Plakazko armadura

Plakazko armadura bat, arnesa, armadura osoa edo armadura zuria ere deitua, Behe Erdi Aroan hasi zen erabiltzen. Armadura oso batek 20-30 kg-ko pisua izaten zuen, eta uhal eta errematxekin lotutako altzairuzko edo burdinazko pieza artikulatu ugariz osatua zegoen. Instantzia batzuetan ehunka pieza dokumentatu dira arnes bakar batean.

Erabilera 
Plakazko armadura Erdi Aroko edo fantasiazko filmetan eta telebista-sailetan agertu ohi den arren, Erdi Aroko zaldunaren janzkera enblematikoa nahiko berandu agertu zen.

Behe Erdi Aroaren amaieran eta Errenazimenduaren hasieran erabilera handiena ikusi zuen. Askotan, sare-kota gainean erabiltzen zen, eta, aldi berean, gambesoiaren gainetik janzten zen.

Armadura mota hau ez du mugimendua gehiegi murrizten, artikulazio asko baititu eta pisua aldaketan eta gerrian atseden hartzeko moduan banatuta baitago.

Plakazko armadura, bere zurruntasunagatik, armadura malguak baino hobeto babesten zuen kolpe gogorretatik, kolpearen energia zinetikoa plaka osoan banatzen baitzen, puntu batean kontzentratu beharrean. Eraso zorrotzen aurka, plaken armadura zeharkaezina zen.

Izaera punzanteko erasoek plaken armaduren aurkako arriskurik handiena suposatzen zuten. Horregatik, bele-tontorreak eta antzeko arma batzuk erabili ziren haien kontra.

Era berean, piezen forma kurbatuak geziak, balezta-biroteak edo Erdi Aroko su-armen balak (arkabuz, adibidez) desbideratzen laguntzen zuen.

Bere erabilera bere kostuagatik mugatua zegoen, neurrira fabrikatuak izateko beharrak eta bere pieza kopuru handiak eragindakoa. Jaun feudalek eta zaldunak bakarrik zeukaten plaka-armadura oso bat lortzeko dirua.

Armaduraren Zatiak 
Armaduraren zatiak honako hauek dira:

Buru-babesa kasketa edo kaskoa zen. Kasketa hainbat zatik osa zezaketen:

 Gailurra: kroskoaren alderik garaiena. Mota batzuetan, gailurra edo pendiza egoten zen; beste batzuetan, berriz, gailur laua (Gran yelmo), konikoa (Bacinete), biribildua (Cervellera) edo gailur batean bukatua (Morrión).
 Mahai-zapia, bolantea, haize-orratza edo beloa: buruz jantzia, kasketaren atzealdean benda edo txirikorda batekin lotua, tontorra inguratzen zuten zinta edo lokarri biribilduez osatua. Bere helburu nagusia kasketaren atzealdea eguzki-izpien bidez ahalik eta gutxien berotzea zen. Elementu horrekin batera edo ordezten diren zintak, lumak edo orriak lanbrekinak dira.
 Bisorea, aurpegia edo haren zati bat estaltzen zuena.
 Lerdea, edo barbotea, aurpegiaren behealdean.
 Gola, plakaduna, eztarria defendatzen zuena.
 Alpartaza, sarezko gortina malgua, askotan kasketaren ertzean lotua, lepoa eta sorbaldak estali arte zabaltzen dena.
 Almofarra, sarezko kaputxa.
 Kofia, almofarraren eta kasketaren azpian.
 Lepo-estalkia, atzetik lepoa estaltzen zuena.
 Gorjala, lepoa inguratzen.

Gorputzaren defentsarako, honako hauek aplikatzen ziren:

 Petoa, bularrean
 Aurrekoa baino apur bat beherago iristen ziren kartzelak
 Karrakelak, belaunetaraino artikulazioz luzatzen ziren eskaltze modukoak
 Zaintzailea, bizkarretarako
 Sabelerako ogia, sarez egina
 Ipurmasaila ere sarez egina, ipurmasailetarako
 Goiko gorputz-adarrak honela estaltzen ziren:
 Sorbaldakoak sorbaldan
 Beso-babesak besoaren goialdean
 Besapeak besapeetan
 Ukondoak ukondoan
 Besaurreak besaurrean
 Karramarroak ukondoaren beste aldean
 Eskuak eskumuturretan eta eskuetan
 Guanteleteak hatzetan eta eskuan

Beheko gorputz-adarrak honela babesten ziren:

 Izterrak babesteko kixoteak edo muslerak
 Belaunak belaunetarako
 Hanketarako grebak
 Oinerako malkarrak eta zapata ferratuak
 Tarja edo txartela, pieza horiei zuzenetan gehitzen zitzaiena, ezkutu bat zen, petoaren goialdean eta ezkerraldean jartzen zena, eta zaldun noblearen ikurra eta dibisa zeuzkan margotuta.

Zaldientzako armadura ere egon zen, gutxienez XII. mendetik, barda deitzen dena. XVI. mendean osatu zen eta honako pieza hauek biltzen ditu:
Drendako armadura

 Buruarentzako burualdea edo aurrealdea
 Zurdetarako kapizana
 Petrala edo bularraldea aurrealderako
 Alboetarako alboak
 Bizkarrerako barda edo grupera

Plakazko Armaduraren Historia

Historia goiztiarra 
historia goiztiarra:

Brontzezko armadura partziala, bularra eta beheko gorputz-adarrak babesten zituena, antzinako greziarrek erabili zuten, Brontze Aroaren amaieran. "Dendrako armadura" bi aldeetatik babesten zuen soin osoa, sorbaldako eta lepoko babesak barne.

Armadura ez hain murriztaile eta astuna zabalduz joango litzateke. muskulu-kuiraza forman antzinate klasikoan, lorica segmentata armadura Erromatar inperioak erabili zuen K.a. I. eta IV. mendeen artean eta Partiar eta sassandar zalditeri astunak, Clibanarii bezala ezagutzen direnak, eskama edo plaka txikiz egindazko kuirasak erabili zuten.

Erdi Aroan 

XIII. mendearen amaieratik aurrera, plakazko armadurak erabili ziren berriz ere, junturak eta hezurrak babesteko, eta sare-kota baten gainetik erabiltzen ziren. Pixkanaka-pixkanaka, Erdi Aroko armaduraren plaka-kopurua handituz joan zen, gorputzeko eremu gehiago eta guda zaldiak babesten. Errementariak trebetasunak garatu zituen gorputz-ataletarako banakako plakak artikulatzeko, malguak izan behar zutenak, eta armadurak zalduanren neurrira egokitzeko. Kalitate handiko armadura oso baten kostua izugarria zen, eta dirudunentzat baino ezin zuten erosi. Gainerako gudarosteek, berriz, plaka zati batzuk zeramatzaten, eta sare-kota garrantzitsua zen oraindik.

Behe Erdi Aroan 
1420 urtea inguruan, Europan plakazko armadura osoak garatu ziren. Armadura pisutsuenak, gerrarako baino maizago justetan erabiltzeko egiten ziren. Helburu desberdinetarako piezak aldatu ahal ziren, armadura hainbat erabileratarako konfiguratu ahal izateko, adibidez, oinez edo zaldiz borrokatzeko. Behe Erdi Aroan, infanteriak berak ere jantzi zitzakeen plakazko armadura pieza batzuk. Armaduren ekoizpena industria errentagarri eta sarkorra izan zen Erdi Aroaren amaieran.
Justutetan partizipatzeko egindako armadura
Plakazko armadura batek 15 eta 25 kg arteko pisua izanten zuten. Armaduraren erabiltzailea bizkor-bizkor jarraitzen zuen, eta jauzi egin, korrika egin eta, bestela, aske mugitzeko gai zen, armaduraren pisua gorputz osoan uniformeki hedatzen zelako. Gizon baten gorputz osoa estaltzen zuen lepotik oinetaraino. XV. eta XVI. mendeetan, gudaroste guztien nukleoak plakazko armadurak zituzten soldaduak osatzen zituzten. Soldadu hauek mendebaldeko Europako armadetan ikusi ohi zen, batez ere Ehun Urteko Gerran, Arrosen Gerretan edo Italiako Gerretan.

Pizkundean 

XVI. mendearen hasierako armadura maximiliarra deritzona estilo bat da, non tirante astunak eta apaingarri batzuk erabiltzen ziren, XV. mendeko armadura sinplearen aldean. Formen artean italiar estiloen eragina dago. Garai hartan, gainera, kasko itxiak erabiltzen ziren, XV. XVI. mendearen hasieran, kaskoaren eta lepokoaren diseinua eraberritu zen Nürnbergeko armadura deiturikoa sortzeko, horietako asko lan eta diseinuko maisulanak.

Suzko armak gudu-zelaian gero eta ohikoagoak zirenez, armadura betearen erabilgarritasuna gutxinaka-gutxinaka apalduz joan zen, eta jantzi osoak justetan partizipatzeko bakarrik ziren. Armadura finaren dekorazioa asko handitu zen garai hartan.

Aro Modernoaren Hasieran 
Armada gehienek XVII. mendearen amaiera arte asko erabili zuten plakazko armadura oinezko eta zaldizko tropentzat, hala nola kuirasiarrak eta husar poloniarrak.

Plakazko armadura garestia zen eta, beraz, gizarteko goi mailakoentzat mugatzen zen; armadura apaingatua XVIII. mendeko noble eta jeneralekin jarraitzen zuten modan, moskete merkeen etorreraren ondorioz armadurak gudu-zelaian militarki erabilgarri izateari utzi zuten.

Suzko arma boteretsuen garapenak armadura guztia zaharkatu zituen. Suzko armen indar eta eskuragarritasun gero eta handiagoak, eta Estatuaren euskarri ziren infanteria handien izaerak, tropa mugikor eta merkeagoen aldeko. XVIII. mendearen hasieran, mariskalak, komandanteak eta erregetza bakarrik geratzen ziren armadura betean gudu-zelaian, gogoeta praktikoetarako baino areago estatus soziala erakusteko.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Erdi Aroko armadura