GIB/HIESari buruzko kontzeptu okerrak

GIB/HIESaren hedapenak milioika pertsonari eragin die mundu osoan; hiesa pandemiatzat hartzen da. Munduko Osasun Elkartea (MOE) kalkulatu zuen 2016an mundu osoan 36,7 milioi pertsona bizi zirela GIB/HIESArekin, urtean 1,8 milioi GIB infekzio berrirekin eta milioi bat hiesarekin. GIBari eta hiesari buruzko ideia okerrak hainbat iturritatik sortzen dira, GIBaren infekzioei eta hiesaren kausari buruzko ezagutza zientifikoei buruzko ezjakintasun soiletik eta gaizki-ulertzetik hasi eta GIBaren infekzioaren eta hiesaren garapenaren arteko kausazko erlazioa ukatzen duten jarrera ideologikoak dituzten norbanako eta taldeek zabaldutako desinformaziora arte. Jarraian, ideia oker komun batzuen eta haien ezeztapenen zerrenda eta azalpenak aurkezten dira.

GIBaren eta hiesaren arteko harremana

GIBa eta HIESa gauza bera dira 
GIB giza immunoeskasiaren birusaren akronimoa da, HIESa eragiten duen birusa (hartutako immunoeskasiaren sindromea). GIBa hartzeak HIESa edo GIBaren 3. fasea garatzea ekar dezake, eta horrek kalte larriak eragiten ditu immunitate-sisteman. Birus hau HIESaren azpian dagoen kausa den arren, seropositibo guztiek ez dute HIESa, GIBa urte askoan egon baitaiteke ezkutuan. Diagnostikatzen ez bada edo tratatzen ez bada, GIBak HIESerantz eboluzionatu ohi du, hau da, 200 zelula/μl baino CD4+ linfozito gutxiago izatea edo GIBak eragindako infekzioa gehi HIESa definitzen duen infekzio oportunista baten koinfekzioa. GIBa ezin da sendatu, baina tratatu egin daiteke eta transmisioa gelditu egin daiteke. GIBaren tratamenduak infekzio berriak prebenitu ditzake, eta hori da gakoa HIESa gainditzeko.

Tratamendua

Sendabidea 
Oso aktiboa den tratamendu antirretrobiralak (TARGA) aukera ematen du kasu askotan pazientearen sintomak egonkortzeko, t CD4+ zelulen mailak partzialki berreskuratzeko eta biremia (odoleko birusen maila) maila baxuetara edo ia detektaezinetara murrizteko. Gaixotasunerako sendagai espezifikoek HIESaren sintomak arindu ditzakete, baita HIESa definitzen duten baldintza espezifikoak sendatu ere kasu batzuetan. Tratamendu medikoak GIBaren infekzioa murriztu dezake kasu askotan, bizirik irautea ahalbidetzen duen afekzio kroniko bihurtu arte. Hala ere, aurrerapen horiek ez dira sendabide bat, gaur egungo tratamendu-erregimenek ezin baitute gorputzeko GIB latentea desagerrarazi.

Tratamendua eteten bada, GIB-1 maila handiak garatzen dira (sarritan, TARGAREKIKO erresistenteak), tratamendua ez bada koherentea edo birusak berez garatzen badu gizabanako baten erregimenarekiko erresistentzia. Esposizio osteko profilaxia izenaz ezagutzen den tratamendu antirretrobiralak GIB infekzioa hartzeko aukera murrizten du GIBarekiko esposizioaren ondorengo 72 orduetan. Arazo horien ondorioz, biremia txikia duten pertsona seropositiboek beste batzuk infektatzeko aukera gutxiago izan arren, transmititzeko aukera beti dago. Gainera, TARGA jasotzen duten pertsonek gaixotzen jarrai dezakete.

Birjina batekin harreman sexualak izatea hiesa sendatuko du. 
Birjina batekin sexu-harremanak izatea HIESa sendatuko duela dioen mitoa oso zabalduta dago Hegoafrikan. Kutsatu gabeko birjina bat duen sexuak ez du GIBaz kutsatutako pertsona bat sendatzen, eta kontaktu horrek GIBaz kutsatu gabeko pertsona azalduko du, eta horrek gaixotasuna are gehiago heda lezake. Mito horrek ospe handia hartu du Hegoafrikan adingabeei egindako sexu-abusu eta abusu batzuen arrazoi gisa, haurtxoen bortxaketa barne.

Animaliekin sexu-harremanek hiesa saihestu edo sendatuko du 
2002an, Johannesburgoko (Hegoafrika) Animalien aurkako Krudelitatea Prebenitzeko Sozietateen Kontseilu Nazionalak (NSPCA) gazteen artean erregistratu zuen sexu-harremanak animaliekin hiesa saihesteko edo, kutsatuz gero, sendatzeko baliabidea dela. "Sendabide birjinaren" sinesmenekin gertatzen den bezala, ez dago froga zientifikorik iradokitzen duenik sexu-ekintza batek benetan sendatu dezakeela hiesa, eta inoiz ez da proposatu hori egin dezakeen mekanismo onargarririk. GIBa animaliekin sexu-harremanen bidez harrapatzeko arriskua ziurrenik gizakiekin baino askoz txikiagoa den arren, GIBak animaliak infektatzeko duen ezintasunaren ondorioz, zoofilia egiteak gizakiak beste gaixotasun zoonotiko hilgarri batzuekin infektatzeko gaitasuna izaten jarraitzen du.

GIBaren antigorputzen probak ez dira fidagarriak 
Antigorputzen proben bidezko infekzioaren diagnostikoa medikuntzan ondo ezarritako teknika bat da. GIBaren aurkako antigorputzen probek gainditu egiten dute gaixotasun infekziosoen gainerako proba gehienen errendimendua, bai sentikortasunari dagokionez (baheketa-probak emaitza positiboa emateko duen gaitasuna, aztertutako pertsonak benetan gaixotasuna duenean), bai espezifikotasunari dagokionez (probak emaitza negatiboa emateko duen gaitasuna, aztertutako subjektuak aztertzen ari den gaixotasunetik libre daudenean). GIBaren aurkako antigorputzen gaur egungo proba askok% 96tik gorako sentikortasuna eta espezifikotasuna dute, eta, beraz, oso fidagarriak dira. GIBa duten paziente gehienek sei asteren buruan antigorputzen erantzuna agertzen duten arren, leiho-aldiak aldatu egiten dira, eta batzuetan hiru hilabetera artekoak izan daitezke.

Proben metodologian egindako aurrerapenei esker, material genetiko birala, antigenoak eta birusa bera detektatu ahal izan dira gorputzeko jariakinetan eta zeluletan. Kostu handia eta laborategiko ekipoaren eskakizunak direla eta, errutinazko probetarako oro har erabiltzen ez diren arren, proba zuzenen teknika horiek berretsi egin dute antigorputzen proben baliozkotasuna.

GIBaren aurkako antigorputzen proba positiboen ondoren, antigenoen, material genetiko biralaren eta birusaren beraren proba eta analisi berriak egin ohi dira, eta horrek benetako infekzioa baieztatzea ahalbidetzen du.

GIB infekzioa

GIBa zabaldu daiteke GIBaz kutsatutako pertsona batekin kasualitatez kontaktua izanez gero 

Norbera ezin da kutsatu GIBarekin kontaktu normalaren bidez ingurune sozialetan, eskoletan edo lantokian. GIB birusak eragindako infekziorik ez duten beste kontaktu kasualen adibide batzuk dira norbaiten eskua estutzea, norbait "lehorrean" besarkatzea edo musukatzea, komunontzi bera erabiltzea edo GIB birusak kutsatutako pertsona baten edalontzi beretik edatea, eta kutsatutako pertsona baten eztularen edo doministikuen eraginpean egotea. Listuak birus karga txikia darama, eta, beraz, ahoa zabalik duten musuak ere arrisku txikitzat hartzen dira. Hala ere, infektatutako bikoteak edo bi interpreteek odola badute ahoan ebaketen, zauri irekien edo hortzetako gaixotasunen ondorioz, arriskua handitu egiten da. Gaixotasunen Kontrolerako eta Prebentziorako Zentroek (CDC) musuen bidez GIBa transmititu daitekeen kasu bat baino ez dute erregistratu (kasu horretan, GIBaz kutsatutako gizon bat zegoen tartean, hortzetako gaixotasun garrantzitsu batekin, eta sexu-bikote bat ere bai, hortzetako gaixotasun garrantzitsu batekin), eta Terence Higgins Trustek dio funtsean arriskurik gabeko egoera bat dela.

Teorikoki pertsonatik pertsonara transmititzea ekar lezaketen beste interakzio batzuk sudurreko odoljarioak zaintzea eta etxeko osasun-arretako prozedurak dira, nahiz eta oso intzidente gutxi erregistratu diren bide horietatik transmititzeko. Hozkada bidezko transmisio-kasu gutxi batzuk gertatu dira, baina oso arraroak dira.

Pertsona seropositiboak beren itxuraren arabera antzeman daitezke 
Komunikabideek HIESaren ondorioei buruz egindako irudiak direla eta, pertsona askok uste dute GIBaz kutsatutako pertsonek beti dutela itxura jakin bat, edo, behintzat, kutsatu gabeko pertsona osasuntsu baten desberdinak diruditela. Egia esan, gaixotasunaren progresioa sintomak agertu baino lehen gerta daiteke denbora luzez, eta, beraz, GIBaren infekzioak ezin dira antzeman itxuran oinarrituta.

GIBa ezin da ahozko sexuaren bidez transmititu 
Posible da GIBa aho-sexuaren bidez hartzea, baina askoz aukera gutxiago daude uzkiko sexuaren eta sexuzakil-baginalaren kasuan baino. Ez zen horrelako transmisio-kasurik ikusi ahozko sexu hartzailea praktikatzen zuten 8965 pertsonako lagin batean.

Eltxoek GIBa transmititzen dute 
Eltxoek pertsona bat xehatzen dutenean, ez dute biktima baten odola injektatzen ondoren xehatzen duten pertsona baino lehen. Hala ere, eltxoek bai injektatzen dute beren listua biktimengan, eta horrek dengea, malaria, sukar horia edo Mendebaldeko Niloko birusa bezalako gaixotasunak izan ditzake, eta gaixotasun horiekin txikitutako pertsona bat infektatu dezake. GIBa ez da horrela transmititzen. Bestalde, eltxo batek GIBak kutsatutako odola izan dezake hesteetan, eta gero hazka egiten duen gizaki baten larruazalean pitzatuz gero, transmisioa posible da hipotetikoki, nahiz eta arrisku hori oso txikia izan, eta oraindik ez da kasurik identifikatu bide horretatik.

GIBak denbora gutxi irauten du gorputzetik kanpo 
GIBak gorputzetik kanpoko giro-tenperaturan iraun dezake orduetan, lehorra badago (betiere hasierako kontzentrazioak handiak badira), eta asteetan, hezea badago (xiringa/orratz erabilietan). Hala ere, gorputzeko jariakinetan egon ohi diren kantitateek ez dute hainbeste irauten gorputzetik kanpo, normalean ez minutu batzuk baino gehiago lehortuta badaude.

GIBak soilik gizon homosexualak eta droga-kontsumitzaileak infektatu ditzake 
GIBa pertsona batetik bestera transmititu daiteke, bikote hartzailea seropositiboa bada. Estatu Batuetan, infekzio bide nagusia uzki-sexua homosexuala da; emakumeen kasuan, berriz, transmisioa kontaktu heterosexualaren bidez gertatzen da batez ere. Egia da uzkiko sexuak (bikote hartzailearen sexua edozein izanda ere) infekzio-arrisku handiagoa dakarrela sexu-ekintza gehienek baino, baina edozein pertsonaren artean barneratuta egiten diren sexu-ekintza gehienek dakarte arriskuren bat. Preserbatiboak egoki erabiltzeak arrisku hori murriztu dezake.

GIBaz kutsatutako emakume batek ezin du seme-alabarik izan 
GIBaz kutsatutako emakumeek emankorrak izaten jarraitzen dute, baina GIBaren gaixotasunaren azken faseetan haurdun dagoen emakume batek abortua izateko arrisku handiagoa izan dezake. Normalean, GIBa fetuari transmititzeko arriskua% 15 eta% 30 artekoa izaten da. Hala ere, pazienteek jarraibide medikoak arretaz jarraitzen badituzte,% 2-3ra murriztu daiteke.

GIBa ezin da HIESaren kausa izan, gorputzak antigorputzen erantzun indartsua garatzen duelako birusaren aurka 
Arrazonamendu horrek ez ditu kontuan hartzen GIB birusak ez diren beste birus batzuk, immunitate-probak agertu ondoren patogenoak izan daitezkeenak. Elgorriaren birusak hainbat urtez iraun dezake garuneko zeluletan, eta azkenean gaixotasun neurologiko kroniko bat sortzen du, antigorputzak egon arren. Zitomegalobirusa, herpes sinplearen birusa eta zoster barizelaren birusa bezalako birusak urteetan latentzian egon ondoren aktibatu daitezke, baita antigorputz ugari daudenean ere. Beste animalia batzuetan, latentzia-aldi luzeak eta aldakorrak dituzten GIBaren ahaide biralek, hala nola ardietako bisnaren birusak, nerbio-sistema zentralean kalteak eragiten dituzte, baita antigorputzak sortu ondoren ere.

GIBak mutatzeko gaitasun aitortua du, ostalariaren uneko erantzun immunitarioa saihesteko.

Soilik t CD4+ zelula kopuru txiki bat dago GIBaz kutsatuta, ez immunitate-sistemari kalte egiteko adinakoa. 
Une jakin batean GIBaz infektatuta dagoen t CD4+ zelulen frakzioa inoiz handia ez den arren (aktibatutako zelulen azpimultzo txiki batek bakarrik balio du infekzioaren helburu ideal gisa), hainbat taldek frogatu dute gaixotasunaren ibilbidean zehar infektatutako zelulen heriotza-ziklo azkarrak eta helburu diren zelula berrien infekzioa gertatzen direla. Makrofagoak eta beste zelula batzuk ere GIBarekin kutsatzen dira eta birusaren gordailu gisa balio dute.

Gainera, beste birus batzuk bezala, GIBa immunitate-sistema ezabatzeko gai da, sistema hori oztopatzen duten proteinak jariatuz. Adibidez, GIBaren estalkiko proteina, gp120, partikula birikoetatik askatzen da eta t zeluletako CD4 hartzaileekin lotzen da, gainerako osasuntsuekin, eta horrek seinaleztapen-hartzaile horien funtzio normala oztopatzen du. Frogatu da GIBaren beste proteina batek (Tat) t zelulen jarduera ezabatzen duela.

Infektatutako linfozitoek Fas linfozitoa adierazten dute, Fas hargailua adierazten duten ondoko t zelulen heriotza eragiten duen zelula-azaleko proteina bat. "Istripuzko heriotza" efektu horrek erakusten du immunitate-sistemari kalte handia eragin dakiokeela, baita kutsatutako zelula kopuru mugatu batekin ere.

GIB/HIESaren historia 

Egungo adostasunaren arabera, 1960ko hamarkadaren hasieran Kongoko Errepublika Demokratikoan lan egiten zuen etorkin haitiar batek edo garai hartan han lan egin zuen beste pertsona batek sartu zuen GIBa Ipar Amerikan. 1981ean, ekainaren 5ean, AEBetako Gaixotasunen Kontrolerako eta Prebentziorako Zentroek (CDC) Morbilitateari eta hilkortasunari buruzko Asteko Txostena (MMWR) argitaratu zuten. Txosten horretan biriketako infekzio arraro baten kasuak deskribatzen ziren, Pneumocystis carinii (PCP) bidezko pneumonia, Los Angelesko bost gizon homosexual osasuntsuren kasuan. Edizio hau, ondoren, MMWRren Ipar Amerikako HIESaren epidemiari buruzko lehen txosten ofiziala izango litzateke. Urtearen amaieran, guztira 337 immunoeskasia kasu jakinarazi ziren, eta jakinarazitako 337 kasuetatik 130 hil egin ziren. 1982ko irailaren 24an, CDCk lehen aldiz erabili zuen "hiesa" terminoa (hartutako immunoeskasiaren sindromea), eta HIESaren kasuaren lehen definizioa argitaratu zuen: "Zelulek eragindako immunitatean akats bat dagoela iragartzen duen gaixotasun bat, gaixotasun horrekiko erresistentzia gutxituko kasu ezagunik ez duen pertsona batengan gertatzen dena". 1983ko martxoaren 4ko Morbilitateari eta hilkortasunari buruzko astekariaren (MMWR) edizioak adierazi zuen HIESaren kasu gehienak bikote sexual ugari zituzten gizon homosexualen, droga injektagarrien, haitiarren eta hemofilikoen artean erregistratu zirela. Txostenak iradokitzen zuen HIESa sexu-bidez edo odolaren edo odol-produktuen eraginpean dagoen agente infekzioso batek eragin dezakeela, eta gomendioak ematen zituen transmisioa prebenitzeko. GIB/HIESaren kasu gehienak gizon homosexualetan aurkitu baziren ere, 1983ko urtarrilaren 7an CDCek HIESaren kasuen berri eman zuten HIESa duten gizonen bikote sexual femeninoetan. 1984an, zientzialariek hiesa eragin zuen birusa identifikatu zuten, lehenengo anduiak kaltetutako t zelulen izena jaso zuena eta orain GIB edo giza immunoeskasiaren birusa deitzen dena.

Hiesaren jatorria gizakien eta tximuen arteko sexu-harremanen bidez 
Litekeena da GIBa tximinoen immunoeskasiaren birusaren (VIS) mutazio mota bat izatea, txinpantzeetan eta tximino afrikarretan soilik dagoen gaixotasuna, baina oso azalpen onargarriak daude sexu-harremanik ez dakarten espezieen artean (zoonosia) gaixotasuna transferitzeko. Bereziki, BIS sistema daramaten txinpantzeak eta tximino afrikarrak sarri ehizatzen dira elikatzeko, eta epidemiologoek pentsatzen dute gizakiengan gaixotasuna agertu zela ehiztariek hil zituzten BIS birusarekin infektatutako tximinoen odolarekin kontaktuan jarri ondoren. Gizaki baten GIBaren lehen kasu ezaguna Kongoko Errepublika Demokratikoan 1959an hil zen pertsona batengan aurkitu zen, eta berriki egindako ikerketa batek GIBaren eta GIBaren azken arbaso komuna da, 1884 eta 1914 artean erloju molekularraren ikuspegia erabiliz.

La senadora estatal de Tennessee, Stacey Campfield, fue objeto de polémica en 2012 tras afirmar que el sida era el resultado de que un humano tuviera relaciones sexuales con un mono.

Gaëtan Dugas: "Zero pazientea" 
Gaëtan Dugas hegaldi laguntzaile kanadarrari GIB/HIESaren epidemiaren "zero pazientea" deitu diote, hau da, lehen GIB/HIESaren kasua Estatu Batuetan. Izan ere, "Zero pazientea" ezizena 1984an Dugas "paziente edo" bezala aipatzen zuen ikerketa baten interpretazio okerrean sortu zen, non o "Kaliforniatik kanpo" esan nahi zuen. Naturen argitaratutako 2016ko ikerketa batek ez zuen "froga biologiko edo historikorik aurkitu Estatu Batuetan [Dugas] kasu nagusia izan zela edo B azpimotarentzat bere osotasunean. "

HIESaren negazionismoa

Ez dago HIESik Afrikan, HIESa gaixotasun zaharrentzako izen berri bat besterik ez baita 
Afrikan HIESarekin lotu diren gaixotasunak, hala nola kakexia, diarre-gaixotasunak eta tuberkulosia, zama larriak izan dira luzaroan kontinente horretan. Hala ere, gaixotasun horien ondoriozko heriotza-tasa handiak, lehen adinekoentzat eta desnutrizioentzat mugatuak, ohikoak dira gaur egun GIBaz kutsatutako gazteen eta adin ertaineko pertsonen artean, prestakuntza ona duten klase ertaineko kideak barne.

Adibidez, Boli Kostan egindako ikerketa batean, biriketako tuberkulosia zuten pertsona seropositiboek 17 aldiz aukera gehiago zituzten sei hilabeteko epean hiltzeko, biriketako tuberkulosia zuten pertsona seropositiboek baino. Malawin, gomendatutako haurren txertoak hartu zituzten eta bizitzako lehen urtetik bizirik atera ziren haurren artean hilkortasuna 9,5 aldiz handiagoa izan zen haur seropositiboen artean seronegatiboen artean baino. Heriotzen arrazoi nagusiak emaziazioa eta arnas gaixotasunak izan ziren. Afrikako beste leku batzuetan, emaitzak antzekoak dira.

GIBa ez da HIESaren kausa 
Adostasun zientifiko zabala dago GIBa hiesaren kausaren inguruan, baina pertsona batzuek ez dute onartzen, hala nola Peter Duesberg biologoak, David Rasnick biokimikariak, Celia Farber kazetari eta aktibistak, Tom Bethell idazle kontserbadoreak eta Phillip E. Johnson diseinu adimendunaren defendatzaileak. (Antzinako eszeptiko batzuek, ordutik, hiesaren negazionismoa arbuiatu dute, Robert Root-Bernstein fisiologoa eta Joseph Sonnabend hiesaren mediku eta ikertzailea kasu).

Asko dakigu GIB gaixotasunaren patogenesiari buruz, baina oraindik xehetasun garrantzitsuak daude argitzeke. Hala ere, gaixotasun baten patogenesia erabat ulertzea ez da aldez aurreko baldintza gaixotasun horren kausa ezagutzeko. Agente infekzioso gehienak mekanismo patogenikoak aurkitu baino askoz lehenago sortzen duten gaixotasunarekin lotu dira. Patogenesia ikertzea zaila denez animalia-eredu zehatzik ez dagoenean, gaixotasun askotan gaixotasuna eragiten duten mekanismoak, hala nola tuberkulosia eta B hepatitisa, ez dira oso ezagunak, baina patogeno arduratsuak oso ondo ezarrita daude.

AZTak eta beste antirretrobiral batzuek, eta ez GIBak, hiesa eragiten dute 
Hiesa zuten pertsona gehienek ez zuten inoiz erretrobirusen aurkako botikarik jaso, ezta AZTk 1987an baimena eman aurretik garatutako herrialdeetan ere. Gaur egun ere, garapen bidean dauden herrialdeetako oso pertsona gutxik dute medikamentu horiek eskuratzeko aukera.

1980ko hamarkadan, HIESa zuten pazienteak barne hartzen zituzten saiakuntza klinikoek ikusi zuten farmako bakar baten terapia gisa emandako AZTak plazeboarekin alderatuta biziraupen apaleko (eta iraupen laburreko) abantaila ematen zuela. HIESa oraindik garatu gabe zuten GIBaz kutsatutako pazienteen artean, plazeboarekin egindako saiakuntza kontrolatuen arabera, farmako bakar baten terapia gisa emandako AZTak urte bat edo bi atzeratzen zuen HIESarekin lotutako gaixotasunen agerpena. Plazeboarekin kontrolatutako saiakuntza horietan AZTren besoetan HIES kasu gehiegi eta heriotza gehiegi ez egoteak, izan ere, baieztatzen du AZTak HIESa eragiten duela.

Ondorengo saiakuntza klinikoetan egiaztatu zen bi farmakoren konbinazioak jasotzen zituzten pazienteek% 50eraino handitzen zutela hiesarekiko progresio-denbora eta biziraupena, farmako bakarreko terapia jasotzen zutenekin alderatuta. Azken urteetan, hiru farmakoren terapia konbinatuek% 50-80ko hobekuntza eragin dute hiesarekiko progresioan eta biziraupenean, saiakuntza klinikoetako bi farmakoren erregimenekin alderatuta . GIBaren aurkako terapia konbinatu indartsuak erabiltzeak hiesaren intzidentzia eta hiesarekin lotutako heriotzak nabarmen murrizten lagundu du farmako horiek oso eskuragarri dauden populazioetan, eta eragin hori atzeraeraginezko sendagaiek eragin handia izango lukete.

Jokabide-faktoreak dira hiesaren erantzuleak, hala nola drogen kontsumoa eta sexu-bikoteen aniztasuna -ez GIBa- 
Hiesarentzat proposatutako jokabide-arrazoiak, hala nola sexu-bikoteen ugaritasuna eta epe luzerako jolas-drogen kontsumoa, duela urte askotatik daude. Hiesaren epidemia, lehen arraroak ziren infekzio oportunisten agerpenagatik ezaugarritua, Pneumocystis carinii (PCP) birusak eragindako pneumonia kasu, ez zen Estatu Batuetan gertatu, ordura arte ezezaguna zen giza erretrobirusa (GIB) komunitate jakin batzuetan hedatu zen arte.

Jokabide-faktoreek HIESa eragiten dutela dioen hipotesiaren aurkako froga sinesgarriak berriki egindako azterlanetatik datoz; izan ere, denbora luzez gizon homosexualen kohorteen atzetik ibili dira, eta gizon seropositiboek soilik garatzen dute HIESa. Adibidez, Vancouverren (Britainiar Columbia) prospektiboki aztertutako kohorte batean, batez beste 8,6 urtez 715 gizon homosexualen atzetik ibili ziren. 365 pertsona seropositiboetatik 136k HIESa garatu zuten. Ez zen HIESaren behin betiko gaixotasunik gertatu 350 gizon seronegatiboren artean, nahiz eta gizon horiek jakinarazi zuten nitrito-inhalatzaileak ("poppers") eta beste jolas-droga batzuk nabarmen erabili zituztela, bai eta uzkiko harreman harkorrak ere maiz (Schechter et al., 1993).

Beste ikerketa batzuen arabera, gizon homosexualen eta droga injektagarrien erabiltzaileen artean oso arraroa da HIESa eragiten duen immunitate-gabezia espezifikoa – CD4+zelulak pixkanaka eta modu iraunkorrean galtzea –, bestelako immunoezabatze-baldintzarik ez dagoelako. Adibidez, Cohortek HIESari buruz egindako Azterlan Multizentrikoan, 2.713 gizon homosexual seronegatibotan t zelulen 22.000 determinazio baino gehiagok adierazi zuten pertsona bakar batek zuela t CD4+ zelulen zenbaketa 300 zelula/µl odol baino gutxiago etengabe, eta pertsona hori terapia immunogutxitzailea jasotzen ari zela.

New York hirian seronegatiboak diren 229 droga injektagarriri egindako inkesta batean, taldeko t CD4+ zelulen zenbaketen batez bestekoa beti izan zen 1.000 zelula/µl odol baino handiagoa. Soilik bi banakok izan zituzten t CD4+ zelulen bi neurketa 300 µl baino txikiagoak, horietako bat bihotzeko gaixotasun batekin eta Hodgkin ez den linfoma batekin hil zelarik heriotzaren kausa bezala.

Transfusioen hartzaileen artean, transfusioa behar izan zuten azpiko gaixotasunek eragin dute hiesa, GIBak baino gehiago. 
Ideia hori ez dator bat Transfusioen Segurtasuna Aztertzeko Taldearen (TSSG) txosten batekin, antzeko gaixotasunengatik odol-transfusioak jaso zituzten GIB-negatiboen eta GIB-positiboen hartzaileak alderatu baitzituen. Odolaren transfusiotik 3 urtera gutxi gorabehera, 64 hartzaile negatibotan t CD4+ zelulen batez besteko zenbaketa 850/µl odolekoa zen, 111 pertsona seropositibok t CD4+ zelulen batez besteko zenbaketa 375/µl odolekoa zuten bitartean. 1993an, GIBak kutsatutako taldean 37 HIES kasu izan ziren, baina transfusio seronegatiboen hartzaileetan HIESa definitzen zuen gaixotasun bakar bat ere ez.

Koagulazio-faktoreko kontzentratua asko erabiltzeak, eta ez GIBak, T CD4+ zelulak agortzea eta HIESa eragiten du hemofilikoengan 
Iritzi hau, ikerketa askorekin kontraesanean dago. Esate baterako, Transfusioen Segurtasun Azterlanean inskribatutako paziente seropositiboen artean (hemofilia duten paziente seropositiboak), ez zen alde esanguratsurik ikusi t CD4+ zelulen zenbaketetan faktorearen tratamendurik gabeko edo gutxieneko tratamendua duten 79 pazienteren artean eta bizi guztirako tratamendu gehien dituzten 52 pazienteen artean. Bi taldeetako pazienteek t CD4+ zelulen zenbaketak zituzten tarte normalean. Transfusioen Segurtasunari buruzko Azterlanaren beste txosten batean, ez zen HIESa definitzen zuten gaixotasunen kasurik ikusi Faktorterapia jaso zuten GIBaren seronegatiboak diren 402 hemofilikoen artean.

Erresuma Batuko kohorte batean, ikertzaileek 17 hemofiliko seropositibo eta 17 hemofiliko seronegatibo parekatu zituzten koagulazio-faktorearen kontzentratuaren erabilerarekin hamar urteko aldi batean. Denbora horretan, HIESa definitzen duten 16 gertakari kliniko gertatu ziren 9 pazientetan, guztiak GIBarekiko seropositiboak. Paziente seronegatiboen artean ez zen HIESaren behin betiko gaixotasunik sortu. Pare bakoitzean, segimenduan zehar t CD4+ zelulen batez besteko zenbaketa, batez beste, 500 zelula/µl txikiagoa izan zen paziente seropositiboan.

GIBak kutsatutako hemofilikoen artean, Safety Study Transfusioneko ikertzaileek ikusi zuten ez purutasunak ez VIII faktoreko terapiaren kantitateak ez zutela eragin letereorik t CD4+ zelulen zenbaketan. Era berean, Hemofiliaren Kohorte Multizentrikoaren Azterlanak ez zuen inolako loturarik aurkitu plasma kontzentratuaren dosi metatuaren eta HIESaren intzidentziaren artean GIBak kutsatutako hemofilikoen artean.

HIES kasuen banaketak zalantzan jartzen du GIBa izatea kausa. Birusak ez dira sexu bakoitzeko espezifikoak, baina HIES-kasuen proportzio txiki bat baino ez da gertatzen emakumeen artean. 
HIES kasuen banaketak, dela Estatu Batuetan dela munduko beste edozein lekutan, GIBaren prebalentzia islatzen du populazio batean. Estatu Batuetan, GIBa lehen aldiz droga injektagarrien erabiltzaileen (gehienak gizonak) eta gizon homosexualen populazioetan agertu zen. GIBa batez ere babesik gabeko sexu-harremanen bidez, GIBak kutsatutako orratzen trukearen bidez edo zain barneko drogak erabiltzean infektatutako drogaren eta odolaren soluzioaren kutsadura gurutzatuaren bidez hedatzen da. Jokabide horiek genero-joera erakusten dutenez – Mendebaldeko gizonek joera handiagoa dute zain barneko legez kanpoko drogak hartzeko mendebaldeko emakumeek baino, eta gizonek joera handiagoa dute sexu-portaera arriskutsuenen maila altuagoak emateko, hala nola babesik gabeko uzki-koitoa –, ez da harrigarria Estatu Batuetako HIESaren kasu gehienak gizonengan gertatu izana.

Hala ere, Estatu Batuetako emakumeak gero eta gehiago kutsatzen dira GIBarekin, oro har GIBarekin kutsatutako orratzen edo GIBarekin kutsatutako gizon batekin sexu-harremanak izatearen bidez. CDCen arabera, 1998an Estatu Batuetan GIBak eragindako infekzio berrien% 30 emakumeetan gertatu ziren. GIBaz kutsatutako emakumeen kopuruak gora egin duen heinean, HIESa duten Estatu Batuetako emakumeen kopuruak ere gora egin du. 1998an CDCei jakinarazitako AEBetako helduen/nerabeen HIES kasuen% 23, gutxi gorabehera, emakumeenak ziren. 1998an, HIESa 25 eta 44 urte bitarteko emakumeen artean bosgarren heriotza-kausa izan zen Estatu Batuetan, eta hirugarren heriotza-kausa adin horretako emakume afroamerikarren artean.

Afrikan, sexu aldetik aktiboak diren pertsona heterosexualetan aitortu zen lehen aldiz GIBa, eta Afrikako hies kasuak gutxienez maiztasun berarekin gertatu dira emakumeetan eta gizonetan. Oro har, GIBak eta HIESak eragindako infekzioaren munduko banaketa 1 eta 1 artekoa da, gutxi gorabehera. Saharaz hegoaldeko Afrikan, GIBa duten helduen% 57 emakumeak dira, eta 15 eta 24 urte bitarteko emakume gazteek gizon gazteek baino hiru aldiz gehiago dute kutsatuta egoteko aukera.

GIBa ez da HIESaren kausa, GIBdun pertsona askok ez dutelako HIESa garatu 
GIB bidezko infekzioek ibilbide luzea eta aldakorra dute. GIBak eragindako infekzioaren eta klinikoki itxurazkoa den gaixotasunaren agerpenaren arteko batez besteko denbora 10 urte ingurukoa da herrialde industrializatuetan, serobihurketa-datak ezagutzen diren gizon homosexualen prospekzio-azterketen arabera. Sintomarik gabeko aldien antzeko estimazioak egin dira GIBak kutsatutako odol-transfusioen hartzaileentzat, droga injektagarrien erabiltzaileentzat eta hemofiliko helduentzat.

Gaixotasun askorekin gertatzen den bezala, GIB gaixotasunaren bilakaeran eragina izan dezaketen hainbat faktore daude. Hainbat faktorek zehaztu ditzakete GIB gaixotasunaren adierazpenaren erritmoa eta larritasuna, hala nola adina edo gizabanakoen arteko desberdintasun genetikoak, birusaren andui indibidualaren birulentzia-maila eta beste mikrobio batzuekiko koinfekzioa bezalako eragin exogenoak. Era berean, B hepatitisak kutsatutako pertsona batzuek, adibidez, ez dute sintomarik edo ikterizia baino ez dute agertzen eta infekzioa gainditzen dute; beste batzuek, aldiz, gibelaren hantura kronikotik zirrosira eta kartzinoma hepatozelularrera doazen gaixotasunak pairatzen dituzte. Kofaktoreek, ziur asko, erretzaile batzuek biriketako minbizia zergatik garatzen duten eta beste batzuek zergatik ez ere zehazten dute.

GIBa ez da hiesaren kausa, pertsona batzuek hiesarekin lotutako sintomak dituztelako, baina ez daudelako GIBarekin kutsatuta. 
Hiesaren sintoma gehienak infekzio oportunistak eta GIBaren bigarren mailako immunogutxitze larriarekin lotutako minbiziak garatzearen ondorio dira.

Hala ere, immunogutxitzeak beste kausa potentzial asko ditu. Transplanteen errefusa prebenitzeko edo gaixotasun autoimmuneak tratatzeko glukokortikoideak edo farmako immunoezabatzaileak hartzen dituzten pertsonek ezohiko infekzioekiko sentikortasun handiagoa izan dezakete, baldintza genetiko jakin batzuk, desnutrizio larria eta minbizi mota jakin batzuk dituzten pertsonek bezala. Ez dago frogarik iradokitzen duenik kasu horien kopuruak gora egin duenik; aldiz, proba epidemiologiko ugariek erakusten dute immunogutxitze kasuen kopuruak gora egin duela ezaugarri bat duten pertsonen artean: GIBaren infekzioa.

HIESarekin lotutako infekzioen espektroak, hainbat populaziotan ikusten denak, erakusten du HIESa, berez, GIBak eragiten ez dituen gaixotasun asko direla. 

HIESari lotutako gaixotasunak, hala nola Pneumocystis jiroveci (PCP) bidezko pneumonia eta Mycobacterium avium (Mac) konplexua, ez ditu GIBak eragiten, GIB gaixotasunak eragindako immunogutxitzearen emaitza dira. GIBak kutsatutako pertsona baten immunitate-sistema ahuldu ahala, komunitatean ohikoak diren infekzio biriko, fungiko eta bakteriano partikularrak pairatzeko arriskua du. Adibidez, Estatu Batuetako Mendebalde Ertainean GIB birusak kutsatutako pertsonek New Yorkekoek baino joera handiagoa dute histoplasmosia garatzeko, onddo batek eragiten baitu. Afrikako pertsona bat Estatu Batuetako hiri bateko patogenoen eraginpean dago. Haurrak agente infekziosoen eraginpean egon daitezke helduekin alderatuta.

GIBa da HIESa deritzonaren azpian dagoen kausa, baina HIESa duen paziente bati eragin diezaioketen baldintza gehigarriak pazienteak jasan ditzakeen patogeno endemikoen araberakoak dira.

Hiesa sahiestu daiteke medikuntza osagarriarekin edo alternatiboarekin 
GIBaz kutsatutako pertsona askok medikuntza osagarri eta alternatibora jotzen dute, medikuntza tradizionalera adibidez, batez ere ohiko terapiak gutxien hedatuta dauden eremuetan. Hala ere, zientifikoki zorrotzak diren ikerketa gehien-gehienek adierazten dute pazienteen emaitzetan eragin urria edo negatiboa dagoela, hala nola GIBaren sintomen larritasuna eta gaixotasunaren iraupena, eta emaitza desberdinak ongizate psikologikoan. Garrantzitsua da pazienteek edozein tratamendu hasi aurretik beren osasun-arretako hornitzaileari jakinaraztea, terapia alternatibo batzuek ohiko tratamendua oztopatu baitezakete.

Erreferentziak

Ikus, gainera 
 GIB/HIESaren jatorriari buruzko egiaztatu gabeko teoriak
 GIB/HIESaren negazionismoa

Kanpo estekak 

HIES
GIB/HIESaren negazionismoa
Uste-okerrak