Bihurki

Hitzezko figuren artean, errepikapenean oinarrituriko figura da eta esaldi berdinak errepikatzean datza, ritornello bat, hitz berak pieza baten barruan berresaten direla. Anadiplosi mota bat da erretorika klasikoan, eta bihurki deitura M. Lekuonak eman zion ahozko euskal literaturaren azterketa egitean (1955). Bihurkia nola egi ten den ikusteko, esan daiteke era askotara molda daitekeela errepika hori, dela estrofaren barruan, dela estrofa ez diren beste eraikuntza poetikoetan. Antzeko bihurkiak ager daitezke haur narratiban ere.

Erabilerak 
Bihurkia estrofaren osagarri denean, era askotara egin daiteke:

1.- Kopla baten azkeneko neurtitz edo bertso lerroa hurrengoaren hasieran errepikatuz:

Inoiz, X-XY formula esan zaio formula honi; eta oroitzapenari laguntzeko bide izan daiteke kantuz diharduenarentzat. Erretorika klasikoan gradatio 1 edo conca tenatio esaten zaio.

2.- Estrofaren barruan bigarren neurtitz edo bertso lerroa hirugarrengoan erre pikatzen da. Lokailua erantsiz:

3. Lehenengo neurtitz edo bertso lerroa hirugarrenean errepikatzen da:

“Ogi bakar” horri enfasi berezia ematen zaio, mirariaren bi prismadura aipatzen direla: “zitun janaritu” eta halere “erdia gelditu”.

4. Puntuaren ordez deiki berberak errepikatzen dira estrofa guztietan:

Puntu guztiak horrela dira, bertsogintza erraztuz, eta narratibarako erraztasun handia emanez. Halako naïf kutsua hartzen zaio baladari.

5. Estrofaren azkena errepikatzea, batez ere koralerako kantuetan:

Bibliografia

Kanpo estekak 

Figura erretorikoak