Anatomia

Anatomia (antzinako grezieraz: ἀνατέμνειν, anatemnein, "ebaki"), izaki bizidunen egituraz eta antolaketaz arduratzen den biologiaren adarra da. Izaki bizidun hauek osatzen dituzten organoen forma, topografia, kokapena, antolaketa eta harremana aztertzen du diziplina honek. Giza anatomia, animalia anatomia eta landare anatomia kontutan hartzen dituen termino orokorra da.

Anatomia bi atal nagusitan banatzen da: anatomia makroskopikoa eta anatomia mikroskopikoa. Lehen kasuan, egitura anatomikoak begi hutsez azter daitezke, ezeren laguntzarik gabe eta bigarrenean, mikroskopioaren laguntza beharrezkoa da. Azken kasu honen barne hartzen dira histologia (ehunen antolaketaren azterketa) eta zitologia (zelulen azterketa).

Anatomiak historian zehar etengabeko garapena jasan du, Galenoren lehenengo ekarpenen ondoren, II. mendean. Bere azterketarako erabilitako metodoak ere nabarmen hobetu dira. Garai batean hildako animaliak disekzionatzen baziren beren organoak ezagutu eta jakintza hauek gizakiari aplikatzeko, gaur egun X izpiak eta erresonantzia magnetikoa erabiltzen dira besteak beste.

Aitzitik, anatomia ez da anatomia patologikoarekin nahastu behar. Azken honek kaltetutako organoak aztertzen baititu azterketa makroskopiko eta mikroskopikoen bidez.

Definizioa 
Grezierako ἀνατομή anatomē «disekzioa» hitzetik eratorria (ἀνατέμνω anatémnō hitzetik, "gorantz moztu, ireki", eta hau ἀνά aná "gorantz", eta τέμνω témnō "moztu" hitzetatik), anatomia organismoen eta haien sistema, organo eta ehunen egituraketaren ikerlan zientifikoa da. Horrez gain, organismoaren osagaien itxura, posizioa, konposizioa, kokalekua eta zati ezberdinen arteko harremana aztertzen ditu.

Anatomia fisiologia eta biokimikarengandik nahiko desberdina da, organismoaren zati ezberdinen funtzio eta jasaten dituzten prozesu kimikoak aztertzen dituena. Adibidez, anatomista batek gibelaren forma, tamaina, kokalekua, egitura eta odol-jarioa aztertuko lituzke; fisiologo batek, ordea, bilis produkzioari, bere elikadurako eta gorputzeko funtzioetan duen partaidetza aztertuko luke.

Diziplina hau hainbat adarretan sailka daiteke, anatomia makroskopikoa eta mikroskopikoak barne. Anatomia makroskopikoa edo topografikoan, begi-bista hutsez ikusteko haina handiak diren egiturak aztertzen dira; dibisio honen barnean gainazalen anatomia sartzen da, non begi-bistaz ikus daitezkeen gorputzaren kanpo egiturak aztertzen dituena. Anatomia mikroskopikoa, eskala mikroskopikoko egiturak aztertzen dituen zientzia da, histologia (ehunen ikertzea) eta enbriologiarekin (enbrioiak ikertzen dituen zientzia) batera.

Anatomia metodo inbaditzaile zein ez-inbaditzaileak erabiliz azter daiteke, honela organo eta sistemen egitura eta antolaketari buruzko informazioa eskuratuz. Metodo hauen artean disekzioa dago, gorputza ireki eta bertako organoak aztertzea; baita endoskopia, barne organo eta beste egiturak aztertzeko ebaki txiki batez barneratutako kameradun instrumentua erabiltzen duen prozedura. Angiografia ere erabiltzen da, X-izpi edo erresonantzia magnetiko bidez gorputzeko odol-hodiak ikustea ahalbidetzen duena.

Normalean anatomia, giza-anatomiatzat erabiltzen da. Baina egitura eta ehun berdinak gainontzeko animalien artean aurki daitezke eta honela haien anatomia aztertuz, azterketa honi zootomia deritzo. Bestalde, landareen ehun eta egiturak desberdinak direnez landare anatomia ikertzen dira.

Anatomiaren arloak 

 Anatomia deskriptiboa: Gorputza sistemetatik banatzen du.
 Anatomia topografikoa: Banaketa bereziekin ikertzen da.
 Anatomia kirurgikoa:  Kirurgiari aplikatutako gorputzeko ehunen eta organoen egitura eta morfologia aztertzean datza.
 Anatomia klinikoa: Aplikatutzat ere aipatzen da, eta tratamenduarekin lotzen du diagnostikoa.
 Konparatutako anatomia: Giza gorputzaren anatomia animalien anatomiarekin alderatzen du.
 Anatomia mikroskopikoa: Mikroskopioa erabiltzea da nagusi, eta histologia ere esaten zaio.
 Anatomia makroskopikoa: Egituren forma aztertzen du, ez da mikroskopiorik erabiltzen.
 Garapenaren anatomia: Ongarritzetik jaio ondokora arte lotua, enbriologia ere deitua.
 Anatomia funtzionala: Fisiologikoa ere esaten zaio, eta organoen funtzioak aztertzen ditu.
 Azaleko anatomia: Errehabilitazioan erabiltzen da.
 Neurketen anatomia: Gorputza bere ezaugarri eta neurriengatik ezagutzeko erabiltzen dena.
 Anatomia erradiologikoa: Irudien bidezko ikerketa.
 Anatomia patologikoa: Organo eta sistemen narriadura aztertzen du.
 Anatomia artistikoa: Arte anatomikoa ikertzen du.
 Landare anatomia: Landareen estruktura ikertzen du.
 Animali anatomia: Albaitariek erabilitakoa, animalia desberdinen anatomia ikertzen dena.
 Giza anatomia: Giza gorputzaren deskripzioa egiten du.

Historia

Antzina 
1600. urtean. K. a. Edwin Smithen papiroak, Antzinako Egiptoko testu mediko batek, bihotza, hodiak, gibela, barea, giltzurrunak, hipotalamoa, umetokia eta maskuria deskribatzen zituen, eta bihotzetik bereizten ziren odol-hodiak erakusten zituen. Ebersen papiroa (K. a. 1550) "bihotzari buruzko tratatu" bat aurkezten du, gorputzeko fluido guztiak gorputz-atal bakoitzera garraiatzen dituzten odol-hodiekin. Antzinako Greziako anatomiak eta fisiologiak aldaketa eta aurrerapen handiak jasan zituzten Erdi Aroko mundu goiztiarrean zehar. Denborarekin, praktika mediko hori hedatu egin zen gorputzeko organo eta egituren funtzioak etengabe ulertzen zirelako. Giza gorputzaren behaketa anatomiko bikainak egin ziren, garuna, begiak, gibela, ugalketa-organoak eta nerbio-sistema ulertzen lagundu dutenak.

Alexandriako Egiptoko hiri helenistikoa Greziako anatomia eta fisiologiarako tranpolina izan zen. Alexandrian, greziarren garaian, munduko erregistro medikoen eta arte liberalen libururik handiena ez ezik, mediku eta filosofo askoren etxea ere izan zen. Ptolomeoko gobernariak eta zientzien babes handiak Alexandria altxatzen lagundu zuen, beste estatu greziar batzuen lorpen kultural eta zientifikoekin are gehiago lehiatuz .

Anatomia eta fisiologia goiztiarraren aurrerapen harrigarrienetako batzuk Alexandria helenistikoan gertatu ziren.  III. mendeko anatomista eta fisiologo ospetsuenetako bi Herofilo eta Erasistrato izan ziren. Bi mediku hauek giza disekzioan aitzindariak izan ziren ikerketa medikoan. Kondenatutako kriminalen gorpuetan ere bibisekzioak egin zituzten, Errenazimendura arte tabutzat hartu zena: Herofilo disekzio sistematikoak egin zituen lehen pertsona izan zen.  Herofilo anatomiaren adar askotan eta medikuntzaren beste alderdi askotan ekarpen ikaragarriak egin zituen bere lan anatomikoengatik ezaguna egin zen.  Herophilusek giza gorputzari buruz duen ezagutzak funtsezko informazioa eman du garuna, begiak, gibela, ugalketa-organoak eta nerbio-sistema ulertzeko, eta gaixotasunaren ibilbidea ezaugarritzeko. 

II. mendean, Galeno de Pérgamok, anatomista, kliniko, idazle eta filosofoak, antzinatearen anatomiari buruzko azken tratatua idatzi zuen . Dauden ezagutzak bildu eta anatomia ikasi zuen animalien disekzioaren bidez . Lehenengo fisiologo esperimentaletako bat izan zen, animalietan egindako bibisekzio-esperimentuen bidez . Galenoren marrazkiak, nagusiki txakurraren anatomian oinarrituak, testuliburu anatomiko bakarra bihurtu ziren hurrengo mila urteetan . Haren lana Berpizkundeko medikuek ezagutu zuten soilik islamiar Urrezko Aroan zehar. Medikuntza, harik eta grekotik itzuli zen arte XV. mendeko uneren batean.

Erdi Aroko modernitatea 
Anatomia gutxi garatu zen garai klasikotik XVI. mendera arte; Marie Boas historialariak idatzi zuen bezala, "XVI. mendea baino lehenagoko anatomiaren aurrerapena oso motela da, 1500. urtearen ondorengo garapena oso azkarra den bezala".1275 eta 1326 artean, Luzziren Mondino anatomistek, Alessandro Achillinik eta Antonio Benivienik Bolonian egin zituzten lehen giza disekzio sistematikoak antzinatetik . Mondinoren "Anatomia" (1316) izan zen giza anatomiaren Erdi Aroko berraurkikuntzaren lehen testuliburua. Gorputza Mondinoren disekzioetan jarraitutako ordenan deskribatzen du, sabeletik hasita, gero toraxetik, gero burua eta gorputz-adarrak. Hurrengo menderako anatomiako testuliburu estandarra izan zen. Leonardo da Vinci (1452-1519) Andrea del Verrocchiok formatu zuen anatomian. Bere ezagutza anatomikoa erabili zuen bere artelanean, egitura eskeletikoen zirriborro asko eginez, muskuluak eta giza organoak eta disekzionatu zituen beste ornodun batzuk.

Andreas Vesalius (1514-1564), anatomiako irakaslea Paduako Unibertsitatean, giza anatomia modernoaren sortzailetzat hartzen da. Brabanteko jatorria, Vesaliusek De humani corporis fabrica ("giza gorputzaren egitura") liburu eragingarria argitaratu zuen 1543an, zazpi liburukitan osatutako formatu handiko liburua.

Modernitate berantiarra 
Estatu Batuetan, XVIII. mendearen amaiera aldera hasi ziren medikuntza eskolak antolatzen. Anatomiako klaseek etengabe behar izaten zuten gorputz bat disekzioa egiteko, eta hauek lortzen zailak ziren. Philadelphia, Baltimore eta New York  ospetsuak ziren hilotzen trafikoagatik, gaizkileek gauez hilerrietan sar​tzen baitziren, hilkutxetatik gorpu lurperatu berriak lapurtuz. Britainia Handian ere antzeko arazo bat egon zen,  gorpuen eskaria hain handia bihurtu baitzen. Hori dela eta, hilerri batzuk dorreekin babestu zituzten. Praktika hau Britania Handiko 1832ko Anatomia Legeak geldiarazi zuen, eta Estatu Batuetan, berriz, antzeko legedia ezarri zen, Jefferson Medikuntza Institutuko William S. Forbes medikuak 1882an "Libanoko hilerriko hilobien despoliazioan berpiztuekiko konplizitatea" salatu ondoren.

Medikuntzaren aro modernoaren aurretik, gorputzeko barne-egiturak aztertzeko bide nagusiak hildakoen disekzioan ikuskatzen zenean oinarritzen zen. Mikroskopioaren aurrerapenak zabaldu zituen ehun bizidunak osatzen zituzten bloke eraikitzaileak. Lente akromatikoen garapeneko aurrerapen teknikoek mikroskopioaren energia handitu zuten, eta 1839 inguruan Matthias Jakob Schleidenek eta Theodor Schwannek zelulak bizidun guztien oinarrizko eraketa-unitatea zirela identifikatu zuten.  Tindaketa teknikak ezarri ziren ehun mota ezberdinak bereizten laguntzeko. Mikroskopio elektroteknikoaren asmakuntzak erabakimenaren aurrerapen handia ekarri zuen eta zelulen ultramorea, organiloak eta horien barruko beste egitura batzuk ikertzeko aukera eman zuen. Aldi berean, 1950eko hamarkadan, proteinen, azido nuklearren eta beste molekula biologikoen egitura kristalinoak aztertzeko X izpien zabalkuntza erabiltzeak anatomia molekularraren eremu berri bat sortu zuen.

Gorputzaren barne egiturak aztertzeko teknika ez inbaditzaileetan ere aurrerapen garrantzitsuak gertatu dira. X izpiak gorputzetik pasa daitezke. Erresonantzia magnetikoak irudipenak, tomografia konputatuak eta irudi ultramoreak inter azterketa guztiak ahalbidetu dituzte.

Animalien anatomia 
Animalien anatomia animalien barneko eta kanpoko atalen kopurua, egitura, tamaina, forma, antolaketa, kokapena eta erlazioak aztertzen dituen zientzia da.

Ornodunak 
Ornodun guztiek gorpuzkera antzekoa dute, eta, batez ere, fase embrionarioan partekatzen dituzte gorpuzkera antzekoenak. Ornodunen berezitasun handiena bizkarrezur bat osatzen duten ornoak izatea da. Ornodunek ingurune ezberdinetara egokitzen joan dira eta, hori dela eta, mota askotarikoak daude. Ornoduren barruan kokatzen dira anfibioak, narrastiak, hegaztiak, arrainak eta ugaztunak.

Arrainak 

Arrain baten gorputza buru, enbor eta isatsetan banatzen da, nahiz eta hiruren arteko zatiketak ez diren beti kanpotik ikusten. Eskeletoa, arrainaren barruan euskarri-egitura osatzen duena, kartilagoz egina dago, arrain kartilaginosoetan, edo hezurrez, hezur-arrainetan. Hezur-elementu nagusia bizkarrezurra da, orno artikulatuez osatua; orno horiek arinak baina indartsuak dira. Saihetsak bizkarrezurrari lotzen zaizkio eta ez dago ez gorputz-adarrik ez gerririk. Arrainen kanpoko ezaugarri nagusiak, hegatsak, izpi izeneko hezur-hezurrez edo hezur bigunez osatuta daude, eta horiek, emari-hegatsak izan ezik, ez dute lotura zuzenik bizkarrezurrarekin. Enborraren zati nagusia osatzen duten muskuluek eusten dituzte.  Bihotzak bi kamera ditu eta odola brankien arnas azaletatik eta gorputzaren inguruan ponpatzen du zirkulazio-zirkuitu bakar batean. Begiak ur azpian ikusteko egokituta daude eta tokiko ikuspegia baino ez dute. Barneko belarri bat dago, baina ez kanpoko edo erdiko belarririk. Behe-maiztasuneko bibrazioak arrainen alboetan zehar doazen zentzumenen organoen alboko lerroko sistemak detektatzen ditu, eta horiek hurbileko mugimenduei eta uraren presioaren aldaketei erantzuten diete.

Anfibioak 

Anfibioak igelak, salamandrak eta zeliak dituen animalia mota bat dira. Tetrapodoak dira, baina zeziliek eta salamandra-espezie batzuek ez dute gorputz-adarrik edo oso txikiak dira. Hezur nagusiak hutsarteak eta arinak dira, eta erabat osifikatuta daude, eta ornoak elkarren artean lotzen dira  prozesu artikularrez. Saihetsak laburrak izaten dira eta ornoekin fusionatuta egon daitezke. Garezur gehienak zabalak eta laburrak dira, eta askotan osatugabe daude. Larruazalak keratina gutxi du eta ez du ezkatarik, baina mukosa-guruin asko ditu. Espezie batzuetan, guruin pozoitsuak dituzte haien azalean. Anfibioen bihotzak hiru ganbera, bi aurikula eta bentrikulu bat ditu. Gernu-maskuria dute eta hondakin-produktu nitrogenatuak urea bezala iraizten dira. Anfibioek aho-ponpaketaren bidez arnasten dute. Ponpaketa-ekintza horretan, airea, lehenik, aho-faringeko eremura sartzen da, sudur-hobien bidez. Gero itxi egiten dira eta airea biriketan sartzera behartzen da eztarriaren uzkurduragatik .  Hori larruazalaren bidezko gas-trukearekin osatzen dute, heze mantendu behar baitira.

Narrastiak 

Narrastiak animalia mota bat dira, dortokak, tuatarrak, sugandilak, sugeak eta krokodiloak barne hartzen dituena. Tetrapodoak dira, baina sugeek eta musker espezie batzuek ez dute gorputz-adarrik edo adar oso txikiak dituzte. Hezurrak hobeto daude osifikatuta, eta hezurdurak anfibioenak baino indartsuagoak dira. Hortzak konikoak dira eta gehienak tamaina uniformekoak. Epidermisaren azaleko zelulak geruza iragazgaitz bat sortzen dute. Narrastiek ezin dute beren azala erabili arnasa hartzeko, anfibioek bezala, eta arnasa hartzeko sistema eraginkorragoa dute, biriketara airea erakartzen duena. Bihotzak anfibioen antza du, baina tabike bat dago odol-uholde oxigenatu eta desoxigenatuak osoago banatzen dituena. Ugalketa-sistemak eboluzionatu egin du barne-ongarritzerako, espezie gehienetan organo kopulatzailea baitago.

Hegaztiak 
Hegaztiak tetrapodoak dira, baina atzeko gorputz-adarrak ibiltzeko edo salto egiteko erabiltzen diren arren, aurreko gorputz-adarrak lumaz estalitako eta hegan egiteko egokitutako hegalak dira. Hegaztiak endotermikoak dira, tasa metaboliko altua dute, sistema eskeletiko arina eta muskulu indartsuak. Hezurrak luzeak meheak, hutsak eta oso arinak dira. Biriketako aire-zakuen luzapenek hezur batzuen erdigunea hartzen dute. Bularrezurra zabala da. Ez du hortzik eta masailezur estuak adarrez estalitako moko batera egokitzen dira. Begiak handi samarrak dira, batez ere hontzak bezalako espezie gautarretan. Begiak aurrera begiratzen dute harraparietan eta alboetara ahateetan.

Lumak epidermisaren soberakinak dira. Hegaldi-luma handiak hegaletan eta isatsetan daude. Inguru-lumek hegaztiaren gainazala estaltzen dute, eta luma fin bat dute hegazti gazteetan inguruko lumen azpian. Larruazaleko guruin bakarra isatsaren oinarritik hurbil dagoen guruin uropigial bakarra da. Guruin horrek jariatze oliotsu bat eragiten du, eta lumak irazgaizten ditu hegaztiak azidotzen direnean. Ezkatak daude hanketan, oinetan eta atzaparretan behatz puntetan.

Ugaztunak 

Ugaztunak animalia mota desberdinak dira, uretakoak zein lehorrekoak, eta beste batzuk hegan edo planeatuz eboluzionatu dute. Gehienek lau gorputz-adar dituzte, baina uretako ugaztun batzuek ez dute gorputz-adarrik edo gorputz-adarrak hegaletan eraldatuta daude. Ugaztun gehienen hankak enborraren azpian daude, lurretik urrun. Ugaztunen hezurrak ondo osifikatuta daude eta hortzak esmalte prismatikoko geruza batez estalita daude. Hortzak animalia bizi den bitartean behin edo inoiz eralda daitezke, esne hortzetatik hezurrezko hortzetara eraldatuz.

Ilez estalita daude eta larruazalak izerdia jariatzen duten guruinak ditu. Guruin horietako batzuk ugatz-guruin gisa espezializatuta daude, eta kumeak elikatzeko esnea ekoizten dute. Ugaztunek birikekin arnasten dute eta toraxa eta abdomena bereizten dituen gihar diafragma bat dute, biriketara airea eramaten laguntzen diena. Ugaztunen bihotzak lau ganbera ditu eta odol oxigenatu eta desoxigenatua erabat bananduta mantentzen dira. Hondakin nitrogenatuak batez ere urea bezala iraizten dira.

Giza anatomia 
Gizakiak ugaztun mota bat dira. Gizakiek burua, lepoa, enborra (arantza eta abdomena barne), bi beso, bi esku, bi hanka eta bi oin dituzte.

Giza anatomian fisiologia eta biokimika oinarrizko zientzia osagarriak dira, eta horiek medikuntza ikasleei irakasten zaizkie lehen ikasturtean. Giza anatomia erregionalki edo sistematikoki irakats daiteke, hau da, hurrenez hurren, burua eta bularra bezalako gorputz-eskualdeen bidez anatomia aztertuz, edo sistema espezifikoen bidez, hala nola, nerbio-edo arnasketa-sistemen bidez.

Anatomista akademikoek unibertsitateak, medikuntza eskolak edo irakaskuntza ospitaleak erabili ohi dituzte. Sarritan anatomia irakasteko eta zenbait sistema, organo, ehun edo zelulen ikerketarako erabiltzen dira.

Ornogabeak 
Ornogabeek organismo bizien sorta zabala osatzen dute, hasi Paramecium bezalako eukarioto zelulabakarrenetatik eta olagarroa, otarraina eta libelula bezalako animalia multizelular konplexuetaraino. Animalia-espezieen % 95 inguru dira. Definizioz, izaki horietako batek ere ez du bizkarrezurrik. Zelula bakarreko protozooen zelulek zelula anitzeko animalien oinarrizko egitura bera dute, baina zati batzuk ehunen eta organoen baliokidean espezializatuta daude.

Artropodoak 
Artropodoek animalien erreinuko zatirik handiena osatzen dute, ornogabeen milioi bat espezie ezagun baino gehiagorekin.  Exoeskeleto bat, gorputz segmentatua eta apendize bikoitiak dituzten animalia ornogabeak dira. Euren barruan intsektuak, araknidoak, miriapodoak eta krustazeoak daude, besteak beste.

Landareen anatomia 

Landare-anatomia landareen ehunen eta organoen zelula-egituraren azterketa da, landareen "barne-egitura" litzakeena. Ezaugarri begetatiboez arduratzen da; besteak beste, landare-zelularen egitura, meristemoak eta zelula- eta ehun-moten bereizketa zelularen heldutasunera arte.

Erreferentziak

Ikus, gainera 
 Giza anatomia
 Autopsia
 Disekzio

Kanpo estekak 

 
Antropologia
Morfologia (biologia)

 
Antropologia
Morfologia (biologia)