Πυρετός Λάσα

Ο πυρετός Λάσα (Lassa), επίσης γνωστός ως αιμορραγικός πυρετός Λάσσα, είναι τύπος ιογενούς αιμορραγικού πυρετού που προκαλείται από τον ιό Λάσα, με μονόκλωνο RNA. Πολλοί από αυτούς που έχουν μολυνθεί από τον ιό δεν εμφανίζουν συμπτώματα. Όταν εμφανίζονται συμπτώματα, συνήθως περιλαμβάνουν πυρετό, αδυναμία, πονοκεφάλους, έμετο και μυϊκούς πόνους. Λιγότερο συχνά μπορεί να υπάρχει αιμορραγία από το στόμα ή το γαστρεντερικό σωλήνα. Ο κίνδυνος θανάτου από τη στιγμή που μολυνθεί είναι περίπου ένα τοις εκατό και συχνά εμφανίζεται εντός δύο εβδομάδων από την έναρξη των συμπτωμάτων. Από αυτούς που επιζούν, περίπου το ένα τέταρτο έχει απώλεια ακοής, η οποία βελτιώνεται μέσα σε τρεις μήνες σε περίπου τις μισές από αυτές τις περιπτώσεις.

Η ασθένεια συνήθως μεταδίδεται αρχικά σε ανθρώπους μέσω της επαφής με τα ούρα ή τα κόπρανα ενός μολυσμένου ποντικού με πολλαπλούς μαστούς. Στη συνέχεια, η εξάπλωση μπορεί να συμβεί μέσω άμεσης επαφής μεταξύ ανθρώπων. Η διάγνωση με βάση τα συμπτώματα είναι δύσκολη. Η επιβεβαίωση γίνεται με εργαστηριακό έλεγχο για την ανίχνευση του RNA του ιού, των αντισωμάτων για τον ιό ή του ίδιου του ιού σε κυτταρική καλλιέργεια. Άλλες καταστάσεις που μπορεί να παρουσιαστούν με παρόμοιο τρόπο περιλαμβάνουν τον Έμπολα, την ελονοσία, τον τυφοειδή πυρετό και τον κίτρινο πυρετό. Ο ιός Λάσα είναι μέλος της οικογένειας ιών Αρεναϊών.

Δεν υπάρχει εμβόλιο. Η πρόληψη απαιτεί την απομόνωση όσων έχουν μολυνθεί και τη μείωση της επαφής με τα ποντίκια. Άλλες προσπάθειες για τον έλεγχο της εξάπλωσης της νόσου περιλαμβάνουν την παρουσία γάτας να κυνηγάει τα τρωκτικά και την αποθήκευση τροφής σε σφραγισμένα δοχεία. Η θεραπεία στοχεύει στην αντιμετώπιση της αφυδάτωσης και στη βελτίωση των συμπτωμάτων. Το αντιιικό φάρμακο ριμπαβιρίνη έχει προταθεί ως αγωγή, αλλά τα στοιχεία που υποστηρίζουν τη χρήση του είναι αδύναμα.

Οι περιγραφές της νόσου χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1950.  Ο ιός περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1969 από ένα κρούσμα στην πόλη Λάσα, στην Πολιτεία Μπόρνο της Νιγηρίας. Ο πυρετός Λάσα είναι σχετικά κοινός στη Δυτική Αφρική, συμπεριλαμβανομένων των χωρών της Νιγηρίας, της Λιβερίας, της Σιέρα Λεόνε, της Γουινέας και της Γκάνας. Υπάρχουν περίπου 300.000 έως 500.000 περιπτώσεις που οδηγούν σε 5.000 θανάτους ετησίως.

Παραπομπές

Τροπικές ασθένειες
Ιογενείς ασθένειες