Concha Peña Pastor

Concepción Peña Pastor (Ciudad Real, 1906ko azaroaren 9a – Panama, 1960ko urriaren 15a) espainiar irakaslea, Filosofian, Zuzenbidean, Medikuntzan lizentziatua, Zuzenbidean doktorea, poliglota, hizlaria, idazlea eta politikaria izan zen. Erregimen frankistak araztu zuen 1941ean, eta Erdialdeko Amerikan erbesteratu zen, Masoneria eta Komunismoko Errepresioko Auzitegi Bereziak auzipetua masoneria delituagatik.

Biografia 
Concha Peñak 1917an amaitu zuen batxilergoa, eta, maistra nazionalaren gradua lortu ondoren, hiru lizentziatura egin zituen: Filosofia eta Letrak, Letrak, Zuzenbidea eta Medikuntza. Zuzenbidean doktore izatera iritsi zen. Espainian, San Isidro Institutuan eta Cisneros kardinalean garatu zuen bere irakaskuntza, eta laguntzaile numerario izatera iritsi zen. Aldi berean, abokatutzan jardun zuen eta Medikuntzako irakasgaiak prestatu zituen, modalitate librean. Poliglota izan zen, latina, grekoa, frantsesa, italiera eta portugesa menderatzen zituena.

1922an, Madrilgo Ateneoan onartu zuten bazkide gisa. 1923ko urriaren 13an Jurisprudentzia eta Legeriaren Errege Akademian sartu zen, eta bigarren sekziotik idazkari izatera iritsi zen. Epaimahai Mistoen Elkarteko lehendakariordea ere izan zen.

Aktibismo feminista 
Ekintza Errepublikanoko Emakumeen Elkarteari lotua, Espainiako Emakume Unibertsitarioen Elkarteko kide izan zen 1929an, eta Clara Campoamor izan zen presidente. Emakumeen sufragioaren eta emakumeen eskubideen alde borrokatu zen. 1922an, «Unibertsitateko gazteria feminista» hitzaldia eman zuen. 1928ko apirilaren 24an, «Dibortzioa antzinatean» hitzaldia eman zuen Jurisprudentzia eta Legeriaren Errege Akademian. 1931n, Ekintza Errepublikanoko Emakumeen Elkartearen ekitaldi batean aldarrikatu zuen Espainiako Konstituzioak emakumeen eskubideak onartzea. 1932ko urtarrilaren 4an, «Prostituzioaren aste abolizionista»ren amaieran parte hartu zuen, Carmen de Burgosekin, César Juarros doktorearekin eta Hildegart Rodríguezekin batera.

Politikari 
Ideologia errepublikanokoa, 1931ko ekaineko hauteskundeetan Alderdi Errepublikano Demokratiko Federaleko hautagai gisa aurkeztu zen, Madrileko barrutian. 1.716 boto lortu zituen, baina ez zen nahikoa postulatzen zen aulkia lortzeko.

Erbesteratzea 
Panaman erbesteratua, Zuzenbide Zibileko Unibertsitateko (1941-1942) eta Zuzenbide Erromatarreko (1942 -1944) irakasle izan zen. Eta Liburutegi Nazionaleko zuzendariordea (1951), politikari, intelektual, literato, filosofo eta artista garrantzitsuen lanak berreskuratzeaz arduratu zena.

Aintzatespenak 

 "Mujeres que cambiaron nuestro historia" liburuan dago. Panamako Unibertsitateko Emakumearen Institutuak argitaratu zuen, Haurrentzako Nazio Batuen Funtsarekin elkarlanean.

Lanak 

 La copa de oro  (1925)
 El perdón de Jesús (1925)
 Apuntes para la Historia Universal (1928)
 El comunismo (1932)
 La Libertadora: el último amor de Simón Bolívar, biografía histórica novelesca (1944)
 El teatro simplificado (1952)
 Gaspar Octavio Hernández: poeta del pueblo (1953)
 Guillermo Andreve (1953)
 Tomás Herrera (1954)
 José Antonio Remón Cantera: ensayo de biografía con notas de mi c­erno de periodista (1955)
 Carlos Antonio Mendoza: Prócer de la República (1956)
 Rasgos biográficos de Manuel Espinosa Batista: 1857-1919 (1956)
 Estampas de Santa Ana en el II centenario de la Iglesia de Santa Ana (1957)

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Espainiako abokatuak
Espainiako feministak
Maistrak
Espainiako Bigarren Errepublikako maistrak
Ciudad Realdarrak