Planeta nano

Planeta nano bat masa planetarioko objektu txiki bat da, Eguzkiaren orbita zuzenean dagoena, zortzi planeta klasikoetako edozein baino txikixeagoa, baina bere eskubidez mundu bat izaten jarraitzen duena. Planeta nanoaren prototipoa Pluton da. Planeta nanoek geologo planetarioentzat duten interesa honetan datza: diferentziazio planetarioa agian jasan dutenez eta geologikoki aktiboak direnez, geologia planetarioa erakuts dezakete, Zereserako Dawn misioak eta Plutonerako New Horizons misioak 2015ean erakutsi dutenez.

Eguzki Sistemako gorputz ezagunen arteko planeta nanoen kopuruaren zenbaketak 5 (IAUren zenbaketa ofiziala) eta 120tik gora (Runyon et al) dira. Sedna izan ezik, hautagai horietako hamar handienak espazio-ontziek bisitatu dituzte (Pluton eta Zeres), edo gutxienez ilargi ezagun bat dute (Pluton, Eris, Haumea, Makemake, Gonggong, Quaoar, Orko eta Salazia), eta horrek aukera ematen du haien masak zehazteko eta, beraz, dentsitateen estimazio bat egiteko. Era berean, masa eta dentsitatea eredu geofisikoetara egoki daitezke, mundu horien izaera zehazten saiatzeko.

Planeta nano hitza Alan Stern zientzialari planetarioak sortu zuen Eguzki Sistemako masa planetarioko objektuen kategorizazio hirukoitz baten zati gisa: planeta klasikoak, planeta nanoak eta planeta sateliteak. Planeta nanoak planeten barneko kategoria bat bezala sortu ziren. Hala ere, 2006an, Nazioarteko Astronomia Batasunak (IAU) planetaz azpiko objektuen kategoria gisa hartu zuen kontzeptua, Eguzkiaren inguruan orbitatzen duten gorputzen (planetak, planeta nanoak eta Eguzki Sistemako gorputz txikiak) hiru norabidetan egindako birkategorizaziotik abiatuta. Horrela, Sternek eta beste geologo planetario batzuek planeta nanoak eta planeta sateliteak planetak direla uste dute, baina 2006tik IAUk eta astronomo gehienek planeten zerrendatik kanpo utzi dituzte.

Kontzeptuaren historia 

1801etik aurrera, astronomoek Zeres eta beste gorputz batzuk aurkitu zituzten Marteren eta Jupiterren artean, hamarkadetan planetatzat hartu zirenak. Ordutik eta 1851 ingurura arte, planeten kopurua 23ra iritsi zenean, astronomoak asteroide hitza erabiltzen hasi ziren gorputz txikienentzat, eta planeta txiki gisa bereizten hasi ziren, planeta handiekin kontrajarrita.

1930ean Pluton aurkitu zutenean, astronomo gehienek uste zuten Eguzki Sistemak bederatzi planeta handi zituela, eta milaka gorputz txikiago (asteroideak eta kometak). Ia 50 urtez pentsatu zen Pluton Merkurio baino handiagoa zela, baina 1978an Plutonen ilargia (Karonte) aurkitu zenean, Plutonen masa zehaztasunez neurtu ahal izan zen, eta hasierako zenbatespenak baino askoz txikiagoa zela zehaztu. Bere masa Merkuriorenaren hogeiren bat inguru zen, Pluton planetarik txikiena bihurtzen zuena. Asteroide gerrikoaren objekturik handiena, Zeres, baino hamar aldiz masiboagoa zen arren, Lurraren Ilargiaren masaren bostena baino ez zuen. Gainera, ezohiko ezaugarri batzuk zituenez, hala nola eszentrikotasun orbital handia eta orbita-makurdura handia, argi geratu zen beste edozein planetarekiko desberdina zen gorputz mota bat zela.

1990eko hamarkadan, astronomoak Plutonen eskualde berean hasi ziren objektuak aurkitzen (gaur egun Kuiperren gerrikoa izenaz ezagutzen dena), eta batzuk urrunago ere bai. Horietako askok Plutonen ezaugarri orbital giltzarrietako batzuk partekatzen zituzten, eta Pluton objektu mota berri baten, plutinoen, kide nagusi gisa ikusten hasi zen. Argi geratu zen gorputzik handienak ere planetatzat sailkatu behar zirela, edo Pluton birsailkatu egin behar zela, Zeresekin beste asteroide batzuk aurkitu ondoren egin zen bezala. Horren ondorioz, astronomo batzuek Pluton planeta gisa aipatzeari utzi zioten. Hainbat termino erabiltzen hasi ziren, hala nola, azpiplaneta eta planetoide, orain planeta nano deritzegun gorputzentzat. Astronomoek ere Pluton bezalako objektu handi gehiago aurkituko zirela uste zuten, eta planeten kopurua azkar hazten hasiko zen Pluton planetatzat sailkatzen bazen.

2005eko urtarrilean Eris aurkitu zen (orduan 2003 UB313 izenaz ezagutzen zena); Pluton baino pixka bat handiagoa zela uste zen, eta testu batzuetan hamargarren planetatzat identifikatzen hasi ziren. Ondorioz, eztabaida bizia izan zen IAUren Batzar Nagusian, 2006ko abuztuan. IAUren hasierako proiektuak planeten zerrendan sartu zituen Karonte, Eris eta Zeres. Astronomo askok proposamen horren aurka egin ondoren, Julio Ángel Fernández eta Gonzalo Tancredi astronomo uruguaitarrek alternatiba bat landu zuten: bitarteko kategoria bat proposatu zuten biribil izateko bezain handiak ziren objektuentzat, baina euren orbita planetesimalez garbitu ez zuten objektuentzat. Karonte zerrendatik kentzeaz gain, proposamen berriak Pluton, Zeres eta Eris ere ezabatzen zituen, orbitak ez zituztelako garbitu.

Beste izar batzuen inguruan orbitatzen duten planeten sailkapenarekiko kezka planteatu zen arren, arazoa ez zen konpondu; horren ordez, planeta nano baten tamainako objektuak ikusten hasten direnean bakarrik erabaki zen hori.

IAUren planeta nanoa definitu eta berehala, zientzialari batzuek adierazi zuten ez zeudela ados IAUren ebazpenarekin. Autoentzako eranskailuak eta kamisetak sortu ziren, Pluton planeta zela defendatuz. Mike Brown (Erisen aurkitzailea), hala ere, ados dago planeta kopurua zortzira murriztearekin.

NASAk 2006an iragarri zuen IAUk ezarritako jarraibide berriak erabiliko zituela. Alan Sternek, NASAk Plutonen duen misioaren zuzendariak, IAUren planetaren egungo definizioa errefusatzen du, bai planeta nanoen definizioari dagokionez planeta mota bat ez den beste zerbaiti dagokionez, bai objektuen ezaugarri orbitalen erabilerari dagokionez (intrintsekoen ordez) planeta nano gisa definitzeko. Hala, 2011n, Pluton planeta gisa aipatzen zuen oraindik, eta beste planeta nano batzuk onartzen zituen, hala nola Zeres eta Eris, baita ilargi handienak ere, planeta gehigarri gisa. IAU definitu baino zenbait urte lehenago, ezaugarri orbitalak erabili zituen "überplanetak" (zortzi dominanteak) eta "unterplanetak" (planeta nanoak) bereizteko, bi motak "planetak" zirela kontuan hartuta.

Irizpideak 

Planeta nanoaren kategoria ideia dinamiko eta geofisikoen arteko gatazka batetik sortu zen, planeta baten kontzepzio erabilgarria izango litzatekeenari buruz. Eguzki Sistemaren dinamikaren ikuspegitik, bereizketa nagusia bere auzotasuna grabitatez menderatzen duten gorputzen (Merkuriotik Neptunora) eta hori egiten ez dutenen (asteroideak eta Kuiper gerrikoko objektuak) artekoa da. Hala ere, zeruko gorputz batek geologia dinamikoa (planetarioa) izan dezake, bere mantua bere pisuaren azpian plastiko bihurtzeko behar duen masarekin gutxi gorabehera, eta horren ondorioz gorputzak forma biribila hartzen du. Honek bere orbitatik hurbil dagoen espazioaren aldea grabitatez menperatzen duena baino masa askoz txikiagoa eskatzen duenez, mundu itxura eta geologia planetarioa izateko bezain masiboak diren objektuen populazioa dago, baina ez bere auzotasuna garbitzeko bezain masiboak. Adibidez, Zeres asteroideen gerrikoan eta Pluton Kuiperren gerrikoan.

Dinamizistek nahiago izaten dute grabitate-domeinua erabiltzea planeta izateko atalase gisa; izan ere, haien ikuspegitik, gorputz txikienak hobeto taldekatzen dira bizilagunekin, adibidez, Zeres asteroide handi soil gisa eta Pluton Kuiper gerrikoko objektu handi gisa. Hala ere, geozientifikoek biribiltasuna nahiago izaten dute atalase gisa; izan ere, beren ikuspuntutik, Zeres bezalako gorputz baten barne-geologiak Marte bezalako planeta klasiko baten antzekoagoa egiten du, barne-geologiarik ez duen asteroide txiki baten antzekoagoa baino. Ondorioz, planeta nanoen kategoria sortu behar izan zen tarteko klase hori deskribatzeko.

Orbitan nagusitasuna 
Alan Sternek eta Harold F. Levisonek parametro bat sartu zuten Λ (lambda), objektu batek bere orbitan duen beste batekin topatzerakoan orbita aldatzeko duen probabilitatea adierazten duena. Parametro honek Stern ereduan duen balioa masaren karratuarekiko proportzionala da, eta alderantziz proportzionala aldiarekiko. Balio hori gorputz batek bere orbitaren auzotasuna garbitzeko duen gaitasuna balioesteko erabil daiteke, Λ > 1 delarik guztiak kentzeko irizpidea. Bost magnitude-ordenako aldea aurkitu da Λ parametroan planeta lurtar txikienetan eta asteroide handienetan eta Kuiper gerrikoko objektuetan.

Parametro horretatik abiatuta, Steven Soterrek eta beste astronomo batzuek planeten eta planeta nanoen arteko bereizketa bat defendatu zuten, azken horiek "beren orbiten inguruan auzotasuna garbitzeko" duten ezintasunean oinarrituta: planetak gai dira gorputz txikiagoak desagerrarazteko beren orbitetatik, talka, harrapaketa edo grabitate asaldura bidez (edo erresonantzia orbitalak ezartzea, kolisioak eragozteko), planeta nanoek hori egiteko ezintasuna duten bitartean. Soterrek planeta-diskriminatzailea deitu zuen parametro bat proposatu zuen, µ (mu) sinboloarekin izendatua, eremu orbitalaren benetako garbitasun-mailaren neurri esperimental bat adierazten duena (bertan, hautagai-gorputzaren masa bere orbita-eremua partekatzen duten gainerako objektuen guztizko masarekin zatituz kalkulatzen da).

Jean-Luc Margotek Stern eta Levisonen kontzeptua findu zuen, antzeko parametroa Π (Pi) lortzeko. Teorian oinarritzen da, eta ez ditu inolaz ere erabiltzen dituen datu enpirikoak Λ parametroak egiten duen bezala. Π > 1 planetak planeta bat dela adierazten du, eta berriz ere magnitude-ordena bat baino gehiago dago planeten eta planeta nanoen artean.

Planetak eta planeta nanoak bereizten saiatzen diren beste eskema batzuk ere badaude, baina 2006ko definizioak kontzeptu hori erabiltzen du.

Oreka hidrostatikoa 

Gorputzaren grabitazioak eragindako barne-presio nahikoa izanez gero, gorputza plastiko bihurtuko da, eta plastikotasun nahikoa izanez gero, goragune altuak hondoratu eta baoak beteko dira, grabitazio-erlaxazioa deritzon prozesuan. Kilometro gutxi batzuetatik beherako gorputzetan grabitaziokoak ez diren indarrak dira nagusi, forma irregularra dute eta hondakin piloak izan daitezke. Objektu handienek, non grabitazioa garrantzitsua den, baina ez dominatzailea, "patata" itxura dute; gorputza zenbat eta masiboagoa izan, orduan eta barne-presio handiagoa, orduan eta sendoagoa eta biribilagoa dute forma, harik eta presioa nahikoa den arte barne-konpresioko indarra gainditzeko eta oreka hidrostatikoa lortzen duen arte. Puntu honetan, gorputz bat ahalik eta biribilena da, bere errotazioa eta mareen efektuak kontuan hartuta, eta elipsoide forma du. Hau da planeta nano bat definitzen duen muga.

Objektu bat oreka hidrostatikoan dagoenean, bere azalera estaltzen duen likido-geruza global batek azalera likidoa osatuko luke, gorputzaren modu berean, eskala txikiko gainazal-ezaugarriez gain, hala nola kraterrak eta pitzadurak. Gorputza biratzen ez bada, esfera bat izango da, baina zenbat eta azkarrago biratu, orduan eta oblato edo eskalenoa handiagoa izango da. Biratzen ari den mota horretako gorputz bat urtu arte berotuko balitz, haren forma orokorra ez litzateke aldatuko. Bere errotazio azkarraren ondorioz eskalenoa izan daitekeen gorputz baten muturreko adibidea Haumea da, bere ardatz nagusian poloetan baino bi aldiz luzeagoa dena. Gorputzak hurbileko kide masibo bat badu, marea-indarren ondorioz, pixkanaka moteldu egiten da haren errotazioa, pixkanaka blokeatu arte, kideari beti aurpegi bera izan diezaion. Muturreko adibide bat Pluton-Karonte sistema da, non gorputz bakoitza blokeatuta dagoen mareen ondorioz. Mareen blokeoa duten gorputzak ere eskalenoak dira, nahiz eta batzuetan apur bat besterik ez izan. Lurraren Ilargia mareek blokeatzen dute, erraldoi gaseosoen satelite biribil guztiek bezala.

Ez dago planeta nanoen tamaina- edo masa-muga espezifikorik, ez baitira ezaugarri definitzaileak. Ez dago goiko muga argirik: Eguzki Sistemaren mugetan Merkurio planeta baino handiagoa edo masiboagoa den objektu batek ez zezakeen behar adina denbora izan bere orbitaren auzotasuna garbitzeko; horrelako gorputz bat planeta nanoaren definizioan sartuko litzateke planetaren ordez. Beheko muga oreka hidrostatikoa lortzeko eta mantentzeko baldintzek zehazten dute, baina objektu batek oreka lortzen duen eta bertan mantentzen den tamaina edo masa bere konposizioaren eta historia termikoaren araberakoa da, ez soilik bere masaren araberakoa. 2006ko IAUren prentsa-ohar baten arabera, 0,5 × 1021 kg-tik gorako masa eta 400 km-tik gorako erradioa (800 km-ko diametroa) duten objektuak oreka hidrostatikoan egongo lirateke "normalean" ("forma... autograbitateak zehaztuko luke normalean"), baina "muga-kasu guztiak behaketak zehaztuko lituzke." Hau, 2019tik aurrera, Neptunoz haraindiko objektuentzako gutxi gorabeherako muga dela uste denetik hurbil dago, gorputz solido erabat trinkoak baitira, Salaziarekin (r = 423 ± 11 km, m = (0,492 ± 0,007) × 1021 km) eta, ziur aski, 2002 MS4rekin (r = 400 ± 12 km, m ezezaguna), eta muga-kasuak dira, Orkus izan daitekeena bezala. Masa neurtua duen beste gorputz bat ere ez da espero den masa-mugara hurbiltzen, nahiz eta masa neurturik gabeko batzuk espero den tamaina-mugara hurbiltzen diren.

Planeta nanoen populazioa 

Ez dago planeta nano bat osatzen duenaren definizio argirik, eta objektu baten sailkapena astronomo bakoitzaren mende dago. Beraz, ez dakigu zenbat planeta nano dauden Eguzki Sisteman.

2006. urtean IAUk planeta nano kategoria onartzera eraman zuten eztabaidetan aintzat hartutako hiru objektuak (Zeres, Pluton eta Eris) planeta nano gisa onartzen dira oro har, baita planeta nanoak planeta gisa sailkatzen jarraitzen duten astronomoek ere. Horietako bat bakarrik (Pluton) behar bezain zehatz aztertu da, egungo forma oreka hidrostatikotik espero zitekeenarekin bat datorrela egiaztatzeko. Zeres orekatik gertu dago, baina grabitazio-anomalia batzuk azaldu gabe daude oraindik. Oro har, Eris planeta nanoa dela suposatzen da, Pluton baino masiboagoa delako.

Aurkikuntzaren arabera, hiru gorputz hauek dira:

 Zeres  – 1801eko urtarrilaren 1ean aurkitua eta urtarrilaren 24n iragarria, Neptuno baino 45 urte lehenago. Asteroide gisa sailkatu aurretik, mende erdiz planetatzat hartu zen. IAUk planeta nanotzat du 2006ko abuztuaren 24tik. Konfirmazioa, hala ere, egiteke dauka..
 Pluton  - 1930eko otsailaren 18an aurkitua eta martxoaren 13an iragarria. 76 urtez planetatzat hartu zen. IAUk espreski definitu zuen planeta nano gisa 2006ko abuztuaren 24ak. Bost ilargi ezagutzen zaizkio.
Eris  (2003 UB313) – 2005eko urtarrilaren 5ean aurkitua eta uztailaren 29an iragarria. "Hamargarren Planeta" ezizena eman zitzaion komunikabideetan. IAUren deskribapenaren arabera planeta nanotzat hartzen da 2006ko abuztuaren 24tik aurrera, eta irailaren 13an espreski eman zitzaion izendapen hori. Ilargi bat duela ezagutzen da.

IAUk planeta nano probableen izendapena gainbegiratuko zuen komiteari buruzko gidalerro batzuk baino ez zituen ezarri: izenik gabeko edozein objektu transneptuniar +1etik gorako magnitude absolutuarekin (eta, beraz, 838 km-ko gutxieneko diametroa eta 1eko gehieneko albedo geometrikoa), Planeta Txikien Zentroak eta IAUko planeta-lantaldeak osatutako batzorde bateratu batek izendatu behar zuen. Une horretan (eta oraindik 2021ean), atalase hori betetzen zuten gorputz bakarrak Haumea eta Makemake ziren. Oro har, suposatzen da gorputz horiek planeta nanoak direla, nahiz eta oraindik ez den frogatu oreka hidrostatikoan daudenik, eta nolabaiteko desadostasuna dago Haumearen kasuan:

 Haumea  (2003 EL61) – Brownen taldeak 2004ko abenduaren 28an aurkitu zuen eta Ortizen taldeak iragarri zuen 2005eko uztailaren 27an. IAUren izendapen batzordeak 2008ako irailaren 17an eman zion izena. Bi ilargi ditu eta eraztun bat.
 Makemake  (2005 FY9) – 2005eko martxoaren 31an aurkitua eta uztailaren 29an iragarria. IAUk izena 2008ko uztailaren 11n jarri zion. Ilargi bat du, gutxienez. 

Bost gorputz horiek – 2006an aintzat hartutako hirurak (Pluton, Zeres eta Eris) eta 2008an izendatutako biak (Haumea eta Makemake) – Eguzki Sistemako planeta nano gisa aurkezten dira eskuarki, baina faktore mugatzaileak (albedoa) ez du objektu bat planeta nano gisa definitzen. Komunitate astronomikoak Neptunoz haraindiko beste objektu batzuk ere planeta nanotzat ditu. Gutxienez beste lau gorputzek Brownen, Tancredi et al. eta Grundy et al. atariko irizpideak betetzen dituzte planeta nanoak identifikatzeko, eta normalean astronomoek horiei ere planeta nano esaten diete:

 Quaoar  (2002 LM60) – 2002ko ekainaren 5ean aurkitua eta urriaren 7an iragarria. Ilargi bat du. 
 Sedna  (2003 VB12) – 2003ko azaroaren 14an aurkitua eta 2004ko martxoaren 15ean iragarria. 
 Orko  (2004 DW) – 2004ko otsailaren 17an aurkitua eta bi egun beranduago iragarria. Ilargi bat du. 
 Gonggong  (2007 OR10}}) – 2007ko uztailaren 17an aurkitua eta 2009ko urtarrilean iragarria. JPLk eta NASAk 2016an planeta nanotzat hartu zuten. Ilargi bat du. 

JPL/NASAk Gonggong planeta nanotzat hartu zuten 2016an, eta 2018an Simon Porterrek "neptunoz haraindiko zortzi planeta nanoak" aipatu zituen, Pluton, Eris, Haumea, Makemake, Gonggong, Quaoar, Sedna eta Orko.

Beste objektu batzuk 

Beste gorputz batzuk proposatu dira: Salazia eta 2002 MS4 (Brown), Varuna eta Ixion (Tancredi et al.) eta 2013 FY27 (Sheppard et al.). Gorputz handienetako gehienek ilargiak dituzte, eta, horri esker, haien masak eta, beraz, dentsitateak zehaztu daitezke, planeta nanoak izan daitezkeen jakiteko kalkuluen berri ematen dutenak. Ilargirik duten ez dakigun TNO handienak Sedna, 2002 MS4, 2002 AW197 eta Ixion dira. Zehazki, Salaziak masa eta diametro ezagunak ditu, eta muturreko kasutzat jotzen dute 2006ko IAUaren galdera-erantzunen arabera.

 Salazia  (2004 SB60) – 2004ko irailaren 22an aurkitua. Ilargi bat.

Makemake eta Haumea izendatu zituztenean, uste zen nukleo izoztuak zituzten objektu transneptunianoek (TNO) 400 km inguruko diametroa beharko zutela, edo Lurraren tamainaren % 3 (Mimas ilargien tamaina, biribila den txikiena, eta Protorena, esferikoa ez den handiena) grabitate-orekan egoteko. Ikertzaileek pentsatu zuten gorpu hauen kopurua 200 inguru zela Kuiper gerrikoan, eta milaka zeudekeela haratago. Hori izan zen, hain zuzen, Pluton lehenengo birsailkatzeko arrazoietako bat ("planeten" zerrenda arrazoizko zenbaki batean mantentzea). Hala ere, geroztik egindako ikerketek zalantzan jarri dute hain gorputz txikiek Kuiper gerrikoaren ohiko baldintzetan eta haratago oreka lor edo manten zezaketenaren ideia.

Astronomo batzuek zenbait objektu ezagutu dituzte, hala nola planeta nanoak edo planeta nano probableak. 2008an, Tancrediren taldeak aholkatu zion IAUri ofizialki onar zitzala Orko, Sedna eta Quaoar planeta nano gisa (Gonggong oraindik ez zen ezagutzen), baina IAUak ez zion gaiari heldu orduan, eta ordutik ez du halakorik egin. Gainera, Tancredik uste zuen bost TNO Varuna, Ixion, 2003 AZ84, 2004 GV9 eta 2002 AW197 planeta nanoak zirela. 2011tik, Brownek ehunka objektu hautagaien zerrenda bat mantendu du, "Ia seguruak" izatetik "balizko" planeta nanoak izatera, kalkulatutako tamainan bakarrik oinarrituta. 2019ko irailaren 13an, Brownen taldeak Neptunoz haraindiko hamar objektu identifikatu zituen, 900 km-tik gorako diametroak zituztenak (IAUrenak gehi Gonggong, Quaoar, Sedna, Orcus, 2002 MS4 eta Salazia) planeta nanoak izateko "ia seguru" gisa, eta beste 16, 600 km-tik gorako diametroak zituztenak, "oso litekeena" gisa. Zehazki, Gonggongek Karonte Plutonen ilargi borobilak baino diametro handiagoa izan dezake (1230 ± 50 km; Karontek 1212 km ditu).

Hala ere, 2019an Grundyk eta bere taldeak proposatu zuten dentsitate txikiko objektu ilunak, 900-1000 km diametroa baino txikiagoa zutenak, Salazia edo Varda bezala, ez daudela guztiz kolapsatuta gorputz planetario bat osatzeko, eta oraindik ere porotsuak direla euren formazioan. Kasu horretan, ez lirateke planeta-nano izango. Proposamenaren arabera, Orko eta Quaoar, distiratsuagoak eta dentsoagoak izanda, guztiz solidoak izango lirateke.

Planeta nano probableenen ezaugarriak 
Hurrengo tauletako trans-neptuniarrak, Salazia izan ezik, Brownek, Tancredik et al. eta Grundyk et al. planeta nano probabletzat hartzen dituzte, edo hortik hurbil. Salazia planeta nano gisa onartu ez den TNO handiena da, eta irizpide askoren arabera mugako gorputza da. Karonte, 2006an IAUk planeta nano gisa proposatu zuen Plutonen ilargia, konparazio gisa sartu da. +1etik gorako magnitude absolutuak dituzten objektuak, eta, beraz, IAUko planeta txikien izendapenaren batzorde bateratuaren atalasea betetzen dutenak, nabarmendu egiten dira, Zeres bezala, IAUk kontzeptua lehen aldiz eztabaidatu zutenetik planeta nanoa dela onartu duela.

Jarraian Neptunoz haraindiko objetuak edo trans-neptuniarrak (TNO, ingelesezko siglatan):

Esplorazioa 

2015eko martxoaren 6an, Dawn espazio-ontzia Zeresen inguruan orbitan sartu zen, eta planeta nano bat bisitatu zuen lehen espazio-ontzia izan zen. 2015eko uztailaren 14an, New Horizons espazio-zundak Pluton eta bere bost ilargien artean hegan egin zuen.

Zeresek geologia aktibo baten ebidentziak erakusten ditu, hala nola gatz-biltegiak eta kriosumendiak; Plutonek, berriz, ur-izotzezko mendien gainean jitoan dauden nitrogeno-izotzezko glaziarrrak ditu, baita atmosfera esanguratsu bat ere. Bistakoa da Zeresek gatzuna duela, bere azaletik iragazten dena, eta Plutonek benetako lurpeko ozeanoa izan dezakeenaren zantzuak daudela.

Dawnek Vesta asteroidea orbitatu zuen lehenago. Saturnoren Febe ilargiari Cassinik atera zion argazkia, eta aurretik Voyager 2k, Neptunoren Triton ilargia ere aurkitu zuena. Hiru gorputzek noizbait planeta nanoak izan direla erakusten dute, eta haien miaketak planeta nanoen eboluzioa argitzen lagunduko du.

New Horizonsek Quaoarren irudi urrun batzuk hartu zituen 2016an, 2.100 milioi kilometroko distantziatik.

Antzeko objektuak 
Badira fisikoki planeta nanoen antzekoak diren gorputz batzuk. Horien artean daude antzinako planeta nanoak, oraindik forma orekatua edo geologia aktibo baten ebidentziak izan ditzaketenak; masa planetarioko ilargiak, definizio fisikoa betetzen dutenak, baina ez orbitala planeta nanoak izateko; eta Karonte Pluton-Karonte sisteman, planeta nano bitarra izan daitekeena. Kategoriak gainjar daitezke: Triton, adibidez, planeta nano zahar bat da, masa planetarioko ilargi bat bezala.

Planeta nano ohiak 

Vesta, asteroide gerrikoko hurrengo gorputzik masiboena, behin oreka hidrostatikoan egon zen eta gutxi gorabehera esferikoa da, batez ere Rheasilvia eta Veneneia kraterrek solidotu ondoren sortu zituzten inpaktu masiboen ondorioz desbideratua. Gaur egun oreka hidrostatikoan egotearekin bat ez datozen dimentsioak ditu. Triton Eris edo Pluton baino masiboagoa da, oreka hidrostatikoko forma bat du eta harrapatutako planeta nano bat dela uste da (sistema bitar bateko kidea, ziurrenik), baina jada ez du eguzkiaren inguruan orbitatzen zuzenean. Febe zentauro bat da, Vesta bezala, jada oreka hidrostatikoan ez dagoena, baina uste da bere historiaren hasieran egon zela, beroketa erradiogenikoaren ondorioz.

2019ko probek iradokitzen dute Tea, inpaktu erraldoiaren hipotesian Lurrarekin talka egin zuen antzinako planeta, kanpoko eguzki sisteman sor zitekeela, barneko eguzki sisteman sortu beharrean, eta lurreko ura Tean sortu zela, eta horrek esan nahi du Tea Kuiper Gerrikoko planeta nano zahar bat izan zitekeela.

Planeta-masako ilargiak 
Gutxienez hemeretzi ilargik oreka hidrostatiko forma dute, historiako uneren batean beren grabitate propioaren pean erlaxatu direlako, nahiz eta batzuk izoztu egin diren ordutik eta jada ez dauden orekan. Zazpi Eris edo Pluton baino masiboagoak dira. Ilargi horiek ez dira fisikoki planeta nanoen desberdinak, baina ez datoz bat IAUren definizioarekin, ez baitute zuzenean orbitatzen Eguzkiaren inguruan. (Izan ere, Triton, Neptunoren ilargia, harrapatutako planeta nano bat da, eta Zeres Jupiter eta Saturnoren ilargien Eguzki Sistemaren eskualde berean sortu zen). Alan Sternek planeta masa duten ilargiei "planeta satelite" deitzen die, planeten hiru kategorietako bat, planeta nanoekin eta planeta klasikoekin batera. Planemo ("planeta-masaren objektua") terminoak ere hiru populazioak hartzen ditu.

Karonte 

Pluton-Karonte sistema planeta nano bikoiztzat hartu behar den eztabaidatu da. IAUren planeta definitzeko ebazpen-proiektu batean, Pluton eta Karonte planetatzat hartu ziren sistema bitar batean. Gaur egun, IAUk dio Karonte ez dela planeta nanotzat hartzen, Plutonen satelitetzat baizik, nahiz eta Karonte bere eskubide propioz planeta nanotzat jo daitekeen. Hala ere, ez dago argi Karonte oreka hidrostatikoan dagoenik. Gainera, barizentroaren kokapena gorputzen masa erlatiboen araberakoa izateaz gain, haien arteko distantziaren araberakoa ere bada; Eguzkia-Jupiter orbitaren barizentroa, adibidez, Eguzkitik kanpo dago, baina ez dira objektu bitartzat hartzen. Beraz, planeta bitarra (nanoa) osatzen duenaren definizio formala ezarri behar da Pluton eta Karonte formalki planeta nano bitar gisa definitu aurretik.

Erreferentziak

Ikus, gainera 
 Asteroide
 Eguzki-sistemako gorputz txiki
 Asteroide gerrikoa
 Planeta eta satelite natural
 Eguzki-sistema eta haren sorrera

Kanpo estekak 

Planeta nanoak
Eguzki-sistemako gorputz txikiak
Astronomiako kontzeptuak