Gamelan

Gamelan Indonesiako orkestra da (Javakoa eta Balikoa batez ere), gong, xilofono, txirula eta gisako tresnez osatua. Antzerkian, erlijio-ospakizunetan eta abarretan aritzen dira gamelanak eta bete behar duten eginkizunaren araberako osagaiak eta ezaugarriak dituzte. Erritmo eta tinbre ugari lor daitezke saio horietan, eta aberastasun handikoak dira horregatik. 25-50 musikarik inguru osatzen dituzte orkestrak.

Terminologia 
Gamelan hitza javanesa gamel hitzetik dator, hau da, instrumentuak jotzeko erabiltzen den mailu mota batetik, edo jotzeko ekintza beretik. Karawitan hitza gamelanaren instrumentuak jotzeko ekintzari dagokio, eta rawit hitzetik dator, “intrintsatua” edo “lan fina” esan nahi baitu. Javan sanscrito hizkuntzatik datorren rawit terminotik dator hitza, Javako musikari egozten zaion fintasun eta dotoretasun idealizatuaren zentzuari dagokiona. Erro bereko beste hitz bat, pangrawit, zentzu horretako pertsona bati dagokio, eta ohorezko titulu gisa erabili ohi da estimatutako gamelanen interpreteentzat. Gamelan terminoa generikoagoa da gangsa. Aldi berean, tembaga terminoek osatzen dute, eta brontzezko gamelanak (kobrea eta eztainua) eraikitzeko erabilitako materialak, edo, agian, tiga eta sedasa, metalen aleazioaren proportzioak (hiru eta hamar) adierazteko.

Historia 

Lehen garai historikoetan Indonesia menderatu zuten kultura hinduetako eta budistetako erresumak baino lehenagokoa da gamelana, eta arte natiboaren forma da. Musika-tresnen egungo forma Majapahit Inperioan garatu zen. Indiak beste arte batzuetan izan zuen eragin handiarekin alderatuta, kultura horrek gamelan musikan duen presentzia bakarra Javan kantatzeko estiloa da, baita itzalen Wayang kulit txotxongiloen gaietan ere.

Javako mitologiaren arabera, Sangre Hyang Gurúk Shaka Samvat, 167 (c. AD 230), Maendra mendiaren jauregitik Medang Kamulanera (orain Mont Lawu) Java guztiaren errege izan zen jainkoa. Jainko horrek seinale bat behar zuen beste jainkoak oihukatzeko eta gong-a asmatu zuen. Mezu konplexuagoetarako, beste bi gong asmatu zituen, horiek osatuko baitzuten jatorrizko gamelan-multzoa.

Musika multzo baten lehen irudia Borobudur tenpluan, Javan, VIII. mendean aurkitzen dugu. Irudi honetan banbuzko flautak, kanpaiak, hainbat neurritako danborrak, laud bat eta arku-instrumentuak eta pinçak ikus daitezke. Ez da metalofonorik ez xilofonorik agertzen. Hala ere, irudi horrek gameluaren formarik zaharrena iradokitzen duela dirudi.

Instrumentuek Majapahit Inperioaren garaiko forma hartu zuten. Garai hartako inskripzioen eta dokumentuen arabera, erreinuak beti izan zuen interpretazio-arteak gainbegiratzeko bulego bat, gamelan delakoa barne. Bulego horrek ere zaintzen zuen musika-tresnak behar bezala eraikitzen zirela, eta, aldi berean, gorterako emanaldiak antolatzen zituen.

Javako jauregietan zeuden ezagutzen diren talderik zaharrenak, Munggang gamelana eta Kodokngorek, seguru asko XII. mendekoak dira. Hauek estilo zaratatsuaren oinarri musikala interpretatu behar zuten. Aldiz, “estilo delikatukoak” kemanak tradiziotik abiatuta garatu ziren, eta Javako poesia kantatzeko tradizioekin erlazionatzen ziren, halako moldez non askotan uste dute baita dantza bedhaya modernoaren tradizioaren antzekoa dela. XVII. mendean, bi gamelan-estilo horiek nahasi eta hedatu egin ziren, Bali, Java eta Zundaren gamelan modernoen aldaera handia osatu arte, elementu horien nahasteen emaitza baitira. Beraz, estilo-aniztasuna kontzeptu teoriko, tresna eta teknika berberak dira.

Tipologiak 

Gamelu-tipologiak multzo bakoitza osatzen duten instrumentuen eta ahotsaren, afinazioaren, errepertorioaren eta kultura-testuinguruaren beste elementu batzuen erabileraren arabera bereizten dira. Oro har, ez dago berdin-berdinak diren bi gamelan-multzorik, eta izen handiko gorteetan daudenek beren estiloa eta ezaugarriak dituzte. Estilo batzuk hurbileko multzoen antzekoak izan daitezke, eskualde-estiloaz hitz egin daitekeenaren antzekoak.

Askotan, eremu geografikoen arabera multzoka daitezke, estilo balinarren, javanesen edo sondanesen arteko banaketa nagusiarekin. Helduek ere gamelan-estilo propioa zuten, baina jada ez da erabiltzen; azken orkestra edo taldea Sumenep jauregian gordetzen da. Gamelan sondanes-aren barruan, estilo garrantzitsu bat gamelan degung da, pelog moduan eskala berezia duten instrumentuen azpitalde berezi bat erabiltzen duen multzoa. Balineen gamelana birtuosismoarekin, tempo aldaketa azkarrekin eta gamelan gong kebyar estiloaren dinamikekin lotzen da. Baliren beste herri-estilo batzuk Kecak dira, "tximinoaren kantua" izenaz ere ezagutzen den forma musikal eta dantzatua. Javako gamelua XIX. mendeko gobernarien gorteetara jo zen batez ere, bakoitzak bere estiloarekin, normalean Baliren estiloa baino motelagoa eta gogoetatsuagoa. Javako gamelana burdinazkoa edo kobrezkoa izan daitekeen arren, tresnarik onenak brontzezko egintzak dira.

Java eta Baliko gune nagusietatik kanpo, gamelana migrazioaren eta interes kulturalaren bidez zabaldu da, estilo berriak sortuz. Malaysiako gamelana Javako tradiziotik dator, Riau-Linggaren bitartez, zeinek gero bere nortasuna izango baitzuen, sisteman afinatutako zenbait tresna slendro moduaren ia distantziakide erabiliz, eta sarritan bemol edo mendebaldeko do bat erabiltzen du afinazioaren oinarri gisa. Javako emigranteek Surinamera jotzen dute gamelanean, Javako erdialdeko herrien antzeko estiloarekin. Gamelana ere Filipinak kulintang-ekin lotuta dago. Gamelanaren aldaerak Indonesiatik kanpoko 25 herrialdetan aurki daitezke, errepertorio tradizional eta esperimentalak barne.

Javako ahozko kulturan, gamelanen arteko bereizketak osatutzat edo osatugabetzat, arkaikotzat edo modernotzat, herritartzat edo txikitzat hartzen dira. Multzo arkaikoak instrumentuen konbinazio bakarrengatik bereizten dira, edo antzinako instrumentuak gordetzen dituztelako, hala nola, hiru tonuko gameluan sartutako zuhaitz kanpaiak (byong). Eskualdeko gamelanak, askotan, estandarretatik bereizten dira (hots, doinu nagusia berregiten duten estandarretatik), inxa edo mihi bikoitzeko tresnak (selompret, slompret, edo sompret) sartzen dituztelako, baita danbor eta gong-kopuru handia ere, eta horietako batzuk angklung izeneko tresna astindu bat dira.

Testuinguru kulturala 

Indonesian, gamelanak dantza, wayang kulit txotxongilo antzerkia edo errituak eta zeremoniak laguntzen ditu maiz. Ohikoa da gamelaneko musikariak dantzaren mugimenduekin eta poesiarekin ohitzea, eta dantzariak taldean jotzeko gai izatea. Wayang antzerkian, dalangak (titiriteroak) gamelanari buruzko ezagutzak izan behar ditu, musika-adierazpenak eman ahal izateko. Gamelana berez musikazkoa da —klenenen estiloan, edo irratsaioetarako—, baina ez da ohikoa Mendebaldean egiten diren kontzertuetan.

Gamelanak erritualei egiten dien papera hain da garrantzitsua, esaera bat bada “gong-a zintzilikatu arte ez da ofiziala”. Interpretazio batzuk errealitatearekin lotuta daude: Some performances are associated with royalty, adibidez, Yogyakartako sultanaren bisitak. “Màwlid an-Nabí” (Muhàmmad-en urtebetetzea) ospatzeko erabilitako berariazko erritualei lotuta dago, hala nola gamelan sekatan-i. Balin, erlijio-erritu askok gamelan-musika dute. Baita Indonesiako eliza katolikoaren zeremoniak ere. Pieza batzuk jarduketa edo zeremonien hasiera eta amaieretarako izendatzen dira. Ondorioz, pieza bat ("Udan Mas") hasi denean, ikusleek badakite lana bukatzear dagoela eta alde egiten has daitezke. Beste pieza batzuek botere magikoen konnotazioak dituzte, eta espiritu txarrak urruntzeko erabil ditzakete.

Gamelanak askotan jotzen dira irratietan. Adibidez, Pakualaman purua Minggu Poneri (Javako egutegiko 35. zikloko egun batean) bizi da. Hiri handietan, Radio Republik Indonesiak aktore eta musikari profesionalak kontratatzen ditu, eta musika mota horren hedapen zabala egiten dute.

Javako gortearen tradizioan, pendopoan ukitzen da gamelana, pabiloi irekia, sabai leizetsukoa, paretarik gabea eta lurrez baldosa edo marmolez hornitua. Musika-tresnak plataforma batean daude albo batean, eta, horri esker, soinua sabaiko espazioan birberatzen da, akustika indartzeko.

Balin, gamelanaren instrumentuak bale batera joaten dira denak batera; espazio irekia da, eta gainean sabaia du, hainbat alde irekita. Ambelan (hizkuntza balinarraren terminoa) banjar batena da, nobleziarena edo tenpluena, eta bakoitzak berea du.

Aulkiari dagokionez, tresna guztiak batera daude, jendeak uste baitu denak komunitatekoak direla, ez pertsona bakar batenak, eta inor ez dela inongo tresnaren jabe. Musika-tresnak ez ezik, hor gordetzen dira taldeak ere (sekaha). Paretarik gabeko espazioak komunitateari gozatzeko aukera ematen dio. Baloiko gamelanak ez da geletan edo espazio itxietan entzun behar, erraz hausten baitu entzumen-muga. Baina hori ez zaie multzo txikiei gender wayang lez bezala aplikatzen.

Entsegua (sekaha) irakasle batek gidatzen du, eta lan horren bidez taldea zuzentzen da pieza berriak sortzeko. Pieza berri bat lantzen dutenean, irakasleak taldea bideratzen du hura prestatu eta entseatzeko, baina espazioa uzten du taldeak inprobisatzeko interpretazio libreetarako, gero musika hori idatzi eta gehiagotan entseatzeko.

Balineen gamelan-estilo asko daude. Gong kebyarra da berrienetako bat. Talde batzuek etengabe aldatzen dute musika, musika zaharrak hartuz eta soinu berriekin nahastuz, aldaketa berriak sortuz. Haien musika etengabe aldatzen da, haiek uste baitute musikak hazi eta aldatu egin behar duela; salbuespen bakarra pieza sakratuak dira. Pieza berri batek hilabeteak behar izan ditzake osagaitzat jotzeko.

Gizonek eta emakumeek talde bereizietan jotzen dute, salbuespen batekin: Javako pesindhen taldea, non emakumeek gizon taldeekin abesten baitute.

Gamelana Indonesiatik kanpoko hogei herrialdeetan praktikatzen da, musika kontzertuen testuinguruan edo erbesteratuen komunitateen zeremonien parte gisa egiten da maiz. Eta dantza eta txotxongilo antzerkiak ere sar daitezke.

Musika 
Gamelan-musika gai nagusi batean oinarritzen da, instrumentu batzuek osorik jotzen dute, parteak, apaingarriak edo erritmoa dute:

 Oinarrizko gaia: saron edo slenthem bezalako  laminofono instrumentuek jotzen dute.
 Apaindurak: gender edo bonang (metalofonoak) bezalako instrumentuek jotzen dute, baina baita xilofonoek, zitarek, bizarrek, kezinek, flautak eta emakumezko bakarlariak ere, gizonezko koruarekin batera.
 Puntuazioa eta erritmoa: gong-ek ukitua, kemhaz-a bezalako kanpaiak, zurezko blokeak, ceng-ceng, etab

Ez dute intonazio zehatzik, gamelan-orkestra bakoitzak bere afinazioa du, eta hainbat intonazio-sistema erabiltzen dira, hala nola slendro deritzona 5 soinu desberdinekin edo pelog delakoa 7 soinuekin. Gamelan batzuek eskala horietako bat baino ez dute erabiltzen, eta beste batzuek, berriz, gamelan bikoitzak.

Bi interpretazio-estilo daude: leuna, denboraz kanpoko soinu-fluxua duena, kantuarekin eta kalusarekin lotua, dantza gisa, eta indartsua, gaga dantzarekin eta perkusioak zuzendua.

Gamelana kulturaren zati garrantzitsua da Indonesian, antzerkiarekin edo dantzarekin batera, eta ospakizun handietan parte hartzen du. Herri askok aire zabaleko pabiloi bat dute gamelan-orkestrarako.

Notazioa 
Gamelan-musikak tradizioz ez du notaziorik, eta ahozko tradizio gisa hasi zen. Baina, XIX. mendean, Yogyakarta eta Surakartako kraton jauregietan errepertorioa transkribatzea ahalbidetuko zuten zenbait notazio garatu zituzten. Transkripzio horiek ez ziren erabiltzen musika irakurtzeko, buruz ikasitakoa, baina gorteetako memoria musikala gordetzeko balio zuten. Yogyanesa xake-taula baten antzekoa da, eta sei edo zazpi lerro bertikal erabiltzen ditu balungan notarik altuenak (melodia) eta erritmo serieak adierazten dituzten lerro horizontalak irudikatzeko. Laugarren lerro bertikala eta horizontala ere ilundu egiten dira, irakurgarriagoak direlako. Ezkerreko ikurrek gongen egitura metrikoa adierazten dute, eta danborraren ezaugarri espezifikoak eskuinaldean daude. Solonesa notazioa horizontalki irakurtzen da, mendebaldeko notazioa bezala, baina ez du lerrorik erabiltzen. Noten balioak, ordea, horien tarteko oharrak dira.

Gaur egun, notazio hori nahiko bitxia da, kepatihan notazioak ordezkatu baitu, sistema zifratua baita. Kepatihan notazioa 1900 inguruan garatu zen Surakartako Palau kepatihan-era, goi-mailako kontserbatorio batean. Noten altuera zenbakituta dago, eta puntu azpitik edo erregistroa adierazten duten zenbakien gainean irakurtzen dira; lerroek, berriz, iraupenaren balioa erakusten dute; ahots-notazioari ere parentesiak daude taldeen azpian, melisma adierazteko. Jauregiko notazioa bezala, Kepatihan erregistroei eta, batez ere, Balungan zatiari eta haien esaldi metrikoei gong-barietate bat dagokie. Beste parteak denbora errealean sortzen dira, eta musikari bakoitzak bere musika-tresnaz duen ezagutzaren eta beste musikarien musikaren kontzientziaren mende daude; errealizazio horri, batzuetan, "erantzun" esaten zaio. Irakasle batzuek beste notazio batzuk asmatu dituzte, baina kepatihanaren printzipioetan oinarritzea, cengkok-arentzat (eredu melodikoak). Etnomusicòlegs batzuk, Europako musikan ulertuta, agian Europako musikarientzako transkripzioak egin ditzakete. Horrek afinazio- eta denbora-erronka partikularrak eskatzen ditu, eta ezohiko emaitzak lortzen dira.

Instrumentuak 
Gamelan bat metalofonoz osatuta dago funtsean, eta beste tresna batzuk, hala nola flauta (suling) eta zitara (celempung), ez dira hain ohikoak. Eskuekin jotzen den kendang danborra funtsezkoa da, metalofonoa ez izan arren, piezen erritmoa markatzen eta mantentzen laguntzen duelako batzuen eta besteen arteko trantsizioetan.

Irudi-galeria 
Bartzelonako Musika Museoan balineen eta javanesen gamelan-instrumentu batzuk daude. Gainera, gong kebyar oso bat aurkituko dugu.

Gong kebyar gameluaren eta beste gamelan baten gongen argazkiak:

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Indonesiako musika
Perkusio instrumentuak
Idiofonoak