Γκέτο του Μπιαουίστοκ

Το Γκέτο του Μπιαουίστοκ () ήταν ναζιστικό γκέτο που δημιουργήθηκε από τη γερμανική Σούτσσταφφελ μεταξύ 26 Ιουλίου και αρχές Αυγούστου 1941 στη νεοσύστατη Περιοχή Μπιαουίστοκ εντός της κατεχόμενης Πολωνίας. Περίπου 50.000 Εβραίοι από την περιοχή του Μπιαουίστοκ και της γύρω περιοχής περιορίστηκαν σε μια μικρή περιοχή της πόλης, η οποία μετατράπηκε σε πρωτεύουσα της περιοχής. Το γκέτο χωρίστηκε στα δύο από τον ποταμό Μπιάουα που το διασχίζει (βλ. χάρτη). Οι περισσότεροι κρατούμενοι δούλευαν στις επιχειρήσεις καταναγκαστικής εργασίας για τη γερμανική πολεμική προσπάθεια, κυρίως σε μεγάλες εταιρείες κλωστοϋφαντουργίας, υποδημάτων και χημικών που λειτουργούσαν εντός και εκτός των συνόρων της. Το γκέτο εκκαθαρίστηκε τον Νοέμβριο του 1943. Οι κάτοικοί του μεταφέρθηκαν με τρένα του Ολοκαυτώματος στο στρατόπεδο εξόντωσης του Μαϊντάνεκ και στο στρατόπεδο εξόντωσης της Τρεμπλίνκα. Μόνο μερικές εκατοντάδες επέζησαν από τον πόλεμο, είτε κρύφτηκαν στον πολωνικό τομέα της πόλης, δραπέτευσαν μετά την Εξέγερση του Γκέτο του Μπιαουίστοκ, είτε επιζώντας από τα στρατόπεδα.

Ιστορικό 
Πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πληθυσμός του Μπιαουίστοκ (με πάνω από 91.000 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 1931) ήταν κατά 43% Εβραίοι. Υπήρχαν δύο εβραϊκοί κινηματογράφοι στην πόλη, αρκετές εβραϊκές εφημερίδες, αθλητικοί σύλλογοι, εξέχοντα πολιτικά κόμματα και μια εβραϊκή βιβλιοθήκη με πάνω από 10.000 βιβλία. Η πολιτιστική ζωή ανθούσε. Το Μπιαουίστοκ καταλήφθηκε από τη Βέρμαχτ στις 15 Σεπτεμβρίου 1939, κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία και μία εβδομάδα αργότερα παραδόθηκε στον Κόκκινο Στρατό που επιτέθηκε από την Ανατολή, σύμφωνα με τη Γερμανική-Σοβιετική Συνοριακή Συνθήκη. Στις 1–2 Νοεμβρίου 1939, το προπολεμικό Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ (1919-1939), μαζί με πάνω από το ήμισυ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση, αποτελώντας μέρος της Λευκορωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής κατοχής, εβραϊκές εταιρείες και καταστήματα έκλεισαν και τα εβραϊκά κοινωνικά, εκπαιδευτικά και πολιτικά ιδρύματα θεωρήθηκαν παράνομα. Επιπλέον, πολλοί Εβραίοι και Πολωνοί «καπιταλιστές» απελάθηκαν από τις σοβιετικές αρχές στη Σιβηρία. Χιλιάδες Εβραίοι πρόσφυγες συνέρρευσαν από τη γερμανική ζώνη της κατεχόμενης Πολωνίας. Η πόλη παρέμεινε στα χέρια των Σοβιετικών μέχρι τον Ιούνιο του 1941.

Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα και γερμανικές θηριωδίες 

Η Ναζιστική Γερμανία επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα) στις 22 Ιουνίου 1941 και η Βέρμαχτ κατέλαβε το Μπιαουίστοκ στις 26–27 Ιουνίου. Την ίδια μέρα έφτασε το Αστυνομικό Τάγμα 309, που είχε ως αποστολή να προκαλέσει τρόμο στην εβραϊκή κοινότητα. Η πρώτη μαζική δολοφονία Πολωνοεβραίων πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της λεγόμενης «Κόκκινης Παρασκευής» της 27ης Ιουνίου 1941, που κόστισε τη ζωή σε έως και 2.200 θύματα. Η Μεγάλη Συναγωγή ραντίστηκε με βενζίνη και πυρπολήθηκε με περίπου 700 έως και 1.000 Εβραίους άνδρες κλεισμένους σε αυτήν και κάηκε με μια χειροβομβίδα πεταμένη μέσα. Οι δολοφονίες έγιναν μέσα στα σπίτια της εβραϊκής γειτονιάς Τσανάικι και στο πάρκο, που διήρκησε μέχρι το βράδυ. Την επόμενη μέρα, περίπου 20-30 βαγόνια με πτώματα μεταφέρθηκαν σε νέους ομαδικούς τάφους που είχαν ανασκαφεί με γερμανική εντολή κατά μήκος της οδού Σοσνόβα έξω από το κέντρο της πόλης. Ο Ταγματάρχης Ερνστ Βάις του 309ου Τάγματος μέθυσε και αργότερα ισχυρίστηκε ότι δεν γνώριζε τίποτα για το τι είχε συμβεί. Η επίσημη αναφορά που υποβλήθηκε από τους αξιωματικούς του στον Στρατηγό Γιόχαν Πφλούγκμπαϊλ της 221ης Μεραρχίας Ασφαλείας (Βέρμαχτ), στην οποία υπαγόταν το τάγμα, ήταν παραποιημένη.

Την Επιχείρηση Άκτιον ακολούθησε η δολοφονία περίπου 300 Εβραίων διανοουμένων, οι οποίοι μεταφέρθηκαν με φορτηγά στα χωράφια του Πιετράσε στις 3 Ιουλίου. Το 39ο Τάγμα αναχώρησε για την Μπιαουοβιέζα και αντικαταστάθηκε από το 316ο και 322ο Τάγματα Αστυνομίας του Κέντρου Αστυνομικού Συντάγματος και έλαβε εντολή να συλλέξει περισσότερους Εβραίους. Στις 12–13 Ιουλίου 1941, ένας μαζικός πυροβολισμός από τα δύο τάγματα που ονομάστηκε «Μαύρο Σάββατο» έλαβε χώρα στα περίχωρα του Μπιαουίστοκ. Υπολογίζεται ότι πάνω από 3.000 Εβραίοι που μπήκαν στο δημοτικό στάδιο – τους οποίους επισκέφτηκε ο ίδιος ο Έριχ φον ντεμ Μπαχ-Ζελέφσκι – απομακρύνθηκαν και σκοτώθηκαν σε αντιαρματικά χαρακώματα. Συνολικά πάνω από 5.500 Εβραίοι του Μπιαουίστοκ πυροβολήθηκαν τις πρώτες εβδομάδες της γερμανικής κατοχής το καλοκαίρι του 1941.

Εκτός από τις επιχειρήσεις μαζικής δολοφονίας που πραγματοποιήθηκαν στην πόλη, η νέα συνοικία έγινε επίσης ένα πρώιμο θέατρο των επιχειρήσεων Einsatzgruppen. Κάθε ομάδα θανάτου ακολουθούσε μια ομάδα στρατού καθώς προχωρούσαν ανατολικά. Ο Χάινριχ Χίμλερ επισκέφτηκε το Μπιαουίστοκ στις 30 Ιουνίου 1941 κατά τη διάρκεια της συγκρότησης της Περιφέρειας Μπιαουίστοκ και δήλωσε ότι υπάρχει υψηλός κίνδυνος σοβιετικής αντάρτικης δραστηριότητας στην περιοχή, με τους Εβραίους να είναι φυσικά ύποπτοι αμέσως ότι θα τους βοηθήσουν. Η αποστολή να καταστρέψει τους «παρτιζάνους» ανατέθηκε στην Einsatzgruppe B υπό τη διοίκηση του Άρτουρ Νέμπε, με τη βοήθεια του Kommando SS Zichenau-Schroettersburg Χέρμαν Σάπερ και της Kommando Bialystok με επικεφαλής τον Βόλφγκανγκ Μπίρκνερ, που κλήθηκε από το Γενικό Κυβερνείο κατόπιν εντολής του Κεντρικού Γραφείου Ασφαλείας του Ράιχ. Στις πρώτες μέρες της γερμανικής κατοχής, αυτές οι κινητές μονάδες δολοφονίας συγκέντρωσαν και σκότωσαν χιλιάδες Εβραίους στην περιοχή.

Ιστορία του γκέτο

Δημιουργία 
Το γκέτο δημιουργήθηκε επίσημα στις 26 Ιουλίου 1941, με εντολή των γερμανικών στρατιωτικών αρχών. Η μεταφορά των Εβραίων σε καθορισμένη περιοχή διεκπεραιώθηκε από τη Γιούντενρατ (που σχηματίστηκε στις 30 Ιουνίου). Όλοι οι Πολωνοί που ζούσαν εκεί έλαβαν εντολή να φύγουν. Έως και τρεις εβραϊκές οικογένειες τοποθετήθηκαν σε μονόκλινα δωμάτια χωρισμένα με κουρτίνες. Αρχικά υπήρχαν δύο πύλες που οδηγούσαν έξω από το γκέτο, μία στην Γιουροβιέτσκα και μία στην οδό Κουπιέτσκα. Το γκέτο περιλάμβανε τις οδούς Λιπόβα, Πσέγιαζντ, Πολέσκα και Σιενκιεβίτσα. Έκλεισε από έξω την 1η Αυγούστου 1941, με 43.000 ανθρώπους εγκλωβισμένους μέσα. Η Γιούντενρατ, αποτελούμενη από 24 Εβραίους, πραγματοποίησε την πρώτη της συνάντηση στις 2 Αυγούστου και δημιούργησε 13 περιοχές χωρισμένες σε τμήματα. Ο Εφραίμ Μπάρας, ένας μηχανολόγος μηχανικός ηλικίας 49 ετών, εξελέγη ως εν ενεργεία πρόεδρος. Το Συμβούλιο προήδρευσε ο Ραβίνος Γκεντάλια Ρόζενμαν. Οι κουζίνες με σούπα δημιουργήθηκαν, μαζί με αναρρωτήρια, σχολεία, Εβραϊκή Αστυνομία των Γκέτο, λουτρά και άλλες ανέσεις. Η Γιούντενρατ προώθησε τη σκληρή δουλειά ως κλειδί για την επιβίωση. Η κύρια υποχρέωσή της ήταν να παρέχει ποσοστώσεις εργατών για τους Γερμανούς. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα το γκέτο αυξήθηκε σε πάνω από 50.000 Εβραίους αιχμαλώτους. Περιβαλλόταν από έναν ξύλινο τοίχο με συρματόπλεγμα, με τρεις εισόδους επανδρωμένες από την Εβραϊκή Αστυνομία υπό την επίβλεψη των Γερμανών. Με τη βοήθεια της Γιούντενρατ ιδρύθηκαν εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας και όπλων. Οι μερίδες τροφίμων τηρήθηκαν αυστηρά.

Οι πρώτες απελάσεις 
Τον Σεπτέμβριο του 1941, οι ναζιστικές αρχές διακήρυξαν ότι ο αριθμός των Εβραίων στο Μπιαουίστοκ ήταν πολύ μεγάλος και διέταξαν τη μερική απέλασή τους στο κοντινό Προυζάνι (τώρα στη Λευκορωσία). Η Γιούντενρατ ετοίμασε τη λίστα των ατόμων. Οι απελάσεις ξεκίνησαν στις 18 Σεπτεμβρίου και συνεχίστηκαν για ένα μήνα. Οι πιο αδύναμοι και οι φτωχότεροι Εβραίοι που αριθμούσαν πάνω από 4.500 απελάθηκαν, άλλοι δωροδόκησαν για να βγουν από τη λίστα, με υπέρογκα χρηματικά ποσά που πληρώθηκαν στους υπαλλήλους της Γιούντενρατ. Μέχρι τις 18 Ιανουαρίου 1942 ο αριθμός των στελεχών του Συμβουλίου (όλων των επιπέδων) είχε αυξηθεί σε 1.600 και σε 4.000 τον Ιούνιο, κυρίως λόγω των ειδικών μπόνους και κουπονιών που έλαβαν για κρέας, όσπρια, μαρμελάδα, σαπούνι, αλεύρι και μεγάλες ποσότητες κάρβουνου για το χειμώνα. Ταυτόχρονα, οι μερίδες τροφίμων για το σύνολο του πληθυσμού μειώθηκαν δραστικά, πρώτα στα 500 γραμμάρια ψωμιού την ημέρα και στη συνέχεια στα 300 γραμμάρια, με αποτέλεσμα την αχαλίνωτη πείνα. Σύμφωνα με τα λόγια της επιζήσασας Ρίβα Σίντερ, το γκέτο έγινε συνώνυμο με «ταπεινωτική καταπίεση, πυροβολισμούς και απαγχονισμούς». Το λαθρεμπόριο τροφίμων από την έξω πλευρά τιμωρούνταν με θάνατο. Τον Δεκέμβριο του 1941 ιδρύθηκε μια εβραϊκή αντιστασιακή οργάνωση. Επικεφαλής του ήταν οι Ταντέους Γιακουμπόφσκι και Νιούρα Τσερνιακόφσκα. Η Ρίβα υπηρέτησε ως γραμματέας της. Άκουγαν ραδιοφωνικές εκπομπές, έγραψαν ανακοινώσεις και λειτουργούσαν μια μηχανή αντιγραφής. Επίσης, έκαναν δολιοφθορές στα εργοστάσια.

Περαιτέρω απελάσεις και εξέγερση 

Στις 5–12 Φεβρουαρίου 1943, η πρώτη ομάδα περίπου 10.000 Εβραίων του Μπιαουίστοκ συγκεντρώθηκε από τα κινητά τάγματα για τη μαζική «εκκένωση» του γκέτο. Στάλθηκαν στα τρένα του Ολοκαυτώματος στο θάνατο στο στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα. Άλλα 2.000 θύματα, πολύ αδύναμα ή άρρωστα για να φτάσουν γρήγορα στα βαγόνια πυροβολήθηκαν επί τόπου. Εν τω μεταξύ, περίπου 7.600 κρατούμενοι μεταφέρθηκαν σε ένα νέο κεντρικό στρατόπεδο διέλευσης εντός της πόλης για περαιτέρω επιλογή. Όσοι ήταν ικανοί να εργαστούν στάλθηκαν στο Στρατόπεδο εξόντωσης Μαϊντάνεκ. Στο Μαϊντάνεκ, μετά από άλλη εξέταση για την ικανότητα εργασίας, μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Πονιατόβα, στο Μπλίζιν, καθώς και στο στρατόπεδο εργασίας και εξόντωσης του Άουσβιτς. Όσοι θεωρούνταν πολύ αδυνατισμένοι για να εργαστούν δολοφονήθηκαν στους θαλάμους αερίων του Μαϊντάνεκ. Περισσότερα από 1.000 παιδιά Εβραίων στάλθηκαν πρώτα στο Γκέτο του Τερέζιενσταντ στη Βοημία και μετά στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου, όπου σκοτώθηκαν. Μόνο λίγους μήνες αργότερα, ως μέρος της Επιχείρησης Ράινχαρντ, στις 16 Αυγούστου 1943 το γκέτο δέχθηκε επιδρομή από συντάγματα των γερμανικών SS με εθελοντές Ουκρανούς, Εσθονούς, Λετονούς και Λευκορώσους, γνωστούς ως Τραβνίκι, με στόχο την τελική καταστροφή του γκέτο. Αντιμέτωποι με τις τελικές απελάσεις, όταν εγκαταλείφθηκε κάθε ελπίδα για επιβίωση, το εβραϊκό υπόγειο κίνημα οργάνωσε την Εξέγερση του Γκέτο του Μπιαουίστοκ. Τη νύχτα της 16ης Αυγούστου 1943, αρκετές εκατοντάδες Πολωνοεβραίοι ξεκίνησαν μια ένοπλη εξέγερση ενάντια στα στρατεύματα που εκτελούσαν την εκκαθάριση του γκέτο.

Ο επιζών του Ολοκαυτώματος και μεταπολεμικός ιστορικός, Σίμον Ντάτνερ, έγραψε: «Ο αποκλεισμός του γκέτο διήρκεσε έναν ολόκληρο μήνα και στις 15 Σεπτεμβρίου 1943, μετά το σβήσιμο της τελευταίας από τις φλόγες της αντίστασης, οι μονάδες των SS υποχώρησαν». Το τελικό στάδιο των μαζικών απελάσεων ξεκίνησε. Μόνο μερικές δεκάδες Εβραίοι κατάφεραν να δραπετεύσουν και να ενταχθούν σε διάφορες αντάρτικες ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των Σοβιετικών, στην περιοχή του Μπιαουίστοκ. Ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε το Μπιαουίστοκ τον Αύγουστο του 1944.

Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του γκέτο, υπήρξαν αρκετές αποδράσεις Εβραίων, καθώς και προσπάθειες διάσωσης από ντόπιους Πολωνούς εθνικούς. Οι Δίκαιοι των Εθνών που βοήθησαν τους Εβραίους του Γκέτο του Μπιαουίστοκ περιλάμβαναν την οικογένεια Σκάλσκι, την οικογένεια Σμόλκο, την οικογένεια Μπούρντα, την οικογένεια Τσιζικόφσκι και τον Γιαν Καλίστσουκ. Δεν ήταν όλες οι προσπάθειες διάσωσης επιτυχείς, καθώς ο Χένρικ Μπούσκο ήταν μεταξύ εκείνων που δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς για τις προσπάθειες διάσωσης του.

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση 

 

Μπιαουιστοκ