Errusiako Armada Inperiala

Errusiar Armada Inperiala () Errusiar Inperioaren lurreko armada izan zen, 1721etik 1917ra aktibo zegoena. 1850eko hamarkadaren erdialdean, 938 731 langile erregular eta 245 850 irregular zituen (batez ere kosakoak).

Historia

Aurrekariak: Agindu Berriaren Erregimentua 
Petri I.aren aurreko errusiar tsarrek arkabuzari profesionalen gorputz hereditario bat mantentzen zuten (streltsi errusieraz). Ivan IV.a tsarrak errekrutatu zituen. Indar eraginkorra izatetik, pixkanaka fidagarritasun gutxikoak eta diziplinarik gabekoak izatera igaro ziren. Gerra garaian, armada handitu egiten zen nekazariekin.

"Ordena berriko erregimenduak", edo "atzerriko ordenako erregimentuak" ("Полки новогоoроя" edo "Полки иноземного строя", Polkí nóvogo (inozémnogo) stroya), XVII. mendean Mendebaldeko Europako estandarren arabera Inperioan eratutako unitate militarrak deskribatzeko erabilitako errusiar terminoa izan zen. 1631n, errusiarrek bi erregimendu erregular sortu zituzten Moskun. 1632-1634 Errusia-Poloniako Gerran, Alexis I.a tsarraren garaian, beste sei erregimentu erregular sortu ziren, errejimendu reiter bat eta dragoien errejimendu bat. Hasiera batean, lurrik gabeko boiardoen seme-alabak eta streltsí, boluntarioak, kosakoak eta beste batzuk biltzen zituzten. Ofizial gehienak atzerritarrak ziren. Poloniar-Lituaniar Mankomunitatearen aurkako gerraren ondoren, erregimentuak desegin egin ziren. Beste errusiar eta poloniar gerra batean, berriz sortu ziren eta errusiar armadaren indar nagusi bihurtu ziren. Sarritan, erregimendua dragoiak eta erregimendu erregularrak biziarteko soldadutza (datochnye liudi) sinatzen zuten pertsonekin estaltzen ziren. Horiek gentry eta boiardoen seme-alabekin estaltzen zituzten, lur gutxirekin edo gabe, eta diruz edo lurrez ordaintzen zituzten beren zerbitzuagatik. Komandanteen erdiak baino gehiago gentryren ordezkariak ziren. Bake garaian, erregimentu batzuk desegin egiten ziren.

1681ean 33 erregimentu erregular (61.000 gizon) eta 25 dragoi eta errepikapen erregimentu (29.000 gizon) zeuden. XVII. mendearen amaieran, ordena berriko erregimenduak errusiar armadaren erdia baino gehiago ziren, eta XVIII. mendearen hasieran armada erregularraren base gisa erabili ziren. Egoera hori gertatu zen 1698an streltsi erregimentu gehienak desegin zirenean, matxinada zela eta.

Petri I.aren soldadutzaren sarrera 
Soldadutza, Petri I.a Errusiakoak sartu zuen Errusiar Inperioan 1699ko abenduan, Suediarekiko gerrari begira, bere aitak ere erabili zuela dioten erreferentziak dauden arren. Soldaduei errekruta deitzen zieten (ez da borondatezko errekrutamenduarekin nahastu behar, XX. mendera arte ez baitzen agertuko). Preobrazhenski eta Semiovski erregimentuena imitatzen zuen instrukzio eredu bat egiten zen. XVIII. mendeko soldadutza biziartekoa zen, 1793an 25 urtekoa zen, 20 urte gehiagokoa erreserban 1834an, eta 12 urte gehiagokoa erreserban 1855ean.

Petrik prusiar ereduaren araberako armada sortu zuen, baina ezaugarri berri batekin: ofizialak ez zetozen nahitaez nobleziatik. Talentudun komunek maila militar jakin bati lotutako noblezia-titulua sustatu eta lor zezaketen (horrelako sustapenak ezeztatu egin ziren Katalina II.aren garaian. Hasiera batean, atzerriko militarrak kontratatzera ere joan zen (1702tik, 1705ean onarpen-irizpideak murriztu ziren), eta komandante izendatu zituzten Pertriren lagunak, Petri Handiaren jostailuzko armadarekin egindako probetan. Narvako porrotaren ondoren, buruzagien prestaketa azpimarratu zen. Nekazarien eta hiri-herritarren errekluta kuota-sistema batean oinarritzen zen. Sistema horrek, hasiera batean, etxekoen unitateen kopurua hartzen zuen kontuan, baina geroago biztanleria-kopurua kontuan hartu zen.

Petriren ekimenez artilleria eraberritu zen, piezen kalibreak egokituz eta eraikitako tipoak bateratuz. Harmoniak, begiradak, bolbora-kargetarako mihiseak, zaldi-trakzioko konboi militarrak (furshtat) eta zaldi-artilleriako lehen unitateak sartzen dira.

XVIII. mendearen hasieran sortu ziren ofizialak prestatzeko lehen akademia militarrak: Moskuko Matematika eta Nabigazio Eskola (1701), Artilleria Eskola (1714) eta bi Ingeniaritza Eskola (1712 eta 1719).

Armada berrarmatzea, mendebaldeko estandarren arabera, amaitutzat jotzen da 1709an, Poltavako bataila baino lehen. Infanteria baionetaz, ezpataz, sastakaiez eta granadez hornitu zen, eta herensugeei karabinak, pistolak eta palashak eman zitzaizkien. Ofizialek, gainera, partesanak eta alabardak zeramatzaten, borrokarako arma baino gehiago galarako erabiltzen zirenak.

1719an Gerra Ikastetxea sortu zen.

XVII. mendearen bigarren erdia 
XVIII. mendearen bigarren erdian infanterian jäger erregimenduak sortu ziren eta zalditerian korazari eta husarren erregimenduak. Armamentua 1753ko modeloko mosketeetara aldatu zen. Aleksandr Suvórov oso garrantzitsua izan zen armadaren prestakuntzan garai honetan, bere kanpainekin Krimean, Kaukason, 1787-1792ko errusiar eta turkiar gerran, Kotziuszko matxinada baretuz eta Bigarren Koalizioko Gerran. 1757an artilleriako pieza mota berri bat gehitu zen, Edinorog ("Adarbakarra") obusa , urte berean Piotr Shuválov landa-mariskalaren aginduz erabiltzen hasi zirenak.

1762an, Petri III.ak, nobleziaren askatasunari buruzko Manifestuaren bidez, nobleak 25 urteko derrigorrezko zerbitzu zibil eta militarretik aske zirela, dimititzeko askatasuna zutela eta atzerrira irten zitezkeela xedatu zuen. 1763an Estatu Nagusia sortu zen. 1774tik, erreklutamenduak urterokoak izan ziren.

XIX. mendearen lehen erdia - Napoleondar Gerrak 
Errusiar Inperioko Gerra Ministerioa 1802an sortu zen. 1805ean Errusiako armadan Gribeauval sistema zuten artilleria piezak sartu ziren, Jean-Baptiste Vaquette de Gribeauval frantziar armadako ingeniari eta artilleria ofizialak sortua. 1809ko txinparta-fusil modeloak, zazpi ildatako animarekin, 1753ko modeloa ordezkatu zuen infanteriako fusil gisa.
1810ean lehen Armada Taldeak sortu ziren eta, Aleksei Arakchéyeven ekimenez, lehenengo kolonia militarrak sortu ziren, hurrengo urtean infanteriarentzako araudi berri bat onartuz.

1812ko hasieran, armadako landa-agintariak eta Estatu Nagusia erreformatu ziren. 1832an Estatu Nagusiko Eskola Militarra sortu zen. 1853an armadak infanteriako bederatzi gudaroste eta zalditeriako bi zalditeria zituen, 28 mila ofizial eta 911 mila soldadu eta gradu baxuagoak armada erregularrean, eta 3 500 ofizial eta 250 000 soldadu eta gradu txikiagoak irregularrean.

XIX. mendearen bigarren erdia 
Krimeako Gerraren porrotaren ondoren, Alexandro II.aren erregealdian, gerra ministroak, Dmitri Miliutin kondeak (karguan 1861-1881ean), erreforma militarrak sartu zituen, hala nola, espeken sistema sartzea eta herrialdean barruti militarrak sortzea. 1867an 9 "ko kanoia erabiltzen hasi zen Nikolai Maievskiren sistemarekin. 1868an, Hiram Berdan estatubatuarrak armada errusiarrarentzat diseinatutako Berdan fusila aukeratu zen armadaren fusil berri gisa, eta, 1870ean, fusil beraren bigarren eredu bat. Hurrengo urtean S & W 3 Modeloko errebolberrak eman zitzaizkien soldaduei.

Miliutinen erreformen zati bezala, tsarrak 1874ko urtarrilaren 1ean 20 urtetik gorako gizon guztientzat derrigorrezko soldadutza egiten zuen errekrutamendu estatutu bat onartu zuen, zerbitzuan emandako denbora sei urtera murriztuz erreserban bederatzi urte eginez (flotan zazpi urteko zerbitzu aktiboa zen). Arauak ez zien kosakoei, Transkaukasiako herriei eta Erdialdeko Asiako eta Siberiako herriei eragiten. Erreklutamendu honek, eskarmentu handiko erreserbista talde handi bat sortu zuen, gerra kasuetan mobilizatzeko prest egongo zirenak, Errusiar Inperioari, bake garaian armada txikiago bat mantentzea ahalbidetuz. Hezkuntza militarraren sistema ere eraberritu egin zen, oinarrizko hezkuntza altxatuen esku jarriz.

1876an trenbideko lehen batailoia sortu zen, eta hurrengo urtean beste bi batailoi sortu ziren, tren-armadaren aurretik.

1891n Mosin-Nagant fusila armadan sartu zen.

XX. mendearen hasiera - Lehen Mundu Gerra, Iraultzak 

Lehen urteetan, XX. mendean, indar armatuen oinarrizko antolaketa-unitatea zalditeria eta infanteriako hiru dibisio hartzen zituen gorputza zen, eta infanteriako dibisio bakoitzari gerra-garaian zalditeria kosakoko errejimendu bat gehitzen zitzaion.

XX. mendearen hasieran, Errusiar Inperioaren lurraldean hamabi barruti militar zeuden. Bakoitzaren buruan armada-komandante bat zegoen. Erreklutak 21 eta 43 urte bitarteko gizonezkoak izan zitezkeen. Kaukasoko, Erdialdeko Asiako eta Siberiako herriek armadan parte ez hartzea zerga baten ordainketarekin konpentsatzen zuten. Zaldizko errejimenduak sortu ziren, izena eman nahi zuten Kaukasoko herrietako zaldizkoak biltzen zituztenak.

1901ean Maxim metrailadore ingelesa armadan sartu zen. 1902an sortu zen lehen erregimentu motorizatua. 1904-1905eko Errusia-Japoniar gerrak, errusiar armadaren planteamendua gerra modernoaren, lubakien eta metrailadore astunen aurrean desegokia zela egiaztatu zuen. Artillero errusiarrek goniometroa eta periskopioa erabili zituzten lehen aldiz, posizio itxien aurka tiro eginez. Gerra garaian sortu zen lehen morteroa ere, Leonid Gobiatok diseinatua.

Gerraren ondoren, berrarmatzeak jarraitu zuen, Mosin-Nagant fusilaren eta Maxim M1910 metrailadorearen aldaera bat eskuratuz, baita artilleriako pieza berriak ere. Pistolei dagokienez, nahiz eta Nagant M1895 errebolberren ekoizpen handia izan, estatuak ez zuen jakin ofizialen kidegoa behar bezala hornitzen. 1907an ofizialek 9 mm FN Modelo 1903 eta Parabellum-eko pistolak eskura zitzaketen legez beren kontura, eta 1912ko apiriletik aurrera, Steyr M1909 eta Mauser M1910 6,35 mm-ko pistolak. Pilotuek 7,63 mm-ko Mauser C96 pistola zeramaten, eta ofizial askok Smith & Wesson errebolberrak eta Colt M1911 pistolak erabiltzen zituzten beren kontura. Arma osagarrien eta kalibreen aniztasun hori arazo larria izango litzateke Lehen Mundu Gerra hasi ondoren, munizioaren mantentzeari eta hornikuntzari dagokionez.

1911n abiazio militarra sortu zen eta ordutik aurrera hazkunde motela izan zuen. 1913an, armadaren tamaina % 39 handitzeko eta osorik berrarmatzeko proiektu bat onartu zen (1917an amaitzea aurreikusten zen), baina ez zen Lehen Mundu Gerraren hasieran hasi. 1913an, Errusiar Inperioan, hegazkinak ekoizteko eta muntatzeko lau lantegi txiki eta bi tailer zeuden, eta 1914ko maiatzera arte, Gerra Ministerioak 292 hegazkin eraikitzea agindu zuen. 1914an, Errusiaren aireko kontrako lehen kanoia garatu zen, M1914/15 76 mm aireko kanoia, nahiz eta hurrengo urtera arte ez zen armadaren esku jarri kanpainan. Gerra amaitu arte, airekoen kontrako 72 kanoi sortu ziren.

Vasili Mendeléyev ingeniariak bere buruaz beste egiten zuen ibilgailu blindatu baten diseinuari ekin zion 1911n, baina lehen auto blindatuak ez ziren armada errusiarraren armamentuan 1914ra arte agertuko, Gerra Handia hasi ondoren. 1915eko maiatzean Vezdejod tanketa eraiki zen, gerra amaitu arte tsarren gobernuak armadaren armamentuan sartzea erabaki ez bazuen ere.

Azpimarratzekoa da armadaren garapen teknikoari eta ingeniaritzari emandako arreta eskasa. 1914an, gerra hasi aurretik, ingeniari militar eta teknikoen taldea 820 pertsonak osatzen zuten.

Errusia Lehen Mundu Gerran 
Lehen Mundu Gerraren hasieran, Errusiako Armada Inperialak 1.350.000 kide zituen, eta mobilizazioaren ondoren 5.338.000 pertsona izatera iritsi ziren. Armamentuaren artean, 6.848 kanoi arin eta 240 astun, 4.157 metrailadore, 4.519.700 fusil, 263 armarik gabeko hegazkin (horietatik 224 hegazkin-eskuadroien parte gisa) eta 14 dirigibleak zeuden. Mobilizazioa amaitu ondoren, 4 mila auto baino gehiago jaso ziren (475 kargakoak eta 3.562 auto arinak). Jaurtigaien erreserbak 1.000-1.200 jaurtigai ziren artilleriako pieza bakoitzeko. 1914ko azaroaren amaieran armamentu-horniduraren krisia nabaritu zen, Errusiar Inperioko industria ez baitzen armadaren beharrak asetzeko gai. Fusilei dagokienez, armadak, arauzko Mosin-Nagant ez ezik, Arisaka 30 (1897) eta 38 (1905) motako fusil japoniarrak, Mannlicher M1888 eta Mannlicher M1895 austrohungariarrak, 1888 eta 1898ko Mauser alemaniarrak eta beste aldaera batzuk erabiltzen zituen, zaharkitutako fusil batzuez gain, hala nola Berdan 2 (1870), Gras 1874 frantsesa, Gras-Kropatschek 1874/85 edo Vetterli-Vitali M1870/87. Fusil falta inportazioekin konpontzen saiatu ziren , baina % 35eko gabezia egon zela uste da. Era berean, errusiar industria ez zen armadaren metrailadore beharrak asetzeko gai, eta, beraz, 6.100 metrailadore arin frantziar Chauchat C.S.R.G. eta 14.850 Colt-Browning M1895 estatubatuar erosi ziren, baina 1917ko urtarrilaren 1erako armadaren beharren % 12 baino ez zen betetzen. Munizioari dagokionez, 1915ean armadak hilean behar zituen 150 milioi kartutxoetatik 350 milioi hilero izatera pasa zen 1917ko erdialdean, baina Errusiar Inperioko industriak, urte horretako azaroan, hilean 150 milioi ekoiztea lortu zuen, beraz, britainiar eta estatubatuar munizio-hornidura kontratatu zen, 1916an iristen hasi zena, hilabete bakoitzeko 50 milioi kartutxo falta zirelarik.

Borrokak hasi ondoren, armamentu berria sartu zen armadan. 1915ean Zelinski-Kummant gas-maskara erabiltzen hasi zen eta 1916 erdialdean Adrian kasko frantsesak eta Avtomat Fiodorova fusilak. Taktika militarrean ere berrikuntzak egin ziren. Lubaki-gerrak oso beharrezko egiten zuen zulatzaileen ekintzen laguntza, karabinak, errebolberrak eta matxeteak baitzeuzkaten, esku pikor eta granada gisa erabiltzen zirenak, bai eta soldaduak lubakitzeko palak eta zizailak ere, zizailak, argizari-alanbrea mozteko. Borroka mota honek alferrikakoa egin zuen zalditeria.

Trenbideen garapen erlatibo eskasa eragozpena zen tropak azkar lekualdatzeko eta hornitzeko. Frontearen beharretarako trenbidearen lehentasunezko erabilerak (gudarosteak garraiobide guztien herena konfiskatu zuen gerraren hasieran) nabarmen okertu zuen hirien hornidura.

Gerra hastean, Alemaniar Inperioak Itsaso Baltikoa blokeatzen zuen, eta Otomandar Inperioak Dardaneloak eta Bosforoa, Itsaso Beltzaren irteera. Merkantziak hartzeko portu nagusia Arjánguelsk (azarotik martxora izozkia) eta Múrmansk izan zen, izozten ez dena, biak Itsaso Zurian, baina 1914an oraindik Inperioaren erdigunearekin trenez lotuta ez zegoena. Hirugarren mendate nagusia, Vladivostok, urrunegi zegoen. Defentsarako Batzorde Bereziaren neurrietako bat zen Arjánguelsk-Vólogos trenbide estuko trenbidea Errusiako bide erregularreko zabalera bihurtzea, eta, horri esker, trenbidearen karga-bolumena hirukoiztu egin zen. Halaber, Murmanskerako trenbidea eraikitzen hasi ziren, baina 1917ko urtarrilera arte ez zen osatu.

1917ko otsaileko iraultzaren ondoren, aldaketa politikoek armadaren zuzendaritza eta hornidurari eragin zioten, baita bere moralari ere, gerrak eragindako higadura handituz. Indar armatuetan, soldaduen eta biztanleria zibilaren arteko eskubide berdintasuna bilatzen zuten prozesu demokratizatzaileak eman ziren, euren izena, "Errusia askearen Armada Iraultzailea" bezala aldatuz.

1917ko martxoaren 14an (Nikolas II.a Errusiakoa tsarraren abdikazioa baino egun bat lehenago), Petrogradoko Sobietak 1. Agindua argitaratu zuen, armadaren zuzendaritza bakarraren printzipioa baliogabetzen zuena eta unitate militarretan eta auzitegietan soldaduen sobietak ezartzen zituena. Gertaera honek armadaren moralaren beherapena eta desertzioaren hazkundea ekarri zituen. Soldaduenekin batera, ofizialen erakundeak eratzen hasi ziren. Armadaren diziplinarik ezari aurre egiteko, "talka-unitateak" sortu ziren.

1917ko ekainaren 19an, behin-behineko gobernuak emakume boluntarioen unitate militarrak sortzea baimendu zuen, eta bi egun geroago, Maria Bochkariovaren agindupeko lehen emakumeen azpiatala sortu zen.

Behin-behineko gobernuaren baimenarekin hasi zen unitate militar nazionalak eratzen. 1917ko ekainaren 2an, Pavló Skoropadski jeneralaren 34 gorputz militarra ukrainar lehen gorputz bihurtu zen. 1917ko uztailean, Kieveko barruti militarraren zati batzuetan oinarrituta, Poloniako lehen taldea eratu zen, zeinaren agintea urte horretako abuztuaren 6an Jozef Dowbor-Mušnicki jeneralak onartu zuen.

1917ko erdialdean, armadan 13 sekzio motorizatu zeuden 300 ibilgailu blindaturekin eta 7 tren blindatu arinekin, artilleria arina eta metrailadoreak garraiatzeko.

1917ko urrirako, armadak 10 milioi soldadu zituen, baina frontean guztizkoaren % 20 baino ez zegoen. Gerra, egoera negargarri bat izan zen Errusiar Inperioarentzat, bere ekonomiarentzat eta herritarrentzat (gerran zehar, 19 milioi pertsona mobilizatu ziren, herrialdearen ekonomian ondorio katastrofikoak eragin zituena). Gerran, armadak hildako ugari izan zituen.

1917ko urriko Iraultzaren ondoren, Herriaren Komisarioen Kontseiluak eta Pan-errusiako Batzorde Exekutibo Zentralak, 1917ko abenduaren 16an, "Hautapenezko printzipioari eta armadaren boterearen antolaketari buruzko" dekretuak onartu zituzten. Dekretu horien bidez, armadaren boterea, behin betiko, ez zen agintariena bakarrik, baizik eta batzordeena, sobietena eta biltzarrena ere bazen, aginteen hautagarritasuna sartzean, eta "Militar guztien eskubideen berdintasunari buruzkoa", graduazio militar eta kondekorazio guztiak baliogabetzen zituena. Bi dekretu hauek, 1918ko urtarrilaren 28an, Langile eta Nekazarien Armada Gorri berriaren sorrerarekin behin betiko bihurtu zen Armada Inperialaren existentziari amaiera eman zioten.

Kanpo estekak 

Errusiar Inperioko indar armatuak
Desagertutako erakundeak
Lehen Mundu Gerrako unitate militarrak
Desagertutako armadak