Sekularismo

Zuzenbidean, laikotasuna "gizarte zibila eta gizarte-erlijiosoa Estatuan bereizteko printzipioa" da, eta "Estatuak erlijio-konfesioekiko duen inpartzialtasun- edo neutraltasun-printzipioa". Hitzak, hedaduraz, “kleroarekin eta elizekin zerikusirik ez duten erakunde publiko edo pribatuen” izaera adierazten du.

Laikotasuna  estatu-erlijioso bat onartzera oposatzen da. Hala ere, Estatuaren eta erlijioen arteko bereizketa-printzipioak aplikazio desberdinak izan ditzake herrialdeen arabera, laikotasunetik hasi eta sekularizazio soileraino (sekularismoa).

Definizioak 
Larousseren aburuz, laikotasuna honela definitzen da: «Eliza eta Estatua bereiztean oinarritutako gizartearen ikuskera eta antolaketa, eliza edozein botere politiko edo administratibotatik kanpo uzten dituena, eta, bereziki, hezkuntzaren instituziotik» edo «laikoaren izaera, erlijio- edo alderdi-ikuskeretatik at dagoena».

CNRTLrentzat: "gizarte zibilaren eta erlijio-gizartearen bereizketa-printzipioa Estatuan;" edo: "erakunde publiko edo pribatuen izaera, printzipio honen arabera kleroarekin eta elizekin zerikusirik ez dutenak; inpartzialtasuna, Estatuak Elizekiko duen neutraltasuna eta edozein erlijio-aitorpen.

Aldiz, Entziklopedia Filosofiko Unibertsalaren aburuz zentzu desberdina har dezake, zentzu juridikoa baino zabalagoa: “edozein aitormen gizartean oinarritzea galaraziko duen eraikuntza intelektuala; horren ondorioz, debekatu egiten da politikagatik erlijio zibil bat ezartzea, eta, aldi berean, gai espiritualak esparru pribatura bidaltzen dira.

Zentzu filosofiko  eta zentzu juridikoaren arteko nahasteak eztabaida politiko askoren jatorrian daude.

«Laikotasuna», «laikoa», erlijio-ikuskeretatik edo erlijio-sinesmenen aurrean kleroa edo neutrala den erakunde edo organismo bat izenda dezakete: «Estatuaren laikotasuna», «irakaskuntzaren laikotasuna».

Etimologia 
"laiko" hitzak, XIII. mendean agertu eta XVI. mendera arte erabilera ez ohikoa izan zuenak, erlijio-baldintzazkoak ez diren pertsonak (eta gauzak) izendatzen ditu (apaizak, erlijiosoak), zibil hitzak  izaera militarra ez dutenak izendatzen dituen modu berean.

Hitz hori latinezko  laicus «arruntetik, herrikoa (laosetik)» dator, hots, eliza hitza, grekozko elizaren λádenera , laikos, «arrunta, herrikoa (Laos)», eta ez, ordea, , klerikos-etik (clerc), erlijio-erakundeak izendatzen baititu. Laicus hitza eliza kristauetako hiztegian erabiltzen da Antzinaro berantiarretik, komunitateko pertsona oro izendatzeko, ez elizgizon ez erlijioso, hau da, teologiaren arloko profano. Hala ere, Elizarena da, bere gurtzari jarraitzen diolako (garai horretan sinesgaiztasuna ulertezina izanik), eta bertan funtzio garrantzitsuak bete ditzake. Posizio hori adierazten duen abstrakzioak "laikoak" hitza eman zuen frantsesez.

Erdi Aroan, “laiko” hitzak bereizi egiten ditu gizon arrunta, irakatsi beharrekoa, eta gizabanako “hezia”, erlijio-egoerak hala aginduta.

Bereizi egiten da gizarte baten izaera sekularra (biztanleriak nolabaiteko erlijio-axolagabetasuna adierazten du) eta laikotasun bera (Estatuko erakundeek ez dute inolako hertsapenik jasango, ezta inolako justifikazio erlijioso, espiritual edo teologikorik ere).

Jean Baubérot-ek sekularizazio- eta lakotasun-prozesuen definizioa proposatzen du: «sekularizazioak, berriz, erlijio-unibertsoen gizarte-garrantziaren (eta, beraz, norbanakoaren) galtze erlatibo eta progresiboa dakar, kultura komunari dagokionez (...). Laizipazioak, berriz, erlijioak esparru instituzionalean, aniztasunean eta gizarte-arloan duen tokia eta gizarte zibilaren arteko erlazioa adierazten ditu, batez ere. ».

Ferdinand Buisson-ek, Hirugarren Errepublika Frantseseko lege laikoen inspiratzaileetako bat, laikotasuna Estatu bateko erakunde politikoen sekularizazio gisa definitzen du, hau da, Estatu hori ez dela erlijio ofizial batean oinarritzen eta ez dela jainkozko batasunik. Botere politiko eta administratiboak botere erlijiosotik bereizteko printzipioa aplikazioa da.

Historia 
Laikotasun kontzeptuak filosofo greko eta erromatarren idazkietan aurkitzen ditu sustraiak, hala nola Epicuro edo Marc Aurèle, Locke, Bayle, Diderot, Voltaire, Estatu Batuetako guraso fundatzaileak, hala nola James Madison, Thomas Jefferson, eta Thomas Paine, Frantzian Jules Ferryren legeen bitartez.

Jasotako ideietan ez bezala, laikotasun kontzeptua hainbat obedientziatako pentsalariek garatu dute. Hala, Averroes, XII. mendeko  Andaluziako hizkuntza arabiarreko filosofo eta teologo musulmana, pentsamendu laikoaren sortzailetzat ere hartzen da.

Kristautasuna 
Ebanjelikoen arabera, Nazareteko Jesus, kristauek mesiastzat hartzen duten, esaldi hau dio: "Eman Zesarri  Zesarrerena dena eta Jainkoari, Jainkoarena dena".

Antzinaroa 
Antzinaroan, kristautasuna iritsi aurretik, ez zegoen kulturik ezta Estatuaren arteko bereizketarik ere. Monarkia kristauetan eta musulmanetan, erregea zen goi-buruzagi erlijiosoa ere, eta batzuetan jainkotzat hartzen zen. Erregimen errepublikanoetan, erlijiosoak funtzionario izendatzen ziren, pertsona politiko gisa. Beste kasu batzuetan, autoritate erlijiosoa ere autoritate zibil gorena zen, teokrazia juduaren kasuan bezala, atzerriko menderatzearen pean.

Antzinako Erroman, enperadoreak jainkozko izakitzat hartzen ziren eta erlijio-funtzio gorena betetzen zuten, Pontifex maximusena. Bestalde, kristauek sistema hori inpugnatu dute, enperadorearen agintari politikoa onartuz, baina Estatuaren erlijio batean parte hartzeari uko eginez eta enperadorearen jainkotasuna onartzeari uko eginez. Ondorioz, kristauak Estatuaren etsaitzat hartu ziren eta kristautasunera bihurtzea heriotzarekin zigortzen zen (ikus, adibidez, Justinen martirioa Marcus Aureliusen erregealdian). Egoera horrek jazarpen larriak eragin zituen 313. urtera arte, Konstantino I.ak eta Liciniusek Milango ediktua sinatu zutenean. Erromatar Inperioa benetan kristau bihurtu zen Teodosio I.a Handiaren ediktuarekin 390ean. Jesusen beraren irakaskuntzak, batzuetan, Eliza eta Estatua bereiztearen printzipioaren adibide gisa aipatzen dira (adibidez, Ebanjelioan, Marcosen arabera, 12:17: «Zesarrari Zesarri dagokiona itzultzea, eta Jainkoari Jainkoari dagokiona). ». André Gounellek gogorarazten du Elizak eta Estatua bereizteko legeari buruzko eztabaidetan, Aristide Briandek behin baino gehiagotan aipatu zuela Lucasen ebanjelioaren pasarte hori, eta uste du zenbait kristauek, estoikoekin batera, ukatu zutela “Estatuak eginkizun erabakigarria duela Jainkoak gizakiekin daukan erlazioan”.

Henri–Ruizen arabera, grezian (eta gero kristautasunaren aurreko hiri latinoan) erlijioak lotura soziala antolatzen du. Ondoren, hiria integral bihurtzen da, eta sinesmen anitzak elkarrekin bizi dira. Herritar bakoitzak bere jainkoak ditu, bereak dituen hirian (jainko poliatuak), eta helburua salbazio komuna zaintzea da. Pixkanaka, konformismo erlijiosoak lege komunei bide ematen die, denak batera bizi daitezen. Orduan, hiriko erlijioak dogmatismo teologikorik gabeko gizarte-funtzioa izango du; pixkanaka onartuko da kontzientziak bere buruaren maisu izaten jarraitzen duela. Zuzenbide erromatarrak lege komunen eta botere erlijiosoaren arteko bereizketa hori garatuko du, res publikoa («gauza publikoa») eta gauza pribatua bereiziz. Horrela biltzen dira laikotasun garaikidearen osagaiak: norbanakoaren kontzientziaren errespetua, interes orokorraren bilaketa, legeak dogmen gainetik duen lehentasuna.

Erdi Aroa 
Erdi Aroan, Mendebaldeko Europako herrialdeetan, Elizaren eta Estatuaren arteko banantzeak monarkei egiten zien aurre, Jainkoak Lurrean zituen ordezkariei, haiek Jainkoaren eta eliz agintarien botereak jasotzen baitzituzten.

Ekialdeko Erromatar Inperioan, Bizantziar Inperioa izenaz ere ezaguna, enperadoreak botere gorena zuen Elizaren gainean eta bere ordezkari gorena, Konstantinoplako patriarka, kontrolatzen zuen. Ortodoxia Estatuaren erlijioa zen. Otomandar Inperioak Konstantinopla konkistatu zuenean (1930ean Istanbul deituko diote), enperadorea hil egin zuten. Genade II Scholarios orduan Mehmed II sultanak Ekialdeko Eliza ortodoxoaren patriarka izendatu zuen.

V. mendean, Gelase I. Aita Santuak Anastase enperadoreari gutun bat eman zion, aldi baterako boterearen (potestak) eta autoritate espiritualaren (auctoritak) arteko bereizketa. Gutun hori, bi guruinen Erdi Aroko doktrinaren aurretik, XI. mendearen amaieran funtsezko testu bihurtu zen, aginte pontifizioak potesta inperialaren gainean duen nagusitasuna babesteko. Baina, regnumaren eta apaizaren banantzearen ikuspegitik, erabilera hori Gelasaren gutunean nahasitako hitzordu bati ematen zaion gehiegizko garrantziaren ondorio da, “mundua gobernatzen duten bi augustu nagusi” aipatzen baititu. Potesta eta auctoriten arteko bereizketa hierarkia bat ezartzen saiatzen da: botere politikoa autoritatearen mende egongo litzateke moralki. Dikotomia horrek erreakzioak eragiten ditu eta, besteak beste, apaizaren eta Inperioaren arteko borrokan edo XIV. eta XV. mendeetako mugimendu heretikoetan islatzen dira erreakzio horiek, zeinek kleroari promesa espiritual hori inpugnatzen baitiote . .

Garai modernoak eta garaikideak 
Elizak eta Estatua bereizteko kontzeptu modernoa John Locke filosofo ingelesari egozten zaio maiz. Kontratu sozialaren printzipioaren arabera, Locke-k dio Estatuak ez duela behar adinako zilegitasunik banakako kontzientziari dagokionez. Izan ere, kontzientzia hori ezin zaio arrazionalki laga estatu baten kontrolari. Locke-ren aburuz, kontzientzia-askatasunaren eskubide natural baten jatorria da, eta, dioenez, gobernuen intrusioetatik babestu behar da. Tolerantzia erlijiosoaren eta norberaren kontzientziaren garrantziaren pertzepzio hori, kontratu sozialaren kontzeptuarekin, eragin berezia izan zuen Estatu Batuetako asentamenduetan eta Estatu Batuetako Konstituzioan.

Argien mendean, dÀlembertek  Entziklopediaren Atariko Hitzaldian, Inkisizioa kritikatu zuen, izendatu gabe, eta “denboraldean bildutako autoritate espiritualaren abusua” deitoratu zuen.

Laikotasunaren kontzeptu modernoa, dagoeneko hierarkikoa ez dena, teoria politikoa eta gero Estatua erlijio-auziari buruzko pentsamendu autonomo baten gai bihurtzen direnean agertzen da. «Laizitatea», «laikotasuna», «laikotasuna», «laikotasuna», «laikotasuna» terminoak Bigarren Inperioaren erorketatik aurrera baino ez dira berresten, 1870ean: «laikotasun» terminoa Parisko Komunaren garaikidea da, eta 1871n Eliza eta Estatua banantzeko dekretu bat bozkatu zuen. Hirugarren Errepublikaren azpian, erlijioa ez den baina Estatuak sortutako irakaskuntza progresiboa ezartzeari lotuta daude. “Laikoa” substantiboak, zehaztasun gehiagorik gabe, eskola errepublikanoa izendatzen zuen familiartzat. Laikotasunak botere publikoa sekularizatzen du orduan, eta  eremu pribatura itzultzen du. beharra]

Laikotasuna hainbat aita entziklikotan kondenatu zuten, hala nola  vos (1832), Quanta cura (1864), Vehementer nos (1906), Gravissimo officii munere,  (it), Quas prima (1925) eta Iniquis aflictista (1926).

Catherine Kintzlerrek idatzitako laikotasuna laikotasunaren kontzeptuari buruzko erreferentzia-lana da. Sarreran hauxe idatzi zuen: “laikotasunaren leku naturala pentsamendu errepublikanoak emandako Argien pentsamendua da. “Filosofiako agregatua, Lille III Unibertsitateko ohorezko irakaslea eta filosofia-gizarteko lehendakariordea, honako hau dio: “laikotasunak askatasun gehiago sortu ditu botere politikoa duen erlijio bakar batek baino”. Bi Munduen Aldizkarian egindako elkarrizketa batean, gogorarazten du laizitatea, erregimen politiko gisa, ez dela 1905eko legearekin hasten, ez eta “laikotasun” terminoa hiztegi politikoan agertzearekin ere. Askoz lehenago lege laiko asko izan ziren: ezkontza zibilaren instituzioa 1792an, III. Errepublikako eskola-legeak, 1881eko legea “hileta-askatasunari buruzkoa”.

Albania 
Albaniak, 1913an sortu zenean, gehiengo musulmana zuen, baina gutxiengo katoliko garrantzitsuarekin kostaldean, eta ortodoxoak hegoaldean. Ez zuen estatu-erlijiorik, baina bere eraketak kultura guztiak onartzen zituen. Bigarren Mundu Gerraren ondoren, diktadura komunistak ofizialki debekatu zituen eta kultu-leku guztiak itxi zituen, horietako asko eraitsi egin baitziren. 1992az geroztik, Konstituzioak berriro onartzen du kultuen askatasuna, Estatua eta haren erakundeak sekularrak baitira. Eskola erlijiosoak ireki dira, sarritan atzerriko funtsekin (Turkia, Alemania, Grezia).

Angola 
2010eko Konstituzioaren 10.1 artikuluak gogorarazten du "Angolako Errepublika estatu laikoa da, elizak eta Estatua bereizita, legearen arabera".

Australia 
1901ean Australiako  sortu zenetik, erlijio-askatasuna bermatzen da, eta estatuko erlijio guztiak debekatzen dira. Australiako Konstituzioaren 116. artikuluak honela dio:

 Commonwealth-ek ez du legerik egingo erlijio bat ezartzeko, ez erlijio baten errespetua ezartzeko, ez erlijio baten erabilera librea debekatzeko, eta ezin izango da inolako erlijio-zin eskatu Commonwealth-en enplegu pribatu edo publikorako kalifikazio gisa.

Australiako epaile batzuk urrunago joan dira, uste baitute Gobernuak ezin zuela erlijio-eskola bat babestu, nahiz eta bereizkeriarik gabe egin. Australiako Auzitegi Nagusiak, ordea, eskola erlijiosoak finantzatzeko baimena eman du. Gobernuz kanpoko eskoletarako estatu-laguntzen gaia zabal eztabaidatu zen 1963ko Australiako legegintza-hauteskundeetarako kanpainan. Erlijioaren eta Estatuaren arteko bereizketaren auzia ez da Australian Estatu Batuetan bezain polemikoa izaten. Egunero, nahitaezkoak ez diren baina parlamentari askok parte hartzen duten perpausekin hasten ditu saioak Australiako Parlamentuak.

Austrian, 1934ko konkordatuak Eliza katolikoa Estatuaren faboritotzat jotzen du, nahiz eta "onartutako erlijio-komunitate" guztiek nolabaiteko finantza-laguntza ofiziala jasotzen duten (zergak). Kultu bakoitzaren ariketa librea eta publikoa 1867ko Oinarrizko Legeak bermatzen du. Hala ere, gurutzea ia ospitale guztietan dago, patioan, eskoletan eta administrazioetan. Erlijioa jabari publikokoa eta pribatukoa da, ia dokumentu ofizial guztietan adierazi behar baita aitormena.

Belgika 
1830ean erreinua sortu zenetik, Estatuak onartutako konfesioen kleroko kideak berak ordaintzen ditu. Gaur egun, sei erlijio bereizten dira: kopuruz, katolizismoa (oraindik ere posizio menderatzailea du erreinuan), ondoren islama, protestantismoa, judaismoa, ortodoxia eta anglikanismoa, eta komunitate filosofiko ez-konfesionala (elkarte laikoen inguruan antolatua), zeinen ordezkariak (soldatapeko langileak) ere Estatuaren ordainsariez baliatzen baitira. Komunitate horri “laikotasun antolatua” ere esaten zaio, CALek eta UVVk federatua, eta laguntza morala ere ematen du, eta “pasarte” izeneko zeremoniak antolatzen ditu, hala nola, babes laikoa, gaztedi laikoaren jaia, ezkontza laikoa edo hileta laikoak, konfesionala ez den ikuskera filosofiko baten arabera, gurtzen asistentziaren eta erlijio-zeremonien alternatiba. Gaur egun, budismoaren onarpena eztabaidatzen da, ez kultu gisa, baizik eta "komunitate filosofiko ez-konfesional" gisa.

2015eko martxoan, Konstituzio Auzitegiaren epai batek erlijio- edo moral-ikastaro batera joateko eskubidea ematen die ikasleei, gurasoek eskatuta. Erabaki hori, besteak beste, Konstituzioaren . eta .  urratzean oinarritzen da, eta Valoniako  Bruselako irakaskuntza ofizialari buruzkoa da. Erabaki horrek gutxi jarraitzen die Parisen urtarrilaren 7ko Charlie Hebdoren aurkako atentatuei. Horrek botere politikoa egungo erlijio- eta moral-klaseen zilegitasunaz galdetzera bultzatzen du. Azkenik, ordezko ikastaro bat proposatuko da, «Esparru pedagogiko alternatiboa» (HHI) izenekoa. Joëlle Milquet Hezkuntza ministroak Konstituzio Auzitegiaren erabakia errespetatu behar badu ere, hilabete batzuk besterik ez ditu hura aplikatzeko. Denbora falta hori dela eta, ezin du modu lasaian konpondu. HHIko ikastaro honetarako lehen proposamenei “ezerezeko ikastaroa” deituko diete berehala, iritzi publikoak eta aurkakoek. Maiatzean, laikotasunari buruzko beste eztabaida bat sortu da, berriro ere arrakastarik gabe. Klase Ertainen Batasunak (UCM) enpresen lehiakortasuna maximizatzeko Pentekostesen baimena kentzeko eskatu du. Frantziak 2003an egin zuen, erabaki hori berriro aztertu aurretik, emaitza eztabaidaezinik ez zegoelako. Iritzi publikoak ez du onartzen eztabaida berri hori, eta interesa duen gauza bakarra du ardatz: “ezertarako bidea”. Ikastaro honen izaera eta emateko modua aldatu egiten dira aldizka. Presak eta eztabaida nekaezinek proposamen zentzugabea ere eragiten dute. “Ezertarako ez den ikastaro” hau moralari buruzko ikastaroaren kopia izango da, eta ikasturte honengatik orduak galdu dituzten erlijio- edo moral-irakasleek emango dute. Estatu Kontseiluak proposamen horri uko egitean, Hezkuntza ministroak hasierako proposamena errepikatu du: moralaren deskribapena aldatzea, berriz ere ez-konfesionala izan dadin. Hain zuzen, laikotasun antolatua Belgikako Estatuan sartu zenean, moralaren ikastaroaren deskribapena konfesional bihurtu zen, baina haren edukia ez zen aldatu eta ez zen konfesionala izan.

Prentsak eztabaiden aurrerapena kontatzen du, kutsu gutxiko izenburuak erabiliz: “Erlijioa eskolan: zer egongo da “ezertarako bidean”? », "Ezerezeko ikastaroa": "Brikolaje azkarra eskolen mespretxuan", Ecoloren arabera ", "Ezerezeko ikastaroa, ezer ez", "Ezerezeko ikastaroa": "Norabide egokian aurrera egiten dugu", Fapeoa poztu egiten da". 2015eko uztailaren hasieran, “orientazio pedagogiko alternatiboko” ikastaroak abian jartzeko egutegia aurkeztu da. 2015etik aurrera, gurasoek HHEren ikastaroa aukeratu ahal izango dute, oraindik seme-alabentzat ez dena. Hala ere, eskolek 2016ko urtarrila arte izango dute hori ezartzeko. Herritartasunaren demokraziaz hitz egingo du eta erlijio edo moral irakasleek eman ahal izango dute. 2016. urtetik aurrera, HHIko ikastaroa herritartasun-ikastaroa izango da. Lehen hezkuntzako ikasleek astean bi ordu izanen dituzte hizkuntza aukeratzeko. Edo, bestela, ordubetez jarraitu eta erlijio edo moral ikastaroa beste orduan egin. Bigarren Hezkuntzako ikasleek bi ordu herritartasunerako edo erlijio moralerako. 2017tik aurrera, Bigarren Hezkuntzako ikasleek Lehen Hezkuntzaren artean hautatzeko aukera ere izango dute 2016. urtean.

“Ezertxo ere ez” garaiko Belgikako historia horrek bi laizitateren arteko gatazka baten berri ematen du. “Marko pedagogiko alternatiboko ikastaroaren” aldekoek laikotasuna frantses erara ospatzen dute. Estatuaren eta Kleroaren arteko erabateko bereizketa defendatzen dute. “Ezertxo ere ez” ikastaroko oposiziogileek Belgikako laikotasuna eta eskuratutako eskubideei eustea defendatzen dute. Azken horrek Belgikako Estatua lurraldeko autoritate erlijioso goren gisa kokatzen du, eta ordena konfesionaleko atzerritar injerentziaren bermea da, sortzen duen zisma automatikoagatik. Azken horietarako, nahikoa da Belgikako Estatuak bere instituzioen alde egitea eta atzerriko injerentzia konfesionala, hala nola Diyanet turkiarra edo Marokoko Maghzena.

Espainia 
Virginia González Polo (1873-1923) emakume politikoa blasfemiagatik kondenatu zuten 1916an, baina Bigarren Errepublikak, 1931n aldarrikatuak, Eliza katolikoarekiko bereizketa instituzionalizatu zuen, bereziki emakumearen eta hezkuntzaren eskubideen esparruan, 1876an sortutako Irakaskuntzako Erakunde Librearen prekonizazioei esker. Espainiako gerraren ondoren, nazionalistak 1939an indarrez boterera iristeak zalantzan jartzen ditu oinarri horiek, harik eta 1975ean Franco diktadorea hil zen arte.

Konfesioen eta Estatuaren arteko harremanak aldatu egiten dira trantsizio demokratikoaren unean, Francisco Franco diktadorea hil ondoren. Katolizismoak bere estatu-erlijio izaera galtzen du 1978an Konstituzio berria aldarrikatu zenean. Testuaren 16. artikuluak gizabanakoen eta komunitateen ideologia-, erlijio- eta kultu-askatasuna bermatzen du, eta muga bakarra du haien adierazpenetan: legeak babesten duen ordena publikoari eusteko behar direnak. Ez dago estatuko erlijiorik. Hala ere, botere publikoek kontuan hartuko dituzte Espainiako gizartearen erlijio-sinesmenak, eta lankidetza-harremanak izaten dituzte Eliza katolikoarekin, berariaz izendatutako bakarra baita, eta beste konfesio batzuekin.

Konstituzio hau indarrean sartu eta gutxira, Elizaren eta Estatuaren arteko bereizketa berresten du, 1979ko urtarrilaren 3an lau akordio sinatu ziren Egoitza Santuaren eta Espainiaren artean, 1953ko hitzarmena berrikusteko. Esaten denez, “erlijio-askatasunaren printzipioaren argitan, hezkuntza-ekintzak errespetatu egingo du gurasoek eskola-ingurunean duten hezkuntza moral eta erlijiosoaren funtsezko eskubidea. Nolanahi ere, ikastetxe publikoetan zabaltzen den hezkuntzak etika kristauaren balioak errespetatuko ditu”. Akordio horren arabera, Eliza Katolikoak prestakuntza zentroak ezar ditzake, eskola, ikastetxe eta lizeo gisa tratatuak, betiere eskola irakaskuntzaren lege araubidea errespetatzen badute. Gainera, Estatuak onartzen ditu Eliza Katolikoak ezarritako unibertsitateak eta unibertsitateko beste prestakuntza-zentro batzuk. Bestalde, 1979ko finantza-akordioek aurreikusten dute Elizak ez duela leialen eskaintza eta dohaintzak jasotzeko eta herri-bilketak antolatzeko aukerarik, eta Espainiako Estatuak ere zuzeneko finantza-laguntza ematea onartzen du. 1988 arte, Espainiako Eliza Katolikoa Estatuaren aurrekontu orokorraren kontura finantzatzen da, dotazio berezi baten bidez. 2020an, Eliza Katolikoak Espainiako zergadunen errentaren gaineko zergaren %0,7 jasotzen du.

Antonio María Rouco kardinalak eskatuta, 2002ko otsailaren 26an, José María Aznarren gobernuak diktaduratik datorren xedapen bat berrezarri zuen, 1953ko Konkordatukoa. Xedapen horrekin bat, hitzarmen honen 27. artikuluak 2003ko abenduan hartuko du indarra hein batean. Honela dio: “Estatuak erlijio katolikoaren irakaskuntza bermatzen du, ohiko eta derrigorrezko irakasgai gisa, ikastetxe guztietan, publikoak zein pribatuak izan, izaera eta maila edozein izanda ere”. Katolizismoa, beraz, azterketekin bat zetorren ikasgai bihurtu zen, eta gainerako erlijioek gizalegezko moralaren irakaskuntzarako eskubidea baino ez dute, non katolikoak ez diren erlijioak heresiak baitira. Xedapen hori 2004an indargabetu zen, hauteskundeetatik. 2005eko uztailaren 22an, gobernu sozialistak lege-proiektu bat argitaratu zuen, eskola publikoan erlijio katolikoko ikastaroak egiteko aukera emango zuena. José María Aznarrek ezarritako xedapenetara itzuliz, proiektuak aurreikusten du ikasleek arlo horretan lortutako notak ez direla kontuan hartuko bekak lortzeko, unibertsitatera joateko edo goi-mailako klasera pasatzeko. Hezkuntzari buruzko Lege Organikoa aldarrikatu zenetik, “erlijio-irakaskuntza” Espainiako ikasleei proposatutako aukerako irakasgaia da. Horiek aukeraren bertsio konfesional bat (katolikoa, ebanjelikoa, musulmana edo judua) edo bertsio ez-konfesional bat aukeratu dezakete; aukera horri uko egin besterik ez dute egin behar. Espainiarren %82,4 katolikotzat eta %47,7 mezetara joaten diren arren, badirudi neurri berriak biztanleen gehiengoak babesten dituela.

Gainerako gutxiengoen aitorpenekiko harremanak 1980ko lege organiko batek sartutako aldebiko lankidetza-akordioen ondorio dira, eta bat datorren ereduan oinarritzen dira. Gutxiengoen hiru konfesiok 1992an Espainiako Parlamentuak Estatuarekiko lankidetza-hitzarmenak onartu zituen: Federazio Ebanjeliko Protestantea, Israelgo Erkidegoen Federazioa eta Batzorde Islamikoa. Hiru akordio horiek lehen eta bigarren mailako eskolak, unibertsitateak eta prestakuntza-zentro konfesionalak ezarri eta administratzeko aukera onartzen diete komunitateei. Legegileak, halaber, 2007. urtean Espainiako Gobernuari agindu zion teologia- eta kultu-ministroen tituluak onartzeko modalitateak zehazteko. Titulu horiek Estatuarekiko aldebiko hitzarmen baten parte diren aitorpenen mendeko goi-mailako ikastetxeetan emango ziren.

Estatu Batuak 
Gaur egun, Estatu Batuak balio kristauek gogor bustitako errepublika gisa agertzen dira (tradizio puritanoa Ingalaterra Berrirako, baina baita bataiatzailea, metodiista eta katolikoa ere). Hala ere, Amerikako Iraultzaren garaitik, laikotasunaren ideia ezinbestekoa da Amerikan, Argietatik jasoa, eta, zehatzago, John Locke filosofo ingelesetik.

Hala, amerikar independentziaren deklarazioa deistek idatzi zuten; guraso fundatzaileak ere laikoak ziren, Eliza eta Estatua bereizteari lotuak. Hala, Thomas Jeffersonek, 1776an, giza eskubideak legitimatzen dituen Jainko sortzaileari dagokionez, ideia horri oso lotuta zegoen, bere idazkiek frogatzen duten moduan: J’ai toujours considéré qu’il s’agissait d’une affaire entre l’homme et son créateur, dans laquelle personne d’autre, et surtout pas le public, n’avait le droit d’intervenir Bere gutun batean, Jeffersonek Estatuaren eta Elizen arteko “bereizte-horma” baten premia larria gogorarazten du.

Hala ere, Jainkoari buruzko aipamenak nonahi ageri dira praktika politikoan: George Washingtonek, lehen presidenteak, 1789an Bibliari buruzko zina sartu zuen, 1787ko konstituzioak zin bat besterik ez zuen aurreikusten. In  ere ikus daiteke txanpon eta billeteen gainean (En Dios tenemos fiantza), 1956ko uztailaren 30ean Estatu Batuetako dibisa ofizial bihurtu zena, Floridako diputatu baten ekimenez (Charles E. Bennett). Epaiketa bat dela eta (edo gobernadore baten edo sheriff baten jabetza hartzea dela eta, adibidez), lekukoek gezurra esan behar dute “dokumentu sakratu” bati buruz [erref. , eskuragarri dauden "dokumentu" guztien artean aukera daiteke: apokriferik gabeko biblia kristaua, testamentuen arteko idazkiak dituen Biblia kristaua, Torá, Corán, Avesta, .

Frantzian ez bezala, Estatu Batuetako hezkuntza-sisteman, Estatu federalak ez du erlijio-eskolarik diruz laguntzen [erref.: beharra] 2022ko ekainean, Estatu Batuetako Auzitegi Gorenak eskola erlijiosoen finantziazio publikoaren alde egin zuen. Azkenik, ez da ahaztu behar lehenengo zuzenketa lehen Konstituzioaren zati dela, Estatuak erlijioetan ez sartzea eta kultu-askatasuna bermatzen baitu. 1875ean, James Blaine Ordezkarien Ganberako lehendakariak zuzenketa konstituzionala proposatu zuen, erlijio arloko edozein proiektutarako dirulaguntza publikoak debekatzen zituena. Blaine zuzenketa hori, Senatuak baztertu arren, 37 estatu amerikarrek onartu zuten, eta, beraz, ez dute eskola pribaturik diruz laguntzen. Hezkuntza-txekea iristeak zalantzan jarri zuen erabaki hori [erref.: beharra]

Frantzia

Printzipioa 
Frantzian, laikotasunaren kontzeptua gatazka-istorio bat da, XIX.  zehar Frantziaren bi ikuspegi kontrajartzen dituena. Katolikoek zeregin erabakigarria izan zuten 1789ko iraultzan kleroak hirugarren estatura emandako arnasarekin, eta etengabe traumatizatuta daude izuaren erregimenaren pean kolpatzen zituen jazarpenagatik. Gehienek XIX.  kanpaleku kontserbadorea babesten dute, gizarte zibilaren zati aurrerakoiago baten aurka, Ilustrazioaren ideiekin konprometituagoa. Laikotasunaren ikuskera frantsesa, hasiera batean, laikotasunaren ikuskera erradikalena da (konparatiboki), erabatekoa ez bada ere. Printzipio horren justifikazioa da Estatuak sineste guztiak berdin errespeta ditzan, ez duela bakar bat ere onartu behar. Horregatik, Estatuak ez du parte hartzen herritarren erlijioan, eta erlijioak ez du parte hartzen Estatuaren funtzionamenduan. Kultuen antolaketa kolektiboa elkarteen esparruan egin behar da. Frantsesaren laikotasunak Estatuaren neutraltasun erlijiosoa du oinarri. Estatuak ez du parte hartzen erlijioaren funtzionamenduan, erlijioa jazartzen ez bada behintzat (1905eko abenduaren 9ko Legearen 1. artikulua: “Estatuak bermatzen du gurtzen erabilera”).

Printzipio hori bi etapatan azaldu zen funtsean:

 Alde batetik, Frantziako Iraultzaren azpian, bereziki 1789ko Gizakiaren eta Herritarraren Eskubideen Adierazpenean (hala ere, Izaki Gorenari edo are gorenari egiten dio erreferentzia), eta 1958ko Konstituzioaren hitzaurrean jasotzen da. I. artikuluak gogorarazten du Frantzia errepublika laikoa dela […] Berdintasuna bermatzen du herritar guztien legearen aurrean, jatorri-bereizketarik gabe.
 Bestalde, 1905eko abenduaren 9ko Legea, Elizak eta Estatua bereizteari buruzkoa; lege baten tituluak, ordea, ez du balio juridikorik. 1. eta 2. artikuluetan aipatzen diren "printzipioak" (1. titulua, printzipioak) baino ez dira sartzen: kontzientzia-askatasuna, kultuen ariketa librea eta gurtzen eta Errepublikaren bereizketa. Kontuan har daitezke erlijio-erakundeekiko injerentziarik eta bereizketarik ezaren printzipioak; erlijio-erakundeek ezin dute eraginik izan Estatuan, eta Estatuak ezin du eraginik izan elizetan edo haien fededunetan, herritar gisa izan ezik: bereizketa, beraz, elkarrekikoa da.

Laikotasuna frantziar erara funtsean, hiru zutabetan oinarritzen da, Stasi txostenean gogoratuak: Estatuaren neutraltasuna, kontzientzia-askatasuna eta aniztasuna.

Laikotasunaren printzipioa herritarrei eta Frantzia metropolitarrari bakarrik aplikatzen da. Kokalekuetan, baita Aljerian ere (txikituta),  jatorri indigenako biztanleek ez zuten erabateko herritartasuna eta aplikatzen zen eskubidea tokiko ohiturak azpimarratzen zituen, batez ere gurtzen, erlijio-egituren eta ministroen lekua. Egoera horretatik datoz, bestalde, 60ko hamarkadatik aurrera Frantzian izandako integrazio-arazoak, ordura arte beren erlijioa publikoki erabil zezaketen kolonia horietako etorkinak Frantziara iritsi zirenean, non isilpean erabiltzen baitzen populazioa nahastea.

1905ean enuntziatua, laikotasunaren printzipioa ez da aplikatzen Alsace-Moselan (Frantzian 1918an baino ez zena itzuli) hezkuntzari dagokionez, eta konkordatuaren erregimena gailentzen da, ez Mayotten, baizik eta soilik zuzenbidearen printzipioengatik (lege islamikoa, xaria, jurisprudentziaren arabera aplikatzen baita).

Kritikak 
Jean Baubérot-ek laikotasun garaikidea hiru alderditan definitzen du: Estatua sekularizatua da, sinesmen- eta kultu-askatasuna bermatuta dago, eta sinesmenak berdinak dira. Hala ere, bakoitzak hiru alderdi horietako bat edo bestea azpimarratzen du: laizista sekularizazioari buruz, sinestuna kontzientzia-askatasunari buruz, eta sineste guztien arteko berdintasunari buruzko gutxiengoen sinesmenei atxikitzen zaiena. Beste alde batetik, Estatu laikoa eta Estatu ateoa nahasten dituzten erakunde batzuen nahastea kritikatzen du: “Gaur egun, laidotasuna eta sekularizazioa nahasten dira, eta Integraziorako Goi Kontseiluak, bestalde, harrotasunez aldarrikatzen du, esaten baitu “gizarte sekularizatu batean ezin dela hori edo hori egin”. Cela est totalement anormal, ce n’est plus de la laïcité mais quelque chose qui comporte des éléments d’un athéisme d’État. »

Printzipio horrek Frantzian duen lehen itzulpen konkretu garrantzitsuena egoera zibilari dagokio. Lehen, parrokiako parrokoak mantentzen zuen egoera hori, jaiotza, bataioa, ezkontza eta pertsonen hilobia erregistratzen zituen. 1792. urteaz geroztik, udalerriko erregistro zibileko ofizialak (alkateak) eramaten du eta egintza guztiak bertan erregistratu behar dira.

Sakramentu erlijiosoek (batez ere ezkontzak eta bataioak) ez dute legezko baliorik eta aukerakoak baino ez dira.

Ezkontza erlijiosoa ezkontza zibil baten ondoren baino ezin da egin. Arau hori errespetatzen ez duen kultu-ministroa zigorgarria da penalki (Zigor Kodearen  artikulua). Arau praktiko hori salbuespena da sakramentuei dagokienez neutraltasun printzipioari dagokionez, ezkontza erlijiosoaren eskubidea aldez aurretik erregistro zibileko egintza bat egitera behartzen baitu. Arrazoi historiko batengatik azaltzen da Frantzian: ezkontza zibila ezartzeko unean, legegilea beldur zen bikote askok ezkontza erlijiosoak soilik kontratatuko zituztela eta, maila zibilean, kologela egoeran zeudela, moralgabetzat jotzen zena.

Nahiz eta  bataio zibila ematen den, legalki baliorik ez daukana, ez da inposatzen bataio erlijiosoaren aurretik.

Gainera, erlijioa erlijioen ezaugarriak (dogmak, egiturak, historia, .) deskribatzen dituen irakaskuntza izateko proposamenak daude. programetan izena emanda egotea. Debray (2002), Stasi (2003) txostenek eta Laikotasunaren Behatokiaren (2014 eta 2015) azken iritziek erlijio-gertaerak gertakari soziologiko gisa hartzea gomendatzen dute. Azken irizpen horien ildotik, Hezkuntza Nazionaleko Ministerioak iragarri du irakaskuntza laikoa indartu egingo dela, gertakari erlijiosoen diziplinaz haraindi.

1833an, Valentín Gómez Farías presidenteak erlijio-komunitateen eskubideak murriztu nahi izan zituen, batez ere Eliza katoliko erromatarrarenak. Ondoren, Benito Juárez presidenteak Erreforma Legeak (1859-1863) izeneko xedapenak ezarri zituen Erreforma Gerraren funts gisa. Lege horiek "Elizaren eta Estatuaren bereizketa" ezarri zuten, ezkontza zibila baimendu eta erregistro zibilak ezarri zituzten, eta Elizaren ondasunak konfiskatu zituzten. Egungo Konstituzioaren 40. artikuluaren arabera.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Erlijioaren antropologia
Erlijioaren soziologia
Erlijioa eta politika
Laizismoa
Wikipedia:Autoritate kontrola duten artikuluak
Gainbegiratu gabeko itzulpenak