Supererraldoi hori

Supererraldoi horia (YSG) izar bat da, orokorrean F edo G espektro motakoa, supererraldoi argitasun mota bat duena (Ia edo Ib adibidez). Sekuentzia nagusitik kanpo eboluzionatu duten izarrak dira, hedatuz eta argitsuago bihurtuz.

Supererraldoi horiak gorriak baino txikiagoak dira; begi hutsezko adibideen artean Polaris dago. Horietako asko izar aldakorrak dira, batez ere δ Cephei bera bezalako zefeida pultsatzaileak.

Espektrua 
Supererraldoi horiek, F eta G espektro motak izaten dituzte, batzuetan, A klase berantiarreko edo K goiztiarreko izarrak barne hartzen diren arren. Espektro mota hauek, A klasean oso indartsuak diren hidrogeno lerroengatik bereizten dira, F eta G klaseen bidez ahultzen direlarik, K. klasean oso ahulak diren edo falta diren arte, H eta k espektro berantiarretan agertzen dira, baina indartsuagoak dira F klasean, eta indartsuagoak G klasean, izar hotzenetan berriz ahuldu aurretik. Metal ionizatuen lerroak indartsuak dira A klasean, ahulagoak F eta G klaseetan, eta ez daude izar hotzenetan. G klasean, metal neutroen lerroak ere badaude, CH banda molekularrekin batera.

Supererraldoiak, Yerkesen espektro sailkapenean, Ia eta Ib argitasun motengatik identifikatzen dira, batzuetan, erdikoak Iab eta Ia/ab bezala erabiltzen direlarik. Argitasun mota hauek, argitasunarekiko sentikorrak diren espektro lerroak erabiliz esleitzen dira. Historikoki, izar horientzat, Ca H eta K-ren lerroen intentsitateak erabili dira, baita zenbait linea metalikoren intentsitateak ere. Oxigeno neutroaren lineak ere erabili dira, 777,3 nm-ko tripletea kasu, espektro mota ugaritan argitasunarekiko oso sentikorrak baitira. Eredu atmosferiko modernoek, espektro lerroen intentsitate eta profil guztiak zehatz bat etortzea eragin dezakete espektro sailkapen bat emateko, edo, baita, zuzenean, izarraren parametro fisikoetara salto egitea ere, baina, praktikan, argitasun klaseak, izar estandarrekin alderatuz esleitzen jarraitzen dira.

Izar hori supererraldoi estandar espektral batzuk:

 F0 Ib: α Leporis
 F2 Ib: 89 Herculis
 F5 Ib: α Persei
 F8 Ia: δ Canis Majoris
 G0 Ib: μ Persei
 G2 Ib: α Aquarii
 G5 Ib: 9 Pegasi
 G8 Ib: ε Geminorum

Propietateak 

Supererraldoi horiek, euren espektro motei dagozkien tenperatura tarte nahiko estua dute, 4.000 kelvinetik 7.000 kelvinera. Euren argitasunak, 1.000 L☉-tik aurrera doaz, eta izarrik argitsuenak, 100.000 L☉-tik gorakoak dira. Argitasun altuek, Eguzkia baino askoz handiagoak direla adierazten dute, 30 R☉ ingurutik, ehunka R☉ gehiagoraino.

Supererraldoi horien masak asko aldatzen dira, W Virginis bezalako izarrentzako eguzkia baino gutxiago izatetik 20 M☉ edo gehiago izatera (adibidez, V810 Centauri). Dagozkien azaleko grabitateak (log (g) cgs) 1-2 inguruan daude masa altuko supererraldoientzat, baina 0 bezain baxuak izan daitezke masa baxuko supererraldoientzat.

Supererraldoi horiak izar arraroak dira, supererraldoi gorriak eta sekuentzia nagusiko izarrak bezain ohikoak ez direnak. M31n (Andromedaren galaxia), O klaseko izarren eboluzioarekin lotutako 16 supererraldoi hori ikusten dira, horietatik 25.000 ikus daitezkeenak.

Aldakortasuna 

Supererraldoi hori asko, ezegonkortasun zerrenda bezala ezagutzen den HR diagramako eskualde batean daude, euren tenperatura eta argitasunek, dinamikoki ezegonkorrak egiten dituztelako. Ezegonkortasun-zerrendan behatutako supererraldoi hori gehienak zefeidak aldagakorrak dira, hala deituak δ Cephei-ren gaitik, ondo definitutako aldiak sakatzen dituztenak, euren argitasunarekin erlazionatuak daudenak. Honek, izarren distantzia zehazteko kandela estandar bezala erabil daitezkeela esan nahi du, soilik euren aldakortasun periodoa ezagutuz. Aldi luzeagoko zefeidak hotzagoak eta argitsuagoak dira.

Bi aldagai zefeida mota identifikatu dira, periodoaren eta argitasunaren artean erlazio ezberdinak dituztenak: aldagai zefeida klasikoak I. populazioko izar gazte eta masiboak dira; II. motako zefeidak II. populazioko masa baxuko izar zaharragoak dira, W Virginis aldagaiak, BL Herculis aldagaiak eta RV Tauri aldagaiak barne. Zefeida klasikoak aldi bereko II. motakoak baino argitsuagoak dira.

R Coronae Borealis aldagaiak supererraldoi horiak izan ohi dira, baina euren aldakortasuna zefeidena ez den mekanismo baten bidez gertatzen da. Tarte irregularretan, izarraren inguruko hauts kondentsazioaren ondorioz iluntzen dira, eta euren distira izugarri gutxitzen da.

Eboluzioa 

Supererraldoiak sekuentzia nagusitik kanpo eboluzionatu duten izarrak dira, nukleoen hidrogenoa agortu ondoren. Supererraldoi horiak izar talde heterogeneo bat dira, HR diagraman izar kategoria estandarrak zeharkatzen dituztenak, euren eboluzioaren etapa ezberdinetan.

8-12 M☉ko izar masiboenek, sekuentzia nagusian, milioi batzuk urte igarotzen dituzte O eta B klaseko izar goiztiar bezala, euren nukleoetako hidrogeno trinkoa agortzen den arte. Orduan hedatu eta hoztu egiten dira supererraldoi bihurtzeko. Milaka urte gutxi batzuk igarotzen dituzte supererraldoi horiak bezala hozten diren bitartean, eta, ondoren, urte batetik lau milioira supererraldoi gorriak bezala igarotzen dira, normalean. Supererraldoiak izarren % 1 baino gutxiago dira, baina proportzio ezberdinetan unibertsoaren lehen garai ikusgarrietan. Fase labur samarrek eta materia kontzentrazioak izar hauen bakantasuna azaltzen dute.

Supererraldoi gorri batzuek begizta urdin bat izaten dute, aldi baterako berotzen dira eta supererraldoi horiak edo urdinak bihurtzen dira berriro hoztu aurretik. Izar ereduek, begizta urdinak, konposizio kimiko jakin batzuen eta beste suposizio batzuen mende daudela erakusten dute, baina, gertagarriagoak dira supererraldoi gorri masa baxuko izarretan. Lehen aldiz hozten diren bitartean edo begizta urdin nahikoa zabal bat egiten dutenean, supererraldoi horiek ezegonkortasun-zerrenda zeharkatzen dute eta aldagai zefeida klasiko gisa sakatzen dute, hamar egun edo gehiagoko epeekin.

Masa ertaineko izarrek sekuentzia nagusia uzten dute azpierraldoien adarrean zehar hoztuz erraldoi gorrien adarrera iritsi arte. 2 M☉ inguruko izar masiboenek, degeneratu aurretik fusioa hasteko bezain handia den helio nukleo bat dute. Izar hauek begizta urdin bat egingo dute.

5 M☉ eta 12 M☉ arteko masetarako, begizta urdina F eta G espektro motetara heda daiteke, 1.000 L☉-ko argitasunarekin. Izar hauek supererraldoiaren argitasun klaseak gara ditzakete, bereziki pultsatzaileak badira. Izar hauek ezegonkortasun-zerrenda zeharkatzen dutenean, aldi laburreko zefeidak bezala sakatzen dute. Izar hauen begizta urdinek, 10 milioi urte iraun dezakete, eta, beraz, supererraldoi hori mota argitsuenak baino ohikoagoa da.

Eguzkiarenaren antzeko masa duten izarrek helio nukleo endekatuak garatzen dituzte sekuentzia nagusia utzi eta erraldoi gorrien adarraren puntaraino igo ondoren, non helioa une batean pizten duten. Ondoren, nukleoaren helioa adar horizontalean nahasten dute argitasun txikiegiekin supererraldoitzat hartzeko.

Adar horizontalaren erdi urdina utzi eta adar erraldoi asintotikoan (AGB) sailkatzen diren izarrak sailkapen horietatik pasatzen dira eta BL Herculis aldagai gisa sakatuko dute. Izar hori horiei supererraldoi argitasun mota bat eman dakieke, masa baxuak izan arren, baina argizko pultsazio batek lagunduta. AGBn, helioarekin bat egiten duten izarren oskolaren pultsu termikoek, begizta urdin bat sor dezakete ezegonkortasun zerrendaren bidez. Izar hauek W Virginis aldagai bezala sakatuko dute eta, berriz ere, argitasun erlatiboki baxuko supererraldoi hori bezala sailka daitezke. AGBren masa baxuko edo ertaineko izar baten hidrogeno fusio bilketa bere azalera hurbiltzen denean, kanpo geruza hotzak azkar galtzen dira, izarra berotzea eragiten duena, azkenean nano zuri bat bihurtuz. Izar hauek eguzkiarena baino masa txikiagoak dituzte, baina 10.000 L☉ edo gehiagoko argitasunak izan daitezkeenak, eta, beraz, supererraldoi hori bihurtuko dira denboraldi labur batez. Uste denez, AGB ondorengo izarrek RV Tauri aldagai bezala sakatzen dute ezegonkortasun zerrenda zeharkatzen dutenean.

R Coronae Borealis aldagai supererraldoi horien eboluzio-egoera ez dago argi. AGB ondorengo izarrak izan daitezke, helio oskolaren distira berantiar batek berpiztuak, edo nano zurien fusioetatik sor daitezke.

Supererraldoi horiek supernobarik gabeko supererraldoi gorriaren etaparaino heltzea espero da. Supererraldoi hori post gorri batzuen nukleoak kolapsatu eta supernoba bat sor dezakete. Supernoba sorta bat, itxura batean, guraso supererraldoi horiekin lotu da, gorri-ondoko supererraldoi izateko bezain argitsuak ez direnak. Baieztatzen badira, heliozko nukleo bat duen masa moderatuko izar batek nukleoaren kolapso supernoba bat eragin dezakeela azaltzen duen azalpen bat aurkitu beharko da. Kasu horietan, begi-bistako hautagaia elkarrekintza bitarreko moduren bat da beti.

Hipererraldoi horiak 

Supererraldoi hori bereziki argitsu eta ezegonkorrak, sarri, hipererraldoi horiak izeneko izar klase bereizi batean biltzen dira. Gehienak, izar supererraldoi post-gorriak direla uste da, oso masiboak, euren kanpo geruzen zati handi bat galdu dutenak, eta, orain, supererraldoi urdin eta Wolf-Rayet izar bihurtzeko eboluzionatzen ari direnak.

Supererraldoi hori garrantzitsuak 
Izar supererraldoi horiaren adibide on bat, Wezen da, Canis Major konstelazioko delta izarra. Honetaz gain, jarraian ikus daitekeen taulan, izar supererraldoi hori ezagunenetako batzuk agertzen dira.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Izar motak