Jahveh

Jahveh (hebreeraz: יהוה, YHWH), Yahweh, Yahve, Jah, Jahve, Jahveh edo Jehova Biblian erlijio judu-kristauen jainko nagusiak duen izen berezia da. Bibliaren arabera, bere hebreerazko era Jaungoikoak bere buruaz hitz egiteko erabiltzen duen hitza da, bere esanahia Jaungoikoaren izatearen deskribapena izanik:

Errespetuaren errespetuz, hebrearrek ez zuten izen sakratua esaten, beraz, bere ahoskera ezezaguna da eta irakurtzean Adonai –hots, Jauna– hitzaz ordezkatzen zuten.

Adituen artean ados daude Yahwehren gurtza Burdin Aroaren hasieran ere bazegoela, eta Brontze Aroan ere aurki daitekeela. Eremu geografikoari dagokionez, Kanaan hegoaldeko jainko bat da, Edom eta Sinai izenez ezagutzen den eskualdea.

Yahwehren aipamenik goiztiarrenak, hegoaldeko Transjordaniako Shasu nomadekin lotutako antzeko izena duen leku bati erreferentzia egiten dioten egiptoar testuetan aurkitzen dira. Litekeena da bere izena El, Cananeo panteoiaren jainko gorenaren epitetoa izan izana. K. a., moabiten errege atzerritarra aipatzen du Israelgo Yahwehren kalizak hartuz eta Quemos jainkoari eskainiz.

Bibliako testu zaharrenetan, Yahweh Ekialde Hurbileko "jainko gerlari" tipiko bat bezala agertzen da, jainkotiar hueste baten buru dena; Yahwehko armadak, Israelgo herriaren etsaien aurka. Kuntillet Ajruden idazkunen arabera, Yahweh Temanen gurtu zuten, Arabiaren iparraldean, eta Samarian, Israelgo erresumaren egoitzan, non, dirudienez, jainko tutelatu eta goren gisa gurtu zuten, Jeroboam II.aren erregealditik gutxienez. Garai berean, Jerusalemgo errege gorteak, tenpluan eta VII. mende inguruan gurtu zuen. Jada unibertsoaren jainko gorentzat jotzen zuen, aurreko jainkoen ezaugarriak xurgatuz. Babiloniako gatibualdiaren amaiera aldera (K. a. VI. mendea). C), Yahwehren gurtzaile askok beste jainko batzuen existentzia ukatzen zuten eta Unibertsoaren Sortzaile eta jainko bakar aldarrikatzen zuten. Alderdi hori Judea probintzian nagusitu zen, akemenestar subiranoen laguntzarekin eta Nehemias eta Esdras bezalako gobernadoreei esker, Yahweh Jainko bakar bezala definituz, judaismora, kristautasunera eta Islamera pasa zen kontzeptua.

Izena 
Yahveh jainkoaren izena da, paleo-hebreeraz idatzia 𐤉𐤄𐤅𐤄 (יהוה‎ bloke idazkeran). Itzultzean, lau hebrear kontsonantez (Y, H, V, H, hau da, yodh, he, waw, he) osatuta dago eta beraz tetragramoi edo lau letraz osatutako hitza diote. Yahveh izenaren forma laburtuak (Yeho- eta Yo-) izen pertsonaletan eta "Hallelujah!" bezalako esaldietan aurkitzen dira.

Jatorria 
Ez dago ia adostasunik Yahweh izenaren jatorriari eta esanahiari buruz, eta are gutxiago haren esanahi zuzenari buruz, eta ez dago israeldarren artean baino aipamen handiagorik, eta ez du etimologia zehatzik (Ehyeh aاer ehyeh, edo "ni naiz naizena", Éxodo 3: 14an erabilitako esamoldea, badirudi geroko glosa teologiko bat izan zela, une batean galdu zen izena azaldu nahian).

Yahwehren agerpenik zaharrena leku baten izena da, "Shasu de Yhwko Lurraldea", Amenofis III.aren garaiko egiptoar inskripzio batean (K. a. Shasutarrak Madian eta Edomen nomadak ziren Arabiaren iparraldean). Kasu honetan, etimologiarik onargarriena HWY sustraia izan daiteke, "Berak putz egiten du" esan nahiko lukeena, jainko klimatologiko batentzat egokia. Ikuspuntu honetarako sostengu handia dago, baina ez unibertsala, baina iparraldera nork eraman duen galdetzen jarraitzen du. Meniaren hipotesiaren arabera, komunitateak oso lagundurik, merkatariek Yahweh Israelera eraman zuten Egipto eta Kanaan arteko karabana-bideetan barrena. Zenea-hipotesiaren indarra da datu ugari lotzen dituela, hala nola Yahweh Kanaanen ez egotea, Edom eta Madianekin dituen loturak erreferentzia biblikoetan, eta Moiseos-ek edo Madiwanitarrek posible duten bitartean, Yiswanetarrek eta Madiarrek posible dutena.

Gurtza

Jaialdi eta sakrifizioak 

Yahweh-ren gurtza urtero ospatzen diren hiru jaialditan oinarritzen da, landa-bizitzako hiru gertakariekin bat datozenak: Pessah, arkumeen jaiotzarekin; Shavuot, zerealen uztarekin eta Sukkot, frutaren uztarekin. Ospakizun hauek seguruenik Yahwismo erlijioaren aurrekariak ziren arren, Israeleko mito nazionalari lotu ziren:  Pessah, Egiptoko exodoarekin; Shavuot, Sinai mendiko lege sortzearekin eta Sukkot, alderraia basatiarekin. Jaialdiek, gaur egun, Israelen eta Israelen estatusaren salbamendua ospatzen dute, aurreko nekazaritzarekin erlazionaturiko esanahia erabat galdu gabe. 

Yahweh-ren gurtzak sakrifizioak erabiltzen zituen; adituen arabera, familia buruzagiek beharrezkotzat ikusten zutenean erabiltzen zen praktikak ziren. Nahiz eta, Lebitarren liburuko 1–16 kapituluetan deskribaturiko ekintzak, estres, purutasun eta berrerospena, ezagunagoak diren. Beste jakitun askok ondorioztatu dute, Molotx edo Yahweh jainkoekiko gurtzan haur-sakrifizioa ohikoa zela erlijio judutar edo israeliarrean, K.a. VII. mendean Josiah erregea heldu arte.

Sakrifizioak abesti edo salmoen errezitaldiarekin parekatzen ziren, baina detaileak ez dira erabat fidagarriak. Gurtzan otoi gutxik parte hartzen zuen.

Tenpluak 
Hebrear Bibliak Yahwehren tenplu nagusi edo bakarra Jerusalemen kokatua zegoelaren ideia ematen duen arren, ez zen hala izan. Ezagutzen den santutegi edo gurtza-leku israeldar zaharrena K.a. XII. mendekoa da, eta Samariako muinoan aurkitzen zen. Antolaketa irekiko santutegi bat zen, Kanaaneko brontzezko El-zezen batekin (El jainkoa zezen formarekin). Aurkituriko gainerako arrastoak Danen (Israeleko iparraldeko mugan), Beersheba eta Arad (Negev basamortuan) guen arkeologikoetan aurkitu dira, Judaren lurraldean.

Erreferentziak

Ikus, gainera 
 Enlil
 Biblia
 Judaismo
 Marduk

Kanpo estekak 

Biblia
Itun Zaharreko pertsonaiak
Jainko sortzaileak
Gerraren jainkoak
Jainkoaren kontzepzioak
Gai judeokristauak
Hebrear Bibliako jainko-jainkosak