Manuel Lorenzo de Vidaurre

Manuel Lorenzo de Vidaurre y Encalada (Lima, 1773ko maiatzaren 19a -ib., 1841eko martxoaren 9a) Peruko legelaria, politikaria eta saiakeragilea izan zen. Peruko independentziaren aitzindari erreformistetako bat izan zen, hau da, kolonien arazoak Espainiako Koroatik ateratako erreformekin eta metropoliaren bereizketara iritsi gabe konpondu zitezkeela uste zutenak, bi liburutan aurkeztu zituen ideiak, Cartas americanas eta Plan del Perú, 1810eko hamarkadan idatziak eta 1823aren hasieran argitaratuak. Hala ere, Frantzian, Ingalaterran, Espainian eta Estatu Batuetan barrena bidaiatu ondoren, hausnarketa sakonak egin zituen eta, azkenean, bereizketaren beharra onartu zuen (1823). Heroi independentista izatean, jada bere zerbitzu eta lege proposamenekin proiektu errepublikarraren sorkuntzan lagundu zuen. Diktadura bolivartarraren garaian, Bolibar askatzailearen behin eta berriz losintxaria eta aurkakoa izan zen.. Peruko Justizia Auzitegi Goreneko lehen presidentea izan zen (1825), kargu hori hiru aldiz bete zuen. Kongresu Konstituziogilearen presidentea ere izan zen 1827an, eta Gobernu eta Kanpo Harremanetarako ministroa urte berean eta 1832an.

Gizon polifazetikoa eta talentu handikoa zen, izaera ekaiztsua eta kontraesankorra zuen (Bolívarrek "jeinu elektrikoa" deitzen zion).  «Legean errepublikarren zoriontasunerako tresna eraginkorrena ikusi zuen; eta hitzean, ahoz edo idatziz, iritzi publikoa osatzeko bitartekoak; beraz, etengabe jo zuen gutun, hitzaldi, artikulu, kodifikazio proiektu eta tratatuetara, eta horien bidez herrialdearen antolaketari buruzko bere ideiak zabaldu nahi zituen. Peruko zuzenbideari egin dion ekarpena baliotsua izan da.

Kanpo estekak 

Index Librorum Prohibitorum
Peruko kazetariak
Peruko saiakeragileak
Peruko idazleak
Peruko diplomatikoak
Peruko legelariak
Limatarrak