Demokrazia Sozialistaren Nazioarteko Aliantza

Demokrazia Sozialistaren Nazioarteko Aliantza erakunde anarkista bat izan zen 1868ko irailaren 25ean Mikhail Bakuninek Genevan ( Suitza ) sortu zuena. Historiako lehen erakunde anarkistatzat hartzen da.

Historia 
Herrialde bakoitzeko jazarpen eta errepresioaren egoera sozio-politikoaren arabera existentzia publikoa eta sekretua zuen erakunde anarkista honek bere estrategia antolakuntza-dualismoan oinarrituta sortu zuen.  Oso gutxi aztertu den arren eta bere historiari buruzko zalantza garrantzitsuak dauden arren, baiezta daiteke Aliantzak, alde batetik, masa-erakundeak eta propaganda publikorako ibilgailuak sortu eta suspertu nahi zituela; AITn defendatutako posizioak , sindikalismoaren oinarriak asmo iraultzaile batekin definitzen zituena, dualismo horren lehen zutabea izan ziren. Bestalde, Aliantzak erakunde politiko bat artikulatu nahi zuen, "alderdi" txiki bat, Bakuninek esan zuen bezala, zeinaren helburua Aliantza masen arteko esku-hartzea indartzea zen.

Aliantza 1868an sortu zen eta ordutik paper erabakigarria izan zuen. Masa-mailan, militante aliantzisten jarduera nagusia oraindik existitzen ez zen herrialdeetan AIT sortzea izan zen, eta, beste kasu batzuetan, Internazionalaren atal berriak sortzea jada funtzionatzen zuen lekuetan. Horiexek izan ziren Espainia, Italia, Portugal eta Suitzako kasuak. Era berean, antza denez, korrespondentziaz, Uruguain AITren atal bat sortzea bultzatu zuten, Latinoamerikan militantziarik ez izan arren. 

1868an elkartu ziren bi sektoreen ( mutualistak eta kolektibistak ) Internazionalean elkartzeari esker, Aliantzaren oinarriak ezarri zituzten, historiako lehen erakunde anarkista izango zena. Sektore hauek jatorri ezberdina zuten eta ez ziren homogeneoak. Horietako bat iraultzaile kultuek osatzen zuten,  eta, klase-jatorriari uko eginez, sozialismorantz jotzen zuten pixkanaka, borroka-iraganaren ondoren, eta, zenbait kasutan Herrien Udaberrian parte-hartze armatua izn zutenak. Bestea langileek osatzen zuten, ikasketa gutxiagokoak eta langile-klasekoak, jada Internazionalaren parte zirenak eta haietako askok parte hartzen zuten unean uneko mobilizazio sindikal gero eta ugariagoetan.

Lehen sektorea Bakearen eta Askatasunaren Ligarekin hautsi eta AITen sartu zen. Horretan zeuden: Bakunin, errusiarra, 1848anFrantzian, Pragan, Bohemian eta Dresdenen 1849an izandako altxamendu armatuetan eta herri matxinadetan parte hartu zuena, eta etorkizunean Lyon (1870) eta Boloniako (1874) matxinadetan parte hartzailea ; Reclus, frantsesa, geografoa eta etorkizuneko Communard; Aristide Rey, frantziarra eta etorkizuneko Communard; Valérien Mroczkowski, poloniarra eta Marseillako altxamenduko etorkizuneko partaidea; Albert Richard, frantsesa, kazetaria eta Lyongo altxamenduko etorkizuneko partaidea; Nicolas Jukovski, errusiar eta etorkizuneko Marseillako altxamenduko partaidea; Giuseppe Fanelli, italiarra, arkitektoa, diputatu ohia eta Garibaldino borrokalari ohia; Saverio Friscia, italiarra, medikua, diputatu ohia eta 1848ko Siziliako matxinadan parte hartzailea; Alberto Tucci, italiarra eta abokatua, besteak beste. Bigarren sektorea jada Internazionalean parte zen eta prozesuarekin bat egin zuen. Horien artean zeuden: Jean-Philippe Becker, alemaniarra, kazetaria, lorezaina, erratz-egilea, garaiaren arabera, eta 1849ko Badeneko altxamenduko buruzagi militarretako bat; François Brosset, suitzarra, sarrailagilea eta 1868ko martxo eta apirileko eraikuntzako langileen grebako buruetako bat; Th. Duval, suitzarra, marinel eta langileburua; L. Guétat, suitzar eta zapatari; Charles Perron, suitzar, margolaria eta gero kartografoa; Zagorski, poloniarra. Internazionalista hauek Aliantzako lehen bulego zentrala osatu zuten. Handik gutxira, hiru militante aipagarri batu ziren Aliantzean: James Guillaume, Suitzako Locleko AIT ataleko irakasle eta sortzailea; Adhémar Schwitzguébel, inprimatzailea, sindikatuko liderra eta Suitza Sonvillier-eko AIT atalaren sortzailea; Eugène Varlin, koadernatzailea, sindikatuko buruzagia, AIT aktibista nabarmena, gero Parisko Komunako borrokalari federalista nagusia bihurtu zena. Aliantzako beste kide garrantzitsu batzuk hauek izan ziren: Benoit Malon, frantsesa, tindatzailea, sindikatuko burua eta etorkizuneko komunitateko kidea; Gaspard Sentiñon, gaztelania eta medikua; Louis Palix, frantziarra, jostuna eta Lyoneko matxinadan etorkizuneko partaidea; Rafael Farga-Pellicer, gaztelania, inprimatzailea; Carlo Gambuzzi italiarra, abokatua, Garibaldino ohia eta Aspromonteko eta Mentanako guduetan parte-hartzailea; Paul Robin, frantsesa eta irakaslea; Francisco Mora, espainiarra eta zapatagilea; Tomás Gonzáles Morago, gaztelania eta grabatzailea.  

Aliantzako kideak ez zeuden ados “kontzientzia politikoa eta estrategia iraultzailea zapalkuntzaren ondorio zuzenak, saihestezinak eta berehalakoak” zirela; hortaz, "ekintza kolektiboak taktikak eta estrategiak behar zituen, pentsamendua eta 'sena' eta motibazioa barne hartuta". Ekintza kolektiboak gutxiengo militante bat behar zuen hezi, asaldatu eta antolatzeko masa-kontrolik gabe".  Gutxiengo hori Aliantza bera zen, 1868ko estatutuetan bere helburu bikoitza deklaratzen zuen erakunde anarkista zehatza:a. ) Herrialde guztietako herri-masen artean politikari, ekonomia politikoari eta gizarte-ekonomiari buruzko benetako ideiak eta auzi filosofiko guztiei buruzkoak zabaltzen ahaleginduko da. b. ) Gizon adimentsu, kementsu, diskretu eta borondate oneko guztien kidetasuna bilatuko du, gure idealetara zintzotasunez dedikatuak, Europa osoan eta posible den toki guztietan, Amerikan barne, aliantza honi eskainitako eta harentzat ahaldundutako iraultzaileen sare ikusezin bat osatzeko.

Aliantza eta Internazionala 

1867an, Mikhail Bakunin Genevan finkatu zen eta bertan Demokrazia Sozialistaren Aliantza sortu zuen, zeinean beste errusiar erbesteratuak zein poloniar, frantses, italiar eta beste erbesteratu batzuk integratuta zeuden. Aliantzak Juraren Federazioaren kolaborazioarekin kontatu zuen -1871ko azaroan sortua eta James Guillaume eta Adhémar Schwitzguébelek zuzendua-, zeinean lortu zuten euren tesi "apolitikoa ", hauteskundeetan eta erakunde burgeseetan parte hartzearen aurka. Politikan esku hartzearen aldekoek, Langileen Nazioarteko Elkartearen (AIT) Kongresuetan Karl Marxek proposatuta onartutako tesiei jarraituz, Genevako Federazioa sortu zuten. 

Aliantzak sortu eta berehala Nazioartekoan sartzeko eskatu zuen, baina Kontseilu Nagusiak erantzun zuen bere estatutuek ez zutela onartzen nazioarteko erakundea denez; hala, Aliantzak 1869ko otsailaren 26an desegitea adostu zuen, Genevatik bere kideak Juraren Federazioan sartzeko eta gainontzekoak haiei zegokien lurralde-sailetara pasatuz. Aliantzako gainerako taldeek gauza bera egin zuten, nahiz eta Rafael Farga Pellicer eta Gaspar Sentiñón buru zituen espainiarrak 1870eko apirila aldera Bartzelonan talde sekretu bat sortu zuen, Demokrazia Sozialistaren Aliantza deitzen ziotena, beraiek ziren programa eta araudi batez osatuta

Marxek Aliantza sekretuaren existentzia jarraitua aipatu zuen Bakunin eta James Guillaume baztertzeko arrazoi nagusi gisa.  Aliantzako kideen arteko hartu-emanek jarraitu zuten, hein handi batean, ezarritako harreman pertsonalengatik, eta Espainiako adarrak, Aliantzak, bere egitura klandestinoa mantendu zuen bitartean (borrokaren tokiko baldintzetara ondo egokitutzat jotzen zena), Arthur Lehningen arabera, egia dirudi Aliantzak jada ez zuela erakunde sekretu gisa funtzionatzen, eta, ondorioz, Marxen salaketak ez zuela inolako oinarririk. Gainera, Hagako kongresuan sortutako ikerketa batzordearen txostenak ez zuen hau berretsi, eta Marx Bakuninen aurkako salaketa pertsonalera jotzera behartu zuen batzorde horretako kideen laguntzaz ziur egon baino lehen.

Bakuninisten eta marxisten arteko haustura 
Marxistak sinetsita zeuden Aliantzak existitzen jarraitzen zuela, eta Bakunin beraren idatzietan eta jokabideetan aurkitzen zirela uste zuten frogak. Hala ere, Bakuninek 1872an idatzi zion Francisco Mora Méndez Espainiako Aliantzako kideari, 1869ko gertaerak aipatuz:AIT eta Aliantza Espainian lehen oinarriak jartzen lagunduz, berak (Fanelli) antolakuntza falta bat egin du, eta horren ondorioak sumatzen dituzu orain. Internazionala Aliantzarekin nahasiz eta horregatik gonbidatu ditu Madrilgo lagunak Internazionala Aliantza programarekin sortzera. Hasieran, garaipen handia iruditu zitekeen honek, baina errealitatean nahasmen eta desantolaketa arrazoi bilakatzen da batzuentzat zein besteentzat. Horrez gain, Bakunin ere sinetsita zegoen Kontseilu Nagusiaren aldekoak alderdi sekretu batean aktibo zeudela: Komunisten Liga, 1847an sortua, 1852an desegin bazen ere. 

1874ko uztailaren 24an, Espainiako Eskualde Federazioko sozialista marxistak erakundetik kanporatu eta gutxira, Friedrich Engelsek Kontseilu Nagusiaren izenean FRE Kontseiluari idatzi zion Aliantzako kideek zituzten izenak, jarduerak eta karguak eskatuz., eta gaineratu du, Espainiako Kontseiluak erantzunik emango ez balu, Kontseilu Nagusiak bere kideak salatuko lituzkeela "Estatu Orokorren izpiritua eta letra urratzeagatik eta Nazioarteko traidoreak [...] gizarte sekretu baten mesedetan ez ezik. arrotza, baina etsai. Kontseilu Federalak ez zituen izenak eman, FREren Kongresuei soilik arduratzen zitzaiela esanez. Horrez gain, Bartzelonako Aliantza taldeak ziurtatu du bere Aliantza ez dela “nahastu behar Demokrazia Sozialistaren Aliantzarekin, Genevako atal publikoarekin, hainbat herrialdetan kideak zituena, Espainian sortu genuen Aliantzak ez baitzuen zerikusirik. hori, ideien adostasuna baizik». 

1872ko irailaren 2tik 7ra, Hagako Kongresua ospatu zen eta bertan marxisten eta bakuninisten arteko behin betiko haustura gertatu zen. Bakuninen behartutako ausentzian (Alemania edo Frantzia zeharkatu ezinak behartuta, atxilotu eta espetxeratuko zuten mehatxuagatik -Marxek bazekien bezala) bere aurkariek aurretik kongresua irabazi zuten aldez aurretik agintaldi gehienek irabazita. Bere arerioaren bazterketa bermatzeko, Marxek, hala ere, eztabaidaren maila pertsonalera jaisteko akatsa egin zuen, Bakunini iruzurra leporatu zion Bakunini Das Kapital itzulpen batengatik aurrerapenari buruzko atal ilun baten harira. Errusiako argitaletxe bati itzulketarik egin ez ziotena. Maniobra horrek gaitzespen orokorra eragin zuen AIT-en, baita garai hartako «marxisten» edo geroagokoen artean ere.  Marx buru zuen Kontseilu Nagusiak ordezkariak hautatzea lortu zuen, botoen gehiengo absolutua izan zuten moduan.  Hortaz, ordezkarien gehiengoak tesi marxisten alde egin zuen, hala nola " proletalgoaren alderdi politikoaren konstituzioari" eta borroka ekonomikoaren eta borroka politikoaren arteko loturari buruzkoak. Eta, horrez gain, Bakunin Internazionala eta Suitzako aliatua James Guillaume kanporatzea adostu zuten, haien arabera, «Aliantza ez desegin izanagatik», 1869an ofizialki deseginda. Jarrera "antiautoritarioen" aldeko ordezkariek kanporaketarekin ez zeuden adostasuna erakusten zuen manifestua sinatu zuten eta Saint-Imierren (Suitza) biltzea erabaki zuten, Bakunin eta Guillaumeren kanporaketa baliogabetu zuten biltzar bat egiteko. ez zion Hagan izendatutako Kontseilu Nagusiari aitortu eta tesi bakuninistak biltzen zituen ebazpena onartu zuen, "botere politiko oro suntsitzea proletalgoaren lehen betebeharra dela" eta "ustez behin-behineko eta iraultzaile den botere politiko guztia [. ..] ezin da iruzur bat baino gehiago izan.  Era berean, eskualdeko federazioak Kontseilu Nagusitik kanpo elkarren artean erlazionatuko zirela adostu zen, eta horrela, Nazioartekotik eraginkortasunez bananduz. Horrela sortu zen Saint-Imierko Internazional anarkista .

Programa eta estrategia 
Bakuninek idatzitako Aliantzaren programak honako hau zioen:« Aliantzak, ororen gainetik, klaseen behin betiko abolizioa eta bi sexuetako gizabanakoen berdintasun ekonomiko eta soziala nahi ditu. Helburu horretara iristeko, jabetza indibiduala eta oinordetzan hartzeko eskubidea deuseztatu behar dira, etorkizunean bakoitzaren ekoizpenari dagokion gozamena izan dadin, eta, Langileen Nazioarteko Elkartearen biltzarrek hartutako erabakien arabera, lurra eta lan-tresnak, beste edozein kapital bezala, gizarte osoaren jabetza kolektiboa izatera iritsiz, ezin daitezen erabili langile guztiek baino, hau da, nekazaritza-elkarteek, ez dute inolako potentzia-elkarterik erabiltzen, hau da, ez dute nekazaritza-elkarterik onartzen. Gizarte-gaiak herrialde guztietako langileen nazioarteko elkartasunaren oinarrian soilik aurki dezakeenez bere behin betiko eta benetako konponbidea, Aliantzak uko egiten dio abertzaletasunean eta nazioen lehian oinarritutako martxa orori. Aliantzak bere burua ateatzen du; gurtzen abolizioa nahi du, fedearen ordez zientzia eta jainkozko justizia giza justiziarekin ordezkatzea ».Tomas Gonzalez Morago espainiar aliantzariari Aliantza formalki deseginda zegoenean idatzi zion gutun batean, Bakuninek erakundearen estrategia azaldu zuen:[Internazionalak] langile-masak, milioika langileak... biltzea du eginkizun; besteak, Aliantzak, masa horiei benetako norabide iraultzailea ematea du eginkizun... Gainera, badakigunez herri-boterearen antolaketa ezin dela propaganda teorikoaren bidez bakarrik egin, baizik eta nolabaiteko estatu nagusi iraultzaile batean eratutako izaera eta borondate iraultzaileen aliantza eta antolaketa eskatzen duenez, gure aliantza sekretua eratu dugu Internazionalaren baitan bertan... Internazional publikoa bikaina da... jendea astintzeko, iraultzeko, baina berez ez da gai herri-boterea antolatzeko... eta, horregatik, beharrezkoa da erakunde sekretu bat [...] Londreseko azken konferentziak anatema eman du Internazionalaren baitan sortu nahi den elkarte sekretu ororen aurka. Kolpe bat da, noski, gure aurka.

Erreferentziak

Bibliografia 

 Termes, Josep (1977). Anarquismo y sindicalismo en España. La Primera Internacional (1864-1881). Barcelona: Crítica. ISBN 84-7423-023-3. 
 Termes, Josep (2011). Historia del anarquismo en España (1870-1980). Barcelona: RBA. ISBN 978-84-9006-017-9. 
 Tuñón de Lara, Manuel (1977) [1972]. El movimiento obrero en la historia de España. I.1832-1899 (2ª edición). Barcelona: Laia. ISBN 84-7222-331-0. 
Corrêa, Felipe (2013). Surgimento e breve perspectiva histórica do anarquismo (1868-2012). Faísca Publicações Libertárias

Kanpo estekak 

Anarkismoa
Sozialismoa
Nazioarteko erakunde politikoak
Anarkismoaren historia