José Gil Fortoul

José Gil Fortoul (Barquisimeto, Venezuelako Estatu Batuak, 1861eko azaroaren 25a - Caracas, Venezuelako Estatu Batuak, 1943ko ekainaren 15a) idazlea, historialaria, politikaria eta Venezuelako positibismoko kidea izan zen, behin-behineko presidente izendatu zuten 1913an. César Zumeta-rekin, Pedro Manuel Arcaya-rekin, Laureano Vallenilla Lanz-ekin eta Victorino Márquez Bustillos-ekin batera, Juan Vicente Gómez diktadorearen defendatzaileetako bat izan zen. Bere gurasoak hauek izan ziren: José Espíritu Santos Gil (Gil el pelón) eta Adelaida Fortoul Sánchez.

Lanak 

 1879: Infancia de mi Musa (Barquisimeto, Venezuela)
 1887: Recuerdos de París (Bartzelona, Espainia)
 1888: Julián (Leipzig, Alemania)
 1890: Filosofía Constitucional (Paris, Frantzia)
 1891: Filosofía Penal (Brusela, Belgika)
 1891: El Humo de mi Pipa (París, Frantzia)
 1892: La Esgrima Moderna (Liverpool, Ingalaterra)
 1892: ¿Idilio? (Liverpool, Ingalaterra)
 1895: Pasiones (Paris, Frantzia)
 1896: El Hombre y la Historia (Paris, Frantzia)
 1909: Historia Constitucional de Venezuela (Berlin, Alemania)
 1915: Discursos y Palabras (Caracas, Venezuela)
 1916: De Hoy para Mañana (Caracas, Venezuela)
 1931: Sinfonía inacabada y otras variaciones (Caracas, Venezuela)
 1944: Páginas de Ayer (hilondokoa).

Venezuelako abokatuak
Venezuelako lehendakariak
Venezuelako idazleak