Luxenburgoko alemaniar inbasioa

Luxenburgoko alemaniar inbasioa Plan Horia (alemanieraz: Fall Gelb) operazioaren parte izan zen, Alemaniak Herbehereak, Belgika, Luxenburgo eta Frantzia inbaditu zituen Bigarren Mundu Gerran. Bataila 1940ko maiatzaren 10ean hasi zen eta egun bakarra iraun zuen. Erresistentzia txiki batekin, alemaniar tropek azkar hartu zuten Luxenburgo. Luxenburgoko gobernuak eta Karlota dukesa handiak herrialdetik ihes egitea lortu zuten, eta erbesteko gobernua eratu zuten Londresen.

Aurrekaria 
1939ko irailaren 1ean, Alemaniak Polonia inbaditu zuen, eta, horrela, Bigarren Mundu Gerra hasi zen. Alde batetik, herritarren begikotasunak Erresuma Batuarekin eta Frantziarekin zeuden; beste alde batetik, 1867ko Londresko Itunaz geroztik herrialdearen neutraltasun politika zela eta, gobernuak jarrera arduratsua eta ez beligerantea hartu zuen bere bizilagunekiko. Itunaren murrizketen arabera, Luxenburgok mantendu zezakeen indar militar bakarra Aloyse Jacoby kapitainaren agindupeko Boluntarioen Talde txikia izan zen, Maurice Stein kapitainaren agindupeko Ducal Handiko Jendarmeriak indartua. Elkarrekin Corps des Gendarmes et Volontaires osatu zuten Major-Commandant Émile Speller-ren agindupean.

Irailaren 1eko eguerdian, Luxemburgo Irratik iragarri zuen, herrialdea zalantzarik gabe neutrala izateko, ez zuela transmitituko. Salbuespenak eguneko mezu bat izan ziren, eguerdian hogei minutu eskas irauten zuena, eta gauez gobernuaren iragarkietarako gordetzen zena. Hilabete osoan zehar, gobernuak bere transmisioen transkripzio osoak eman zizkien herrialdeko atzerriko legazioei. Geroago, egun horretan bertan, Alemaniako zenbait estazio Luxenburgo Irratitik igaro ziren Luxenburgoko uhin-luzera transmititzean, George Platt Waller Estatu Batuetako Negozio Arduradunaren iritziz, «oso beharrezkoak ez diren iragarkiak» eginez. Irailaren 21eko gauean, Dukerri Handiko gobernuak transmisio guztiak eten zituen, gerraren ebazpenaren zain.

Irailaren 14an, boluntarioen taldea 125 kideko unitate laguntzaile batek indartu zuen. Alemaniako maniobra militarrek eta ibai-trafikoak gero eta urduriago jartzen zuten biztanleria, eta, beraz, 1940ko udaberrian gotorlekuak eraiki ziren Alemania eta Frantziako mugetan zehar. Schuster Lerroa deiturikoak, bere eraikitzaile nagusiaren izena daramana, hormigoizko blokez eta burdinazko atez osatutako berrogeita bat joko zituen; hemezortzi barrikada Alemaniarekiko mugan, hemezortzi barrikada Alemaniarekiko mugan eta bost barrikada Frantziarekiko mugan. Corps des Gendarmes et Volontaires delakoak unitate aitzindaririk ez zuenez, eraikuntza ingeniari zibilei egokitu zitzaien, frantziarren aholkularitza teknikoa bilatu zen bitartean, hauek interes handia izan baitzuten linea ezartzean. Alemaniako mugan zehar bederatzi irrati-postu ezarri ziren, jendarmeekin bakoitza irrati hartzaile batekin Stein kapitainaren bulego ofizialean, hiriburuko Saint-Espriteko boluntarioen kuarteletik gertu.

1940ko urtarrilaren 4an, Kabinetea Karlota dukesa handiaren lehendakaritzapean bildu zen, eta alemaniar inbasio bat gertatuz gero jarraitu beharreko urratsak deskribatu zituen. Lehen Mundu Gerran, bere ahizpa zaharrenak, orduan dukesa handia zen Maria Adelaidak, herrialdearen okupazio alemaniarrean geratzea erabaki zuen, eta horrek desprestigio larria eragin zion monarkiari; Karlotak arazo horiek saihestu nahi zituen. Gobernuak, herrialdeko urre erreserbetako batzuk Belgikara eraman zituen, eta Brusela eta Pariseko bere legazioetan funtsak pilatzen hasi zen, alemaniarren erasoaren ondorioz ihes egin behar bazuen. Parisko legazioak gutunazal zigilatu bat ere jaso zuen, Frantziako gobernuaren laguntza militarrerako eskaera formal bat zehazten zuena, kontinentetik egindako komunikazioak inbasio batean eteten baziren.

1940ko udaberrian hainbat alarma faltsu izan ondoren, Alemania eta Frantziaren arteko gatazka militarrerako probabilitatea handitu zen. Alemaniak koke esportazioa gelditu zuen Luxenburgoko industria siderurgikorako. Oskar Reiler-en agindupeko Abwehr-eko agenteak herrialdean sartu ziren turista plantak eginez. Hori Fernand Archen kapitainak ikusi zuen, Luxenburgon ezkutatuta zegoen goi-ofizial frantses batek, ardo-merkatari baten plantak eginez. Bere aurkikuntzen berri eman zien Longwy-ko bere nagusiei maiatzaren 7an, agenteak Sauer, Moselle eta Our ibaien gaineko funtsezko zubiak hartzeko erabiliko zirela ulertuz. Martxoaren 3an, Frantziako Hirugarren Armadari agindu zitzaion Luxenburgo okupatzeko alemanen eraso baten kasuan.

Sarrera 
Maiatzaren 8ko arratsaldean, Dukerri Handiaren Gobernuak lehen aldiz agindu zuen Schuster Lineako ate guztiak 11: 00etan ixteko eta horrela egoteko, inguruabarrak gorabehera, hurrengo goizeko 06:00ak arte. Egunean zehar, Luxenburgoko agintariek askoz jarduera gutxiago ikusi zuten mugaz bestaldean, eta ez zuten tanke edo metrailadoreen mugimenduen berri eman.

Maiatzaren 9ko arratsaldean, Clervaux-en aparkatuta zegoen inteligentzia ofizial frantses batek ikusi zuen nola tropa alemaniarrak pontoi zubiak prestatzen ari ziren Sûren. Alferrik saiatu zen Archen kapitainarekin harremanetan jartzen, eta telefono dei zuzena egin zien Longwy-ko nagusiei. Egun hartan ere, Luxenburgon lorezain eta bosgarren zutabe alemaniarreko kide zen hiritar alemaniar batek inbasioa berehalakoa zela ohartarazi zion bere enplegatzaile luxenburgotarrari, Carlo Tucki. Tuckiek gobernuko funtzionarioei eman zien abisua. Gaueko azken orduan, Dukerri Handiko gobernuak Alemaniako komando zatitzaile baten agiria lortu zuen. 1940ko apirilaren 23an, Estatu Nagusiko buruak herrialdearen barruan puntu estrategikoak betetzeko zenbait unitateri emandako dibisioaren aginduak zehazten zituena.

Gobernuak alerta gorenean jarri zituen mugako postu guztiak eta Jendarmeriko geltokiak. Luxenburgon, jendarmeak eraikin publikoak defendatzeko mobilizatu ziren eta ibilgailuen patruilak bidali zituzten bosgarren zutabegileak atxilotzeko. Ekonomia kontseilaria eta Alemaniako legazioaren kantzilerra atxilotu zituzten legazioaren autoak herrialde barruan jarduera subertsiboak antolatzeko erabili izanaren salaketei buruz galdekatzeko. Oraindik inbasiorik gertatu ez zenez, oraindik pribilegio diplomatikoez gozatzen ari ziren, eta poliziak askatu egin behar izan zituen. Bosgarren zutabegile talde bat atxilotu zuten legaziora iritsi nahian. Bitartean, Archen kapitainak bere menpekoaren txostena jaso zuen, baina une horretan, Jendarmeriako informatzaileek esan zioten Moselatik hurbil zegoen etxalde batean tiro egin zutela Alemaniako agenteekin. Maiatzaren 9ko 11: 45ean, Longwy irratiz deitu zuen: "Alemaniar tropen mugimendu garrantzitsuen txostenak Alemania-Luxenburgoko mugan". Gauean zehar, bere mezuak gero eta frenetikoagoak bihurtu ziren. Wormeldang-eko Luxenburgoko aduanetako bi funtzionariok zaldiak eta soldaduak entzun zituzten Moselaren beste aldean, baina ezin izan zituzten alemanen jarduerak bereizi laino trinkoaren ondorioz.

Gauerdi aldera, Stein kapitainak, Victor Bodson Justizia ministroak eta Joseph Michel Weis Polizia komisarioak larrialdiko bilera bat egin zuten. Bodsonek eskatu zuen hiriburua hegoaldeko jendarmeek indartzea, eta Weisi esan zion informazio hori bidaltzeko hiriburuko barrutiko mandatariari, beharrezko aginduak emateko. Geroago, Weis barrutiko komisarioarekin harremanetan jartzen saiatu zen telefonoz, baina ezin izan zuen harekin harremanetan jarri; errefortzuak ez ziren inoiz iritsi. Handik gutxira, Diekircheko jendarmeei agindu zitzaien bertako tren-zubia patruilatzeko eta ezezagunekin kontuz ibiltzeko.

Alemanak Grevenmacher ondoko Fels errotara erretiratu ziren, eta boluntario gisa eskainitako hogei soldadu inguru bidali zituzten atxilotzera. Gero, gobernuak agindu zuen mugan altzairuzko ate guztiak ixteko. 02: 15ean, zibilez jantzitako alemanek eraso zieten Bousen zeuden soldaduei. Soldadu bat larri zauritu zen, baita atxilotu zuten alemaniar bat ere. Handik gutxira, jendarmeriako teniente bat eta bere txoferra zelatatu zituzten eta alemanez hitz egiten zuten txirrindulariekin tiroka hasi ziren; inor ez zen zauritu. Alemaniako bosgarren zutabegileek arrakastaz moztu zituzten hiriburuaren eta mugako postuen arteko telefono-kableak, eta, ondorioz, jendarmeek uhin laburreko irrati bidez komunikatu behar izan zuten. Agente alemanek pixkanaka-pixkanaka hartu zituzten irrati-estazioak, eta Wasserbillig hirian erori zen azken zutoina zabaldu zen, harik eta alemaniarrak kirofanoan sartu ziren arte.

Schuster Lineako altzairuzko ateak ixteko agindua eman zen 1940ko maiatzaren 10ean, 03: 15ean, Alemaniako tropek mugako Our, Sauer eta Moselle ibaien ekialdean izandako mugimenduaren txostenak jaso ondoren. 03: 30ean, Luxenburgoko agintariek barneratutako pilotu frantziarrak eta desertore alemaniarrak askatu zituzten. Errege Familia Colmar-Bergeko egoitzatik Luxenburgoko Ducal Handia Jauregira eraman zuten. Handik 30 bat minutura, egunsentian, alemaniar hegazkinak ikusi zituzten Luxenburgo hiriaren gainetik hegan, Belgikarantz.

Inbasioa 
Alemaniaren inbasioa 1940ko maiatzaren 10ean hasi zen, 04: 00etan, Heinz Guderian generalobertaren agindupeko Armada Motorizatuaren XIX. Gorputzeko 1., 2. eta 10. panzer dibisioek Wallendorf-Pont, Vianden eta Echternacheko muga zeharkatu zutenean, hurrenez hurren. Zurezko arrapalak erabili ziren Schuster lerroko tankeen aurkako hobiak zeharkatzeko. Tiroak apur bat trukatu ziren, baina alemaniarrek ez zuten erresistentzia esanguratsurik aurkitu, suntsitutako zubi batzuk eta lurreko mina batzuk izan ezik, Luxenburgoko Boluntarioen Taldeko gehienak beren geletan geratu baitziren. Muga goardia eta jendarmeen zerbitzurako boluntario gisa eskaini ziren soldaduek bakarrik babesten zuten. Alemaniar mordoxka batek zubia segurtatu zuten Wormeldangen, eta han zeuden aduanetako bi ofizialak harrapatu zituzten, gelditzeko eskatu zutenak, baina ez zuten tiro egin. Echternacheko Sauer ibaiaren gaineko zubia, partzialki eraitsia, berehala konpondu zuten Gro￮ deutschland erregimentuko ingeniariek, Panzer dibisioaren 10. dibisioaren pasabidea ahalbidetuz. Hegazkinak Belgika eta Frantziarantz joan ziren hegan, batzuk gelditu eta tropak lehorreratu ziren arren.

Archen kapitainak behin eta berriz ohartarazi zien Longwyko bere nagusiei inbasioaz, baina bere txostenak ez ziren inoiz iritsi Metzeko 3. armadara. Charles Condé jeneralak, armadako komandanteak, ez zuen egoera argi, eta 05: 30ean aireko miaketa unitate batzuk bidali zituen ikertzeko. 06: 00etan, Frantziako Zalditeria Arineko 3. Dibisioari esku hartzeko agindu zitzaion.

Jendarmeriaren eta Boluntarioen Taldearen egoitzarekin muga egiten duten postuetako telefono- eta irrati-mezuek inbasioaren berri eman zieten Luxenburgoko gobernuari eta Dukerri Handiko auzitegiari. [3] Joseph Bech kantzilerra, Pierre Dupong lehen ministroaren aurrean, enbaxadore alemaniarrarekin harremanetan jartzen saiatu zen legazioan eta bere egoitza pribatuan, baina bietako batean ere ez zegoela jakinarazi zitzaien. Eschen, Alemaniako operazio berezietako 125 soldaduz osatutako talde bat Fieseler Storchen ondoan lurreratu zen, inbasio-indar nagusia iritsi arte eremua mantentzeko aginduarekin. Jendarme batek soldaduei aurre egin zien eta alde egiteko eskatu zien, baina preso hartu zuten. Gobernuaren karabanak barrikada bat aurkitu zuen bidegurutze batean, alemaniar unitateek zaindua, eta handik zehar desbideratu behar izan zuen harrapatuak izan ez zitezen. Kervyn de Meerendré Belgikako enbaxadorea ere atxilotu zuten soldadu alemaniarrek mugan, eta itzultzeko agindu zioten, Nicolas Margue Luxenburgoko Hezkuntza ministroak bezala, taxian ihes egiten saiatu baitzen. Geroago, Bodsonek hiriburutik ihes egin zuen, eta, bigarren mailako errepide asko buruz ikasita zeudenez, Alemaniako errepideen blokeoak saihestu eta Frantziara jo ahal izan zuen.

Bere ministroei kontsulta eginez, Charlotte dukesa handiak jauregia uztea erabaki zuen. Bere senarra, Félix de Borbón-Parma, bere ama, Marie Anna de Braganza dukesa alargun handia eta Ducal Handia suiteko kideak lagun zituela, Rédange mugako herrixkara abiatu zen. Bien bitartean, Juan duke oinordeko handia eta haren bi ahizpa, Guillaume Konsbruck landa-laguntzaile batekin batera, okupazioa noiz berretsiko zain zeuden mugan. 08: 00ak aldera, lehen ministroak eta haren segizioak muga zeharkatu zuten Longlavilleko tropa frantsesekin harremanetan jarri aurretik. Luxenburgo hiriarekin izandako azken orduko telefono deien arabera, hiriburua erabat inguratuta zegoen.

Charlotteren taldea Longwyko gobernuaren karabanara batu ahal izan zen. Bitartean, hegazkin alemaniar batek Jeanen autoa metrailatu zuen kafe batean geldituta zegoela. Esch inguruan, Alemaniako errepide kontrol batek taldea atzeratu zuen, eta ihes egin zuten gidaria zuzenean soldaduen artean igaro zenean. Azkenean, taldea Charlotterekin eta Sainte-Menehouldeko Dukerri Handiaren gobernuarekin elkartu zen.

08: 00etan, Petiet jeneralaren agindupeko Frantziako Zalditeria Arineko 3. Dibisioko kideek, Jouffault koronelaren agindupeko Spahi Brigadaren eta 5. Batailoi Blindatuaren 2. konpainiaren laguntzarekin, hegoaldeko muga zeharkatu zuten Alemaniako indarren ikerketa bat egiteko; unitate horiek geroago erretiratu ziren Maginot Linearen atzetik. Bost Spahis hil zituzten. Arthur Barratt britainiar aireko mariskalak, Frantziako Aire Armada aire erasoak egiteko prest ez zegoela eta, Fairey Battle hegazkin bonbaketari batek agindu zuen RAFen 226.eko Eskuadroia, tanke alemanen zutabeak erasotzeko. Gehienak airekoen aurkako suak kaltetu zituen, baina baseetara itzultzea lortu zuten. Batek kolpe zuzena jaso zuen eta Bettendorfetik gertu erori zen. Soldadu alemaniarrek hiru tripulatzaileak zaurituta atera zituzten sutan zeuden hondakinetatik, eta haietako bat geroago hil zen bertako ospitale batean.

Jendarmeria alemaniar tropei aurre egiten saiatu zen, baina ez zuen arrakastarik izan; hiri hiriburua eguerdia baino lehen okupatu zuten. Hegoaldeko Jendarmeriaren aginte-katea desantolatu egin zen errefuxiatuengatik eta alemaniar eta frantziar tropen etorreragatik. Jendarme gehienek mugan zehar lagundu zieten errefuxiatuei; batzuek, ordea, beren postuak utzi eta Frantziara ihes egin zuten. Luxenburgon sei jendarme eta soldadu zauritu izan ziren, eta hogeita bi soldadu (sei ofizial eta hamasei ofizialorde) eta 54 jendarme harrapatu zituzten.

1940ko maiatzaren 10eko arratsaldean, herrialdearen zatirik handiena, hegoaldekoa izan ezik, alemaniar indarrek okupatzen zuten. 90.000tik gora zibilek ihes egin zuten Esch-sur-Alzette kantoitik, alemaniarren aurrerapenaren ondorioz. 47 000 Frantziara ebakuatu zituzten eta 45.000 Luxenburgoko erdialdetik eta iparraldetik ihes egin zuten.

Ondorioak 
Maiatzaren 11n Dukerri Handiaren gobernua Parisera iritsi zen eta Luxenburgoko legazioan kokatu zen. Alemaniarren aire eraso baten beldur eta instalazio txiki desegokiak aurkitzean, gobernua hegoalderago joan zen, lehenik Fontainebleaura eta gero Poitiersera. Geroago, Portugal eta Erresuma Batura joan zen, eta, azkenean, Kanadara joan zen. Erbestean, Charlotte batasun nazionalaren sinbolo garrantzitsu bihurtu zen. Bere seme zaharrena eta oinordekoa, Jean, britainiar armadarako boluntario bezala eskaini zen 1942an. Geratu zen ordezkari ofizial bakarra Estatu Arazoetako Ministerioko burua izan zen, baita 41 diputatuak ere.

Maiatzaren amaieran, Wehrer eta goi mailako zenbait funtzionariok behin-behineko «Administrazio Batzordea» ezarri zuten Luxenburgo gobernatzeko, Ducal Handia familiaren eta gainerako ministroen ordez. Wehrerrek Estatuko Gaietarako Ministerioari eutsi zion eta Kanpo Harremanen eta Justiziaren ardura bere gain hartu zuen; Jean Metzdorfek Barne, Garraio eta Herri Lanen zorroak hartu zituen; Joseph Carmesek finantzak, lana eta osasun publikoa zuzendu zituen; Louis Simmerrek hezkuntza gainbegiratu zuen eta Mathias Pützek nekazaritza, mahastizaintza, merkataritza eta industria zuzendu zituen.

Inbasioaren ondorengo egunetan, Luxenburgoko ofizialak libre ibiltzen ziren hiriburuan zehar, nahiz eta soldadu erregular gehienak kuarteletan sartuta egon. Speller koronela Gestapok espetxeratu zuen labur, baina gero zaintzapean askatu zuten.

Kanpo estekak 

Frantziak parte hartutako Bigarren Mundu Gerrako operazioak eta guduak
Luxenburgoko historia
Alemaniak parte hartutako Bigarren Mundu Gerrako guduak