Zeelanda Berriko Agindupeko Lurra

Zeelanda Berriko Agindupeko Lurra edo Zeelanda Berriko domeinua (ingelesez: Dominion of New Zealand) Zeelanda Berriko koloniaren ondorengo historikoa izan zen. Monarkia konstituzional bat izan zen, Britainiar Inperioaren barnean autogobernu maila handia zuena.

Zeelanda Berria Britainiar Koroaren kolonia bat bihurtu zen 1841ean eta gobernu arduratsua jaso zuen 1852an Konstituzio Legearekin. Zeelanda Berriak Australiako Federazioan ez parte hartzea aukeratu zuen eta 1907ko irailaren 26an Zeelanda Berriko domeinu bihurtu zen Eduardo VII.a erregea aldarrikatuz. Domeinu estatusa independentzia politikoaren ezaugarri publiko bat izan zen, gobernu arduratsuaren bidez mende erdi baino gehiago eboluzionatu zuena.

1907an milioi bat pertsona bizi ziren Zeelanda Berrian eta Auckland eta Wellington bezalako hiriak azkar hazten ari ziren. Zeelanda Berriko domeinuak britainiar gobernuari utzi zion bere kanpo-politika eratzen, eta Britainia Handiari jarraitu zion Lehen Mundu Gerran. 1923 eta 1926 Konferentzia inperialek Zeelanda Berriari itun politiko propioak negoziatzeko baimena ematea erabaki zuten, eta lehen itun komertziala 1928an sinatu zen Japoniarekin. Bigarren Mundu Gerra hasi zenean 1939an Zeelanda Berriko gobernuak berak hartu zuen gerran sartzeko erabakia.

Posta-gerran, domeinu terminoa erabilerarik ezan erori da. Kanpo arazoen gaineko subiranotasuna Westminster-reko estatutuarekin eman zen 1931n eta Zeelanda Berriko Parlamentuak onartu zuen 1947an. Hala ere, 1907ko errege aldarrikapena ez da baliogabetu eta gaur egun indarrean jarraitzen du.

Agindupeko lurraren estatus-a

Eztabaida 
Estatu-aldaketa Britainiar Inperioaren autogobernuko kolonietako lehen ministroen sentimendu batek eragin zuen, alegia, termino berri bat behar zela autogestionatu gabeko kolonietatik bereizteko. 1907ko Konferentzia inperialean argudiatu zen "domeinu" (Kanada bezala) edo "mankomunitate" (Australia bezala) deitzen ez ziren autogobernatutako koloniak "inperioaren egoera" izenbururen batekin izendatu behar zirela. Lexikoari buruzko eztabaida askoren ondoren, "Domeinu" hitza erabaki zen.

1907ko konferentziari jarraituz, Zeelanda Berriko Ordezkarien Ganbarak mugimendu bat egin zuen begirunez eskatuz Eduardo VII.a erregeak "beharrezko iritzitako urratsak eman ditzala" Zeelanda Berriko koloniatik Zeelanda Berriko domeinura aldatzeko.

Domeinu izendapena onartzeak "Zeelanda Berriko estatusa igoko luke" esan zuen Sir Joseph Ward lehen ministroak, eta "ez du beste ondoriorik izango herrialdeari mesede egitea baino". Wardek ere bazuen inperio-anbizioa. Uste zuen izendapen berriak munduari gogoraraziko ziola Zeelanda Berria ez zela Australiakoa. Bere ustez, "Hego Ozeano Bareko gobernuaren berezko gunea" zen.

Domeinu estatusa Bill Massey Operazioko buruzagiak kontrajartzen zuen, britainiar inperialista sutsuak, aldaketak erregeorde eta erregeordeen soldatak handitzea ekarriko zuela susmatzen baitzuen.

Errege-aldarrikapena 
1907ko irailak 9an, "Domeinu" izena eman zitzaion Zeelanda Berriari. Irailaren 26an Sir Joseph Ward lehen ministroak honako aldarrikapena irakurri zuen Parlamentuko harmailetatik:

Eragina eta harrera 
Domeinu estatusa lortzearekin batera, Koloniako Altxorzaina Finantza ministro bihurtu zen, eta Koloniako Idazkaritzaren Bulegoa Barne Arazoetako Departamentua izendatu zuten. Irailaren 10eko aldarrikapenak, gainera, Ordezkarien Ganberako kideak "M.P." (Member of Parliament/Parlamentuko kidea) izendatu zituen. . Aurretik "M.H.R." (Member of the House of Representatives/Ordezkarien Ganberako kidea) izendatu zituzten. 

Gutun batzuk bidali ziren Zeelanda Berriaren estatutu-aldaketa baieztatzeko, esanez: "Zeelanda Berriko gure domeinuan gobernadore eta komandante bat egongo da". Dominion estatusak Zeelanda Berriari ia independente bihurtzeko aukera eman zion, britainiar monarkia estatuburu zela, Zeelanda Berriko gobernuari kontsulta eginez izendatutako gobernadore batek ordezkatua. Defentsaren, konstituzio-zuzenketen eta (partzialki) kanpo-arazoen kontrola britainiar gobernuaren esku geratu zen.

Joseph Ward-ek uste zuen Zeelanda Berria "asko poztuko" zela izenburu berriarekin. Izan ere, aginte estatusa gogo beroz edo axolagabetasun gutxiz hartzen zuen publiko orokorrak, ezin baitzuen alde praktikorik antzeman. Domeimunen estatusak Zeelanda Berriaren autogobernurako txanda sinbolizatzen zuen, baina aldaketa hau ia 1850eko hamarkadako lehen gobernu arduratsuarekin gauzatu zen.

Keith Sinclair historialariak geroago adierazi zuen:

Silvia Cartwright-en arabera, Zeelanda Berriko 18 gobernadore nagusiak, 2001eko hitzaldi batean:

Bandera nazionala, Union Flag britainiarra izenekoa, berbera zen. 1911 arte, Zeelanda Berriak Erresuma Batuko errege-armarri erabili zuen dokumentu ofizial eta eraikin publiko guztietan, baina estatus berriari jarraituz, Zeelanda Berrirako armarri berria diseinatu zen. Armarriak eta euskarriak emateko errege-agindu bat eman zen 1911ko abuztuaren 26an eta Zeelanda Berriko Gazeta aldizkarian argitaratu zen 1912ko urtarrilaren 11n.

Beste hamarkada batez, 1917 arte, erregeordeak "gobernadore" titulua gorde zuen, eta erregeordea "gobernadore nagusi" (beste domeinu batzuetan bezala) izendatuz berrizendatu zuten. Izenburu berriak hobeto islatu zuen Britainiar Inperioaren barnean Zeelanda Berriko prestigioa. 1917 gutunetako patenteak bulegoa osatzen zuten, "Gobernadore nagusia eta komandantea Zeelanda Berriko gure domeinu osoan" bezala deskribaturik.

Estatus berria izan arren, 1919an, Bill Massey lehen ministroak Versaillesko Ituna sinatu zuenean (Zeelanda Berriari Nazioen Liga ematea), nolabaiteko susmoak izan ziren. Ekintza hau Zeelanda Berriko historia diplomatikoan aldaketa bat izan zen, domeinu hark bere kanpo arazoen gaineko kontrol maila zuela adierazten zuena. Masseyk berak ere ez zuen ekintza sinboliko bat bezala ikusten, eta nahiago zukeen Zeelanda Berriak, inperioaren barruan, paper errespetagarri bati eustea baino.

Domeinu Eguna 
Domeinu estatusa markatzeko, irailaren 26an domeinu eguna aldarrikatu zen. Lehen domeinu Eguna 1907ko irailaren 25ean ospatu zen, politikari batek Zeelanda Berriko uztailaren 4a bezala gogoratuko zela esan zuenean.

Gaur egun, Hego Canterburyko Anniangen jaiegun probintzial gisa bakarrik ikusten da. Egun batzuetan babesa dago Zeelanda Berriko beste egun bat izateko, eta ez Waitangi Eguna, Zeelanda Berriko egun nazionala.

Lurralde-hedapena 
Ross ibaiaren Lurraldearen Antartikoa, lehenago Erresuma Batuaren subiranotasunaren pean zegoena, Zeelanda Berriak 1923ko abuztuaren 16an Zeelanda Berriko domeinuaren zati bihurtu zela uste du. Baieztapen garaikidearen legezkotasuna zalantzan jarri da, baina, hala ere, Zeelanda Berriaren kokapena da.

Cook uharteek eta Niuek Zeelanda Berriko domeinuaren zati bat osatzen zuten aldarrikatua izan zen egunean. Biak Zeelanda Berriko koloniaren parte bihurtu ziren 1901eko ekainaren 11n. Mendebaldeko Samoa ez zen inoiz Zeelanda Berrian parte hartu, horren ordez Nazio Batuen Aliantza Mandatu baten menpeko izan baitzen eta, ondoren, Nazio Batuen Trusteeseo Akordioa. 1982an, Kontseilu Pribatuaren Batzorde judizialak onartu egin zuen samoatarrek Zeelanda Berriko administraziopean (hau da 1962 baino lehen) jaio izana Zeelanda Berriko herritartasuna eskatzeko.

Domeinu estatus-aren aldaketak

Balfour Deklarazioa 
1926ko Konferentzia inperialak domeinu estatusaren "Balfour formula" asmatu zuen, hau adieraziz:

Balfour txostenak erabaki zuen, gainera, gobernadore nagusi bakoitzak "Domeinuko arazo publikoen administrazioari dagokion postu bera" zuela, monarkak Erresuma Batuan zuen bezala. Ondorioz, gobernadore nagusiaren (eta Zeelanda Berriko monarkaren) aholkulari bakarrak Zeelanda Berriko bere ministroak izan ziren.

Gordon Coates lehen ministroak, Zeelanda Berriko ordezkaritza konferentziara eraman zuenak, "Britainiar Inperioa bere osotasunean ahulduko zuen dokumentu pozoitsua" deitu zion Ballauko adierazpenari.

Westminster-reko Estatutua 
1931n, britainiar (inperial) parlamentuak Westminster-reko estatutua onartu zuen, eta horrek kolonialen Balio Legeen Legea indargabetu zuen, eta 1926 eta 1930eko kongresu inperialek emandako ebazpenak eragin zituen. Horrek, funtsean, domeinu guztien "de facto" subiranotasuna aitortzen zuen, Britainia Handiak, beren baimenik gabe, domeinu horien legeak egiteko zuen gaitasuna kenduz;

Zeelanda Berriak Westminster-reko estatutuak "beharrezko ez zen konplikazio juridiko" gisa ikusten zituen, eta ikusten zuen harreman inperialak ahulduko zituela. " Zeelanda Berriko gobernuak soilik onartu zuen estatutuan Zeelanda Berriko domeinua aipatzea, baldin eta atal operatiboak ez baziren aplikatu Zeelanda Berriko Parlamentuak onartu ezean. Britainiar gobernuak bere kanpo arazo gehienak eta defentsa kudeatzeko nahiago izan zuenez, Zeelanda Berriak ez zuen onartu Westminster-reko Aktu legearen estatutua.

Lehen Gobernu Laboristak (1935-1949) bide independenteagoa egin zuen atzerriko arazoetan, nahiz eta estatutua onartu gabe egon. 1938an, Peter Fraser lehen ministro delegatuak zera esan zion Parlamentuari: "Herrialde honek bere erabakia hartu behar du nazioarteko arazoez, herrialde subirano gisa, Westminsterreko estatutuen arabera gurea herrialde subirano bat delako". Tronuko 1944ko hizkeran gobernadore nagusiak Westminster-reko estatutuak onartzeko asmoa iragarri zuen. Proposamena bertan behera utzi behar izan zen, oposizioak Gobernuari leporatu zionean behar garaian Britainia Handiarekiko desleiala zela. Ironiaz, oposizio Nazionalak bultzatu zuen 1947an Estatutua onartzea, bere liderrak eta etorkizuneko lehen ministroak, Sidney Hollandek, biltzar legegilea deuseztatzeko lege proiektu bat aurkeztu zutenean. Zeelanda Berriak Britainia Handiko Parlamentuaren onespena behar izan zuelako 1852ko Zeelanda Berriko Konstituzio Legeari beharrezko zuzenketak egiteko, Peter Fraser, gaur egun lehen ministroa, izan zen azkenean Estatutua onartzeko arrazoia. 1947ko azaroaren 25ean formalki onartu zen Westminster-reko estatutua 1947ko Aktu-adopzioa, Britainia Handiko Parlamentuaren legedi adostuarekin.

Estatutuan jasotzen den azken domeinua Zeelanda Berria izan zen.

Domeinua erabilerarik ezan 
Bigarren Mundu Gerraren ondoren, herrialdea Nazio Batuetan sartu zen "Zeelanda Berria" bezala. Urtebete geroago, 1946an, Peter Fraser lehen ministroak Gobernuari domeinu terminoa ez erabiltzeko agindu zion.

Zeelanda Berriko subiranotasunaren lehen ezaugarrietako bat 1953ko Errege Legeari esker monarkaren titulua aldatzea izan zen. Lehen aldiz, monarkaren Zeelanda Berriko titulu ofizialak Zeelanda Berria aipatu zuen Erresuma Batutik eta beste domeinuetatik bereizita, gaur egun Realms deituak:
Estatua, erabilera ofizialean, Zeelanda Berriko erreinura ere aldatu zen. Domeinu terminoa erabilerarik ezean erori zen hurrengo hamarkadan. Terminoak, luzeena, erakundeen izenetan iraun zuen (adibidez, Domeinu Museoa ez zen Museo Nazionala izendatu 1972 arte), negozioak, eta klub eta elkarteen osaketan. Dominion Post-ak, The Dominion (1907ko irailaren 26an argitaratu zen lehen aldiz, Zeelanda Berriak domeinu estatusa lortu zuen egunean) eta The Evening Post-ek, The Post 2023ko apirilaren amaieran bihurtu zuten.

Estiloa aldatzeak ez zion bestela eragin Zeelanda Berriko edo bertako gobernuaren estatutu juridikoari; 1907ko errege-aldarrikapenak ez du sekula atzera egin eta gaur egun indarrean jarraitzen du. Horrela bada, "Domeinua" izena Zeelanda Berriko izenburu formalean sar daiteke.

Hala ere, Zeelanda Berriko Gobernuaren iritziz, Zeelanda Berria atzerriko gaietan subirano bihurtu zen 1947an: "Bai bere kanpo-politikaren jokabidearen gaineko kontrol juridiko formala lortzeko, bai botere konstituzional eta plenarioak legebiltzarraren bidez lortzeko". 1986ko Konstituzio Legea (1987ko urtarrilaren 1a) aldatzean, Zeelanda Berriak "Erresuma Batuko botere legegile guztiak ezeztatu zituen".

Demografia

Zeelanda Berriko Agindupeko Lurarren populazio-zentsua 1911n 
1911ko erroldan, Zeelanda Berriko Domeinuko biztanleria guztira 1.058.313 biztanle zenbatu ziren, 1906ko erroldaren aldean 122.004 pertsona gehiago edo % 13,03 gehiago. Zenbaki honetan erdi kastak eta txinatarrak ere sartzen ziren. Māori ez zen errolda ofizialaren biztanleria osoaren zati gisa sartu, eta aparte zenbatu ziren; Māori biztanleria 49.829 pertsonakoa zen eta Chatham uharteetan bizi zen 15 Moriori.

Biztanleria probintziako barrutietan (maoriarra izan ezik)

Kanpo estekak 

Zeelanda Berriko historia
XX. mendean desagertutako herrialdeak