Sandra Mihanovich

Sandra Mihanovich (Buenos Aires, 1957ko apirilaren 24a) abeslari eta aktorea da. Musika estilo zabala du, eta rock, pop, balada eta jazza abesten ditu.  Ahots indartsu eta finagatik nabarmentzen da, bai eta interpretatzen dituen gaien letretan adierazitako sentimenduak transmititzeko moduagatik ere. Mónica Cahen D'Anvers kazetariaren alaba da.

Biografia

Hasiera 

Sandraren gurasoak Mónica Cahen D'Anvers (aktore ohia, kazetaria eta telebistako aurkezlea) eta Iván Mihanovich (arkitektoa eta poloko jokalaria) dira. Aitaren aldeko aitonak, ingeniari zibil, pintore eta musikari ezaguna, jazz-musikarekiko grina transmititu zion. Bere etxeko sotoan (Montevideo 1780) elkartzen ziren Argentinara iristen ziren jazz-musikari guztiak jotzera. Han, Sandrak bere lehen kantak kantatu zituen, 4 urte zituela. Bere izeba Soniak «Laura» eta «I got it bad» kantatzen irakatsi zion, berak pianoan jotzen zituen bi kanta. Gero gitarra etorri zen, eta osaba Sergio eta osaba Raúl lagun zituztela. Oro har, show horiek amona Máximaren etxean egiten ziren (Delia Berro Madero de Mihanovich), non familia-soto ezaguna baitzegoen. Han, Mackymacs, Nini Marshall, Boy Olmi (aita) eta Buenos Airesera showak egitera iristen ziren musikariak, besteak beste, Maurice Chevalier eta Ella Fitzgerald.

Sandra Mihanovichek Northlands ikastetxean egin zituen ikasketak, Olivosen, ama egon zen eskola berean. Hezkuntza Ertainaren amaieran, musika ikasi zuen UCAn. 15 urterekin mutil-laguna izan zuen  San Isidroko Santiago Galizia izenekoa.

1976ko martxoan antzerkia ikasten hasi zen Arte Dramatikoaren Kontserbatorioan, eta hiriko hainbat pubetan kantatu zuen. Bere lehen aurkezpena 1976ko maiatzaren 20an izan zen, «La Ciudad» izeneko toki batean, 6 musikarik lagunduta eta Baby López Fürst-en moldaketekin. Pubetan kantatuz, Alejandro Lerner, Marilina Ross, Celeste Carballo, Horacio Fontova, Rubén Rada eta beste musikari batzuk ezagutu zituen, eta haien zenbait abesti grabatu zituen. Urte horretan bertan, Ricardo Kleinman ekoizleak Belgranoko Unibertsitatean ikusi zuen, eta ekoizten hasi zen. Eduardo Mateo musikari uruguaitarraren «Y hoy te ví» grabatu zuen, Raúl de la Torrek «Sola» filmean sartutako abestia.

1979an, Alejandro Doriaren film bat «La Isla»ren zerrendan sartu zen, eta, zuzendari beraren agindupean, 1980an «Los miedos» filmatu zuen, besteak beste, María Leal eta Soledad Silveyrarekin batera. Pepe Cibrián Campoyren eskutik sartu zen antzerki-emanaldian, «Hemen ezin dugu egin» obran (Veronicaren pertsonaiarekin, 1978. urtean), eta pubetan jotzen jarraitu zuen («Old House» garaiko ezagunean bezala).

1980ko hamarkada 

1981eko abenduan, «Puerto Pollensa» grabatu zuen, Marilina Rossek konposatutako kanta. Berehala bihurtu zen arrakasta handienetako bat. Hurrengo urtean izen bereko albumean sartu zuen.

1982ko urriaren 2an Obras estadioa bete zuen. Han kantatu zuen lehen emakumea izan zen, eta bi funtzio jarraian egin zituen. Bi show egin zituen, lehen emanaldirako sarrerak egun batzuk lehenago agortu baitziren. Guztira 10.000 pertsona joan ziren. Zalantzarik gabe, gau hartan Sandrak abeslari gisa ospea lortu zuen.

1985ean, Argentinako La búsqueda filmean parte hartu zuen, «Soy lo que soy» eta «Para volver a creer» abestiekin, azken hori Ángel Mahlerren eta Martín Bianchedi-ren autore, letra eta musikaz osatua. 1986an, «Viña del Mar» nazioarteko jaialdian parte hartu zuen, Txilen, eta «Zilarrezko zuzia» irabazi zuen.

1987an Mar del Platan aurkeztu zen, Celeste Carballo eta Ludovica Squirrurekin batera. Gero, Celesterekin duoan segitu zuen, "Sandra eta Celeste" izenarekin. 1988an, lehen diskoa grabatu zuten: «Bi baino askoz gehiago gara».

1990eko hamarkada 

1990ean, Mujer contra mujer diskoa kaleratu zuen, Sandra eta Celeste izeneko bikoteak grabatu zuen bigarren eta azken diskoa. Urte horretako abenduan Europara joan zen eta 1991n amaren aldeko aitonarekin bizi izan zen. Bakarlari gisa UNESCOren areto batean kantatu zuen.

1992an, «Todo brilla» diskoa kaleratu zuen, emakumezkoen baladista onenaren ACE saria irabazi zuena.

1994an kaleratu zuen «Cambio de planes» lanak ere emakumezkoen baladistarik onenaren ACE saria irabazi zuen.

1995ean, María Elena Walshen abestiekin egindako antzezlan baten protagonista izan zen: «El país del no me acuerdo». Telebistako Latin Music-en gidaria da, Much Music-en. Programak «Martín Fierro 1996» irabazi zuen: musika latindarreko programarik onena. Hamarkadako Argentinako Pop/Baladaren Abeslari Onenaren Zilarrezko Kenox saria jaso zuen, eta Carlos Gardelen omenaldian parte hartzeko dei egin zioten. Omenaldia Cervantes Antzoki Nazionalean egin zen, Grupo América taldearen ekoizpenarekin, Golondrinas tangoa interpretatuz.

1998an, antzerkia egin zuen, «Manuelita de Pehuajó» lanarekin. «Otro Cantar» gidatu zuen, FM La Islan, asteazkenetan, 22:00etatik 24:00etara, Ivan «Vane» Mihanovich musikariarekin, Carlos Tarrío aktorearekin, Catalina Fotirekin, Claudia Livinirekin eta Fernando Edenekin batera.

1999an, «Graves» telesail arrakastatsuan hartu zuen parte, eta Lito Vitalek El grito sagrado diskoan parte hartzeko deitu zion, María Elena Walsh, Víctor Heredia, Jairo, Juan Carlos Baglietto, Alejandro Lerner, Pedro Aznar eta Fabiana Cantilorekin batera, Himno a Sarmiento interpretatuz.

2000ko hamarkada 
2000n, «Todo tiene un lugar» albuma atera zen.

2003an aktore eta bakarlari gisa parte hartu zuen, telebistan, Costumbres Argentinas-ekin. Urte horretan bertan, «Sin tu Amor» diskoa kaleratu zen.

2005ean, Argentinako Himno Nazionala grabatu zuen Patricia Sosarekin, «Radio Mega»n. Urte berean, TB Kriminaleko miniseriean abestu zuen. Maiatzaren 22an, eta hogeita hamar urteko ibilbidearekin bat, Buenos Airesko Legegintzaldiak «Buenos Aires hiriko kulturaren nortasun nabarmena» izendatu zuen. Hamarkadako Pop / Baladako emakumezkoen bost bakarlari hoberenetariko bat izan zen Argentinan.

2006an, «Gladiadores de Pompeya»n aritu zen, Andrea del Boca andrearekin batera.

Hurrengo urtean, 30 urte bete ditu musikarekin eta haren 50 urteekin batera, disko bat kaleratu zuen, Opera Antzokian grabatua, "Creciendo" klasikoekin. Lehen DVDa ere argitaratuko zuela agindu zuen. 2008an, "Eladio Quiero" musika-ikuskizuna aurkeztu zuen Maipo Antzokian, Eladia Blazquezen abestiekin eta Carlos Tarrioren liburuarekin.

2010eko hamarkada 

2010ean, Lo que el tiempo nos dejó unitario historikoan, Telefé-ren «Los niños que escriben el cielo» kapituluan parte hartu zuen. 

2011n, Teleféren Argentinako Talentuen saioan epaimahaiko izan zen. Urte horretan, hainbat aurkezpen egin zituen «Velma Café» aretoan, ikuskizun intimista batekin. Ikuskizun horretan, bere ahots indartsu eta finak eta xarma pertsonalak show ahaztezin batean bat egin zuten. 

2012an, «Vuelvo a estar con vos» albuma argitaratu zuen. Urte horretan Estrella de Mar Sarietarako izendatu zuten, 2011-12 denboraldiko «Musika-ikuskizun onena» kategorian. Apirilaren 29an Marisela Verenarekin batera aurkeztu zen Miami Dade County Auditoriumean, Miamin, Floridan, AEBn. Maiatzean eta ekainean, Argentinan audientzia-indize handia zuten hainbat telebista-programatan azaldu zen, hala nola: Soñando por cantar  Canal 13koa eta Gracias por venir Telefékoa edo Graduados telenobelan. Halaber, Buenos Aireseko Gobernuak antolatutako Bandera Egunaren ospakizunean parte hartu zuen, «Una Bandera de Color de Cielo» izenekoan, Jairo, Bahiano, Ana María Cores eta Julia Zenko bezalako artistekin batera. Sandra Mihanovichen web ofizialean ikus daitezke, esklusiban, ekitaldi oso honen estaldura eta bideoak. Antzerki eta Musika Enpresaburuen Argentinako Elkarteak Musikaren Saria eman zion, urte horretako ikuskizun onenagatik.

2014. urtean, Maiatzaren Iraultzaren urteurreneko festetan parte hartu zuen, Nazioko Kultura Ministerioaren «Somos Cultura» showaren esparruan.

2015ean, Konex Fundazioak bere karrerako hirugarren Saria eman zion, ordukoan Zilarrezko Konexa, Pop Emakumeen Bakarlari gisa.

Bizitza pribatua 
1980an Celeste Carballo kantautorearekin zuen harremana ezaguna zen, baina Sandra Mihanovichek uko egin dio adierazpen publikoak egiteari. Uste zuen gizartea oraindik ez zegoela prestatuta «gai homosexualari» buruz hitz egiteko, eta nahiago zuen integrazioa ghettoak baino.

2012ko abuztuaren 13an, Sandrak giltzurrun bat eman zion bataio-alaba Sonsoles Rey Obligadori. Bere besoetako izateaz gain, Sonsoles Rey bere bikotekide Marita Novaroren alaba da (2008tik). Ebakuntza Buenos Aireseko Hiri Autonomoko Ospitale Alemanean egin zen. Prentsak eta iritzi publikoak maitasun-, eskuzabaltasun- eta elkartasun-keinu handi gisa hartu zuten.

2016ko martxoaren 10ean, Marita Novarorekin ezkondu zen.

Sariak eta aintzatespenak 

 1992an «Todo brilla» diskoarekin emakumezkoen baladista onenaren ACE saria irabazi zuen.
 1994an «Cambio de planes» lanak  emakumezkoen baladistarik onenaren ACE saria irabazi zuen.

 «Martín Fierro 1996»  irabazi zuen musika latindarreko programarik onena Telebistako Latin Music-en gidaria zela.

 1990 Hamarkadako Argentinako Pop/Baladaren Abeslari Onenaren Zilarrezko Kenox saria jaso zuen.

 Carlos Gardelen omenaldian parte hartzeko dei egin zioten. 
 2005ekoMaiatzaren 22an, eta hogeita hamar urteko ibilbidearekin bat, Buenos Airesko Legegintzaldiak «Buenos Aires hiriko kulturaren nortasun nabarmena» izendatu zuen. 
 Hamarkadako Pop / Baladako emakumezkoen bost bakarlari hoberenetariko bat izan zen Argentinan.
 2012an Estrella de Mar Sarietarako izendatu zuten.
 2015ean, Konex Fundazioak bere karrerako hirugarren Pop Emakumeen Bakarlariaren Zilarrezko Saria eman zion.

Telebista

Diskografia 
Albumak eta konpilatuak:

Bakunak/Singleak/Promoziokoak

Diskoetako partaidetzak 
Mihanovichek beste artista batzuen diskoetan parte hartu zuen: besteak beste, Luis Eduardo Aute, Patricia Sosa, Marilina Ross eta Axel Fernandorekin grabatu zuen. Haren ahotsak, interpretazio-kalitateak eta izaera eskuzabal eta sinpleak Argentinako eta Latinoamerikako musikako artista ezagunenetako bat bihurtzen dute.

Hona hemen partaidetza horietako batzuk:

Zinema 

 Intérprete

 Musika

 1985: Juan Carlos Desanzok zuzendutako La búsqueda filmaren amaieran, Ángel Mahler eta Martín Bianchedi-ren eskutik Para volver creer  abestia interpretatu zuen.
 1987: Sentimientos filmaren azken izenburuen gaia interpretatzen du. Mirta de Liniers a Estambul, Jorge Cosciak eta Guillermo Saurak zuzendua
 2012: Mágica - (Film laburra)

 Musika interpretea

 2012: Mágica - (Film laburra)

Antzerkia 

 2021: Brujas, Moria Casán, Thelma Biral, Nora Cárpena eta María Lealekin

Erreferentziak

Ikus, gainera 
 Sandra eta Celeste
 Emakumeak musikan

Kanpo estekak 

 Sandra Mihanovich Página web oficial

 Sandra Mihanovichen Facebook-a

Argentinako musikagileak
Emakume musikagileak
Rock abeslariak
Emakume abeslariak
Argentinako emakume aktoreak
Musikari lesbianak
Telebista aktoreak