Nikola Pašić

Nikola P. Pašic (serbieraz zirilikoan : Никола Пашић, Pashich ahoskatua ) serbiar eta jugoslaviar politikari eta diplomatikoa izan zen, eta Serbiako pertsonaia politiko nagusia ia 40 urtez, Alderdi Erradikal Popularraren buru, bere karguen artean bi aldiz egon zena. Belgradeko alkatea (1890-1891 eta 1897), hainbat aldiz Serbiako lehen ministroa (1891-1892, 1904-1905, 1906-1908, 1909-1911, 1912-1918) eta serbiar, Kroaziarren eta Esloveniarren Erresumako lehen ministroa. (etorkizuneko Jugoslavia, 1918, 1921-1924, 1924-1926).

Balkanetako herrialdeetako politikan eginkizun garrantzitsua izan zuen, beste buruzagi batzuekin batera, Greziako Eleuterios Venizelos edo Errumaniako Ionel Bratianu bezalako beste buruzagi batzuekin batera, eremuko estatu nazional sortzen ari ziren atzerriko eraginaren aurka, batez ere Austria-Hungariarena, indartzea lortu baitzuten Turkia eta Errusia.

Lehen urteak 
Nikola Pašic Nikola Pašev izenarekin jaio zen Goljam Izvor-en (gaur egun Veliki Izvor), Serbiako Printzerriko Zajecar inguruko herri batean.

Jatorriak 
Balkanetako beste pertsonaia garrantzitsu batzuk bezala, Pašic-en jatorri etnikoa eztabaidan dago. Bulgariako emigranteen familia batean jaio zen. Gero, bere ama okin serbiar batekin berriro ezkondu zen, Nikola izena hartu eta Pašic abizena jarri zion. Bere gurasoak Bulgariatik etorriak zirenez, garai hartan Otomandar Inperioaren agintepean, hainbat egile eta iturri bulgariarrek Nikola Pašic bulgariartzat dute. Bere bulgariar senideek oso garrantzitsuak izan ziren bere biziraupenerako azken urteetan.

Hezkuntza 
Pašic-ek Zajecar gimnasioan ikasi zuen, baina gimnasioa arrazoi politikoengatik beste hiri batzuetara eraman zutenez, Negotin eta Kragujevacen ere ikasi zuen. 1866an Belgradeko Fakultate Teknikoan sartu zen, eta bertan nabarmendu zen bere ikasketetan eta 1888an estatuko beka bat jaso zuen Zuricheko Eskola Politeknikoan ikasteko espezializazioa. Pašic ingeniari gisa lizentziatu zen, baina Viena-Budapest trenbidearen eraikuntzan parte hartu zuen laburrez gain, ez zuen inoiz arlo horretan jardun.

Alderdi Erradikala

Jatorriak 
XX. mendean zehar Suitzan ikasle serbiarren kolonia bat egon zen, sozialismoaren ideiak ezagutu zituena. Ikasle hauek Serbiako mugimendu sozialista eta erradikalaren jatorrizko nukleo bihurtuko ziren gero. Horietako bat Svetozar Markovic izan zen, serbiar ideologo sozialista nagusia izango zena. Zurichen ikasi zuen urteetan, Pašic-ek Markovic-en lagun egin zuen, baita Pera Todorovic, Pera Velimirovic, Lazar Pacu, Jovan Žujovic, Mita Rakic ​​​​eta beste batzuekin ere.

Serbiara itzuli zenean, Pašic Svetozar Makovicengandik urrundu zen, inoiz eztabaidatu ez bazuten ere, eta egungo Bosnia-Herzegovinako eskualdera bidaiatu zuen Otomandar Inperioaren aurkako Nevesinjska puška altxamenduari laguntzeko. Serbiar sozialistak Samouprava (“herri gobernua”) argitaratzen hasi ziren, gero Alderdi Erradikalaren buletin ofiziala bihurtu zena. 1875ean Markovic hil zenean, Pašic mugimendu sozialista eta erradikalaren buru bihurtu zen eta 1878an Serbiako Asanblada Nazionalerako hautatu zuten, serbiar sozialismoak alderdi politiko bat sortu aurretik ere. 1880an aurrekaririk gabeko aldaketa politikoa izan zen batzarrean oposizioko diputatuen kluba eratuz. Azkenik, bildutako diputatuek alderdi programa bat osatu zuten 1881eko urtarrilean eta Alderdi Erradikala, sistematikoki antolatutako lehen alderdi serbiarra, ofizialki ezarri zen eta Pašic aho batez hautatu zuten lehen presidente gisa.

Timok-en matxinada 
Alderdi Erradikalak eta Pašic-ek laster lortu zuten ospea; Erradikalek botoen %54 lortu zuten 1883ko iraileko hauteskundeetan, eta Alderdi Progresistak, Milan Obrenovic erregeak lagunduta, %30 baino ez zuen lortu. Erradikalen garaipen argia izan arren, monarkak, austro-hungariar politikara hurbiltzearen alde egiten zuena, mesfidati zen Pašic eta erradikalen errusiar aldeko sinpatiaz, beraz, Nikola Hristić deitu zuen batzarra dekretu bidez irekitzeko eta desegitearen bigarren dekretua irakurtzeko. hura.

Giro politiko beroa okerrera egin zuen Serbiako biztanleriari armak erretiratzeko erabakiarekin, armada erregular eta profesionala ezartzeko. Ondorioz, hainbat istilu sortu ziren Serbia ekialdean, Timok haranean. Milan IV.a erregeak erradikalei egotzi zien ezinegona eta tropak bidali zituen matxinoak zapaltzera. Pašic in absentia heriotza zigorra ezarri zioten; Atxiloketa saihestu zuen Bulgariara ihes eginda. Beste 21 politikari erradikal heriotzara kondenatu eta exekutatu zituzten, eta beste 734 espetxeratu zituzten.

Hurrengo sei urteetan, Nikola Pašic bere senideekin Bulgarian bizi izan zen, Bulgariako gobernuak lagunduta. Bulgariaren laguntza ofiziala izan zen Milan erregeak Serbia eta Bulgariaren arteko gerra hasteko erabakiaren arrazoietako bat 1885ean. Porrot erabakigarria jasan ondoren, Milanek amnistia bat eman zien Timoken matxinadagatik zigortutako politikariei, baina ez Pašic-i. erbestean, 1889an erregeak abdikatu zuen arte. Egun batzuk geroago, Alderdi Erradikalaren gobernu sortu berriak, Sava Grujic buru zela, Pašic berreskuratu zuen. Urte horretan bertan, 1889, Pašic Bulgariako hiriburua bisitatu zuen serbiar-bulgariar harremanak hobetzen saiatzeko, alferrik.

Goi-politika: 1890-1893

Batzarreko presidente eta Belgradeko alkatea 
1889ko urriaren 13an, Nikola Pašic Serbiako Asanblada Nazionaleko presidente hautatu zuten, kargu hori beteko zuen (de jure, ez de facto) 1892ko urtarrilaren 9ra arte. 1890eko urtarrilaren 11n Belgradeko alkate ere aukeratu zuten. eta kargua izan zuen 1891ko urtarrilaren 26ra arte. Batzarreko lehendakaritza garaian, serbiar parlamentarismoaren historiako lege kopururik handiena -1888ko Konstituzio berria garatzeko beharrezkoak- bozkatu zuten, Belgradeko alkate gisa, berriz, arduraduna. hiriko kaleak zolatzeko. Asanblea Nazionaleko presidente izan zen beste bi alditan: 1893ko ekainaren 13tik 1895eko apirila bitartean (nahiz eta 1893ko irailetik kargua nominalki bakarrik izan, bere ordez Dimitrije Katic bere diputatuak jardun zuen) eta 1897ko uztailaren 12tik ekaina bitartean. 1898ko 29a; Gainera, Belgradoko alkate hautatu zuten berriro eta karguan aritu zen 1897ko urtarrilaren 22tik 1897ko azaroaren 25era arte.

Lehen gobernua 
Erbestetik itzuli eta berehala Gobernuko buruzagi izateari uko egin ostean eta alderdiko buruzagi nagusia izan arren, Nikola Pašic lehen ministro izan zen 1891ko otsailaren 23an. Hala ere, Milan IV.a erregea bere erbestetik itzuli zen. Serbia 1890eko maiatzean eta Pašic eta erradikalen aurka hasi zen berriro. 1892ko ekainaren 16an Kosta Protic hil zen, Alexandro I.a Serbiako semearen gutxiengo garaiko errejidoreetako bat. Konstituzioaren arabera, Asanblea Nazionalak errejidore berria aukeratu behar zuen, baina oporretan zegoenez, Pašicek urgentziazko saio batera deitu behar izan zuen. Jovan Ristić-ek, errejidoreetako beste batek, Pašic Protic ordezkatzeko eta bere posizioa ahultzeko ko-erregente hautatuko ote zen beldurrez, batzar saioa balioztatzeari uko egin zion eta protesta gisa Pašic-ek lehen ministro kargua utzi zuen 1892ko abuztuaren 22an. Gero kargua hartu zuen. Atzerri ministro kargua 1892ko apirilaren 2tik aurrera eta Finantza ministroa 1891ko azaroaren 3tik aurrera.

Alejandro erregearen estatu-kolpea 
Alexandro erregeak ezarritako garaia baino lehen adinez nagusitzat jo eta erregetza desegin ostean, Lazar Dokic erradikal moderatzaileari gobernua osatzea eskaini zion.Alderdi Erradikaleko hainbat kidek Gobernu berrian parte hartzea onartu bazuten ere, Pašicek ezezkoa eman zion. Serbiako politikatik kanpo uzteko, Alexandro erregeak Pašic izendatu zuen San Petersburgon (Errusia) aparteko mandatari gisa, 1893-1894 bitartean izan zuen kargua.1897tik Alexandrok eta bere aurreko Milanek Serbia ia elkarrekin eta gero eta autoritarioago gobernatu zuten, egoera horrek Pašic ez zuen atsegin. 1898an bederatzi hilabetez espetxeratu zuten, Samouprava egunkariak Pašic-en adierazpena argitaratu zuelako Milan Obrenovic-en aurkako jarrerari buruz. Pašic-ek bere burua defendatu zuen gaizki ulertua izan zela esanez, baina bere erreklamazioa baztertu egin zen.

Invandango hilketa 
Ðura Kneževic, suhiltzaile ohia, heriotza zigorra jaso zutenak, Milango errege ohia hiltzen saiatu zen 1899ko ekainean. Gau hartan bertan Milan Obrenovicek Alderdi Erradikala hiltzen saiatu zela eta buruzagi erradikal guztiak atxilotu behar zirela adierazi zuen, Pašic barne. , espetxetik atera berria zena bere aurreko kondenaren ondorioz.Milanen aurkako akusazioek ez zuten laguntzarik izan eta Austro-Hungariar Inperioak ere, bere aliatu nagusiak, onartu zuen ez zegoela Alderdi Erradikala erasoan parte hartu zueneko frogarik, nahiz eta Milanek «gutxienez» Nikola Pašic eta Kosta Taušanovic heriotza-zigorra kondenatu behar direla azpimarratu du. Austria-Hungaria beldur zen Pašic-en exekuzioak Errusiako esku-hartzea eragingo zuela, Balkanetako status quo-a mantentzeko 1897ko Austria-Errusiar akordioa baztertuz. Vienako mandatari berezi batek Milani ohartarazi zion Austriak Obrenovic dinastia boikotatuko zuela Pašic exekutatu bazen. Slobodan Jovanovic historialari serbiarrak dio Milango atentatua Obrenovicsek Alderdi Erradikala kentzeko aitzakia izan zezaten.

Kartzelatuta eta Austria-Hungariaren esku-hartzeari jaramonik egin gabe, Pašic-ek aitortu zuen Alderdi Erradikala monarkiarekiko desleial izan zela, Milanek proposatuta, zeinak, aitorpenaren truke, alderdiko dozena bat kideren exekuzioa saihesteko prest agertu zen. Ðorde Gencic Barne ministroarekin ezkutuan lortutako itunaren ondorioz, Pašic-ek presioen aurrean amore eman zuela eta koldar bat bezala jokatu zuela ikusi zen, eta horrek bere herri-irudia kaltetu zuen. Pašic bost urteko espetxe zigorra ezarri zioten baina berehala indultatu eta aske utzi zuten.Gertakari honek marruskadurak eta gatazkak eragin zituen Alderdi Erradikalaren barnean, erradikal gazteek Pašic koldar eta traidoretzat zuten eta alderditik banandu ziren.

Alexandro I.a erregearen gainontzeko garaian, Pašic politikatik erretiratu zen. Monarka gazteari Pašic ez zitzaion arren, askotan kontsultarako dei egiten zioten, baina uko egin zion aholkuak emateari eta azpimarratu zuen ez zuela gehiago Serbiako politikan parte izan nahi.

Demokrazioako urre aroa Serbian: 1903-1914

Errege-hilketa 
Nikola Pašic ez zegoen Alexandro erregearen hilketa antolatu zuten konspiratzaileen artean. Hilketa 1903ko ekainaren 11n gertatu zen eta Draga Mašin erregea eta erregina hil ziren erasoan, baita Dimitrije Cincar-Markovic lehen ministroa eta Milovan Pavlovic Defentsa ministroa ere. Alderdi Erradikala ez zen estatu kolpearen ondorengo lehen gobernuan parte izan 1903ko urriaren 4an egin ziren hauteskundeak irabazi arte, hurrengo hamabost urteetan agintean mantenduz. Erradikalen arteko liskarrak saihesteko, Pašic-ek ez zituen gobernu erradikalak zuzendu, bere alderdiko beste kideei (eta batzuetan beste batzuei) lehen ministro izateko aukera emanez. Hasieran erradikalak Peter I.a Karadordevic errege berriaren izendapenaren aurka agertu ziren, legez kanpokotzat jota. Baina Pašicek iritziz aldatu zuen errege-erregina berriaren aldeko herri-laguntza ikusi ondoren, hau ere, bere hezkuntzagatik, monarka demokratiko eta malgua zen, Obrenovic dinastiaren azken bi subiranoen gobernu despotiko eta kapritxoaren aurrean. Hurrengo bi hamarkadetan, erregearen eta Serbiako lehen ministroaren arteko eztabaidaren arrazoi nagusiak Pašicek monarkaren aurrean zutitzeari uko egitea izango zen.

Nikola Pašic 1904ko otsailaren 8an Sava Grujićen Gobernuan Kanpo Arazoetako ministro izan zen, Serbiako kanpo politikaren ibilbidea ezarriz Lehen Mundu Gerraren amaiera arte, eta gobernu erradikala zuzendu zuen bere lehendakaritzapean (azaroaren 27an (Julian egutegia) / 1904ko abenduaren 10a (egutegi gregorianoa) -Maiatzak 15 (egutegi juliana) / 1905eko maiatzaren 28a (egutegi gregoriarra), Atzerri ministro gisa ere jarraituz.Kabinetean, Pašicen lehena, alderdiko pertsonaia handiak zeuden, Stojan Protić esaterako. , alderdiko propagandista nagusia, edo Lazar Pacu, bozeramaile eta finantza aditua.Pašicen lehen gobernuak Erradikal Independenteekin zuen aliantza ezegonkorra eta nazioarteko kreditua lortzean zentratu zen, trenbideak eraikitzeko eta Armada modernizatzeko, eta horrek eztabaida parlamentario handiak sortu zituen. Pacu Ogasun ministroak sinatutako Frantziako mailegu bati uko egiteak eta erregea parlamentua desegiteko eta hauteskundeak deitzeko konbentzitu ezinak Pašic-en dimisioa ekarri zuten 1904ko udaberrian.

Hurrengo hamar urteetan Pašic eta Alderdi Erradikalaren gidaritzapean (batez ere Lazar Pacu lehen ministro zela), Serbia estatu oparoa bihurtu zen eta serbiar historialari askok garai honi Serbia modernoaren urrezko aroa deitzen diote. Herrialdea Europako demokrazia bihurtu zen eta hazkunde ekonomiko eta finantzario bizia izan zuen. Serbiar eragin politikoa ere indartu egin zen, eta etengabeko arazoak eragin zituen Austria-Hungariarekin, eta aldi horretan Serbia Austro-Hungariako Inperioko probintzietako batean bihurtzeko planak ere egin zituen (Dagoeneko 1879an Otto von Bismarck Alemaniako kantzilerrak esan zuen Serbiak oztopo izan zen Austriaren garapenean eta hedapenean).

Austria-Hungariako "aduana gerra" 
Serbiaren eta Austria-Hungariar Inperioaren arteko marruskadurak, hein handi batean, Bosnia-Herzegovinako lurraldean bizi ziren serbiarren presentziari esker izan ziren, ofizialki oraindik Otomandar Inperioaren parte ziren, baina 1878tik Austria-Hungariak okupatuta zegoen eremua. Serbiako esportazioei arazoak eragin zizkien, batez ere Austro-Hungariako Inperioaren lurraldea zeharkatuz. Hainbat probokazio ezkutuan egon ziren, baina emaitzarik gabe. Azkenik Austria-Hungariak "aduana-gerra" deklaratu zion Serbiari 1906an (Serbian "txerri gerra" bezala ezagutzen zen). Arrazoia Austriako gobernuaren presioa izan zen, bere homologo serbiarrak bere hornidura guztiak Austriako konpainietatik inportatzeko eskatu baitzion, gatzatik hasi eta kanoietaraino. Pašicek (1906ko apirilaren 30ean gobernu berria eratu zuena) pertsonalki egingo zuela erantzun zion, baina Serbiako batzarra kontra zegoela eta horixe zen herrialde demokratiko batean balio zuena. Austriak mugak itxi zituen, eta horrek hasiera batean arazo larriak eragin zizkion Serbiako ekonomiari, baina gero suspertu egin zen Pašicek Europako beste herrialde batzuetan inbertitzaile berriak bilatzeko estrategiari esker. 1903ko estatu kolpearen hartzaileak gobernutik ateratzera behartu zituen, Erresuma Batuak harreman diplomatikoak berrezartzeko ezarri zuen baldintza, Frantziatik kanoiak eskuratzea, etab. Aduana gerraren erdian, Austro-Hungariako Inperioak Bosnia eta Herzegovina ofizialki bereganatu zituen 1908an, Serbian protesta handiak eta ezegonkortasun politikoa eraginez, baina Pašicek egoera baretzea lortu zuen. Tarte horretan, Errusiak, Serbiaren aliatu nagusia, ez zuen laguntza handirik izan, 1905eko Errusiar-Japoniar Gerran Japoniak garaitu berri zuen eta egoera politiko ezegonkorrari aurre eginez.

Bigarren kabinete 
1906ko apirilaren 17an, Pašicek bere bigarren kabinetea osatu zuen, aldi berean Atzerri Ministerioa hartuz.Erregeak Pašicek hauteskundeak deitzeko eta kargu nabarmenetatik kentzeko baimena eman zion Alexandro I.a Serbiakoaren hilketan parte hartu zuten pertsona nagusiak, hala nola botere batzuk. Serbiarekiko harreman diplomatikoak normalizatzeko exijitu zuen.Pašicek hauteskunde garaipen handia lortu zuen Erradikal Independenteen porrotari esker eta gobernuaren buruan egon zen 1908ko ekainaren 7ra arte.Gobernu honek Austriarekin harreman txarrak izan zituen ezaugarri.-Hungaria eta bere Erradikal Independenteekin konfrontazioa.​ Hala ere, Britainia Handiarekin harreman diplomatikoak berrezartzea lortu zuen eta, azkenik, nazioarteko kreditua lortzea herrialdea artilleria eta trenbide modernoaz hornitzeko.​ Pašicek berak nazioarteko politikan kontzentratu zuen bere jarduera. Barne politika eskuetan geratu zen. Stojan Protićena, 1907ko udaberrian kabinetea utzi behar izan zuen oposizioa baretzeko.

Austro-Hungariar Inperioarekin izandako lehiak Pašic-ek berrezarmena defendatzera eta austro-hungariar merkataritzako dominaziotik independizatzeko saiakera bultzatu zuen. Bitartean, Montenegrorekin eta Bulgariarekin harremanak estuak izan ziren, Mazedoniako lehiaren ondorioz. 1908ko Bosniako krisian, ordea, serbo-montenegrinaren lehia behin-behinean eten zen: bi herrialdeak probintzia Austria-Hungariari atxikitzearen aurka agertu ziren. Urte hartan Inperioarekin marruskadurak izan ziren: urtarrilean austro-hungariarrek Sandžaken Tesalonikirantz trenbidea eraikitzeko asmoa adierazi zuten, eta horrek Serbia gehiago isolatuko zuen. Apirilean beste gatazka diplomatiko bat izan zen bi herrialdeetako testuliburuen eta bakoitzak besteari emandako ikuspegiaren inguruan.

Martxoan Pašic-ek, Austria-Hungariako Inperioarekin merkataritza harremanak egonkortu nahi zituen oposizioaren presiopean, kabinetea berrantolatu zuen eta maiatzean hauteskundeak egin zituen, irabazi zituen, baina laguntza galduz. Laguntza galtzearen, alderdi austrofiloen hazkundearen, Erradikal Independenteen parlamentuaren oztopoaren eta jarduera politiko biziaren urteetako nekearen aurrean, Pašicek dimisioa ematea erabaki zuen 1908ko ekainaren 4an. Hala ere, politikan aktibo jarraitu zuen. , alderdia irmoago kontrolatzera iritsiz.Gobernutik behin-behinean ateratzeak oposizioarekin akordioak erraztu zituen eta azkenean geldirik zeuden hainbat arazo konpondu ahal izan ziren azkenean (Austria-Hungariarekin merkataritza akordioa, aurrekontuen onarpena).

Balkanetako Gerra 

Nikola Pašic-ek beste bi gobernu osatu zituen: (1909ko urriaren 24a-1911ko uztailaren 4a eta 1912ko irailaren 12a). Balkanetako Liga eratzearen aldeko nagusietako bat izan zen, eta ondoren, Balkanetako Lehen Gerra (1912-1913) eta Balkanetako Bigarren Gerra (1913) piztu ziren, Serbiari bere lurraldeak ia bikoiztu ahal izan zituena, beraz, At that. garaia “Serbia Zaharra” kontsideratzen zen (Kosovo, Metohija eta Mazedonia), bost menderen ondoren otomandarrei konkistatua.

Pašic-ek hainbat liskar izan zituen zenbait alderdi militarrekin lurralde berrien administrazioaren inguruan.Haren ustez eremua Serbiako sistema politiko eta administratiboan sartu behar zen hauteskunde demokratikoen bidez, armadak eremu horiek okupazio militarraren pean mantendu nahi zituen bitartean. Urtebeteko tentsioen ondoren, Pašicek Serbia Zaharreko administratzaile militarra –Esku Beltzaren kidea– gogora ekarri zuen, Parlamentua desegin zuen (1914ko ekainaren 10ean) eta hauteskundeak prestatu zituen abuzturako, baina Lehen Mundu Gerra piztu izanak hori eragotzi zuen.

Gerra Handiaren leherketa 
1914ko ekainaren 28ko Sarajevoko erasoaren ostean, Serbiako jatorriko Bosnia Gaztea erakunde terrorista-iraultzaileko kideek Austria-Hungariako Inperioaren oinordekoa, Franz Fernando Austriakoa artxidukea, erail zutenean, Austriako Gobernuak berehala leporatu zion Serbiako gobernuari atzean zegoela. hilketa. Gaur egun adostasun historikoa da Serbiako Gobernuak ez zuela antolatu, baina Nikola Pašicek hilketaren planei buruz zenbateraino zekienaren inguruko hainbat iritzi gai polemikoa dira oraindik eta jarrera asko daude gaiaren inguruan: Pašicek ezer ez zekiela. (Corovic); Pašicek bazekiela “zerbait” gertatuko zela eta Austriak Serbiari (Dragnic) erasoko zuela; Pašic-ek planen berri bazekiela baina hiltzaileak Serbiako zerbitzu sekretuetako kide garrantzitsuekin lotuta zeudenez pertsonalki esku hartzeko beldur zenez Vienari (Balfour) ohartarazi zion.

Uztailean Austriak ultimatum bat aurkeztu zion Serbiako Gobernuari, Alemaniako enbaxadoreen mandatariekin batera idatzia serbiarrek onartu ez zuten tonuan. Kontsulta diplomatiko bizien ostean eta atzerritik ultimatuma onartzeko presio handia egin ondoren, Pašicek Gies enbaxadore austriarrari (jadanik maletak eginak zituen) esan zion Serbiak onartu zituela ultimatumaren eskakizun guztiak, Austriako Poliziak Serbian zehar libre mugitzeko baimenik ez bazuen behintzat. bere ikerketak bakarrik burutzea. Artxidukearen hilketa eta serbiarrek eskaera horri uko egitea aitzakiatzat hartuta, Austria-Hungariak gerra deklaratu zion Serbiari 1914ko uztailaren 28an, Lehen Mundu Gerra hasiz.

Lehen Mundu Gerra eta Jugoslavia

Aintza, porrota eta Hego eslaviarren egoera 
Serbiaren porrota berehalakotzat jo zuten Austria-Hungariaren indarraren aurka. Hala ere, 1914-1915 urteetan (Cer-ko gudua, Kolubara-ko gudua, Belgradoren galera eta berreskurapena, Sirmiako eta Bosniako ekialdeko Austriako lurralde batzuen okupazioarekin serbiarren kontraerasoa), Austriako armadak atzera egin behar izan zuen.

1915eko uztailaren 5ean egoera aldatu zen Pedro I.a Serbiako errege zaharrak bere oinordeko Alexandroren eskuei uko egin zionean, bere erregeorde bihurtuz. Peter ez bezala, Alexander ez zen gizabanako demokratikoa, baizik eta joera diktatoriala zuen eta pertsonalki ez zitzaizkion gustatzen Pašic eta demokraziari buruzko bere hitzaldiak. Monarkiaren eta gobernuaren arteko gatazka laster hasi zen, Serbiak Londresko Ituna proposatu zuenean, zeinaren bidez Serbiak mendebaldeko serbiar lurralde etniko gehienak bereganatu behar zituen, besteak beste, Adriatiko kostaldearen zati bat eta Albaniako iparraldeko lurralde batzuk. . Trukean, Serbiak Mazedoniako lurraldeak Bulgariari laga behar zizkion, Entente Hirukoitzaren alde gerran parte hartzeko baldintzarekin. Bai Pašic bai Alexander erregeordea akordio honen aurka zeuden, Balkanetako gerretan kroaziarren, esloveniarren eta serbiarren sakrifizioaren traiziotzat jo zutena, hego eslaviarrentzat etorkizuneko estatu bat sortzeko negoziazioak hasiak baitziren. Hala ere, pertsonalki Pašic eta Pedro I. erregea ez ziren Jugoslaviaren ideiaren aldeko apustua Alexandro erregeordeak bezainbeste, ahalik eta estatu zabalena sortu nahi zuen. Serbiak ituna baztertu eta Austria-Hungaria, Alemania eta Bulgariari aurre egin zion. Serbiar gobernuak eta armadak hegoalderantz atzera egin zuten Greziarantz, baina Bulgariako indarrek blokeatu egin zuten eta Albaniatik igaro behar izan zuten Greziako Korfu uhartera, non 1917ko Korfuko Adierazpena sinatu zuten, Jugoslaviaren etorkizuneko lurra prestatzen.

Jugoslaviaren sorrera 
Serbiarren, kroaziarren eta esloveniarren erresuma ofizialki 1918ko abenduaren 1ean aldarrikatu zuten eta garai hartan Serbiako lehen ministro zelarik, Nikola Pašic estatu berriko de facto lehen ministrotzat ere hartu zuten. Lortutako akordio politikoak zioen Pašic-ek lehen ministro gisa jarraituko zuela estatu berriko lehen gobernua eratu zenean, baina Pašic-ekin ez zuen gustu pertsonalaren ondorioz, Alexandro errejidoreak Stojan Protic izendatu zuen gobernu berria osatzeko 1918ko abenduaren 20an. .

Gobernutik kendua izan arren, politikari guztien artean eskarmentu handiena izan zuena, Nikola Pašic izan zen 1919ko Parisko Konferentzian estatu berriaren negoziatzaile nagusia. Errejidorearen agenda maximalistak beste herrialdeetako interesekin talka egin ez zezan, Albaniarekin eta Bulgariarekin mugak ziurtatzea lortu zuen, baina ez zituen Fiume (estatu independente bihurtu zen) eta Karintia gehiena (Austriaren parte izaten jarraitzen zuena) erantsi.

1920ko azaroaren 28an egindako hauteskundeek Alderdi Erradikala herrialdeko bigarren indartsuena bihurtu zuten, Jugoslaviako Alderdi Demokratikoa baino eserleku bat gutxiagorekin (91tik 92ra, hurrenez hurren, parlamentuko 419 eserlekuetatik). Hala ere, Pašicek beste alderdi batzuekin koalizioa osatzea lortu zuen eta 1921eko urtarrilaren 1ean lehen ministro izan zen berriro.

Vivodanho konstitizioa 
1920ko hamarkadaren hasieran, Nikola Pašicen gobernuak hautesleen eta gutxiengo etnikoen aurkako poliziaren presioa erabili zuen, oposizioko propaganda eta beste neurri batzuk konfiskatuz, hauteskundeak manipulatzeko eta oposizioa kontrolatzeko, batez ere Kroaziako alderdi autonomistek osatutakoa, Jugoslaviako parlamentuan gutxiengo batean. Ahalik eta herrialde zentralizatuena izan beharko litzateke, gobernu eta eskualde-identitate ezberdinen ordez Serbia Handiaren inguruko kontzeptu nazional bat sortuz, botere politikoa Belgradeko gobernuan kontzentratzen duena.

Pašic-ek lehen ministro gisa jarraitu zuen 1926ko apirilaren 8ra arte, 1924an hilabete batzuetako tarte labur batekin, gobernua Ljubomir Davidović buru zela. Hasiera batean bere kargutik aldi baterako dimisioa eman bazuen ere, bere kide den Nikola Uzunovic erradikalak okupatu zuena, Alexandrok, gaur egun Jugoslaviako erregeak, uko egin zion Nikola Pašic gobernuan berrezartzeari, bere seme Raderen inguruko hainbat iskanbila erabiliz aitzakiatzat. Handik egun batzuetara, 1926ko abenduaren 10ean, Pašicek bihotzekoa izan zuen eta Belgraden hil zen. Belgradeko Hilerri Berrian lurperatu zuten.

Belgradeko erdialdeko plazetako bati haren izena jarri zioten (Trg Nikole Pašica). Erregimen komunista garaian Karl Marx eta Friedrich Engels plaza izena jarri zioten, eta komunismoa erori ostean berreskuratu zuen hasierako izena. 4,2 m-ko altuera duen brontzezko estatua bat dago plazan, parlamentuaren eraikinari begira.

Kritikak 
Nikola Pašic oso kritikatua izan zen Jugoslaviako komunistek 1920ko hauteskundeen ostean bizitza politikoan parte hartzea galarazi zielako, eta Jugoslaviako funtzionarioen aurkako hainbat eraso terrorista eragin zituen komunistek. Ondorioz, Jugoslaviako Alderdi Komunista ofizialki erakunde kriminal izendatu zuten 1921eko abuztuaren 21ean.

Gobernuan izan zituen azken urteetan, gainera, hautesleen eta gutxiengo etnikoen aurkako presio poliziala eta administratiboa erabiltzea leporatu zioten, oposizioko propaganda konfiskatuz, kroaziar separatistak Jugoslaviako parlamentuan gutxiengo batean mantentzeko.

1945etik aurrera, komunistek Jugoslavian agintea hartu zutenean, agintari berriek haren memoria gaitzetsi zuten eta “serbiar diktadura handiaren” buruzagitzat hartu zuten, Serbia modernoaren eraikuntzari egindako ekarpenari muzin eginez. Erretorika hori bera erabiltzen da oraindik ere kroaziar kritikariek. Nikola Pašic ere askotan erasotzen da Jugoslaviako Erresumaren osaera unitarioaren diseinuagatik, eta serbiarrek, estatu berriko gehiengo etnikoa izanik, lidergo postua beti okupatu behar dutelako (Anton Korošec esloveniarra izan ezik, zeina 1928-1929 bitartean gobernatu zuen, 1918-1941 bitartean Jugoslaviako lehen ministro guztiak serbiarrak ziren). Hego eslaviarren estatu federal baten aurka hasi zenetik, Serbia Handiaren idealaren alde egitea leporatu diote, baita Belgradeko gobernuan kontzentratutako botere-kontzeptu nazionalaren alde ere.Otokar Keršovani kroaziar teoriko komunistak Nikolai buruzko esaldi hau asmatu zuen. Pašic: Bere izena historiara pasako da, 1945-1991ko erregimen komunista-diktatorialean oso erabilia eta aipatua izan zen bere izenari loturiko gertakari historikoengatik baino gehiago gertaera historikoekin duen loturagatik.

Serbiaren aldetik, bere figurak ere kritikak jaso ditu. Bere alderdikide Pera Todorovicek idatzi zuen Pašic baldarra eta erabakigabea zela. Vladimir Corovic historialariak idatzi zuen Pašic-ek ausardia falta zuela, eta Archibald Reiss Suitzako mediku eta onuradun serbiarrak bere ahultasuna kritikatu zuen Radek bere semeak manipulatzen uzteagatik.

Bizitza pribatua

Ezkontza 
Nikola Pašic Ðurdina Dukovic ezkondu zen, Italiako Triesteko ale-merkatari serbiar aberats baten alaba. Florentziako Errusiako eliza ortodoxoan ezkondu ziren Triesten serbiar kolonia handiaren kontzentrazioa saihesteko eta hiru seme-alaba izan zituzten: haien seme Radomir-Rade eta haien alabak Dara eta Pava.

Rade, ustelkeria iskanbila askotan parte hartu zuen biziartea, etengabeko lotsa zen Nikola Pašicentzat. Radek bi seme izan zituen, Vladislav, arkitektoa (1980an hil zen Genevan, Suitza) eta Nikola II.a, Oxfordeko zuzenbidean lizentziatua (1918an jaioa), Toronton, Kanadan bizi dena, eta Serbiako Akademia Nazionala sortu zuen.

Nikola Pašic askotan leporatu diote diruagatik ezkontzea. Archibald Reiss hil zenean idatzi zuen: Begira, lurreko semeak eta nekazari pobreak herrialdeko dirutza handienetakoa utzi du... esan liteke emazteak dote ona eman ziola. Baina zer da dote hori hil zenean utzi zuenarekin alderatuta? Apurrak eta kito.