terroristaren gerra zikina deiturikoa, atentatuen ostean berriro hasten den jarduera. 2004ko martxoaren 11koa, konspirazioaren teoria deiturikoaren alde. Luis María Ansonek adierazpenak egin zituen19, non Felipe Gonzálezen erorketa bere eta beste kazetari batzuen arteko kazetaritza-kanpaina bati egotzi zion, hala nola Pedro J. Ramírez, eta José María Aznar gobernura eraman zuen.

El Faro de Vigo, XXI. Mendearen hasierako Espainiako prentsako egunkaririk zaharrena.

Prentsa idatziaren formatu tradizionala zalantzan jarri da azken urteotan bi lehiakide berri agertu direlako: Internet eta prentsa elektronikoa orokortzea (La Marea y Público ereduaren zati handi bat baita Eldiario.es) , baita blogak bezalako informazio alternatiboko euskarriak eta, bigarrenik, doako prentsaren agerpena, kalean banatuta eta ez kioskoetan bezalako ohiko lekuetan (20 minutu, Metro, DNA, Zer!). Arrakasta txikiagoa izan zuen beharginentzako gizarteratzeko metodo gisa pentsatutako egunkari batek, saltzaile gisa jarduten baitzuen eskean alternatiba gisa (La Farola).

Erreferentziak

Ikus, gainera 
 Euskal Herriko kazetaritza

Kanpo estekak 

Kazetaritza
Espainiako kultura