Bolbora

Bolbora nahasketa lehergarri bat da, batez ere su-armetako proiektiletarako eta su artifizialen helburu akustiko eta bisualetarako propultsatzaile bezala erabiltzen dena. Bolbora hitzak berariaz hauts beltza deritzonari egiten dio erreferentzia. Karbono, sufre eta potasio nitrato zenbait proportzioz osatuta dago, baina nitrozelulosa modernoen propultsatzaileen agerpenarekin, izendapen hau hauetara hedatu zen, kimikoki produktu desberdinak izan arren.

Bolbora ezagunena % 75 potasio nitratoa dauka, % 15 karbonoa eta % 10 sufrea  (ehunekoetan masa). Gaur egun, piroteknian eta antzinako armen proiektiletarako propultsatzaile bezala erabiltzen da. Ke gabeko hauts modernoak material energetikoetan oinarritzen dira, batez ere nitrozelulosa (monobasikoa) eta nitrozelulosa gehi nitroglizerina (bibasikoa). Hauts modernoen abantailak ke-maila baxua, arman errekuntza-produktuen gordailu-maila baxua eta haien homogeneotasuna dira. Emaitza koherentea bermatzen duena da, eta horrela tiroen zehaztasuna areagotzen du.

Historia 
Azterketa-korronte ezberdinen arteko adostasuna bolbora Txinan asmatu zela da, Ekialde Hurbilean banatu zen eta Ekialde Hurbileak Europan sartu zuen;  hala ere, ez dago adostasunik Txinako asmakizun militar honek Ekialde Hurbilean eta Europan bolboraren aurrerapen teknologikoetan nola eragin zuen.   Txinatik Asian zehar bolboraren banaketa hein handi batean mongoliarrei egozten zaie. Europako armadek kanotekin borrokatzen zuten lehen adibideetako bat 1241eko Mohiko gudua izan zen. Gudu honetan mongoliarrek bolbora erabili zuten bai su-armetan, bai granadetan.

Txina 
Bolbora Txinan asmatu zen taoistak hilezkortasunerako edabe bat sortzen saiatzen ari zirenean. Txinako indar militarrek bolbora bidezko armak (suziriak, mosketeak, kanoiak) eta lehergaiak (granadak eta bonba mota desberdinak) erabili zituzten mongoliarren aurka, iparraldeko mugan euren lurretan sartzen saiatzen zirenean. Mongolek Txina konkistatu eta Yuan dinastia sortu ondoren, Txinako teknologia militarra erabili zuten Japonia inbaditzeko saiakeran, non bolbora ere erabili zuten beren suziriak bultzatzeko.

Jatorri sendagarria 
Salpetroa txinatarrek I. mendea baino lehen ezagutzen zuten. to. C. eta medikuntza -konbinazio askotan salitrea eta sufrea erabiltzearen froga argia dago.  Txinako testu alkimikoa, 492. urtekoa d. C.-k, salitroa sugar morearekin erretzea aipatzen du, beste gatz ez-organikoetatik bereizteko modu praktiko eta fidagarri gisa erakutsiz, horrela alkimistei arazketa-teknikak ebaluatu eta alderatzeko aukera emanez. Salpetroen arazketari buruzko agiri zaharrenak 1200. urtea baino lehenagokoak dira d. c. 

Nahasketa horien su propietateei buruzko lehen aipamena Zhenyuan miaodao yaolüe-en pasartea da, IX. mendearen k. a testu taoista.   Algunos han calentado juntos sulfuro, rejalgar, y salitre con miel; se obtienen humo y llamas, quemando sus manos y sus caras, e incluso la casa entera en donde estaban trabajando se quemó.
 "Bolbora" hitza  en     , literalki "suzko sendagaia" esan nahi du.  Hala ere, izen hau nahasketa aurkitu zenetik mende gutxira baino ez zen erabili.  IX. mendean zehar d. C. Monje taoistek edo alkimista txinatar hilezkortasunaren elixirra bilatzen zuten ustekabean bolbora aurkitu zuten.

Erabilera militarra 
Txinatarrek denbora gutxi behar izan zuten bolbora gerran erabiltzeko eta hurrengo mendeetan su-arma ugari ekoitzi zituzten, besteak beste, jaurtugau metaliko bat erabiltzen duen su- arma modernoa asmatu aurretik jaurtagai lanzallamak, suziriak, bonbak eta lehorreko minak.  Mendearen amaieran datatutako esku-kanoi baten froga arkeologikoak aurkitu ziren Mantxurian  eta Japoniako kostaldean hondamendi batean bonba lehergailuak aurkitu dira, 1281eko datak, Japoniako mongolen inbasioetan  .

Tseng Kung-Liang-ek 1040-1044 bitartean idatzitako " Wu Ching Tsung Yao " ( Milizia Klasikoaren Funtsezkoak ) Txinako lana. d. C., petrokimikoak barne hartzen zituzten nahasketa ezberdinen erreferentzia entziklopedikoak eskaintzen ditu, baita eztia eta baratxuria ere. Suzirietarako eta su artifizialetarako sifoi printzipioa erabiltzen duten suzirietarako mekanismo moteleko eragingarri bat ere aipatzen da. Hala ere, liburu honetako nahasteen errezetek ez dute lehergailu bat sortzeko adina salitrerik, 50era mugatuta baitaude. % salpetroak efektu su-sari bat besterik ez du sortzen.  Lan hau Song dinastiako gorteko burokrata batek idatzi zuen, eta uste da lan honek gatazka armatuan izan duen berehalako eraginaren froga gutxi dagoela. XI.mendean Tanguten aurkako gerren kroniketan ez da bolbora erabiltzeari buruz. d. C., garai honetan Txina bake egoeran zegoela gainera. "Suzko lantzak" erabiltzearen lehen kronika De'an-en setioan dago 1132.

Ekialde Hurbila 

Musulmanek 1240-1280 artean lortu zuten bolboraren ezagutza, Hasan al-Rammah siriarrak arabieraz, bolbora-errezetak, salpetroa arazteko argibideak eta su-armeen deskribapenak idatzi zituenean. Bolbora Ekialde Hurbilera iritsi zen seguru asko Indiatik eta hau Txinatik. Al-Rammah-k bolbora deitzen zuen modutik dator, non salitroari "Txinako elurra" deitzen zion (      ), su artifizialak "Txinako loreak" gisa eta suziriak "Txinako geziak".  Persiarrek salitroari "Txinako gatza"      edo "Txinako gatzetako gatza" deitzen zioten (      ).  

Al-Hassanek 1260ko Ain Jaluteko guduan esan zuen mamelukoek "historiako lehen kanoietan" erabili zutela mongoliarren aurka bolbora-nahasketa bat, bolbora lehergarriaren osaera ia berdina zuena.  Esku-kanoiaren erabilerari buruz ezagutzen diren lehen froga dokumentalak, su-arma-motarik zaharrentzat jotzen direnak, XIV.  Al-Hassanek dio hauek jatorrizko zaharretan oinarrituta daudela eta mamelukoek 1260ko Ain Jaluteko guduan esku-kanoiak erabili zituztela jakinarazi dute  . Hasan al-Rammah-ek bolborarako 107 errezeta sartu zituen al-Furusiyyah wa al-Manasib al-Harbiyya lanean ( Zalduntza militarraren liburua eta gerrarako gailu asmagarriak) eta koheteentzako 22 errezeta, non errezeta horiek konposizioaren ia berdinak ziren. bolboraren konposizio modernoa.

Europa 
Txinan bolbora su artifizialak eta armak egiteko asmatu zen K.o IX. mendearen inguruan, nahiz eta guk ezagutzen ditugun su-armak ez zituzten asmatu. Bizantziarrek eta arabiarrek 1200 inguruan sartu zuten Europan. Bolbora Europan Ekialde Hurbiletik sartu zen ziurrenik. Europan bere fabrikazioari buruzko lehen erreferentzia Roger Baconen dokumentu batean aurkitzen da, Epistola de secretis operibus Artis et Naturae, et de nullitate Magiae (ca. 1250). Testu honetan irakurtzen dugu:

Berthold Schwarz monje alemaniarra zen, XIV. mendearen hasieran, jaurtigai bat bultzatzeko bolbora erabiltzen lehena, nahiz eta, dirudienez, garai hartan bertan erabili zuten arabiarrek Iberiar Penintsulan, Gaztelako Alfontso XI.a erregearen kroniketatik ondorioztatzen denez. Hurrengo paragrafoa, gaztelera modernora transkribatua eta egokitua, Alfontso XI.a erregeak Algecirasko setioari buruz egindako kronikari dagokio (1343), eta bolbora helburu militarrekin erabiltzearen idatzizko lehen erreferentzia da, nahiz eta zenbaitek dioten substantzia hori bera, arabiarrek ere, Niebla hiriaren (Huelva) defentsan erabilia zela Alfontso X.a Jakitunak setiatu zuenean, ia mende bat lehenago

   ..tiraban [los árabes] muchas pellas [bolas] de hierro que las lanzaban con truenos, de los que los cristianos sentían un gran espanto, ya que cualquier miembro del hombre que fuese alcanzado, era cercenado como si lo cortasen con un cuchillo; y como quisiera que el hombre cayera herido moría después, pues no había cirugía alguna que lo pudiera curar, por un lado porque venían [las pellas] ardiendo como fuego, y por otro, porque los polvos con que las lanzaban eran de tal naturaleza que cualquier llaga que hicieran suponía la muerte del hombre.

..et dieronle con una pella del trueno en el brazo, et cortarongelo, et murió luego otro día: et eso mismo acesció a los que del trueno eran feridos. Et aun la estoria va contando de los fechos de la hueste. 
 Datu zehatzak eta aurkitzaileen eta lehen erabiltzaileen identitateak edozein izanda ere, egia da bolbora Italian fabrikatu zela 1326an,  Ingalaterran 1334an eta 1340an, gaur egun Alemaniari dagozkion lurraldeetan, bazeudela ekoizteko instalazioak. hura. Gotorlekuetako harresiak ahultzeko bolbora erabiltzeko lehen saiakera Pisako ( Italia ) setioan egin zen 1403an. mendearen bigarren erdian, bolboragintza estatuaren monopolioa zen herrialde gehienetan. Ezagutzen den lehergai bakarra izan zen urre fulminantea deritzonaren aurkikuntzara arte, 1628an lehen aldiz erabilitako lehergailu indartsua Europako kontinentean gertatutako gerretan.

India 

Bolbora eta su-armak Indiara ekarri zituzten mongolen inbasioen bidez.  Seydi Ali Reis almirante otomandarrak metchlock su armen lehen bertsioak aurkeztu zituen, otomandarrek portugaldarren aurka Diuko setioan (1531) erabili zituztenak. Horren ostean, su-arma mota asko sartu ziren Tanjore, Dhaka, Bijaour eta Murshidabad -en. 

Mughal Inperioak masan ekoitzi zituen bere armadarako metchlock suzko armak. Mughal Inperioa banbuko suziriak garatu zituen lehena izan zen, batez ere zaporeek seinaleztatzeko eta erabiltzeko. Mughal enperadoreak britainiarrekin eta beste europarrekin talka egin zuen Gujarat probintzian, non europarrek salpetroa ateratzen zuten beren bolbora lortzeko XVII. 

1780. urtean britainiarrak Mysoreko sultanatoaren lurraldeak anexionatzen hasi ziren, Bigarren Anglo-Mysore Gerran . Britainiar batailoia garaitu zuten Gunturko guduan, Hyder Aliren indarrek, Mysoreko suziriak eta suziri artilleria modu eraginkorrean erabili baitzituzten britainiar tropen aurka. Teknologia hau napoleoniko gerran Europan kopiatu eta erabili zen.

Indonesia 
Froga dokumentalek eta arkeologikoek adierazten dute arabiar edo indiar merkatariek bolbora, mosketoiak eta kanoiak sartu zituztela Indonesian XIV.  Inbaditzaile portugaldarrek eta espainiarrek talka egin zuten su-arma horiekin eta, oro har, gainditu egin zuten.  Singhasari inperioak pistolak eta kanoiak zituen.  Javako jendeak brontzezko kanoiak zituen, Majapahit armadak zein piratek oso erabiliak.

Amerika 
Bolbora Ameriketan sartu zuten espainiar eta portugaldar konkistatzaileek azteken, maien, inken eta abarren aurka erabili zutenak. Mexikoko hainbat eskualdetan salitre eta sufre gordailuak erraz aurki zitezkeen, beraz, indar konkistatzaileek euren armek erabiltzen zuten bolbora berritu ahal izan zuten.

Suzko armak tokiko zibilizazioen porrota erabakitzeko faktore bat izan zirela uste da, hala ere, froga arkeologikoek eta dokumentazioek erakusten dute europarrek zeramatzaten su-armak ez zirela oraindik bezain eraginkorrak eta abantaila taktiko txikia zutela, ezta bertako biztanleengan izurik eragin ere. ustea da, bertako indarrak azkar ohitu baitziren erabilerara. Mosketeek eta kanoiek nola funtzionatzen zuten ere ikasi zuten, haiek kolpatuak izan ez daitezen.

Bolboran oinarritutako su-armak bertako biztanleek edo Europako espedizioek erabili zituzten, XV. mendetik XX. mende hasierara arteko talka eginez, bolbora eta su-armak Amerikako natiboei saltzen zitzaizkien  batez ere frantsesek eta portugesek, eragina ahuldu nahian. Europako arerioen artean (ingelesa eta gaztelania). mendearen amaieran Amerikako indar natiboen arteko liskarretan AEBetako indarren aurka . AEBentzat, su armek ez zuten onura estrategiko handirik ekarri, bertakoek Little Big Horn bezalako guduak irabazteko aukera eman zieten, non Lakotak, Cheyennes eta Arapahoek 7 garaitu zituzten. º Zalditeria Erregimentua . Bere porrota, neurri batean, Gatling pistolak erabiltzeari uko egiteari dagokio. 

Bolboran oinarritutako su-armek abantaila militar nabarmena izaten hasi ziren suzko arma errepikakorrak sartu ziren arte, XIX. mendearen amaieran garatu zirenak, amerikar natiboen aurkako gerra luzeen amaieran erabakigarri izan zirenak. Arma hau populazio horien aurka erabili zen batez ere AEBetan. UU., Mexiko  eta Argentina besteak beste.

Herrialde bakoitzak bere bolbora garatu zuen nahastearen proportzioak aldatuz, hurrengo taulan nazio ezberdinek hartutako proportzio batzuk adierazten dira. 1. taula

1. taula Bolboraren osagaien proportzioen taula, hura ekoitzi duten nazionalitatearen arabera.

Datu zientifikoak 
Kimikoki, ikatza eta sufrea erretzen dira oxidatzailea den potasio nitratoari esker, errekuntzarako oxigenoa ematen baitu. Sodio nitratoa erabil daiteke, baina higroskopikoa da (ingurunearen hezetasuna bere baitan kondentsatzen du). Iraganean erabili ohi den beste bolbora bat ere badago, potasio nitratoaren ordez potasio kloratoa (KClO 3 ) duena, piroteknian ohikoa zena, baina erabilera pixkanaka alde batera utzi zen tenperatura, marruskadura eta kolpeekiko sentikortasun handia zuelako. oxidatzaile egonkorragoa den potasio perkloratoaren alde. Sodio nitratoa erabiliz (Nitro de Chile), potasio nitratoa baino higroskopikoagoa izanik, kantitatea murriztea beharrezkoa da, sufre-dosia handitu behar den bitartean.

Dosi esperimental on bat, masaren ehunekotan, hau da:

- % 70 potasio nitratoa;

- ikatza %17;

- sufrea %13.

Ondoren, erreakzio hau jasoko duzu:

10 KNO 3 + 5 S + 2 C 7 H 3 O => 5 Na 2 O + 3 H 2 O + 5 SO 2 + 14 CO + 5 N 2

Errekuntza azkarra egiteko, 500 °C-tan egurraren pirolisiaren bidez sortutako ikatza erabiltzen da. Emaitza onenak Rhamnus Frangula, Solanum Mauritianum, etxeko aran, Salix Caprea edo Fraxinus americanako ikatzekin lortzen dira. Sufrea eta karbonoa 80 mikra baino txikiagoak diren partikulak hauts batera murriztu behar dira bola-errota batekin nahastu aurretik. Jarraian, sodio nitrato eta alkohol nahasketa bat gehitzen da eta gero irabiagailuan, edo nahasgailu batean, dena nahasten da, oso nahasketa homogeneoa lortzeko. Azkenik, nahasketa tenperatura baxuan lehortzen da eta astiro-astiro hautsera murrizten da izurria erabiliz. Beraz, flash baten moduan erretzen den hauts beltz bat lortzen duzu.

Potasio kloratoa ez da higroskopikoa eta potasio nitratoa baino hobeto funtzionatzen du, baina karbonoarekin eta sufrearekin batera errekuntza askoz azkarragoa da, ia lehergarria da; horregatik erabiltzen da piroteknian. Osagai bakoitzaren kantitateak hauek dira: % 50 KClO 3, % 35 karbonoa eta % 15 sufrea. Sufreak errekuntzan laguntzen du, izan ere, erretzean, sufre dioxidoa eta trioxidoa, SO 2 eta SO 3, sortzen baititu, eta errekuntzatik ez, hezetasunetik datozen ur-molekularekin elkartzean, azido sulfurikoa sortzen dute ( H 2 SO 4 ) . ) eta sulfurosoak (H 2 SO 3 ), potasio kloratoarekin bortizki erreakzionatzen dutenak, oso azkar deskonposatzea eraginez.

Goian azaldutako helburuetarako oraindik ere bolbora mota hau aurki daitekeen arren, nitrozelulosa edo kerik gabeko bolborak lekuz aldatu zuen XIX.mendeko azken hamarkadan, guztiz ordezkatuz, bestearekiko zituen abantaila nabarmenengatik.

Bolbora deflagrazioa 

Fenomeno hau berehala gertatzen dela badirudi ere, frogatuta dago modu progresiboan eta denbora gutxi-asko luzea erabiliz egiaztatzen dela, beharrezkoa dena, ez bakarrik piztea bolbora-masa osora zabaltzeko. karga bat osatzen du, baina baita ale bakoitzaren errekuntza osoarena ere. Denbora jakin batean erretako bolbora-kopurua kalkulatzeko, hortik sortutako gasak kenduta, kontuan hartu behar da abiadura handiagoa edo txikiagoa, hau da, deflagrazioa osatzen duten bi fenomenoetako bakoitzaren abiadura, kontuan izan behar da. hauexek dira: hantura eta errekuntza, hanturaz ulertuz beroaren hedapena karga osoan zehar, gasen hedapen-indarren eraginez, lehen momentutik sortzen diren tenperatura altuan, eta errekuntzaz duten konbinazioak. ale bakoitzaren edo zama osatzen duten guztien elementuen artean lekua. 

Burdina burdinaren, burdina letoiaren eta letoiaren gainean egindako kolpearen ondorioz hantura sor daiteke, ez da hain erraza kobrearen gainean burdina eta kobrearen gainean kolpatuz; Brontzea kobrearen gainean, burdina marmolaren gainean, kuartzoa kuartzoaren gainean, beruna beruna, beruna egurraren gainean ekoizten da, oso gutxitan kobrearen bidez egurraren gainean eta inoiz ez egurraren bidez, talkaren artean paper orri bat tartekatzea dela kontuan hartuta. gorputzak, hanturaren alde egiten du. Bolboraren piztea ere tenperatura igoeraren ondorioz sortzen da. Horsley-k egiaztatutako Pioberten esperientzien arabera, horretarako beharrezkoa da tenperatura 300°-tik 315°-ra iristea eta Leygue eta Champion-en arabera, 283° nahikoa da bolbora ehizatzeko eta 293° gerrarako. Tenperatura pixkanaka igotzen denean, sufrea urtu egiten da 300°-ra iritsi baino lehen, aleak elkartuz ore bat osatuz: tenperaturak gora egiten jarraitzen badu, sufrea lurrundu eta karbonoa partzialki arrastaka dezake, bolbora lehertu gabe deskonposatzea eraginez, betiere. lehenengoaren irakite-tenperatura ez dela iristen. Bolboraren pizte-tenperatura zehazteko, Leygue-k eta Champion-ek bere muturretan berotzen zuten kobre-barra erabili zuten, bero-iturria pantaila baten bidez isolatuz, erradiazioa saihesteko: bakoitzetik urrun zeuden barrako puntu ezberdinetan ikusi zuten tenperatura. beste batzuk magnitude finkoa, horretarako barrunbe irekietan jarritako eta olioz betetako termometroak erabiltzen zituzten. Termometroetan markatutako tenperatura konstante mantentzen zenean, esperimentua jasandako bolbora barraren mutur hotzenean jartzen zuten, beste muturrera hurbilduz hantura edo deskonposizioa gertatu arte. 

Adierazitako zifrak ez dira zehatztzat hartu behar, hala ere bolboraren pizte-tenperatura adierazten dutela beti; hainbat bolbora motak kulunkatzen duten puntu bat markatzeko baino ez dute balio. Horietan nabaritzen den dibergentzia osagaien birrintze-egoerari egotzi behar zaio batez ere, hanturarako beharrezkoa den tenperatura zenbat eta perfektuagoa den handiagoa izanik. 

Hanturatutako gorputzen kontaktua ere bolbora pizteko arrazoia da, kasu honetan beharrezkoa da tenperatura oso altua izatea, ikusita su batek segundo batzuk eman ditzakeela bolbora ukitzen halako fenomenorik gertatu gabe. 

Bolbora pizteko modurik onena eta seguruena sututako gorputzen kontaktua da. 

Hainbat arrazoi daude hantura faboratu edo atzeratu dezaketenak. Bolbora bustita dagoenean, moteldu egiten da, hau da, ura lurruntzeko bero galeraren ondorioz, eta gerta daiteke hezetasuna handia bada, eztanda egitea eta errekuntza motela baino ez izatea: bolbora angeluarrak gehiago dira. borobilak baino erraz sukoiak eta gehiago urdinduak ez direnak direnak baino. 

Bolboraren deflagrazioaren adibide argiago bat su-armatik bala baten tiroa da.

Tiratzailearen eskuetan bolbora identifikatzeko metodoak 

Jaurtitzailearen eskuetan bolbora-hondarra zehazteko hainbat metodo daude, difenilamina baino eraginkorragoak diren erreaktiboak erabiltzen dituztenak, baina negatibo faltsuen arazoak konpondu ezin dituztenak, tiroak jaurtitzailearen eskuetan hauts hondakinik uzten duen edo ez dutenaren araberakoak baitira beti. Egiten dena da bolboraren beste osagai batzuk erabiltzea positiboa lortzeko, ingurunean hain hedatuta dauden elementuak ez diren elementuak, zeinek ziurtasun osoz erabaki dezaketen tiroa benetan gertatu dela, hori positibo faltsu bat izango litzatekeelako. Bolbora, oro har, eta ez bere osagai batzuk, edozein metodo kimiko edo fisikotan bezala, zein den zehaztu dezakeen metodoa oraindik ez da ezagutzen. 

Maloney metodoa bolbora, brusina, hau da, dimetoxistrichnina osagaiak zehazteko erabiltzen da difenilamina baino eraginkorragoa den medio sulfuriko batean. 

Era berean, beste elementu batzuetan bolbora-hondakinen existentzia zehazteko balio duten metodoak erabiltzen dira, hala nola arropa, azala sarrera zuloetan (tatuajak edo/eta erretzea), edo su-arma-proyectil baten eragina dagoen beste elementu batzuetan. Distantzia laburrean sua. 

Ekorketa-mikroskopio elektronikoarekin egiten dena oso metodo modernoa da, aztertu beharreko euskarrian dauden elementu kimikoak aztertzen dituena, kantitatea eta kalitatea aldi berean emanez, hau da, zein elementu kimiko dituen eta nola. asko. Metodo komenigarria da, zeinarekin ateratako hondarrak adierazitako elementuekin azter daitezke, edo aztertu nahi den eremuko azal zatia. Argitu behar dugu aurreko metodoak baino askoz zehatzagoa den arren, bolboraren osagai batzuk ere aztertzen dituela, baina ez bolbora bere osotasunean. Gaiaren interesgarriena da jakin badakigu zein diren aztertu nahi dugun bolboraren osagaiak, zehatzago jakin dezakegula bolbora den eta zein marka den. 

Su-arma batekin kontaktu soilak hondarrak uzten ditu eskuetan, laborategiko analisi metodoekin detekta daitezkeenak. Emaitza positiboek ez dute baldintzarik gabe adierazten pertsona batek su-arma bat tiro egin duenik. 

Laborategietan erabilitako materialen hondakin metalikoen kutsadura-kontrolak hainbat entsegu bidez prozesatu dira, eta material jakin batzuetan, hala nola, ura, azido nitrikoa, plastikozko ontzia, beira eta abar, lagungarri izan daitezkeela egiaztatuz. positibo faltsu bat eman, laborategietakoa ez den kutsadura sustatzen duten iturrien etengabeko kontrola ere mantendu behar da). 

Bolboraren arrastoen identifikazioa hiru ikerketa motaren bidez egin daiteke:

Kimika, Elektronika eta Mikroskopia

 Determinazio kimikoa. Brucine erreakzioa: disoluzioa erabiltzeko unean prestatzen da: 1 cm azido sulfuriko puru (H 2 SO 4 ) eta brucine disoluzio tanta batzuk (C 23 H 26 N 2 O 4 ) ehuneko 1ean, ustezko materialaren aurka., kolore gorria edo laranja emango du kasu positiboan.
 Wallenstein eta Kober-en erreakzioak (1911) Guthman-en erreaktiboa erabiltzen du, hau da, difenilamina sulfatoaren (C 12 H 11 N) disoluzio bat ehuneko batean edo bitan, azido sulfuriko kontzentratuarekin, zeinak, positiboa bada, kolore urdin iluna zehazten duena. nitritoen edo nitratoen presentzia.
 Korbozolaren edo difenilaminaren erreakzioa (C 12 H 11 N): jarri botila batean 1 edo 2 gramo defenilamina eta 50 cm ur destilatu. Ondo nahasten da eta gero 50 cm azido sulfuriko kontzentratua gehitzen dira poliki-poliki. Erreaktibo horren tanta batzuk eta erreaktibo horren tanta bat eta aztertu beharreko disoluzioaren tanta bat saiakuntza-hodi batean sartzen badira, orduan azido sulfuriko kontzentratuaren zentimetro kubiko batek kolore berdea emango du, nitritoak eta nitratoak badaude.
 Kunkel-Wetzel erreakzioa. Nahi den tokian odola dagoenean aplika daitekeen metodoa da bolbora deflagrazioaren arrastoak badaude, eskuetan edo zuzenean suzko jaurtigai baten sarrera zuloan, biktimaren gorputzean: hiru iragazi bat. taninoaren ehuneko ur-disoluzioa erabiltzen da. Odola kutsatuta ez badago, kolore marroi iluna sortzen da; hala ere, karboxihemoglobina aztarnak badaude, bolboraren eztandaren produktua, kolore gorri distiratsua nabaritzen da.
 Friesen erreakzioa. Nitritoen agerraldia egiteko xedea: 0,50 zentigramo azido sulfaniliko (C 6 H 7 NO 3 S) 150 zentimetro kubiko azido azetikotan (CH 3 COOH) hamarrenera (a disoluzioa) disolbatzen dira; 10 zentigramo anaftilamina solido egosten dira 20 zentimetro kubiko uretan; Kolorerik gabeko disoluzioa bereizten da kolore urdin-morea duen hondakinetik, eta 150 zentimetro kubiko azido azetiko gehitzen zaizkio hamargarrenari (b disoluzioa). Erabiltzeko unean, a disoluzio kopuru txiki bat gehitzen zaio ikertu nahi den likidoari, 70-80°-tan berotzen. Eta gero b disoluzio kantitate bat gehitzen da. Nahikoa da soluzioak nitrato milaren bat edukitzea minutu batean kolore gorrixka ager dadin.
 Peccini eta Debasys-en erreakzioa: sulfato ferrosoa (FeSO 4) erabiltzen du medio sulfuriko batean. Aztertu beharreko disoluzioan produktu nitratuak daudenean, kolore arrosa bat agertzen da.
 Azido sulfanilikoaren (C 6 H 7 NO 3 S) eta azido alfa-naftol-amiko-acetikoaren erreakzioa; o FBI erreakzioa: desentsibilizatutako argazki-papera film sentikorra kenduz erabiltzen da, gelatina-geruza bakarrik utziz. Papera azido sulfanilikoaren ehuneko erdiko disoluzioarekin tratatzen da ur destilatuan eta lehortzen da. Paper berean jardun ondoren metil alkohol alfanaftolamina ehuneko erdi irtenbidea eta berriro lehortzeko. Ondoren, ehun susmagarria horrela tratatutako paperaren aurka aplikatzen da. Bolboraren nitritoak paperera pasatzen dira oihalaren gainean sakatuz ur destilatuan azido azetikoaren % 25eko soluzio batekin hezetutako plantxa bero batekin.
 Xurgapen atomikoaren espektrofotometria, bario eta antimonio kantitateak identifikatzea eta kuantifikatzea ahalbidetzen duena, probabilitate handikoa da. Richard Safersteinen hitzekin; “Susmagarriaren eskuetan bario eta antimonio maila altua erakustea, pertsonak erabilitako arma tiro egin zuela edo eskuetan zuela uste sendoa da.
 X izpien analizatzaile bati akoplatutako ekorketa-mikroskopia elektronikoa ziurtasuna dela estimatzen da, tiro-hondarra bere morfologiaren eta konposizioaren arabera identifikatzen baitu.

Erreferentziak

Ikus, gainera 
 Bolborategi

Kanpo estekak 

Nahasketa kimikoak
Txinako asmakizunak
Lehergailuak