Isabel I.a Bragantzakoa

Isabel Kristina Leopoldina Augusta Mikaela Gabriela Rafaela Gonzaga de Braganza e Borbon, tronuratzean Elisabet I.a Bragantzakoa izena hartu zuena (Rio de Janeiro 1846ko uztailak 29-1921eko azaroak 14), Brasilgo printzesa inperiala eta erregeordea izan zen.

Brasilgo azken enperadorea izan zen Pedro II.a Brasilgoa eta Teresa Cristinaren alaba izan zen. Euren alaba nagusi eta tronurako oinordeko bezala, inperioaren erregeordetza hartu zuen hiru aldiz, bere aita bidaian zegoela. Erredentorea bezala ezagutzen da, horietako batean, esklabutza abolitu baitzuen Brasilen, honek, familia inperiala eta lurjabe esklabista boteretsuekin aurrez aurre jarri zituelarik.

Gaston Orleansekoa, Euko Kontearekin, nor Luis Filipe Frantziakoa errege frantsesaren biloba zen. Lau seme alaba izan zituen:

 Luiza Victoria Orleans-Bragantzakoa (1873)
 Pedro de Alcántara Orleans-Bragantzakoa (1875-1940)
 Luis Felipe Orleans-Bragantzakoa (1878-1920)
 Antonio Gaston Orleans-Bragantzakoa (1881-1918)

Bere familiarekin bizi izan zen Isabel Jauregian, gaur egun Guanabara Jauregia deitua. Hiru aldiz hartu zuen erregeordetza (1871 eta 1872 bitartean, 1875 eta 1876 bitartean eta, azkenik, 1887 eta 1888 bitartean), garai hauetan, Sabel Askatasun Legea (Brasilen jaiotako esklabuen seme-alabak askatzen dituena), zigortutako gotzain eta presoentzako amnistia bat eta Lege Aureoa (Brasilen esklabutzaren abolizioa suposatu zuena) aldarrikatu zituen. Urrezko Arrosarekin saritu zuen Leon XIII.a aita santuak. Brasilen errepublika aldarrikatu zenean, Frantzian erbesteratu zen.

Bere aita hil zenean, Brasilgo tronuaren oinordekotza eskubideak jaso zituen, bera hiltzean, bere biloba Pedro Enrike Orleans-Bragantzakoari pasa zirelarik

Kanpo estekak 

 Caxambuko Palace Hotela - Isabelen bisitei buruzko artikuluak

Brasilgo historia
Brasilgo abolizionistak
Braganza etxea
Brasilgo katolikoak