La boda de Rosa

La boda de Rosa () 2020ko Iciar Bollaín espainiar zinema zuzendariaren filma da. Zoriontasuna lortzeko norbere buruarekin adiskidetzea ezinbestekoa dela plazaratzen du filmak. Malagako Zinemaldian izan zuen estreinaldia.

Sinopsia 

Ia 45 urte dituela, Rosak zinemarako jostun gisa egiten duen lana eta bere familiari ematen dion laguntza uztartzen ditu. Etsita, Rosak dena utzi eta bere buruarengan zentratzeko bat-bateko erabakia hartzen du, bere buruarekin ezkontzea erabakiz.

Baina dena ez da berak pentsatu bezain erraza izango, bere aita, neba-arrebak eta alaba gainditu beharko dituelako bere buruarekin ezkondu eta bere bizitza bizitzen hasi nahi badu.

Pertsonaiak 

 Candela Peña: Rosa

 Sergi López: Armando
 Nathalie Poza: Violeta
 Paula Usero: Lidia
 Ramón Barea: Antonio

Jatorrizko ideia 
Jatorrizko ideia Icíar Bollainena da. Asian bere buruarekin ezkontzen diren emakumeen ezkontzak bakarrik egiten ari zirela jakiten zuenean sortu zen. Ezkontza hauek ekialdeko gizarteko emakumeak ezkontzeko jasaten duten presio sozialaren ondorioz sortzen dira. Alicia Luna zuzendarikidearekin engin zuen ikerketa Iciarrek, eta ikerketa horretan Mendebaldean ideia bera burutzen ari zirela ikusi zuten, beste ñabardura batekin. Hemen emakumeak beren buruarekiko konpromiso gisa ezkontzen dira.

Filmaren argumentu-ildoa norberaren errespetuaren eta norberaren buruaren zaintza ezaren ideiaren inguruan sortzen da. Zoriontasunaren eraikuntzak, norbaitengan baino, norberarengan duela oinarria indartu nahi dute.

Gaiak 
Filmak gai ugari jorratzen ditu. Istorioak norberaren maitasunaz hitz egiteaz aparte, gizatasunaz, umiltasunaz, familia-harremanez, amatasunaz eta heziketaz ere hitz egiten du.

Gainera, emakumeen emantzipazioaz eta zaintza-lanarekiko mendekotasunaz hitz egiten du.

Ekoizpena

Filmaketa 
Filmaketa 2019ko abuztuaren 19an hasi eta irailaren 30ean amaitu zen. 36 eguneko filmaketa, Valentziako Erkidegoko hainbat kokalekuetan eman zen: Valentzia, Benicàssim, Alcàsser, Picassent, Catarroja, Silla eta Paternan hain zuzen.

Valentzia aukeratu zuten filmaketarako kokaleku gisa, tonu koloretsu, alaia eta beroak bilatzen zituztelako.

Soinu-banda 
Filmaren abesti nagusia "que no, que no" da, Rozalén eta La Sonora Santanerak pelikuralako propio egindakoa.

Filma, Candela Peñaren interpretazioan oinarritzen da trama zuzentzeko garaian, musikari pisua kentzen diotelarik. Filmak ez du soinu banda egituratzen duen gai nagusirik, baina kontakizunaren hiru une garrantzitsuetan, txelo eta akordeoi konposaketa batetaz baliatzen da, protagonistak askatasuna bilatzen duelaren seinale.

Hautaketa hori kontzienteki burutu da, protagonistaren sentimenduen proiekzioa nabarmentzea duelako helburu, bereziki Rosak independentzia eta askatasuna lortzen duenean ematen delarik. Une horretan, eta bertatik aurrera, ez dago musikarik sekuentzietan, Rosak ez baitu musika behar atzean ezkutatzeko.

Harrera 
Malagako Zinemaldian aurkezteaz gain, filma beste hainbat jaialditan emititu zuten.

Valladolideko Nazioarteko Zinema Astearen 65. edizioan (2020), Spanish Cinema sekzioan programatu zen, duela gutxi estreinatu diren ekoizpen espainiarrak biltzen dituen sekzioan, beste 11 film luzerekin batera.

Alcalá de Henaresko Zinemaldian (2020), Alcine Paralelo sailean eta Donostiako Zinemaldiko film luzeen nazioarteko erakusketan (2020), Made In Spain sekzioan (2020) igorri zen.

Filmak kritikaren onarpen orokorra jaso du, 6.6/10 FilmAffinityn eta 6.4/10 IMDben hain zuzen ere, lehiaketetarako hainbat izendapenez gain.

Sariak

Oinarria 
Filmak emakumeak gizartean, batez ere zaintzaile moduan, duen garrantzia azpimarratzen du. Familietan duten rol egonkortzailea ikusarazten saiatzen da. Emakume askok egiten duten lan bikoitza salatzen dute komediaren bidez, etxekoa eta lanekoa.

Ezkontza modu ofizialean errebelatzeko erabiltzen du protagonistak, bere buruarekin ez ezik besteen aurrean ere konprometitzen delarik, zeremonia tradizionalak duen sinbolismoaren harira. 

Filmaren lantaldean gainera emakumeen presentzia handia dago. Zuzendariaz eta kogidoilariaz gain, ekoizle guztiak emakumeak dira.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Espainiako filmak
Umorezko filmak