Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα

Η Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα () είναι περίκλειστη θάλασσα στον Αρκτικό Ωκεανό. Βρίσκεται μεταξύ του Αρκτικού Ακρωτηρίου στα βόρεια, της ακτής της Σιβηρίας στα νότια, των Νήσων Νέας Σιβηρίας στα δυτικά και του Ακρωτηρίου Μπίλινγκς, κοντά στη Χερσόνησο Τσούκτσι και της Νήσου Βράνγκελ στα ανατολικά. Η Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα συνορεύει με τη Θάλασσα Λάπτεφ στα δυτικά και τη Θάλασσα Τσούκτσι στα ανατολικά.

Η Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα είναι μια από τις λιγότερο μελετημένες στην περιοχή της Αρκτικής. Χαρακτηρίζεται από έντονο κλίμα, χαμηλή αλατότητα νερού και έλλειψη χλωρίδας, πανίδας και ανθρώπινου πληθυσμού, καθώς και από ρηχά αβαθή (κυρίως μικρότερα από 50 μ.), αργά θαλάσσια ρεύματα, χαμηλές παλίρροιες (κάτω από 25 εκ.), συχνές ομίχλες, ειδικά το καλοκαίρι και άφθονα πεδία πάγου που λιώνουν πλήρως μόνο τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο. Οι ακτές της θάλασσας κατοικήθηκαν για χιλιάδες χρόνια  από αυτόχθονες φυλές Γιουκαγκίρ και Τσούκτσι και στη συνέχεια από τους Εβένους και Εβένκους, που ασχολούνταν με το ψάρεμα, το κυνήγι και την εκτροφή ταράνδων. Στη συνέχεια απορροφήθηκαν από τους Γιακούτ και αργότερα από τους Ρώσους.

Οι κύριες βιομηχανικές δραστηριότητες στην περιοχή είναι η εξόρυξη και η ναυσιπλοΐα εντός της Βόρειας Θαλάσσιας Διαδρομής. Η εμπορική αλιεία είναι ελάχιστα αναπτυγμένη. Η μεγαλύτερη πόλη και λιμάνι είναι το Πεβέκ, η βορειότερη πόλη της ηπειρωτικής Ρωσίας.

Όνομα 
Το σημερινό όνομα δόθηκε στη θάλασσα στις 27 Ιουνίου 1935 με Διάταγμα της Σοβιετικής Κυβέρνησης. Πριν από αυτό, η θάλασσα δεν είχε ξεχωριστό όνομα και μια ποικιλία ονομάτων χρησιμοποιήθηκαν εναλλακτικά για να αναφερθούν σε αυτήν στη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένων των Indigirskoe, Kolymskoe, Severnoe (Βόρεια), Sibirskoe και Ledovitoe (Παγωμένη).

Γεωγραφία

Έκταση 
Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός ορίζει τα όρια της της Ανατολικής Σιβηριανής Θάλασσας ως εξής:Στη Δύση. Το ανατολικό όριο της Θάλασσας Λάπτεφ (Από το βόρειο άκρο της Νήσου Κοτέλνι – μέσω της Νήσου Κοτέλνι έως το ακρωτήριο Μανβέγι. Στη συνέχεια, μέσω του νησιού Μικρό Λιάχοφσκι, στο ακρωτήριο Βάγκουιν στο νησί Μεγάλο Λιάχοφσκι. Από εκεί στο ακρωτήριο Σβιάροϊ Νος στην ηπειρωτική χώρα).

 Στο Βορρά. Μια γραμμή από το βορειότερο σημείο της Νήσου Βράνγκελ (179°30'W) έως τις βόρειες πλευρές των Νήσων Ντε Λονγκ (συμπεριλαμβανομένων των νησιών Ενριέτα και Τζανέτ) και της Νήσου Μπένετ, από εκεί έως το βόρειο άκρο της Νήσου Κοτέλνι.

 Στην Ανατολή. Από το βορειότερο σημείο της Νήσου Βράνγκελ και μέσω αυτού του νησιού έως το Ακρωτήριο Μπλόσομ και από εκεί στο Ακρωτήριο Γιακάν στην ηπειρωτική χώρα (176°40'E).

Τοπογραφία 

Επειδή είναι ανοιχτοί προς τον Αρκτικό Ωκεανό στα βόρεια, οι κύριοι κόλποι της Ανατολικής Σιβηριανής Θάλασσας, όπως ο Κόλπος Κολίμα και ο Κόλπος Τσαούνσκαγια, βρίσκονται όλοι στα νότια όριά του. Δεν υπάρχουν νησιά στη μέση της Ανατολικής Σιβηριανής Θάλασσας, αλλά υπάρχουν μερικά νησιά και νησιωτικές ομάδες στα παράκτια ύδατά της, όπως η Νήσος Αγιόν και το νησιωτικό συγκρότημα Μεντβέζι. Η συνολική έκταση των νησιών είναι μόλις 80 χλμ2. Ορισμένα νησιά αποτελούνται κυρίως από άμμο και πάγο και σταδιακά διαβρώνονται. 

Η συνολική λεκάνη απορροής είναι 1.342.000 χλμ2. Μεταξύ των ποταμών που ρέουν στην Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα, οι Ιντιγκίρκα, Αλαζέγια, Μεγάλος Τσουκότσια, Κολίμα, Ραουτσούα, Τσάουν και Πεγκτιμέλ είναι οι πιο σημαντικοί. Μόνο λίγα ποτάμια είναι πλεύσιμα. Η ακτογραμμή της θάλασσας έχει μήκος 3.016 χλμ.. Κάνει μεγάλες στροφές, μερικές φορές εκτείνεται βαθιά μέσα στη στεριά και έχει μια μάλλον διαφορετική τοπογραφία στο ανατολικό και δυτικό τμήμα. Οι λεπτές στροφές είναι σπάνιες και εμφανίζονται μόνο στα δέλτα των ποταμών. Το παράκτιο τμήμα μεταξύ των Νήσων της Νέας Σιβηρίας και των εκβολών του ποταμού Κολίμα είναι ομοιόμορφο, με χαμηλές και αργά μεταβαλλόμενες κλίσεις. Εκτείνεται προς την ξηρά μέχρι την ελώδη τούνδρα που είναι γεμάτη με πολλές μικρές λίμνες. Αντίθετα, η ακτή στα ανατολικά του ποταμού Κολίμα είναι ορεινή, με απότομους βράχους.  

Η υποβρύχια τοπογραφία της υφαλοκρηπίδας που σχηματίζει το βυθό της θάλασσας είναι μια πεδιάδα, με κλίση από νοτιοδυτικά προς βορειοανατολικά, καλυμμένη από μείγμα λάσπης, άμμου και λίθων και χωρίς σημαντικά βαθουλώματα και υψόμετρα. Περίπου το 70% της θάλασσας είναι μικρότερο από 50 μέτρα, με κυρίαρχο βάθος στα 20-25 μέτρα. Βορειοανατολικά προς τις εκβολές των ποταμών Κολίμα και Ιντιγκίρκα, υπάρχουν βαθιές τάφροι στον βυθό της θάλασσας, οι οποίες αποδίδονται στις αρχαίες κοιλάδες των ποταμών, που τώρα βυθίζονται από τη θάλασσα. Η περιοχή με μικρά βάθη στο δυτικό τμήμα σχηματίζει τα αβαθή ύδατα του Νοβοσιμπίρσκ. Τα μεγαλύτερα βάθη των περίπου 150 μέτρων βρίσκονται στο βορειοανατολικό τμήμα της θάλασσας.

Η Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα βρέχεται νότια από την Πεδιάδα της Ανατολικής Σιβηρίας, μια προσχωσιγενή πεδιάδα που αποτελείται κυρίως από ιζήματα θαλάσσιας προέλευσης, η οποία χρονολογείται από την εποχή που ολόκληρη η περιοχή καταλαμβανόταν από τη Θάλασσα Βερχογιάνσκ, μια αρχαία θάλασσα στην άκρη της Σιβηρίας ηπείρου στην Πέρμια περίοδο. Καθώς περνούσαν οι αιώνες, σταδιακά, το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής που περιόριζε τη θάλασσα, καθώς και η συνεχόμενη Θάλασσα Λάπτεφ στα νότια γέμισε με τις προσχωσιγενείς αποθέσεις των σύγχρονων ποταμών.

Κλίμα 
Το κλίμα είναι πολικό και επηρεάζεται από την ήπειρο και τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό ωκεανό. Το χειμώνα επηρεάζεται κυρίως από την ήπειρο. Νοτιοδυτικοί και νότιοι άνεμοι με ταχύτητες 6–7 μ/δ (25 χλμ/ώρα) φέρνουν κρύο αέρα από τη Σιβηρία, επομένως η μέση θερμοκρασία τον Ιανουάριο είναι περίπου στους −30 °C. Ο καιρός είναι ήρεμος, αίθριος και σταθερός με κατά καιρούς εισβολές κυκλώνων. Οι κυκλώνες του Ατλαντικού αυξάνουν την ταχύτητα του ανέμου και τη θερμοκρασία του αέρα, ενώ οι κυκλώνες του Ειρηνικού φέρνουν σύννεφα, καταιγίδες και χιονοθύελλες.

Οι άνεμοι φυσούν από βορρά το καλοκαίρι, είναι αδύναμοι τον Ιούνιο, ενισχύονται σε 6–7 μ/δ (25 χλμ/ώρα) τον Ιούλιο και φτάνουν τα 10–15 μ/δ (50 χλμ/ώρα) τον Αύγουστο, καθιστώντας το δυτικό τμήμα της θάλασσας μία από τις πιο βίαιες περιοχές στη βόρεια ρωσική ακτή. Το νοτιοανατολικό τμήμα είναι ωστόσο πολύ πιο ήρεμο. Οι βόρειοι άνεμοι έχουν ως αποτέλεσμα τις χαμηλές μέσες θερμοκρασίες 0–1 °C στην ανοιχτή θάλασσα και 2–3 °C στην ακτή τον Ιούλιο. Ο ουρανός είναι συνήθως συννεφιασμένος, με συχνές βροχοπτώσεις ή υγρό χιόνι. Κατά μήκος των ακτών, οι ομίχλες εμφανίζονται 90-100 ημέρες το χρόνο, κυρίως το καλοκαίρι (68-75 ημέρες). Η βροχόπτωση είναι χαμηλή στους 100–200 χιλιοστά ανά έτος, αλλά εξακολουθεί να είναι μεγαλύτερη από τον όγκο εξάτμισης.

Υδρολογία 

Η ηπειρωτική απορροή στην Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα είναι σχετικά μικρή, σε περίπου 250 χλμ3/έτος, που αποτελεί μόνο το 10% της συνολικής απορροής σε όλες τις αρκτικές θάλασσες της Ρωσίας. Η μεγαλύτερη συνεισφορά είναι από τον ποταμό Κολίμα με 132 χλμ3, ακολουθούμενο από τον ποταμό Ιντιγκίρκα με 59 χλμ3. Οι περισσότερες απορροές (90%) εμφανίζονται το καλοκαίρι. Είναι συγκεντρωμένη κοντά στην ακτή, λόγω των ασθενών ρευμάτων του ποταμού, και ως εκ τούτου δεν επηρεάζει σημαντικά τη θαλάσσια υδρολογία. Η ανταλλαγή νερού μεταξύ των γειτονικών θαλασσών έχει ως εξής. Η ετήσια εκροή προς τη Θάλασσα Λάπτεφ, τη Θάλασσα Τσούκτσι και τον Αρκτικό Ωκεανό είναι 3.240, 6.600 και 11.430 χλμ3, αντίστοιχα, ενώ οι αντίστοιχες τιμές εισροής είναι 3.240, 8.800 και 9.230 χλμ3.

Η θερμοκρασία των επιφανειακών υδάτων μειώνεται από νότο προς βορρά. Το χειμώνα κυμαίνεται μεταξύ −0,2 και 0,6 °C στα δέλτα των ποταμών και από −1,7 έως −1,8 °C στο βόρειο θαλάσσιο τμήμα. Το καλοκαίρι, θερμαίνεται στους 7-8 °C στους κόλπους και τις εισόδους και στους 2–3 °C στις θαλάσσιες ζώνες χωρίς πάγο.

Η αλατότητα των επιφανειακών υδάτων αυξάνεται από νοτιοδυτικά προς βορειοανατολικά. Το χειμώνα και την άνοιξη, είναι 4–5‰ (μέρη ανά χίλια) κοντά στα δέλτα των ποταμών Κολίμα και Ιντιγκίρκα. Αυξάνεται σε 28–30‰ στο θαλάσσιο κέντρο, φτάνοντας τους 31–32‰ στις βόρειες παρυφές του. Η αλατότητα μειώνεται το καλοκαίρι κατά περίπου 5‰ λόγω της τήξης του χιονιού. Επίσης μειώνεται κατά 5–7‰ περίπου από τον βυθό της θάλασσας στην επιφάνεια. 

Υπάρχουν σταθερά ρεύματα στην επιφάνεια της θάλασσας που κατευθύνονται από τα δυτικά προς τα ανατολικά. Είναι αδύναμα και έτσι μπορούν να αλλάξουν προσωρινά κατεύθυνση λόγω του ανέμου. Οι παλίρροιες είναι ημιημερήσιες (η στάθμη ανεβαίνει δύο φορές την ημέρα) με πλάτος μεταξύ 5 και 25 εκ.. Το παλιρροϊκό κύμα εξασθενεί προς την ακτή λόγω των ρηχών νερών. Η στάθμη της θάλασσας είναι μέγιστη το καλοκαίρι, λόγω της απορροής του ποταμού και το φθινόπωρο λόγω των ανέμων. Είναι στο χαμηλότερο σημείο τους Μάρτιο-Απρίλιο, με τις συνολικές ετήσιες διακυμάνσεις να είναι περίπου στα 70 εκ.. Οι άνεμοι φέρνουν καταιγίδες με κύματα που φτάνουν τα 3-5 μέτρα στο δυτικό τμήμα ενώ στις ανατολικές περιοχές είναι σχετικά ήρεμες. Οι καταιγίδες συνήθως διαρκούν 1-2 ημέρες το καλοκαίρι και είναι πιο συχνές το χειμώνα, οι οποίες μπορεί να παραταθούν έως και 3-5 ημέρες.

Η θάλασσα παγώνει μεταξύ Οκτωβρίου – Νοεμβρίου και Ιουνίου – Ιουλίου. Ο πάγος είναι συνεχής και ακίνητος κοντά στην ακτή, φτάνοντας το πάχος των 2 μέτρων μέχρι το τέλος του χειμώνα. Το πάχος μειώνεται από τα δυτικά προς τα ανατολικά. Περαιτέρω μέσα στη θάλασσα, το κάλυμμα πάγου μετατρέπεται σε παρασυρόμενο πάγο με πάχος 2–3 μετρα. Οι νότιοι χειμωνιάτικοι άνεμοι μετατοπίζουν αυτόν τον πάγο προς τα βόρεια, δημιουργώντας πολίνιες κοντά στο θαλάσσιο κέντρο. Δεν υπάρχουν παγόβουνα στη θάλασσα. Το λιώσιμο των πάγων ξεκινά συνήθως γύρω στο Μάιο, πρώτα γύρω από το δέλτα του κύριου ποταμού Κολίμα.

Ελλείψει βιομηχανίας, το θαλασσινό νερό είναι μάλλον καθαρό. Μικρές μολύνσεις εντοπίζονται κοντά στα νησιά Νοβοσιμπίρσκ και Βράνγκελ (έως 80 µg/L), λόγω περιστασιακών πετρελαιοκηλίδων και στον Κόλπο Τσαούνσκαγια λόγω του τοπικού σταθμού θερμικής ενέργειας και των δραστηριοτήτων στο μεγάλο λιμάνι του Πεβέκ.

Χλωρίδα και πανίδα 
Η χλωρίδα και η πανίδα είναι σχετικά σπάνια λόγω του σκληρού κλίματος. Η καλοκαιρινή άνθιση πλαγκτόν είναι σύντομη αλλά έντονη, παράγοντας 5 εκατομμύρια τόνους πλαγκτόν τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο, ενώ η ετήσια παραγωγή είναι 7 εκατομμύρια τόνοι. Τα θρεπτικά συστατικά του νερού παρέχονται ως επί το πλείστον από τις εκροές ποταμών και τη διάβρωση των ακτών. Τα είδη πλαγκτού κυριαρχούνται από τα είδη των κωπήποδων του Ειρηνικού.

Οι θαλάσσιες ακτές και τα στρώματα πάγου φιλοξενούν δακτυλιοφόρες φώκιες (Phoca hispida), γενειοφόρες φώκιες (Erignathus barbatus) και θαλάσσιους ίππους (Odobenus rosmarus) μαζί με το αρπακτικό τους, την πολική αρκούδα (Ursus maritimus). Στα πτηνά περιλαμβάνονται οι γλάροι, οι ουρίες και οι κορμοράνοι. Τα θαλάσσια νερά επισκέπτονται συχνά η φάλαινα της Γροιλανδίας (Balaena mysticetus), η γκρίζα φάλαινα (Eschrichtius robustus), η μπελούγκα (Delphinapterus leucas) και η ναρβάλ (Monodon monoceros . Τα κυριότερα είδη ψαριών είναι οι θύμαλλοι και οι κορήγονοι (λευκόψαρα), όπως το μύξων (Coregonus muksun), το πλατύ λευκόψαρο (Coregonus nasus) και το όμουλ (Coregonus autumnalis). Επίσης κοινά είναι ο ευρωπαϊκός όσμηρος, ο βαθυκίτρινος μπακαλιάρος, ο πολικός μπακαλιάρος, το πησσί και ο αρκτοσαλβελίνος.

Ιστορία 
Οι ακτές της Ανατολικής Σιβηριανής Θάλασσας κατοικούνταν για αιώνες από τους αυτόχθονες λαούς της βόρειας Σιβηρίας, όπως οι Γιουκαγκίρ και οι Τσούκτσι (ανατολικές περιοχές). Αυτές οι φυλές ασχολούνταν με το ψάρεμα, το κυνήγι και την εκτροφή ταράνδων, καθώς τα έλκηθρα ταράνδων ήταν απαραίτητα για τη μεταφορά και το κυνήγι. Ενώθηκαν και απορροφήθηκαν από τους Εβένους και τους Εβένκους γύρω στον 2ο αιώνα και αργότερα, μεταξύ του 9ου και του 15ου αιώνα, από τους πολύ πιο πολυάριθμους Σαχά. Όλες αυτές οι φυλές μετακινήθηκαν βόρεια από την περιοχή της λίμνης Βαϊκάλης αποφεύγοντας τις αντιπαραθέσεις με τους Μογγόλους. Ενώ όλοι ασκούσαν το Σαμανισμό, μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες.

Στη θάλασσα πλοηγούνταν Ρώσοι θαλασσοπόροι, οι οποίοι μετακινούνταν από τις εκβολές ενός ποταμού στο άλλο με τα κοτς τους ήδη από τον 17ο αιώνα. Το 1648, ο Σιμιόν Ντεζνιόφ και ο Φεντότ Αλεξέγιεβιτς Ποπόφ έπλευσαν την ακτή της Ανατολικής Σιβηριανής Θάλασσας από τον Κολίμα στον ποταμό Ανάντιρ στη Βερίγγειο Θάλασσα. Η συστηματική εξερεύνηση και χαρτογράφηση της θάλασσας και των ακτών της πραγματοποιήθηκε από μια σειρά αποστολών τα έτη 1735–42, 1820–24, 1822, 1909 και 1911–14. 

Στη δεκαετία του 1930, ο παράκτιος οικισμός Αμπάρτσικ, που βρίσκεται στο δέλτα του ποταμού Κολίμα, χρησιμοποιήθηκε ως μεταβατικό στρατόπεδο εργασίας από το οποίο οι κρατούμενοι μεταφέρονταν σε άλλα βόρεια στρατόπεδα του συστήματος Γκουλάγκ. Ενώ στάθμευαν στο Αμπάρτσικ, οι κρατούμενοι απασχολούνταν για να κατασκευάσουν το μεγαλύτερο μέρος της λιμενικής υποδομής και να ξεφορτώσουν φορτία από τα εισερχόμενα πλοία. Αργότερα, λόγω των ρηχών νερών, η ναυτιλία μεταφέρθηκε σταδιακά στο Τσέρσκι στο κάτω ρου του Κολίμα, προκειμένου να φιλοξενήσει μεγαλύτερα σκάφη. Ως αποτέλεσμα αυτής της μεταφοράς, το λιμάνι και ο οικισμός έχουν εγκαταλειφθεί. Σήμερα, το Αμπάρτσικ φιλοξενεί μόνο έναν μετεωρολογικό σταθμό που λειτουργεί από λίγα μέλη του προσωπικού.

Άλλα δύο στρατόπεδα εργασίας του συστήματος Γκουλάγκ άνοιξαν αργότερα κοντά στο Πεβέκ, συγκεκριμένα το Τσαουνλάγκ (1951–1953) και το Τσαουντσουκότλαγκ (1949–1957). Και τα δύο περιείχαν περίπου 10.000 κρατούμενους που χρησιμοποιήθηκαν στο ορυχείο και στις κατασκευαστικές εργασίες.

Ανθρώπινες δραστηριότητες 

Η νότια ακτή της θάλασσας μοιράζεται η Δημοκρατία των Σαχά στα δυτικά και ο Αυτόνομος Θύλακας Τσουκότκα της Ρωσίας στα ανατολικά. Οι παραθαλάσσιοι οικισμοί είναι λίγοι και μικροί, με τυπικό πληθυσμό κάτω από 100 άτομα. Η μόνη πόλη είναι το Πεβέκ (πληθυσμός 5.206), που είναι η βορειότερη πόλη της Ρωσίας. Υπάρχουν ορυχεία χρυσού κοντά στο Λένινγκραντσκι και στο Πεβέκ, αλλά πολλά ορυχεία έκλεισαν πρόσφατα, όπως, για παράδειγμα, ορυχεία κασσίτερου στο Πεβέκ τη δεκαετία του 1990, που οδήγησαν σε εκροή πληθυσμού. Έτσι, ο οικισμός Λογκάσκινο, ο οποίος ήταν ένα αξιόλογο λιμάνι της Ανατολικής Σιβηριανής Θάλασσας, καταργήθηκε το 1998.

Η θάλασσα χρησιμοποιείται κυρίως για τη μεταφορά εμπορευμάτων μέσω της βόρειας ακτής της Ρωσίας κατά τη διάρκεια του Αυγούστου-Σεπτεμβρίου. Η ναυσιπλοΐα εμποδίζεται ακόμη και το καλοκαίρι από τον εναπομείναν πλωτό πάγο, ο οποίος επίσης κατεβαίνει στις νότιες ακτές από περιστασιακούς ανέμους. Η αλιεία και το κυνήγι θαλάσσιων ζώων εξακολουθούν να ασκούνται ως παραδοσιακές δραστηριότητες, αλλά έχουν μόνο τοπική σημασία. Η αλιεία στοχεύει κυρίως σε σολομό, ιππόγλωσσο και καβούρι. Υπάρχουν στοιχεία για την παραγωγή ψαριών, η οποία το 2005 κατανεμήθηκε, σε χιλιάδες τόνους ως εξής: σαρδέλα (1,6), Coregonus autumnalis (1,8), Coregonus laurettae (2,2), πλατύ λευκόψαρο (2,7), μύξων (2,8) και άλλα (3,6).

Το κύριο λιμάνι είναι το Πεβέκ (στον Κόλπο Τσαούνσκαγια). Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η εμπορική ναυσιπλοΐα στην Αρκτική παρήκμασε. Σήμερα, περισσότερο ή λιγότερο τακτική αποστολή γίνεται μόνο μεταξύ Πεβέκ και Βλαδιβοστόκ. Τα λιμάνια στη βόρεια ακτή της Σιβηρίας που βρίσκονται μεταξύ Ντουντίνκα και Πεβέκ δεν βλέπουν σχεδόν καθόλου ναυτιλία.

Από το 1944, η περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια για την περιοχή παρέχεται από τον θερμοηλεκτρικό σταθμό του Πεβέκ, ισχύος 30 MW. Με την πάροδο των χρόνων καταναλώνει πολύ πετρέλαιο που πρέπει να μεταφέρεται από μακριά. Ως εκ τούτου, υπήρξε ένα έργο για την αντικατάσταση του σταθμού από έναν πλωτό σταθμό ατομικής ενέργειας 70 MW έως το 2015, όμως κατέληξε σε αποτυχία.

Δείτε επίσης 
 Έντουαρντ φον Τολ
 Βόρεια Θαλάσσια Διαδρομή
 Υφαλοκρηπίδα της Σιβηρίας

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Πρόγνωση καιρού για το Πεβέκ (στα ρωσικά)
 Ο καιρός στο Πεβέκ για ένα μήνα (στα ρωσικά)

Θάλασσες της Ρωσίας
Γεωγραφία της Σιβηρίας