Etsai zakil

Etsai zakila (Phallus impudicus) onddo espezie bat da, oso ezaguna dena zakil itxura duelako eta heldutan usain sarkor eta desatsegina jariatzen duelako. Perretxiko arrunta da Europan eta Ipar Amerikan. Orbel eta egur hondakin asko dauden ingurunetan agertzen da: basoetan, gehiegizko materia organikoa duten lorategietan, etab. Udan hasi eta udazken amaieraraino agertzen da. Usain txarra izan arren, ez da pozoitsua eta txikia denean Frantziako eta Alemaniako zenbait tokitan jateko ohitura dute.

Taxonomia 
John Gerard botanikariak "zakil perretxiko" deitu zion (fungus virilis penis effigie) General Historie of Plants lanean, 1597an, eta John Parkinsonek "Hollanders workingtoole" edo "phallus hollandicus" deitu zion Theatrum botanicum lanean, 1640an. Lineok espeziea deskribatu zuen 1753eko Species Plantarum lanean, eta oraindik lan horretan emandako izen binomialari eusten dio. Bere izen espezifikoa, impudicus, latinetik datorkio eta "lotsagabe" esan nahi du.

Deskribapena 

Heldugabeko etsai zakila zurixka edo arrosa kolorekoa da, arrautza formakoa, eta 4-6 zentimetro inguru ditu norabide batean eta 3-5 zentimetro bestean. Kanpotik begiratuta, bolba lodi bat dauka, peridio izenekoa, kolore berdexkako barruko gleba likatsua estaltzen duena. Azken horrek esporak gordetzen ditu. Atal hori da geroago usain txarra jariatzen duena eta euliak erakartzen dituena. Geruza horren baitan, geroago perretxikoaren txapela izango den geruza berdea dago; eta barruan, errezeptakulu deituriko egitura zuri bat dauka, gogorra dena baina belaki itxurako egitura airetsua duena.

Arrautza horiek azkar, egun pare batean, bilakatzen dira zakil formako egitura. Ale helduak 10 eta 30 zentimetro arteko luzera eta 4-5 zentimetroko diametroa ditu, eta gainean txapel koniko bat du, 2-4 zentimetro artekoa, gleba likatsu berde-marroixka duena. Ale zaharragoetan, ehun likatsua galtzen da eta erretikulu itxurako egitura horixka bat geratzen da agerian.
Aditu ez direnek, batzuetan, Morchella esculenta espeziearekin nahas dezakete.

Esporen barreiatzea 
Esporek forma eliptikoa eta luzanga dute. Haien barreiatze mekanismoa ez da beste onddo arrunten antzekoa, ez baitute airea erabiltzen garraio modu gisa. Horren ordez, esporen masa itsaskorra ekoizten dute, haratustelaren usaina duena eta euliak eta beste intsektu batzuk erakartzen dituena. Usain horren erantzule diren molekulen artean, metanetiola, hidrogeno sulfuroa, linalola, trans-ozimenoa, fenilazetaldehidoa, dimetil sulfuroa eta dimetil trifsulfuroa daude. Perretxiko helduen usaina urrutitik antzeman daiteke, eta hurbiltzerakoan, pertsona askok erabat nardagarritzat dute kiratsa. Intsektuak glebara joaten dira eta hanketan itsasten zaizkie esporen masa, eta horrela, beste toki batzuetara garraiatzen dute.

Ekologia 
Espezie hau Europan eta Ipar Amerikan bizi da jatorriz, eta beste toki batzuetan ere aurkitu izan da: Txinan, Taiwanen, eta Indian), Costa Rican, Islandian, Tanzanian, eta Australian.

Usteltze bidean dagoen egurraren edo materia organikoaren gainean bizi da, eta horregatik, askoz arruntagoa da hostoerorkorren basoetan, nahiz eta koniferoen basoetan, parkeetan eta lorategietan ere aurki daitekeen. Udatik udazken amaieraraino ekoizten du fruitu-gorputza. Zenbait zuhaitzekin mikorrizak era ditzake.

Jangarritasuna 
Arrautza fasean, barruko geruzaren zatiak moztu eta gordinik jan daitezke. Kraskatsuak dira, errefau zaporekoak. Frantzian eta Alemaniako zenbait tokitan jaten eta merkaturatzen da. Freskoan edo ozpinez ondua saltzen da. Txinan antzeko beste espezie batzuk kontsumitzen dira.

Galleria

Erreferentziak

Kanpo estekak 
  Phallus impudicus Errotari mikologia elkartearen webgunean
  Phallus impudicus Mycobank-en
  Phallus impudicus Fungipedia webgunean

Phallaceae
Lineok deskribatutako taxoiak
Onddo jangarriak