Margaritazko inprimagailu

Margaritazko inprimagailua kalitate handiko testua sortzen duen inprimagailu mota bat da, batzuetan gutuna-kalitateko inprimagailu (letter-quality printer) gisa ezagutzen dena; kalitate handiko inprimagailu matrizialen aldean, "ia gutuna-kalitatearekin" (near letter quality, NLQ) inprimatzen duten inprimagailu mota bat. Printzipio berdinean oinarritutako idazmakinak ere bazeuden, eta badira oraindik.

Inprimagailu honek bere izena hartzen du karaktereak biltzen dituen gailuak margarita lore baten antza duelako. Karaktereak "petalo" bakoitzaren ertzean daude, eta tintazko zintaren gainean kolpatzen duen mailuaren bidez posiziotik kentzen dira, orrian gorpuztuta geratu dadin. Inprimagailu hauek erabilerarik gabe daude, testua soilik inprimatzen baitute eta letra-tipoa diskoa aldatzen bada bakarrik alda daiteke. Bere abiadura segundoko 50 eta 200 karaktere bitartekoa da. Orokorrean ez dira grafikoak egiteko gai; hala ere, ezarpen egokiekin, irudi bat sortzea posible da puntu bat inprimatuz aldi bakoitzean; zenbait modelok 120 dpi-ko bereizmen horizontala eta 48 dpi-ko bereizmen bertikala lor zezaketen.

inprimatzeko mekanismoa 
Sistemak gurpil txiki bat erabiltzen du letra bakoitza goi-erliebean inprimatuta, metalean edo plastikoan. Inprimagailuak gurpila biratzen du letra zuzena lerrokatzeko, paperaren kontra jotzen duen mailu baten azpian, inprimatzeko tintaz bustitako zinta bat sakatuz. Zentzu askotan, inprimagailu hauek idazteko makina arruntaren antzekoak dira inprimatzeko moduan, nahiz eta mekanismoaren xehetasunak desberdinak diren. Golpe bakoitzaren ondoren aukeratutako karakterea kokatzeko margaritak biratu behar duenez, inprimagailu horietako gehienak inprimagailu matrizialak baino motelagoak ziren. Papereko talkazko inprimagailu guztiak bezala, oso zaratatsuak ziren.

Inprimagailu batzuk, batez ere etorri ziren azken goi-mailako modelo batzuk, lodiz inprimatzeko gai ziren. Batzuek lodiz lortu nahi zenuen karakterearen gaineko talka bikoiztu edo hirukoiztuz egin zuten, beste batzuek zehaztasun-kontrolaren bidez orga zertxobait aurreratzen zuten bigarren aldiz talka egiteko eta horrela karaktere zabalagoa eta ilunagoa lortzeko, eta beste batzuek egiten zutena orga lerroaren hasierara itzultzea izaten zen, eta aprobetxatu, kasu horretan, inprimagailuaren berezko zehaztasuna leku berean jotzean, askoz ere garestiagoa den doitasun-kontroleko inprimagailu baten efektu bera lortzeko, nahiz eta eragozpena izan inprimagailua zahartzean letra lodiko testua zabalago bihurtzen zela.

Bi norabidetan inprimatzeko gai ziren modeloak ere bazeuden, hau da, orgaren itzulera mugimendua aprobetxatzen zuten hurrengo lerroa idazteko, horrela inprimatzeko denbora aurreztuz.

Ospea 

Margaritazko inprimagailuak nahiko ohikoak ziren 1980ko hamarkadan, baina beti izan ziren inprimagailu matrizialak baino ezezagunagoak, azken hauek grafikoak eta letra tipo desberdinak sortzeko gaitasuna zutelako. 1980ko hamarkadaren amaieran kalitate handiko laser-inprimagailuak eta tintazko inprimagailuak sartu zirenean, sistema hauek azkar desagertu ziren idazteko makinen merkatuetatik izan ezik.

Zale batzuek oraindik erabiltzen dituzte inprimagailu hauek lerro isolatuak inprimatzeko inprimagailuak orria kanporatu gabe (tintazko inprimagailu edo laser-inprimagailu batek egingo lukeena) edo etiketa itsasgarrien kalitate handian inprimatzeko, etiketek inprimagailu modernoetan sor ditzaketen arazoak saihestuz.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Inprimagailuak