SIM txartel

SIM txartela (Subscriber Identity Module card: "Abonatuaren Identifikazio-txartel" edota "Harpidedunaren Identifikazio-txartel") txartel adimendun desmuntagarri bat da, telefono mugikorretan eta HSPA edo LTE modemetan erabiltzen dena. SIM txartelek modu seguruan biltegiratzen dute sarean identifikatzeko erabiltzen den harpidedunaren zerbitzu-gakoa; horrela, bezeroaren harpidetza terminal batetik bestera aldatu ahal izango da, soilik txartela aldatuz.

SIM txartela nahitaez erabili behar da GSM sareetan. UMTS sareetan duen baliokidea USIM edo UICC deitzen da (Universal Integrated Circuit Card akronimoa, Zirkuitu Integratuko Txartel Unibertsala), eta ezagunagoa da RUIM (Removable User Identify Module, 'Erabiltzaile-identitate desmuntagarriko modulua') CDMA telefonoetan.

Historia 
SIM txartela txartel adimendun mota bat da, siliziozko zirkuitu integratuko txipa (IC) oinarri duena. Plastikozko txartel batean siliziozko IC txip bat sartzeko ideia 1960ko hamarkadaren amaieran sortu zen. Ordutik, txartel adimendunek Mos zirkuitu integratuko txipak erabili dituzte, Mos memoria-teknologiekin batera, flash eta eeprom memoria gisa (irakurketa programagarria eta elektrikoki ezabagarria soilik duen memoria).

SIM hasieran European Telecommunications Standards Institute erakundeak zehaztu zuen TS 11.11 zenbakiko zehaztapenean. Espezifikazio honek IMSaren portaera fisiko eta logikoa deskribatzen du. UMTSren garapenarekin, espezifikazio-lana 3GPPra transferitu zen partzialki. 3GPP, orain, ondoren SIM (TS 51.011) eta USIM (TS 31.102) eta ETSI aplikazioak garatzeaz arduratzen da, ondoren UICC txartel fisikoa garatzeko.

Lehen SIM txartela 1991n garatu zuen Giesecke & Devrient Municheko txartel adimendunen fabrikatzaileak, eta lehen 300 SIM txartelak saldu zizkion Radiolinja Finlandiako haririk gabeko sareko operadoreari.

Gaur egun, SIM txartelak nonahikoak dira, eta horri esker, 7 mila milioi gailu baino gehiago konektatzen dira mundu osoko sare zelularretara. ICMA Txartel Fabrikatzaileen Nazioarteko Elkartearen arabera, 2016an 5.400 milioi SIM txartel fabrikatu ziren mundu osoan, eta horrek 6.5 mila milioi dolar baino gehiago sortu zituen SIM txartelen hornitzaile tradizionalen diru-sarreretan. Aurreikuspenen arabera, IoT eta 5G sare zelularren gorakadak SIM txartelen fabrikatzaileentzako merkatu bideragarriaren hazkundea bultzatuko du 2020rako 20 mila milioi gailu zelular baino gehiagora. GSMAren SIM integratua (eSIM) eta SIM urrunetik hornitzea (RSP) sartzeak SIM txartelaren ekosistema tradizionala eten dezake, SIM txartel "digitalen" eta sare mugikorren operadoreentzako balio erantsiko beste zerbitzu batzuen horniduran espezializatutako jokalari berriak sartuz.

Diseinua 
SIM txarteletarako hiru tentsio operatibo daude: 5 V, 3 V eta 1.8 V (ISO/IEC 7816-3 a, B eta C klaseak, hurrenez hurren). 1998a baino lehen jaurtitako SIM txartel gehienen funtzionamendu-tentsioa 5 V izan zen. Ondoren ekoitzitako SIM txartelak 3 V eta 5 V txartelekin bateragarriak dira. Txartel modernoek 5 V, 3 V eta 1.8 V onartzen dituzte.

SIM txartel modernoek aplikazioak harpidedunak SIM erabiltzen duenean kargatzea ahalbidetzen dute. Aplikazio horiek telefonoarekin edo zerbitzari batekin komunikatzen dira SIM Application Toolkit erabiliz, hasiera batean 3GPPk TS 11.14an zehaztu zuena. (ETSI espezifikazio berdina dago, zenbaki desberdinekin). ETSIk eta 3 GPP-k SIM espezifikazioak mantentzen dituzte. Hauek dira zehaztapen nagusiak: ETSI TS 102 223 (txartel adimendunetarako tresnen kita), ETSI TS 102 241 (API), ETSI TS 102 588 (aplikazioaren inbokazioa) eta ETSI TS 131 111 (SIM-me gusta gehiagorako tresnen kita). SIM tresnen kitaren aplikazioak, hasiera batean, jatorrizko kodean idatzi ziren patentatutako APIak erabiliz. Aplikazioen elkarreragingarritasuna lortzeko, ETSIk Java Card aukeratu zuen. GlobalPlatform izeneko enpresa anitzeko lankidetza batek txartelen luzapen batzuk definitzen ditu, API eta ezaugarri gehigarriekin, segurtasun kriptografiko handiagoa eta RFID kontakturik gabeko erabilera agregatu gisa.

Datuak 
SIM txartelek sarean harpidedunak autentifikatzeko eta identifikatzeko erabiltzen den sareari buruzko informazio espezifikoa gordetzen dute. Garrantzitsuenak ICCID, IMSI, autentifikazio-gakoa (Ki), tokiko eremuaren nortasuna (Lai) eta operadorearen larrialdi-zenbaki espezifikoa dira. SIMek operadorearen beste datu espezifiko batzuk ere gordetzen ditu, hala nola SMSC zenbakia (mezu laburren zerbitzu-zentroa), zerbitzu-hornitzailearen izena (SPN), zerbitzuaren markazio-zenbakiak (SDN), karga-aholkularitzako parametroak eta balio erantsiko zerbitzu-aplikazioak.

SIM txartelak hainbat datu-gaitasunetan etor daitezke, 8 Kb eta gutxienez 256 Kb artean. Guztiek gehienez 250 kontaktu gorde ditzakete SIMen, baina 32 KBk sare mugikorreko 33 koderentzat (MNC) edo sare identifikatzaileentzat lekua badute ere, 64 Kb-ko bertsioak 80 MNCrentzat du lekua. Sare-operadoreek datuak sare hobetsietan biltegiratzeko erabiltzen dute, batez ere SIM ez dagoenean etxeko sarean, ibiltaritzan baizik. SIM txartela eman zuen sareko operadoreak hori erabil dezake telefono bat sare hobetsi batera konektatzeko, hornitzailearentzat merkeagoa izan dadin, sareko operadoreari telefonoak lehenengo "ikusi" baino ordaindu behar izan beharrean. Horrek ez du esan nahi SIM txartela duen telefono bat gehienez 33 edo 80 saretara konektatu daitekeenik, baizik eta SIM txartelaren igorleak sare gogokoenen kopuru horretara arte bakarrik zehatz dezakeela. SIM bat sare hobetsi horietatik kanpo badago, erabili erabilgarri dagoen lehen sarea edo onena.

SIM bakoitza zirkuitu integratuko txartelaren (ICCID) identifikatzailearen bidez identifikatzen da nazioartean. ICCID SIM txartel errealaren identifikatzailea da, hau da, SIM txiperako identifikatzailea. Gaur egun, ICCID zenbakiak eSIM profilak identifikatzeko ere erabiltzen dira, eta ez SIM txartel fisikoak bakarrik. ICCID txartelak SIM txarteletan biltegiratzen dira, eta SIM txartelaren gorputzean ere grabatzen edo inprimatzen dira, pertsonalizazioa izeneko prozesu batean. ICCID kontu-zenbaki nagusi gisa definitzen du UIT-T E.118 gomendioak. Diseinua ISO/IEC 7812 delakoan oinarritzen da. E.118ren arabera, zenbakiak 22 digitu izan ditzake, Luhn-en algoritmoa erabiliz kalkulatutako egiaztapen-digitu bakarra barne. Hala ere, GSMren 1. faseak ICCIDen luzera datu-eremu opako gisa definitu zuen, 10 zortziko (20 digitu) luzerakoa, zeinaren egitura espezifikoa baita sare mugikorreko operadore batentzat.

Zenbakiak azpiatal hauek ditu:

Gehienez zazpi digitu:

 Industriaren identifikatzaile nagusia (MII), 2 digitu finko, 89 telekomunikazio-helburuetarako.
 Herrialde-kodea, 2 edo 3 digitu, UIT-T E.164 gomendioan definitzen den bezala.
 NANP herrialdeek, Kanadaz gain, 01 erabiltzen dute, hau da, +1 dei komunaren kodearen aurretik zero jarrita.
 Kanada USA 302
 Errusiak 701 erabiltzen ditu, hau da, +7 dei kodeari 01 gehitu.
 Kazakhstanek 997 erabiltzen du, baina +7 dei kodea Errusiarekin partekatzen du
 Igorlearen identifikatzailea, 1. 4 digitu.
 Askotan, sare mugikorraren kodearen berdina da.

Banakako kontua identifikatzea 
Banakako kontuaren identifikazio-zenbakia. Bere luzera aldakorra da, baina IIn baten azpiko zenbaki bakoitzak luzera bera du.Sarritan, harpidetza mugikorreko identifikazio-zenbakiaren (MSIN) berdina.

Kia 128 biteko balio bat da, GSM sare mugikor batean SIMak autentifikatzeko erabiltzen dena (USIM sarerako, oraindik Ki behar du, baina beste parametro batzuk ere behar dira). SIM bakoitzak operadoreak pertsonalizatzeko prozesuan esleitutako Ki bakarra du. Kia datu-base batean ere biltegiratzen da (autentifikazio-zentroa edo IKA izenekoa), operadorearen sarean.SIM txartela norbaitek txartel adimendunaren interfazearen bidez Kia lor ez dezan diseinatuta dago. Aldiz, SIM txartelak funtzio bat ematen du, Algoritmo GSM exekutatzea, telefonoak SIM txartelera datuak pasatzeko erabiltzen duena, Ki-rekin sinatzeko. Horren ondorioz, diseinuagatik, SIM txartela nahitaez erabili behar da, baldin eta kia SIM txarteletik atera ezin bada edo operadorea kia jakinarazteko prest ez badago. Praktikan, Ki-ren SRES_2 kalkulatzeko GSM algoritmo kriptografikoak (ikus 4. urratsa, beherago) zenbait ahulezia ditu, SIM txartel batetik Ki-a ateratzea eta SIM txartel bikoiztua sortzea ahalbidetu dezaketenak.

Kokapen-eremuaren identitatea 
SIMak sarearen egoerari buruzko informazioa biltegiratzen du, kokapen-eremuaren nortasunetik (Lai) jasotzen dena. Operadore-sareak kokapen-eremuetan banatzen dira, eta bakoitzak Lai zenbaki bakarra du. Gailua lekuz aldatzen denean, Lai berria IMSn biltegiratzen du eta operadorearen sarera bidaltzen du bere kokapen berriarekin. Gailuak energia-ziklo bat badu, IMStik datuak hartu eta aurreko Lai bilatuko du.

SMS mezuak eta kontaktuak 
SIM txartel gehienek SMS mezu eta telefono-gidaren kontaktu kopuru bat gordetzen dute. "Izena eta zenbakia" duten pare sinpleetan biltegiratzen ditu kontaktuak. Telefono-zenbaki eta telefono-zenbaki gehigarri ugari dituzten sarrerak normalean ez dira SIM txartelean biltegiratzen. Erabiltzaile bat sarrera horiek SIM batera kopiatzen saiatzen denean, telefonoaren softwareak sarrera askotan banatzen ditu, telefono-zenbaki bat ez den informazioa baztertuta. Gordetako kontaktu eta mezu kopurua SIMaren araberakoa da; lehen modeloek bost mezu eta 20 kontaktu baino ez zituzten gordetzen, eta SIM txartel modernoek 250 kontaktu baino gehiago gorde ditzakete.

SIM motak 
SIM txartelak txikiagoak izan dira urteetan zehar; funtzionaltasuna formatuarekiko independentea da. Tamaina osoko SIMa mini-SIM, micro-SIM eta nano-SIM sistemek jarraitu zuten. SIM txartelak ere gailuetan integratzeko diseinatuta daude.

Tamaina osoko SIM 
Tamaina osoko SIM (edo 1FF, formaren lehen faktorea) agertu zen lehen forma-faktorea izan zen. Kreditu-txartel baten tamainakoa zen (85.60 mm × 53.98 mm × 0.76 mm). Geroago, SIM txikienak, askotan, tamaina osoko txartel batean integratuta hornitzen dira, eta hortik atera daitezke.

Mini SIM 
Mini-SIM txartelak (edo 2FF) tamaina osoko SIM txartelaren kontaktu-antolamendu bera du, eta, normalean, tamaina osoko txartel-euskarri baten barruan ematen da, lotura-pieza batzuekin batera. Xedapen honek (ISO/IEC 7810 atalean ID-1/000 bezala definitua) txartel hori tamaina osoko txartel bat behar duen gailu batean edo mini-SIM txartel bat behar duen gailu batean erabiltzea ahalbidetzen du, loturako piezak apurtu ondoren. Tamaina osoko SIM jada erabiltzen ez denez, hornitzaile batzuek mini SIM "SIM estandar" edo "SIM normal" gisa aipatzen dute.

Micro SIM 
Mikro-SIM txartelak (edo 3FF) lodiera eta ukipen-kokapen bera du, baina luzera eta zabalera murriztuak, aurreko taulan ikus daitekeen bezala.

Mikro-SIM sistema Telekomunikazioen Arauen Europako Institutuak (ETSI) aurkeztu zuen SCP, 3GPP (UTRAN/GERAN), 3GPP2 (CDMA2000), ARIB, GSM Elkartea (GSMA SCaG eta GSMNA), GlobalPlatform, Liberty Alliance eta Open Mobile Alliance (OMA) erakundeekin batera, gailuetara gehiegi egokitzeko asmoz.

Forma-faktorea 1998ko abenduko 3GPP SMG9 UMTS lantaldean aipatu zen, SIM GSM txarteletarako arauak ezartzen dituen erakundea baita, eta forma-faktorea 2003. urtearen amaieran adostu zen. [23]

Mikro-SIM aurreko bertsioekiko bateragarritasunerako diseinatu zen. Aurreko bertsioekiko bateragarritasunaren arazo nagusia txiparen kontaktu eremua zen. Ukipen-eremu bera atxikitzearen ondorioz, mikro SIM aurreko SIM irakurgailu handienekin bateragarria da, ebakitako plastikozko ertzak erabiliz. SIM ere aurreko bertsioaren abiadura berean (5 MHz) funtzionatzeko diseinatu zen. Pinuen tamaina eta kokapen berak, emaitza bezala, "Nola egin" tutorial ugari eta YouTuberen bideoak eman zituen, mini SIM txartel bat mikro SIM tamainan mozteko argibide zehatzekin.

Zerbitzu mugikorren hornitzaile batzuek mikro SIM txartelak sartu zituzten iPad originala merkaturatzeko, eta geroago telefono adimendunetarako, 2010eko apiriletik aurrera. IPhone 4a 2010eko ekainean mikro SIM txartela erabili zuen lehen telefono adimenduna izan zen.

Nano SIM 
Nano-SIM (edo 4FF) txartela 2012ko urriaren 11n sartu zen, hainbat herrialdetako zerbitzu mugikorren hornitzaileak formatua onartzen zuten telefonoetarako hornitzen hasi zirenean. Nano-SIMak 12,3 mm × 8,8 mm × 0,67 mm neurtzen du (0,484 pulg. × 0,346 pulg. × 0,026 pulg.) Eta aurreko formatua harremanetarako eremura murrizten du, harremanetarako dauden xedapenak mantentzearekin batera. Material isolatzailearen ertz txiki bat uzten da ukipen-eremuaren inguruan, zokaloarekin zirkuitulaburrik ez egiteko. Nano-SIMak 0,67 mm-ko (0,026 hazbeteko) lodiera du, aurrekoaren 0,76 mm-ko (0,030 hazbeteko) lodierarekin alderatuta. 4FF 2FF edo 3FF SIM sistemetarako diseinatutako gailuekin erabiltzeko egokigailuetan jar daiteke, eta argalagoa egiten da helburu horretarako, eta telefono-konpainiek behar bezala ohartarazten dute.

IPhone 5, 2012ko irailean kaleratua, nano-SIM txartel bat erabili zuen lehen gailua izan zen, ondoren beste telefono batzuk.

Segurtasuna 
2013ko uztailean, Karsten Nohlek, SRLabseko segurtasun ikertzaile batek, ahuleziak deskribatu zituen des onartzen zuten SIM txartel batzuetan, antzinakoak izan arren, oraindik operadore batzuek erabiltzen dituztenak. Erasoaren ondorioz, telefonoa urrutitik klonatu daiteke edo norbaitek SIMeko ordainagiriak lapurtu ditzake. [28] BlackHaten 2013ko uztailaren 31n egindako ikerketari buruzko xehetasun gehiago eman ziren.

Erantzun gisa, Telekomunikazioen Nazioarteko Batasunak esan zuen garapena "oso esanguratsua" zela eta bertako kideekin harremanetan jarriko zela.

2015eko otsailean, The Intercept egunkariak jakinarazi zuen NSAk eta GCHQk Gemaltok (urtean 2 mila milioi SIM txartelen fabrikatzaileak) erabilitako zifratze-gakoak (Ki) lapurtu zituztela. Horri esker, inteligentzia-agentzia horiek ahots- eta datu-komunikazioak monitorizatu ditzakete sare zelularren hornitzaileen ezagutzarik edo onespenik edo ikuskapen judizialik gabe. Ikerketa amaitu ostean, Gemaltok esan zuen "arrazoizko arrazoiak" dituela pentsatzeko NSAk eta GCHQk euren sarea hackeatzeko operazio bat egin zutela 2010ean eta 2011n, baina esan du lapurtutako gako kopurua ez zela masiboa izango.

Garapena 
GSM jada erabiltzen ari zenean, zehaztapenak garatu eta are gehiago hobetu ziren SMS eta GPRS funtzionalitateekin. ETSIk garapen-urrats horiek jaurtiketa gisa aipatzen ditu. Garapen ziklo horien barruan, SIM espezifikazioa ere hobetu egin zen: tentsio, formatu eta fitxategi mota berriak sartu ziren.

USIM 
GSM bakarrik zegoenean, SIM hardwarea eta softwarea ziren. UMTSren etorrerarekin, izen hau zatitu egin zen: SIM aplikazio bat zen eta, beraz, software bakarra. Hardware zatiak UICC izena zuen. Zatiketa hori beharrezkoa izan zen UMTSk aplikazio berri bat sartu zuelako, harpidedunaren nortasunaren modulu unibertsala (USIM). USIMek, besteak beste, elkar autentifikatzea eta zifratze gako luzeagoak ekarri zituen, baita helbide libreta hobetua ere.

UICC 
Gaur egun, herrialde garatuetako SIM txartelak UICC izaten dira, gutxienez SIM aplikazio bat eta USIM aplikazio bat dituztenak. Konfigurazio hori beharrezkoa da GSM telefono zaharrenak SIM aplikazioarekin soilik bateragarriak direlako eta UMTS segurtasun-hobekuntza batzuk USIM aplikazioaren mende daudelako.

Embedded-SIM (eSIM) 
SIM integratu bat (eSIM) gailu batean zuzenean txertatzen den SIM programagarri forma bat da. Gainazalean muntatzeko formatuak tamaina osoko (2FF eta 3FF) SIM txartelen interfaze elektriko bera ematen du, baina zirkuituko plaka bati soldatzen zaio fabrikazio-prozesuaren zati gisa. M2M aplikazioetan, SIM txartela aldatu behar ez denean, konektore baten beharra saihesten da, eta horrek fidagarritasuna eta segurtasuna hobetzen ditu. ESIM bat urrunetik hornitu daiteke; azken erabiltzaileek operadoreak gehitu edo ezaba ditzakete gailuaren SIM bat fisikoki aldatu beharrik gabe.

Mugikorretan erabilpena 
SIM txartelak erabiltzea nahitaezkoa da GSM gailuetan.

Iridium, Thuraya eta BGAN sare sateliteek ere SIM txartelak erabiltzen dituzte. Batzuetan, SIM txartel horiek GSM telefono arruntetan funtzionatzen dute, eta GSM bezeroei sare satelitaletan mugitzeko aukera ematen diete beren SIM txartela erabiliz satelite bidezko telefono batean.

Japoniako 2G PDC sistemak (2012an itxi zena; SoftBank Mobilek PDC itxi zuen 2010eko martxoaren 31tik) ere SIM bat zehazten du, baina hau ez da inoiz komertzialki inplementatu. Ekipo mugikorraren eta IMSren arteko interfazearen zehaztapena STD-27 AKSren 4. eranskinean ematen da. Harpidedunaren Nortasun Moduluaren Adituen Taldea Telekomunikazioen Arauen Europako Institutuak (ETSI) bildutako espezialisten batzorde bat izan zen, txartel adimendunen eta telefono mugikorren arteko interfazerako zehaztapenak egiteko (GSM 11.11). 1994an SIMEG izena SMG9 bihurtu zen.

Japoniako egungo eta hurrengo belaunaldiko sistema zelularrak W-CDMA (UMTS) eta CDMA2000 sistemetan oinarritzen dira eta guztiek SIM txartelak erabiltzen dituzte. Hala ere, CDMA2000n oinarritutako telefono japoniarrak R-UIMean blokeatuta daude eta, beraz, txartelak ezin dira beste CDMA2000 telefono japoniar batzuekin trukatu (GSM/WCDMA telefonoetan sar daitezkeen arren Japoniatik kanpo roaming helburuetarako).

CDMAn oinarritutako gailuek, jatorrian, ez zuten txartel ateragarririk erabiltzen, eta telefono hauentzako zerbitzua, telefonoan zegoen identifikatzaile bakar bati lotua zegoen. Hori ohikoagoa da Ameriketako operadoreetan. TIA-820 estandarraren lehen argitalpenak (3GPP2 C.S0023 ere deitua), 2000. urtean, atera daitekeen erabiltzaile-identitatearen modulua (R-UIM) definitu zuen. Txarteletan oinarritutako CDMA gailuak ohikoagoak dira Asian.

UMTSeko SIM baten baliokideari zirkuitu integratu unibertsaleko txartela (UICC) esaten zaio, eta USIM aplikazio bat exekutatzen du. UICC oraindik ere SIM txartel bat da.

SIM eta operadoreak 
SIM txartelak merkataritza-aukera berri eta esanguratsu bat sartu zuen sare birtual mugikorren operadoreentzat, sareko operadoreetako baten gaitasuna alokatzen dutenentzat, telekomunikazio-sare zelularrak eduki edo operatu beharrean, eta bezeroei SIM txartel bakarra ematen dietenentzat. Danimarka, Hong Kong, Finlandia eta Erresuma Batuan agertu ziren lehen aldiz. Gaur egun 50 herrialdetan baino gehiagotan daude, Europa, Estatu Batuak, Kanada, Mexiko, Australia eta Asiako zati batzuk barne, eta mundu osoko telefono mugikorren harpidedun guztien% 10 inguru dira.

Sare batzuetan, telefono mugikorra blokeatuta dago zure operadorearen SIM txartelean, eta horrek esan nahi du telefonoak operadore espezifikoaren SIM txartelekin baino ez duela funtzionatzen. Hori ohikoagoa da operadoreek telefono mugikorrak biziki laguntzen dituzten merkatuetan, eta negozio-eredua bezeroa zerbitzuaren hornitzailearekin gutxieneko aldi batez egotearen araberakoa da (normalean 12, 18 edo 24 hilabetez). Hornitzaileek kontratu elkartu batekin jaulkitako SIM txartelei SIM eskaintza esklusiboak deitzen zaie. Adibide komunak GSM sareak dira Estatu Batuetan, Kanadan, Australian, Erresuma Batuan eta Polonian. Enpresa askok aukera ematen dute telefono batetik SIM blokeoa kentzeko, eta horri esker telefonoa edozein saretan erabil daiteke SIM txartel desberdin bat txertatuz. Gehienetan, GSM eta 3G telefono mugikorrak erraz desblokeatu eta erabil daitezke edozein sare egokitan edozein SIM txartelekin.

Telefonoak subsidiatuta ez dauden herrialdeetan, adibidez, Indian, Israelen eta Belgikan, telefono guztiak desblokeatuta daude. Telefonoa beren SIM txartelean blokeatuta ez dagoenean, erabiltzaileek erraz alda ditzakete sareak, sare batetik SIM txartela bestearekin ordezkatuz, telefono bakarra erabiltzen duten bitartean. Hori ohikoa da, adibidez, operadorearen trafikoa optimizatu nahi dutenen artean, hainbat laguni hainbat saretan tarifak jarrita, edo nazioartean bidaiatzen dutenean.

2016an, operadoreak SIM automatikoki berraktibatzeko kontzeptua erabiltzen hasi ziren; horren bidez, iraungitako SIM txartelak berrerabiltzeko aukera ematen zieten erabiltzaileei, beste txartel batzuk erosi beharrean, operadore horretan berriro harpidetu nahi dutenean. Hori bereziki baliagarria da prepagak nagusi diren eta lehiak bertan behera uzte-tasa handiak eragiten dituen herrialdeetan; izan ere, erabiltzaileek operadore-denda batera itzuli behar izan zuten operadore batengana itzuli nahi zuten bakoitzean SIM berri bat erosteko.

Oro har, telekomunikazio-konpainia mugikorrek saldu ohi dute produktu gisa, eta sare mugikorreko hornitzaile baten eta bezero baten arteko legez loteslea den kontratu mota bat da "SIM". Kontratuak, berez, kreditu-akordio baten forma hartzen du, eta kreditu-egiaztapen baten mende dago.

SIM kontratu bakar baten barruan, sare mugikorraren hornitzaileak hardware-pieza bat baino ez die ematen bere bezeroei, SIM txartel bat, sarea hilero ordaintzearen truke erabiltzeko adostutako kopuru bat barne hartzen duena. Sarearen erabilera kontratu baten barruan minutu, testu, datu edo horien edozein konbinaziotan bakarrik neur daiteke. SIM kontratu bakar baten iraupena aldatu egiten da bezeroak hautatutako akordioaren arabera, baina Erresuma Batuan 1, 3, 6 eta 12 hilabeteko aldietan daude eskuragarri.

Soilik SIMen kontratuak ez datoz bat sakelako telefonoen kontratuekin, horietan ez baitago SIM txartela ez den hardwarerik. Sarearen erabilerari dagokionez, SIM-only beste kontratu batzuk baino errentagarriagoa izaten da, hornitzaileak ez baitu gehiago kobratzen gailu mugikor baten kostua konpentsatzeko kontratuaren aldian. Kontratuaren iraupen laburra SIM soilaren funtsezko ezaugarrietako bat da, gailu mugikorrik ez dagoelako posible dena.

SIM-only oso azkar ari da ospea handitzen. 2010ean, telefono mugikorren hileroko harpidetzak Erresuma Batuko telefono mugikorren harpidetza guztien% 41etik% 49ra igo ziren. GfK ikerketa konpainia alemaniarraren arabera, 2012ko uztailean soilik 250.000 kontratu mugikor hartu zituzten SIMekin soilik, kopururik altuena GfK erregistratzen hasi zenetik.

Telefono adimendunak gero eta gehiago sartzen ari dira, finantza-kezkekin batera, eta bezeroak dirua aurrezten ari dira SIM batera igarotzean, kontratuaren hasierako epea amaitzen denean bakarrik.

SIM gehiagoko gailuak 
SIM bikoitzeko gailuek bi zirrikitu dituzte SIM txarteletarako, operadore baten edo batzuen SIM txartel bi erabiltzeko. SIM duala duten telefono mugikorrek bi zirrikitu dituzte SIM sistemarako hainbat lekutan, hala nola: bata bateriaren atzean eta bestea telefonoaren saihetsean; biak bateriaren atzean; edo telefonoaren saihetsean, gailuak bateria ateragarririk ez badu. SIM anizkoitzeko gailuak ohikoak dira garapen bidean dauden merkatuetan, hala nola Afrikan, Asia ekialdean, Indiako azpikontinentean eta Asiako hego-ekialdean. Horietan, fakturazio-tasa aldakorrak, sarearen estaldura eta abiadura direla eta, komenigarria da kontsumitzaileek lehia-sareen SIM ugari erabiltzea. SIM bikoitza duten telefonoak ere baliagarriak dira telefono pertsonalaren zenbakia eta enpresako telefono-zenbaki bat bereizteko, gailu asko garraiatu behar izan gabe. Zenbait gailu herrikoik, BlackBerry KeyOnek kasu, SIM bikoitzeko aldaerak dituzte, baina SIM bikoitzeko gailuak ez ziren ohikoak Estatu Batuetan edo Europan, eskaririk ez zegoelako. Hori aldatu egin da Appleren eta Googleren produktu nagusiekin, bi SIM arteka edo SIM fisikoaren eta eSIM baten arteko konbinazioarekin.

Ikus, gainera 
 GSM
 ISIM
 MEID
 R-UIM
 SIM blokeoa
 Txartel adimentsu
 UICC
 USIM
 W-SIM

Kanpo estekak 

Telefonia mugikorra