M-15 mugimendua

M-15 mugimendua, nazioartean ingelesez Spanish Revolution ("Espainiar Iraultza", euskaraz), espainiar estatuan 2011ko maiatzaz geroztik eta 2012 urteko amaierara bitartean izan zen protesta eta gizarte mugimendua izan zen, hasieran hainbat hiritan kanpaldi iraunkorrak eginez aste batzuetan zehar eta politikoen eta interes ekonomikoen aurkako protesta-ekintza zuzenak ondoren, benetako demokrazia eta erreforma politiko eta sozioekonomiko sakonak exijitzeko. Protestetan parte hartzen zuten pertsonei gaztelaniaz Ciudadanos Indignados (euskaraz, Hiritar Haserretuak) deitu zitzaien. Protesta mugimenduak modu autonomoan garatu zen, bere baitan inongo talde edo erakunderen parte hartze nabarmenik gabe eta antolakuntza horizontal eta lauso batez. Hasierako ekimena maiatzaren 15ean Espainiako hainbat hiritan Democracia Real Ya taldeak eta atxikitako beste hainbat elkartek deituriko elkarretaratzeak izan ziren. Bertan milaka pertsona bildu ziren, sare sozialen bidez antolaturik, Espainian benetako demokrazia eskatuz, bi alderdi politiko nagusien (PSOE eta PP) ustelkeria eta nagusigoa, gazteen langabezia altua, gobernuak finantza krisia dela eta bankuei emaniko diru-laguntza salatuz eta beste hainbat aldarrikapenekin batera.

Mugimendu herrikoia zabaldu egin zen hurrengo egunetan, Espainiako hainbat hiritan kontzentrazio etengabeak edo kanpaldiak eginez, egunetik egunera jarraipen eta oihartzun zabala sortuz. Nolanahi ere, pertsona gehien bildu zituzten Madrilgo eta, neurri txikiagoan, Bartzelonako kanpaldiak izan ziren mugimenduaren erreferentzia nagusiak. Mugimendua zabaltzeko nabarmena izan zen Twitter, Facebook eta beste sare sozialen erabilera. Mugimenduarekiko elkartasun-ekintzak nazioartera ere zabaldu ziren. Maiatzaren 22an Espainia osoan udal hauteskundeak burutu behar zirela eta, hauteskunde autonomiko zenbaitekin batera, alderdi politikoek arreta eta kezka azaldu zuten mugimenduarekiko, batzuk, gehienetan eskuinaren aldetik, mugimenduaren manipulazioa gaitzetsiz, eta beste batzuk mugimenduaren erreibindikazioak bereganatuz. Orohar, ordea, mugimendua talde politiko, hedabide eta intelektual gehienen atxikimendua jaso zuen hasierako egunetan, baina asteak aurrera joan ahala, protesten seta eta sistema politiko eta ekonomikoaren aurkako mezu iraunkorrak direla eta, botereen aldetik protesten aurkako iritziak zabaltzen joan ziren. Horrek eragin nabarmena izan protesten kudeaketa polizialean: hasieran giro baketsuan garatu baziren ere, hauteskundeen ondoren eta bereziki kanpaldietatik protesta-ekintza zuzenagoetara igarotzean, protesta egiten zutenen aurkako errepresio poliziala areagotzen joan zen. Dena den, hauteskunde egunaren ondoren, mugimendua indarra galtzen joan zen, politologo eta soziologoen iritziz, erreferentzia sinboliko eta ideologiko argia ez izateagatik eta lidergo ezagatik. Azkenik, ekainaren erdialdean kanpaldi gehienak desegin ziren, baina bestelako protesta ekintzak antolatzen jarraitu zen. Hilabeteak pasa ahala, mugimendua indarra galtzen joan zen, baina horren ordez arloan arloko protesta eta mugimendu ugari sortu ziren, Atzeraldi Handia dela eta ezarritako murrizketen aurka. 2014ko hasieran, ordea, Ahal Dugu alderdia sortu zen mugimenduaren txanda hartzeko. Parte hartu zuen lehenengo hauteskundeetan arrakasta nabarmena lortuta, PP eta PSOE alderdien bipartidismoa hautsi zuen indarretako bat izan zen.

Hego Euskal Herriko hiriburuetan ere kanpaldiak eta protestak izan ziren, Espainian izandako protesten ildotik, antzeko erreibindikazioekin eta, hasieran horren inguruko kritikak izan baziren ere, horiei gaineratu lekiokeen kutsu abertzalea erabat baztertuz.

Aurrekariak 

1973ko krisi ekonomikoaren ondoren, estatu kapitalistek beraiek antolatutako ongizate estatua delakoa, aurreko hamarkadetan hazkunde ekonomiko handia ekarri zuena, kolokan jarri zuten, langabezia estrukturala nabarmen gehituz eta gizarte zerbitzu eta laguntzak murriztuz hainbat kasutan. 2008an hasitako Atzeraldi Handiak krisi sozioekonomikoa areagotu egin zuen: Espainiako langabezia-tasa %20tik gora kokatu zen biztanleria aktibo osoan eta %40tik gora heldu zen gazteen artean; beste alde batetik, etxebizitzaren arazoak bertan zirauen, etxebizitzaren prezioak jeitsi arren, krisi ekonomikoak kredituaren iturriak eten baitzituen. Itxaropen eza ere nagusi zen populazioaren sektore zabaletan eta gazteei buruz belaunaldi galdua osatzen zutela aipatu zen.

Krisi sozioekonomikoaz gainera, beste zenbait aurrekari ere badaude. 2010-2011ko Ekialde Hurbileko eta Ipar Afrikako matxinadek oihartzun zabala izan zuten mundu osoan eta hamarkada luzeez geroztik protesta zibilak erregimen diktatorialak kolokan jarri ditzakeela erakutsi zuen. Portugalen ere  Geração à rasca ("Kinka larriko belaunaldia", euskaraz) gazteen protesta-mugimendua sortu zen martxoan, gazteentzako aukera eza gaitzesten zuena. 2010 urtean frantsesez plazaratu eta 2011 urtearen hasieran gaztelaniaz nahiz euskaraz argitaratu zen Haserretu zaitezte! liburuxkak ustegabeko arrakasta izan zuen, injustiziaren aurka eta mundua aldatzearen alde gazteen kontzientzia piztuz. Ildo beretik zihoan Reacciona izeneko liburu kolektiboa, José Luis Sampedro irakaslearen burupean. Aldi berean, Internet bidezko partekatzearen aurkako Sinde legearen aurka mobilizazio ugari izan ziren, sarean nahiz kalean, NoLesVotes taldeak deiturik. Protesta giro horretan, 2011ko apirilaren 7an Juventud Sin Futuro unibertsitate-taldeak ere elkarretaratze bat burutu zuen Madrilen, isliluekin amaitu zena.

Mugimenduaren abiapuntua Espainiako hainbat hiritan Democracia Real Ya taldeak maiatzaren 15ean deituriko elkarretaratzeak izan ziren "No somos mercancía de políticos ni de banqueros" ("Ez gara politiko eta bankarien salgaiak" ) eta "Toma la calle" ("Hartu kalea") lelopean eta data horretatik datorkio mugimenduari izena. Talde hau otsail aldera sortu zen Facebooken, pertsona eta talde zenbaiten baterako lanaz, eta geroztik ehunka atxikimendu bildu zituen denetariko elkarte eta erakundeen artetik.

Maiatzaren 15eko manifestazioek dozenaka mila lagun bildu zituzten estatu osoan, ustegabeko arrakasta lortuz batez ere internetik sortutako mugimendua izanik. Hedabideek, ordea, oihartzun eskasa egiten zioten mugimenduari, eta bereziki amaieran polizia eta manifestari batzuen arteko istiluei egin zitzaien arreta. Maiatzaren 15etik 16rako gauean, dozenaka lagunek kanpatzeari ekin zioten Madrilgo Puerta del Sol plazan. Astelehenetik asteartera lagun gehiago bildu ziren, baina goizaldean poliziak bortizki kanporatu zituen, atxiloketa zenbait ere eginez. Biharamunean, kanpaldia berregin eta M15 mugimendu zabala abiarazi zen.

Mugimenduaren ideologia 

Maiatzaren 15eko elkarretaratzean, mugimendua alderdi politiko eta sindikatuetatik at kokatzen zela nabarmendu nahi izan zuten antolatzaile eta parte hartzaileek. Bipartidismoa gainditu, demokrazia ordezkakor zilegiagoa (barruti bakarrarekin, besteak beste), oinarrizko eskubide konstituzionalak (lana, osasuna, hezkuntza) eskatu eta klase politikoaren ustelkeria salatu zuten protestan ari zirenek, ideologia eta joera politiko guztietarako printzipio minimo eta amankomun moduan. Kanpaldietan egindako asanbladetan, ordea, bi motako joerak azaldu ziren: batetik, egungo sistema politiko eta ekonomikoaren erreformaren aldekoak, hauteskunde sisteman egin beharreko aldaketak nabarmentzen zituztenak; eta bestetik gizarte mugimendu kritiko edo ezker erradikalaren ingurukoak, kapitalismoaren aurkako erreibindikazioak plazaratzen joan zirenak. Zatiketa horrek tirabirak eragin zituen mugimenduaren baitan. Kanpaldietan ezker joerako proposamenak onartzen zirenean, bere neutraltasuna eta alderdikeriarik eza zalantzan jartzen ari zirela argudiatuta eta hasieran adostutako printzipio minimoak berreskuratzearen alde. Ezkertiarrengatik, berriz, printzipio horiek inposatuz, kanpaldietako asanblada edo biltzarrei autonomia kendu nahi izatea salatu zen. Helburua erreformismoaz edo politikoen arreta sorrarazteaz haraindi, borroka politiko zabal eta iraunkorragoa izan behar zela ere baieztatu zen ezkerreko sektoreen aldetik. Beste zenbaiten iritziz, apartidismoa, interklasismoa eta hiritar guztiak bildu beharko lituzkeen mugimendu baten batasunerako itsumen horrek kutsu burges eta faxista nabarmena zuen.

Mugimenduaren antolaketa ezak sare sozialen bitartez zabaldutako agiri zenbait plazaratzea ekarri zuen, guztiz ideologia ezberdinekin eta batzuetan kutsu partidista nabarmen batez, batzuen iritziz. Edonola ere, protesta guztietan zehar erreibindikazio zehatzen falta eta ideologia eza nabarmena izan ziren, besteak beste erabakiak hartzeko moduagatik, asanbladetan jendeak denetariko eta batzuetan aurkako eskakizunak azaldu eta erabakiak hartzeko erabateko adostasuna eskatzen baitzen askotan.

Kataluniako protesten berezitasuna 

Kataluniako protestak estatuko mugimenduaren hasierako planteamenduetatik aldendu ziren. Alde batetik, Bartzelonako kanpaldiak Democracia Real Ya taldearekiko lotura ukatu zuen, horko mugimenduaren zuzendaritza asanbladari berari egotziz. Bestetik, Manifest Catalan Revolution delakoa agertu zen, egungo sistema politikoaren aurkako erantzun gisa, baina Spanish Revolution delakotik —eta Madrilgo protestetatik— aldenduz, bereziki hauteskunde barruti bakarrarekiko desadostasuna eta autodeterminazio eskubidea aldarrikatuz eta Espainiako Konstituzioaren zilegitasuna ukatuz. Manifest Catalan Revolution delakoarekin atxikimendua erakutsi zuten bereziki Bartzelona ezik Kataluniako beste herri eta auzoetako kanpaldietan. Estatuko beste mobilizazioak Democracia Real Ya taldeak bereganatu nahi izan bazituen ere, Katalunian garbi utzi zuten elkarte guztietatik at kokatu eta euren burua inork ez zuela ordezkatzen.

Azkenean, ekainaren 5ean eta bozketa emaitza estu batez, Bartzelonako kanpaldia bertan behera uztea erabaki zen egun berean, autodeterminazio eskubidea mugimenduaren erreibindikazio gisa hartzea erabaki zuen bertako asanbladak.

Mugimenduaren bilakaera 

Maiatzaren 15eko igandeko elkarretaratzea hilabete batzuetako lanaren emaitza izan bazen ere, ondorengo kanpaldiak berehalakoak izan ziren, inongo planifikaziorik gabe. Maiatzaren 16tik 17rako asteleheneko gauean Puerta del Sol plazako ehunka laguneko kontzentrazioa poliziak desegin eta biharamunean milaka lagun biltzen dira plazan, Twitter eta beste sare sozialen bitartez deiturik, kanpaldi eta mobilizazioei buruzko hashtag izenekoak mundu mailan trending topic bilakatuz (hala nola, #acampadasol, #spanishrevolution eta #nonosvamos; izan ere, hashtag bat trending topic bilakatzeko hashtagaren etengabeko berrikuntza beharrezkoa baitzen). Astean zehar, kanpaldiak estatu osoko hainbat hiritara zabaldu ziren.
{{esan-kaxa
| width = 21em
| title_bg = #FF007F
| title_fnt = black
|izenburua= Blues
| bgcolor = #00CCCC
| align = right
| halign = left
| quote = Kostata baina esnatu gara.

Boto ematea osasunaren aurkakoa da.

Bankuak salbatu, pobreari lapurtu.

Dirua sistemaren odola da.

Error 404: DEMOKRAZIA not found

Diktadura honetan, ahal duzu botoa eman.

Herriaren herra entzun.

Kanpaldi honek kalea itxi baina bidea zabaldu egiten du.

Euren ametsak zure zergak dira.

Putek goberna gaitzatela, euren kumeekin nahikoa izan dugu eta!

Pentsatzen dut, traba egiten diet beraz.

Gainean pixa egiten digute eta euria ari duela diote.

|izenburua= Protestetako lelo zenbait<ref> Protestak mundu osora zabaldu ziren (#globalcamp) , maiatzaren 19tik maiatzaren 22ra bitartean eta Europan bereziki, kasu batzuetan elkartasuna erakusteko Espainiako enbaxaden aurrean bilkurak eginez eta besteetan protestaren arrazoiak euren herrietara zabaltzeko. Oro har, ordea, mugimendua Espainiara mugatu eta ez zuen arrakasta handirik izan nazioartean, lehenengo asteko protesta ekitaldiak kendurik.

Maiatzaren 22ko igandean ospatu behar ziren hauteskundeak zirela eta, astean zehar hiri batetik bestera debekuak eta baimenak eman ziren kanpaldiak egiteko

Zatiketa mugimenduaren baitan 

Bestalde, mugimenduaren horizontaltasunak eztabaida eta gatazka ugari ekarri zituen. DRY taldearen bultzatzailea zen Fabio Gándara abokatuari mugimendua manipulatzearen salaketak egin zitzaizkion, mugimenduaren bozeramalearen rola legitimitaterik gabe bereganatuz eta DRY erakundetik mugimendua kapitalizatuz. Gándarak kanpaldi eta asanbladetatik baztertu ziren zenbait ekimen proposatu zituen, hala nola 2011ko urriaren 15erako bultzatu beharreko erreferendum bat. Erabateko zatiketa 2012ko apirilean gauzatu zen, Fabio Gándara DRY Democracia Real Ya taldearen izen ematea Espainiako Barne Ministerioan elkarte gisa burutu zuenean, espainiar sistema juridiko politikoan modu egokiagoan bideratu eta mugimenduaren asanblearismoaren aurka.

Protestak Hego Euskal Herrian 

Mugimendua hasi zen astean bertan, Hego Euskal Herriko lau hiriburuetan antolatu ziren kanpaldiak,: Bilbon, Arriaga plazan antolatu zen kanpaldia; Donostian, bulebarreko kioskoan; Gasteizen, Andre Maria Zuriaren plazan eta Gazteluko plazan Iruñean. Kanpaldietan estatuko kanpaldietako erreibindikazio berdintsuak aldarrikatu ziren. Berehala, asanbladetan Euskal Herriarekin bereziki zerikusia zuten erreibindikazioak (autodeterminazioa, kasu) eta bilkura horietan euskararen erabilera sustatzeko eskaera plazaratu ziren. Hasieratik ezker abertzaleak atxikimendua erakutsi zuten mugimenduarekin, guztiz bereganatzen ez bazuen ere; egunak aurrera ahala, sentikortasun abertzalea mugimendutik at geratu zen.

Kanpaldiak ekainaren 19an euroaren itunaren aurka burutu ziren elkarretaratzeekin batera desegin ziren. Estatuan bezala, elkarretaratze horiek arrakasta zabala izan zuten, Hego Euskal Herriko hiriburuetan milaka lagun bilduz.

Ildo beretik Ipar Euskal Herrian ere protestak izan ziren. Baionan etengabeko kanpaldi bat antolatu zen. Kanpaldi horretako parte hartzaileak, gainera, izan ziren, besteak beste, Aurore Martin ezkertiar abertzalearen atxiloketa eragotzi zutena ekainaren 21ean.

Balorazio eta erreakzioak

Alderdi politikoak 

Alderdi politikoak ustekabean harrapatu zituen protestak. Lehenengo astean zehar mobilizazioek hartu zuten indarra ikusita, mugimenduak alderdi politikoen nagusikeriaren eta politkoen ustelkeriaren aurka jo arren, alderdi politiko guztiek zuhurtziaz baloratu zuten mugimendua, hauteskundeak astearen bukaeran ospatu behar zirela kontuan harturik. Hala ere, PP eskuineko alderdiak errezeloz baloratu zuen mugimendua, ezkerretik PSOE eta IU alderdiek paternalismoz jokatu zuten bitartean . José Luis Rodríguez Zapatero Espainiako presidenteak, PSOE alderdiko burua ere bazena, ﻿﻿"kasu egin behar zaie, sentikorra izan behar da, haserre eta kritika hori adierazteko arrazoiak baitaude" adierazi zuen. Oposizioaren aldetik, Mariano Rajoyk politikoen deskalifikazio erraza kritikatu zuen eta gobernua aldatzeko botua eman behar zela adierazi zuen. Esperanza Aguirre Madrilgo Erkidegoko presidenteak "antisistemak hauteskundeetara aurkeztu behar zirela" adierazi zuen; geroago horien erreibindikazioak ulertu egiten zituela esan eta ezkerrak M15 mugimendua manipulatzeko ahaleginak salatu zituen. Izquierda Unida alderditik, Madrilgo kanpaldiaren aurkako poliziaren lehenengo erasoa gaitzetsi, gazteen arrazoiak ulertu eta beraien botoa eskatu zen; azkenean, hauteskundeen aurretik mugimenduarekiko erabateko atxikimendua erakutsi zuten. UPyD alderdiko Rosa Diezek mugimendu "ez gaitzetsi ezta irentsi" egiteko deia egin zuen, gerora eta hauteskundeen aurretik mugimenduaren inguruan jalgi zen "Todos a una" manifestua UPyD alderdiko programarekin bat zetorrela salatu bazen ere.

Hauteskunde egunaren ondoren eta egunak aurrera joan ahala, mugimendua mesfidantzaz eta erasokortasunez baloratzen hasi ziren eskuin zein ezkerreko alderdiak. Horren ondorio gisa, mugimenduaren ekintza zenbaiten aurkako errepresio poliziala izan zen, mugimendua manipulatu kriminalizatu nahian infiltratu polizialak erabiliz sarri. Nabarmena izan zen politikoen diskurtsoan antisistema etiketa negatiboaren erabilera, mugimenduaren baitan onak eta txarrak (antisistemak, alegia) bereizi behar zirela zabalduz.

Hedabideak 

Kalean eta sare sozialetan garatzen zen mugimendua izanik, hedabideek bertatik eta zuzenean testigantzak jaso ahal izan zituzten. Horrek hedabideek egin ohi duten iragazia eragotzi egin zuen eta horrela, mugimenduari buruz denetariko eta espero gabeko mezuak zabaldu zituzten. Aldi berean, hedabideen lana funtsezkoa izan zen, adibidez, Bartzelonako akanpada desegiteko poliziaren gehiegikeriaren irudiak zabaldu ahal izateko. Errealitate honi buruzko diskurtsoa, ordea, alboratua izan zen askotan, bereziki mahai inguruetan: adibidez,  mobilizazioak ezkerraren konspirazioa edo antisistema nahiz alperren bilkurak besterik ez zirela aipatu zen eskuineko hedabideen aldetik, bereziki jarraipen etengabe eta zabala egin zuen Intereconomía telebistaren aldetik. Mespretxu moduan, eskuineko hedabideek perroflauta terminoa aplikatu zen azkenean mugimenduan hartzen zutenak aipatzeko.

Hedabideen tratamendua denboran zehar ere oso ezberdina izan zen. Lehenengo astean, mugimenduak parte hartze handia izan zuenean, hedabideen arreta arlo politikoan zabaldu zen, batik bat maiatzaren 22ko hauteskundeen aurretik gertatzen ari zelarik eta horietan izan zezakeen eraginagatik. Hirugarren astetik aurrera, berriz, protesta-kanpaldiek sortzen zituzten eragozpenetan zentratu ziren.

Kanpaldiak bertan behera utzita, hedabide gehienek mugimendua indarkeriara lerratzeko arriskua nabarmendu zuten. Horrela, Kataluniako parlamentuaren aurrean izandako liskarrei oihartzun zabala eskaini zieten, mahai inguruetan eta iritzi artikuluetan euren gaitzespena plazaratuz eta mugimenduak lerro gorria iragan zuela ohartaraziz kasu askotan. Diskurtso eta eztabaida artifiziala iza zela frogatu zen, hedabide nagusietan zabaldu gabeko bideo zenbaitetan ikusi zenez, indarkeria ekintza larrienak polizia infiltratuek eta istiluen aurkako poliziak zuzenean eragindakoak izan baitziren .

Intelektualak 

Protestei emandako oihartzun zabalaren ildotik, hedabideek maiz eman zien hitza pentsalari eta intelektualei. Batzuetan 68ko maiatzari egin zioten erreferentzia, parekotasunak eta ezberdintasunak aipatuz. Zenbaiten iritziz, 68ko maiatzean sistema aldatu nahi zen (hain zuzen, 68ko maiatza garai hartako borroka antikapitalista eta antiinperialisten ingurumarian garatu zen) baina 2011ko maiatzeko protestetan sistemaren aurka sisteman integratu ahal izatea eskatzen zen. 

Mugimendua neurri batean inspiratu zuen liburuaren egilea zen Stephan Hessel eta gaztelaniazko itzulpenean hitzaurrea idatzi zuen  José Luis Sampedro irakasleak maiz egin zituzten adierazpenak mugimenduaren inguruan. Hasiera batean, mugimenduarekiko erabateko atxikimendua eta poza azaldu bazuten ere, errepresio poliziala nagusitu zen momentuetan (bereziki Kataluniako parlamentuaren inguruan izan ziren liskarretan) parte hartzaileen indarkeriaren aurkako aldarrikapenak egin zituzten, euren informazioaren alborapena agerian utziz. José María Ridao idazleak sistema politikoak mugimenduaren eskakizunak bereganatu ordez, mugimendua baztertu (indarkeriarako beldurra zabalduz, esaterako) eta zonalde gris batean kokatzen zuela adierazi zuen.

Mugimendua piztu eta hilabetera gutxi gorabehera, zenbait liburu plazaratu ziren horri buruz: Las voces del 15-M (Lince argitaletxea), La rebelión de los indignados, Hablan los indignados (Popular), Les veus de les places (Icaria) eta Carlos Taiboren Nada será como antes (Catarata).

M-15ari buruzko dokumentalak 
 Vers Madrid
 Banderas Falsas
 Falsos Horizontes
 La Plaza, la gestación del movimiento 15M
 Libre te quiero
 50 días de mayo (Ensayo para una revolución)
 Indignados
 15M: Excelente. Revulsivo. Importante
 Tres instantes. Un grito (Cecilia Barriga)

Bitxikeriak 
 Akanpadetan ohiko bihurtu zen txaloen ordez, besoak altxa eta eskuak mugitzea, keinu hizkuntzan egiten den bezala;
 Gasteizko kanpaldian horia protestaren ikurra izan zen: protestarekin bat zetozenek zinta, kamiseta edo txapa horiak janzten zituzten.
 Protestako erreibindikazioen aldeko sinadurak biltzeko aitzakipean, hiritarren NAN eta helbideak  eskuratzeari ekin zioten iruzurgileek.
 Protestetan jendeak erakusten zituen karteletan maiz agertzen ziren meme izeneko pertsonaiak, euren mezuekin batera.
 Puerta del Solgo kanpaldian desegiten ari zen egunean, bertan egondako haserretu batek 1.3 milioi euro irabazi zituen loterian.
 Paris Hilton eta Rosalía Mera aberatsek euren atxikimendua erakutsi zioten protesta-mugimenduari.

Erreferentziak

Ikus, gainera 

 2011-2013ko murrizketa sozialen aurkako protestak Espainian

Kanpo estekak 

  Plataformaren agiria.
  15M: perspectivas desde Bilbao, Madrid y Barcelona, Ekintza Zuzena aldizkaria, 49. zenbakia.
  M15 News, Madrilgo Puerta del Sol plazako M15 mugimenduaren egunkaria, astean bitan argitaratua.
  15Mpedia

Matxinadak
Gizarte mugimenduak
2011 Espainian
2011 Euskal Herrian
Atzeraldi Handia
Arabiar Udaberriaren eratorriak
Espainiako gizarte mugimenduak