Maria Antonieta

Maria Antonia Josepha Johanna von Habsburg-Lothringen (Viena, 1755eko azaroaren 2a - Paris, 1793ko urriaren 16a), historian Marie Antoinette izenaz ezaguna, Frantziako eta Nafarroako erregina izan zen, 14 urte zituela Louis XVI.arekin ezkondu zenean.

Germaniako Erromatar Inperio Santuko Frantzisko I.aren alaba, Austriako artxidukesa eta Hungaria eta Bohemiako printzesa tituluak ere bazituen. Lau urte geroago Frantziako erregea izatekoa zen Louis XVI.arekin ezkonduta (1770), Parisera joan zen. Lau seme-alaba izan zituzten, haien artean Louis XVII.a, erregetza jaso ez zuen oinordekoa, 1795ean, Frantziako Iraultzan bete-betean, hil baitzen.

Erregina zelarik, kaskarina, atzerakoia eta apetatsua izateko ospea izan zuen. Egoera ekonomiko latza gorabehera, Turgot eta Neckerren finantzak eraberritzeko ahaleginak arbuiatu zituen. Senarraren gainean eragin handia zeukalakoan, paristarrek uste zuten Austriaren interesei atxikitzen zitzaiela, erregea Iraultzaren aurka jarri zuela eta Mirabeau eta Barnaveren babesa bilatu zuela ideia erregezaleen alde.

Estatuaren kontrako traizioa leporatuta, 1792an senarrarekin batera atxilotu zuten eta 1793ko urriaren 16an, gillotinan hil.

Biografia 
1755eko azaroaren 2an. Frantzisko I.a, Inperio Erromatar Germaniarraren enperadorearen eta Toskanako duke handia eta haren emazte Maria Teresa I.a, Austriako artxidukesa, Hungariako erregina eta Bohemiako erreginaren alaba. Bikote inperialaren hamabosgarren eta azkenaren alaba izan zen.

Haren zaintzaren ardura errege-familiako (Mme de Brandeiss eta Mme de Lerchenfeld zorrotza), Enperatrizak zorrotz gainbegiratuta. Enperatrizak oso ideia oinarrizkoak zituen seme-alaben hezkuntzari buruz: higiene zorrotza, erregimen zorrotza eta gorputzaren indartzea. Haurtzaroa Vienako Hofburg eta Schönbrunn jauregien artean igaro zuen.

Enperatrizea Luis XV.a erregearen bilobarik zaharrenarekin, Luis Augustorekin eta Luis XVI.a izango zenarekin, alaba ezkontzen saiatzen da. Gutxi gora behera adin berekoak ziren. Aldi berean, María Teresak beste alaba bat, Isabel, Luis XV.a zaharrarekin elkartzeko ideia laztantzen du. Muguruz-austriar aliantza zigilatu nahi da, 1756an Versaillesko itunak zehaztutako «aliantzen erorketa» famatutik sortua, Prusiaren igoera eta Ingalaterraren hedapena neutralizatzeko asmoz. 1766an, Gurutze Izarraren Ordenaren damak izendatu zuen amak. 

María Antonietak 13 urte zituenean, enperatrizak bere heziketaren ardura handiago hartu zuen, ezkontzarako prestatzeko helburuarekin. Artxidukesak orduan klabezinezko ikasgaiak hartu zituen Gluckekin eta dantza frantsesekoak Noverrerekin. Amak, gainera, bi aktore aukeratu zituen ahoskera eta kantu klaseak emateko, enbaxadore frantsesak, ordea,  protesta ofiziala egiten zuen (aktoreak, beraz, baztertu ezin zituzten, ez baitziren oso gomendagarriak). Maria Teresa I.ak, orduan, Frantziako koroak onartutako tutore bati izena emateko eskatu zuen. Ondorioz Vermondeko abadea, argien mendeko mireslea eta arte ederren zalea, bidali zuten gorte inperialera, eta artxidukesa gaztearen hezkuntzako hutsuneak konpondu eta etorkizuneko funtzioetarako prestatzen hasi zen.

1769ko ekainaren 13an, Durforteko markesak, Frantziako enbaxadoreak, Vienan, Maria Teresaren esku eskabidea egin zuen. María Teresa I.ak berehala onartu zuen. Frantzian, Choiseuleko dukeak Erdi Aroko etsaiaren alde egindako aliantzen erorketaren kontrako alderdiak «Austriarra» izena jarri zion Maria Teresari, Luis XV.a erregearen alabek emandako izengoitia.

Bizitza 
1770eko apirilaren 17an, María Antonietak uko egin zien ofizialki Austriako tronuaren gaineko eskubideei, eta maiatzaren 16an Luis XVI.arekin ezkondu zen Versaillesen. Ezkontza-egun berean, protokolo-eskandalu bat gertatu zen: Lorenako printzesak, erregina berriarekiko ahaidetasuna alegatuz, dukesak baino lehenago dantzatu zuten, nobleziaren dama handiak, «Austriako»aren kontra marmarka hasi ziren. Arratsalde horretan bertan, 132 pertsona hil ziren, ezkontza-ekitaldian izandako su artifizialen ondorioz.

Gaztea, ederra, adimentsua, Habsburgoren oinordekoa eta zuhaitz genealogiko zirraragarriarekin, Versallesko nobleziaren mundu txikiko jelosia eta aliantza anitz eta zalantzazkoak ere piztu zituen.

Erregina gaztea bere bizitza berrira ez ohitzeko beldur da. Haren espirituak gaizki toleratzen du «gorte zaharraren» konplexutasun eta azkartasuna eta Luis XV.a erregearen eta haren maitale Madame du Barryren askeriarekin. Senarra lotsatia eta isila da, eta, beraz, ezkontza ez da 1777ko uztailera arte kontsumatzen. Protokolora eta Frantziako zeremoniara moldatzen saiatu da, baina Frantziako gortea eta protokoloa gorrotatu egiten ditu

Bestalde, Maria Antonieta amarekin eta Mercy-Argenteau kondearekin (Austriak Parisen duen enbaxadorea) duen korrespondentzia handiaren bidez aholkatzen dute. Izan ere, Choiseul bere kargutik bota zuten ezkondu eta hilabete batzuetara.Mercy-Argenteauren isilpeko korrespondentzia ezagun hori informazio iturri bikaina da María Antonietaren bizitzaren xehetasun guztiei buruz, 1770ean ezkondu ondoren, 1780an Austriako Maria Teresa I.a hil arte. Korrespondentzia jasotzen duen liburu baten egilearen arabera:Dokumentu original horiek, beren intimitatea adierazteaz gain, Maria Antonieta, esperientziarik eta kultura politikorik ez zuena, beti lotuta egon zen familia austriarrak manipulatu egin zuen.

Frantziako Erregina 
1774ko maiatzaren 10ean, Luis XVI.a eta María Antonieta Frantziako eta Nafarroako errege-erregina bihurtu ziren, baina haien portaera ez zen asko aldatu. 1777ko udatik aurrera, aurkako lehen kanta entzuten hasi ziren, hala nola «Hogeiko erregina txikia» eta antzekoak; María Antonieta gorteko gogokoen sorta txiki batez inguratu zen (Lamballeko printzesa, Besenvaleko baroia, Coignyko dukea, Polignaceko kondesa), beste gortesau batzuen inbidiak piztu zituen. Jantzi eta jaiak ugaritu, eta karta-sortak antolatzen zituen apustu handiak egiteko.

Protokolo berri luxuzkoagoa eta pertsonalagoa egin zen helburu horretarako. Frantziako gorteko hainbat emakume eraman zituzten eta Frantziako Gorteko soldata duina ezarri zitzaien.

1789ko iraultza 
1789an erreginaren egoera jasanezina zen. Monsieurrek (Luis xviii.a izango zena) 1787ko notagarrien asanbladan benetako infanteen ez-zilegitasuna frogatzen zuen dossierra jarri zuen. Val-de-Grâceko erreginaren erretiroa aipatzen du zurrumurruak.' Soulavie abadeak, Luis xvi.aren erregealdiko Mémoires historiques y politiques lanean, idatzi zuen uste zela Maria Antonietak «berekin eramango zituela herriaren maldizio guztiak, eta, horregatik, benetako autoritatea, erabat birsortua eta bat-batean berritua izango zela».

1789ko maiatzaren 4an Estatu Orokorrak zabaldu ziren. Irekiera-meza eta gero, Fareko monsinore pulpitora igotzen da. Hitz gogorrekin, Maria Antonietari eraso egiten dio, Gorteko luxu neurrigabea salatuz, eta, luxu horrekin nazkatuta, plazeraren bila dabiltza «naturaren imitazio pueril batean» (Adrien Duquesnoyk kontatuta, Journal sur l’Asblée elizan zen nabarmena)

Ekainaren 4an Luis Jose txikia hil zen. Gastuak saihesteko, Saint-Denis basilikako zeremonia sakrifikatzen da. Gaurkotasun politikoak ez dio uzten errege-familiari hileta nagusia egiten. Gertaera horrek hunkituta, eta Estatu Orokorrek hartzen duten izuak desorientatuta, María Antonieta  kontrairaultze baten ideiei bueltaka hasten da. Uztailean, Luis XVI.ak Necker kargutik kendu zuen. Erreginak bere paperak erre eta diamanteak jaso zituen, erregea konbentzitu nahi zuen Versalles utzi eta plaza sendo batera joateko, Paristik urrun. Uztailaren 14tik aurrera, harpidetza-erregistro bat Parisen dabil. Erreginaren gogokoak lehen-lehenik daude eta erreginaren buruak prezioa finkatuta du. Parlamentua bonba batekin salto egin nahi izatea eta tropak Parisa bidali nahi izatea leporatzen diote.

Urriaren 1ean beste eskandalu bat izan zen: Etxe Militarreko corps-zaindariei eskainitako oturuntza baten ondoren, Flandesko erregimentu bat, Parisera iritsi berriak, erregina lamatu egin zuten, eskarapela zuriak aireratu eta trikoloreak zapaldu zituzten. Paris haserre zegoen manifestazio monarkiko horiengatik eta herritarrek ogirik ere ez zuten bitartean emandako banketeagatik.

Urriaren 5ean, emakumeen manifestazio bat Versallesera joan zen ogia eskatuz eta okindegiaren (erregearen), okinaren (erreginaren) eta ikastun txikiaren (izurdearen) bila doazela esanez. Hurrengo egunean, goizean, matxinatuak, puntaz eta labanaz armatuta, jauregian sartzen dira, bi korps-guardia hiltzen dituzte eta errege-familia mehatxatzen dute. Errege-familia hori Parisera itzuli beharrean dago, La Fayette markesaren tropek eta mutinatuek babestuta.
Bidean, erreginaren aurkako mehatxuak bota dituzte, eta soka bat erakutsi diote hiriburuan farola bat agindu eta zintzilikatzeko.

Epaiketa 

1793ko abuztuaren 14an, María Antonieta epailearen esku jarri zen Auzitegi Iraultzailean, eta Fouquier-Tinville aurkeztu zen akusatzaile publiko gisa. Luis xvi.aren epaiketan nolabaiteko ekitate itxura gordetzen saiatu bazen ere, Maria Antonietari ez zitzaion horrela egin prozesua. Dosierra ziztu bizian prestatu zen; osatugabea zen, zalantzarik gabe, Fouquier-Tinvillek ez zituen aurkitu Luis XV.aren dokumentu guztiak.
Salaketa puzteko, Tinvillek amaren aurka deklaratzera eraman du izurdea, haren zaindari iraultzaileek manipulatua. Epaimahaiaren aurrean, haurrak, ama eta izeba Madame Isabeli, masturbazioa egitera bultzatu izana eta sexu-joko batzuetan haiekin parte hartzera behartu izana leporatzen die. Haserre, Maria Antonietak bere burua defendatzeko eskatu die ikusleen emakumeei: «Naturak errefusatu egiten du ama bati egindako antzeko salaketa. Eskatu aretoan dauden ama guztiei». Matxinada gutxigatik ekiditen da.

Era berean, atzerriko potentziekin ulertzea leporatzen zaio. Erreginak ukatu egiten duenez, Herman Epaimahaiko lehendakariak «Luis Capetoren traizioaren bultzatzaile nagusia» dela dio, eta horrek traizio handiko prozesua eskatzen du.

Zinema 
 Marie Antoinette (2006ko filma)

Filmografía

Bibliografia 

 Bloy, Léon (1996). La Cavaliera della Morte (en italiano). Milán: Adelphi. ISBN 88-459-1149-7.
 Campan, Madame (2006). La vita segreta di Maria Antonietta (Memorie) (en italiano). Roma: Newton Compton. ISBN 88-541-0785-9.
 Castelot, André (2000). Maria Antonietta - La vera storia di una regina incompresa (en italiano). Milán: Fabbri Editori.
 Cortesi, Paolo (2008). Luigi XVII - Il bambino ucciso dal terrore (en italiano). Forli: Foschi. ISBN 88-89325-45-3.
 Craveri, Benedetta (2006). Maria Antonietta e lo scandalo della collana (en italiano). Milán: Adelphi. ISBN 88-459-2105-0.
 Craveri, Benedetta (2008). Amanti e Regine - Il potere delle donne (en italiano). Milán: Adelphi. ISBN 978-88-459-2302-9.
 De Angelis, Augusto (1934). Maria Antonietta (en italiano). Milán: Edizioni Aurora.
 Erickson, Carolly (2006). La zarina Alessandra - Il destino dell'ultima imperatrice di Russia (en italiano). Milán: Mondadori. ISBN 88-04-55183-6.
 Erickson, Carolly (1997). Maria Antonietta (en italiano). Milán: Mondadori. ISBN 88-04-43662-X.
 Fraser, Antonia (2003). Maria Antonietta - La solitudine di una regina (en italiano). Milán: Mondadori. ISBN 88-04-50677-6.
 Giardini, Cesare (1934). I processi di Luigi XVI e Maria Antonietta (1793) (en italiano). Verona: Mondadori.
 Haslip, Joan (1999). Maria Antonietta (en italiano). Milán: Longanesi. ISBN 88-304-0876-X.
 King, Greg (2006). Ludwig (en italiano). Milán: Mondadori. ISBN 88-04-46430-5.
 Lenotre, G. (1955). El Cautiverio y la Muerte de Maria Antonieta. México: Continental.
 Lever, Evelyne (2007). Maria Antonietta - L'ultima regina (en italiano). Milán: BUR Biografie. ISBN 978-88-17-00940-9.
 Maria Teresa d'Austria, Maria Antonietta di Francia, Il mestiere di regina (Lettere 1770-1780) (en italiano). Milán: Rossellina Archinto. 1989. ISBN 88-7768-011-3.
 Massignon, Louis (1995). «Un voto e un destino: Maria Antonietta, regina di Francia». Parola data (en italiano) (Milán: Adelphi): 193-230.
 Prosperi, Adriano (2008). Giustizia bendata - Percorsi storici di un'immagine (en italiano). Turín: Einaudi. ISBN 88-06-19403-8.
 Spinosa, Antonio (2008). Luigi XVI - L'ultimo sole di Versailles (en italiano). Milán: Mondadori. ISBN 978-88-04-58134-5.
 Steinberg, Michael (1995). The Symphony: A Listeners Guide (en inglés). Oxford University Press. ISBN 978-0195126655.
 Vigée-Le Brun, Élisabeth (2004). Memorie di una ritrattista (en italiano). Milán: Abscondita. ISBN 88-8416-135-5.
 Walter, Gérard (1965). Maria Antonieta. Barcelona: Grijalbo.
 Yonge, Charles Duke. The Life of Marie Antoinette, Queen of France (en inglés). Large Print Edition.
 Zweig, Stefan (1948). Maria Antonietta - Una vita involontariamente eroica (en italiano). Verona: Mondadori.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Vienarrak
Frantziako erregina ezkontideak
Nafarroako errege-erreginen ezkontideak
Austriako katolikoak
Frantziako katolikoak
Saldukeriagatik hilaraziak
Frantziako Borboi etxea
Habsburgo-Lorrena etxea
Austriako printzesak
Exekutatutako frantziar emakumeak
Burua moztuta exekutatuak