Errusiako Inperioko armarria

Errusiar Inperioko armarriak hiru aldaera ditu: Handia, Tartekoa eta Txikia. Errusiar Inperioaren ikur nazionala zen zigiluarekin batera.

Egungo Errusiako armarria Erdi Aroko armarriaren eguneratzea da.

Armarri handia 

Errusiar Inperioko armarri handia 1882ko azaroaren 3an ezarria izan zen. Hiru koroa inperialek inguratutako urrezko armarri baten barruan dagoen bi buruko arrano bat da. Moskuko armarri bat dago arranoaren bularrean. Armarria, Gabriel eta Mikel goiaingeruek eutsitako Aleksandr Nevskiren kaskoak koroatzen du, eta leloak honela dio: Съ нами Богъ! (S námi Bog! (Jainkoa gurekin dago!). Tontorrean, beste armarri bat dago. Armarri nagusia, hamabost erresuma eta printzerri nagusien armarriez inguratua dago. Honako hauek.

 I Kazan
 II Astrakhan
 III Polonia
 IV Siberia
 V Kersoneso Tauriarra
 VI Georgia
 VII Erresuma handietako armarri bateratuak
 Kieveko Rusa
 Vladimir-Suzdalgo Printzerria
 Novgorodeko Errepublika
 VIII Finlandiako Dukerri Handia
 IX Erregearen arbasoen armarria

Sei armarri tontorrean

 X. Oblast-Printzerri Handien armarri bateratua
 Pskov
 Smolensk
 Tver
 Jugora
 Nizhni Novgorod
 Riazan
 Rostov
 Jaroslavl
 Belozersk
 Udora
 XI Hego-ekialdeko Oblast-Printzerrien armarri bateratua
 Volinsk
 Podolsk
 Txernigov
 XII Oblast-Printzerri Bielorrusiar eta Lituaniarren armarri bateratua
 Lituaniako Dukerri Handia
 Bialystok
 Samogitia
 Polotsk
 Vitsebsk
 Mstislavsk
 XIII Oblast-Printzerri Baltikoen armarri bateratua
 Estonia
 Livonia
 Kurlandia
 Semigalia
 XIV Ipar-ekialdeko Oblast-Printzerrien armarri bateratua
 Perm
 Viatka
 Volgako Bulgaria
 Obdora
 Kondiski
 XV Turkestan

Eboluzio historikoa 

Burubiko arranoa Errusiako armarrira 1452an iritsi zen Bizantziar Inperiotik etorria. Garai hartan kristau munduak garai zailak bizi zituen berriki gertatu zen Konstantinoplaren Erorketarekin, turkiarren esku gertatu zena, hauek lurraldeak okupatzen jarraitu zutelarik, Grezian eta Mediterranioan sartuz eta Italiaren subirautza eta Vatikanoren existentzia mehatxatuz.

Paulo II.a aita santuak, defendatzeko baliabide bakar bezala, Bizantziar Inperioko azken enperadorea izan zen eta Konstantinoplaren hartzean hila gertatu zen Konstantino XI.a Paleologoren anaia zen Tomas Paleologoren familiari laguntza eskatzea izan zuen, Erroman erbesteratua zegoena. Tomasek bazuen alaba bat, Sofia printzesa. Aitak eragin handiko pertsona batekin ezkondu nahi zuen bere alaba, garai zail horretan Erromaren papera indartuko zuen norbaitekin.

Aliantza mesedegarri baten bila, Tomasek Moskovia aukeratu zuen, non Ivan III.a Errusiakoa Printze Handiak gobernatzen zuen. Printzea, 20 urte baino ez zituena, jada ezkonduta egon zen eta orain alargun zegoen. Aita Santuak Printzea Bizantziar Inperioko oinordekoarekin ezkonduz gero, turkiarren aurkako gerra batean Konstantinopla birkonkistatzera eramango zuela pentsatzen zuen. Honela, bi gazteen arteko ezkontza moldatu zen, ezkontza honek errusiar printzea lurralde erraldoi baten oinordeko bihurtuko zuelarik, non, antzinako Errusia "kristautasunaren argi" izango zen.

Sofiaren ezkontzaren zatirik garrantzitsuena Bizantzioren babesa zen, azken enperadorearen armarriko burubiko arranoa, ekialdeko lurraldeen domeinua eta independentzia eta inperioko mendebaldeko pertsona sinbolizatuz (ondorioz bi buruak). Bi koroadun burubiko arranoa errusiarrak miresteko egin zen bere indar enigmatikoaren ondorioz.

Armarriak ez zuen aldaketarik jasan Ivan IV.a Errusiakoa Izugarriaren erregealdia arte. Tsar honek arranoaren paparrean herensuge baten aurka borrokatzen ari den San Jurgi santuaren irudia zuen armarri bat jartzea agindu zuen.

Ikus, gainera 

 Errusiako bandera

Kanpo estekak 

Armarriak
Errusiako historia