Baruch Spinoza

Baruch Spinoza, baita Benedictus de Spinoza edo Bento de Espinosa ere (Amsterdam, 1632ko azaroaren 24a - Haga, 1677ko otsailaren 21a) jatorri sefardi hispano-portugaldarreko filosofo neerlandarra izan zen. Baruj, Bento, Benito, Benedicto edo Benedictus (de) Spinoza edo Espinosa ere esaten zaio, itzulpenen arabera, jatorriari buruzko hipotesietan oinarritzen dira denak. Kartesianismoa gisa ezagutzen den korrontearen ondorengo kritikoa da, eta XVII. mendeko filosofiaren arrazionalista handietako bat da, René Descartes frantsesarekin eta Gottfried Leibniz alemanarekin batera; gainera, gutun trukaketa bat izan zuen azkenarekin.

Spinoza Amsterdameko komunitate judu-portugesean hazi zen. Auzi filosofiko eztabaidagarriak garatu zituen; besteak beste, Biblia hebrearen egiari eta jainko bakarraren izaeraren gainean. Agintari erlijioso juduek txelinoan jo zuten beren kontra, eta, horren ondorioz, juduen gizarteak kanporatu eta baztertu egin zuen hogeita lau urterekin (1656). Gero Hagan bizi izan zen, eta lenteak leuntzeko lanetan aritu zen.  

Filosofian, arrazionalismoaren ordezkari nagusietakoa da. Haren magnum opus, Etika, hil ondorengo urte berean argitaratu zen (1677). Etikaren ezaugarri nagusia arrazionalismo absolutua da, zeina adimenaren eta gorputz kartesiarraren dualismoaren aurkakoa baita; era berean, «Jainkoa» edo «Natura» (panteismoa) izeneko errealitate bakarra identifikatzen du. Errealitate hori betierekoa, infinitua eta perfektua da, baina, teismo klasikoaren jainko pertsonalarekiko oso ezberdina; baita unibertsoko gauza guztiak Jainkoaren «modu» sinpleak dira ere. Ezer  ere ez da ez kontingentea ezta askea ere, guztia Jainkoaren parte da-eta. Dagoen guztia bere burua kontserbatzeko joera dauka (konatoa); izan ere, gizakiak zoriontsu bizitzeko nahia adierazten du, arrazoimenaren arabera. Itun te-politikoan (1670), erlijio judeokristaua kritikoki aztertu zuen, eta «filosofatzeko askatasuna» eta demokrazia bere egin zituen. Bere teoria politikoak Estatuaren xedea eta gizabanakoaren helburuak bateratzen zituen (bere izate arrazionala zaintzea) gizarte-ordenaren, agintaritza politikoaren eta legeen bidez.

Spinozari maiz egin zioten eraso bere iritzi politiko eta erlijiosoak azaleratzeagatik. Bere garaikideek «ateoa» deitzen zioten maiz, nahiz eta bere lanetan ez zuen ukatu Jainkoaren existentzia. Ortodoxia erlijiosoaren kritikengatik nekatuta, haren liburuak Eliza Katolikoaren Index librorum galitorumean sartu ziren (1679). Haren lana gordeta ibili zen XIX. mendearen hasierako filosofo idealista handiek aldarrikatu zuten arte: «Schleiermacher […] Hegel, Schelling guztiek aldarrikatzen dute Spinoza pentsamendu modernoaren aita dela». Bere lorpen filosofiko eta moralen ondorioz, Gilles Deleuzek «filosofoen printzea» izendatu zuen.

Biografia

Familiaren jatorria 
Amsterdamen (Herbehereak) jaio zen 1632an, Iberiar penintsulako judu sefardi emigranteen familia batean, erlijio-jazarpenetik ihesean zebiltzala.

Bere familiaren sustraiak Espinosa de los Monterosen daude, non bere senideen abizena "Espinosa de Cerrato" baitzen. [n. 1]  1492ko martxoaren 31n Errege Katolikoen dekretuaren bidez Espinosoak Gaztelatik kanporatu zituzten  eta Portugalera joatea erabaki zuten. Bertan, katolizismora bilakatzea behartuta egon ziren herrialdean jarraitzeko. Manuel I.a Portugalgoa, Aragoiko Isabel Errege Katolikoen alaba zaharrena ezkondu zenean, herrialdean kargu garrantzitsuak zituzten juduak bataiatzeko agindu  zuen indarrez bazen ere (medikuak, bankariak, merkatariak, etab. ). Garai hartan ehun eta hogei mila judu bihurtu ziren eta Espinosatarrak bakean bizi ahal izan ziren, Inkisizioa Portugalen ezarri zen arte, berrogei urte inguru geroago. 

Spinozaren aitonak, Isaac de Espinosak, Nantesera alde egin zuen (1593an estututa dago), baina, ez zen han gelditu, judaismoa ofizialki proskribatuta zegoen-eta. Era berean,«marroiekiko» eta, bereziki, portugaldarrekiko etsaitasunagatik. Izatez, 1615ean bota zuten, eta Rotterdamera iritsi zen bere familiarekin. Azkenean, 1627an hil zen. Gabriel Álvarez, Isaac-en aitaginarreba eta Spinozaren aita-birraitona, 1597ko abuztuaren 20an Inkisizio portugesak heriotza-zigorra ezarri zion, zigor hori, ordea, galeretako batek kommutatuko zuen. 

Haren aita, Miguel de Espinosa, merkatari ezaguna izateaz gain, komunitate juduko kide aktiboa izan zen (sinagoga eta eskola juduak).

Hezkuntza 
Spinoza Amsterdamgo komunitate juduan hezi zen, erlijio-tolerantzia zegoen tokian, nahiz eta elizgizon kalbinisten eragina izan zuen. Juduen ortodoxiari lotutako hezkuntza jaso arren, adibidez, Saúl Levi Morteiraren eta Menasseh Ben Israelen ikasgaietara joanda (juduak Ingalaterrara itzultzea Cromwellekin negoziatuko zuen gizona), jarrera kritiko samarra erakutsi zuen ikasketa horiekiko, halaber, autodidakta izan zen matematikan eta filosofian.

Thomas Hobbes, Lucrecio eta Giordano Bruno ere irakurri zituen, eta irakurketa horiek zirela medio juduen ortodoxiatik urrunduz joan zen. Horri kollegianteen taldearen (kolegiatzaileen), Neerlandesko kristau liberal protestanteen eta hispaniar-portugaldar heterodoxia juduen eragina gehitu dakizkioke, batez ere Juan de Prado eta Uriel da Costaren irudietan islatuak.

Juduen komunitatetik kanporatzea 

Aita 1654an hil zen, hori dela-eta, filosofoak ez zuen aitarenganako errespeturik eza ezkutuan eduki. [beharrezko  Prozesu batean sartu zen bere anaiordearekin ostean, non aitaren herentzia banatzen baitzen. Baruch-ek irabazi ondoren, ordea, herentzia handi bati uko egin zion, «ohe on bat, bere lihoarekin» hartuz. Auzitan jarri zen Spinozaren ortodoxia. Sinagogako buruzagiek bederatzi mila florineko pentsioa eskaini zioten, Van den Ende utzi eta judaismo ortodoari itzultzen bazitzaion; baina Spininó ez zen tranferitu, eta, 1656ko uztailaren 27an, Talmud Torá Amsterdam kongregazioak txeltxo urte jaulkiko zituen (harietan: hogeita itres: spebitoa, spebitoaren kontrako agindua, baztertzea). Anatema portugesez idatzi zen jatorriz, eta [n. 2] testuaren zati batzuen itzulpena hau da:
[…] aspalditik [bagenekien] Baruch de Spinozaren iritzi okerren eta jokabide okerraren berri, eta hainbat bide eta ohartarazpenen bidez saiatu dira bide txarretik ateratzen. Emaitzarik lortu ez zutenez […], […] hori […] Israelgo herritik kanporatua izatea ebatzi zuten, […] dekretu honen arabera: […]: […], Baruch de Spinoza […] kanporatu, bota eta madarikatu genuen Legearen Liburu Santuen aurrean, bere [seiehun eta hamahiru preskripzioekin], eta Josujeriorekin hitz egin zuen. Madarikatua egunez eta madarikatua gauez; madarikatua urtzen denean eta madarikatua jaikitzen denean; madarikatua ateratzen denean eta madarikatua itzultzen denean. Jaunak ez barkatzea. Jaunaren haserrea eta haserrea gizon honen aurka desagertzea eta Legearen Liburuan idatzitako madarikazio guztiak haren gainean botatzea. […] Agintzen dugu inork ez dezala berarekin ahozko edo idatzizko komunikaziorik izan, inork ez diezaiola mesede egingo, […] inork ez dezala irakurri berak idatzitako edo idatzitako ezer.
El Spinozaren kontrako Herem-a "Nazioaren hitzarmenen liburuan".

Gero hiritik erbesteratu zuten, bi taldetan banatuta:

 asquenaziak: Erdialdeko Europako juduak, Erdi Aroan jazarpen handiak jasan zituztenean, Ekialdeko Europarantz emigratu zuten, baina baita Herbehereetara eta Ingalaterrara ere.
 sefardeak: Iberiar penintsulatik kanporatutako juduak eta Spinoza talde horretakoa zen. Tradizio humanistak hein batean eragindako taldea zen.

Asquenaziak talde itxiak ziren. Une historikoren batean, badirudi haren arauak sefardienak baino ortodoxoagoak eta zurrunagoak zirela. Amsterdameko talde nagusia zen.

Kanporatu ondoren, hiriaren kanpoaldeko auzo txiro batera erretiratu zen, eta bertan  bere Apologia idatzi zuen sinagogaren abdikazioaz arduratzeko. Autore batzuen aburuz, lan hori Tratatu te-politikoaren aurrekaria da (TTP). Gainera, kristau-talde menonita eta kolegiatzaileekin izan zuen tratua, kristau-izaera liberal eta tolerantearekin. 

Lanbide bat izateko ohitura juduaren arabera, tresna optikoetarako beirazko lenteak leuntzen ikasi zuen, batez ere Christiaan Huygens zientzialariarentzat. Lan horrekin bizitzeaz gain, Johan de Wittek jaso zuen pentsioa, bere biografoetako baten arabera.

Obren idazketa 
1660an, Rijnsburg herriko etxe batera joan zen, Leydendik hurbil dagoen kostaldeko herri batera. Gaur egun, filosofoari eskainitako museoa da, gainera, bertan filosofia kartesiarraren azalpena idatzi zuen, Renati des Cartes Principia Philosophias (Descartes-en filosofiaren printzipioak, PPC) izenburupean. Metitatsformatarren pentekidea (16cm). latindarra; 1664an Neerlandesaren berehalako bertsioa agertu zen); aipatu behar da hauek izan zirela bere izenarekin argitaratu ziren bi lan bakarrak. Bere oihartzuna hain handia izan zen, autorea oso ospetsu egin zuela. Horregatik, Spinozaren etxean Neerlandarren Urrezko Mendeko hainbat pertsonaia hasi ziren ibiltzen, besteak beste, Huygens eta Jan de Witt. Uste da, halaber, garai hartan konposatu zuela Jainkoari, gizakiari eta haren zoriontasunari buruzko tratatu laburra. Han Europa osoko intelektualekin gutun ugari hasi zen, batez ere hamabost urteko gutun bat Henry Oldenburg-ekin, Londresen zegoen diplomatiko alemaniar batekin, eta Royal Societyko idazkarietako bat zen. 1660ko lehen urteetan, Emendatione Intellects-en Tractatusean (Ulermenaren Erreformarako Ituna, TIE) eta bere obra ezagunenean ere hasi zen lanean: Etika (E), 1675ean bukatua.

1663an Voorburg-era joan zen, Hagatik gertu. Han, zirkulu liberaletara txertatu zen, eta adiskidetasun handia izan zuen Christiaan Huygensekin eta orduko gobernuburuarekin (raadsaris), Jan edo Johan de T. Janek edo Johan de T. Azken honek, TTP lan anonimoa publikoa egiten lagundu zion, obra honek iskanbila sortu zuen 1670.  Zigor jainkotiar gisa hartu zuten, estatistak deseginda zeudenekiko tolerantzia zela eta —Spinozak Ultimi barorum pasquinaren bidez kondenatutako krimena—, liburu bizipenak argitaratzera itzuli zuten. Hurrengo urteetan, isolamendua areagotu egin zen, eta, bere bizitzarekiko beldurra zela eta, 1673ko hasieran «asiloa Livornotan» negoziatu zuen Toscanako duke handiarekin, Lorenzo Magalotti filosofoaren bidez.

Azken urteak 

1670etik hil zen arte Hagan bizi izan zen. 1673an, Johann Ludwig Fabricius-ek (J. L. Fabritius), Teologiako irakasleak, Filosofiako katedra bat eskaini zion unibertsitatean (Heidelberg) Palatinadoko hauteslearen eskariz; Spinozak ez zuen onartu, beraz, «filosofatzeko askatasuna» bermatzen zitzaion arren, «ezarritako erlijioa ez trabatzea» eskatzen zitzaion. Johan de Witt hil ondoren sortu zen erregimenaren justizia-gorteak, gainera, 1674ko uztailaren 19an debekatu zuen Itun teologiko-politikoa (TTP). Etika Amsterdamen argitaratzeko egin zuen saiakera bertan behera utzi zuten agintaritzak aurkeztutako kontrako txosten baten bidez. Orduan, Gramática hebrea egiteko proiektua sortu zuen, Itun Zaharretik Holandarrera itzultzeari ekin aurretik, baina ez dira iritsi asmo horren konatoak ere, heriotzak zapuztuta. Hil baino urtebete lehenago, Leibnizek bisita egin zion, baina hark ukatu egin zuen topaketa.

Tuberkulosiak jota, 1677ko otsailaren 21ean hil zen 44 urte zituela. Ez zuen amaitu bere Itun Politikoa (TP). Hil ondoren egindako ondasunen inbentario batean, ohe bat, haritz-mahai txiki bat, hiru hanka eta bi mahai txiki zituen izkinako beste bat, lenteak leuntzeko ekipoa, ehun eta berrogeita hamar bat liburu eta xake-taula bat zeuden. Urte horretako azaroan, bere lagunek aurkitutako lan berri guztiak argitaratu zituzten aldi berean latinez (Opera posthuma, OP) eta neerlandez (Nagelate schriften, NS), baita haien korrespondentzia ere. Liburua 1679ko Vatikanoko Index librorum imitorumean sartu zen.

Pentsamendua

Epistemologia

ulermena eta irudimena 
Spinozan, hasieratik esatea komeni da, ez dago dualismorik. Hau da, arima eta gorputza ez dira izaki bereiziak, gauza bat eta bera baizik, baina ikuspegi desberdinetatik ikusita (E, III, p2, esc.). Hipotesiz: arimak pentsatzerik ez badu, gorputza geldi egongo litzateke eta alderantziz (idem). Arima eta gorputza gauza bera da orduan, baina lehenengo terminoan pentsamenduaren atribututik ulertzen da, eta bigarrenean, luzapenetik (idem). Hori esanda, berehala nabarmendu beharreko beste kontu bat da erakunde bakoitzak <i id="mwAUo">bere izaeran</i> irauten duen heinean (E, III, p6) bere buruari kalte egin diezaiokeela edo ez. Bestela esanda: indarra [n. 5] murriztu edo handitu egin dezake, existitzen jarraitu eta jarduteko (E, IV, p8). Faboratzen duena eta erabilgarria dena ona da. Kalte egiten diona txarra da (idem). 

Gogoeta horiek egin ondoren, esan behar da serioski planteatu beharreko arazoa benetako ezagutzaren aukera dela. Hain zuzen ere —oso azaletik eta labur-labur—, onartzen edo aurresuposatzen da fantasiak eta intautazioak (noizean behin sinonimoekin hitz egiteagatik) erabakitzen dutela zer dagokien, hau da, beren mugak ezartzen dituztela. Zorrotzegiak izan gabe, irudimena ulermena ez den beste edozein gauzatzat har daiteke, eta arima izaera pasiboan edo kontenplatiboan mantentzen du (TIE, §84). Aitzitik, adimenak arimak lan egitera darama, eta, beraz, jarduera-izaera ematen dio (E, III, p3, dem).).  

Irudimenak gorputzari baino ez dio erreferentzia egiten (TIE, §84), eta gorputza bere grina guztiekin arrastatzen du; horregatik, sufritzera eramaten gaitu. Eta horregatik, gauza erreal eta berezietara bultzatzen duen maitasunak heriotzara hurbiltzen gaitu, berez ez baitira seguruak eta zalantzazkoak (Ibíd., §9).Azpimarratuz, beraz, irudimena adimenaren aurkakoa dela, eta hari gidaria epistemologia baten aukera eta gauzatzea dela, zehaztapen batzuk behar dira:

 Irudimenak ideia nahasiak izatea esan nahi du, hau da, osotasun bat diren gauzen zati bat ezagutzea (TIE, §63). Bestela esanda, oker bagaude, zerbaiti buruz engainatzen badugu, abstraktuki ulertzen dugulako da (Ibíd., 75 §), hau da, modu partzialean.
 Spinozak, Ulermenaren Erreformaren Itunean (TIE), irudimenaren hiru produktu eta bizipenaren arteko bereizketa egiten badu ere (fikziozko ideiak, gezurrezkoak eta zalantzazkoak), Etikan (E) ideia desegokiez bakarrik hitz egiten du.
 Edozein gauza modu orokorragoan ulertu bezain laster, gehiago imajinatzen da —nahasian agertzen da—. Eta gauza bera zehatzago ulertzen denean, gehiago ulertzen da —argi eta garbi adierazten da— (TIE, §55). Orokorra abstraktuaren, isolatuaren eta are unibertsalaren sinonimoa da. Gutxienez, gaiak azaldu diren testuinguru espezifikoan.
 Aurrekoaz gainera, gehiago ulertzen den bitartean itxura egin daiteke, eta alderantziz (Ibíd., §58).
 Nozio abstraktuetatik (unibertsaletatik) ezin dira gauza berezi eta errealak ondorioztatu (Ibíd., §80). Beraz, irudimenak ezin ditu jabetu dauden gauzez. Sortzen duen gauza bakarra nahastea, engainua eta zalantza da, eta, horregatik, akats beldurgarriak eragiten ditu ulermenetik ez bereizteko (Ibíd., 87).
 Abstraktuak eta unibertsalak adimenaren aurrerapena eteten du (Ibíd., §99). Horrek ez du esan nahi irudimena baztergarria denik edo baztertu egin behar dugunik. Fikzioak edo fantasiak ere ezagutza dira, baina nahasia, desordenatua, partziala eta beren errealitate zehatzetik isolatua. Ezagutzeko lehen modua da (Ibíd., §19), baina, irudimenarekin bakarrik geratuko bagina, ez genuke ezer sakon ezagutuko.

Ulermena, bere aldetik, bide negatibotik defini daiteke. Hala, berehala argitu beharko litzateke ezen, bere ahaleginaren bidez, ideia argi eta desberdinak izatea lortzen dela —konfusak edo desegokiak ez direnak—, eta ideia horiek arimak eratzen dituela —gorputzaren mugimenduetatik sortu beharrean (TIE, 91)—. Zalantzak ez du ulermenean lekurik, nabarmendu behar da, ordenarik gabeko gauzak ikertzetik sortzen baita (Ibíd., §80). Eta hori izango litzateke irudimenaren eta intautaketaren arteko beste alde garrantzitsu bat: lehenak zati bat ezagutzen du (arestian aipatu dugun bezala), baina bigarrenak konkretu, argi eta egiazki ezagutzen ditu gauzak. Eta hala, Spinozak esan dezake ulermen-ordenak bat etorri behar duela Naturarekin (Ibíd., 95 eta §99), edo, bere hitzekin, «ideien ordena eta lotura gauzen ordena eta lotura bera da» (E, II, 7. or.). Baina oraindik argi ez badago zergatik bereizi behar diren, utz dezagun autoreak berak argitzea gaiaren garrantzia:

Metafisika

Substantziaren infinitutasuna 
Ulermenari eta irudimenari buruz esandakoa alde batera utzi gabe, esan behar da azken horrek gainditu beharreko zailtasunak dituela. Horren adibide argia da nola agertzen diren gauzak irudimenean: zatiz osatuak, anitzak eta zatigarriak.[n. 6] 

Unibertsoan dagoen guztia infinitua da, inurri batetik galaxia bateraino. Baina hori zehaztu beharra dago, Spinozak hitz horri buruz erabiltzen dituen zentzuak edo ulerkera kontuan har ditzagun:

 Infinitua, berez eta definizioz, mugarik ez duelako. Bakarrik ulertzen da, ez da imajinatzen (Ep., 12. gutuna).
 Gaitz infinitua, mugarik ez duena, ez berez, baizik eta kanpoko arrazoiengatik. Zati batzuk mugatuta egon arren zenbakiekin azaldu ezin direnak (idem).

Gure autoreak (1) nahiago zuen justifikazioa (2) baino modu sinplean azaltzen du, beti aurkezten den arazoa dena imajinatzen saiatzen garela planteatzen duenean.  Baina hortik zenbait absurdo (idem) jarraitzen dira, beraz, lehenengo ondorio sendo bat da (1) ezin dela neurtu eta ezin dela gauza finez osatuta egon (idem). Bada, ohartarazteko erredundantea dirudien arren, (2) zatien batukari gisa adierazten dena da. Spinozak (1) nahi duena adimenak bakarrik sortua da, eta ez du imajinatzen (Ep., karta 12).

Baina ulermenak ematen dizkigun hiru ezaugarri horiek maila desberdinetan eman daitezke. Horregatik, oso garrantzitsua da tasun edo atributu guztiak, hots, Jainkoa, Natura edo substantzia, dituenari erreferentzia zuzena egitea. Azken hori esentzia nahitaez bere existentzia eskatzen duen hori da, beraz, bere buruaren kausa da (E, I, prop. 8, dem.). Jainkoa hori da, hain zuzen, baina hobeto deskribatzen da «atributu amaigabeak dituen izaki guztiz infinitu» gisa (E, I, def. 6).

Lehenik eta behin, adimenetik kanpo «substantziak» baino ez daudela, haien atributuak eta eraginak —moduak (E, I, prop. 4)], eta, bigarrenik, bi substantzia edo gehiago, egiazki egongo balira, nola bereiziko liratekeen hipotetikoki ulertuz. Lehenengo kasua balitz, orduan ez legoke ezaugarri nagusi bera duten bi substantzia (E, I, prop. 5), beraz, denak erabat desberdinak izango lirateke besteengandik —hala nola Leibnizko monadak—, eta errealitatearen eta elkar ulertzearen ordena eta lotura ez litzateke posible izango; izan ere, azken hori, lortu dezakeen aurrerapena gorabehera, mugatua da. Bigarren kasua balitz, orduan, substantzia guztiak bat izango lirateke; izan ere, bereiztezinak diren substantzien identitate-printzipioa gogoan izanik: A = A eta A * B… 

Substantziaren infinitutasuna Spinozak bi eratara frogatzen du: batetik, substantzia finitu gisa egoteko aukera ezartzen du, baina horrek izaera bera duen beste substantzia bat —ezaugarri berak (idem)— mugatzat erabiltzea eskatzen du (E, I, prop. 8, esk. I). Hori, ordea, lehenengo baztertu zen Jainko bakarra dagoela esatean. Eta, bestetik, azaltzen du izaki infinitu bat «edozein motatako existentziaren baieztapen absolutua» dela (idem); 

Zatiezintasuna, baita bi eratara ere: «parteek» infinitutasunari eutsiko liokete edo ez. Lehenengo kasua bada, orduan zenbait substantzia egongo lirateke, baina, berriro ere, absurdoagatik baztertu zen lehena izan zen (E, I, prop. 13, berdina). Bigarrena bada, (idem) izateari utz diezaioke. 

Izakinak infinitu eta zehatzei buruzko galderari erantzuteko, Jainkoaren atributuek beren esentzia adierazten dutela gehitu beharko litzateke (E, I, prop. 19, berdina ), eta, betikotasuna substantziaren izaeraren parte denez, haren ezaugarri nagusiak eta funtsezkoak ere badira (idem). 

Oraindik esan beharra dago, substantziaren infinitutasuna onartzeak esan nahi duela, adibidez, onartzen dela dagoen guztia substantziaren moduak direla, bera kausa berezkoa dela, atributu infinituak dituela, nahiz eta bi adierazpen formen bidez soilik ezagutzen den (pentsamendua eta luzapena), kausa askea dela eta, aldi berean, dagoen izakirik zehatzena dela, eta abar. Baina Spinozaren panteismoarekin konprometitzearen ondorio guztiak hurrengo hitzorduan jasota edo inplizituak daude, berak hainbat ataletan errepikatzen dituenak: «Dena dena da, Jainkoarengan da, eta Jainkorik gabe ezer ezin da ez ulertu» (E, I, prop. 15).

Adierazpen kontzeptua 
Ospetsua da Einsteini "dena erlatiboa da" dioen esaldia oker esleitu izana. Haren interpretazio txarra ironia izan da itxuraz zentzugabekeriengatik. Hori zentzu bitxi batetik, noski: logikaren eremuari lotutakoa —zerbait egia edo gezurra dela onartzen da—. Ikuspegi horren arabera, dena erlatiboa izatea gauza bera litzateke esatea ez dagoela egia ukaezinik edo absoluturik, eta, beraz, ez dagoela ezeren gaineko ezagutza seguru edo egonkorrik. 

Ezagutzen eta ulertzen ahal den egiarik ez balego, edozein eztabaida edo ikerketa porrotera bideratuko litzateke. Iritzi-mundu batean sartuta egongo ginateke, bakoitza bere garunaren jarrera berezian harrapatuta (E, I, ap.). Eta elkarrizketa fikzio bat izango litzateke; izan ere, bakoitzak bere egia izango luke, eta hori ezin izango litzateke kritikatu, baizik eta besteek bakarrik errespetatuko lukete. Sofisten adibidea jar genezake, zeina, antzinatik seinalatzen eta hartzen baitzuten arriskua da, beste esaldi nagusi batean —garai batean pentsamenduaren egoera erakusten duten horietakoa— ederki laburbiltzen zutena: «gizakia gauza guztien neurria da».

Einsteinen esaldia ez zen adiera horretan azaldu sofistek eta Descartesek imajinatuko zutela, hori baita, gainera, ezagutzen duen jende gehienak azaltzen duen bera, eta edozein gauza zentzugabea dela esateko aitzakia gisa errepikatzen du. Dena erlatiboa dela ulertu behar da, besterik gabe, «dena lotuta edo konektatuta dago», eta «guztia» horrek existitzen dena bakarrik hartzen duela dioen zehaztasuna gehitu behar zaio. 

Beraz, erreala den guztia elkarrekin lotuta dago, imajinatzea eta ulertzea kosta arren. Dagoen bakoitza beste guztiei konektatuta dago; unibertso osoa amarauna handi bat balitz bezala da, eta bati eragiten diona besteek ere sentitzen dute. 8] Hori ulertzeko, ordea, beste kontu batzuk azaldu behar dira: Spinozak, Descartesek ez bezala, ez zuen Jainkoa solipsismoaren aurkako asilo huts gisa hartu, baizik eta existitzen den guztiaren oinarri gisa (E, I, 25. or., esc.).). 

Neerlandiako filosofoak, lehenik eta behin, esan nahi zuen substantzia dela nahitaez existitzen den gauza bakarra —ezinezkoa baitzen bestela izatea— (E, I, p11, dem). berez eta bere kabuz, bere sostengua baita (E, I, p8, esc. II). Alegia, ez duela beste ezer behar —kanpoko kausarik ez (E, I, 11. or., esk.). )— existitzeko, bere burua baizik (E, I, p7, dem).). Bere arrazoia da, sui (E, I, def1). Eta, alde horretatik, ulertzen da haren existentziari eusten dion kanpoko kausa batek behar duen orok substantzian (E, I, def5) oinarritua egon behar duela. Hau osorik eta osorik Jainkoarekin identifikatzen da, beraz, Jainkoak gordetzen du dagoen guztia (E, I, p15, dem).). 

Beraz, harritik gizakira dagoen guztiak ez du bere izaterik eta berez. Haien existentzia kanpoko arrazoien mende dago, eta, beraz, sortutako gauzak direnez, sui kausan dagoen bakarraren mende daude. Sortuak alde batera utzita, orduan, zer bereizten ditu Jainkoaren gauzak? Erredundantziak balio du puntu nagusian: ez gara substantzia; haren eratorriak gara, benetan. Neerlandar filosofoak, bere burua azaltzeko, substantzia, bere atributuak eta bere moduak bereizten ditu. Lehena sui (E, I, def3) kausagatik bere existentziak duen gauza bakarra da; bigarrenak substantziaren funtsezko definizioei dagozkie (E, I, def4); eta hirugarrenak, partikularki eta zehaztasunez agertzeko moduei (E, I, def5).

Jainkoak edo substantziak, orduan, existentziari berari egiten diote erreferentzia, zeina betierekoa eta infinitua baita (E, I, p8, esc. II). Zentzu horretan, absolutua eta zehaztugabea da, era infinituetan ager daitekeelako (E, I, p16, dem.). Beraz, jainkotasuna ezin da inola ere imajinatu, hori mugatzea, murriztea, duintasuna eta zilegitasuna kentzea izango bailitzateke egungo guztiaren oinarri. Esandakotik, era berean, sui arrazoi beragatik sortutako edozein gauzek jainkozko zerbait du bere eraketan. 

Bere letra guztiekin, Jainkoa edo substantzia bere existentziatik eratortzen diren moduei erreferentzia egin gabe absolutu eta zehaztugabe uler daitekeen arren, kontua da sortutako gauza guztiak Jainkoarengan direla eta Jainkoak ulertzen dituela (E, I, p15, dem). ); beraz, gauza guztiak, inurritik edo bakteriotik hasi eta gizakiraino, jainkotiarrak dira substantziaren adierazpen gisa —partikularki eta zehazki ulertzeko modua— (E, II, p7, esc.). Natura, orduan, berdina da leku guztietan (E, III, aur.).

Jainkoak, infinitu den aldetik, aldi berean funtsezko atributu edo definizioak ditu (E, I, def6). Baina gizakiarentzat bi besterik ezin da ulertu: pentsamendua (E, II, p1, dem.) eta luzapena (E, II, p2). Eta horrek, adierazpen kontzeptua kontuan hartuta, esan nahi du ideien ordena eta lotura —lehen atributuaren esparrua— gauzen ordena eta lotura —bigarrenaren esparrua— bera dela (E, II, p7, cor. ), oinarri berean oinarritzen baitira: Natura edo substantzia. Era berean, gizabanakoak bere berezitasunean bere burua uler dezake pentsamenduaren bidez definituz, hau da, arima duela esanez; edo luzapenetik, gorputza duela esanez (E, II, p13, cor.). Biak gauza bat dira, eta gauza bera hainbat modutan ikusita (E, II, p7, esc.).

Aurrera egin aurretik, argitu behar da, gizabanakoaz hitz egin dugun bakoitzean, zenbait gorputzez osatutako bati buruz aritu garela (E, II, p13, esc. post. I). Azken horiei buruz, Neerlandiako filosofoak argitzen du ezen, haren izaera ezagututa —hedapenaren esparrua—, bereiz daitezkeela ideien perfekzioa edo errealitatea —pentsamenduaren esparrua—, eta ideia horiek bakoitzaren kontzeptuak direla (E, II, 13. or., esc.). Beraz, gorputzetan fokatuz —jainkozko atributu bakar bat dakartenak: hedadura—, argitzen du beren mugimenduagatik edo atsedenez bereizten direla, eta ez substantziagatik (Ibíd., I. lema), Jainkoa edo Natura baita hitz egiten den bakarra. Substantzia bat baino gehiago egonez gero, beste gauza batek ekoitzi beharko luke, eta hori zentzugabea da (E, I, p6, cor.) sui kausa gisa duen definizioagatik.

Gizabanako konposatuaren ideiari jarraituz, Spinozak uste zuen zenbait gorputz multzokatu zitezkeela, halako moldez non batzuk besteetara mugitzen baitziren erlazio jakin baten arabera (E, II, p13, esc. def.). Gainera, gorputzen elkarketa horrek bere izaerari eutsiko lioke hura osatzen duten gorputzak aldatuko balira ere, garrantzitsuena hasieratik ezarritako mugimendu- eta atseden-erlazioa baita (Ibíd., IV. lema). Konposatua, beraz, hamaika modutan alda daiteke, betiere bere izaerari eutsiz (Ibíd., VII. lema). Hori uler daiteke gorputzak, ideiak bezala, substantziaren aldaketak direla gogoan hartzen bada, baina ez direla substantzia bera (E, I, p8, esc. II). Beraz, berriro ere, «natura guztia gizabanako bakar bat da, zeinaren zatiak —gorputz guztiak— infinitu aldatzen baitira, gizabanako osoaren inolako aldaketarik gabe» (E, II, p13, lema VII, esc). Orain ikus daiteke zergatik zehaztu behar zen zer esan nahi zuen banako konposatu izateak.

Giza arimaren ideiak, berriz, gorputz bat izatea dakar (E, II, p13, dem).). Beste gauza bati buruz ere hitz egiten bada, efektu bat sortu eta horri lotutako ideia azaldu beharko litzateke. Baina, hori horrela ez denez, esan daiteke arimak gorputz bat (iddem) duela objektua, eta, gizakiaren kasuan, gorputzaz gain, sentitzen duen bezala dagoela (E, II, p13, cor).). Baina arima eta gorputza, gauza bat eta bera direnez, ez dira elkar konkistatzen saiatzen diren bi inperio. Erraz eta guztiz ezinezkoa da eragina izatea, bakoitza substantziaren ezaugarri desberdinei baitagokie. Gorputzen kasuan bezala, ezerk ez ditu mugitzera edo atsedenean gelditzera eramaten, baizik eta beste gorputz batzuen eraginak —hedaduraren beste modu batzuk— (Ibíd., lema: III, cor.). ), ezerk ezin du pentsatzera eraman arima, pentsamenduak beste modu batzuk baizik (E, III, p2, dem).).

Horrek ez du esan nahi, ordea, gorputza eta arima elkarrengandik bananduta daudenik eta bata bestearekiko independenteak direnik. Biak gauza bera dira modu ezberdinetan adierazia: objektua eta bere definizioa (E, II, p13, dem.). Horrela, gorputzaren ekintzen eta grinen ordena arimaren ekintza eta grinen ordena bera dela onar daiteke (E, III, p2, esc.). Gaia aztertzen jarraitzea azpimarratuz gero —hau da, lotuta dagoena bereiztea—, pentsamenduaren eta luzatze-moduaren arteko barne-identifikazioa ager liteke, eta arima pentsatzeko inepta bada, gorputza ez litzatekeela mugituko defendatzen dutenak (idem). Hala, lehenengoaren menderatzea bigarrenaren gainean erakustea uste dute; baina komeni da argumentua iraultzea, azaltzeko ezen, era berean, gorputza mugitzen ez bada, arimak ezingo lukeela pentsatu (idem). Letra guztiekin esateko: ezinezkoa da arimarik eta giza arimarik gabeko giza gorputza izatea, gorputzik gabe.

Eta oraindik argi geratzen ez bada arimak ez duela gorputza menderatzen, ez eta alderantziz ere, Spinozarekin gogoratu beharko genuke «inork ez duela zehaztu gorputzak zer egin dezakeen» —bere izaeratik ondoriozta daitekeena— (idem), halako moldez non ezin baitituzte azaldu haren funtzio guztiak, eta horrek frogatzen du «bere arima harrigarria duten gauza asko egin ditzakeela» (idem). Hori orain arte esandakoaren atzean inplizitua dagoena aipatu gabe: dena Jainkoarengan denez eta beragatik sumatzen denez (E, I, p15, dem. ), dena nahitaez existitzen dela jarraitzen da (E, I, p33, esc. II). Beraz, gizakiaren ekintza eta grinek ordena hertsi, saihestezin eta bortxaezinari jarraitzen diote, eta horregatik, Neerlandeko filosofoak «lerro, gainazal edo gorputzen kontua» balitz bezala trata ditzake (E, III, perref.). Beren burua libretzat hartu nahi dutenek, beren ekintzez jabetzen direlako eta haien arrazoiak kontuan hartzen ez dituztelako hartzen dute (E, III, 2. or., esk.).). Jorge Luis Borgesek zehatz-mehatz adierazten zuen hori, honako hau esatean: «kausalitatearen makineria konplexuaz dugun ezjakintasuna» (Bederatzi saiakuntza dantescos). Hala, pentsamenduaren esparruan «erabaki» deritzoguna «determinazio» bat da hedapenaren esparruan (E, III, p2, esc.). Spinozak, berriro ere, errealitateari honela aurre eginarazten digu:

Konatus 
<i id="mwAb8">Conatusa</i> gai nagusia da Benedicto Spinozaren filosofian. Haren arabera: «Gauza bakoitza, bere irismenean dagoen heinean, bere izatean irauten saiatzen da» [Unaquaeque res, quantum in se est, in suo esse esseverare conatur] (E, III, p6). Spinozak arrazoi batzuk ditu hori sinesteko. Lehenik, gauza partikularrak Jainkoaren moduak dira, eta horrek esan nahi du bakoitzak modu partikularrean adierazten duela Jainkoaren boterea (E, III, p6, dem).). Gainera, ezin izango litzateke inoiz Jainkoaren definizioaren parte izan bere moduak elkarren artean kontraesanean egotea (E, III, p5); gauza bakoitza, beraz, «bere existentzia ken diezaiokeen guztiaren kontra doa» (E, III, p6, dem).). Spinozak desegitearekiko erresistentzia hori formulatzen du, existitzen jarraitzeko ahalegin baten arabera, eta conatus da indar hori deskribatzeko gehien erabiltzen duen hitza.

Pertseberatzen saiatzea ez da gauza bat besterik, gerta litezkeen beste jarduera batzuez gain. Aitzitik, esfortzua ez da «gauzaren benetako esentzia besterik ez» (E, III, p7). Spinozak ere conatus hitza erabiltzen du inertziaren kontzeptu errudimentarioez hitz egiteko, Descartesek lehenago egin zuen bezala. Gauza bat ezin denez suntsitu kanpoko indarren ekintzarik gabe, mugimendua eta atsedena ere mugagabe existitzen dira, harik eta asaldatu arte.

Gizakia ere konatusaren bidez defini liteke. Arimari buruz borondatea da (borondateak); baina arimari eta gorputzari buruz ari denean, apetitua (appetitus) deitzen dio. Bestalde, desira (kupiditak) «apetitua norberaren kontzientziarekin batera» da (E, III, 9. or.). ); hori da, esan liteke, gizakiaren funtsa, «hartan gertatzen den edozein ukipenen arabera zerbait egiteko determinatutzat hartzen denean» (E, III, def.). afek.). Desira apetituaz dugun ideia da, eta, gure jarduteko ahalmena, gure conatusa, murrizten dela dakigunean, tristeziako afektua (afectum) sortzen du. Aldiz, alaitasuna «arima perfekzio handiago batera pasatzeko grina da» (E. III, 11. or.) gure potentziaren handitzeaz jabetzen garenean.

Politika 
Alderdi politikoari dagokionez, Spinozak Thomas Hobbes-en jarraipena egiten du neurri batean. Hala ere, haren doktrinak eragin handia izan zuen xviii. mendeko pentsamenduan, ateismoaren abiarazletzat hartzen baita, nahiz eta baieztapen hori ez den guztiz zuzena.

Filosofo gisa, determinismoaren gaia Hobbesekin partekatzen du. Hala ere, Spinoza beti izan zen, eta eremu guztietan, idazle proskribatua, xix. mendearen hasieran ez baitzitzaion aitortzen, batez ere mugimendu erromantiko alemanak (Goethe, Jacobi eta abar).

Politikaren esparruan, Jacques Rousseau-ren aitzindaritzat hartzen da.

Bere pentsamenduak Galileoren mundu-ikuskera darama, eta hark dio mundua zenbait legeren mende dagoela; beraz, gizartea arautzen dutenak zein diren bilatuko du. Puntu horretan bat dator, neurri batean, Descartes eta Hobbesekin, baina berezitasun batekin: Spinozak, gainera, morala eta erlijioa arautzen dituzten legeak bilatzen ditu. Hala, moralean zein erlijioan sartzen da, arrazoia bi esparruetan sartzen saiatuz, eta horretarako metodo arrazionala erabiltzen du.

Ordena geometrikoaren arabera frogatutako etikan, Spinozak Jainkoaz, gizakiaz eta gizakiak naturaren barruan duen postuaz hitz egiten du. Haren aburuz, gizakiak ulertzeko modu zuzena naturaren beste zati bat bezalakoa da, eta giza ekintzak ez dira irizpide moralen bidez aztertu behar, baizik eta kosmosa zuzentzen duten legeen beharrezko zati gisa; hau da, naturako lege unibertsal batzuk daude, eta, beraz, ezin da esan gizakia erabat askea denik. Planteamendu horri jarraituz, bere baieztapen garrantzitsuenetariko bat aurkitzen da, arazo gehien ekarri zituena, hau da, balioak giza sorkuntza arbitrarioak dira.

Gai politikoan, filosofoak ahalik eta demokraziarik zabalena aldarrikatzen du, nahiz eta demokraziaren barruan ez dituen emakumeak esplizituki sartzen, eta emakumeak eskubide politikoak izan behar dituzten ala ez planteatzen die, eta horrek ez du oso argi; azkenik, emakumeen berezko gutxiagotasunari eusteko joera du, eta gobernu onena gizonena dela dio. Hala ere, ateak zabalik uzten dizkio emakumeen aintzatespenari, eta, azkenik, gizonak bezalakoak direla esaten du, gobernatu dezaketela, baina onena gaia saihestea dela, gatazkak sor baititzake.

Bere pentsamendu politikoaren arabera, Estatuaren helburua gizon aske guztiak egitea da, eta horrek esan nahi du gizakiak ez duela automata izan behar.

Harrera

Panteista, panenteista edo ateoa? 

1677an hil eta gutxira, Spinozaren lanak Eliza Katolikoaren Index librorum imitorumean jarri ziren. Laster beste zigor batzuk agertu ziren, hala nola Aubert de Versé-ren L'Impie convaincu, ou Dissertation contre Spinoza (1685) lanean. Bere azpitituluaren arabera, obran «ateismoaren [Spinozaren] oinarriak ezeztatzen dira». Johann Franz Buddeus-ek «atheorum nostra aetate princeps» deitu zion (gure garaiko ateoen printze handia). Pierre Bayle, Dictionnaire historique et critique, zioen Spinoza zela lehen ateo sistematikoa: «Il a été un athée de système, et d’une méthode toute nouvelle, quoique le fond de sa doctrine lui fût commun avec plusieurs autres philosophancines et modernes.

Sineste komuna da Spinozak Jainkoa mundu materialarekin parekatzen zuela. Ondorioz, filosofoa panteismoaren adierazle handienetakotzat hartu izan da. Baina, Henry Oldenburg-i zuzendutako gutun batean, hauxe azaltzen dio: «Jainkoa eta Natura (masa edo gai korportiko jakin bat ulertzen dutelako) gauza bat bezala identifikatzen ditudala onartzen duten pertsona batzuei dagokienez, erabat oker daude» (Ep 73). Spinozaren aburuz, gizabanako bakoitzak pentsamendu- eta hedapen-atributuen bidez ezagutzen du unibertsoa (E, II, p1-2), ideien ordenari eta loturari jarraituz, eta hori bera da gauzetan (E, II, p7). Jainkoaren esentziatik (E, I, p20, dem. ), bestalde, beste hainbat atributuri eta moduri jarraitzen zaie (E, I, p16, dem). ), baina giza ulermenak ezin ditu hartu, «partziala eta desegokia» baizik (E, II, 11. or., cor.).

Karl Jaspers (1883-1969) filosofo alemaniarraren arabera, Spinozak Deus sive natura («Jainkoa edo Natura») idatzi zuenean, Jainkoa natura naturans (natura sortzailea) dela esan nahi zuen, eta ez natura naturata (sortutako natura). Gainera, sistema filosofiko horren gainean aldezten zuen Jainkoa eta Natura ez direla trukagarriak, baizik eta jainkozko esentziaren transzendentzia beren atributu ugarietan adierazten dela, eta gizakiek —pentsamendua eta hedadura— ezagutzen dituzten bi atributuek Jainkoaren immanentzia adierazten dutela. Baina, filosofo alemanaren ikuspegitik, aipatu berri diren ezaugarrietara mugatuta ere, Jainkoa ezin da gure munduarekin hertsiki identifikatu. Jaspersen arabera, «bat eta dena» lelo panteista Spinozarentzat baliagarria izango litzateke, baldin eta «batek» bere garrantziari eusten badio eta «dena» gauza finitu guztiak bezala interpretatzen bada.

Martial Guéroult-ek (1891-1976) iradoki zuen «panenteismo» hitzak panteismoa baino hobeto deskriba zezakeela Spinozak Jainkoaren eta munduaren arteko erlazioari buruz zuen ikuspegia. Mundua ez da Jainkoa, baina, zentzu nahiko zehatzean, Jainkoa da. Gauza finitu guztiek ez dute Jainkoarengan dute jatorria: ezin dira Jainkorik gabe asmatu. Hala ere, Charles Hartshorne (1897-2000) estatubatuar filosofo panenteistak nabarmendu zuen Spinozaren ikuspegia hobeto deskribatuko zela panteismo klasiko terminoarekin.

1785ean, Friedrich Heinrich Jacobi-k Spinozaren panteismoaren kondena argitaratu zuen, Gotthold Lessing-ek hil aurretik «spinoziar»tzat —garai hartan «ateoaren» sinonimo gisa ulertuta— aitortua zuela entzun ondoren. Jacobik zioen Spinozaren doktrina materialismo hutsa zela, Natura eta Jainkoa hedadura besterik ez direla esaten baitzuen. Hori, Jacobiren arabera, Ilustrazioaren ohiko arrazionalismoaren emaitza zen, eta erabateko ateismoa baino ezin zuen eraman. Moses Mendelssohn ez zegoen ados interpretazio horrekin, eta teismoaren eta panteismoaren artean benetako desberdintasunik ez dagoela zioen. Gai hori garai hartako europar zibilizazioaren eztabaida intelektual eta erlijioso handienetako bat bihurtu zen.

. mendearen bigarren erdiko europarrentzat, Spinozaren filosofia bereziki erakargarria zen, materialismoaren, ateismoaren eta teismoaren alternatiba baitzen. Hiru ziren gehien erakartzen zituzten Spinozaren ideiak:

 dagoen guztiaren batasuna;
 gertatzen den guztiaren ordena eta lotura;
 eta arimaren eta Jainkoaren arteko identitatea.

1879an bazeuden Spinozaren panteismoa goraipatzen zutenak; hala ere, beste batzuek oraindik kezkagarritzat eta arriskutsutzat jotzen zuten.  Spinozaren "Jainkoa edo Natura" ( Deus sive Natura ) aipatzen zuten hitzek jainko bizi eta natural bat iradokitzen zuten, Isaac Newtonen "lehen kausa" eta Julien Offray de La Mettrie (1709-1751) materialismo mekanikoaren aldean. The Man Machine ( L'homme machine ) lana. Coleridgek eta Shelleyk Spinozaren filosofian Naturaren erlijioa ikusten zuten , eta Novalisek "Jainkoaz horditutako gizona" deitu zion.   Shelley Spinozak inspiratu zuen The Necessity of Atheism saiakera idazteko. 

Spinoza ateotzat hartzen zen, ez baitzuen Jainkoaz hitz egiten judeo -kristau tradizio monoteistak egiten zuen moduan. Frank Thilly-k bere interpretazioan adierazten duen bezala: “[…] argi eta garbi ukatzen du Jainkoak nortasuna edo kontzientzia izan dezakeela; […] ez du ez adimen, ez sentikortasun, ez borondaterik; ez du helburuen arabera jokatzen, baina dena nahitaez bere izaeratik sortzen da, legearen arabera […]”.  Hortaz, Spinozaren Jainko urrun eta axolagabea  gizateriaren patuaz interesatzen zaion Jainko antropomorfo eta aitatsu baten kontzeptuaren antitesia da.

Stanford Encyclopedia of Philosophy -ren arabera, Spinozaren Jainkoa "adimen mugagabea" da (E, II, p11, kor.), orojakina (E, II, p3), eta bere burua maite duen neurrian gizakiak estimatzeko gai da. (E, V, 36. or., kor. ). Zentzu horretan azaltzen du Spinozak jainkozko maitasun intelektuala ― amor intellectualis Dei ― gizakientzako ongi goren gisa (E, V, p20, dem.), "zenbat eta gehiago ezagutzen ditugun gauza bakanak, orduan eta gehiago ezagutzen dugu Jainkoa" (E, V, p20, dem.). E, V, 24. or. Horrek, ondorioz, esan nahi du, giza adimenak jainkotik hurbilen dagoenean, "gauzen esentziaren ezagutza egoki batera" iristen dela (E, V, p25, dem.) ―desegoki eta partzialari guztiz kontrakoa (E, II, p11, kor. )―.

Hala ere, arazoa konplexua da. Spinozaren Jainkoak ez du borondate askerik (E, I, 32. or., kor. 1), ez du helburu edo asmorik (E, I, ap. ). Bestalde, filosofoak azpimarratzen du: «Adimena eta nahia Jainkoaren betiko esentziari badira, gizakiek normalean ulertzen dutena ez den beste zerbait izan behar dute» (E, I, p17, esc. ). 

Steven Nadlerrek, Etika (E) egilearen interpreteak, Spinozari egotzitako ustezko ateismoaren dilemaren erantzuna eztabaidaren abiapuntutzat hartzen den definizioaren araberakoa dela iradokitzen du. Panteismoa erlijiotasunarekin lotzen bada, filosofo holandarra ez dago. Pentsalari horren beraren ustez, Jainkoarekiko dugun jarrerak ez luke izan behar bere borondatean babesteko joera erlijiosoa ―“ezjakintasunaren asilo hori” (E, I, ap.)―, baizik eta, aitzitik, filosofiko objektiboa. azterketa eta arrazionala; hots, ezagutzarekiko maitasuna, «ezjakintasuna zapalduta, miresmen ergela zapaltzen baita» (idem). Erlijio-joerak itxaropenaren eta beldurraren arteko gorabeheraren pean bizitzera eramaten du (E, III, p50, esc.), zoriari aurre eginez, eta horrek, aldi berean, sineskeriara eta gizakia hondatzera eramaten du, betiere «[mozorrotzen ], enpeziosoaren azpian. erlijioaren izena, haiek kontrolatu nahi dituzten beldurra, beren esklabutzaren alde [borrokatzeko], haien salbazioa balitz bezala» (TTP, pref. ).

Ekialdeko tradizio filosofikoekin alderatz 
   […] , y que es [hasta tal punto] una representación tan exacta de las ideas de la escuela de pensamiento clásico indio Vedanta que podríamos sospechar que su autor hubiese copiado sus principios fundamentales de los hindúes, si su biografía no nos asegurara su total desconocimiento de sus doctrinas.
Estoy hablando de la filosofía de Spinoza, un hombre cuya propia vida es una representación de esa pureza moral e indiferencia ante los encantos transitorios de este mundo, actitud que es la constante aňoranza del verdadero filósofo Vedanta […].

Comparando las ideas principales de ambos sistemas, no deberíamos encontrar ninguna dificultad en demostrar que, si Spinoza hubiese sido hindú, su sistema hubiese sin duda marcado una última fase de la filosofía Vedanta.The Westminster Review, Volumes 78–79, Baldwin, Cradock, and Joy, 1862. p. 1862
 Bere ikasgaietan, Max Müller-ek Vedantaren eta Neerlandeko filosofoaren sistemaren arteko antzekotasun harrigarriak azpimarratu zituen, esanez «Brahmana, Upanishads-etan sortu eta Sankarak definitzen duen bezala, Spinozaren “substantzia” bera dela argi eta garbi. Helena Blavatskyk, Elkarte Teosofikoaren sortzaileak, Spinozaren pentsamendu filosofikoa Vedantarekin ere konparatu zuen, eta amaitu gabeko saiakera batean idatzi zuen: «[…] Jainkoa —natura naturans—, bere ezaugarriekin soilik ulertuta; eta Jainkoa bera —natura naturata—, aldaketa- eta erlazio-multzo infinitu gisa ulertuta, propietate horien fluxu zuzena. Horixe da, hain zuzen ere, Vedanta jainkotasuna».

Spinozaren interpretazioa XIX eta XX 
xx xix Spinozarekiko interesa hazi egin zen, askotan ezkerreko edo marxistaren ikuspegitik. Karl Marxek Spinozaren " mundu -ikuskera" ( Weltanschauung ) estimatzen zuen, materialista gisa interpretatuz.  Friedrich Engelsek idatzi zuenez, “ohore handia da garai hartako filosofiarentzat […] tematu izana, Spinozatik hasi eta frantses materialista handietaraino, mundua bere kabuz azaltzen, etorkizuneko natur zientziaren esku utziz eskaintzeko ardura. justifikazio zehatzak'.  

Louis Althusser, Gilles Deleuze, Antonio Negri eta Étienne Balibar ―beste egile batzuen artean― Spinozaren filosofian inspiratu dira. 1968an argitaratutako Deleuzeren doktorego tesiak "filosofoen printzea" deitzen du.  Nietzschek filosofo gutxi estimatzen zituen, eta Spinoza haien artean zegoen.  Hala ere, ez zituen inoiz bere obrak zuzenean irakurri, haren berri izan beharrean, Kuno Fischer -en Filosofia Modernoaren Historian . 

Jorge Santayana filosofoak "Spinozaren doktrina etikoa" izeneko saiakera bat argitaratu zuen The Harvard Monthly literatur aldizkarian, unibertsitate berean lizentziatu ostean.  Ondoren, Etika (E) eta Ulermenaren Erreformari buruzko Tratatuaren (TIE) edizio baten sarrera idatzi zuen.  1932an, Santayana saiakera bat aurkeztera gonbidatu zuten —azkenean "Azken Erlijioa" izenburupean argitaratu zen— Spinozaren jaiotzaren hirugarren mendeurrena ospatzeko Hagan egindako bilera batean.  Bere autobiografian, Santayanak bere "irakasle eta eredu eredugarri" gisa deskribatu zuen Spinoza moralaren oinarri naturalista ulertzeko.

Gaztelaniazko itzulpenak

Bere lehen edizioen azalak

Erreferentziak

Bibliografia 

 Albiac, Gabriel (1987). Sinagoga hutsa: Spinozismoaren iturri marranoen azterketa . Madril: Hyperion. ISBNa 84-7517-214-8 . 
 
 Beltrán, Miquel (1998). Ispilu galdu bat: Spinoza eta filosofia hispano-judua . Bartzelona: Riverstones. ISBNa 84-7213-145-9 . 
 Bove, Laurent (2009) [1996]. Conatus-en estrategia: baieztapena eta erresistentzia Spinozan . Madril: Tierradenadie. ISBNa 9788493547646 . 
 Deleuze, Gilles (1984) [1970]. Spinoza: Filosofia praktikoa ( Antonio Escohotado, itzul.). Bartzelona: Tusquets. 
 —— (2003) [1980-81]. Spinoza erdian . Buenos Aires: Cacti. 
 —— (1975) [1968]. Spinoza eta adierazpenaren arazoa (doktorego-tesia). Bartzelona: Muchnick. 
 Domínguez, Atilano (1995). Baruch de Spinoza (1632-1677) . Madril: Orto edizioak. ISBNa 84-7923-074-6 . 
 Domínguez, Atilano, ed. (hemeretzi laurogeita hamabost). Spinoza Biografiak . Madril: Aliantza. ISBNa 84-206-0711-8 . 
 Domínguez, Atilano (2021). Bildutako lanak eta biografiak . Madril: Guillermo Eskola Argitaletxea. ISBNa 978-84-18093-53-1 . 
 Feuer, Samuel Lewis (1966). Spinoza eta liberalismoaren gorakada . Boston: Becon. 
 Hernández Pedrero, Vicente (2012). Immanentziaren Etika: Spinoza Faktorea . La Laguna: La Lagunako Unibertsitatea. ISBNa 978-84-15-28715-5 . 
 Kaminsky, Gregory (1990). Spinoza, pasioen politika . Buenos Aires: Gedisa. 
 Peña García, Vidal I. (1974). Spinozaren materialismoa: Ontologia espinozistaren saiakera . Madril: Mendebaldeko aldizkaria. ISBNa 84-292-4505-7 . 
 Pollock, Frederick (1966). Spinoza: bere bizitza eta filosofia . New York: American Scholar. 
 
 Serrano, Vicente (2011). Spinozaren zauria: zoriontasuna eta politika bizitza postmodernoan . Bartzelona: Anagrama. ISBNa 978-84-339-6324-6 . 
 VV. AA.: Baruj Spinozan afektuen gobernua . Madril: Trotta, 2007.

Ikus, gainera 
 Panteismoa
 Holandako Urrezko Aroa

Kanpo estekak 

Index Librorum Prohibitorum
Sefardiak
Tresna zientifikoen egileak
Teologo juduak
Gogamenaren filosofoak
Argien Garaiko filosofoak
Bibliari buruzko adituak
Erreferentzia behar duten adierazpenak dauzkaten artikuluak