Nekazaritza jasangarri

Nekazaritza jasangarria modu iraunkorrean egindako nekazaritza da, gizartearen egungo elikadura-beharrak eta ehun-beharrak asetzen dituena, egungo edo etorkizuneko belaunaldiek beren beharrak asetzeko duten gaitasuna arriskuan jarri gabe. Metodo asko daude nekazaritzaren jasangarritasuna handitzeko. Nekazaritza elikadura-sistema jasangarrien barruan garatzean, garrantzitsua da merkataritza-prozesuak eta nekazaritza-praktika malguak garatzea.

Nekazaritzak ingurumen-aztarna handia du, eta zeregin garrantzitsua betetzen du klima-aldaketaren, ur-eskasiaren, lurzoruaren degradazioaren, baso-soiltzearen eta beste prozesu batzuen kausan; aldi berean, ingurumen-aldaketa eragiten ari da, eta aldaketa horiek eragina daukate. Adibidez, klima-aldaketa arintzeko modurik onenetako bat elikadura-sistema iraunkorrak sortzea da, nekazaritza jasangarrian oinarrituta. Nekazaritza jasangarriak irtenbide potentzial bat ematen du nekazaritza-sistemek hazten ari den biztanleria elikatu dezaten ingurumen-baldintza aldakorren barruan.

Elikadura-sistema jasangarria garatzeak giza biztanleriaren iraunkortasunari laguntzen dio. Adibidez, klima-aldaketa arintzeko modurik onenetako bat nekazaritza jasangarrian oinarritutako elikadura-sistema iraunkorrak sortzea da. Nekazaritza jasangarria irtenbide potentzial bat eskaintzen du nekazaritza-sistemek biztanleria hazkorra elikatu ahal izan dezaten ingurumen-baldintza aldakorren barruan. - Iraunkortasun Estandarren eta Ziurtagirien sistema ugari daude, hala nola Ziurtagiri Ekologikoa, Rainforest Alliance, Bidezko Merkataritza, UTZ Ziurtagiria, GlobalGAP, Bird Friendly eta Kafegile Komunitaterako Kode Komuna.

Definizioa 
Ameriketako Estatu Batuetako Nekazaritza Ikerketa, Hedapen eta Irakaskuntzarako Politika Nazionalaren 1977,14ko Legean, "nekazaritza jasangarria" terminoa landareak eta animaliak ekoizteko praktiken sistema integratu gisa definitzen da, eta, epe luzera, webgunearen aplikazio espezifikoa du:

 Zuntz eta giza elikagaien beharrak asetzen ditu

 ingurumen-kalitatea eta nekazaritza-ekonomiaren mendeko baliabide naturalen oinarria hobetzen ditu

 baliabide ez-berriztagarrien eta nekazaritza-ustiategien erabilera eraginkorrena egiten du, eta, hala dagokionean, ziklo eta kontrol biologiko naturalak barne hartzen ditu

 nekazaritzako eragiketen bideragarritasun ekonomikoa mantentzen du 

 nekazarien eta gizarte osoaren bizi-kalitatea hobetzen du. 

Jules Pretty akademiko britainiarrak nekazaritzaren iraunkortasunarekin lotutako hainbat printzipio nagusi ezarri ditu: 

 Prozesu biologikoak eta ekologikoak txertatzea, hala nola mantenugaien zikloa, lurzoruaren birsorkuntza eta nitrogenoa finkatzea nekazaritzako eta elikagaien ekoizpeneko jardunbideetan. 
 Intsumo berriztaezin eta jasanezinen kopuru txikiak erabiltzea, bereziki ingurumenarentzat kaltegarriak direnak. 
 Nekazarien esperientzia erabiltzea, bai lurra modu produktiboan lantzeko, bai nekazarien buruaskitasuna sustatzeko. 
 Nekazaritzako eta natura-baliabideetako arazoak konpontzea, trebetasun desberdinak dituzten pertsonen lankidetzaren bidez. Aztertutako arazoen artean, izurrien erabilera eta ureztatzea daude. 
 Kontuan hartzen du ekonomia epe luzera eta epe laburrera, iraunkortasuna betiko gisa definitzen baita erraz, hau da, helbururik gabeko berroneratzea sustatzeko diseinatutako nekazaritza-inguruneak.  Ea orekatzen duen baliabideak kontserbatzeko beharra haien mantenua bilatzen duten nekazarien beharrekin. 

Adiskidetze-ekologiatzat hartzen da, biodibertsitatea giza paisaien barruan egokitzen duena.

Historia 
1907an, Franklin H. King estatubatuarrak nekazaritza jasangarriaren abantailak eztabaidatu zituen Farmers of Forty Centuries liburuan, eta ohartu zen praktika horiek ezinbestekoak izango zirela etorkizunean nekazaritzarako. "Nekazaritza jasangarria" esaldia Gordon McClymont. Terminoa ezaguna egin zen 1980.7 hamarkadaren amaieran.

Baratzezaintzaren jasangarritasunari buruzko nazioarteko sinposi bat egon zen, Ortuaritza Zientzien Nazioarteko Elkarteak antolatuta, Torontoko Baratzezaintzari buruzko Nazioarteko Kongresuan, 2002 an.- Seulen 2006an egindako hurrengo konferentzian, printzipioak sakonago eztabaidatu ziren.

Nekazaritza jasangarriaren gero eta ospe handiagoa planetaren karga-ahalmena lortzearen edo are gainditzearen beldur orokorrarekin lotuta dago, humanitatea elikatzeko gaitasunari dagokionez. Munduko populazioa elikatzeko etorkizuneko ezintasun posible hori kezka bat izan da Thomas Malthus ekonomista politiko ingelesarentzat XIX. mendearen hasieran, baina orain dela gutxi gero eta garrantzitsuagoa bihurtu da. XX. mendearen amaieratik eta XXI.aren hasieratik, gai hori asko eztabaidatu zen AEBetan, hazkunde azkarrean zegoen munduko biztanleria gero eta antsietate handiagoaren ondorioz. Nekazaritza munduko industriarik handiena izan da luzaroan, eta lur, ur eta eskulan ugari behar ditu. XXI. mendearen hasieran, adituek zalantzan jarri zuten industriak populazioaren hazkundearekin egunean mantentzeko duen gaitasuna. Eztabaida horrek kezka sortu zuen munduko elikagaien segurtasunik ezari eta "gosearen konponbideari" buruz. Adostasuna dago nekazaritza jasangarria dela hazten ari diren populazioak elikatzeko modurik errealistena. Planetako populazioa arrakastaz elikatzeko, nekazaritza-jardunbideek etorkizuneko kostuak hartu behar dituzte kontuan, bai ingurumenerako, bai elikatzen dituzten komunitateetarako. – Denontzako baliabide nahikorik ez emateko beldurrak jasangarritasunaren alorrean teknologia ezartzea ekarri zuen, nekazaritza-produktibitatea handitzeko. Aurrerapen horren azken emaitza ideala mundu osoan etengabe hazten ari diren populazioak elikatzeko gaitasuna da.

Jasangarritasunari eragindako faktoreak 
Lurzoruari epe luzera kalteak eragin diezazkioketen jardueren artean daude lurzoruaren gehiegizko laborantza (higadura eragiten duena) eta drainatze egokirik gabeko ureztatzea (gazitzea dakarrena).

Laborantza-gune baterako faktore garrantzitsuenak klima, lurzorua, mantenugaiak eta baliabide hidrikoak dira. Lau horietatik, ura eta lurzorua kontserbatzea da gizakiok esku hartzeko arrisku handiena duena. Nekazariek laboreak lantzen eta josten dituztenean, elikagai batzuk kentzen dituzte lurretik. Birjarpenik gabe, lurrak mantenugaiak agortzen ditu eta erabilezin bihurtzen da edo errendimendu txikiak izaten ditu. Nekazaritza iraunkorra lurzorua birjartzearen mende dago, baliabide berriztaezinen erabilera edo beharra minimizatzen den bitartean, hala nola gas naturala edo mineralak.

"Betiko" sor dezakeen baina beste leku batzuetako ingurumen-kalitatean ondorio negatiboak dituen etxaldea ez da nekazaritza iraunkorra. Ikuspegi orokor bat justifika daitekeen kasu baten adibide bat ongarri edo simaurra aplikatzea da. Ongarri edo simaur horiek etxalde baten produktibitatea hobetu dezakete, baina inguruko ibaiak eta kostaldeko urak kutsa ditzakete (eutrofizazioa) . Beste muturra ere desegokia izan daiteke, laboreen errendimendu txikien arazoa, lurzoruko nutrienteak agortzearen ondorioz, oihan tropikalaren suntsipenarekin lotu baita. Asian, nekazaritza iraunkorrerako behar den lur-kopuru espezifikoa 12,5 akre ingurukoa da, eta horien artean daude animaliak elikatzeko lurra, labore komertzialak bezalako zerealen ekoizpena eta beste elikagai-labore batzuk. Kasu batzuetan, akuikulturako unitate txiki bat sartzen da (AARI-1996).

Ikuspuntu ezberdinak 
Jasangarritasunaren definizioari buruzko eztabaida dago nekazaritzari dagokionez. Definizioak bi ikuspegi izan ditzake: ikuspegi ekozentrikoa eta ikuspegi teknozentrikoa. Ikuspegi ekozentrikoak hazkunderik gabeko edo hazkunde txikiko giza garapenaren mailak azpimarratzen ditu, eta nekazaritza ekologikoaren eta nekazaritza biodinamikoaren tekniketan jartzen du arreta, kontsumo-ereduak eta baliabideen esleipena eta erabilera aldatzeko helburuarekin. Ikuspegi teknozentrikoak defendatzen du iraunkortasuna hainbat estrategiaren bidez lor daitekeela, Estatuak zuzendutako industria-sistemaren aldaketa bat aplikatu behar dela uste izatetik, hala nola kontserbaziora bideratutako nekazaritza-sistemak, bioteknologia elikagaien eskaera gero eta handiagoari erantzuteko modurik onena dela argudiatzeraino.

Nekazaritza iraunkorraren gaia bi ikuspunturen bidez ikus daiteke: nekazaritza multifuntzionala eta zerbitzu ekosistemikoak. Bi ikuspegiak antzekoak dira, baina nekazaritzaren funtzioa desberdin aztertzen dute. Funtzio anitzeko nekazaritzaren filosofia erabiltzen dutenak nekazaritza-ustiategietan zentratutako ikuspegietan zentratzen dira, eta funtzioa nekazaritza-jardueraren emaitzatzat definitzen dute. Multifuntzionalitatearen argudio nagusia da nekazaritza funtzio anitzeko enpresa dela, eta beste funtzio batzuk dituela, elikagaiak eta zuntzak ekoizteaz gain. Funtzio horien artean sartzen dira baliabide berriztagarrien kudeaketa, paisaiaren kontserbazioa eta bioaniztasuna. Ekosistemen zerbitzuetan oinarritutako ikuspegiak planteatzen du gizabanakoek eta gizarteak, oro har, ekosistemen onurak jasotzen dituztela, "ekosistemen zerbitzuak" deitzen direnak. Nekazaritza jasangarrian, ekosistemek ematen dituzten zerbitzuek polinizazioa, lurzoruaren eraketa eta mantenugaien zikloa barne hartzen dituzte, guztiak ere elikagaiak ekoizteko beharrezkoak diren funtzioak. 

Halaber, nekazaritza iraunkorra nekazaritza ekologikoaren ikuspegi ekosistemikotzat jotzen dela baieztatzen da.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Iraunkortasuna
Nekazaritza
Teknologia iraunkorrak
Agroekologia
Nekazaritza iraunkorra