Benito Mussolini

Benito Amilcare Andrea Mussolini (Dovia di Predappio, Forlì-Cesenako probintzia, Emilia-Romagna, 1883ko uztailaren 29a - Giulino di Mezzegra, Comoko probintzia, Lombardia, 1945eko apirilaren 28an) italiar politikari, kazetari, eta Alderdi Nazional Faxistaren burua izan zen. 1922-1943 bitartean Italiako Erresumako lehen ministroa izan zen.

Bizitza 
Duce ezizenaz ezaguna den Benito Amilcare Andrea Mussolini 1883ko uztailaren 29an  jaio zen. Bere aita Alessandro Mussolini lider sozialista ezaguna zen, baina ama, Rosa Maltoni, aldiz, kontserbadoreagoa.

Dovian hasi zituen bere ikasketak, baina zenbait arazo eta liskarren ondorioz askotan mugitu behar izan zuen ikastetxez. Hala, Forlimpopolin ikasten ari zela, militar sozialismora hurbiltzen hasi zen eta Italiako Alderdi Sozialistara aurkeztu zuen bere burua. 1902an Suitzara ihes egin zuen soldaduskara joan behar ez izateko eta han zegoela herririk herri eta lanez lan ibili zen bizi irauteko. Suitzan zegoela bi aldiz atxilotu zuten. 1904an Italiara itzuli eta soldaduska egitera joan zen. Soldaduska egin eta gero, irakasle lanetan aritu zen, baina hala ere, ez zuen atzean utzi bere militantzia kutsu hori eta berriz ere espetxeratua izan zen zenbait aldiz. Hurrengo urteetan Mussolini zenbait aldizkaritan lanean aritu eta sozialismoari buruz zuen ezagutza zabaltzeari ekin zion. Urte hauetan, berriz ere, pare bat aldiz atxilotua izan zen. 1900. urtean Alderdi Sozialistan sartu zen, eta 1912an Avanti!, alderdi sozialistaren aldizkari ofizialaren zuzendari izendatu zuten.

1914an Lehen Mundu Gerra piztu zen eta hasiera batean, Mussolini neultraltasunaren aldekoa bazen ere, hots Italiak gerran neutral agertu behar zuela defendatzen bazuen ere, urte berean iritzia aldatu zuen eta hala adierazi zuen publikoki Avanti!-n argitaratutako artikulu batean. Honen ondorioz, egunkariaren zuzendaritzatik apartatu zuten eta Alderdi Sozialistatik kanporatua izan zen. Gerora, Il Popolo d’Italia   izena zuen egunkari ultranazionalista sortu zuen.

1915ean frentera joan zen, gerra merituen ondorioz mailaz igo zuten eta 1917an Italiara itzuli zen gerran zauritua izan ostean. Mussolini gerratik pasa ondoren, Il Popolo d’Italia-ren tendentzia nazionalista eta inperialista hazi egin zen. Gerra amaitu eta gero, Mussolinik Italiak Versallesko Itunarekiko zituen desadostasunak aprobetxatu zituen italiar jendea bere alde jartzeko.

1919an, Fasci Italiani di Combattimento sortu zuen, 1921ean eratu zen Alderdi Nazional Faxistaren oinarri izan zirenak. Mussolinik poliki-poliki botere nabaria bereganatu zuen. Hala, Italia krisi ekonomiko eta politiko latzean sartua zegoenez, sektore kontserbadoreak bere alde jarri ziren.

Gerraosteko italiar suminari probetxu ateraz, 1922ko urrian Erromarako Martxa antolatu zuen milaka Alkandora beltzekin, terrorismo anarkistaren biktimen omenez eta honela, bere burua komunista eta sozialisten aurkakotzat aurkeztu ahal izan zuen.

Egun batzuk geroago, Viktor Emanuel III.a erregeak gobernua antolatzeko agindua eman zion. Antzinako Erromako buruzagi militarren antzera, duce (latinez: dux, «gidaria») titulua hartu zuen eta legez kanpo utzi zituen alderdi eta sindikatu ez faxista guztiak eta indarrik gabe prentsa askatasuna. 1925. urtean eman zion hasiera erregimen faxistaren diktadurari.

1925 eta 1929 urteen tartean diktadura faxistaren oinarria ezarri zen eta ondorengo urteetan ildo beretik jarraitu zuen Italiak. 1935-1940 urteean kanpo politika oldarkor bati ekin zioten eta zenbait liskar izan zituzten, horien artean, Etiopia eta Albania inbaditu zituen, eta Espainiako Gerra Zibilean Francori laguntza eman zion.

1940an, Bigarren Mundu Gerran, Hitlerren alde jarri zen. Gerran Italiak izan zituen hondamendi militarren ondorioz, Kontseilu Faxista Nagusiak atxilotu egin zuen 1943an. Mussolini kargutik kendu eta bere ordez Pietro Badoglio ezarri zuten. Atxilotuta Maddalena uhartera eraman zuten, bertan bere buruaz beste egiten saiatu zen bere burua aliatuei entregatu ez ziezaioten baina SSetako komando batek askatu zuen. Italiako iparraldean Saloko Errepublika faxista aldarrikatu zuen, eta zapalkuntza latza bideratu zuen. Aliatuak Italian barrena aurreraka zihoazela eta, alemaniarren babesa galdu zuenean, Suitzara ihes egin nahi izan zuen, baina Italiako erresistentziako talde batek atxilotu eta, Clara Petacci neska-lagunarekin batera, fusilatu zuen, 1945eko apirilaren 28an.

Mussoliniren kanpo-politika 
Mussolini boterera iritsi baino lehen ere, Italiak Mediterraneoan eta Balkanetan zuen eragina hedatu nahi zuen, eta inperio kolonial bat sortu Afrikan. Gainera, 1919-1920ko Parisko Bake Konferentziak (Italian "garaipen mutilatu" izenez ezaguna) eragindako etsipenak berekin ekarri zuen italiar errebisionismoa.

Mussolinik suspertu egin zituen helburu horiek, eta kanpo-politika oportunista bultzatu zuen, helburutzat zuena Italia potentzia bilakatzea. 1920tik 1930era bitartean, Saint-Germaineko Ituna eta Balkanen gaineko politika berraztertzen saiatu zen, baina apenas sortu zuen emaitzarik, Fiume okupatzea (1924) eta Albaniarekin adiskidetasun-itun bat sinatzea (1926) izan ezik (itun horrek Italiaren estatu satelite bilakatu zuen Albania).

1930eko hamarkadaren erdialdetik aurrera, Mussolinik joera argiro espantsionista hartu zuen, eta Alemaniarekin aliantza bat egin zuen. 1935-1936an, italiar tropek Etiopia inbaditu zuten. Nazioen Elkarteak gaitzetsi egin zuen konkista hura. Erresuma Batua eta Frantzia Mussolinirengandik urruntzen joan ziren, eta italiar agintaria Hitlerrengana hurbiltzen hasi zen. Italiaren eta Alemaniaren arteko harremana estutu egin zen, Espainiako Gerra Zibilean partu hartu zutenean Erroma-Berlin Ardatza sortu zutenean (1936).

Mussoliniren botereak 1925ean 

"Botere betearazlearen agintari gorena da: bere ministroak aukeratzen ditu, eta ministro horiek erantzukizuna dute bai erregearen aurrean, bai bere aurrean; hark erabakitzen du zenbat ministerio izango diren, eta bere gain har ditzake hainbat ministerio; errege-familiako kideen tutoretzako kontseiluan parte hartzen du eta koroaren txanbelan funtzioa betetzen du; ganberek ezin dute inolako gairik eztabaidatu, hark aldez aurretik baimenik ematen ez badu; bi ganberetako batek lege-proiekturen bat baztertzen badu, berriro aurkez dezake hiru hilabeteko epea igaro ostean (...). Inork gobernuburuaren bizitzaren, osotasun fisikoaren edota askatasunaren aurka egiten badu, gutxienez hamabost urteko espetxe-zigorra izango du; eta atentatua hilgarria bada, heriotza-zigorra ezarriko zaio. Inork gobernuburua iraintzen badu, bai hitzez, bai ekintzez, sei eta hogeita hamar hilabete bitarteko espetxe-zigorra izango du."

1925eko abenduaren 24ko legea.

Duce 
“Duce” da Benito Mussolini lider faxistak erabili zuen ezizen propagandistikoa politika italiarrean 1925etik 1945era parte hartu zuen bitartean.

Terminoaren jatorria 
Termino hau latin klasikoko dux hitzetik dator. Duco (gidatu) aditza jatorri duen dux hitzak jeneralaren maila militarrari egiten zion erreferentzia. Historian zehar termino hau behin baino gehiagotan erabilia izan da zenbait pertsonaiei erreferentzia egiteko, besteak beste, Benito Mussolini. Lehen Mundu Gerran terminoa egunerokotasuneko hizkeran erabat onartua zegoen eta askotan erabili izan zen propaganda periodistiko gisa. Mussolini jada ezaguna izanik, askotan egin zitzaion erreferentzia aldizkarietan Duce ezizenarekin.

Terminoaren erabilera 
Alderdi faxistaren sorrerakin, terminoa mugimendu honen liderrari, hots Benito Mussoliniri erreferentzia egiteko hasi zen erabiltzen soilik. Hala, duce eta dux terminoak askotan erabili izan ziren propaganda faxista egiteko. Mussolini boterean egon zen bitartean Duce izan zen bere karguari erreferentzia egiteko erabiltzen zen izena, baina kargua utzi ostean, hala ere, Duce izenaz ezaguna izaten jarraitu zuen 1945ean fusilatu zuten arte.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Italiako faxistak
Italiako politikariak
Diktadoreak
Bigarren Mundu Gerrako politikariak
Lehen Mundu Gerrako militarrak
Fusilatuak
Exekutatutako italiarrak
Italiako ateoak
Maltako Zaldunak
Exekutatutako politikariak
Benito Mussolini