Κατακλυσμιαίο ίζημα

Το κατακλυσμιαίο ίζημα (λατ. "Diluvium") είναι πεπαλαιωμένος όρος που χρησιμοποιήθηκε κατά τη δεκαετία του 1800 για τις εκτεταμένες επιφανειακές αποθέσεις ιζημάτων που δεν μπορούσαν να εξηγηθούν από την ιστορική δράση των ποταμών και των θαλασσών. Αρχικά υποστηρίχθηκε ότι τα κατακλυσμιαία ιζήματα αποτέθηκαν από τη δράση έκτακτων πλημμυρών τεράστιας έκτασης, συγκεκριμένα του Κατακλυσμού του Νώε.  

Το 1822 και το 1823, ο William Buckland δημοσίευσε τον όρο diluvium στη μονογραφία του Reliquiae Diluvianae και στη μονογραφία του G. A. Mantel σχετικά με τη γεωλογία και την παλαιοντολογία της κομητείας του Σάσσεξ. Ο Buckland χώρισε τις επιφανειακές αποθέσεις που βρίσκονται πάνω από το περιφερειακό μητρικό πέτρωμα σε κατακλυσμιαίες (diluvium) και αργιλικές (alluvium) . Κατακλυσμιαία ορίστηκαν ως τα ιζήματα, συμπεριλαμβανομένων των ογκόλιθων αργίλου, που αποθέτονται από γεωλογικές διεργασίες που δεν μπορούν πλέον να παρατηρηθούν. Ο Buckland θεώρησε ότι ο κατακλυσμός του Νώε ήταν μία από αυτές τις γεωλογικές διεργασίες που δεν υφίστανται πλέον. Το "κατακλυσμιαίο" χρησιμοποιήθηκε τελικά ευρέως στην Ευρώπη και διατηρήθηκε ακόμη και στον 20ο αιώνα για τις παγετώδεις αποθέσεις, πολύ καιρό αφότου η εξήγηση του κατακλυσμού του Νώε εγκαταλείφθηκε σιωπηλά. Ο Buckland όρισε τα αργιλικά ως επιφανειακά ιζήματα που αποτίθενται από διεργασίες που είναι σήμερα ενεργές και παρατηρήσιμες, όπως αυτές που σχετίζονται με υπάρχοντα ρεύματα και παράκτια περιβάλλοντα. Στη Γερμανία, τα κατακλυσμιαία ιζήματα ήταν επίσης γνωστά ως Eiszeit ή Glazialzeit και τα αργιλικά ως Postglazialzeit. Και τα δύο ομαδοποιούνταν σε Quartär ή Quartäre Eiszeitalter, που είναι ισοδύναμο με την Τεταρτογενή περίοδο. 

Στα τέλη του 20ού αιώνα ο Ρώσος γεωλόγος Alexei Rudoy πρότεινε να επαναπροσδιοριστεί ο λατινικός όρος "diluvium" ώστε να χαρακτηρίζει αποκλειστικά τις αποθέσεις που δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα των καταστροφικές εκρήξεις των γιγαντιαίων λιμνών που φράχτηκαν από παγετώνες στο Πλειστόκαινο, όπως οι πλημμύρες του Αλτάι στην Οροσειρά Αλτάι. Οι μεγαλύτερες από αυτές τις λίμνες, η Chuya και η Κουράι, είχαν όγκο νερού εκατοντάδων κυβικών χιλιομέτρων και η εκροή τους σε μέγιστο υδρογραφικό ρυθμό ροής ξεπέρασε τους μέγιστους ρυθμούς των γνωστών Πλειστοκαινικών πλημμυρών της Λίμνη Μισούλα στη Βόρεια Αμερική.

Το Deluvium, μια ελαφρώς διαφορετική γραφή του diluvium, χρησιμοποιήθηκε μερικές φορές για να χαρακτηρίσει τα αραιά ιζήματα (diluvium).</ref>  Το 1888, ο Pavlov επινόησε τον όρο του deluvium, με "e", για να χαρακτηρίσει τα προϊόντα των αποσαθρωμένων και αλλοιωμένων πετρωμάτων που μεταφέρονται από τις αποθέσεις πλαγιάς (slopewash) και αποτίθενται σε πλαγιές και πεδιάδες. Σήμερα, ο όρος "deluvium" χρησιμοποιείται σε χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης, όπως η Λιθουανία και η Πολωνία, για να περιγράψει τις αποθέσεις πλαγιάς.

Δείτε επίσης 

 Αλλουβίο - Χαλαρό έδαφος ή ιζήματα που διαβρώνονται και επαναποτίθενται σε μη θαλάσσιο περιβάλλον.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Γεωμορφολογία
Ιζηματολογία
Πλειστόκαινο
Κατακλυσμοί