Voges-Proskauer-en proba

Voges-Proskauer-en proba laborategian bakterioak (enterobakterioak, batez ere) identifikatzeko erabiltzen den teknikaren bat da.

Oinarria 

Voges-Proskauer-en probak, metilo gorriaren probarekin batera, gluzidoak hartzitzerakoan zein bide metaboliko burutzen duten zenbait bakteriok jakinarazten du.

Zehazki, enterobakterioek bi bide metaboliko nagusi jarraitzen dute glukosa hartzitzerakoan:

 hartzidura azido-mistoa, azido desberdinak sortzen dituena: azido laktikoa, sukzinikoa, azetikoa eta formikoa, batez ere. Horren ondorioz, ingurugiroaren pH-a nabarmen jaisten da.

 hartzidura 2,3 butanodiolikoa, 2,3 butanodiola ekoizten duena, azetoina erdiko metabolitoa izanik. Ingurugiroa ez da azidotzen.

Voges-Proskauer-en probak, hain zuzen ere, azetoinaren ekoizpena antzematen du.

Prozedura 

Ereite-euskarri batekin agarrean hazitako kolonia baten inokulua hartu, identifikatu nahi den bakterioa duena.

Clark eta Lubs izeneko inguru likidoan inokulatu, eta inkubatu 72 orduz 37 °C-tan.

Gero, hazkuntza-inguruari alfa-naftol soluzioaren 0,5 ml. gehitu, eta jarraian KOH soluzioaren beste 0,5 ml. Bost minutu itxaron eta emaitza aztertu:

 V-P (+): saiodiaren goiko-aldeak kolore arrosa hartzen du

 V-P (-): hazkuntza inguruak ez du kolorez aldatzen

Kanpo estekak 

Teknika mikrobiologikoak