Ζακλίν ντε Ντεκέρ

Η Ζακλίν ντε Ντεκέρ (γαλλικά: Jacqueline de Decker), γεννημένη στο Βέλγιο στις 5 Μαΐου 1913 και αποβιώσασα στις 3 Απριλίου 2009, ήταν από κοινού ιδρύτρια με τη Μητέρα Τερέζα οργάνωσης ασθενών και πασχόντων η οποία βρισκόταν σε συνεργασία με τις Ιεραπόστολους του Ελέους.

Βιογραφία 
Η Ζακλίν ντε Ντεκέρ γεννήθηκε στις 5 Μαΐου 1913, ούσα γόνος βελγικής παλαιάς οικογένειας εννέα τέκνων. Ο πατέρας της ήταν εύπορος επιχειρηματίας, ιδιοκτήτης φυτειών στη Βραζιλία και στην Ινδονησία.

Ιεραποστολική κλίση, Βελγική Αντίσταση και αναχώρηση για την Ινδία 
Σε ηλικία 17 ετών, ένιωσε την κλίση να γίνει ιεραπόστολος. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε ανώτατες σπουδές στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λέβεν, όπου και αποφοίτησε με ειδίκευση στην κοινωνιολογία, ενώ, παράλληλα, ειδικεύτηκε στη νοσηλευτική και στις πρώτες βοήθειες. Στην πορεία, κατέστη νοσηλεύτρια και ανέλαβε την ιατρική φροντίδα τραυματιών στην πόλης της Αμβέρσας κατά την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Παράλληλα, συμμετείχε στη Βελγική Αντίσταση, αναλαμβάνοντας την ιατρική φροντίδα δραπετών Βρετανών στρατιωτών οι οποίοι αναζητούσαν τρόπο διαφυγής προς την Αγγλία, πράξη για την οποία και μετέπειτα έλαβε σχετική διάκριση.

Αργότερα, Ιησουίτης ιερέας την συμβούλευσε να μεταβεί στην Ινδία, με την ίδια, τελικώς, να αποφασίζει να αναχωρήσει με προορισμό το Μαντράς. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της, ενημερώθηκε για τον θάνατο του ιερέα ο οποίος την είχε συμβουλεύσει σχετικώς, ενώ κατά την άφιξή της, ούσα άπορη και χωρίς συνοδό, συνήθισε να ζει έναν λιτό τρόπο ζωής, υιοθετώντας το παραδοσιακό τοπικό σάρι. Επί χρονικού διαστήματος διάρκειας δύο ετών, έζησε μόνη της μεταξύ των απόρων του Μαντράς, προσπαθώντας να απαλύνει τη δυστυχία τους.

Συνάντηση με τη Μητέρα Τερέζα 
Μαθαίνοντας, μέσω Ιησουίτη ιερέα, πως μοναχή υπαγόμενη στο τάγμα των Αδελφών του Λορέτο απαρνήθηκε τα εγκόσμια προκειμένου να ζήσει μεταξύ των απόρων επιλέγοντας, επίσης, το σάρι ως ένδυμα, η Ζακλίν ντε Ντεκέρ πήγε να τη συναντήσει. Ως αποτέλεσμα, στα τέλη του 1948, συνάντησε τη Μητέρα Τερέζα. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, η τελευταία εκπαιδευόταν στα στοιχειώδη της ιατρικής περίθαλψης πλησίον των Αδελφών των Ιατρικών Ιεραποστολών με έδρα την Πάτνα, στην πολιτεία του Μπιχάρ. Σύντομα, υπήρξε αμοιβαία μεταξύ τους έλξη μέσω της κοινής πίστης τους προς τον Ιησού Χριστό, καθώς και μέσω της κοινής επιθυμίας τους παροχής βοήθειας προς τους απόρους.

Μερική παράλυση και ίδρυση των Πασχόντων Συνεργατών  
Επιθυμώντας την ένταξή της στο νεοϊδρυθέν τάγμα της Μητέρας Τερέζας, η Ζακλίν ντε Ντεκέρ κλήθηκε, ωστόσο, να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα υγείας τα οποία και την απέτρεψαν από την υλοποίηση της επιθυμίας της. Ως αποτέλεσμα, η ίδια επέστρεψε στο Βέλγιο, όπου και ενημερώθηκε πως πάσχει από σοβαρή ασθένεια. Στη συνέχεια, υπέστη αριθμό ιατρικών επεμβάσεων, καθώς και δεκαπέντε μεταμοσχεύσεις, με απώτερο σκοπό την αποφυγή της πλήρους παράλυσης. Ωστόσο, τελικώς, παρέμεινε παράλυτη σε ποσοστό της τάξεως του 80 %, ενώ ενημέρωσε τη φίλη της μέσω σχετικής επιστολής πως αδυνατούσε, πλέον, να επιστρέψει στην Ινδία. Ως αποτέλεσμα, ανέπτυξαν μεταξύ τους μακρά επιστολική αλληλογραφία. Έπειτα από ορισμένο αριθμό ετών, το 1952, η Μητέρα Τερέζα της ζήτησε να γίνει το δεξί της χέρι, δηλαδή να καταστεί ωσάν πνευματική αδελφή της, προσφέροντας τα βάσανά της στο Θεό με απώτερο σκοπό την επιτυχία του έργου τους. Συγκεκριμένα, έγραφε σχετικώς:

Οργάνωση και επέκταση του έργου 
Η Ζακλίν ντε Ντεκέρ ανέλαβε την ευθύνη οργάνωσης και προώθησης του συγκεκριμένου ιεραποστολικού κηρύγματος μέσω της προσευχής και αυτοπροσφοράς μεταξύ των ασθενών. Σε κάθε άτομο το οποίο συναντούσε και το οποίο έπασχε από ασθένεια, έθετε ως στόχο την υποστήριξη μέσω της προσευχής μίας εκ των Ιεραποστόλων του Ελέους. Ως αποτέλεσμα, προέκυψε η αναδοχή κάθε μοναχού ή μοναχής από ασθενές ή πάσχων πρόσωπο. Στις 12 Απριλίου 1953, οι 37 πρώτες δόκιμες μοναχές της Μητέρας Τερέζας πραγματοποίησαν την θρησκευτική ομολογία τους, ενώ, από την πλευρά της, η Ζακλίν ντε Ντεκέρ πέτυχε να εντοπίσει αντίστοιχο αριθμό ασθενών που θα αναλάμβαναν την αναδοχή τους. Καθώς οι Ιεραπόστολοι του Ελέους ξεπέρασαν τα  μέλη, οι ασθενείς και πάσχοντες συνεργάτες ενέταξαν αντίστοιχο αριθμό μελών. Στη συνέχεια, όταν το Βατικανό προχώρησε στην επίσημη αναγνώριση της Οργάνωσης των Συνεργατών, η ίδια κατέστη ως διεθνής συνδετικός κρίκος. Από την κλίνη της, συνέχισε να αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των ασθενών, με τον αριθμό αυτών να φτάνει έως τις  μέλη, κατανεμημένα σε περισσότερες από, συνολικά, πενήντα χώρες. Το 1979, συνόδευεσε τη Μητέρα Τερέζα κατά τη βράβευσή της με το Βραβείο Νόμπελ.

Επεκτείνοντας περαιτέρω το έργο της στον τομέα της κοινωνικής βοήθειας πλησίον, περίπου,  πόρνων, η Ζακλίν ντε Ντεκέρ τις επισκεπτόταν με τη χρήση ειδικώς μετασκευασμένου οχήματος.

Επί χρονικού διαστήματος διάρκειας τριανταπέντε ετών, διηύθυνε το συγκεκριμένο έργο κοινωνικής βοήθειας και αναδοχής, έχοντας ως έδρα το ταπεινό διαμέρισμά της στα προάστια της Αμβέρσας. Η συγκεκριμένη αναδοχή βασιζόταν στη φιλία και στην προσευχή.

Κατά τις απαρχές της δεκαετίας του 1990, οι ασθενείς και πάσχοντες συνεργάτες αριθμούσαν, συνολικά,  μέλη, ωστόσο, στη συνέχεια, βρέθηκαν αντιμέτωποι με «βαθιά κρίση», καθώς, ολίγον καιρό προ του θανάτου της το 1997, η Μητέρα Τερέζα αποφάσισε πως η συγκεκριμένη οργάνωση όφειλε, πλέον, να τελεί υπό την ηγεσία της μοναστικής αδελφότητάς της των Ιεραποστόλων του Ελέους, απόφαση αυταρχικού χαρακτήρα η οποία και προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις μεταξύ των μελών. 

Η Ζακλίν ντε Ντεκέρ απεβίωσε στις 3 Απριλίου 2009.

Το έργο των πασχόντων συνεργατών 
Τον Δεκέμβριο του 2010, οι ασθενείς και πάσχοντες συνεργάτες αριθμούσαν, συνολικά,  μέλη. Πλέον, τελούν υπό την άμεση ηγεσία των Ιεραποστόλων του Ελέους.

Δείτε επίσης 
 Ιεραπόστολοι του Ελέους
 Μητέρα Τερέζα

Παραπομπές

Πηγές 

  
  

Ιεραπόστολοι του Ελέους
Βέλγοι του 20ού αιώνα
Νοσηλευτές
Απόφοιτοι του Καθολικού Πανεπιστημίου του Λέβεν (1834-1968)