Dalila Ennadre

Dalila Ennadre, jaiotzaz Dalila Ibnou Ennadre  (Casablanca, Maroko, 1966ko abuztuaren 12a - Paris, Frantzia, 2020ko maiatzaren 14a) marokoar film-zuzendaria izan zen, Marokoko eguneroko bizitzari buruzko dokumentalak eta emakumeen erretratuak egiteagatik ezaguna.

Biografia 
1966ko abuztuaren 12an jaio zen Casablancan, Marokon, eta Frantzian, Chemin de Marvillesen (Saint-Denis) eta, gero, Cité des 4000n (La Courneuve) hazi zen. Bere neba zaharrenak, Touhami Ennadre-k, argazkilaritzarekiko grina hartu zuen eta artista -argazkilari bihurtu zen. 16 urterekin utzi zituen ikasketak, eta 1985etik 1996ra bitartean, Guyana, Alemania, Maroko eta Quebecen bizi izan zen. Denboraldi horretan, autodidakta gisa ikasi zuen zinema, eta telebistako serieetako edo erakundeentzako enkarguzko filmetako produkzioko kudeatzaile gisa lan egin zuen.

Lan ibilbidea 
1987an, Marokoko eguneroko bizitzari buruzko lehen dokumentala egin zuen: Por la gracia de Alá, Marokoko mendietako errotari bati buruzkoa. 1994an, Idolos a la sombra filmatu zuen. 1996-1999 bitartean, L'Yeux Ouvert enpresarentzat lan egin zuen produkzioko kudeatzaile eta editore gisa, bereziki La Ballade des sans papiers 1997an, eta Nous retournerons jour bat 1999an. Urte berean, zuzendaritzara itzuli zen El Batalett, Femmes de la médina (El Batalett, mujeres de la medina) Casablancako antzinako medina auzo pobrean bizi ziren emakume marokoar batzuen erretratua eginez, baita haien seme-alaba eta nerabeen erretratuak ere.

Lan aipagarriak 
Lorpenak 2000ko hamarkadari lotzen zaizkio, Mé Aïcharen La caravane (Mé Aïcharen karabana) barne, 2003an, basamortuko emakume-poeta baten bizitzari buruz, Fama... une héroïne sans gloire (Ospea....ospe bako emakume-heroia). 2004an Je voudrais vous raconter (Kontatu nahiko nizuke) aktibista demokratiko bati buruzkoa; 2005ean familia-eskubidea erreformatzeko unean emakumeek bizi izan duten errealitateari buruzkoa; eta 2008an, Frantziako armadako prostituta ohi bati buruz filmatutako J'ai tant aimé…

2012an, Brahim Fritah-ren Chronicles of a playground filmean lan egin zuen. 2013. urtean, Saint-Oueneko Espace 1789ko egoitza artistikoan egon zen. Casablancako medina zaharrera itzuli zen, Des murs et des hommes proiektatzeko. Azken lana Jean Geneti eskainitako dokumentala izan zen. Bere bizitzako azken hamar urteak Laratxen bizi izan zituen, eta bertan lurperatu zuten, Espainiako hilerri zaharrean.

Heriotza 
Berrogeita hamahiru urte zituela hil zen Parisen 2020ko maiatzaren 14an, 2018an diagnostikatu zioten minbizia zela eta.

Sariak eta aintzatespenak 

 2002, Sari Nagusia Traces de vies en Clermont-Ferrand eta Vic-le-Comte bilera dokumentaletan, El Batalett, Femmes de la médina dokumentalarengatik. 
 2009, J'ai tant  άaimé… filmak dokumental onenaren saria jaso zuen Tarifako Afrikako Zinemaldian (Espainia).
 2014, Des murs et des hommes-ek Aljerreko Maghreb Film Festival-en Dokumentu Sari Nagusia eta Grand Prix TV 2M jaso zituen Agadir-en Fidadoc-en (zinema dokumentalaren nazioarteko jaialdia).

Lanak

Zuzendari

Aktore 

 2012: Haur-parke bateko kronikak. Amarena egiten zuen.

Erreferentziak

Bibliografia

Lanak 

 Patricie Caillé, « Ennadre, Dalila [Casablanca 1966] », dans Béatrice Didier, Antoinette Fouque et Mireille Kalea -Gruber (zuz.), Le dictionnaire universel des créatrices, Publicions des femmes, 2013 (lire en ligne), 1428. or.
 Roy Armes (2015). New Voices in Arab Cinema (en inglés). Indiana University Press. p. 78,79. .

Prentsa-artikuluak 

 .
 
 .
 .
 .

Kanpo estekak 

Casablancarrak
Parisen hildakoak
Marokoko zinema zuzendariak
Emakume zinema zuzendariak
Minbiziak hildakoak