Esteban Adoain

Esteban Adoain (Adoain, Nafarroa Garaia, 1808ko urriaren 11 - Sanlúcar de Barrameda, 1880ko urriaren 7a) nafar erlijioso eta misiolari kaputxinoa izan zen. Agurgarri izendatu du Eliza Katolikoak.

Biografia 
Haurtzaroa eta gaztaroa Adoainen igaro zituen. Erlijio giroan hezi, hemezortzi urterekin apaiz-bokazioa sentitu zuen, eta haren aitak, harrituta samar, ez zuen aurka egin. 1828an baieztapena jaso zuen, eta urte hartan bertan, Kaputxinoen Ordenara deitua sentituz, agur esan zion familiari. Ohitura erlijiosoa jantzita, Pedro Francisco Marcuello Zabalza izenaz aldatu zuen Fraide Esteban Adoain izatera.

Eliza karrerarako beharrezkoak diren filosofia eta teologia ikasketa humanistikoak egin ondoren, 1832ko abenduaren 22an apaiz ordenatu zen Iruñean. 1837ko martxoan aitortu eta predikatzeko ahalmenak eman zizkioten.

1834ko abuztuaren 5eko egunsentian, Iruñeko kaputxinoen komentuko berrogeita hamabi erlijiosoak lasai-lasai alde egin zuten liberalek kontrolatzen zuten hiria, ez baitzeuden seguru. Aste batzuk lehenago, fraileen sarraskia izan zen Madrilen. Espainian ordena erlijiosoak indargabetu ondoren, Aita Esteban Erromara joan zen, eta han bi urte eta erdi eman zituen inguruko herrietan predikatzen.

Ebanjelizazioa Amerikan 
1843an, berrogeita bederatzi misiolari ontziratu ziren Marseillako portuan Venezuelara zihoan. Horien artean zegoen Aita Esteban. Lehorreratzen ondoren Cumana, uztailaren 10ean, Venezuelako Gobernuak agindu zien arlo indigenen joan Apure. Aita Esteban Paraparan kokatu zen, kaputxinoek misiolariek sortutako herrian, eta 1817tik erlijiorik ikusi ez zuena. 1843ko maiatzaren 10ean San Antonio de Guacharara iritsi zen, non ebanjelizatu eta indioen artean alkoholismoaren arazo larria desagerrarazten saiatu zen. Horrekin, trafikatzaileen eta bertako botereen antipatia irabazi zuen. Urriaren 4an, gobernuaren agindua jaso zuten misioa uzteko, Europara itzuliz. Zehazki Uztaritzeko apaiztegiari.

1847ko udazkenean bigarren aldiz iritsi zen Venezuelara. Caracasko artzapezpikuak seminarioko irakasle izendatu zuen eta herri-misioak gomendatu zizkion. Baina bere predikua salatu eta prozesu judiziala ireki zen, ondorioz, San Jacintoko espetxean giltzapetuta egoteko zigorra ezarri zioten, 1849ko martxoaren 31n. Handik gutxira atera zen.

1850eko urtarrilean, Kubara heldu zen, Habanako Misiones eskola zaharraren eraikinean kaputxinoen komunitate bat instalatzeko asmoz. Arrakastarik ez zuten hainbat urrats egin ondoren, 1851n Santiagoko Artzapezpikuaren esku jarri zen, etorkizuneko San Antonio Maria de Claret, eta hark hitz hauekin jaso zuen: "Gaurtik aurrera nire misiolaria izango zara". Uhartean 438 eliza zeuden ia milioi bat biztanleri zerbitzua emateko.

1856ko urriaren 23an Guatemalan lehorreratu zen. Kaputxinoen komunitate bat bizi zen bertan 1852tik. 1856ko erdialdean hogei anaia inguru ziren komunitateak. Aita Esteban misioen zuzendari izendatu zuten. 1856 eta 1859 bitartean bera eta bere lagunek hainbat herri eta hiri bisitatu zituzten, egoera kanoniko irregularrean zeuden ezkontzak legitimatu eta haserreak jota zeudenei lagunduz.

1865. urte hasieran, Aita Esteban Santa Tecla hirira joan zen, El Salvadorrera, gotzainak denbora luzez eskaini zien fundazioaren oinarriak jartzera.

Erresistentzia izan arren, Antiguako tokiko nagusi eta Erdialdeko Amerikako kaputxinoen komisario nagusi izendatu zuten (1868-1871). Garai hartan kontzientzia handiz prestatzen zituen bere pastoralak Kaputxinoen probintziako hainbat tokitara, non bisitatu, abisatu eta, behar izanez gero, zuzendu. Ezagutzen dira utzi zituen xedapenak, baita bere praktika batzuen testua ere. Bere agintaldian, Aita Santuak ofizialki izendatu zuen Jainkozko Artzaina kaputxinoen zaindaria.

1872ko ekainean, Guatemalako Gobernuak kaputxino guztiak Antiguatik kanporatu zituen, goi politikaren arrazoiengatik. Horretarako, 500 soldadu baino gehiagoko destakamendu bat bidali zuen, Mexikoko mugara eraman zituztenak. Handik Europara itzuli ziren San Frantziskotik, Milwaukeetik eta New Yorketik, Aita Esteban 1873ko otsailaren 22an ontziratu baitzen, Euskal Herrira zihoala. Ameriketako bidaian, Aita Estebanek 112 misio predikatu, 13 349 ezkontza erregularizatu eta 221 357 jaunartze banatu zituen; baita nobenario, triduo eta ariketa espiritualen txanda ugari ere.

Azken urteak 
1873ko martxoaren 6an Le Havreko portuan lehorreratu zen, eta handik Paris eta Tolosatik zehar Baionara iritsi zen, eta bertan egon zen abenduaren 29ra arte. 1874ko urtarrilaren 8an Lizarrara heldu zen, non Karlos Maria Isidro Borboikoa auzitegia eta bere gortea zeuden. Garai hartan bere ama hizkuntzan, euskaraz, predikatzen zuen. 1876ko irailean bere herrira itzuli zen, handik ia berrogeita hamar urtez alde egin zuelarik. Iruñeko apezpikuak elizbarruti osoan misiolari-kanpaina bat egin zion, urtebete iraun zuena, 1877ko martxoan amaitu zena.

1877ko urtarrilean, gobernuak baimendu zuen, Malagako apezpikuarekin adostuta, kaputxinoak Antequeran ezartzeko. Baionatik etorrita, 1877ko martxoaren 19an iritsi ziren Antequerara. Handik gutxira nobiziado bat ireki zuten . Fundazio honen atzetik Sanlucar de Barramedarena izan zen. Handik Llevanten zehar ibili zen, oinarri berriak irekiz.

1879ko abuztuaren 1ean ireki zen berriro Iruñeko kaputxinoen komentua, bertatik 45 urte lehenago ihes eginda. Sevillan Artzain Jainkotiarraren novena predikatu ondoren, 1880ko urriaren 7an hil zen Sanlúcar de Barramedan, goizeko bostetan.

Kanonizazioaren kausa 
Bere beatifikazio-kausa 1924an hasi zen. 1989ko abenduaren 21ean, Joan Paulo II.a Aita Santuak agurgarri izendatu zuen, bere bertute heroikoak aitortuz.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Nafarroako apaizak
Urraulgoitirrak