Stephanen Boskotea

Stephanen Boskotea bost galaxia elkartzen dituen talde bisuala da, horietatik lauk osatzen dute inoiz aurkitu ziren galaxia trinkoen lehen taldea. Taldea, Pegasus konstelazioan ikus daitekeena, Édouard Stephanek aurkitu zuen 1877an Marseillako Behatokian.
Taldea galaxia trinkoen talde guztietatik aztertuena da. Ikusizko taldeko kide distiratsuena (eta benetako taldeko kide ez den bakarra) NGC 7320 da, eta H II eskualde zabalak ditu, orban gorri gisa identifikatuak, non izarren eraketa aktiboa gertatzen ari baita.

Stephanen Boskoteko bost galaxietatik lauk elkarte fisiko bat osatzen dute, benetako galaxia-talde bat, Hicksonen 92. Talde Trinkoa, eta segur aski elkarrekin bat egingo dute etorkizunean. 1970eko hamarkadako lehen urteetako irrati-behaketek taldearen galaxien arteko espazioan dagoen emisio-harizpi misteriotsu bat erakutsi zuten. Eskualde hori bera hautematen da atomo ionizatuen distira ahulean ere, espektroaren zati ikusgaian arku berde gisa ikusten baitira.

Bi teleskopio espazialek filamentuaren izaeraren ikuspegi berri bat eman dute berriki. Orain, galaxiarteko uhin erraldoia dela uste da (boom sonikoaren antzekoa, baina galaxiarteko gasean bidaiatzen du, airearen ordez), eta galaxia batek (NGC 7318B) eragiten du, eta taldearen erdigunean erortzen da orduko zenbait milioi kilometrotara.

2022ko uztailaren 8an jakinarazi zen Stephanen Boskotea James Webb teleskopio espazialak behatutako bost objektu kosmikoetako bat izango dela, lehen irudi zientifiko ofizialak askatzen direnean.

Emisioak

X-izpiak 

NGC 7318B-k taldean gasarekin talka egin ahala, Esne Bidea baino handiagoa den talka-uhina hedatzen da galaxien artean, eta gasaren zati bat milioika gradutan berotzen da, NASAko Chandraren X izpien Behatokiarekin hauteman daitezkeen X izpiak igorriz.

Hidrogeno molekularraren emisioa 
NASAren Spitzer teleskopio espazialak erradiazio infragorria detektatzen du, eta galaxien arteko talka-uhinaren oso hidrogeno molekularreko seinale indartsua aurkitu zuen. Emisio hori inoiz ikusi gabeko hidrogeno molekularraren formazio zurrunbilotsuenetako bat da, eta emisiorik handiena eremu berdearen erdigunetik hurbil sortzen da, arestian aipatutako argi ikusgaiaren irudian. Kaliforniako Teknologia Institutuko zientzialariek eta Australia, Alemania eta Txinako zientzialariek zuzendutako nazioarteko talde batek aurkitu zuen fenomeno hori. Talkaren hidrogeno molekularraren detekzioa, hasiera batean, ustekabekoa izan zen, hidrogeno molekula oso ahula baita, eta erraz suntsitzen baita Stephanen boskotean espero zen motako talka-uhinetan. Hala ere, irtenbide bat da talka-fronte bat ingurune hodeitsu baten bidez mugitzen denean (adibidez, taldearen erdigunean), milioika talka txiki gertatzen direla geruza zurrunbilotsu batean, eta horrek hidrogeno molekularra bizirik egotea eragin dezakeela.

Gorriranzko lerrakuntza 
NGC 7320-k gorriranzko lerrakuntza txiki bat adierazten du (790 km/s); beste lauek, berriz, lerrakuntza handiak dituzte (6.600 km/s inguru). Desplazamendu galaktikoa distantziarekiko proportzionala denez, NGC 7320 lehen planoko proiekzio bat baino ez da, eta Lurretik 39 milioi urtera dago gutxi gorabehera. Ondorioz, NGC 7331 taldeko kide izan daiteke, besteak 210–340 milioi argi urtera dauden bitartean.

NGC 7319k 2. motako Seyfert gunea du.

Seigarren galaxia bat, NGC 7320 C, segur aski Hickson elkartekoa da: Hickson galaxien antzeko gorriranzko lerrakuntza baitu, eta marea-ilara batek NGC 7319rekin lotzen duela dirudi.

Kideak

Herri-kulturan 
It's a Wonderful Life 1946ko filmaren hasieran ikusten diren aingeru-itxurako irudiak boskote honetan oinarritzen dira.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

1877. urtean aurkitutako objektu astronomikoak
Pegasus konstelazioa