Đoko Pavićević

Đorđije "Đoko" Pavićević (serbieraz zirilikoz: Ђорђије "Ђоко" Павићевић) Montenegroko Errege Armadako eta II. Mundu Gerrako Jugoslaviako Errege Armadako ofiziala izan zen, I. Mundu Gerran borrokatu zuena eta kide gisa. Jugoslaviako Partisanoak, eta geroago Jugoslaviako Herri Armadako koronela. Herri Heroiaren Ordenaren jasotzaile zaharrena izan zen.

Biografia 
Pavićević 1872ko maiatzaren 6an jaio zen Do Pješivački-n, Danilovgrad ondoan eta familia militar montenegroar zahar batekoa zen. Berandu alfabetatu zen, beraz, 1906ra arte ez zen eskola militarrean matrikulatu. Janko Vukotić-en ofizial eta aldekoa zelarik, gatazkan sartu zen Mitar Martinović Gerra ministroarekin, eta horregatik ia urtebete eman zuen kartzelan Nikolas erregearen aurkaria zela leporatuta. Balkanetako Gerraren ostean, Serbiako Errege Armadan sartzea pentsatu zuen, baina, Đakovicako muga konpainiako komandante izendatu zuen. Lehen Mundu Gerran, Sandžak Armadaren baitan, 1914 eta 1915 bitartean, Bosniako serbo-montenegroar ofentsiban parte hartu zuen. Montenegroko austro-hungariarren okupazioan, Hungarian barneratu zuten, eta preso-esparru batean egon zen gerra amaitu arte.

Serbo-montenegroar sindikalismoaren aldekoa zelarik, Jugoslaviako Errege Armada berrian sartu zen, baina 1923an erretiroa hartu zuen berak hala eskatuta. Bigarren Mundu Gerra hasi arte Mokri Do herrian bizi izan zen, Nikšić ondoan. 

Italiako okupazioaren aurkako Montenegroko altxamenduan, lau seme-alabekin batera bi seme eta bi alaba, 69 urte zituela-, borrokan sartu zen. Gudari zahar gisa nabarmendu zen 1941eko udazkenean, matxinada baretu ostean, bere bi semeekin batera Jugoslaviako Partisanoekin bat egin zuenean. 1942. urtearen amaieratik, Hirugarren Greba Dibisioko komandantearen aholkularia izan zen, baita AVNOJren Lehen Bilkurako kontseilari eta Montenegroko eta Bokako ZAVNOko kide ere. 1943ko irailean Jugoslaviako Alderdi Komunistako kide onartu zuten. Vladimir Nazor idazleak Partisano jugoslaviar zaharrena deitu zion.

Gerra amaitu ondoren, koronel gisa desmobilizatu zuten, eta, denbora batez, Nikšić-eko Nazio Askapenerako Fronte Unitarioaren (NOF) Barrutiko Kontseiluko presidentea eta Montenegroko NOFko Batzorde Nagusiko kidea izan zen. Montenegroko Batzar Nazionaleko diputatu hautatu zuten. Bere seme nagusia Vojislav gerran hil zen, eta Branko gaztea Montenegroko Zientzia eta Arte Akademiako lehen presidentea izan zen. 1941eko Alderdien Oroigarrizko Dominaren titularra izan zen, eta Herri Heroiaren Ordena eman zioten 1953ko azaroaren 27an, 81 urte zituela, kondekorazio horren jabe zaharrena zelarik. 

Pavićević 1970eko ekainaren 4an hil zen 98 urte zituela.