Pedro Bernardo Villarreal

Pedro Bernardo Villarreal Berriz (Arrasate, Gipuzkoa, 1669ko maiatzaren 26a - Lekeitio, Bizkaia, 1740ko otsailaren 19), euskal ingeniari eta intelektuala izan zen.

Jauntxoen familia baten semea zen, Aita Pedro Villarreal Ganboa eta ama Maria Saez Andikano Zelaa.
Lehenengo urteak Arrasaten eman zituen. Ondoren Bergaran eta Iruñean ikasi zuen, eta handik hamabost urte eginda, Salamancako Unibertsitatera jo zuen. Itxura denez, agintarien idazkaritza-lanetara bideratu zituen ikasketak, Madrilgo agintarientzat idazkari eta aholkulari-lanak eginak baitziren villarrealtarrak. Hala ere, Salamancan, ikasketak utzi eta 18 urte bere buruaren jabe izatea lortu zuen .

1694ko urtarrilaren 3an, Maria Rosa Bengolea lekeitiarrarekin ezkondu zen. Bengoleatarrak ere ez ziren edonor. XII. mendean Oñatiko jauntxoa zen Pedro Ladron de Gebararen ondorengoak ziren, eta hainbat dorretxe, errota zein olaren jabe ziren. Bederatzi seme-alaba izan zituzten.

Ezkontza hark bere ikerketak garatzeko aukera eman zion Pedro Bernardori. Gizon polifazetikoa izanez, arlo asko jorratu zituen: ingeniaritza-gaiak ikertzeari ekin zion, basogintza eta politikan ere aritu zen. Bere burdinoletan esperimentu eta froga asko egin zituen hauen ekoizpen eta etekinak hobetzeko. Bere asmakizunen artean arkuzko presak azpimarratu behar dira. Badirudi autodidakta izan zela. .

Lekeition tertulia bat sortu zuen beste jakintsu batzuekin: medikuak, arkitektoak, artistak). Ilustrazio aurrekotzat jo daiteke jarrera hau, urte batzuk beranduago Euskalerriaren Adiskideen Elkartearen kideen aintzaindari.

Santiagoko Ordenako zaldun (1690), Lekeitioko erregidore hirutan, Arrasareko alkate behin, ahaide nagusi eta hainbat maiorazkoren jabe izan zen.

Lanak 

 Maquinas hydraulicas de molinos, y herrerias, y govierno de los arboles, y montes de Vizcaya, Madril, 1736

Erreferentziak

Ikus, gainera 
 Errotabarri (Gizaburuaga)

Arrasatearrak
Euskal Herriko ingeniariak