Εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ (1990)

Η εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ πραγματοποιήθηκε στις 2 Αυγούστου 1990, με αποτέλεσμα μια επτάμηνη στρατιωτική κατοχή της χώρας από το Ιράκ.   Η εισβολή και η επακόλουθη άρνηση του Ιράκ να αποσυρθεί από το Κουβέιτ εντός προθεσμίας που ορίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη  οδήγησε σε μια άμεση στρατιωτική επέμβαση από έναν εξουσιοδοτημένο από τα Ηνωμένα Έθνη συνασπισμό δυνάμεων με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες . Αυτά τα γεγονότα έγιναν γνωστά ως ο πρώτος πόλεμος του Κόλπου, που τελικά είχε ως αποτέλεσμα την αναγκαστική εκδίωξη των ιρακινών στρατευμάτων από το Κουβέιτ, όπου οι Ιρακινοί ως απάντηση  πυρπόλησαν 600 πετρελαιοπηγές του Κουβέιτ κατά τη διάρκεια της υποχώρησής τους, ως στρατηγική της καμένης γης.

Έχουν γίνει διάφορες εικασίες σχετικά με τις πραγματικές προθέσεις πίσω από την κίνηση του Ιράκ, συμπεριλαμβανομένης της αδυναμίας του Ιράκ να πληρώσει στο Κουβέιτ περισσότερα από 14 δισεκατομμύρια δολάρια που είχε δανειστεί από το Κουβέιτ για να χρηματοδοτήσει τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ, και την άνοδο του Κουβέιτ στα επίπεδα παραγωγής πετρελαίου που κράτησε χαμηλά τα έσοδα για το Ιράκ.  Σε μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1980, η παραγωγή πετρελαίου του Κουβέιτ ήταν πάνω από την υποχρεωτική ποσόστωση του ΟΠΕΚ, γεγονός που κράτησε τις τιμές του πετρελαίου χαμηλές.  Το Ιράκ ερμήνευσε την άρνηση του Κουβέιτ να μειώσει την παραγωγή πετρελαίου του ως πράξη επιθετικότητας. Στις αρχές του 1990, το Ιράκ κατηγόρησε το Κουβέιτ ότι έκλεψε ιρακινό πετρέλαιο μέσω διασυνοριακών κεκλιμένων γεωτρήσεων, αν και ορισμένες ιρακινές πηγές ανέφεραν ότι η απόφαση του Σαντάμ Χουσεΐν να επιτεθεί στο Κουβέιτ είχε ήδη ληφθεί λίγους μήνες πριν από την πραγματική εισβολή.  Η εισβολή ξεκίνησε στις 2 Αυγούστου 1990 και μέσα σε δύο ημέρες, το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του Κουβέιτ είτε αφοπλίστηκε από την Ιρακινή Δημοκρατική Φρουρά είτε υποχώρησε στη γειτονική Σαουδική Αραβία και το Μπαχρέιν. Αμέσως μετά την εισβολή, το Ιράκ δημιούργησε μια κυβέρνηση-μαριονέτα γνωστή ως «Δημοκρατία του Κουβέιτ» για να κυριαρχήσει στο Κουβέιτ, προσαρτώντας το τελικά, όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν ανακοίνωσε λίγες μέρες αργότερα ότι ήταν η 19η επαρχία του Ιράκ.

Διαφωνία για το οικονομικό χρέος 
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ, το Κουβέιτ αρχικά παρέμεινε ουδέτερο και προσπάθησε επίσης να μεσολαβήσει μεταξύ του Ιράν και του Ιράκ. Το 1982, το Κουβέιτ μαζί με άλλα αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου υποστήριξαν το Ιράκ για να περιορίσει την ιρανική επαναστατική κυβέρνηση. Το 1982-1983, το Κουβέιτ άρχισε να στέλνει σημαντικά οικονομικά δάνεια στο Ιράκ. Η μεγάλης κλίμακας οικονομική βοήθεια του Κουβέιτ προς το Ιράκ συχνά πυροδότησε εχθρικές ιρανικές ενέργειες εναντίον του Κουβέιτ. Το Ιράν στόχευσε επανειλημμένα τα δεξαμενόπλοια του Κουβέιτ το 1984 και επιτέθηκε με όπλα στο προσωπικό ασφαλείας του Κουβέιτ που στάθμευε στο νησί Μπουμπιγιάν το 1988.  Κατά τη διάρκεια του Πολέμου Ιράν-Ιράκ, το Κουβέιτ λειτούργησε ως το μεγαλύτερο λιμάνι του Ιράκ όταν η Βασόρα έκλεισε από τις μάχες.  Ωστόσο, μετά το τέλος του πολέμου, οι φιλικές σχέσεις μεταξύ των δύο γειτονικών αραβικών χωρών επιδεινώθηκαν για διάφορους οικονομικούς και διπλωματικούς λόγους που κορυφώθηκαν με μια ιρακινή εισβολή στο Κουβέιτ.

Μέχρι τη στιγμή που τελείωσε ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ, το Ιράκ δεν ήταν σε οικονομική θέση να αποπληρώσει τα 14 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ που δανείστηκε από το Κουβέιτ για να χρηματοδοτήσει τον πόλεμο του και ζήτησε από το Κουβέιτ να συγχωρήσει το χρέος. 

Cooper, Tom; Sadik, Ahmad (6 August 2007). </ref> Το Ιράκ υποστήριξε ότι ο πόλεμος είχε αποτρέψει την άνοδο της ιρανικής ηγεμονίας στο Κουβέιτ. Ωστόσο, η απροθυμία του Κουβέιτ να συγχωρήσει το χρέος επέτεινε τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Στα τέλη του 1989, πραγματοποιήθηκαν αρκετές επίσημες συναντήσεις μεταξύ των ηγετών του Κουβέιτ και του Ιράκ, αλλά δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν το αδιέξοδο μεταξύ των δύο.

Υποτιθέμενος οικονομικός πόλεμος 
Το 1988, ο Υπουργός Πετρελαίου του Ιράκ, Ισσάμ αλ-Χαλαμπί, τόνισε την περαιτέρω μείωση της ποσόστωσης παραγωγής αργού πετρελαίου των μελών του Οργανισμού Πετρελαιοεξαγωγικών Χωρών για να τερματιστεί η υπερπληθώρα παραγωγής πετρελαίου της δεκαετίας του 1980 .  Ο Χαλαμπί υποστήριξε ότι οι υψηλότερες τιμές του πετρελαίου θα βοηθούσαν το Ιράκ να αυξήσει τα έσοδά του και να αποπληρώσει το χρέος των 60 δισεκατομμυρίων δολαρίων.  Ωστόσο, δεδομένης της μεγάλης μεγάλης βιομηχανίας πετρελαίου του, το Κουβέιτ ανησυχούσε λιγότερο για τις τιμές του αργού πετρελαίου και το 1989, το οποίο ζήτησε από τον ΟΠΕΚ να αυξήσει το συνολικό ανώτατο όριο παραγωγής πετρελαίου της χώρας κατά 50% στο    ανά ημέρα.  Σε μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1980, η παραγωγή πετρελαίου του Κουβέιτ ήταν σημαντικά πάνω από την υποχρεωτική ποσόστωση του ΟΠΕΚ και αυτό είχε αποτρέψει την περαιτέρω αύξηση των τιμών του αργού πετρελαίου.  Η έλλειψη συναίνεσης μεταξύ των μελών του ΟΠΕΚ υπονόμευσε τις προσπάθειες του Ιράκ να τερματίσει την υπερπληθώρα πετρελαίου και κατά συνέπεια εμπόδισε την ανάκαμψη της ακρωτηριασμένης από τον πόλεμο οικονομίας του.  Σύμφωνα με τον πρώην υπουργό Εξωτερικών του Ιράκ, Ταρίκ Αζίζ, «κάθε πτώση 1 δολαρίου ΗΠΑ στην τιμή ενός βαρελιού πετρελαίου προκάλεσε πτώση 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων στα ετήσια έσοδα του Ιράκ, πυροδοτώντας μια οξεία οικονομική κρίση στη Βαγδάτη».  Το Ιράκ ερμήνευσε την άρνηση του Κουβέιτ να μειώσει την παραγωγή πετρελαίου του ως πράξη επιθετικότητας.

Οι ολοένα και πιο τεταμένες σχέσεις μεταξύ του Ιράκ και του Κουβέιτ επιδεινώθηκαν περαιτέρω όταν το Ιράκ ισχυρίστηκε ότι το Κουβέιτ διέσχιζε λοξά τα σύνορα στο κοίτασμα Ρουμάιλα του Ιράκ. Η διαμάχη για το πεδίο Ρουμάιλα ξεκίνησε το 1960 όταν μια ανακοίνωση του Αραβικού Συνδέσμου χάραξε τα σύνορα Ιράκ-Κουβέιτ 3,2 χλμ  βόρεια του νοτιότερου άκρου του πεδίου Ρουμάιλα.  Κατά τη διάρκεια του Πολέμου Ιράν-Ιράκ, οι επιχειρήσεις γεώτρησης πετρελαίου του Ιράκ στη Ρουμάιλα μειώθηκαν ενώ οι επιχειρήσεις του Κουβέιτ αυξήθηκαν. Το 1989, το Ιράκ κατηγόρησε το Κουβέιτ ότι χρησιμοποιεί «προηγμένες τεχνικές γεωτρήσεων» για να εκμεταλλευτεί το πετρέλαιο από το μερίδιό του στο κοίτασμα Ρουμάιλα. Το Ιράκ υπολόγισε ότι ιρακινό πετρέλαιο αξίας 2,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων «έκλεψε» το Κουβέιτ και ζήτησε αποζημίωση.  Σύμφωνα με εργάτες πετρελαίου στην περιοχή, ο ισχυρισμός του Ιράκ για λοξή γεώτρηση ήταν ψευδής, καθώς «το πετρέλαιο ρέει εύκολα από το κοίτασμα Ρουμάιλα χωρίς καμία ανάγκη για αυτές τις τεχνικές». 

Στις 26 Ιουλίου 1990, λίγες μόνο ημέρες πριν από την ιρακινή εισβολή, αξιωματούχοι του ΟΠΕΚ δήλωσαν ότι το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα συμφώνησαν σε μια πρόταση περιορισμού της παραγωγής πετρελαίου τους στο  την ημέρα, «από τα σχεδόν 2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα που αντλούσε το καθένα», επιλύοντας έτσι πιθανώς τις διαφορές σχετικά με την πετρελαϊκή πολιτική μεταξύ Κουβέιτ και Ιράκ.

Ιρακινές ηγεμονικές διεκδικήσεις 
Η ιρακινή κυβέρνηση, απηχώντας τους ισχυρισμούς των Ιρακινών εθνικιστών για χρόνια, δικαιολόγησε την εισβολή υποστηρίζοντας ότι το Κουβέιτ ήταν πάντα αναπόσπαστο μέρος του Ιράκ και έγινε ανεξάρτητο έθνος μόνο λόγω της παρέμβασης της βρετανικής κυβέρνησης . Μετά την υπογραφή της Αγγλο-Οθωμανικής Σύμβασης του 1913, η βρετανική κυβέρνηση σχεδίαζε να χωρίσει το Κουβέιτ από τα οθωμανικά εδάφη σε ένα ξεχωριστό εμιράτο, αλλά αυτή η συμφωνία δεν επικυρώθηκε ποτέ. Η ιρακινή κυβέρνηση υποστήριξε επίσης ότι ο Εμίρης του Κουβέιτ ήταν μια εξαιρετικά αντιδημοφιλής προσωπικότητα μεταξύ του πληθυσμού του Κουβέιτ. Ανατρέποντας τον Εμίρη, η Ιρακινή ηγεσία ισχυρίστηκε ότι παρείχε στον λαό του Κουβέιτ μεγαλύτερη οικονομική και πολιτική ελευθερία. 

Το Κουβέιτ βρισκόταν χαλαρά υπό την εξουσία του οθωμανικού βιλαετιού της Βασόρας, και παρόλο που η κυρίαρχη δυναστεία του, η οικογένεια Αλ Σαμπάχ, η οποία είχε συνάψει συμφωνία προτεκτοράτου το 1899, ανέθεσε την ευθύνη για τις εξωτερικές του υποθέσεις στη Μεγάλη Βρετανία και δεν έκανε καμία προσπάθεια να αποσχιστεί από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Για το λόγο αυτό, τα σύνορά της με την υπόλοιπη επαρχία της Βασόρας δεν καθορίστηκαν ποτέ με σαφήνεια ούτε συμφωνήθηκαν αμοιβαία.

Σχέσεις Ιράκ-Ηνωμένων Πολιτειών 
Στις 25 Ιουλίου 1990, η Έιπριλ Γκλάσπι, η πρέσβειρα των ΗΠΑ στο Ιράκ, ζήτησε από την ιρακινή ανώτατη διοίκηση να εξηγήσει τις στρατιωτικές προετοιμασίες που ήταν σε εξέλιξη, συμπεριλαμβανομένης της συγκέντρωσης ιρακινών στρατευμάτων κοντά στα σύνορα. 

Η Αμερικανίδα πρέσβειρα δήλωσε στον Ιρακινό συνομιλητή της ότι η Ουάσινγκτον, «εμπνεόμενη από τη φιλία και όχι από την αντιπαράθεση, δεν έχει άποψη» για τη διαφωνία μεταξύ του Κουβέιτ και του Ιράκ, δηλώνοντας πως «δεν έχουμε άποψη για τις ενδοαραβικές συγκρούσεις». 

Η Γκλάσπι ανέφερε επίσης στον Σαντάμ Χουσεΐν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν σκόπευαν "να ξεκινήσουν έναν οικονομικό πόλεμο εναντίον του Ιράκ". Αυτές οι δηλώσεις μπορεί να έκαναν τον Σαντάμ Χουσεΐν να πιστέψει ότι είχε λάβει διπλωματικό πράσινο φως από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να εισβάλει στο Κουβέιτ.   Ο Σαντάμ Χουσεΐν και η Γκλάσπι αμφισβήτησαν αργότερα τα όσα ειπώθηκαν σε αυτή τη συνάντηση. Ο Σαντάμ Χουσεΐν αργότερα δημοσίευσε ένα αντίγραφο, αλλά η Έιπριλ Γκλάσπι αμφισβήτησε την ακρίβειά του ενώπιον της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας τον Μάρτιο του 1991.  (Το 2011 μια δημοσιοποίηση ενός τηλεγραφήματος από το WikiLeaks, που στάλθηκε από την πρεσβεία των ΗΠΑ στο Ιράκ μετά τη συνάντηση της Γκλάσπι με τον Σαντάμ Χουσεΐν, έδωσε τελικά μια άποψη για την αντίληψή της για αυτή τη συνάντηση.) Επιπλέον, μία εβδομάδα πριν από την εισβολή, ο Βοηθός Υπουργός Εξωτερικών, Τζον Κέλι, δήλωσε στο αμερικανικό Κογκρέσο ότι οι ΗΠΑ δεν είχαν καμία υποχρέωση από τη συνθήκη να υπερασπιστούν το Κουβέιτ. 

Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Ρουμπενστάιν, η Γκλάσπι ρωτήθηκε αργότερα από Βρετανούς δημοσιογράφους γιατί το δήλωσε αυτό, και η απάντησή της ήταν «δεν πιστεύαμε ότι θα έφτανε τόσο μακριά» που σημαίνει εισβολή και προσάρτηση ολόκληρης της χώρας. Παρόλο που δεν τέθηκε καμία ερώτηση στη συνέχεια, μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι αυτό που σκέφτηκε η κυβέρνηση των ΗΠΑ τον Ιούλιο του 1990 ήταν ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν ενδιαφερόταν μόνο να πιέσει το Κουβέιτ για μια διαγραφή χρέους και μείωση της παραγωγής πετρελαίου.

Εισβολή 

Στις 2 Αυγούστου 1990 στις 2:00 π.μ.,  τοπική ώρα, με διαταγή του Σαντάμ Χουσεΐν, το Ιράκ ξεκίνησε εισβολή στο Κουβέιτ με τέσσερις επίλεκτες μεραρχίες της Ιρακινής Δημοκρατίας της Φρουράς ( 1η Τεθωρακισμένη Μεραρχία Χαμουραμπί, 2η Τεθωρακισμένη Μεραρχία al-Medinah al-Munawera, τη Μεραρχία Tawakalna ala-Allah (μηχανοποιημένη) και την 4η Μεραρχία Nebuchadnezzar (μηχανοκίνητο πεζικό)) και μονάδες ειδικών δυνάμεων που ισοδυναμούν με μια πλήρη μεραρχία. Η κύρια ώθηση διεξήχθη από τους καταδρομείς που αναπτύχθηκαν με ελικόπτερα και βάρκες για να επιτεθούν στην πόλη του Κουβέιτ (βλέπε Μάχη του παλατιού Ντάσμαν), ενώ οι άλλες μεραρχίες κατέλαβαν τα αεροδρόμια και δύο αεροπορικές βάσεις. 

Προς υποστήριξη αυτών των μονάδων, ο ιρακινός στρατός ανέπτυξε μια μοίρα πυροβόλων ελικοπτέρων Mil Mi-25, αρκετές μονάδες μεταγωγικών ελικοπτέρων Mil Mi-8 και Mil Mi-17, καθώς και μια μοίρα ελικοπτέρων Bell 412 . Η κύρια αποστολή των μονάδων ελικοπτέρων ήταν να μεταφέρουν και να υποστηρίξουν Ιρακινούς καταδρομείς στην πόλη του Κουβέιτ και στη συνέχεια να υποστηρίξουν την προέλαση των χερσαίων στρατευμάτων. Η ιρακινή Πολεμική Αεροπορία  διέθετε τουλάχιστον δύο μοίρες Sukhoi Su-22, ένα Su-25, ένα Mirage F1 και δύο μαχητικά-βομβαρδιστικά MiG-23. Το κύριο καθήκον της Αεροπορίας ήταν να εδραιώσει την αεροπορική υπεροχή μέσω περιορισμένων αεροπορικών επιδρομών εναντίον δύο βασικών αεροπορικών βάσεων της Πολεμικής Αεροπορίας του Κουβέιτ, τα αεροσκάφη των οποίων αποτελούνταν κυρίως από Mirage F1 και Douglas (T) A-4 Skyhawks . Εν τω μεταξύ, ορισμένοι στόχοι στην πρωτεύουσα της πόλης του Κουβέιτ βομβαρδίστηκαν από ιρακινά αεροσκάφη. 

Η πρώτη ένδειξη της ιρακινής χερσαίας προέλασης ήταν από έναν αερόστατο εξοπλισμένο με ραντάρ που εντόπισε μια ιρακινή φάλαγγα τεθωρακισμένων να κινείται νότια.  Οι αεροπορικές, χερσαίες και ναυτικές δυνάμεις του Κουβέιτ αντιστάθηκαν, αλλά οι ιρακινές ήταν πολύ περισσότερες. Στο κέντρο του Κουβέιτ, η 35η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία ανέπτυξε περίπου ένα τάγμα από άρματα μάχης Chieftain, BMPs και μια πυροβολαρχία εναντίον των Ιρακινών και πολέμησε καθυστερώντας επιθετικές ενέργειες κοντά στην Αλ Τζαχρά (βλέπε Μάχη των Γεφυρών ), δυτικά της πόλης του Κουβέιτ.  Στο νότο, η 15η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία κινήθηκε αμέσως για να εκκενώσει τις δυνάμεις της στη Σαουδική Αραβία. Από το μικρό Ναυτικό του Κουβέιτ, δύο πυραυλάκατοι μπόρεσαν να αποφύγουν τη σύλληψη ή την καταστροφή. 

Τα αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας του Κουβέιτ καταστράφηκαν, αλλά περίπου το 20% χάθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. Μια αεροπορική μάχη με τις αερομεταφερόμενες δυνάμεις διεξήχθη πάνω από την πόλη του Κουβέιτ, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στα ιρακινά επίλεκτα στρατεύματα και πραγματοποιήθηκαν μερικές μάχιμες εξόδους εναντίον των ιρακινών χερσαίων δυνάμεων. Το υπόλοιπο 80% εκκενώθηκε στη συνέχεια στη Σαουδική Αραβία και το Μπαχρέιν, ενώ μερικά αεροσκάφη απογειώθηκαν ακόμη και από τους αυτοκινητόδρομους που γειτνιάζουν με τις βάσεις καθώς οι αεροδιάδρομοι καταστράφηκαν. Ενώ αυτά τα αεροσκάφη δεν χρησιμοποιήθηκαν για την υποστήριξη του επόμενου Πολέμου του Κόλπου, η «Ελεύθερη Αεροπορία του Κουβέιτ» βοήθησε τη Σαουδική Αραβία στους περιπόλους στα νότια σύνορα με την Υεμένη, η οποία θεωρήθηκε απειλή από τους Σαουδάραβες λόγω των δεσμών Υεμένης-Ιράκ. 

Τα ιρακινά στρατεύματα επιτέθηκαν στο παλάτι Ντάσμαν, τη Βασιλική Κατοικία, με αποτέλεσμα τη Μάχη του Παλατιού Ντάσμαν . Η Βασιλική Φρουρά του Κουβέιτ, με την υποστήριξη της τοπικής αστυνομίας και τανκς και μια διμοιρία τεθωρακισμένων οχημάτων Σαλαντίν κατάφερε να αποκρούσει την αεροπορική επίθεση από τις ιρακινές ειδικές δυνάμεις, αλλά το παλάτι έπεσε μετά από προσγείωση σε αυτό από ιρακινούς πεζοναύτες (το παλάτι Ντάσμαν βρίσκεται στην ακτή). Η Εθνοφρουρά του Κουβέιτ, καθώς και πρόσθετοι Φρουροί του Εμίρη έφτασαν, αλλά το παλάτι παρέμεινε κατειλημμένο και τα τανκς της Ρεπουμπλικανικής Φρουράς προχώρησαν προς την πόλη του Κουβέιτ μετά από αρκετές ώρες σφοδρών μαχών.  

Ο Εμίρης του Κουβέιτ, Τζαμπρ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ είχε ήδη καταφύγει στην έρημο της Σαουδικής Αραβίας. Ο μικρότερος ετεροθαλής αδερφός του, σεΐχης Φαχάντ Αλ Άχμεντ Αλ Ζάμπερ Αλ Σαμπάχ, πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από τις ιρακινές δυνάμεις εισβολής καθώς προσπαθούσε να υπερασπιστεί το παλάτι Ντάσμαν, μετά το οποίο το σώμα του τοποθετήθηκε μπροστά από ένα τανκ και καταστράφηκε, σύμφωνα με έναν Ιρακινό στρατιώτη που ήταν παρών και εγκατέλειψε μετά την επίθεση. 

Προς το τέλος της πρώτης ημέρας της εισβολής, στο Κουβέιτ είχαν απομείνει μόνο λίγοι θύλακες αντίστασης. Μέχρι τις 3 Αυγούστου, οι τελευταίες στρατιωτικές μονάδες του Κουβέιτ πολεμούσαν απελπισμένα καθυστερώντας τις ενέργειες σε σημεία πνιγμού και άλλες αμυντικές θέσεις σε όλη τη χώρα μέχρι να εξαντληθούν τα πυρομαχικά ή να καταληφθούν από τις ιρακινές δυνάμεις. Η Αεροπορική Βάση Ali al-Salem της Πολεμικής Αεροπορίας του Κουβέιτ ήταν η μόνη βάση που δεν είχε ακόμη κατειληφθεί στις 3 Αυγούστου, και τα αεροσκάφη του Κουβέιτ πετούσαν σε αποστολές ανεφοδιασμού από τη Σαουδική Αραβία καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας σε μια προσπάθεια άμυνας. Ωστόσο, μέχρι το βράδυ, η αεροπορική βάση Αλί-αλ Σάλεμ είχε καταληφθεί από τις ιρακινές δυνάμεις. Από τότε ήταν μόνο θέμα χρόνου έως ότου όλες οι μονάδες του στρατού του Κουβέιτ αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν ή να παραδωθούν.

Αντιστασιακό κίνημα του Κουβέιτ 
Το Κουβέιτ ίδρυσε ένα τοπικό ένοπλο κίνημα αντίστασης μετά την ιρακινή κατοχή του Κουβέιτ.    Οι περισσότεροι από τους Κουβεϊτιανούς που συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια της κατοχής ήταν πολίτες. Το ποσοστό απωλειών της αντίστασης του Κουβέιτ ξεπέρασε κατά πολύ εκείνο των στρατιωτικών δυνάμεων του συνασπισμού και των δυτικών ομήρων.  Η αντίσταση αποτελούνταν κυρίως από απλούς πολίτες που στερούνταν οποιασδήποτε μορφής εκπαίδευσης.  

Στην αρχή, οι ιρακινές δυνάμεις δεν χρησιμοποίησαν βίαιες τακτικές. Ιρακινοί στρατιώτες έδωσαν εντολή στους Κουβεϊτιανούς να αντικαταστήσουν τις πινακίδες κυκλοφορίας τους με ιρακινές, και επίσης δημιούργησαν ένα εκτεταμένο σύστημα σημείων ελέγχου ασφαλείας για να περιπολούν τον πληθυσμό του Κουβέιτ.  Ωστόσο, μέσα σε λίγες εβδομάδες από την εισβολή, οι Κουβεϊτιανοί άρχισαν να συμμετέχουν σε μαζικές ενέργειες μη βίαιης αντίστασης. Ο κόσμος έμενε σπίτι από τη δουλειά και το σχολείο έκλεισε. Οι Κουβεϊτιανοί άρχισαν επίσης να τυπώνουν ενημερωτικά φυλλάδια για την εισβολή από τους οικιακούς υπολογιστές και τους εκτυπωτές τους και μοίρασαν τα φυλλάδια σε γείτονες και φίλους. Μετά από αυτό το κύμα ειρηνικής αντίστασης, ο ιρακινός στρατός στράφηκε στην καταστολή προκειμένου να διατηρήσει τον έλεγχο του Κουβέιτ.

Περίπου 400.000 Κουβεϊτιανοί εγκατέλειψαν τη χώρα μετά την εισβολή και δημιουργήθηκε ένα δίκτυο ασφαλών κατοικιών για όσους παρέμειναν και εντάχθηκαν στην αντίσταση. Τυπώθηκαν φυλλάδια με αντιπολεμικά συνθήματα και η αντίσταση παρείχε κρυσφύγετα και πλαστά δελτία ταυτότητας για τους Κουβεϊτιανούς που αναζητούσε η ιρακινή μυστική αστυνομία.  Θύλακες αντίστασης έκαναν μυστικές συναντήσεις σε τζαμιά.  Γυναίκες από το Κουβέιτ όπως η Asrar al-Qabandi, μια εξέχουσα γυναίκα της αντίστασης,  οργάνωσαν διαδηλώσεις στους δρόμους και έφεραν πλακάτ με συνθήματα όπως «Ελεύθερο Κουβέιτ: Σταματήστε τις φρικαλεότητες τώρα».  Η ιρακινή αστυνομία ερεύνησε τα σπίτια όσων θεωρούνται ύποπτοι για απόκρυψη αλλοδαπών ή για λαθρεμπόριο χρημάτων στο κίνημα αντίστασης. Τα χρήματα που μεταφέρονταν παρανόμα στην αντίσταση χρησιμοποιούνταν συχνά για να δωροδοκήσουν Ιρακινούς στρατιώτες.  Οι τακτικές αντίστασης περιλάμβαναν βομβιστικές επιθέσεις σε αυτοκίνητα  και επιθέσεις ελεύθερων σκοπευτών  που προκάλεσαν σημαντικό αριθμό ιρακινών απωλειών.

Μέχρι τον Αύγουστο του 1990, το αντιστασιακό κίνημα λάμβανε υποστήριξη από την κυβέρνηση των ΗΠΑ με τη μορφή πληροφοριών, υλικών και άλλων τύπων μυστικής βοήθειας. Συμμετείχαν τόσο η CIA όσο και τα Πράσινα Μπερέ των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ, ωστόσο, ούτε επιβεβαίωσε ούτε αρνήθηκε την υποστήριξή της στην αντίσταση. Σχετικά με το θέμα της αντίστασης, ο Πρόεδρος Μπους δήλωσε: «... με έναν ευρύ τρόπο υποστηρίζω την αντίσταση του Κουβέιτ. Υποστηρίζω οποιονδήποτε μπορεί να συμβάλει στην αποκατάσταση της νομιμότητας εκεί στο Κουβέιτ και στην απομάκρυνση των Ιρακινών από το Κουβέιτ». Η επιχείρηση Καταιγίδα της Ερήμου, η οποία περιλάμβανε αμερικανικές δυνάμεις, βοήθησε επίσης το κίνημα αντίστασης να βγει από τη βάση του στο Ταΐφ της Σαουδικής Αραβίας. 

Η κυβέρνηση του Κουβέιτ εξορίστηκε στην Ταΐφ και από εκεί υποστήριξε το κίνημα της αντίστασης.  Η εξόριστη κυβέρνηση του Κουβέιτ υποστήριξε ρητά την αντίσταση και σχολίασε τις στρατηγικές της.  Αν και οι ιρακινές δυνάμεις περιόρισαν σχεδόν όλες τις μορφές επικοινωνίας εντός και εκτός της χώρας, το κίνημα της αντίστασης κατάφερε να περάσει παρανόμα δορυφορικά τηλέφωνα στα σύνορα της Σαουδικής Αραβίας για να δημιουργήσει μια γραμμή επικοινωνίας με την εξόριστη κυβέρνηση του Κουβέιτ στο Ταΐφ της Σαουδικής Αραβίας.  Οι Κουβεϊτιανοί τύπωσαν επίσης ενημερωτικά φυλλάδια και τα διένειμαν σε άλλους πολίτες. Αυτό ήταν ιδιαίτερα σημαντικό επειδή η ροή των πληροφοριών ήταν αυστηρά περιορισμένη στο Κουβέιτ κατά τη διάρκεια της κατοχής όπου ραδιοφωνικά κανάλια έπαιζαν εκπομπές από τη Βαγδάτη και πολλά τηλεοπτικά κανάλια του Κουβέιτ έκλεισαν. Μια αντιστασιακή εφημερίδα με τίτλο Sumoud al-Sha'ab (Σταθερότητα του Λαού) τυπώθηκε και κυκλοφόρησε μυστικά.  Τα ενημερωτικά φυλλάδια έγιναν μια από τις μοναδικές πηγές ειδήσεων από τον έξω κόσμο. Ξένοι και Κουβεϊτιανοί διαφορετικών φύλων και τάξεων συμμετείχαν στην αντίσταση, γκρεμίζοντας τα παραδοσιακά κοινωνικά εμπόδια του Κουβέιτ.  Ο Ahmed ar-Rahmi, ένας αντισυνταγματάρχης στον στρατό του Κουβέιτ, δήλωσε: «Στο Κουβέιτ, όλοι, από παιδιά μέχρι ηλικιωμένους αντιστάθηκαν. Δεν υπήρχαν Κουβεϊτιανοί μαριονέτες που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το Ιράκ για να σχηματίσει κυβέρνηση.»

Ιρακινή απάντηση 
Τον Οκτώβριο του 1990, Ιρακινοί αξιωματούχοι κατέστειλαν την αντίσταση εκτελώντας εκατοντάδες άτομα που υποπτευόταν ότι συμμετείχαν στο κίνημα, καθώς και πραγματοποιώντας επιδρομές και έρευνες σε μεμονωμένα νοικοκυριά. Μετά την καταστολή, η αντίσταση άρχισε να στοχεύει ιρακινές στρατιωτικές βάσεις για να μειώσει τα αντίποινα εναντίον αμάχων του Κουβέιτ.  Τον Οκτώβριο του 1990, η ιρακινή κυβέρνηση άνοιξε τα σύνορα του Κουβέιτ και επέτρεψε σε οποιονδήποτε να φύγει. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την έξοδο τόσο των Κουβεϊτιανών όσο και των ξένων, η οποία αποδυνάμωσε το κίνημα της αντίστασης. 

Μια άλλη καταστολή σημειώθηκε τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 1991. Οι ιρακινές δυνάμεις εκτέλεσαν δημόσια ύποπτα μέλη της αντίστασης του Κουβέιτ. Οι Κουβεϊτιανοί απήχθησαν, τα πτώματα τους αργότερα τοποθετήθηκαν μπροστά στα σπίτια της οικογένειάς τους. Τα πτώματα των εκτελεσθέντων μελών της αντίστασης του Κουβέιτ έδειξαν στοιχεία για διάφορα είδη βασανιστηρίων, όπως ξυλοδαρμούς, ηλεκτροσόκ και αφαίρεση νυχιών.  Περίπου 5.000 Παλαιστίνιοι που ζούσαν στο Κουβέιτ συνελήφθησαν για τις δραστηριότητές τους για την υποστήριξη της αντίστασης, και η παλαιστινιακή υποστήριξη ήταν αρκετή για να αναγκάσει τους Ιρακινούς αξιωματούχους να απειλήσουν τους Παλαιστίνιους ηγέτες. Ορισμένοι Παλαιστίνιοι, ωστόσο, υποστήριξαν το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεϊν λόγω της συμπάθειας του κόμματος Μπάαθ με την σκληρή αντι-ισραηλινή στάση. Τα Παλαιστινιακά μέλη της αντίστασης μερικές φορές διαφωνούσαν με αντιστασιακές τακτικές όπως το μποϊκοτάζ των κυβερνητικών γραφείων και η εμπορική δραστηριότητα. Το κίνημα της αντίστασης του Κουβέιτ ήταν καχύποπτο για αυτήν την παλαιστινιακή αμφιθυμία και τις εβδομάδες μετά την αποχώρηση των ιρακινών δυνάμεων, η κυβέρνηση του Κουβέιτ απέλασε τους Παλαιστίνιους που ήταν ύποπτοι για συμπάθεια με το καθεστώς του Σαντάμ Χουσειν. 

Οι ιρακινές δυνάμεις συνέλαβαν επίσης πάνω από δύο χιλιάδες Κουβεϊτιανούς ύποπτους που θεωρούσαν ότι βοήθησαν την αντίσταση και τους φυλάκισαν στο Ιράκ. Πολλές από αυτές τις συλλήψεις έγιναν κατά τη διάρκεια της ιρακινής υποχώρησης από το Κουβέιτ τον Φεβρουάριο του 1991. Εκατοντάδες δραπέτευσαν από τις φυλακές στο νότιο Ιράκ μετά την υποχώρηση και πάνω από χίλιοι επαναπατρίστηκαν από την ιρακινή κυβέρνηση,  αλλά εκατοντάδες παραμένουν αγνοούμενοι. Η τύχη 605 Κουβεϊτιανών που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια της κατοχής παρέμεινε άγνωστη μέχρι το 2009, όταν ταυτοποιήθηκαν τα λείψανα σε 236 από αυτούς. Αρχικά, το Ιράκ ισχυρίστηκε ότι είχε καταγράψει τις συλλήψεις μόνο 126 από τους 605 αγνοούμενους Κουβεϊτιανους.  Τα ονόματα άλλων 369 αγνοουμένων Κουβεϊτιανών βρίσκονται σε αρχεία που διατηρεί η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού.  Επτά από αυτούς που αγνοούνται από το Κουβέιτ είναι γυναίκες και σχεδόν 24 είναι κάτω των 16 ετών. Το Ιράκ έχει καταβάλει ελάχιστες προσπάθειες για να εντοπίσει τους εκατοντάδες αγνοούμενους Κουβεϊτιανούς, παρά το γεγονός ότι προσπαθεί να βελτιώσει τις διπλωματικές σχέσεις με το Κουβέιτ με άλλους τρόπους. 

Η αντίσταση ήταν ένα λαϊκό κίνημα και η ηγεσία οργανώθηκε οριζόντια,   αν και ο Σεΐχης Σάλεμ Σαμπάχ αναφέρθηκε ως ο «ονομαστικός ηγέτης του κινήματος αντίστασης».

Ιστορική προοπτική 
Ο Yahya F. Al-Sumait, υπουργός στεγαστικής πολιτικής του Κουβέιτ, δήλωσε τον Οκτώβριο του 1990 ότι το κίνημα αντίστασης βοήθησε να υπονομευτεί η νομιμότητα της κατοχής και να διαλύσει την ιδέα ότι το Ιράκ εισέβαλε για να βοηθήσει σε μια λαϊκή εξέγερση ενάντια στην κυβέρνηση του Κουβέιτ. Το κίνημα προστάτευε επίσης Αμερικανούς, Βρετανούς και άλλους ξένους που είχαν παγιδευτεί στο Κουβέιτ κατά τη διάρκεια της κατοχής.  Ορισμένοι ανέφεραν το κίνημα αντίστασης ως μέρος του θεμελίου για μια πιο ισχυρή κοινωνία των πολιτών στο Κουβέιτ μετά την κατοχή.  

Στο Μουσείο Μαρτύρων Al Qurain, το Κουβέιτ τιμά τους πολίτες που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της αντίστασης στην ιρακινή κατοχή. Οι οικογένειες αυτών των μαρτύρων έλαβαν υλικά οφέλη από την κυβέρνηση του Κουβέιτ, όπως αυτοκίνητα, σπίτια και χρηματοδότηση για ταξίδια στη Μέκκα. Δεδομένου ότι οι περισσότερες αναφορές για την απελευθέρωση του Κουβέιτ εστιάζονται στις δυνάμεις του συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, μέρος του στόχου του Κουβέιτ στην μνήμη της αντίστασης είναι να τονίσει τον ρόλο των Κουβεϊτιανών στην απελευθέρωση της χώρας τους.

Παραπομπές  

Εισβολές
Προσάρτηση
Πόλεμοι του Ιράκ
Ιστορία του Κουβέιτ
Πόλεμος του Κόλπου