Fede

Fedea (latinezko fidesetik) pertsona, gauza, jainko, iritzi, doktrina edo erlijio baten irakaskuntza batekiko segurtasuna edo konfiantza da, eta, beraz, egia erakusten duten ebidentziak izateko beharraren gainetik agertzen da. Frogetan oinarritzen ez den sinesmena ere esan daiteke, segurtasunaz gain, promesaren mailaren bateko produktua ere bada.

Erlijioa 
«Fede erlijiosoak» hainbat puntu komun ditu ia erlijio guztietan, baita desadostasunak ere. Fedea honela definitzen du RAEren hiztegiak: erlijio baten sinesmenen multzoa, norbaiten, talde baten edo pertsona mordo baten sinesmenen multzoa, hori esaten duenaren autoritateak edo ospe publikoak zerbaiti ematen dion sinesmena.

Bahaismoa 
Bahaismoarentzat, fedea Jainko Manifestazioen jainkotiar autoritatearen onarpen gorena da. Fedea eta ezagutza, halaber, beharrezkoak dira izpirituaren hazkunderako.

Budismoa 
Fedea Gautama Budaren irakaskuntzen osagai garrantzitsua da, bai Theravdidaren eta bai Mahahynaren tradizioetan. Bere hitzak jatorriz pali hizkuntzan erregistratu ziren, eta saddh hitza fede gisa itzuli ohi da. Bere irakaskuntzetan, saddhä-a, batzuetan, honela deskribatzen da:
 Zerbait badela uste dut.
 Helburu pertsonalak lortzeko determinazioa.
 Horren sentsazioa, aurreko bien emaitza.

Budismoan fedeak "fede itsua" ez duen bitartean, praktika budistak nolabaiteko konfiantza eskatzen du, batez ere Gautama Budaren konkista espiritualean. Budismoaren fedea Buda Esna dagoen Izaki bat dela ulertzean oinarritzen da, maisu gisa duen goi mailako rolean, bere Dharmaren egian (irakaskuntza espiritualak) eta bere Sanghan (espirituaren garapena duten jarraitzaileen komunitatea). Budismoarekiko fedea Hiru Bitxietan bezala laburbil daiteke: Buda, Dharma eta Sangha. Honek argiztapena gidatu nahi du, edo bodhi, eta Nirvana. Erabaki ausarta eskatzen du. Asmo sendoa eta autokonfiantza uztartzen ditu, nahi dena lortu ahal izango delako.

Kristautasuna 
Kristautasunarekiko fedea bertute teologal bat da, eta Nazareteko Jesusen obran eta irakaskuntzetan oinarritzen da. Kristautasunak adierazten du ez duela fedea ezaugarri, fedearen helburua baizik. Pasiboa izan beharrean, fedeak Jesusen idealekin eta bizitzaren ereduarekin lerrokatutako bizitza aktiboa gidatzen du.

Borondateak fedean duen jarrera honela deskribatzen du San Agustinek: «Credere non potest nisi volens» — ezin da sinetsi nahi ez bada —, ) eta SantoTomasek borondatearen eta pentsamenduaren arteko lotura azpimarratzen du, honako hau esaten baitu: «Fedea, ziur aski, baieztapen intelektual jakin batzuk egiazkotzat atxikitzea da, borondatearen eragin eta atxikipenaren pean».

Testamendu zaharra 
Testamentu Zaharrean fedearen jarrera irudikatzeko gehien erabiltzen diren terminoak batäh — konfiantzaz itxarotea... — eta amân — leial izatea... — dira. Aurreko sustraiak Testamentu Berrian bat datoz, elpis, elpizo eta pistis, pistéou bidez, hurrenez hurren. Bi hitzek benetako fededunaren bi ezaugarriak erakusten dituzte: «Konfiantza adierazten duen pertsonarengan» eta «adimenak bere zeinu eta hitzei dien atxikimendua».

Adan eta Evaren fedea, Genesian aipatzen dena, non,  haiek egindako bekatua gorabehera, Jainkoak Salbatzaile bat agindu zien Abrahamen federaino, zeina bere punturik gorenera iritsi baitzen bere seme Isaac Jainkoari obeditzeagatik sakrifikatzea onartu zuenean, hainbat eta hainbat fede-gertaera gertatu dira Harengan. Ondorengo liburuek, Éxodo, Levitico eta Deuteronomiok, fedea presente zegoen gertaerak kontatzen jarraitzen dute, eta beste batzuetan ez zegoen. Gerora Jainkoarenganako fedea itzuli zitzaion, eta hau Moisesi Sinai mendian emandako Hamar Aginduetan zehaztu zen. Mandamenduak bete behar dituzten gizonen nahitaezko izaera eta barne-xedapenak tradizio deuteronomiko handikoak dira; maila pertsonalean, fedeak bihotz osoa entregatzea eskatzen du.

Fedea giza ekintza da 
Fedea grazia bat da, Jainkoaren dohaina; fedeari erantzuteko, Jainkoaren grazia behar da, pertsonei lagundu eta aurrea hartzen diena eta haien bihotzak mugitzen dituena Jainkoarengan zuzentzeko. Hala ere, sinestea ekintza benetan gizatiarra da, gizakiaren adimenaren eta askatasunaren aurkakoa ez dena. Bizitza arruntean, giza harremanetan, beste pertsona batzuek diotena sinestea ez da norberaren duintasunaren aurkakoa. Horregatik, ez da hain pertsonaren duintasunaren aurkakoa sinestea eta adimena eta nahimena Jainkoak azaldutakoaren pean jartzea.

Fedearen beharra 
Eliza katolikoaren arabera, salbazioa lortzeko beharrezkoa da Kristorengan nork bidali zuen sinestea, fedea gabe ezin baitzaio Jainkoari atsegin eman. Fedea Jainkoak pertsona bakoitzari egiten dion doako dohaina den bezala, fede-egintza borondatezkoa denez, borondatez ere gal daiteke — 1 Tm 1, 18-19 —. Fedea izanez gero, bertan irauteko, Eliza katolikoaren eta, oro har, kristauen arabera, Jainkoaren hitzaz elikatu behar da eta itxaropenak sostengatu.

Islam 
Islamean, fedea (iman) Jainkoaren borondatearekiko obedientzia osoa da, sinesmena, lanbidea eta ekintzak barne hartzen dituena, Jainkoaren borondatearen arabera Lurrean bere errepresentazioa enkargatzearen ondorioz. Fedeak bi alderdi ditu: unibertsoaren sortzaile bat dagoela onartzea eta baieztatzea, eta sortzailea gurtu baino ez da egin behar.

Judaismoa 
Fedea bere baitan ez da judaismoaren kontzeptu bat. Tanajen 24 liburuetan "fedea Jainkoarengan" aipatzen den aldi bakarra Isaiasen Liburuko 43. kapituluko 10. bertsoa da. Bertso honetan, Jainkoa ezagutzeko agindua sinesteko eta ulertzeko mandamenduek jarraitzen dute.

Hala eta guztiz ere, judaismoak emunau balioa (gehienetan fede bezala itzulia, Jainkoarenganako konfiantza) eta Apikorus egoera negatiboa (heretikoa) onartzen ditu, baina fedea ez da beste erlijio batzuetan bezain nabarmena edo zentrala, bereziki kristautasunarekin edo islamarekin alderatuta. Erlijioz aktiboa den judua izateko beharrezko bitartekoa izan liteke, baina enfasia benetako ezagutzan dago jarrita, benetako profezian eta bere buruarekiko fedea baino gehiago ekitean. Oso gutxitan lotzen da sinestekoa izan behar duen irakaskuntzarekin. «judaismoak ez dio eskatzen esplizituki Jainkoa identifikatzea (kristau fedearen dogma nagusi bat, Avodah Zarah judaismoan deitua, idolatria forma txikiagoa baina juduentzako bekatu eta debeku zorrotza). Aitzitik, Jainkoaren ideia pertsonala  ohoratzen eskatzen da, Talmudeko printzipio askok lagunduta, judaismoa definitzeko, batez ere ez denagatik. Beraz, ez dago juduen fedearen printzipioen formulazio finkaturik, judu guztientzat aginduzkoak direnak.

Erreferentziak

Kanpo estekak 

Filosofia
Erlijioaren terminologia
Sinismen eta doktrina erlijiosoak
Bertute teologalak