Nerabezaro

Pages using multiple image with auto scaled images
Nerabezaroa garapen fisiko eta psikologikoaren trantsizio-etapa bat da, pubertarotik heldutasunera arte (normalean adin nagusitasunari dagokiona) gertatzen dena.   Nerabezaroa bizitzako lehen hamarkadarekin lotu ohi da baina bere adierazpen fisikoak, psikologikoak edo kulturalak lehenago hasi eta beranduago amai daitezke. Gaur egun, nerabezaroa aurrenerabezaroan hasten da normalean, batez ere emakumezkoetan. Hazkunde fisikoa (bereziki gizonezkoetan) eta garapen kognitiboa bizitzako bigarren hamarkadaren hasierara arte luza daiteke. Adina nerabezaroaren adierazle bat baino ez da, eta adituek ez dute definizio zehatz bat adostu. Tradizionalki, 10 eta 19 urte bitartekoak barne hartzen ditu, baina definizio zabal batek 10 eta 24 urte bitarteko adinean definitzen du bizitzaren fase hau.

Gizarte mailan nerabezaroa ulertzea hainbat ikuspegitako informazioaren araberakoa da, besteak beste, psikologia, biologia, historia, soziologia, hezkuntza eta antropologia. Ikuspegi horien guztien baitan, nerabezaroa haurtzaroaren eta helduaroaren arteko trantsizio-aldi gisa ikusten da, zeinen xede kulturalak haurrak helduen roletarako prestatzea dituen. Trantsizio anitzen aldia da; hezkuntza, prestakuntza, enplegua, langabezia eta bizi-egoera batetik bestera igarotzen diren faktoreen menpe dagoen bizitzako momentua da.

Nerabezaroaren amaiera eta helduaroaren hasiera aldatu egiten da herrialdeen arabera. Gainera, nazio, estatu edo kultura bakar baten barruan ere, adin desberdinak egon daitezke, zeintzuetan gizabanako baten adinagatik heldutzat jotzen den eta gizarteak pribilegio eta ardura jakin batzuk eskatzen dizkion. Pribilegio eta erantzukizun horien artean hauek daude: ibilgailua gidatzea, legezko harreman sexualak izatea, indar armatuetan edo epaimahai batean zerbitzatzea, alkohola erostea eta edatea, tabako produktuak erostea, botoa ematea, kontratuak egitea, hezkuntza maila batzuk amaitzea, ezkontza eta legearen aurrean erantzunkizuna izatea. Nerabezaroan gurasoek edo legezko tutoreek nerabeei independentzia areagotzen diete gehienetan, eta haurtzaroarekin alderatuz gutxiago gainbegiratzen dituzte.

Nerabeen garapena aztertzean,    nerabezaroa biologikoki defini daiteke, pubertaroaren hasierak eta hazkunde fisikoaren amaierak markatutako trantsizio fisiko gisa; kognitiboki eta abstraktuki, dimentsio anitzeko gaitasunaren aldaketa gisa; edo sozialki, helduen rolak prestatzeko garai gisa. Pubertaroko aldaketa biologiko nagusiak sexu-organoen, altueraren, pisuaren eta muskulu-masaren aldaketetan datza, baita garunaren egitura eta antolaketak aldaketa handia garatzen ditu. Aurrerapen kognitiboak ezagutzaren hedapena eta abstraktuki pentsatzeko eta modu eraginkorragoan arrazoitzeko gaitasunak barne hartzen ditu. Nerabeen garapenaren azterketak diziplinarteko lankidetza dakar askotan. Neurozientziako edo bio-portaera- osasuneko ikertzaileek garunaren egituran nerabezaroak kognizioan edo gizarte-harremanetan ematen diren aldaketek dituzten ondorioetan zentratu dira. Nerabezaroan interesa duten soziologoek rol sozialak eskuratzea (adibidez, langilea edo bikote erromantikoa) eta hori kultura edo baldintza sozialen arabera nola aldatzen den zentratu dira.  Garapenaren psikologoek gurasoekin eta ikaskideekin izandako harremanen aldaketetan zentratzen dira eskola-egituraren eta nerabezaroko egoeraren arabera.

Garapen biologikoa

Pubertaroa orokorrean 

Pubertaroa zenbait urteko aldi bat da, eta hazkunde fisiko azkarra eta aldaketa psikologikoak gertatzen dira, heldutasun sexuala lortzeko. Pubertaroa hasteko batez besteko adina 11 urtekoa da neskentzat eta 12koa mutilentzat    Pertsona bakoitzak pubertarorako duen egutegiak herentziaren eragina du batez ere, nahiz eta ingurumen-faktoreek, hala nola dietak eta ariketak, eragina ere baduten   Faktore horiek ere eragin dezakete pubertaratze goiztiar eta atzeratuan  

Pubertaroaren garapenaren zati esanguratsuenetako batzuek aldaketa fisiologiko bereizgarriak eragiten dituzte pertsonen altueran, pisuan, gorputz-osaeran eta zirkulazio- eta arnas sistemetan  Hormonek antolakuntza-lana betetzen dute; izan ere, pubertaroa hasten denean gorputza modu jakin batean jokatzeko prestatzen dute  eta funtzio aktiboa dute, nerabezaroan gertatzen diren hormona-aldaketei dagokienez, aldaketa fisikoak eta portaera-aldaketak eragiten baitituzte 

Pubertaroa prozesu luze baten bidez gertatzen da, eta hormona-ekoizpena handitzen hasten da,  horrek aldaketa fisiko batzuk eragiten ditu. Bigarren mailako sexu-ezaugarriak agertzea eta garatzea (adibidez, ahots baxuagoa eta Adan intxaurra handiagoa mutiletan, eta bular eta aldaka kurbatu eta irtenagoak nesketan) eta hormona-orekan aldaketa handia izatea. Guruin pituitarioak eragiten du hori, guruinak hormona-agente olatu bat jariatzen baitu odolean, eta kate-erreakzio bat hastea eragiten du. Gonada maskulinoak eta femeninoak aktibatu egiten dira, eta azkar hazten eta garatzen dira. Gonada aktibatuak masa-hormonak sortzen hasten dira. Testikuluek batez ere testosterona askatzen dute, eta obulutegiek nagusiki estrogenoak askatzen dituzte. Hormona horien ekoizpena handitu egiten da pixkanaka, sexu-heldutasunera iritsi arte. Zenbait gizonek ginekomastia garatu dezakete, hormona sexualen desorekagatik, ehunen sentikortasunagatik edo obesitateagatik 

Aurpegiko ilea ordena jakin batean agertu ohi da pubertaroan: aurpegiko lehen ilea goiko ezpaineko ertzetan hazten da, normalean 14 eta 17 urte bitartean    eta gero, goiko ezpain osoan bibotea osatu arte luzatzen da. Horren ondoren, masailen goiko aldean eta beheko ezpainaren azpian ilea agertzen da   geroxeago alboetara eta beheko ertzera zabaltzen da biloa, aurpegiaren behealdean bizar oso bat osatu arte. Giza prozesu biologiko gehienetan gertatzen den bezala, ordena espezifiko hori aldatu egin daiteke indibiduo batzuetan. Aurpegiko ilea nerabezaroaren amaieran agertu ohi da, 17 eta 18 urte inguruan, baina baliteke askoz beranduago ere agertzea  Gizon batzuek ez dute aurpegiko ile osoa garatzen pubertaroaren ondorengo 10 urtetan.  Aurpegiko ilea lodiagoa, ilunagoa eta lodiagoa izaten jarraitzen du pubertaroaren ondoren beste 2-4 urtez. 

Gizonentzako pubertaroko mugarri nagusia espermakia da, lehenengo eiakulazioa, batez beste 13 urterekin   gertatzen dena. Emakumeentzat, menarkia da hilerokoaren hasiera, batez beste 12 eta 13 urte bitartean gertatzen da    . Menarkiaren adinean herentziaren eragina dago, baina neskatoaren dietak eta bizimoduak ere eragina dute Geneak alde batera utzita, neskato batek gorputzeko gantz-proportzio jakin bat izan behar du menarkia lortzeko. .   Desnutrizioa pairatzen duten edo haurrek lan fisikoak egitea espero den gizarteetan dauden neskatoak ere adin berantiarragoan hasten dira heltzen  

Pubertaroaren momentuak ondorio psikologiko eta sozial garrantzitsuak izan ditzake. Laster heltzen diren mutilak beren lagunak baino altuagoak eta indartsuagoak izaten dira   eta abantaila bat dute: bikoteak erakartzen dituzte eta kirola egiteko aukeratzen dituzten lehenak dira. Mutil punteroek gorputz-irudi ona izan ohi dute, fidakorragoak, seguruagoak eta independenteagoak dira  Heldutasun berantiarreko mutilek konfiantza gutxiago izan dezakete beren buruarengan, garatutako lagunekin eta lankideekin alderatuta gorputz-irudi makalagoa dutelako. Horregatik, nerabezaro goiztiarra ez da beti positiboa mutilentzat; mutilen sexu-heldutasun goiztiarrak agresibitatea areagotu egin dezake eragiten dien hormona-sortagatik  

Neskentzat, heltze goiztiarrak, batzuetan, autokontzientzia areagotzea ekar dezake, eme helduetan ohikoa den alderdia.  Euren gorputzak aldez aurretik garatzen direnez, nerabezaroko neskak seguruago eta menpekoagoak izan daitezke.  Ondorioz, sexu-heltzera goizago iristen diren neskek beren kideek baino probabilitate handiagoa dute elikadura-nahasteak (anorexia nerbiosoa, esaterako) garatzeko. Estatu Batuetako batxilergoko nesken dieta guztien ia erdiak pisua galtzeko dira.  Gainera, baliteke neskek mutil nagusien aurrerapen sexualei aurre egin behar izatea emozionalki eta mentalki heldu baino lehen.  Heldu diren neskek baino lehenagoko sexu-esperientzia eta nahi ez diren haurdunaldi gehiago izateaz gain, heldutasun goiztiarra duten neskek alkoholaren eta drogen gehiegikeriaren menpe daude.   

Neskek normalean garapen fisiko osoa 15-17 urteren inguruan lortu dute,   , mutilek, berriz, 16-17 urte inguruan amaitzen dute nerabezaroa.    Pubertaroaren osteko adinetik haratago altuera handitzea arraroa da. Neskek ugaltze-heldutasuna lortzen dute nerabezaroko lehen aldaketa fisikoak agertu eta lau urte ingurura.  Aitzitik, mutilak astiroago garatzen dira, baina sei urte inguru hazten jarraitzen dute pubertaroko lehen aldaketa ikusgarrien ondoren.

Hazkuntza- erritmoa 
Nerabearen hazkundea azkar handitzen da pubertaroan pertsonaren altuera eta pisua, hazkuntza-hormonak, hormona tiroideak eta androgenoak aldi berean askatzearen ondorioz. Gizonezkoak, batez beste, emakumeak baino bi urte geroago hazten dira. Hazkunde-abiadura maximoan (hazkunde-denbora azkarrena), nerabeen hazkunde-tasa ia haur txiki batena bezalakoa da —10,3 cm urteko gizonentzat eta 9 cm urteko emakumeentzat. Altuera-aldaketez gain, nerabeek ere pisu handiagoa dute (Marshall, 1978). Nerabezaroan irabazitako pisua helduen gorputz-pisuaren ia erdia da. Gizonezko nerabeek eta gizonezko heldu goiztiarrek muskulu-hazkunde naturala irabazten jarrai dezakete, baita pubertaroaren ondoren ere.

Gorputzaren hainbat zatitan azkar hazten da, baina nerabe guztiek sekuentzia erregularra dute. Hazten hasten diren lehen tokiak gorputz-adarrak -burua eta eskuak- ondoren besoak eta hankak, eta gero gorputz-enborra eta sorbaldak  Hazkunde ez-uniforme hori nerabeen gorputz bat proportzioz kanpokoa izan daitekeen arrazoi bat da.

Pubertaroan, hezurrak gogorragoak eta hauskorrak bihurtzen dira. Pubertaroa amaitzean, hezur luzeen muturrak ixten dira epifisi izeneko prozesuan. Hezur-aldaketa horietan desberdintasun etnikoak egon daitezke. Adibidez, Estatu Batuetan, hezur-dentsitatea nabarmen gehiago handitzen da nerabe beltzen artean zuri baino, eta horrek emakume beltzek osteoporosia garatzeko eta han hezur-haustura gutxiago izateko probabilitatea murriztea eragin dezake. 

Sexu-desberdintasun genetiko batzuk gorabehera, ingurumen-faktoreek zeresan handia dute nerabezaroan aldaketa biologikoetan. Esaterako, neskek jarduera fisikoa murrizteko joera dute nerabezaroan   eta elikadura desegokia jaso dezakete askotan mantenugai garrantzitsuak ez dituzten dietetatik, burdina adibidez.  Ingurugiro-eragin horiek, berriz, emakumeen garapen fisikoan eragiten dute.

Ugalketarekin lotutako aldaketak 
Lehen mailako sexu-ezaugarriak sexu-organoekin zuzenean lotuta daudenak dira. Gizonezkoetan, pubertaroaren lehen faseak barrabilak eta eskrotoa hazten dira, eta ondoren, zakila hazten da.  Zakila garatzen den unean, besikulak, prostata eta bulbouretrala ere handitu eta garatzen dira. Seminal likidoaren lehen isurketa, oro har, zakilaren hazkuntza azeleratua hasi eta urtebetera gertatzen da, nahiz eta askotan kulturalki zehazten den eta ez biologikoki, mutil askorentzat lehen eiakulazioa masturbazioaren ondorioz gertatzen baita.  Mutilak, oro har, ugalkorrak dira helduen itxura izan aurretik. 

Emakumezkoetan, sexu-ezaugarri nagusien aldaketek umetokiaren, baginaren eta ugalketa-aparatuaren beste alderdi batzuen hazkundea dakar. Menarkea, hilekoaren hasiera, garapen nahiko berantiarra da, aldaketa hormonal sorta luze bati jarraitzen diona.  Orokorrean, neska bat ez da guztiz ugalkorra menarkearen ondoren hainbat urtera arte, obulazio erregularrak menarkearen ondoren bi urte ingurura jarraitzen baitu.  Arrak ez bezala, beraz, emeak fisikoki helduak agertzen dira normalean haurdun geratzeko gai izan aurretik.

Bigarren mailako sexu-ezaugarrien aldaketek sexu-ugalketarekin zerikusi zuzena ez duten aldaketa guztiak barne hartzen dituzte. Gizonezkoetan, aldaketa hauek pubisaren, aurpegiaren eta gorputzeko ilearen agerpena, ahotsaren sakontzea, goiko besoen eta izterraren inguruko larruazalaren zakartzea eta izerdi-guruinen garapena areagotzea dakar. Emakumezkoetan, bigarren mailako sexu-aldaketak bularrak altxatzea, aldakak zabaltzea, pubisa eta besapeko ilea garatzea, areolak zabaltzea eta titiak altxatzea dira.  Pubertaroan gertatzen diren bigarren mailako sexu-ezaugarrietako aldaketak Tannerren bost etapetan, hau da, ideia-sistema britainiarraren 51 etapan, gertatu ohi dira.

Aldaketak garunean 
Giza garuna ez dago erabat garatuta pertsona bat pubertarora iristen denean. 10 eta 25 urte bitartean, garunak portaeran eragin handia duten aldaketak izaten ditu (ikus Garapen kognitiboa aurrerago).  Garai horretan, tolesturetan gertatzen diren aldaketa handienak informazio kognitibo eta emozionala prozesatzen duten kortexaren zatietan gertatzen dira 

Nerabezaroan zehar, garuneko materia zuriaren kantitatea linealki handitzen da, eta garuneko materia grisaren kantitateak, berriz, eredu bati jarraitzen dio, U alderantzikatu gisa   Inausketa sinaptiko izeneko prozesu baten bidez, burmuinean beharrezkoak ez diren konexio neuronalak ezabatzen dira eta materia grisa murrizten da. Hala ere, horrek ez du esan nahi garunak funtzionaltasuna galtzen duenik; aitzitik, eraginkorragoa bihurtzen da mielinizazio handiagoaren ondorioz (axoien isolamendua) eta erabili gabeko bideak urritzearen ondorioz

Inausten diren garuneko lehen eremuek eginkizun primarioak dituzte, hala nola eremu motor eta sentsorialak. Prozesu konplexuagoetan parte hartzen duten garuneko eremuek materia galtzen dute geroago, garapenean. Garunaren garapenean gertatzen diren aldaketa esanguratsuenetako batzuk kortex prefrontalean gertatzen dira, erabakiak hartzen eta kontrol kognitiboan parte hartzen baitu, baita goragoko beste funtzio kognitibo batzuetan ere. Nerabezaroan, handitu egiten da mielinizazioa eta inausketa sinaptikoa kortex prefrontalean, eta horrek hobetu egiten du informazioaren prozesamenduaren eraginkortasuna, eta sendotu egiten dira kortex prefrontalaren eta garuneko beste eskualde batzuen arteko lotura neuronalak.Horren ondorioz, hobeto ebaluatzen dira arriskuak eta sariak, eta bulkadak hobeto kontrolatzen dira. Zehazki, bizkar-aurreko kortexaren garapena garrantzitsua da bulkadak kontrolatzeko eta etorkizuna planifikatzeko; kortex prefrontalaren garapena, berriz, garrantzitsua da erabakiak hartzeko. Kortex orbitofrontaleko aldaketak garrantzitsuak dira sariak eta arriskuak ebaluatzeko.  

Nerabeen garunaren garapenean garrantzi handia duten hiru neurotransmisore glutamatoa, dopamina eta serotonina dira. Glutamatoa neurotransmisore kitzikatzailea da. Nerabezaroan egiten den inausketa sinaptikoan, inausi egiten diren neurona-konexio gehienek glutamatoarentzako edo beste neurotransmisore kitzikagarri batzuentzako errezeptoreak dituzte Horregatik, helduaroaren hasieran, garuneko oreka sinaptikoa kitzikatzaile baino inhibitzaileagoa da.

Dopamina gozamenari eta erabakiak hartzerakoan ingurunearekin duen sintoniari lotuta dago. Nerabezaroan, sistema linbikoko dopamina-maila handitu egiten da, eta dopamina gehiago sartzen da kortex prefrontalean[  Neurotransmisore kitzikatzaileen eta inhibitzaileen arteko orekak eta nerabezaroan dopamina-jarduera handitzeak ondorioak izan ditzakete nerabeek arriskuak beren gain hartzeko eta asperdurarekiko zaurgarritasunean (ikus Garapen kognitiboa aurrerago).

Serotonina neuromodulatzailea da, eta gogo-aldartea eta portaera erregulatzen ditu. Sistema linbikoaren garapenak garrantzi handia du sariak eta zigorrak zehazteko eta esperientzia emozionala eta informazio soziala prozesatzeko. Sistema linbikoan dopamina eta serotonina neurotransmisoreen mailetan gertatzen diren aldaketen ondorioz, nerabeak emozionalagoak dira eta gehiago erantzuten diete sariei eta estresari. Emozioen aldakortasuna handitzeak nerabeen zaurgarritasuna areagotu dezake. Serotoninaren efektua ez da sistema linbikora mugatzen: serotonina-hartzaile batzuen adierazpen genetikoa erabat aldatzen da nerabezaroan, batez ere gizakiaren aurreko eta aurreko kortexean

Garapen kognitiboa 
Nerabezaroa garapen kognitibo azkarraren garaia da. Piagetek honela deskribatzen du nerabezaroa: bizitzaren etapa honetan, gizabanakoaren pentsamenduak modu abstraktuagoan hartzen hasten dira, eta pentsamendu egozentrikoak gutxitu egiten dira. Horri esker, gizabanakoak ikuspegi zabalago batekin pentsatu eta arrazoitu dezake. [Jokabide-azterketen eta erresonantzia magnetiko funtzionaleko azterketen konbinazio batek frogatu du funtzio betearazleak garatzen ari direla, hau da, pentsamenduak eta portaera kontrolatzeko eta koordinatzeko gaitasun kognitiboak, zeinak, eskuarki, kortex prefrontalarekin lotzen baitira   Bizitzako aldi honetan garatutako pentsamenduek, ideiak eta kontzeptuek asko eragiten dute etorkizuneko bizitzan, izaera eta nortasunaren eraketan zeresan handia dutelarik. 

Garunaren egituran gertatzen diren aldaketa biologikoek eta garunaren barruko konektibitateak eragina dute esperientzia, ezagutza eta gizarte-eskaera aldakorrekin, hazkunde kognitibo azkarra eragiteko (ikus gorago Garuneko aldaketak). Aldaketa jakin batzuen adina aldatu egiten da indibiduoen arabera, baina ondoren aipatzen diren aldaketak pubertaroan hasten dira edo handik gutxira, eta nerabea zahartu ahala garatzen dira zenbait trebetasun. Sistema dualen ereduak desoreka heldua proposatzen du sistema sozioemozionalaren garapenaren eta garuneko kontrol kognitiboko sistemen artean, bulkada eta nerabezaroan ohikoak diren beste portaera batzuk eragiten baitituzte  Zembait ikerketak, hala nola ABCD astarnalak, nerabeen garapena kognitiboaren oinarrisko lerroa ikertzen dute.

Ikuspegi teorikoak 
Gutxienez bi ikuspegi nagusi daude nerabezaroko aldaketa kognitiboa ulertzeko. Garapen kognitiboaren ikuspegi konstruktibista da bat. Piageten lanean oinarritua, ikuspegi kuantitatiboa hartzen du, egoeren teoria, eta hipotesia planteatzen du: nerabeen hobekuntza kognitiboa nahiko bat-batekoa eta zorrotza dela. Bigarrena informazioaren prozesamenduaren ikuspegia da, adimen artifizialaren azterketatik eratorria, eta garapen kognitiboa azaltzen saiatzen da pentsamendu-prozesuaren osagai espezifikoen hazkundeari dagokionez.

Gaitasun kognitiboaren hobekuntza 
Gizabanakoek 15 urte inguru dituztenean, pentsatzeko oinarrizko gaitasunak helduenekin aldera daitezke. Hobekuntza horiek nerabezaroan bost arlotan gertatzen dira:

 Arreta: Arreta selektiboan hobekuntzak ikusten dira, bata estimulu batean zentratzen den prozesua, beste bati arreta jartzeari uzten dion bitartean. Arreta zatitua ere hobetzen du, aldi berean bi estimuluri edo gehiagori arreta emateko gaitasuna.
 Memoria: Hobekuntzak ikusten dira bai lanaren memorian bai epe luzeko memorian.
 Prozesatze-abiadura: Nerabeek haurrek baino azkarrago pentsatzen dute. Prozesatze-abiadura nabarmen hobetzen da bost urtetik nerabezaroaren erdira bitartean; gero, 15 urterekin egonkortzen hasten da, eta ez dirudi aldatzen denik nerabezaroaren amaieratik helduarora.
 Antolaketa: Nerabeak jabetzen dira beren pentsamendu-prozesuez, eta gailu mnemoteknikoak eta bestelako estrategiak erabil ditzakete eraginkortasun handiagoz pentsatzeko.
 Metakognizioa: Norberaren pentsamendu-ereduak hobeto ezagutzeak autokontrola eta gizarte-perspikazia areagotzen ditu.

2005az geroztik egindako azterketek adierazten dute garuna ez dagoela erabat osatuta hogei urte arte.

Pentsamendu hipotetikoa eta abstraktua 
Nerabeen pentsamendua ez dago haurren egitate zehatzekin bezain lotuta: gaur egungo esparrutik kanpo ere ikusten dituzte aukerak. Nerabeak aukeretan pentsatzeko duen erraztasun handienaren adierazpenetako bat arrazonamendu deduktiboan duen trebetasuna hobetzea da, pentsamendu hipotetikoa garatzera daramana. Horrek aukera ematen du aurrez planifikatzeko, ekintza baten etorkizuneko ondorioak ikusteko eta gertaeren ordezko azalpenak emateko. Gainera, nerabeak trebeagoak dira eztabaidan, lagun baten edo haren gurasoen suposizioen aurka arrazoitu baitezakete. Nerabeek ere probabilitatearen ulermen sofistikatuagoa garatzen dute.

Pentsamendu sistematikoagoa eta abstraktuagoa agertzea nerabezaroko garapen kognitiboaren beste alderdi nabarmen bat da. Adibidez, nerabeei errazagoa zaie haurrei baino hitzen jolasei, esaera zaharrei, metaforei eta analogiei dagokien goi-mailako logika abstraktua ulertzea. Hizkuntza hainbat mezu transmititzeko (satira, metafora, sarkasmoa...) nola erabil daitekeen ikusten laguntzen die. (Bederatzi urtetik beherako haurrek, askotan, ezin dute sarkasmoa ulertu)  Horrek prozesu logikoak eta arrazoibide aurreratuak aplikatzea ere ahalbidetzen du, gai sozial eta ideologikoetan, hala nola pertsonen arteko harremanetan, politikan, filosofian, erlijioan, moraltasunean, laguntasunean, fedean, justizian eta zintzotasunean.

Metakognizioa 
Gaitasun kognitiboan hirugarren aurrerapauso bat norberaren pentsamenduan pentsatzea da, metakognizioa deritzon prozesu batean. Pentsamendu-prozesuan norberaren jarduera kognitiboa gainbegiratzea eskatzen du. Nerabeek beren pentsamendu-ereduei buruz duten ezagutzan egindako hobekuntzek autokontrol hobea eta azterketa eraginkorragoa eragiten dute. Gizarte-ezagutzari dagokionez ere garrantzitsua da, eta horrek introspekzioa, autokontzientzia eta intelektualizazioa areagotzea dakar (norberaren pentsamenduei buruz pentsatzeari dagokionez, Freuden defentsa-mekanismo gisa definitu ordez). Nerabeak haurrak baino askoz gehiago dira ulertzeko pertsonek ez dutela beren buru-jardueraren erabateko kontrolik.

Metakognizioarekin eta pentsamendu abstraktuarekin lotuta, perspektiba hartzeak adimenaren teoria sofistikatuago bat eskatzen du  Nerabeek gizarte-ikuspegia hartzeko etapa bat lortzen dute, eta etapa horretan uler dezakete nola pertsona baten pentsamendu edo ekintzek beste batengan eragin dezaketen, pertsonalki inplikatuta ez badaude ere

Pentsamendu erlatibista 
Haurrekin alderatuta, nerabeek joera handiagoa dute besteen baieztapenak zalantzan jartzeko, eta are gutxiago gertaerak egia absolutu gisa onartzeko. Familiatik kanpoko esperientziaren bidez, ikasten dute absolutu gisa irakatsi zitzaizkien arauak erlatibistak direla berez. Zentzuz eratutako arauak —ez ukitu estufa bat— eta kulturalki erlatiboak diren arauetan oinarritzen direnak (etiketa-kodeak, adin jakin batera arte inorekin ez ateratzea) bereizten hasten dira, haur txikiek egiten ez duten mugaketa. Horrek autoritatea auzitan jar dezake arlo guztietan

Jakinduria 
Jakinduria, hau da, esperientziaren bidez garatzen den bereizte- eta irizpen-gaitasuna, handitu egiten da hamalau urtetik hogeita bost urtera bitartean, eta, gero, egonkortu egiten da. Beraz, nerabezarotik helduarora igarotzean bereganatzen dute adinarekin lotzen den jakinduria mota. Jakinduria ez da adimenaren gauza bera: nerabeek ez dute nabarmen hobetzen adimen-testetan; izan ere, beren puntuazioak adin talde bereko beste pertsona batzuei dagozkie, eta kokapen erlatiboa ez da aldatzen: guztiak erritmo berean heltzen dira, gutxi gorabehera.

Arriskuak hartzea 
Nerabeek jasandako lesio gehienak arrisku-jokabideekin lotuta daudenez (alkoholaren eta drogen kontsumoa, ausarkeriaz edo entretenimenduz gidatzea, babesik gabeko sexu-harremanak), nerabeek arriskuak hartzearen azpian dauden prozesu kognitibo eta emozionalei buruz asko ikertu da. Gai horri ekitean, garrantzitsua da bereiztea ea nerabeak joera handiagoa duten arrisku-portaerak (prebalentzia) egiteko, arriskuarekin zerikusia duten erabakiak helduen antzera edo bestela hartzen dituzten (prozesamendu kognitiboaren ikuspegia), edo prozesu berak erabiltzen dituzten baina gauza desberdinak baloratzen dituzten eta, beraz, ondorio desberdinak lortzen dituzten.

Jokabideari buruzko erabakiak hartzearen teoriak proposatzen du bai nerabeek bai helduek aintzat hartzea ekintza batek izan ditzakeen sariak eta ondorioak. Hala ere, ikerketek erakutsi dutenez, badirudi nerabeek garrantzi handiagoa ematen dietela sariei, batez ere gizarte-sariei, helduek baino.

Ikerketak pentsarazten du nerabeek eta helduek antzeko arriskua dutela, baina balio desberdinak dituztela eta, beraz, ondorio desberdinak ateratzen dituztela. Batzuek argudiatu dute onura ebolutiboak egon daitezkeela nerabezaroan arriskuak hartzeko joera handiagoan. Adibidez, arriskuak hartzeko asmorik gabe, nerabeek ez lukete izango beren jatorrizko familia uzteko motibazio edo konfiantza. Gainera, populazioaren ikuspegitik, onuragarria da arrisku gehiago hartzeko eta metodo berriak probatzeko prest dagoen gizabanako talde bat izatea, eta horrek helduenek jasotzen duten ezagutzaren elementu kontserbadoreenak indargabetzen ditu.

Arriskuak onartzeak ugalketa-abantailak ere izan ditzake: nerabeek beste lehentasun bat dute sexu-erakarpenean eta hitzorduetan, eta arriskuak hartzea beharrezkoa da bikote potentzialak txunditzeko. Ikerketek adierazten dute, halaber, oinarrizko sentsazioak bilatzeak eragina izan dezakeela arrisku-jarreran bizitzan zehar Izan ditzakeen ondorioak ikusita, sexu-portaera arriskutsua da, bereziki nerabeentzat. Sexu-harremanak babesik gabe izatea, antisorgailu eskasak erabiltzea (adibidez, abstinentzia-sindromea), sexu-bikote anitzak izatea eta komunikazio eskasa izatea dira gizabanakoaren eta/edo gizartearen arriskua areagotzen duten sexu-portaeraren alderdi batzuk.

Jokabide sexual arriskutsuarekin korrelazioan dauden nerabeen bizitzaren alderdien artean daude gurasoen abusu-tasa altuenak eta gurasoen laguntza- eta ikuskapen-tasa baxuenak

Inhibizio 
Arriskua hartzeko joera handiagoari dagokionez, nerabeek jokabidearen inhibizio hondatua dute, eta desagertzeko ikaskuntzan defizitak dituzte..  Horrek ondorio garrantzitsuak ditu arrisku-jarreretan parte hartzeko, hala nola sexu ez-seguruan edo legez kanpoko drogen kontsumoan, nerabeek aukera gutxiago baitute etorkizunean emaitza negatiboak izan ditzaketen ekintzak inhibitzeko. Fenomeno horrek ondorioak ditu, halaber, desagertzeko printzipioan oinarritutako jokabide-tratamenduetan, hala nola, antsietaterako edo drogazaletasunerako azaleko esposizio-terapian.. Iradoki izan da inhibizio kaltetuak, bereziki desegiteak, lagundu dezakeela azaltzen nerabeek intolerantziarekiko intolerantzia bilatzeko duten joera, baita mendekotasunerako jokabide-tratamenduaren ondoren ere.

Garapen psikologikoa 

G. Stanley Hall-en nerabezaroa 1904an argitaratu zenean hasi zen psikologia nerabearen azterketa formala. Hall Amerikako Elkarte Psikologikoko lehen presidentea izan zen, eta nerabezaroa, batez ere, barne-asalduratzat eta asalduratzat hartu zuen (sturm und drang). Gazteriaren ulermen hori giza portaera ulertzeko bi modu berritan oinarritu zen: Darwinen teoria ebolutiboa eta Freud-en teoria psikodinamikoa. Hark uste zuen nerabezaroa gure arbasoen aldaketa filogenetikoaren irudikapena zela, primitiboa izatetik zibilizatua izatera. Hall-en baieztapenak ez ziren eztabaidatu mendearen amaiera arte, Erik Erikson eta Anna Freud bezalako psikologoak nerabezaroari buruzko teoriak formulatzen hasi zirenean. Freud-ek uste zuen gazteriarekin lotutako istilu psikologikoak biologikoki eta kulturalki unibertsalak zirela; Erikson-ek, berriz, identitate-eraketaren eta rol-betetzearen arteko dikotomiari begiratzen zion.  Bere teoriekin ere, hiru psikologo horiek ados egon ziren nerabezaroa asaldura eta nahasketa psikologikoko garaia zela. Nerabezaroko alderdi ez hain nahasiak, hala nola parekoen harremanak eta eragin kulturala, neurri handi batean ez ziren kontuan hartu 80ko hamarkadara arte. 1950eko hamarkadatik 80ko hamarkadara arte, jokamolde-ereduak deskribatzea zen landa-lanaren ardatza.

Jean Macfarlanek Kaliforniako Unibertsitatea sortu zuen, Berkeleyko Giza Garapenerako Institutua, lehen Haur Ongizatearen Institutua zena, 1927an. Institutua funtsezkoa izan zen garapen osasungarriari buruzko ikasketak hasteko, izaera patologikoetan oinarritutako teoriak nagusi ziren aldez aurreko lanak ez bezala. Depresio Handiaren eta Bigarren Mundu Gerraren garaiko giza garapena aztertu zuten azterketek. Egoera historiko horretan, haur-belaunaldi bat hazi zen. Oakland Growth Study 1931n hasi zen Harold Jones eta Herbert Stolz, eta Oakland inguruko haurren garapen fisikoa, intelektuala eta soziala aztertzea izan zuen helburu. Datu-bilketa 1932an hasi zen, eta 1981era arte jarraitu zuen; hala, nerabezaroaren ondoren helduarora arte hedatu ziren banakoei buruzko luzetarako datuak bildu ahal izan zituzten ikertzaileek. Jean Macfarlanek Berkeley Guidance Study kaleratu zuen, eta haurren garapena aztertu zuen, aurrekari sozioekonomiko eta familiarren arabera. Azterketa horiei esker, Glen Elderrek, 1960ko hamarkadan, nerabearen garapenaren bizi-mailaren ikuspegia proposatu zuen. Elderrek nerabearen garapenaren zenbait printzipio deskribatzaile azaldu zituen. Denboraren eta leku historikoen printzipioaren arabera, gizabanakoaren garapena hazi diren garaiak eta kokalekuak baldintzatzen dute. Denborak bizitzan duen garrantziaren printzipioa bizitzako gertaerek gertatzen diren unetik aurrera garapenean duten eraginari dagokio. Bizitza elkartuaren ideiak dioenez, gizabanakoaren garapena harreman-sare interkonektatuak osatzen du, eta giza agentziaren printzipioak dio bizitzaren ibilbidea gizabanako baten hauteskundeen eta ekintzen bidez eraikitzen dela, bere garai historikoaren eta gizarte-sarearen testuinguruan. 

1984an, Nerabeen Ikerketarako Elkartea (SRA) nerabeen psikologia aztertzen zuen lehen erakunde ofiziala izan zen. Talde honek lantzen dituen lehenengo gaietako batzuk hauek dira: natura versus nerabezaroari buruzko eztabaida elikatzea; nerabeen eta haien ingurunearen arteko elkarreraginak ulertzea; eta nerabeen portaera interpretatzean kultura, gizarte-taldeak eta testuinguru historikoa kontuan hartzea. 

Jeremy Griffith bezalako biologo ebolutiboek paralelismoak egin dituzte psikologia nerabearen eta arbaso hominidoetako gizaki modernoen garapenaren bilakaeraren artean, filogenia laburbiltzen duen ontogeniaren adierazpen gisa..

Garapen soziala

Identitatearen garapena 
Identitatearen garapena nerabearen bizi-zikloaren etapa bat da  Gehienentzat, identitate-bilaketa nerabezaroan hasten da. Urte hauetan, nerabeak prest daude portaera eta itxura ezberdinak 'frogatzeko´', nor diren jakiteko.   Haien nortasuna aurkitu eta nor diren jakin nahian, askotan identitate desberdinak frogatuz, hobeto datorkiena aurkitzeko. Identitatea garatu eta mantentzea (nerabezaroko urteetan) zeregin zaila da, familiako bizitza, ingurumena eta estatu soziala bezalako hainbat faktoreren ondorioz.  Azterketa enpirikoek iradokitzen dute prozesu hori zehaztasun handiagoz deskriba daitekeela identitatearen garapen gisa ulertzen bada, baina aldaketa-prozesu arau-emaile bat berresten du, bai edukian, bai bere buruari buruzko pentsamenduen egituran.  Nortasunaren garapenaren bi alderdi nagusiak auto-argitasuna eta autoestimua dira.  Nerabezaroko urteetan hartutako erabakiek geroko bizitzan eragina izan dezaketenez, nerabezaroaren erdiko autokontzientziaren eta autokontrolaren maila altuek erabaki hobeak hartzera eramango gaituzte helduarorako trantsizioan.   Ikertzaileek hiru ikuspegi orokor erabili dituzte identitatearen garapena ulertzeko: autokontzeptua, identitate zentzua eta autoestimua. Nerabezaroko urteek gazte helduen talde zehatzagoa sortzen dute. Nerabeek arreta handia jartzen dute eta beren itxurari denbora eta ahalegin handiagoa eskaintzen diote gorputza aldatu ahala. Haurrek ez bezala, nerabeek beren burua aurkezteko ahalegina egiten dute (1991).  Nerabe bat hazten den inguruneak ere garrantzi handia du identitate-garapenean. American Psychological Association elkarteak egindako ikerketek erakutsi dutenez, gutxiago lagundutako hazkuntza izandako nerabeek zailtasun gehiago dituzte beren nortasuna garatzeko.

Autokontzeptua 
Autokontzeptuaren ideia pertsona batek konfiantzaz, sendotasunez eta egonkor definitzen diren iritziak eta sinesmenak izateko duen gaitasuna da.   Nerabezaroaren hasieran, garapen kognitiboek autokontzientzia handiagoa, besteen eta haien pentsamendu eta iritzien kontzientzia handiagoa, abstraktuan pentsatzeko gaitasuna, etorkizuneko aukerak eta aldi berean aukera ugari kontuan hartzeko gaitasuna dakarte. Horren ondorioz, nerabeek aldaketa nabarmena izaten dute haur txikien ohiko autodeitura sinple, zehatz eta globaletan; haur gisa, ezaugarri fisikoengatik definitzen dira, eta nerabeak beren balio, pentsamendu eta iritzien arabera definitzen dira. 

Nerabeek hainbat "possible selves" kontzeptualiza ditzakete,[98] bihur daitezkeenak, eta beren hautapenak epe luzean izan ditzaketen aukerak eta ondorioak.    Aukera horiek aztertzea aldaketa latzak izan daitezke autoaurkezpenean, nerabeak nolakotasunak eta portaerak hautatu edo baztertu ahala, benetako nia ni idealerantz (nerabeak izan nahi duena) eta ni beldurgarritik urrun (nerabeak izan nahi ez duena) bideratzen saiatuz. Askorentzat, gorespen horiek deserosoak dira, baina badirudi lorpena motibatzen dutela idealarekin bat datorren portaera baten bidez eta gerta litekeen izaeraren bestelako portaera baten bidez.  

Autokontzeptuko goraipamen berriak, "desberdintze" deritzenak, nerabeak bere jokabidean eta besteen pertzepzioetan dituen testuinguru-eraginak ezagutzen dituen heinean gertatzen dira, eta bere ezaugarriak kalifikatzen hasten da bere burua deskribatzeko eskatzen zaionean. Diferentziazioa erabat garatuta agertzen da nerabezaroan.  7.-9. mailetan goia joatea, nerabeek beren burua deskribatzeko erabiltzen dituzten nortasun-ezaugarriek testuinguru zehatzetara aipatzen dute, eta, beraz, elkarren aurka egon daitezke. Autokontzeptuan eduki ez-koherenteak aitortzea larritasun-iturri ohikoa da urte hauetan (ikus Dissonantzia kognitiboa ),  baina estutasun horrek nerabeei mesede egin diezaieke egiturazko garapena bultzatuz.

Identitate zentzua 
Nerabeengan egozentrismoak bere kideen taldeetan garrantzitsua sentitzeko eta onarpen soziala gozatzeko nahia sortzen du.  Autokontzeptuaren alderdi gatazkatsuek ez bezala, identitateak auto-egonkortasunaren zentzu koherentea adierazten du zirkunstantzietan zehar eta iraganeko esperientziak eta etorkizuneko helburuak barne. Denek dute autokontzeptua, Erik Eriksonek, berriz, denek ez dutela identitatea guztiz lortzen defendatu zuen. Eriksonen garapen-faseen teoriak identitate-krisia barne hartzen du, zeinetan nerabeek aukera desberdinak aztertu eta beren atal desberdinak integratu behar dituzten beren sinesmenekin konpromisoa hartu aurretik. Prozesu horren konponbidea «identitatearen lorpenaren» etapa gisa deskribatu du, baina, era berean, nabarmendu du erronka identitarioa «inoiz ez dela guztiz konpontzen behingoz momentu batean».  Nerabeak beren burua definitzen hasten dira jendetzaren kidetasunaren arabera. "Arropak nerabeei identitate berriak aztertzen laguntzen die, gurasoengandik bereizten eta kideekin lotzen". Modak protagonismo handia izan du nerabeek «bere burua aurkitzeko» orduan; Moda beti eboluzionatzen ari da, eta hori nerabeen nortasunaren aldaketaren bilakaerarekin bat dator.  Nerabeek beren nortasuna definitzen saiatzen dira, modu kontzientean beren buruak estilo ezberdinetan jarriz, hobekien egokitzen dena aurkitzeko. Saiakerak eta akatsak, hautematen den irudia eta besteek erantzuten eta ikusten duten irudiarekin lotzean, nerabeari nor den ulertzeko aukera ematen diote. 

Moda nerabeengan eragiteko eboluzionatzen ari den bezala hedabideek ere. "Bizitza modernoa pantailetan, orrietan eta iragarkietan haragi-bota amaigabe baten artean gertatzen da".  Baratze honek kontzienteki edo inkontzienteki erregistratzen du buruan, eta auto-irudiarekin arazoak sortzen ditu nerabezaroko identitate-sentsazioan laguntzen duen faktore bat. James Marcia ikertzaileak etapa hauetan gizabanakoaren aurrerapena probatzeko egungo metodoa garatu zuen.   

Geroztik egindako ikerketek agerian uzten dute auto-azterketa nerabezaroan hasieran hasten dela, baina identitate-lorpena oso gutxitan gertatzen da 18 urte baino lehen.  Unibertsitateko lehen urteak identitatearen garapenean nabarmen eragiten du, baina moratoria psikosoziala luza dezake, aurreko konpromisoak berriro aztertzea eta beste aukera batzuk aztertzea bultzatuz, ebazpena bultzatu gabe.  Gehienetan, frogak Eriksonen etapak onartzen ditu: bakoitzak hasieran iragarri zituen nortasun-ezaugarriekin erlazionatzen du.  Azterketek ere baieztatzen dute etapen iraunkortasuna; identitatearen garapenean ez dago azken punturik.

Ingurunea eta identitatea 
Nerabearen giroak izugarrizko garrantzia du nortasunaren garapenean  Nerabeen ikasketa gehienak klase ertaineko ume zuriei egiten zaizkien arren, ikerketek erakusten dute zenbat eta heziketa pribilegiatuagoa izan, orduan eta arrakasta handiagoa dutela euren identitatea garatzen.  Nerabearen nortasuna eratzea une erabakigarria da bere bizitzan. Duela gutxi ikusi da eredu demografikoek helduarorako trantsizioa XX. mendearen erdialdean baino urte gehiagoan gertatzen ari dela iradokitzen dutela. Alde horretatik, gaztaroa, nerabezaro berantiarra eta heldu goiztiarra hartzen dituen garaia, bizitzako etapa gailentzen da. Ondorioz, zenbait faktore, garrantzitsu bihurtu dira garapen horretan.  Hainbat faktorek nerabe baten gizarte-identitatea garatzen laguntzen dute konpromisotik, aurre egiteko gailuetatik, sare sozialetaraino. Faktore horiek guztiak nerabeak hazten den inguruneak eragiten ditu. Heziketa pribilegiatuagoko umeak aukera gehiago eta egoera hobeak izaten ditu oro har. Hiri barruko edo krimenek bultzatutako auzo bateko nerabe batek bere garapenerako kaltegarria izan daitekeen ingurune baten eraginpean egotea litekeena da. Nerabezaroa garapen prozesuan aldi sentikorra da, eta une horretan gauza okerrak esposizioak eragin handia izan dezake etorkizuneko erabakietan. Aldirietako komunitate politetan hazten diren haurrak ingurune txarretan jasaten ez diren bitartean, litekeena da euren identitateari mesede egin diezaioketen jardueretan parte hartzea eta identitatearen garapen arrakastatsuago batean laguntzea.

Sexu-orientazioa eta identitatea 
Sexu-orientazioa "genero bateko edo gehiagoko pertsonenganako joera erotiko bat, gehienetan erakargarri sexual edo erotiko gisa deskribatua" bezala definitu da.  Azken urteotan, nerabezaroan sexu-joera nola garatzen den ulertu nahi izan dute psikologoek. Zenbait teorialariren ustez, garapen-bide posible ezberdin asko egin daitezke, eta gizabanako batek jarraitzen duen bide espezifikoa bere sexuaren, orientazioaren eta pubertaroaren hasierara iritsi zenean zehaztu daitekeela. 

1989an, Troidenek sexu identitate homosexuala garatzeko lau etapako eredu bat proposatu zuen.  Lehenengo etapa, sentsibilizazioa izenez ezagutzen dena, haurtzaroan hasten da normalean, eta haurrak sexu berekoen erakargarritasunaz jabetzean markatzen da. Bigarren etapa, identitate nahastea, urte batzuk geroago gertatu ohi da. Etapa honetan, gaztea bere sexu-orientazioarekiko barne-nahasmendu-sentimenduek gainezka egiten dute, eta sexu bereko bikoteekin sexu-esperientzietan parte hartzen hasten da. Nerabeak etxetik alde egin eta urte batzuetara gertatu ohi den identitate-suposizioaren hirugarren fasean, nerabeak familia eta lagun hurbilengana joaten hasten dira, eta homosexual, lesbiana edo bisexual gisa autodefinizioa hartzen dute.  Konpromiso gisa ezagutzen den azken fasean, heldu gazteak bere sexu identitatea hartzen du bizimodu gisa. Hori dela eta, eredu honek estimatzen du irteteko prozesua haurtzaroan hasten dela, eta 20ko hamarkadaren hasieratik erdialdera arte jarraitzen duela. Eredu hori eztabaidan jarri da, eta ideia alternatiboak aztertu dira azken urteotan.

Identitate sexualari dagokionez, nerabezaroa da nerabe gay/lesbiana eta transgenero gehienak euren sentimenduak ezagutzen eta zentzua ematen hasten direnean. Nerabe askok beren bizitzako aldi honetan irtetea aukeratzen dute, behin identitatea osatuta; beste askok galdeketa edo ukazio garaia igaro dezakete, esperientzia homosexual zein heterosexualekin esperimentatzea barne.  21 urtetik beherako 194 gazte lesbiana, homosexual eta bisexualen azterketa batean, norberaren sexu-orientazioaren kontzientzia izatea, batez beste, 10 urte inguruan gertatzen zen, baina ikaskideei eta helduei helarazteko prozesua 16 eta 17 urte inguruan gertatu zen., hurrenez hurren.  LGBT identitate positibo bat egitea eta sortzea zaila izan daiteke gazte batzuentzat, hainbat arrazoirengatik. Berdinen arteko presioa faktore handia da euren sexualitatea edo genero identitatea zalantzan jartzen duten gazteak parekide heteroarauez inguratuta daudenean eta estutasun handia sor dezakete beste guztiengandik ezberdina izatearen sentimenduagatik. Irteerak egokitzapen psikologiko hobea ere sustatu dezakeen arren, lotutako arriskuak benetakoak dira. Izan ere, pareko ingurune heteroarau baten erdian ateratzeak sarritan ostrazismoa, txantxa mingarriak eta baita indarkeriaren arriskua ere ekartzen du.  Horregatik, estatistikoki, LGBT nerabeen suizidio-tasa bere kide heterosexualena baino lau aldiz handiagoa da, jazarpenaren eta parekoen edo senitartekoen errefusaren ondorioz.

Autoestimua 
Identitatearen eraketaren azken alderdi garrantzitsua autoestimua da. Autoestimua autokontzeptuari eta identitateari buruzko pentsamendu eta sentimenduak dira.  Autoestimuari buruzko teoria gehienek diote desio handia dagoela, genero eta adin guztietan, autoestimua mantendu, babestu eta hobetzeko.  Sinesmen herrikoiaren kontra, ez dago ebidentzia enpirikorik nerabezaroan autoestimua nabarmen jaisteni dela erakusten duenik.   Autoestimu barometrikoa azkar jariatzen da, eta larritasuna eta antsietate larriak eragin ditzake, baina autoestimu basala oso egonkorra da nerabezaroan.   Zalantzan jarri da autoestimu globaleko eskalen balioa, eta askok iradokitzen dute eskala zehatzagoek nerabeen esperientziari buruz gehiago jakin dezaketela.Errazagoa da neskek autoestimu handia izatea lagunekin laguntza-harremanetan parte hartzen dutenean. Adiskidetasunaren funtzio garrantzitsuena laguntza soziala eta morala eman dezakeen norbait izatea da. Lagunen onarpena lortzen ez dutenean edo jarduera eta interes komunak partekatzeko norbait aurkitzen ez dutenean, kasu horietan neskek autoestimu baxua dute. Ordainetan, mutilak gehiago arduratzen dira independentzia ezarri eta baiesteaz eta agintearekiko harremana definitzeaz. Hori dela eta, errazagoa da autoestimu handia lortzea lagunengan arrakastaz eragiteko duen gaitasunari dagokionez; bestalde, gaitasun erromantikorik eza, adibidez, aurkakoaren edo sexu bakarraren afektua ez irabaztea edo mantentzea (sexu-joeraren arabera) da haur nerabeen autoestimu baxuaren eragile nagusia. Harreman erromantikoa amaitu ondoren, bai gizonek bai emakumeek autoestimu baxua dutenez, egoera horrek eragindako beste sintoma batzuk izateko joera dute. Depresioa eta etsipena sintoma horietako bi baino ez dira, eta esaten da emakumeek depresioa izateko aukera bikoitza dutela eta gizonek hiruzpalau aldiz aukera gehiago dutela beren buruaz beste egiteko (Mearns, 1991; Ustun & Sartorius, 1995).

Harremanak

Orokorrean 
Nerabeek beren bikotekideekin, familiarekin eta gizarte-esparruko kideekin dituzten harremanak funtsezkoak dira nerabe baten gizarte-garapenean. Nerabearen gizarte-arloa oso azkar garatzen den heinean, lagun eta ezagunen arteko desberdintasunak bereizten dituen bitartean. Denbora  asko inbertitu ohi da lagunengan.  Hori ez da kaltegarria; hala ere, lagun horiek gizabanako bat egoera kaltegarrietan jartzen badute,  presioaren alderdi bat da. Nerabezaroa aldi kritikoa da garapen sozialean, harreman estuak garatzen dituzten pertsonek erraz eragin baitiezaiekete nerabeei. Gizabanakoek beren erabakiak har ditzaketen lehen aldia da hau, eta horrek ere momentu delikatua izatea eragiten du. Harremanak funtsezkoak dira nerabe baten garapen sozialean, taldeak eragin izugarria izan dezakete gizabanako batengan. Harreman horiek esanguratsuak dira, nerabeari nortasunaren kontzeptua ulertzen laguntzen baitiote, nola sortzen den eta pertsona batek zergatik duen nortasun mota berezi hori. Hori konparatu egin daiteke norberaren identitatearen eta autokontzeptuaren garapenean gizarte-konparazioak duen erabilerarekin, nortasuna barne, komunikazioak eta, beraz, harremanek pertsonaren garapenean duten garrantzia azpimarratzen du. Konparazio sozialean erreferentzia-taldeak erabiltzen ditugu, bai garapen psikologikoan, bai nortasun-garapenean.   Erreferentzia-talde horiek nerabe-bikoteak dira. Horrek esan nahi du nerabeak bere lagunak bezala aukeratzen/onartzen duenak eta sarritan komunikatzen denak bere erreferentzia-taldeak osatzen dituela, eta, beraz, eragin handia izan dezakeela bihurtzen direnean. Ikerketek erakusten dute harremanek eragin handiagoa dutela gizabanako baten garapen sozialean.

Familia 

Ikus gainera Nerabezaroak azkar aldatzen du familiaren barruko papera. Haur txikiek indarra hartzeko joera dute, baina ezin dute eragin handirik erakutsi  familia arteko erabakietanNerabeak independentzia handitzeko lanari ekin behar dio, gurasoekin harreman zaindua izanda.Haurrak pubertarotik pasatzen direnean, sarritan, gurasoen eta seme-alaben arteko gatazka nabarmen areagotzen da, eta familia-lotura ez da hain zurruna. Argudioak, sarritan, kontrol-arazo txikiei buruzkoak izaten dira, hala nola, gelditze-ukituari, arropa onargarriari  buruzkoak edo nerabeak pribatutasunerako duen eskubideari buruzkoak, Gurasoen eta nerabeen arteko desadostasuna areagotu egiten da, baita ere, lagunek besteengan eragin handiagoa erakusten duten neurrian, gurasoen balioen kontra egon daitezkeen eragin berriak. Sare sozialek ere gero eta garrantzi handiagoa izan dute nerabeen eta gurasoen arteko desadostasunetan. Nerabeak beren askatasunen alde borrokan ari diren bitartean, semea sare sozialetan egiten ari denaren ezjakintasuna gai desafiatzailea da, sare sozialetan gero eta harrapari gehiago baitago. Guraso askok, lehenik eta behin, oso gutxi ezagutzen dituzte sare sozialak, eta horrek mesfidantza areagotzen du. Gurasoen eta nerabeen arteko harremanetarako erronka garrantzitsu bat lineako komunikazio-aukerak nola hobetu ulertzea da, arriskuak kontrolatzen diren bitartean. Haurren eta gurasoen arteko gatazkak ugaritu egiten dira nerabezaroan, baina arazo horiek nahiko txikiak dira. Bizitzako arazo garrantzitsuei dagokienez, nerabe gehienek gurasoen jarrera eta balio berak dituzte gehien bat.

Haurtzaroan, anaiak gatazka- eta frustrazio-iturri dira, baita laguntza-sistema ere.  Nerabezaroak eragin desberdina izan dezake harreman horretan, anai-arreben generoaren arabera. Sexuko anai-arreben bikoteetan, intimitatea areagotu egiten da nerabezaro goiztiarrean, eta gero egonkor mantentzen da. Anai-arreba sexualek ez dute berdin jokatzen; anai-arrebak nerabezaroaren lehen urteetan bereizten dira, baina intimitatea handitu egiten da nerabezaro ertainetik aurrera. [139] Anaiarteko elkarreraginak dira haurren lehen harreman-esperientziak, haiek osatzen baitute haien ulermen soziala eta autoulermena bizitzarako.  Anai-arreben artean harreman positiboak izateak hainbat modutan lagun diezaieke nerabeei. Anai-arrebak parekoak izan daitezke, eta soziabilitatea eta autoestimu-sentimenduak areagotu ditzakete. Anai-arreba zaharrenek anai-arreba gazteenak orienta ditzakete, baina horren eragina positiboa edo negatiboa izan daiteke, anaia zaharrenaren jardueraren arabera.  

Nerabezaroan eragin garrantzitsu bat familiaren dinamika aldatzea izan daiteke, bereziki dibortzioa. Dibortzio-tasarekin (%50 inguru),  dibortzioa arrunta da, eta nerabezaroko aldaketa-kopuru handiari gehitzen zaio. Dibortzio baten ondoren zaintza-liskarrek kontrol-borroken eta anbibalentziaren jokoa islatzen dute maiz gurasoen artean. Dibortzioaren ondorioz, harremana txikiagotu daiteke nerabea eta zaintzarik gabeko gursoengan.  Etxeetan ezegonkortasun- eta abusu-kasuetan, dibortzioak eragin positiboa izan dezake familietan, etxean gatazka gutxiago dagoelako. Hala ere, ikerketa gehienek ondorio negatiboa iradokitzen dute, bai nerabezaroan, bai geroko garapenean. Berriki egindako azterlan baten arabera, dibortzioaren ondoren familia egonkorretan hazten diren ikaskideekin alderatuta, dibortzio-seme-alabak gutxiago aurreratzen dira matematika- eta gizarte-ikasketetan, denboran zehar. Berriki egindako beste azterlan batek nerabeen trauma epistemologikoaren teoria aurkeztu zuen,  Teoria horren arabera, bizitza traumatikoko gertaerek, hala nola nerabezaro berantiarreko prestakuntza-aldian gurasoen dibortzioak, bizitza osorako ondorioak dituzte helduen gatazken portaeran, eta gatazka horiek jokabide-ebaluazio eta -prestakuntza eraginkorraren bidez arindu daitezke. Ondorio negatibo horiek harreman erromantikoak eta gatazka-estiloa barne hartzea eragiten dute.

Nerabezaroan familia-paperetan aldaketak izan arren, etxeko giroa eta gurasoak garrantzitsuak dira oraindik nerabeen portaerarako.  Gurasoekin harreman ona duten nerabeek aukera gutxiago dute zenbait arrisku-portaeratan parte hartzeko, hala nola erretzea, edatea, borrokatzea eta/edo babesik gabeko sexu-harremanak.

Parekideak 
 

Kuadrilla taldeak funtsezkoak dira garapen sozial eta orokorrerako. lagun arteko komunikazioa nabarmen handitzen da nerabezaroan, eta lagun arteko harremanak beste etapa batzuetan baino biziagoak dira   eta eragin handiagoa dute nerabearengan, eta eragina dute erabakietan eta hauteskundeetan.  Kalitate handiko lagunek haurren garapena hobetu dezakete, lagun horien ezaugarriak edozein direla ere. Haurrak hainbat pertsonarekin konektatzen eta lagunak sortzen hasten diren heinean, nerabeak direnean laguntzen die, eta nerabezarorako eta bikote-taldeentzako esparrua ezartzen du.lagun- taldeak bereziki garrantzitsuak dira nerabezaroan Nerabeak haurtzaroan baino askoz gehiago lotzen dira kontrako sexuko lagunekin[153], eta ezaugarri partekatuetan oinarritutako lagun-talde handiagoekin identifikatzen dira. eta joera oinarritutako partekatutako ezaugarri on ikaskideek talde handiagoak Halaber, ohikoa da nerabeek lagunak erabiltzea egoera desberdinettara aurre egiteko tresna gisa. .
Pages using multiple image with auto scaled images
Kuadrilla taldeen barruko komunikazioari esker, nerabeek beren sentimenduak eta identitatea azter ditzakete, baita beren gizarte-trebetasunak garatu eta ebaluatu ere. Parekoen taldeek gizarte-trebetasunak garatzeko aukera ematen diete kideei, hala nola enpatia, partekatzea eta lidergoa. Nerabeek parekoen taldeak aukeratzen dituzte, beren baitan aurkitutako ezaugarrietan oinarrituta.   Harreman horiek erabiltzean, onargarriagoak bihurtzen dira nerabeak. Taldeko arau eta balioak nerabearen autokontzeptuan txertatzen dira. Komunikazio-trebetasun berriak garatzean eta bikoteei buruz gogoeta egitean, bai eta autoiritziak eta balioak ere, nerabe batek emozioak eta bestelako kezkak parteka eta adieraz ditzake, erretzazoaren edo iritziaren beldurrik gabe. Taldeak eragin positiboak izan ditzakete gizabanako batean, hala nola motibazio akademikoan eta lanean. Hala ere, bikoteek gizarte-garapena erraztu dezakete, baina hori ere zaildu dezakete. Bikoteek eragin negatiboak izan ditzakete, hala nola drogekin esperimentazioa sustatzea, edatea, bandalismoa eta bikoteen presioaren bidez lapurtzea.  giza taldearen presioarekiko suszeptibilitatea handitu egiten da nerabezaro goiztiarrean, 14 urte inguruko gailurretara iristen da eta, ondoren, murriztu egiten da.  Zailtasun psikologiko iraunkor askori lotuta dago, depresioari batez ere, eta baita gaitzespen sozialari ere. Horregatik, jazarpena jasaten duten nerabeek sarritan biktimizazio handiagoa eragiten duten arazoak garatzen dituzte.  Seguruenik, jazarritako nerabeak jazartzen eta jazartzen jarraituko dute etorkizunean.  Hala ere, harreman hori ez da hain egonkorra ziberjazarpen-kasuetan, nerabeen artean nahiko gai berria baita.

Erromantzea eta jarduera sexuala 

Harreman erromantikoek nagusitasuna handitzen dute nerabezaroan. 15 urterekin, nerabeen %53k harreman erromantikoa izan dute, eta gutxienez hilabete iraun du azken 18 hilabeteetan.  YouGov-ek 4. kanalerako 2008an egindako azterlan batean, inkesta egin zitzaien 14 eta 17 urte bitarteko haurren %20k erakutsi zuen 13 urterekin edo gutxiagorekin zutela lehen sexu-esperientzia Erresuma Batuan.  Estatu Batuetako 2002ko azterlan batek aurkitu zuenez, 15 eta 44 urte bitarteko pertsonek jakinarazi zuten lehenengo sexu-harremanaren batez besteko adina 17,0 zela gizonentzat eta 17.3 emakumeentzat.   Harremanen iraupen tipikoa ere handitu egiten da nerabezaroan. Epe luzeko harreman bat izateko probabilitatea etengabe handituz joateko arrazoiak hauek dira: heltze sexuala eta lotura erromantikoari eusteko behar diren gaitasun kognitiboen garapena  baina trebetasun horiek ez daude oso garatuta nerabezaroaren amaiera arte.   Epe luzeko harremanei esker, nerabeek kalitate handiko harremanak izateko behar dituzten gaitasunak bereganatzen dituzte   eta autoestimu-sentimenduak garatzen dituzte. Oro har, nerabeen arteko harreman afektibo positiboak onuragarriak izan daitezke epe luzera. Kalitate handiko harreman erromantikoak helduaroan konpromiso handiagoa izatearekin lotzen dira  eta positiboki lotzen dira autoestimuarekin, autokonfiantzarekin eta gaitasun sozialarekin  Adibidez, autokonfiantza positiboa duen nerabe bat arrakastatsuagoa dela uste da; esperientzia negatiboek, berriz, konfiantza txikia ekar dezakete bikote erromantikoetan. 

Ikertzaile batzuek orain ikasi nahi dute nola ikusten dituzten nerabeek beren harremanak eta sexualitatea; nerabearen sexualitateari lotutako arazoetan oinarritzen den ikerketa-ikuspegitik urrundu nahi dira. Lucia O'Sullivan unibertsitateko irakasleak eta haren lagunak ikusi zuten ez zegoela alde nabarmenik sexuen artean nerabeekin lotutako gertaeretan.  Nerabe gehienek esan zuten beren bikoteei musu eman zietela, haiekin eskua hartu zutela, beren burua bikotekidetzat hartzen zutela eta harreman batean zeudela esan zieten jendeari. Horrek esan nahi du harremanari buruzko pentsamendu pribatuak eta harremanaren aintzatespen publikoa garrantzitsuak izan zirela nerabeentzat. Sexu-gertaerak (sexu-ukitua, sexu-harremanak) ez ziren gertaera erromantikoak ( eskua emanda) eta gertaera sozialak (bikotekidearekin talde-ingurunean egotea) bezain ohikoak izan. Ikertzaileek diote emaitza horiek garrantzitsuak direla, emaitzak nerabeen alderdirik positiboenetan eta haien elkarreragin sozial eta erromantikoetan oinarritzen baitira, eta ez sexu-portaeran eta haren ondorioetan.

Nerabezaroa heldutasun sexualaren une bat da, eta interakzio sozialetan ere agertzen da. Nerabeek noizbehinkako sexu-harremanetan parte har dezakete (“hookups” esaten zaie askotan), baina sexu-esperientzia gehiena harreman erromantikoen barruan gertatzen da.  Nerabeek teknologiak eta sare sozialak erabil ditzakete harreman erromantikoak bilatzeko, hitzorduak probatzeko eta identitatea esploratzeko, leku segurua dela uste baitute. Sare sozialetako topaketa horietatik abiatuta, harreman berri bati ekin diezaiokezu. Besarkatzeak eta eskuak eusteak gogobetetasuna eta konpromisoa adierazten dute. Nerabe gazteen artean, sexu-jarduera "astuna", estimulazio genitalak markatua, indarkeria, depresioa eta harremanaren kalitate txarrarekin lotzen da maiz.   Efektu hori ez da egia nerabezaro berantiarreko sexu-jarduerarentzat, harreman erromantiko batean gertatzen baita.    Ikerketa batzuek iradokitzen dutenez, sexu-jarduera goiztiarraren kausa genetikoak ere delinkuentziarako arrisku-faktoreak dira, eta, beraz, bada talde bat arriskuan dagoela, bai sexu-jarduera goiztiarragatik, bai estutasun emozionalagatik.

Haiek baino zaharragoak diren bikote gizonezkoak dituzten neska nerabeek sexu-osasunean ondorio kaltegarriak izateko arrisku handiagoa dute beren kideek baino. Ikerketek iradokitzen dute bikotekidearen adin-aldea zenbat eta handiagoa izan, orduan eta indar gutxiago izaten dute neskek harremanetarako. Jokabide-esku-hartzeak, esate baterako, harreman-trebetasunak garatzea, jokabideak identifikatzeko, prebenitzeko eta kontrolatzeko jokabideei aurre egiteko onuragarriak izan daitezke. Preserbatiboaren erabilera sustatzeko, garrantzitsua da harremanen barruan erabakiak hartzeko ereduak identifikatzea eta emakume nerabeak harremanean duen boterea areagotzea.  Biztanleria gutxiengoetako emakume nerabeek are arrisku handiagoa dute bikotekideen indarkeria jasateko (IPV). Azken ikerketen aurkikuntzek iradokitzen dute hiriko emakume gazteen zati handi batek arrisku handia duela IPV mota anitzen biktima izateko. Hiri gutxiengoen artean depresioa diagnostikatzen duten profesionalek IPVren forma fisikoak zein ez-fisikoak ebaluatu beharko lituzkete, eta detekzio goiztiarrak esku-hartze eta arreta behar duten gazteak identifikatzen lagun dezake.   Helduen biktimen antzera, nerabeen biktimek ez dute tratu txarrak erraz azaltzen, eta IPVren intzidentziarekin zuzenean lotuta ez dauden arazoetarako arreta medikoa bilatu dezakete. Hori dela eta, baheketa tratamendu medikoaren ohiko zati bat izan behar da nerabeentzat, kexa nagusia edozein dela ere. Heldu askok nerabeen IPV kasuak baztertzen dituzte edo uste dute ez direla gertatzen adin txikitako harremanak "txakurkumeen maitasun" gisa ikusten direlako; hala ere, ezinbestekoa da helduek nerabeengan IPV serio hartzea, nahiz eta askotan politika atzean geratzen den. 

Gaur egungo gizartean, nerabeek ere arrisku batzuk dituzte sexualitatea aldatzen hasten den heinean. Horietako batzuk, hala nola larritasun emozionala (abusuaren edo esplotazioaren beldurra) eta sexu-transmisiozko infekzioak/gaixotasunak (STG/STG), GIB/HIESa barne, ez dira nahitaez nerabezaroari lotuak; beste batzuk, berriz, nerabezaroko haurdunaldia (antisorgailuak ez erabiltzeagatik edo gaizki erabiltzeagatik), gizarte-arazotzat hartzen dira Mendebaldeko gizarte gehienetan. Sexualki aktibo dauden lau nerabetik batek ITS bat hartuko du.  Estatu Batuetako nerabeek maiz "koito gabeko harremanak" aukeratzen dute sexu-jarduerarako, ITSen arriskua gutxitzen duela uste baitute, oker. Herrialde osoan, giza papilomaren herpeen eta birusen (VPH) diagnostiko gero eta handiagoak egiten dituzte medikuek, eta, orain, nerabeen %15i eragiten diela uste dute. 19 urteko neskatoek beste edozein adin taldek baino tasa handiagoak dituzte gonorrean. GIB kasu berri guztien laurdena 21 urtetik beherakoetan gertatzen da.  Multrinek bere artikuluan dioenez, Kaiser Family Foundation-en martxoko inkesta baten arabera, gurasoen %1ek nahi dute eskolek preserbatibo eta antisorgailuen erabilera beren seme-alabekin eztabaidatzea. Halaber, ikasleek ITSko probak egiteko gai izan behar dutela uste dute. Gainera, irakasleek gai horiek ikasleekin landu nahi dituzte. Hala ere, herrialde osoko sexu-hezkuntzako 10 irakasletik 9k uste dute ikasleei eskolan antisorgailuei buruz irakatsi behar zaiela, baina laurden batek baino gehiagok adierazi dute eskola-batzarren eta administratzaileen jarraibide esplizituak jasotzen dituztela hori ez egiteko. Margaret Mead antropologoaren arabera, nerabezaroan mendebaldeko gizartean dagoen asaldurak arrazoi kulturala du, eta ez fisikoa; esan zuten sexu-jarduera librea egiten duten emakume gazteek ez zutela nerabeen asaldura hori.

Kultura 

Nerabearen garapenaren zenbait ezaugarri errotuago daude kulturan giza biologian edo egitura kognitiboetaz gain. Kultura honela definitu da: "iraganetik jasotako jaraunspen sinbolikoa eta jokabidezkoa, komunitate-esparru bat ematen duena eta baloratzen dena". Kultura ikasia eta sozialki partekatua da, eta pertsona baten bizitzako alderdi guztiei eragiten die. Gizarte-erantzukizunak, sexu-adierazpena eta sinesmen-sistemaren garapena, adibidez, kulturaren arabera alda daitezkeen gauzak dira. Gainera, gazteen ezaugarri bereizgarriak, janzkera, musika eta komunikabideen beste erabilera batzuk, enplegua, artea, elikagai eta edarien aukerak, josteta eta hizkuntza barne, gazteen kultura dira. [191] Arrazoi horiengatik, kultura presentzia nagusi eta ahaltsua da nerabeen bizitzan; beraz, ezin ditugu guztiz ulertu gaurko nerabeak, haien kultura aztertu eta ulertu gabe. Arrazoi horiengatik, kultura presentzia nagusi eta ahaltsua da nerabeen bizitzan; beraz, ezin ditugu guztiz ulertu gaurko nerabeak, haien kultura aztertu eta ulertu gabe. ] ] Hala ere, "kultura" ez da nazioaren edo etniaren sinonimotzat hartu behar. Kultura asko daude edozein herrialde eta arraza-talde edo talde sozioekonomikotan. Gainera, etnozentrismoa saihesteko, ikertzaileek kontuz ibili behar dute, ez baitute definitu kulturak nerabezaroan duen eginkizuna, beren kultura-sinesmenen arabera. 

Britainia Handian, nerabeak lehen aldiz iritsi ziren harreta publikora Bigarren Mundu Gerran, gazteen delinkuentziaren beldur baitzirela.  1950ean, komunikabideek nerabeak rebelio generazional moduan izendatu zituzten. Politikoen eta adineko pertsonen artean sortutako paniko moral handi hori gurasoen eta seme-alaben arteko belaunaldien arteko lankidetzaren hazkundeak baztertu egin zituen. Langile-klaseko guraso askok, segurtasun ekonomiko berri batez gozatuz, gogotsu aprobetxatu zuten nerabeak bizitza abenturazaleez gozatzera bultzatzeko aukera.  Eskolek arbelezko oihan arriskutsu gisa erretratatu zuten, haur matxinatuen kontrolpean.  Nerabeen distortsio mediatikoek (aberatsegiak, promiskuo, delitugile eta kontrakulturalak) ez dituzte islatzen heldu gazte arrunten, bereziki emakume gazteen, benetako esperientziak.

Autonomia 
Nerabeek izaki autonomo gisa duten pertzepzio-maila asko aldatzen da kulturaren arabera, baita azaleratzen ari den autonomia hori adierazten duten portaeren arabera ere. Psikologoek hiru autonomia mota nagusi identifikatu dituzte: independentzia emozionala, jokabide-autonomia eta autonomia kognitiboa.   Nerabe batek beste batzuekin dituen harremanen arabera definitzen da emozio-autonomia, eta, askotan, helduekin eta ikaskideekin emozio-konexio helduagoak garatzea ere sartzen da. Jokabide-autonomiak nerabe batek bere portaera arautzeko, erabaki pertsonaletan jarduteko eta autogobernatzeko duen gaitasuna barne hartzen du. Kultura-desberdintasunak bereziki nabariak dira kategoria horretan, hitzorduei, parekoen gizarte-denborari eta denbora kudeatzeko erabakiei dagokienez.   Autonomia kognitiboak nerabe batek arrazoibide independenteko prozesuetan parte hartzeko, eta erabakiak hartzeko duen gaitasuna deskribatzen du, gizartearen baliozkatzearen mende gehiegi egon gabe. Nerabeen garapen kognitiboaren eragin konbergenteak, gizarte-harremanen hedapena, gero eta helduagoa den itxura, eta eskubide eta erantzukizun gehiago onartzeak areagotu egiten dituzte nerabeen autonomia-sentimenduak.  Autonomiaren garapen egokia osasun mental on batekin, autoestimu handiarekin, joera automotibatuekin, autokontzeptu positiboekin eta jokabide autoiniziatzaile eta erregulatzaileekin lotu da.   Gainera, ikusi da nerabeen osasun mentala hobea dela autonomiaren alorrean dituzten sentimenduak gurasoenekin bat datozenean.

Nerabeen ordutegia izeneko galdetegi bat erabili da, nerabeek autonomiarekin lotutako jokabideetan parte hartzeko gai izan behar direla uste duten adina neurtzeko.  Galdetegi hau nerabeen autonomiaren kultura-pertzepzioetan dauden desberdintasunak neurtzeko erabili da; adibidez, guraso eta nerabe zuriek asiar jatorrikoek baino autonomia handiagoa izaten dute.   Beraz, argi dago desberdintasun kulturalak daudela nerabeen autonomiaren pertzepzioetan, eta desberdintasun horiek eragina dutela nerabeen bizimodu eta garapenean. Saharaz hegoaldeko Afrikako gazteen artean, indibidualismoaren eta askatasunaren nozioak ez dira erabilgarriak nerabeen garapena ulertzeko. Aitzitik, haur eta nerabeen garapenaren Afrikako nozioak harremanezkoak eta elkarren mendekoak dira.

Gizarte-eginkizunak eta erantzukizunak 

Kultura jakin batean, nerabe baten bizimodua, bere gain hartzea espero den rolek eta ardurek osatzen dute. Nerabe batek familia-erantzukizunak partekatzea espero den neurria faktore erabakigarria da nerabearen arau-portaeran. Adibidez, zenbait kulturatako nerabeek etxeko lanetan eta arduretan nabarmen laguntzea espero da.  Etxeko lanak askotan autozaintzan eta familia zaintzeko lanetan banatzen dira. Hala ere, nerabeen etxeko erantzukizun espezifikoak desberdinak izan daitezke kulturaren, familia-motaren eta nerabearen adinaren arabera.   Ikerketa batzuek erakutsi dutenez, nerabeek lanean eta familia-ohituretan parte hartzeak eragin positiboa du besteenganako autoestimu-, zaintza- eta kezka-sentimenduen garapenean.

Etxeko lanak partekatzeaz gain, kultura batzuek espero dute nerabeek familiako finantza-erantzukizunak partekatzea. Familiaren ekonomia- eta finantza-hezkuntzako adituen arabera, nerabeek diru solidoak kudeatzeko trebetasunak garatzen dituzte, dirua aurrezteko eta gastatzeko praktiken bidez eta etorkizuneko helburu ekonomikoetarako plangintza aurreratuaren bidez. Finantza-erantzukizunen banaketan edo sorospenen horniduran familien arteko desberdintasunek gizarte-funtsaren eta familia barruko prozesuen hainbat inguruabar isla ditzakete, eta eragin handiagoa dute kultura-arauek eta -balioek, bai eta enpresa-sektoreak eta gizarte jakin bateko merkatu-ekonomiak ere. Adibidez, garapen-bidean dauden herrialde askotan ohikoa da haurrek eskolatze-urte gutxiago izatea, nerabezarora iristen direnean lanean has daitezen.  

Nerabezaroak lan-indarraren parte-hartzea markatzen du maiz, baina lan-indarraren nerabe-kopurua askoz txikiagoa da aurreko urteetan baino, goi-mailako hezkuntza formalaren irisgarritasunaren eta garrantziaren ondorioz.   Adibidez, 16 urteko Txinako gazteen erdiak 1980an ari ziren lanean, eta kohorte horretako laurdena baino gutxiago erabili zen 1990ean.  

Gainera, nerabeek lanean eta aisian ematen duten denbora asko aldatzen da kulturaren arabera, kultura-arau eta itxaropenen ondorioz, baita hainbat faktore sozioekonomikoren ondorioz ere. Estatu Batuetako nerabeek denbora gutxiago igarotzen dute eskolan edo lanean, eta denbora gehiago aisialdiko jardueretan —kirolak egitea, sozializatzea eta itxura zaintzea barne— beste herrialde batzuetako nerabeek baino.  Desberdintasun horiek eragina izan dezakete hezkuntzaren kultura-balioek eta nerabeek familian edo komunitatean hartzea espero den erantzukizun-kopuruak 

Beraz, nerabeen denboraren kudeaketa, finantza-funtzioak eta gizarte-erantzukizunak estu lotuta daude hezkuntza-sektorearekin eta nerabeentzako karrera garatzeko prozesuekin, bai eta kultura-arauekin eta gizarte-itxaropenekin ere. Era askotan, nerabeek beren rol eta erantzukizun sozialekin dituzten esperientziek zehazten dute helduen roletarako hasierako bidearen iraupena eta kalitatea

Sinesmen sistemaren garapena 
Nerabezaroaren ezaugarri dira, askotan, nerabe batek mundua ulertzeko duen modua aldatzea, bizitza-maila baterantz zentzuz bideratzea eta ideia berriak aktiboki bilatzea, eta ez helduaren autoritatearen onarpen ukaezina onartea.   Nerabe bat sineste sistema bakar bat garatzen hasten da, ingurune sozial, familiar eta kulturalekin duen elkarrekintzaren bidez.  Erlijio antolatua ez da nahitaez nerabe bakoitzaren bizi-esperientziaren parte, baina gazteek beren buruaz, inguruko munduaz eta sinetsi dezaketen edo ez dezakeen beste edozein goi-boterez sinesteko ardura izaten hasten dira.  Prozesu hori kultura-tradizioekin batera edo lagunduta joan ohi da. Ohitura horiek helduarorako trantsizio nabarmena ekarri nahi dute, zeremonia, erritu, baieztapen edo igarotze-erritu baten bidez.

Sexualitatea 
Kultura askok sexualitate helduarorako trantsizioa definitzen dute, nerabearen bizitzako gertaera biologiko edo sozial zehatzengatik. Adibidez, menarkia (eme baten lehen hilekoa), edo semenarkia (ar baten lehen eiakulazioa), kultura askoren sexu-definiziorako ohiko puntuak dira. Faktore biologikoez gain, nerabe baten sozializazio sexuala oso mende dago haren kulturak nerabearen sexu-jarduerarekiko jarrera murriztaile edo permisiboa hartzen badu. Estatu Batuetan, zehazki, nerabeek sexu-grinak bultzatzen dituzten "hormona furiosoak" dituztela esaten da. Sexu-desira horiek, orduan, dramatizatu egiten dira sexu nerabeari dagokionez, eta "arrisku gisa ikusten dira; helduen artean kezka handia sortzen duen iturri gisa".Normalizazio gutxi edo batere ez dago Estatu Batuetan sexua duten nerabeei dagokienez, eta horrek gatazkak sortzen ditu nerabeei sexu-hezkuntzari buruz irakasten zaienean. Etengabe eztabaidatzen da abstinentzian edo sexu-hezkuntza integralean oinarritutako sexu-hezkuntza eskoletan irakatsi behar den, irakasten dena permisiboa edo murriztailea izatea nahi den. Kultura murriztaileek argi eta garbi baztertzen dute nerabe ezkongabeen sexu-jarduera, edo nerabe batek igarotze-erritu formala izan arte. Kultura horiek sexu-jarduera murrizten saia daitezke, sexu jarduera gertatzen denean gizonak eta emakumeak bereizita, edo lotsa publikoaren eta zigor fisikoaren bidez.   Hain murriztaileak ez diren kulturetan, tolerantzia handiagoa dago nerabeen sexualitatearen adierazpenekiko edo eremu publiko eta pribatuetan gizonen eta emakumeen arteko elkarrekintzarekiko. Hain murriztaileak ez diren kulturek onartzen dituzte nerabearen sexualitatearen alderdi batzuk, eta, aldi berean, beste alderdi batzuk ez. Adibidez, kultura batzuek uste dute nerabeen sexu-jarduera onargarria dela, baina nerabeen haurdunaldia ez dago ondo ikusia. Beste kultura batzuk ez daude nerabeen sexu-jardueraren eta haurdunaldiaren aurka, ezkontzaren ondoren gertatzen badira.   Gizarte permisiboetan, nerabe ezkongabeen arteko sexu-portaera irekia onargarritzat hartzen da, eta batzuetan bultzatu ere egiten da.  Kultura bat murriztailea edo permisiboa den alde batera utzita, litekeena da desadostasuna egotea emakumeek eta gizonek sexualitatea adierazteko duten moduan. Kulturak aldatu egiten dira horren arabera: batzuetan legez inskribatuta dago, eta beste batzuetan, berriz, gizarte-konbentzioaren bidez] Lesbiana, gay, bisexual eta transexualek diskriminazio handia jasan behar dute  Kultura batek hartzen dituen sexu-jarrerek eragina izan dezakete nerabeen sinesmenetan, bizimoduetan eta gizarte-pertzepzioetan

Lege-gaiak, eskubideak eta pribilegioak

Gai orokorrak 

Nerabezaroa gizabanakoen eskubide eta pribilegioen gorakadak markatzen du maiz. Lege-eskubideetarako eta horiei dagozkien adinetarako kultura-aldaketa badago ere, kulturen artean koherentzia nabarmena dago. Gainera, 1989an Haurren Eskubideei buruzko Konbentzioa onartu zenetik (18 urtetik beherako haurrak), munduko ia herrialde guztiek (Estatu Batuek eta Hego Sudanek izan ezik) legez konpromisoa hartu dute adin guztietako gazteen aurkako jarrera bultzatzeko. Horren barruan sartzen dira haurrak kontrolik gabeko haurren lanetik, armadan izena ematetik, prostituziotik eta pornografiatik babestea.
Gizarte askotan, adin jakin batera iristen direnak (askotan 18 urte, baina aldatu egiten da) adin nagusitasunera iritsi direla jotzen da, eta legez beren ekintzen erantzule diren heldutzat hartzen dira.  Adingabeko batek helduentzako eskubideak lor ditzake, legezko emantzipazioaren bidez.

Mendebaldeko herrietako legezko lan adina 14 urtetik 16 urtera bitartekoa izaten da, ordu kopuruaren eta kontuan hartzen den lan motaren arabera. Herrialde askok eskola uzteko gutxieneko adina ere zehazten dute. Adin hori asko aldatzen da kulturaren arabera, eta 10-18 urte bitartekoa da. Horrek, gainera, erakusten du hezkuntza formala nola ikusten den mundu osoko kultura bakoitzean.

Herrialde demokratiko gehienetan, herritar batek 18 urterekin eman dezake botoa. Herrialde gutxi batzuetan, bozkatzeko adina 16 da (adibidez, Brasilen), eta une batean Uzbekistanen 25 izan zen.

Sexu-jarduerarako adostasun-adina asko aldatzen da jurisdikzioen artean (12-20 urte), baita pertsonei ezkontzeko adina ere.   Adinaren legea askotan ez dator bat bat-bateko autonomiarekin; legez heldutasunera iritsi diren nerabe askok beren arduradun edo gurasoen mende daude laguntza emozional eta finantzariorako. Hala ere, legezko pribilegio berriek gizarte-itxaropen aldakorrekin bat egiten dute, nerabe legal gehienentzat independentzia edo gizarte-erantzukizun handiagoko fasean aurrera egiteko.

Alkohola eta legez kanpoko drogen kontsumoa

Lehentazuna 
Laurogeita hamarreko hamarkadaren amaieratik 2000. urtearen erdialdera bitartean etengabe jaitsi eta 2010. urtearen hasieran neurrizko igoera izan ondoren, nerabeen artean legez kanpoko drogen kontsumoa gelditu egin da, gutxi gorabehera, AEBetan. Alkoholaz gain, marihuana da urte nerabeetan gehien kontsumitzen den droga. Drogen Abusuaren Institutu Nazionalak bildutako datuek erakusten dutenez, 2015 eta 2018 bitartean, azken urtean, 8. graduko ikasleen artean marihuanaren kontsumoa %11,8tik %10,5era jaitsi zela; 10. graduko ikasleen artean, erabilera %25,4tik %27,50era igo zela; eta 12. mailako ikasleen artean, erabilera pixka bat %34,9tik %35,9ra igo zela.  Gainera, 2010eko lehen urteetan MDMAren ospea handitu egin zela ikusi zen, baina erabilera egonkortu egin da, Estatu Batuetan azken urtean MDMA erabiltzen duten 12. graduko ikasleen % 2,2rekin  

Nerabeen artean substantzia-abusuak areagotzen laguntzen du errezetatutako sendagaien eskuragarritasuna handitzeak. Ikasleen jarrera- eta arreta-nahasteen diagnostikoak handitu egin dira, eta, ondorioz, Vicodin eta Adderall bezalako farmakoen kontsumoa, plazeragatik, lehentasunezko jarduera bihurtu da nerabeen artean: prestakuntza-ikasleen %9,9k adierazi du azken urtean medikamentu gehiegi hartu dituela.

Estatu Batuetan, nerabeen alkohol-kontsumoa handitu egin zen 2000. urtearen amaieran, eta gaur egun egonkor dago, neurrizko mailan. Estatu Batuetako 12 eta 18 urte bitarteko ikasleetatik, 8. graduko ikasleen %8,2k adierazi zuten gutxienez behin kontsumitu zutela azken hilabetean  AEBetako erdi eta goi mailako ikasleen artean tabakismoa askoz ere nabarmenagoa da. Hain zuzen, orain nerabe gehiagok erretzen dute marihuana kezko zigarrok baino, eta duela gutxi egindako azterketa batek %23,8 erakusten du, eta bigarren hezkuntzako ikasleen %43,6k.   Azken azterketek erakutsi dutenez, gizonezko gazte berantiarrek emakumezkoek baino zigarro gehiago erretzeko aukera handiagoa dute. Ikasleen artean tabakismoaren prebalentzian genero-ezberdintasun bat zegoela adierazi zuen. Ikerketaren aurkikuntzak erakusten du emakumeak baino gizon gehiago hasi zirela erretzen eskola primarioetan eta sekundarioetan zeudenean, eta emakume gehienak bigarren hezkuntzaren ondoren hasi zirela erretzen Hori marihuanari buruz gizartean eta politikan duela gutxi izan diren iritzi-aldaketei egotz dakieke; sendagaiak erabiltzeak eta legeztatzeak, esaterako, droga historikoki baino modu positiboagoan ikustea eragin dute, eta zigarretak, berriz, lerratu egiten dira, osasunari lotutako arriskuengatik

Drogen ohiturak oso modu adierazgarrian lotzen dira elkarren artean. Frogatu denez, maila jakin bateraino gutxienez edaten duten nerabeek zilegi ez diren drogekin esperimentatzeko hamasei aldiz probabilitate handiagoa izan dezakete

Eragin soziala 

Bikotekideek eta gizarte-arauek eragin handia dute nerabezaroaren hasierako jokabidearen norabidean. Izan ere, ikerketek esaten dutenez, drogei buruzko arau errealak baino nabarmenago, lagun eta lankideek legez kanpoko drogen erabilerari buruz duten pertzepzioa oso lotuta dago eskolan substantziak erabiltzeko dituzten ohiturekin, eta harreman horrek indarra hartzen du denborarekin.Alkoholaren eta marihuanaren kontsumoan gizarte-eraginek zuzenean funtzionatzen dute epe laburrean; aldiz, bigarren hezkuntzan zigarroak erretzeari buruzko bikoteen eta lagunen ohiturek eragin sakona dute bigarren hezkuntzako eskolan zigarroak erretzeko probabilitatean. Beharbada, ikaskideek eskola ertainean duten eraginaren eta bigarren hezkuntzako eskolako tabakismoaren arteko korrelazio handia zigarroen mendekotasun-izaeragatik azal daiteke, eta, horren ondorioz, ikasle asko ohitzen jarrai dezakete eskola ertainetik nerabezaroaren amaierara arte.

Faktore demografikoak 
Nerabezaroaren erdialdera edo amaierara arte, haurrek ez dute alde handirik izaten edateko arrazoietan. Gizonen eta emakumeen alkohol-kontsumoaren arrazoien arteko bereizketak 14 eta 15 urte bitartean sortzen dira; oro har, haurrek neskek baino argi sozialago batean ikusten dute alkohol-kontsumoa, eta, batez beste, alkohola maizago kontsumitzen dutela adierazten dute aurre egiteko mekanismo gisa. Azken efektu hori aldatu egiten dela dirudi nerabezaro berantiarrean eta helduaro goiztiarraren hasieran (20-21 urte); hala ere, joera hori izan arren, adinak atseginez edateko gogo handiagoa ekartzen du, eta ez haurrei aurre egiteko.

Kontsumo-ohiturek eta horiek eragiten dituzten arrazoiek, sarritan, gizabanako baten nortasunaren zenbait alderdi islatzen dituzte; hain zuzen, bost faktoreren nortasun-ereduaren lau dimentsiok kontsumo-motiboekin lotzen dituzte (denak "irekiera" izan ezik).  Alkoholaren kontsumoa hobetzeko arrazoi nagusiek estrabertsio-maila altuak eta gizabanakoen bilaketa-funtzioak islatzen dituzte; gozatzeko motibazio horrek, maiz, kontzientzia txikia adierazten du, eta inhibizio txikiagoa eta erasorako joera handiagoa adierazten ditu.  Bestalde, emozio-egoera negatiboei aurre egiteko edateak lotura estua du neurotizismo handiarekin eta agresibitate baxuarekin. Alkoholaren kontsumoa, emozioen kontrol negatiborako mekanismo gisa, beste portaera- eta emozio-nahaste askorekin lotzen da maiz, hala nola antsietatea, depresioa eta autoestimu baxua.

Ikerketak erakutsi du, oro har, uniformetasun handia dagoela kulturen artean, nerabeen alkohol-kontsumoaren arrazoietan. Badirudi konpromiso soziala eta gozamen pertsonala nahiko zeregin unibertsalak direla nerabeek ingurune kultural bereizien bidez edateko erabakian.  Argentinan, Hong Kongen eta Kanadan egindako inkesten arabera, nerabeek edaten dute gehien plazerarekin eta jolasarekin erlazionatzeko; Argentinako nerabeen %80k edaten eman zuen gozatzeko, eta %7k bakarrik edan zuen umore txarra hobetzeko. Kanadako nerabeen artean, erantzun nagusiak hauek izan ziren: "festa-giroan sartzea" %18; "gozatu egiten dudalako" %16; eta "edan" %10. Hong Kongen, parte hartu zuten emakumeek maizago eman zuten edaten gizarte-gozamenerako; gizonek, berriz, maizago eman zuten edaten alkoholaren ondorioak sentitzeko.

Komunikabideak

Gorputzaren irudia 
Ikerketa asko egin dira nerabeen gorputz-irudiaren adarkatze psikologikoei buruz. Nerabe modernoek aurreko belaunaldiek baino baliabide gehiago dituzte egunero. Hala, nerabe modernoak edertasun ideal eta sozial askoren eraginpean daude. Bere irudi edo itxurarekin desleial den pertsonaren kontzeptua "gorputzarekin pozik ez egotea" da. Nerabeen kasuan, gorputzarekin pozik ez egotea gorputz-masarekin, autoestimu baxuarekin eta osasun-prozeduretan izan daitezkeen ohiz kanpoko elikatze-ereduekin lotzen da maiz. Akademikoek nerabeen gorputzarekin pozik ez egoteari buruz eztabaidatzen jarraitzen dute.

Komunikabide ugaritasuna 
Azken hamarkadan komunikabideekiko esposizioa handitu egin denez, ordenagailuen, zelularren, estereoen eta telebisten erabilera ere handitu egin da, herri-kulturara iristeko. Estatu Batuetako ia etxe guztiek dute telebista bat, nerabeen etxe guztien hiru laurdenek baino gehiagok dute Interneterako sarbidea, eta Estatu Batuetako nerabeen %90ek baino gehiagok Internet erabiltzen dute noizean behin gutxienez. Nerabeek gailu horiek erabiltzen ematen duten denboraren ondorioz, erabat hedabideetan egoten dira. Azken hamarkadan, asko handitu da nerabeek ordenagailuan ematen duten denbora. Nerabeen artean gehien erabiltzen diren jarduerak hauek dira: bideo-jokoak (%78 nerabeak), posta elektronikoa (%73), berehalako mezuak (%68), sare sozialak (%65), albiste-iturriak (%63), musika (%59) eta bideoak (%57).

Eragin sozialak 
2000ko hamarkadan sare sozialak ugaritu ziren eta nerabeen proportzio handi batek erabiltzen zituen. 2012tik aurrera, 12-17 urte bitartekoen % 73k jakinarazi zuen gutxienez sare sozialen profil bat zuela;  Nerabeen bi herenek (% 68) egunero testu-mezuak bidali zituzten, erdiak (% 51) egunero sare sozialetako guneak bisitatzen zituen eta % 11k egunero gutxienez behin bidali edo jasotzen zituen txioak. Nerabeen heren batek (% 34) baino gehiagok bisitatu zuen bere sare sozialen gune nagusia egunean hainbat aldiz. Lau nerabetik bat (% 23) sare sozialen erabiltzaile "astunak" ziren, hau da, egunero gutxienez bi sare sozial mota erabiltzen zituzten.

Helduarorako igarotzea 

Nerabezaroa definitzeko modu zabal bat haurtzarotik helduarora igarotzea da. Hogan eta Astoneren arabera (1986), trantsizio horrek zenbait adierazle izan ditzake, hala nola eskola uztea, lanaldi osoko lanaren hasiera, jatorrizko etxea uztea, ezkontza eta aitatasuna . Zenbait herrialdetan, hala nola Estatu Batuetan, nerabezaroak ia hamarkada bat iraun dezake, baina beste batzuetan trantsizioak -zerema-forma- egun gutxi batzuk iraun dezake. 

Estatu Batuetan eta munduko beste kultura batzuetan aurki daitezkeen gizarte- eta erlijio-trantsizioko zeremonien adibide batzuk hauek dira: berrespena, Bar eta Bat Mitzvahs, bosturteko txikiak, hamasei gozokiak, kotilioiak eta hasiberrien dantzak. Beste herrialde batzuetan, hasierako zeremoniek garrantzi handia dute, helduarorako trantsizioa edo nerabezarorako sarrera markatzen baitute. Trantsizio horrekin batera, aldaketa fisiko nabarmenak gerta daitezke, hala nola arropa aldatzea, tatuajeak eta eskarifikazioa. Gainera, helduarorako trantsizioak generoaren arabera ere alda daitezke, eta erritu espezifikoak ohikoagoak izan daitezke gizonentzat edo emakumeentzat. Horrek agerian uzten du zenbateraino den nerabezaroa, hein batean behintzat, gizarte-eraikuntza bat; modu desberdinean hartzen du forma kultura-testuinguruaren arabera, eta gehiago ezar dezakete kultura-jarduerek edo trantsizioek aldaketa fisiko, kimiko edo biologiko unibertsalek baino.

Nerabeengan aldaketa positiboak sustatzea 
Beren bizitzei buruzko erabakiak hartzeko unean, drogazaletasunean, sexu-abusuan, lankideen presioan, indarkeriazko delituetan eta legez kanpoko bestelako jardueretan erortzeko arriskua dute gazteek. Developmental Actuion Science (DIS) garapen-zientzien eta esku-hartzearen literaturaren bat-egitea da. Elkarte horrek esku-hartzeak egiten ditu gazteen artean, bai komunitatearen beharrei laguntzen dietenak, bai psikologikoki babesik gabe dauden gazteei laguntzen diete; arrisku-portaeretan eta jokabide desegokietan jartzen du arreta, eta, aldi berean, autogarapen positiboa eta nerabeen autoestimua sustatzen ditu

Kritikotazuna 
Nerabezaroaren kontzeptua hainbat adituk kritikatu dute, hala nola Robert Epsteinek. Hark dio garun garatu gabea ez dela nerabeen istiluen arrazoi nagusia[. Batzuek nerabezaroaren kontzeptua kritikatu dute, fenomeno berri samarra delako gizarte modernoak sortutako gizateriaren historian,, eta oso kritiko izan dira AEBko gizartea. [Scientific American-en artikulu batean, Robert Epstein-ek eta Jennifer Ong-ek adierazi dute "Estatu Batuetako estiloko nerabeen asaldura ez dagoela mundu osoko 100 kultura baino gehiagotan, eta horrek iradokitzen du kaos hori ez dela biologikoki saihestezina". Bigarrenik, garuna bera aldatu egiten da esperientziei erantzunez, eta horrek zera planteatzen du: nerabeen garun-ezaugarriak nerabe-multzoaren kausa ote diren edo, hobeto esanda, bizitza-estiloaren eta esperientzien emaitza ote diren".David Moshmanek adierazi du nerabezaroari dagokionez garunaren ikerketa "ezinbestekoa dela irudi osoa lortzeko, baina ez duela behin betiko azalpenik ematen"

Nerabezaroaren kontzeptuaren beste kritikari batzuek garunaren hazkunde-erritmoan dauden desberdintasun indibidualak adierazten dituzte; izan ere, nerabe goiztiar batzuek (denak ez izan arren) oraindik garatu gabeko gorputzak dituzte, eta ondorio hau ateratzen dute: "helduak* nerabe guztiak* gehiegi orokortzea da". Pertsona horiek nozio hau bultzatzen dute: interkonektatuago dagoen garun batek bereizketa zehatzagoak egiten ditu (espezie desberdinetan baldintzatutako erreflexuen Pavlov-en konparazioak aipatuz), eta atalase ez-arbitrario bat dago, zeinetan bereizketak behar bezain zehatzak bihurtzen baitira a posteriori suposizioak zuzentzeko, azken batean komunikaziorako kanpoko suposizioen mende egon beharrean.

Erreferentziak

Ikus, gainera 
 Gaztaro
 Haurtzaro
 Helduaro
 Zahartzaro

Kanpo estekak 

Pubertaroa
Nerabezaroa
Pages with unreviewed translations