Ibilgarritasun

Ibilgarritasuna, gune batean ibiltzeko erraztasuna adierazten duen neurria da. Ibilgarritasunak eragina du osasunean, ingurumenean eta ekonomian. Gune bat ibilgarria den jakiteko, faktore ugari aztertu behat dira, hala nola oinbide eta espaloien kalitatea, trafikoaren eta errepideen baldintzak, lurzoruaren erabileta, eraikinen irisgarritasuna, segurtasuna eta abar. Ibilgarritasuna kontzeptu garrantzitsua da hirigintza iraunkorrean.

Ez da nahastu behar "irisgarritasun" terminoarekin, erabiltzaile orori leku edo zerbitzu baterako sarbidea ahalbidetzean datzana, ezgaitasunen bat dutenentzat bereziki.

Historia 

Autoak eta bizikletak masiboki ekoiztu baino lehen, mugitzeko sistema erabiliena ibiltzea zen. Modu bakarra zen alde batetik bestera joateko giza-historiaren gehiengoan. 1930koan, hazkunde ekonomikoak bultzatuta autoen ekoizpena handitu zen, eta merketu. Horrela, auto-kopuruak gorakada erraldoia izan zuen, batea ere Bigarren Mundu Gerra osteko garaian. Autoen igorpen kaltegarriek airearen kutsadurarekiko kezka areagotu zuen eta alternatiba beharraren ideia zabaldu hirigileen eta jendearen baitan, hala nola garraio publikoa orokortzea eta ibiltzea erraztea.

Ezaugarriak 

Ibilgarritasunaren definizio bat honakoa izan daiteke:
"Hiri ingurune baten erraztasuna bertan bizitzeko, erosketak egiteko, bisitatzeko, gozatzeko edo aisiarako".

Ibilgarritasunari eragiten dioten faktoreen artean daude, baina ez soilik, honakoak:
Kalearen konektibitatea
Lurzoruaren erabilera
Dauden zerbitzuak (dendak, jatetxeak, tabernak, antzokiak, eskolak, parkeak, kirol-zentroak, etab.)
Bizitegi-dentsitatea (bizitegi-unitateak azalerarekiko)
Zuhaitzak eta landaredia
Eraikinen maiztasuna eta aniztasuna
Etxe-sarrerak eta fatxadei lotutako beste sentsazio batzuk
Gardentasuna: beirazko leiho eta ate kopurua, orientazioa eta etxeen hurbiltasuna.

Onurak

Osasuna

Ikerketen arabera, ibilgarritasun-indizeak korrelazioa du biztanleen gorputz-masaren indizearekin (GMI), bai hauen jarduera fisikoarekin . Jarduera fisikoak gaixotasun kronikoak prebenitu ditzake, hala nola gaixotasun kardiobaskularrak, diabetesa, hipertentsioa, obesitatea, depresioa eta osteoporosia. Horrela, ibilgarritasuna handitzean, arrisku metaboliko kardiobaskularreko profila hobetu eta bihotzekoak izateko arrisku txikitu da. Minbiziaren Ikerketarako Mundu Funtsak eta Minbiziaren Ikerketarako Estatu Batuetako Institutuak txosten bat argitaratu zuten, ibiltzea sustatzeko garapen berriak diseinatu behar direla adieraziz, ibiltzeak minbizia murrizten laguntzen duela adieraziz.

Ingurumena

Onura garrantzitsuenetako bat automobilen karbono aztarna murriztea da. Karbono-igorpenak murriztu daitezke pertsona gehiagok  gidatzea baino ibiltzea edo garraio publikoa erabiltzea aukeratzen badute. Igorpen gutxiagorekin, osasun- eta bizi-kalitatea hobetzen da, smog-a murrizten eta berotze globala eragiten duten faktore batzuk sahiesten.

Sozioekonomia

Ibilgarritasunak onura sozioekonomiko asko dituela ikusi da, besteak beste, irisgarritasuna, aurreztea bai banakoentzat bai administrazio publikoarentzat, eskola garraioa (oinbusak barne), lurraren erabileraren efizientzia handiagoa, bizigarritasun handiagoa, osasun publiko hobearen onura ekonomikoak eta garapen ekonomikoa. Onurak hobeto bermatzen dira, baldin eta bide-sare publiko osoa ibilgarria bada, eta ez soilik gune berezi batzuetara mugatuta.

Erreferentziak

Ikus, gainera 
 Mugikortasun iraunkorra
 Oinezko
 Oinbusa eta eskola-bideak

Kanpo estekak 
OINEZ DABILTZAN HIRIEN SAREKO PRINTZIPIOAK (kontsulta: 2021-8-4)

Mugikortasun iraunkorra
Hirigintza