Bobby Orr

Robert Gordon Orr, Bobby Orr, Oc izenez ere ezaguna, Kanadako izotz-hockey jokalari profesional ohia da, garai guztietako handienetako bat bezala ezaguna.  Orrek izotz patinajearen abiadura, gola eta trebetasunak erabili zituen defentsa posizioa irauli zuten jokaldiak sortzeko.  National Hockey League-n (NHL) jokatu zuen 12 denboraldiz, lehenengo 10ak Boston Bruins taldearekin, eta bi Chicago Blackhawks taldearekin. Art Rossen bi garaikurrekin ligako goleatzaile titulua irabazi duen atzelari bakarra izaten jarraitzen du. Denboraldi bakarrean, puntu eta asistentzia gehien lortu dituen atzelaria da. Zortzi Norris Trofeo jarraian irabazi zituen NHLko defentsarik onena gisa eta hiru Hart Trofeo jarraian Ligako jokalaririk baliotsuena (MVP) gisa. Orr Hockey Ospearen Aretoan sartu zen 1979an 31 urte zituela, garai hartan gazteena. 2017an, Hockey Liga Nazionalak historiako "100 NHL jokalaririk handienetako" bat izendatu zuen.  Hockeyko ibilbidearen ostean, talde profesional askotako bilatzaile ezaguna bihurtu zen. Patinatzaile gazteekin hitz egiten eta tutoretza ematen ere ematen du denbora.

Biografia 
Orr 1948ko martxoaren 20an jaio zen Parry Sound herrian, Kanadako Ontarioko Georgiar badiaren ertzean. Aitona, Robert Orr, goi mailako futbol jokalari profesional bat izan zen, Ipar Irlandako Ballymenatik Parry Soundera emigratu zuena XX. mendearen hasieran.  Aita, Doug Orr, hockeyko aukera izan zen behin eta Atlantic City Gulls taldean sartzera gonbidatu zuten 1942an, baina eskaintzari uko egin zion.  Horren ordez, Doug Kanadako Errege Itsas Armadan sartu zen, Bigarren Mundu Gerran zerbitzatuz. Gerra ostean Parry Soundera itzuli zen, alde egin aurretik ezkondu zen Arva Steelerekin batera, eta CIL dinamita fabrikako lan batera.  Bikoteak bost seme-alaba izan zituen elkarrekin: Patricia, Ronnie, Bobby, Penny eta Doug Jr.

Karrera 
Orrek txikitatik erakutsi zuen hockeyrako bere talentua.  Txikia eta ahul samarra izan arren, laster gai izan zen bere adineko inor baino azkarrago patinatzeko, pista inguruko lasterketetan eta jokoetan erakusten zuen abiadura.  Hamar urte bete arte, aurrelari gisa jokatu zuen. Bere entrenatzaileak, Bucko McDonald NHLko jokalari ohiak, defentsara aldatu zuen eta bere dohainak makil-kudeatzaile, patinatzaile eta goleatzaile gisa erabiltzera bultzatu zuen erasoko lasterketak egiteko.  McDonald-en arabera: "Doug-i esaten nion umea bere posizio naturalean zegoela defentsan jokatzen zuenean. Ez zen jenioa izan behar hori ikusteko, egia esan. Ez dut uste Doug ados egongo zenik, baina nire erabakia onartu zuen». Orrek gero McDonald-i aitortuko zion: "Buckok ia dakidan guztia irakatsi zidan". 

Boston Bruins-ek aurkitu zuen 1961eko udaberrian, Gananoquen (Ontario) junior hockey txapelketa batean jokatzen.  The Bruins-eko Wren Blairrek aldizka bisitak egiten zituen Orrtarren etxera, "Doug Harvey eta Eddie Shoreren konbinazio bat" gisa deskribatuz.   1961eko udazkenean, Bruins-ek 1.000 CA$ inbertitu zituzten (2020ko 8.726 dolar) beren hockey talde txikia babesteko.  NHLko beste hiru taldek (Toronto Maple Leafs, Detroit Red Wings eta Montreal Canadiens) Orr-engan interesa zuten arren, 1962an Bruinsekin sinatu zuen. 

Orrek junior mailako debuta egin zuen 1962–63 denboraldian Metro Junior A Liga berriko General berrietan. Hamalau urte zituen eta hemezortzi, hemeretzi eta hogei urteko gazteen aurka lehiatzen zen. 1963-64 denboraldiak aldaketa gehiago ekarri zituen Metro League erretiratu eta Oshawa Ontarioko Hockey Elkartean (OHA) sartu zenean. Orr Oshawa-ra joan zen bizitzera, non RS McLaughlin High School-era joaten hasi zen eta bertako familia batean sartu zen.  29 touchdown lortu zituen defentsa gisa junior errekorra ezartzeko eta OHA-ko All-Star lehen taldean sartu zuten. 

Bere erregistroak urtero handitu ziren bere junior karreran, eta First-All Star taldean sartu zuten OHAn egon zen denboraldi bakoitzean. Orrek bere denboraldi onena egin zuen 1965–66an, bere laugarren denboraldia junior gisa. 38 puntu lortu zituen bere errekorra gehitzeko eta 94 punturekin amaitu zuen partidako bi punturen batez bestekoarekin Generals-entzat. Generals ligan laugarren sailkatu zen, baina OHA txapelketa irabazi zuen, J. Ross Robertson Cup, St. Catharines Black Hawks, Montreal Junior Canadiens eta Kitchener Rangers garaituz. Taldeak Ontarioko iparraldeko txapelduna, North Bay Trappers, eta Quebeceko txapelduna, Shawinigan Bruins garaitu zituen, Kanadako junior mailako txapelketarako Memorial Cup finalean postu bat irabazteko.

Lorpenak 
Hamabi denboraldi eta 657 partidarekin (horietatik bere lehen bederatzi denboraldiak baino ez ziren osatu, guztira 621 partidarekin), eta 27. urtebetetzearen ondoren NHLko 47 partida jokatuz, errekor eta lorpen ugari lortu zituen, eta horietako batzuk oraindik ere mantentzen dira.

 Bederatzi Hat trick lortu zituen lehen atzelari eta bakarra  
 Denboraldi batean 30 gol (1969-70)  eta 40 gol (1974-75) sartu dituen lehen atzelaria.
 Ligako puntuen lider gisa Ross Art Trophy irabazi duen defentsa bakarra (1969-70, 1974-75)
 Lester B Pearson saria irabazi duen defentsa bakarra
 Norris Trophy, Ross Art Trophy, Hart Trophy eta Conn Smythe Trophyren irabazle bakarra denboraldi batean (1969-70) 
 Inoiz ez zuen denboraldi osoa amaitu +30etik behera. 
 Laugarren Ligako historian 1.393ko karrerako puntuen batez bestekoa

Sariak 

 OHA All-Star Team - 1964, 1965, 1966 
 1967an Calder Memorial Trophy (Urteko Rookie) saritua, historiako gazteena eta ordura arte NHL sari garrantzitsu bat irabazi zuen gazteena 
 1966-67 All-Star bigarren taldera deitua 
 Zortzi aldiz jarraian deituta NHL First All-Star Teamrako (1968-1975) 
 Zortzi aldiz jarraian saritua James Norris Trofeoarekin (1968-1975) 
 NHL All-Star Jokoan zortzi aldiz parte hartu zuen (1968tik 1975era)
 Art Ross Trofeoa irabazi zuen 1969-70 urteetan 
 NHL Plus/Minus sariaren irabazle handiena (1969, 1970, 1971, 1972, 1974 eta 1975)
 Hart Memorial Trophy saritua hiru aldiz jarraian (1970–1972) 
 1970 eta 1972an Conn Smythe Trophy saritua izan zen, PlayOff MVP sariaren lehen bi aldiz irabazi zuena 
 Stanley Kopako irabazlea 1970 eta 1972an 
 Lou Marsh Trofeoa irabazi zuen Urteko Kanadako Atleta gisa 1970ean 
 Sports Illustrated aldizkariaren saria jaso zuen, 1970eko Urteko Kirolaria 
 1975eko inkesta batean historiako atletarik handiena bozkatu zuten, Ted Williams, Bill Russell eta Bob Cousy bezalako beisbol eta saskibaloi izarrak gaindituz. 
 Lester B. Pearson saria jaso zuen 1975ean 
 1976an Kanadako Izotz Hockey Kopako MVP izendatu zuten 
 Lester Patrick Trofeoa eman zioten 1979an 

 Hockey aretoan sartzea 1979an, 31 urterekin 
 1997an Adituen Batzordeak garai guztietako bigarren hockey jokalaririk handiena bozkatu zuen. Orrek Wayne Gretzky bakarrik eta Gordie Howeren aurretik jarraitzen du, baita betiko atzelari nagusi izendatu ere. Gretzkyk esan zuen Orr-i, edo bere heroiari, Gordie Howe-ri, botoa emango ziola. 
 31. postuan sailkatu zen ESPNren XX. mendeko 50 atletarik handienen artean 1999an 
 The Hockey News-ek 2010ean garai guztietako defentsarik onena izendatu zuen

Errekorrak 

 NHLko denboraldi batean puntu gehien defentsa gisa (139; 1970–71) 
 NHLko denboraldi batean, defentsa baten asistentzia gehien (102; 1970–71). 
 100 puntuko denboraldi gehienak defentsa gisa (1969–70tik 1974–75era).
 Gehien +/- NHL denboraldi batean (+124; 1970–71)
 NHLko partida batean defentsaren asistentzia gehien (6; Babe Pratt, Pat Stapleton, Ron Stackhouse, Paul Coffey eta Gary Suterrekin berdinduta) 
 Denboraldi batean lau NHL Sari Nagusiak irabazi dituen bi jokalari bakarretako bat (Hart, Norris, Art Ross eta Conn Smythe 1970ean), baita denboraldi berean Norris eta Art Ross sariak irabazi dituen jokalari bakarra ere. Bestea Alexander Ovechkin izango litzateke 2007-08an .  
 Luzapena hasi zenetik golik azkarrena Stanley Kopa lortzeko (0:40; 1970, 4. partida)

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Kanadako izotz hockey jokalariak