Ateismo

Ateismoa, zentzu zabalean, jainkoen existentziaren sinesmena ukatzea da. Zentzu hertsiago batean, ateismoa jainkorik badagoen ustearen arbuioa da. Are zentzu estuagoan, ateismoa jainkorik ez dagoela dioen posizioa da. Ateismoa ez dator bat teismoarekin, zeina, bere formarik orokorrenean, gutxienez jainko bat existitzen denaren ustea baita.

Ateismo hitzaren erro etimologikoa K. a. V. mendea baino lehen sortu zen. Antzinako grezieratik abiatuta, antzinako grezierazko "jainkorik gabe" esan nahi du. Antzinaroan, erabilera ugari izan zituen, hitz gutxiesgarri bat bezala, gizarteak oro har gurtzen zituen jainkoei, jainkoek abandonatu zituztenei edo jainkoengan sinesteko inolako konpromisorik ez zutenei aplikatzen zitzaiena. Terminoak, erlijioso ortodoxoek sortutako kategoria sozial bat adierazten du, non euren sinesmen erlijiosoekin bat ez datozenak sartzen diren. Gaur egungo ateismo terminoa XVI. mendean sortu zen lehen aldiz. Pentsamendu askearen hedapenarekin, ikerketa eszeptikoarekin eta erlijioari egindako kritikaren ondorengo gehikuntzarekin, terminoaren aplikazioa murriztu egin zen bere irismenean. Ateo hitzarekin identifikatu ziren lehen gizabanakoak XVIII. mendean bizi izan ziren, Argien Mendean. Frantziako Iraultza, "aurrekaririk gabeko ateismoagatik" ezaguna, giza arrazoiaren nagusitasunaren alde egin zuen historiako lehen mugimendu politiko handiaren lekuko izan zen.

Ateismoaren aldeko argudioak ikuspegi filosofikoetatik hasi eta ikuspegi sozial eta historikoetaraino doaz. Jainkoengan ez sinesteko arrazoiek ebidentzia enpiriko falta dagoela dioten argudioak biltzen dituzte, gaizkiaren arazoa, errebelazio funtsik gabeen argudioa, faltsutu ezin diren kontzeptuen arbuioa, eta sinesmen ezaren argudioa. Fededun ez direnek diote ateismoa teismoa baino parsimonikoagoa dela eta guztiak jainkoetan sinesmenik gabe jaiotzen direla; beraz, argudiatzen dute frogaren zama ez dagokiola ateoari, jainkoen existentzia gezurtatzeko, baizik eta teistari, teismorako justifikazio bat emateko. Ateo batzuek filosofia sekularrak hartu badituzte ere (adibidez, humanismo sekularra), ez dago ateo guztiek bat egiten duten ideologia edo jokabide-koderik.

Ateismoaren ikusmoldeak aldatzen direnez, gaur egungo ateoen kopuruaren estimazio zehatzak zailak dira. Win-Gallup Internationalen ikerketa globalen arabera, inkestatuen % 13 "ateo konbentzituak" ziren 2012an, % 11 "ateo konbentzituak" 2015ean, eta % 9 "ateo konbentzituak" 2017an. Hala ere, beste ikertzaile batzuek kontuz ibiltzeko aholkua eman dute Win/Gallup inkestaren zifrekin; izan ere, hamarkadetan zehar idazketa bera erabili duten eta laginaren tamaina handiagoa duten beste inkesta batzuek zifra baxuagoak lortu dituzte. British Broadcasting Corporationek (BBC) 2004an egindako inkesta zaharrago baten arabera, ateoak munduko biztanleriaren % 8 ziren. Beste estimazio zaharrago batzuen arabera, ateoak munduko biztanleriaren % 2 dira, eta erlijiogabeak, berriz, % 12. Inkesta horien arabera, Europa eta Ekialdeko Asia dira ateismo tasa altuenak dituzten eskualdeak. 2015ean, Txinan zeuden pertsonen % 61ek jakinarazi zuten ateoak zirela. Europar Batasuneko (EB) Eurobarometroaren 2010eko inkesta baten zifrek adierazten dutenez, EBko biztanleriaren % 20k ez du sinesten "inolako espiritu, Jainko edo bizi-indarretan".

Etimologia 
Ateismo terminoa grezierazko  (azeós) adjektibotik dator, «jainkorik gabea» esan nahi baitu (a = «ez»; theos = «jainko», hitzez hitz «Zeus»). Adjektibo hori mespretxuz erabiltzen zen, gizarte zabalak gurtzen zituen jainkoak ukatzen zituztela uste zen gizabanakoak aipatzeko.

Definizioak eta motak 
Gaia jorratu dutenak ez daude ados ateismoa definitzeko eta sailkatzeko modurik onenari buruz, eta zalantzan jartzen dute naturaz gaindiko zein erakunde diren jainkotzat jotzen direnak, berezko jarrera filosofikoa den edo jarrera filosofikorik eza, eta arbuio kontziente eta esplizitua eskatzen ote duen. Ateismoa agnostizismoarekin bateragarritzat jo izan da, baina horrekin ere kontrajarri izan da. Ateismo forma ezberdinak bereizteko erabili kategoria mota zabala erabili izan da.

Esparrua 
Ateismoaren definizioan inplikatutako anbiguotasun eta eztabaidaren zati bat Jaungoiko eta jainko gisako hitzen definizioetarako adostasuna lortzeko zailtasunetik sortzen da. Jaungoikoaren eta jainkoen kontzeptu oso ezberdinen aniztasunak ideia ezberdinetara eramaten du ateismoaren aplikagarritasunari dagokionez. Antzinako erromatarrek kristauei ateoak izatea leporatzen zieten, jainko paganoak ez gurtzeagatik. Poliki-poliki, ikuspuntu hori zoritxarrean erortzen joan zen, teismoa edozein jainkotasunetan sinesmen bat bezala ulertua izatera iritsi zen heinean.

Arbuiatzen diren fenomenoen sortari dagokionez, ateismoak edozer gauza uka dezake, jainko baten existentziatik hasi eta edozein kontzeptu izpiritual, naturaz gaindikoa edo transzendentalen existentziaraino, budismoarena, hinduismoarena, jainismoarena eta taoismoarena kasu.

Ateismo esplizitua eta inplizitua 

Ateismoaren definizioak ere aldatu egiten dira pertsona batek jainkoen ideiari jarri behar dion kontsiderazio mailan ateotzat hartua izateko. Ateismoa, batzuetan, jainkoren bat dagoenaren sinesmen-gabezia soila barneratzeko moduan definitu izan da. Definizio zabal horrek jaioberriak eta ideia teorikoen eraginpean egon ez diren beste pertsona batzuk ere hartuko lituzke. 1772an, Paul Henri Thiry d'Holbach baroiak esan zuen "haur guztiak ateoak jaiotzen dira; ez dute Jainkoaren ideiarik". Antzera iradoki zuen George H. Smithek (1979):

Ateismo inplizitua "sinesmen teistaren gabezia da, haren gaitzespen kontzienterik gabe"; ateismo esplizitua, berriz, sinesmenaren gaitzespen kontzientea da. "Ateismo filosofikoari" buruzko bere lanaren helburuetarako, Ernest Nagelen ustez ezin da hartu sinismen teistaren gabezia ateismo mota gisa, eta Graham Oppyk uste du pertsona hauek inuzente bezala sailkatu behar direla, jainko bat zer ote den ulertzea inoiz kontsideratu ez dutelako. Oppyren arabera, hilabete bateko haurtxoak, burmuinetako lesio traumatiko larriak dituzten gizakiak edo dementzia aurreratua duten gaixoak egon daitezke sailkapen honen barruan:

Ateismo positibo eta negatiboa 
Antonio Flew eta Michael Martin bezalako filosofoek ateismo positiboa (indartsua/gogorra) eta ateismo negatiboa (ahula/biguna) kontzeptuak erabili dituzte. Ateismo positiboa jainkoak existitzen ez direnaren baieztapen esplizitua da. Ateismo negatiboak gainerako ez-teismo forma guztiak barne hartzen ditu. Kategorizazio horren arabera, teista ez den edonor da ateo negatiboa edo positiboa. "Ahul" eta "indartsu" terminoak nahiko berriak dira, eta "ateismo negatiboa" eta "ateismo positiboa" terminoak, berriz, zaharragoak dira, literatura filosofikoan eta apologetika katolikoan erabiliak izan direlarik. Ateismoaren mugatze horren azpian, agnostiko gehienek ateo negatibotzat jotzen dituzte.

Martinek, adibidez, agnostizismoak ateismo negatiboa dakarrela baieztatzen duen bitartean, agnostiko askok ateismoaz bestelako ikuspuntua dute: teismoa bezain justifikatua dela pentsatzen dute eta frogatze maila bera eskatzen diote. Ezagutzaren eskuraezintasunaren baieztapena, jainkoen existentziaren alde edo kontra, ateismoak fede-jauzi bat eskatzen duela adierazten duen ideia gisa ikusten dute batzuek. Argudio honi emandako erantzun arrunten arabera, frogatu gabeko proposizio erlijiosoek frogatu gabeko beste proposizio guztiek bezainbesteko sinesgabetasuna merezi dute, eta jainko baten existentziaren probabilitateak ez dakar bi posibilitateetako baten ere probabilitate bera. J.J.C. Smart filosofo australiarrak honako hau argudiatzen du: "Batzuetan, ateoa den pertsona batek bere burua agnostiko gisa deskriba dezake, modu grinatsuan ere, edozein gauza dakigula esatea eragotziko ligukeen eszeptizismo filosofiko orokor eta zentzugabearen ondorioz, matematikaren egiak eta logika formala izan ezik." Ondorioz, Richard Dawkins bezalako egile ateo batzuek nahiago dute posizio teorikoak, agnostikoak eta ateoak bereiztea probabilitate teistikoko espektro batean zehar, bakoitzak "Jainkoa existitzen da" baieztapenari esleitzeko probabilitatea.

Ateismoaren ezinezkotasunaren definizioa 
XVIII. mendearen aurretik, Jainkoaren existentzia hain zen onartua mendebaldeko munduan, non zalantzan jartzen baitzen benetako ateismoaren posibilitatea. Horri sortzetiko teista deitzen zaio: pertsona guztiek Jainkoarengan jaiotzatik sinesten dutelako nozioa. Ikuspegi horren barruan, ateoak ukazioan besterik ez daudela adierazten da.

Halaber, bada jarrera bat esaten duena ateoek azkar sinesten dutela Jainkoarengan krisi garaian, ateoek heriotza ohean konbertsioak egiten dituztela, edo "lubakietan ateorik ez dagoela", baina kontrako adibideak egon dira, horien artean, literalki "lubakietako ateo" izan direnak.

Ateo batzuek "ateismo" terminoaren beharrari aurre egin diote. Bere Letter to a Christian Nation liburuan, Sam Harrisek honakoa idatzi zuen:

Ateismo pragmatikoa 
Ateismo pragmatikoa da norberak jainko batengan edo jainkoengan duen sinesmena baztertu behar duen ikuspuntua, eguneroko bizitza pragmatiko baterako beharrezkoa ez delako. Ikuspegi hori apateismoarekin eta ateismo praktikoarekin lotuta dago.

Argudioak

Argudio epistemologikoak 

Ateoek ere argudiatu dute jendeak ezin duela Jainko bat ezagutu edo Jainko baten existentzia frogatu. Azken horri agnostizismoa deitzen zaio, hainbat forma hartzen dituena. Inmanentziaren filosofian, jainkotasuna mundutik beretik banaezina da, pertsona baten adimena barne, eta pertsona bakoitzaren kontzientzia subjektuan sartuta dago. Agnostizismo forma honen arabera, perspektiban dagoen muga honek, inferentzia objektibo oro eragozten du, jainko batengan sinestetik bere existentziaren baieztapenetaraino. Kanten agnostizismo arrazionalistak eta Ilustrazioak giza arrazionaltasunetik ondorioztatutako ezagutza baino ez dute onartzen; ateismo-forma horrek dio jainkoak ezin direla bereizi printzipio-arazo gisa, eta, beraz, ezin da jakin existitzen diren ala ez. Eszeptizismoak, Humeren ideietan oinarritua, edozer gauzari buruzko ziurtasuna ezinezkoa dela baieztatzen du, beraz, batek ezin du inoiz ziur jakin jainko bat existitzen den edo ez. Humek, hala ere, kontzeptu metafisiko behaezin horiek "sofisteria eta ilusio" bezala baztertu behar direla esan zuen. Agnostizismoa ateismoari esleitzea eztabaidatua da; munduaren ikuspegi independente eta oinarrizkotzat ere har daiteke.

Ateismoaren aldeko beste argudio batzuek, epistemologiko edo ontologiko gisa sailka daitezkeenak, ignostizismoa barne, "Jainkoa" eta "Jainkoa ahalguztiduna da" bezalako oinarrizko terminoen esanahirik eza edo ulerrezintasuna baieztatzen dute. Ez-kognitibismo teologikoak dio "Jainkoa" baieztapenak ez duela proposizio bat adierazten, baizik eta absurdoa dela edo zentzu kognitiborik ez duela. Bi modutara argudiatu izan da, gizabanako horiek ateismo edo agnostizismo moduren batean sailka daitezkeen ala ez. A. J. Ayer eta Theodore M. Drange filosofoek bi kategoriak arbuiatzen dituzte, bi eremu horiek "Jainkoa existitzen da" proposamen gisa onartzen dutela esanez; aldiz, ez-kognitibismoa beren kategorian kokatzen dute.

Argudio metafisikoak 

Zofia Zdybicka filosofoaren arabera:

Argudio logikoak 

Ateo batzuek jainkoen ikuskera ezberdinak, kristautasunaren jainko pertsonala bezala, logikoki koherentziarik ez duten ezaugarriak dituztela diote. Ateo hauek Jainkoaren existentziaren aurkako argudio deduktiboak aurkezten dituzte, ezaugarri batzuen arteko bateraezintasuna baieztatzen dutenak, hala nola perfekzioa, sortzaile-izaera, aldaezintasuna, omniszientzia, omnipresentzia, ahalguztiduntasuna, ontasun osoa, transzendentzia, nortasuna (izaki pertsonala), fisikotasun eza, justizia eta errukia.

Ateo teodizeek uste dute mundua, esperimentatzen duten bezala, ezin dela adiskidetu teologoek Jainkoari eta jainkoei eskuarki ematen dizkieten ezaugarriekin. Argudiatzen dute Jainko omnisziente, ahalguztidun eta ontasun osoko bat ez dela bateragarria gaiztakeria eta sufrimendua dauden mundu batekin, mundu bat non maitasun jainkotiarra pertsona askorentzat ezkutatuta dagoen. Antzeko argudio bat egozten zaio Siddhartha Gautamari, budismoaren sortzaileari.

Erlijioen kontakizun erredukzionista 
Ludwig Feuerbach filosofoak eta Sigmund Freud psikoanalistak Jainkoa eta beste sinesmen erlijioso batzuk giza asmakuntzak direla argudiatu zuten, hainbat desio edo behar psikologiko eta emozional asetzeko sortuak, edo "zera" ahalguztiduntasunaren proiekzio mekanismo bat. Vladimir Leninentzat, "Materialismoa eta enpiro-kritizismoa" lanean, Errusiako makismoaren aurka (Ernst Machen jarraitzaileek) Feuerbach jainko batengan sinestearen aurkako azken argudioa da. Budista askoren ikuspegia ere bada hau. Karl Marxek eta Friedrich Engelsek, Feuerbachen lanaren eraginez, Jainkoarengan sinestea eta erlijioa funtzio sozialak direla argudiatu zuten, boterean daudenek langile klasea zapaltzeko erabiliak. Mikhail Bakuninen arabera, "Jainkoaren ideiak giza arrazoiaren eta justiziaren abdikazioa dakar berekin; giza askatasunaren ukazio erabakigarriena da, eta, ezinbestean, gizateriaren esklabotasunean, teorian eta praktikan amaitzen da". Voltaireren aforismoa irauli zuen: "Jainkoa existituko ez balitz, asmatu egin beharko litzatekeela", eta horren ordez idatzi "Jainkoa benetan existituko balitz, abolitu egin beharko litzatekeela".

Ateismoa, erlijioa eta izpiritualtasuna 
Ateismoa sinesmen erlijioso eta izpiritualen sistema batzuekin bateragarria izan daiteke. Besteak beste hinduismoa, jainismoa, budismoa, sinteismoa, raelismoa eta Wicca bezalako mugimendu neopaganoak barne. Āstika jinduismoaren eskolaren ustez, ateismoa baliozko bidea da moksha lortzeko, baina oso-oso zaila, ateoek ezin baitute beren bidaian jainkozkoarengandik inolako laguntzarik espero. Jainismoak unibertsoa betierekoa dela eta jainko sortzaile baten beharrik ez duela uste du, Tirthankarek, ordea, espazioa eta denbora gaindi dezaketen izaki gurtuak dira, eta Indra jainkoak baino botere handiagoa dute. Budismo sekularrak ez du jainkoenganako sinesmena defendatzen. Jatorrizko budismoa ateoa zen, Buda Gautamaren bideak ez baitzuen jainkoen aipamenik jasotzen. Budismoaren ondorengo ikusmoldeen arabera, Buda bera jainko bat da, jarraitzaileek jainkotasuna lor dezaketela iradokitzen dute, eta Bodhisattvak eta Betiereko Buda gurtzen dituzte.

Ateismoa eta teologia negatiboa 
Teologia negatiboa, askotan, ateismoaren edo agnostizismoaren bertsio gisa sailkatzen da, ezin baitu benetan esan Jainkoa existitzen denik. "Konparazioa gordina da, hala ere, ateismo konbentzionalak Jainkoaren existentzia ukatua izan daitekeen predikatu gisa tratatzen duelako ("Jainkoa ez da existitzen"); teologia ezkorrak, berriz, Jainkoak predikatuak dituela ukatzen du". "Jainkoa edo Jainkozkoa bada" esatea erantzun gabe "Bera zer da" esaldiari teologia positiboaren aurrebaldintza litzateke teologia negatiboan, teismoa ateismotik bereizten duena. "Teologia negatiboa osagarria da, ez teologia positiboaren etsaia".

Filosofia ateoak 
Ateismo axiologiko edo konstruktiboak uko egiten dio jainkoen existentziari, gizateria bezalako "absolutu goren" baten alde. Ateismo modu horrek gizateriari laguntzen dio etika eta balioen iturri absolutu gisa, eta gizabanakoei arazo moralak Jainkoarengana jo gabe konpontzeko aukera ematen die. Marxek eta Freudek argudio hori erabili zuten askapen, garapen erabateko eta oztoporik gabeko zoriontasun mezuak helarazteko. Ateismoaren kritika ohikoenetako bat kontrakoa izan da: jainko baten existentzia ukatzeak erlatibismo moralera eramaten duela eta bat oinarri moral edo etikorik gabe uzten duela, edo bizitzak zentzurik ez izatea eta miserablea izatea eragiten duela. Blaise Pascalek hau argudiatzen zuen bere Pensées lanean.

Jean-Paul Sartre filosofo frantziarrak bere burua "existentzialismo ateoaren" ordezkari gisa identifikatu zuen, Jainkoaren existentzia ukatzeko kezkarik ez zuela, "Gizakiak bere burua berriro aurkitu behar duela" eta "Jainkoaren existentziaren froga baliozkorik ere ezin duela inork bere buruaz salbatu" esateko baino. Sartrek bere ateismoaren korolario bat hauxe zela esan zuen: "Jainkoa existitzen ez bada, existentzia esentziaren aurretik duen izaki bat dago gutxienez, edozein kontzeptuk definitu baino lehen existitzen den izaki bat, eta... izaki hori gizakia da". Ateismo horren ondorio praktikoa honela deskribatu zuen Sartrek: ez dagoela a priori araurik, ezta giza jokabidea gobernatzeko erabil daitezkeen balio absoluturik ere, eta gizakiak "beren kabuz asmatzera kondenatuta" daudela, "Gizakia egiten duen guztiaren erantzule erabat" bihurtuz.

Erreferentziak

Ikus, gainera 
 Agnostizismo
 Apostasia
 Laizismo

Kanpo estekak 
 Ateismoa, Gizapedian.

 
Eszeptizismoa
Erlijio eza
Erlijioaren kritika