Anorgasmia

Anorgasmia edo nahasmendu orgasmikoa orgasmoaren inhibizio errepikakor eta iraunkorra da, kitzikapen normaleko fase baten ondoren ez egoteagatik adierazia, eta intentsitatean, iraupenean eta motan egokitzat jo daitekeen estimulazio baten bidez sortua. Desira faltarekin batera, emakumearen disfuntzio sexual ohikoenetako bat da. Gizonengan ere anorgasmia egon daiteke, baina ez da hain ohikoa eta nekez diagnostikatzen dute, eiakulazioa orgasmo bat dela dioen aurreiritzi okerraren atzean ezkutatzen baita. Kasu hauetan, orgasmora "normala" den bidetik iristen ez denean anorgasmiaz aritzen dira. Anorgasmiaren kausen %5ak organikoak dira eta, besteak beste, drogen eta botiken erabilerarekin eta gaixotasun kronikoekin dute zerikusia. Alderantziz, %95ek faktore psikologikoei erantzuten die, hala nola antsietateei, depresioari, sexualitateari buruzko mitoei, ikasitako jarrerei eta erlijio-sinesmenei. Halakoetan, anorgasmia psikogenoz aritzen gara.

Motak 
 Anorgasmia primarioa: orgasmoa inoiz lortu ez duenak pariatzen du, ez koitoaren bidez, ez masturbazioaren bidez, nahiz eta normalean eiakulatu -edo ez-.
 Anorgasmia sekundarioa: garai batean normaltasunez orgasmoak izan ondoren, modu sistematikoan esperimentatzeari uzten dionak pairatzen du.
 Anorgasmia absolutua: ezein prozeduraren bidez (autoestimulazioa, heteromasturbazioa, etab.) orgasmora iristeko gai ez denean.
 Anorgasmia erlatiboa: klimaxera modu jakin batean iristeko gai ez denean; adibidez, anorgasmia koitala.
 Egoera-anorgasmia: egoera jakin batzuetan bakarrik irits daiteke orgasmora.

Kausak 
Orgasmo femeninoaren fisiologian maskulinoan baino faktore gehiagok parte hartzen dute, eta, beraz, konplexuagoa da. Horregatik, nahasmendu orgasmikoak askoz ere ohikoagoak dira emakumeen artean. Horrelakoetan, orgasmoarekin batera, baginan aurkitutako zenbait gihar genital uzkurtu egiten dira. Alde horretan edozein gaixotasun edo traumatismo, edozein droga edo baita botika jakin bat hartzea ere, orgasmoa inhibitzen duten arrazoi organikoak izan daitezke.

Edonola ere, hona hemen anorgasmiaren kausa nagusik:
 Organikoak. Kausen %5a baino ez dira. Gaixotasun endokrinologikoak (diabetesa, etab.), neurologikoak, ginekologikoak, etab.
 Psikologikoak dira ohikoenak (%95a). Nagusien artean:
 aurreiritzi kultural negatiboak
 sexu-esperientzia traumatikoak
 pertsonen arteko baldintzak
 sexu-informaziorik eza
 monotonia kontzentrazio faltan, larritasunean, etab.
 bikote-harremanarekiko konpromisoarekiko anbibalentzia, bertan behera uztearen beldurra, norberaren independentzia baieztatzeko beldurra, batez ere sexu-harremanekin lotutako erru-sentimenduak.

Tratamendua 
Anorgasmia tratagarria da eta pronostiko ona du, betiere pazienteak terapeutarekin lankidetzan jarduten badu. Tratamendua eraginkorra da kasuen %95 ingurutan; kopuru hori nahiko handia da arazoaren tamaina kontuan hartzen badugu.

Anorgasmiaren tratamenduak, lehenik eta behin, helburu hauek ditu:

 Oro har, sexualitatearen eta, bereziki, orgasmoaren inguruko jarrera negatiboak eta aurreiritziak ezabatzea.
 Harremana hobetzea, bikotearen arteko komunikazioaren bidez.
 Sexu-trebetasunen programa, disfuntzio horretarako ariketa espezifiko batzuk egiten dituena.

Anorgasmia duen emakume batek ginekologo bat bisitatu behar du, ebaluazio fisiko osoa egin ondoren, dauden arazo medikoak identifikatu edo baztertu ahal izateko.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Disfuntzio sexualak
Diagnosi psikiatrikoa