Michel Camdessus

Michel Camdessus —okzitaniera arautuan Campdessús— (Baiona, Lapurdi, 1933ko maiatzaren 1a) ekonomialaria da. Mundu eremuko ardurak izan zituen; izan ere, Nazioarteko Diru Funtsako lehendakari izan zen 1987ko urtarrilaren 16tik 2000ko otsailaren 14a arte.

Ikasketak 
 Pariseko Unibertsitateko Ekonomia Politiko eta Zientzia Politikoko Goi Mailako Ikasketetan diplomatua.
 Hiri bereko Institut d'études politiques ("Ikasketa Politikoetako Institutua", ezizenez Sciences Po) delakoan diplomatua.
 École nationale d'administration (ENA, administrazioko goi karguetarako prestatzeko eskola) izenekoaren ikaslea ere izana da.

Ibilbide profesionala 
 1960an Finantza eta Afera Ekonomikoetarako Ministeritzako Altxor Publikoaren zuzendaritzan sartu zen administratzaile zibil gisa.
 1966tik 1968ra Bruselan izan zen, Europar Batasunean (orduan, Europako Ekonomia Erkidegoa), frantses estatuko ordezkaritza iraunkorreko finantza-agregatu.
 Altxor Publikora bueltatuta zuzendari-ordea (1971etik), zuzendari albokoa (1974tik) eta zuzendaria ((1982ko otsailetik) izan zen hurrenez hurren.
 1978tik 1984ra estatu zordun eta hartzekodun batzuek sortutako Parisko Kluba nazioarteko foro informaleko presidentea ere izan zen eta 1982ko abendutik 1984ko abendura Europako Komunitate Ekonomikoaren moneta-komitearen burua ere bai.
 Frantziako Bankuko gobernadore-orde (1984ko abuztuan) eta gobernadorea (urte bereko azaroan) izendatu zuten; kargu hori 1987ko urtarrilean Nazioarteko Diru Funtsako zuzendari nagusia bihurtu arte mantendu zuen.
 2008ko urriaren 17an SFEFeko presidente izendatu zuten.
 2009ko abuztuaren 25ean Nicolas Sarkozy Frantziako presidenteak traderren ordainketak gainbegiratzeko ardura eman zion.

Nazioarteko Diru Funtsan 
Hiru agintalditan izan da NDFko zuzendari nagusia:
 1987ko urtarrilaren 16an 5 urterako.
 Bigarren agintaldia beste 5 urterako.
 Hirugarrena 1997ko urtarrilaren 16an hasi zuen; azken hau 2000ko otsailaren 14an utzi zuen.

Liberal oldarkorra 
Liberal konbentzitua, Nazioarteko Diru Funtsaren norabidean aldaketa bereziki basatia ezarri zuen, herrialde pobre edota garatzeko bidean zeudenei Hezkuntza eta Osasun alorretan pribatizazio edo gastu publikoa murrizteko neurriak inposatuz, maileguei aurre egin nahi bazieten; hori eginez abian zeuden krisialdiak areagotu edo zenbait estatu aurrekaririk gabeko krisialdietara bultzatuz: Mexiko (1994an), Thailandia (1997an) nahiz hego-ekialdeko Asia osoa (1997-1998, Indonesian adibidez istilu larriak egon ziren), Errusia (1998), Brasil (1999), Turkia (2001) eta Argentina (2000-2001). Azken kasu hau,  delakoa barne, bere porrot gordina izan zen, Camdessusek herrialde hori adibide positibo eta eredugarritzat hartu zuelako aurreko urteetan; ezpairik gabe hauxe izan zen bere kargua behar baino lehenago uzteko arrazoietakoa. Rubens Ricupero Komertzio eta Garapenaren gaineko Nazio Batuetako Konferentziako (, UNCTAD) idazkari nagusiak bere "Komertzio eta garapenaren gaineko txostenean" liberalizazio-politikak « Ekialde Urrunean eta Errusian anabasa sortu eta Latinoamerikan erdietsitako aurrerapenak neutralizatu » zituela iritzi zion.

Honegatik guztiagatik NDFren kargua utzita ere, NBEren aholkulari ofizial eta ofizioso diren mundu mailako zenbait elkartek 2015 arte ura kontsumitzeko moduan dauden lagunen (1400 miloi) kopurua erdira murrizteko beharrezkoak diren azpiegiturak aurreikusteko ardura eman zioten. Bere proposamena orduan % 90an esku publikoetan zegoen alor honetan sektore pribatua sartu eta trikimaina publiko-pribatuak sortzea izan zen.

2004an orduan ekonomia ministroa zen Nicolas Sarkozyk hala eskatuta "Camdessus txostena" izena hartuko duen eta benetako titulua  ("Izualdia, Frantziarentzako hazkunde berri baterantz") zuena idatzi zuen, non asteko 35 orduak kentzea, SMICera (Frantziako gutxieneko soldata) diru gutxiago bideratu eta erretiroa hartzen duten bi funtzionariotatik bakarra ordezkatzea proposatzen zuen. Horrek neurri handi batean presidente izango zenaren programa inspiratu zuen: bere "oheburuko liburua" zela esaten zuen Sarkozyk berak.

Beste jakingarri batzuk 
 Ohorezko Legioaren Komandante eta Ordre national du Mérite delakoaren Zaldun kondekorazioak lortuak ditu.
 Katoliko militante eta sei umeren aita da. "Justizia eta Bakea Pontifize-Kontseiluan" eliza katolikoaren "ikuspegi soziala" ezagutarazteko ardura du.
 Semaines sociales de France izeneko begiratokiaren burua izan da 2000tik 2007ra.
 Institut français de relations internationales (IFRI) elkarteko administrazio-kontseiluko kidea da.
 Frankofoniaren Goi-Kontseiluaren kidea da.
 Ouest-France egunkariaren administratzailea da.
 2007ko presidentetzarako hauteskundeetan François Bayrouren alde agertu zen.
 Chirac Fundazioak babestutako "Gatazkak aurreikusteko Saria" ematen duen epaimahaiko kidea da.
 Tony Blairrek Afrikarako ezarritako batzordeko kidea da; Africa Progress Panel bilgunean ere badago.

Euskal Herrian 
 Nafarroako Unibertsitateko Merkataritza-Eskolako Aholku-Kontseiluko kidea da.
 Azken urteetan zenbait topaketatan konbidatu aritu da: 2009ko martxoan Elkargik Donostian antolatutakoa edo Lezamako (Aiaraldea) 2008ko "Iruaritzeko elkarrizketetan".

Erreferentziak

Ikus, gainera 
 Nazioarteko Diru Funtsa

Kanpo loturak 

  Camdessus "Munduko Landagunea" bilguneko webgunean.
    Camdessusen biografia NDFren webgunean.
  "Etika eta finantza mundu globalizatzailean".
  "Sustengarritasunaren sustengarritasuna".

Euskal Herriko ekonomialariak
Ohorezko Legioko ofizial handiak
Baionarrak
Nazioarteko Diru Funtseko zuzendari orokorrak
École nationale d'administrationen ikasitakoak