Pragmatismo

Pragmatismoa gauza, ekintza, jarrera eta baloreei buruzko egia eta zuzentasuna horiek ekartzen dituzten ondorioei begira aztertu behar direla baieztatzen duen eskola filosofikoa da. Ameriketako Estatu Batuetan jaio zen eskola gisa XIX. mendearen bukaeran eta Charles Sanders Peirce, John Dewey eta William James izan ziren sortzaileak.

Kontzeptu orokorrak 
Pragmatismoak ondorioak azpimarratzea gauzen egia edo esanahia karakterizatzeko modu gisa baloratzen du. Pragmatismoa ez dator bat giza kontzeptuak eta adimena gauzen benetako esanahia adierazten duten ikuspegiarekin, eta, beraz, formalismoaren eta arrazionalismoaren filosofia-eskolekin kontrajartzen da. Pragmatismoak ere dio adimenez eta ingurunez hornitutako organismoen arteko eztabaidan soilik hartzen dutela beren esanahia teoriek eta datuek. Egia absolutuen existentzia baztertzen du, ideiak behin-behinekoak dira eta aldaketei lotuta daude, etorkizuneko ikerketaren arabera.

Pragmatismoa, korronte filosofiko gisa, modu askotara zatitu eta interpretatzen da, eta horrek kontrako ideiak sortu ditu, pragmatismoaren jatorrizko ideiaren parte direla diotenak. Horren adibide bat praktikotasunaren nozioa da: pragmatiko jakin batzuk praktikotasunaren aurka daude eta beste batzuek praktikotasuna pragmatismotik datorrela interpretatzen dute. Zatiketa hori pragmatismo terminoaren oinarrizko nozioetatik eta haren erabileratik sortzen da. Esan daiteke, funtsean, pragmatismoa gauzei ondorioen bidez esanahi bat ezartzean oinarritzen denez, geroagoko iritzietan oinarritzen dela eta aurreiritzi oro saihesten duela. Praktikotzat jotzen dena, erabilgarritasunaren eta praktikotasunaren arteko erlazioa kontuan hartzearen araberakoa da.

Pragmatismoa gaizki ulertzeak aurreiritziak sorrarazten ditu guztiz kontrakoa denean. Politikan pragmatismoaz hitz egin ohi da pragmatismo politikoa aurreiritzietan oinarritzen denean eta oinarrizko aurreiritziekin bat ez datozen ondorioei ia erreparatzen ez dienean, hori baita, askotan, pragmatismo filosofikoaren jatorrizko zentzuaren aurkakoa. [eskatutako hitzordua]

Pragmatistentzat, egia eta ontasuna praktikan duten arrakastaren arabera neurtu behar dira. Bestela esanda, pragmatismoa erabilgarritasunean oinarritzen da, eta baliagarritasuna da esanahi ororen oinarria. [eskatutako hitzordua]

Ezaugarriak 
Pragmatismoaren ezaugarri nagusiak honako hauek dira:

 Antifundamentalismoa, azken ziurtasuna bilatzeari uko egiten zaio.
 Falibilismoa, filosofia interpretatzailea izanik, zuzentasun kritikoaren mende dago.
 Kontingentzia erradikala eta zoria onartzeko sentsibilitatea. Baztertu egiten dira egia transzendental edo aldaezin batean oinarritutako doktrinak, zeinu erlijioso zein laikokoak.
 Niaren izaera soziala eta ikertzaileen komunitate kritikoa bultzatzeko beharra dira pentsalari pragmatisten elementu sozial eta etikoak. Tradizio, ikuspegi eta orientabide asko daude eta horiek errespetatu eta babestu egin behar dira, ikuspegi dialogiko eta demokratiko batetik.

Etimologia 
Pragmatismo hitza grezierazko pragma hitzetik dator, eta horrek "praktika" edo "gaia" esan nahi du (egoera zehatza).

Jatorria 
Pragmatismoa mugimendu filosofiko gisa 1870eko hamarkadan hasi zen Estatu Batuetan. Charles Sanders Peircek (eta haren Maximo Pragmatikoak) bere bilakaeraren meritua ematen du, XIX. mendearen amaierako zergadunekin batera, William James eta John Dewey. Haren zuzendaritza Club Metafísico taldeko kideek, Charles Sanders Peircek, William Jamesek eta Chaunceyk zehaztu zuten.

Pragmatismo izenaren lehen erabilera inprimatua 1898an eman zuen Jamesek, eta Peiraki esleitu zion 1870. Hamarkadaren hasieran terminoa asmatu izana. Jamesek Peirceren "Zientziaren logikaren ilustrazioak" seriea hartu zuen kontuan (Sinestearen finkapena" (1877), eta, bereziki, "Nola egin gure ideiak argi izatea" (1878).

Era berean, Peircek 190613an idatzi zuen Nicholas St. John Green instrumentala izan zela Alexander Bainen sinesmenaren definizioa aplikatzearen garrantzia azpimarratzean, "gizon bat jarduteko prest dagoenari buruz". Peircek idatzi zuenez, "definizio horretatik, pragmatismoa korolario bat baino ez da, eta prest nago pragmatismoaren aitona dela pentsatzeko". John Shook-ek esan du: "Chauncey Wright-ek ere kreditu nabarmena merezi du, bai Peircek bai Jamesek gogoan baitute Wright-ek eskatu zuela enpirismo fenomenalista eta falibilista espekulazio arrazionalistaren alternatiba gisa".

Peircek ideia hau garatu zuen: ikerketa zalantza errealaren mende dagoela, ez ahozko edo hiperb, zalantza hutsaren mende, eta esan zuen ezen, ikuskera bat modu emankorrean ulertzeko: "Kontuan har itzazu bere kontzepzioko objektuen efektu praktikoak, efektu horien ikuskera objektuaren ikuskera osoa baita", zeinak gero pragmatika maximoa deitu baitzion. Objektu baten edozein ikuskeraren baliokidea da, objektu horren efektuen praktika informatuan ulertzeko moduko ondorioen irismen orokorrera arte. Hori da bere pragmatismoaren muina, adimen-gogoeta esperimentaleko metodo gisa; ikuskeretara iristen da inguruabar konfirmatibo eta sinestezin irudimentagarrien terminoetan, esplikazio-hipotesiak sortzeko ospitale-metodo bat, eta egokia da enplegurako eta egiaztapena hobetzeko. Peirce-ren tipikoa da hipotesi esplikatzaileen inferentziaz zuen kezka, arrazionalismo deduktibistaren eta enpirismo induktibistaren arteko ohiko alternatiba funtsezkotik kanpo baitzegoen, nahiz eta logikoa matematikoa eta estatistikaren sortzaileetako bat izan.

Peircek hitzaldi bat eman eta pragmatismoari buruz idatzi zuen bere interpretazioa argitzeko. Ikuskera baten esanahia froga imajinagarrien terminoetan enkoadratzean, Peircek azpimarratu zuen ezen, ikuskera bat orokorra denez, haren esanahia, esanahi intelektuala, haren onarpenak praktika orokorrean dituen inplikazioen parekoa dela, efektu errealen (edo proben emaitzen) multzo definitu ororen parekoa baino gehiago. Ikuskera baten esanahi argituak egiaztapen ulergarriak adierazten ditu, baina emaitzak ez dira esanahiak, banakako lorpenak baizik.

Peircek, 1905ean, pragmatizismo izen berria sortu zuen, "jatorrizko definizioa adierazteko helburu zehatzarekin", esanez "dena zoriontsua izan zela" James eta Schiller-en antzinako "pragmatismo" izenarekin, eta, hala ere, izen berria asmatu zuela, izen zaharra "aldizkari literarioetan, non gehiegikeria egiten baita". Hala ere, 1906ko eskuizkribu batean James eta Schiller-ekiko desberdintasunak aipatu zituen. 1908ko argitalpen batean, Jamesekiko eta Giovanni Papini literatura-autorearekiko desberdintasunak. Nolanahi ere, Peircek kontuan hartu zituen bere ikuspuntuak, egia aldaezina dela eta infinitua benetakoa dela, beste pragmatikoak aurka baitzeuden, baina beste gai batzuetan haiekin aliatu zen.

Pragmatismoak arreta berritua jaso zuen, Willard Van Orman Quinek eta Wilfrid Sellarsek pragmatismo berrikusia erabili baitzuten 1960ko hamarkadako positibismo logikoa kritikatzeko. Quine eta Sellarsen lanak inspiratuta, batzuetan neopragmatismo gisa ezagutzen den pragmatismo-klase batek eragina izan zuen Richard Rortyren bidez, XX. mendearen amaierako pragmatikoetan eragin handiena izan zuena, Hilary Putnam eta Robert Brandomekin batera. Pragmatismo garaikidea erraz bereiz daiteke tradizio analitiko zorrotz batean eta pragmatismo "neoklasikoan" (Susan Haack-en antzera), Peirce, James eta Dewey-ren lanari atxikita.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Eskola filosofikoak
Ameriketako Estatu Batuetako filosofia