2C-B

2C-B (4-Bromo-2,5-dimetoxifenetilamina) 2C familiako droga psikodelikoa da. Alexander Shulginek sintetizatu zuen lehen aldiz 1974an. Shulgin PiHKAL liburuan, dosi-tartea 12-24 mg da. Droga errekreatibo gisa, 2C-B hauts zuri gisa saltzen da, batzuetan tabletatan edo gel-kapsuletan prentsatuta. Zenbait izen alternatibo baditu, nagusiki kokaina arrosa, nahiz eta ez den kokainaren familiakoa eta maiz, izen horrekin ezagutzen dena ez izan 2C-B. Droga, eskuarki, ahotik hartzen da, baina esnifatuta edo baporizatu ere egin daiteke. Nagusiki psikodelikoa den arren, entaktogeno arina ere bada.

Historia 
2C-B sintetizatu zuen Alexander Shulginek 1974an, 2,5-dimetoxibentzaldehidotik abiatuta. Lehenik eta behin, komunitate psikiatrikoa laguntza gisa erabili zuen terapian. 2C-B lehen aldiz saldu zen, ustez afrodisiakoa zen "Erox" izen komertzialarekin, eta Drittewelle konpainia farmazeutiko alemanak fabrikatu zuen. Urte batzuetan, tableta gisa erabili zen Herbeheretako smartshopetan, "Nexus" eta "B-Dub" izenekin.

Erabilera-ereduak 
2C-B lehenbizi Estatu Batuetan hedatu zen, kaleko drogen artean, estasiaren ordezko gisa, 1985ean MDMA legez kanpo bihurtu zenean. 2C-Bren erabiltzaile asko raveetara joaten diren heldu gazteak dira.  2C-B delakoa oraindik ere rave azpikulturan erabiltzen den arren (normalean, nahastuta eta/edo estasi gisa salduta), intentziozko erabilera ohikoagoa bihurtu da 2000ko hamarkadan.

Arrosaz tindatutako hautsa baldin bada, "tucibi", "tuci", "tussi" edo "kokaina arrosa" gisa sal daiteke. Hori ez da 2C-B-ren sinonimoa, eta, horren ordez, drogen eta tinta arrosaren arteko nahasketa izan daiteke. Kolonbiatik iritsitako berrikuntza da, kontsumo-talde handiekin Europan eta Estatu Batuetan. Oso arraroa da tusiak benetako 2C-B izatea, eta osagai ohikoenak ketamina, MDMA eta kafeina dira. Fentaniloa eta beste opioide batzuk ere nahiko arruntak dira.

Toxikotasuna eta dosia 
Journal of Analytical Toxicology aldizkariaren 1998ko irailean jakinarazi zuenez, oso datu gutxi daude 2C-B-aren propietate farmakologikoei, metabolismoari eta toxikotasunari buruz. Haren erabileraren eta heriotzaren arteko erlazioa ezezaguna da. Ahozko dosi komuna 15-25 mg da, eta ikusmen- eta entzumen-ondorioak ditu. Kontrako erreakzio larriak oso arraroak dira, baina 2C-B erabiltzeak zerikusia izan zuen garuneko lesio garrantzitsu batekin, kasu-txostenean; ustezko "2C-B" hori ez zen inoiz frogen bidez aurkitu; beraz, 2C-B iradokitzen duen froga bakarra biktimaren hitza bera izan zen, eta droga eta legez kanpoko ezpurutasun arruntak oso ugariak dira.

Ez dakigu zein den dosi hilgarria. Alexander Shulginek PiHKALen esan zuen psikologo batek 100 mg-ko dosia hartu zuela, nahi gabe, ahotik, kalte nabarmenik gabe.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Enteogenoak