Φουσίμι Ινάρι-τάισα

Το Φουσίμι Ινάρι-τάισα (伏見稲荷大社) είναι κεντρικό ιερό του κάμι Ινάρι, και βρίσκεται στο Φουσίμι-κου, στο Κιότο της Ιαπωνίας. Το ιερό βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Ινάρι, που έχει υψόμετρο 233 μέτρα και περιλαμβάνει  μονοπάτια πάνω στο βουνό, όπου υπάρχουν πολλά μικρότερα ιερά, τα οποία απέχουν 4 χιλιόμετρα και χρειάζεται κανείς να βαδίζει 2 ώρες περίπου έως εκεί. 

Το Ινάρι ήταν αρχικά και παραμένει κυρίως το κάμι του ρυζιού και της γεωργίας, αλλά οι έμποροι και οι κατασκευαστές λατρεύουν επίσης το Ινάρι ως προστάτη των επιχειρήσεων. Κάθε ένα από τα χίλια τορίι του Φουσίμι Ινάρι-τάισα δωρήθηκε από μια ιαπωνική επιχείρηση.

Λόγω της δημοτικότητας των υποδιαιρέσεων του Ινάρι και της επανεγκατάστασης του Ινάρι, αυτό το ιερό λέγεται ότι έχει έως και 32.000 υπο-ιερά (分社, μπούνσα) σε όλη την Ιαπωνία.

Ιστορία 

Το ιερό έγινε αντικείμενο αυτοκρατορικής προστασίας κατά την πρώιμη περίοδο Χεϊάν.  Το 965, ο αυτοκράτορας Μουρακάμι διέταξε ότι οι αγγελιοφόροι πρέπει να μεταφέρουν γραπτές αναφορές σημαντικών γεγονότων στον φύλακα Κάμι της Ιαπωνίας. Αυτά τα χεϊχάκου (heihaku) παρουσιάστηκαν αρχικά σε 16 ιερά, συμπεριλαμβανομένου του ναού Ινάρι. 

Από το 1871 έως το 1946, το Φουσίμι Ινάρι-τάισα  ορίστηκε επίσημα ως ένα από τα Κανπέι-τάισα (官幣大社), που σημαίνει ότι βρισκόταν στην πρώτη τάξη των ιερών υποστηριζόμενων από την κυβέρνηση.

Κατασκευές 
Οι παλαιότερες κατασκευές χτίστηκαν το 711 στο λόφο Ιναριγιάμα στο νοτιοδυτικό Κιότο, αλλά το ιερό επανατοποθετήθηκε το 816 κατόπιν αιτήματος του μοναχού Κουκάι. Η κύρια δομή του ιερού χτίστηκε το 1499.  Στο κάτω μέρος του λόφου βρίσκονται η κύρια πύλη (楼門, ρόμον)  και το κύριο ιερό (御本殿, γκο-χόντεν). Πίσω τους, στη μέση του βουνού, το εσωτερικό ιερό (奥宮, οκουμίγια)  είναι προσβάσιμο από ένα μονοπάτι γεμάτο με χιλιάδες τορίι. Στην κορυφή του βουνού υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες «τούμπες» (塚, τσούκα) για ιδιωτική λατρεία.

Σένμπον Τορίι 
Το αποκορύφωμα του ιερού είναι οι σειρές των πυλών τορίι, γνωστές ως Σένμπον Τορίι. Αυτές οι πύλες τορίι αποτελούν δωρεές ιδιωτών και επιχειρήσεων. Πάνω σε κάθε πύλη αναγράφεται το όνομα του δωρητή και η ημερομηνία της δωρεάς. Το κόστος για μία μικρή πύλη τορίι κυμαίνεται περίπου σε 400.000 γιέν ενώ μία μεγάλη πύλη τορίι ξεπερνάει το 1.000.000 γιέν. Το έθιμο της δωρεάς μιας τορίι άρχισε να διαδίδεται από την περίοδο Έντο (1603 – 1868), για να πραγματοποιηθεί μια ευχή ή σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για μια επιθυμία, που έγινε πραγματικότητα. Κατά μήκος του κύριου μονοπατιού υπάρχουν περίπου 1.000 πύλες τορίι.

Αλεπού 
Οι αλεπούδες (κιτσούνε), που θεωρούνται ως οι αγγελιοφόροι, βρίσκονται συχνά στα ιερά Ινάρι. Ένα χαρακτηριστικό τους είναι ένα κλειδί (για την σιταποθήκη ρυζιού) στο στόμα τους.

Σε αντίθεση με τα περισσότερα σιντοϊστικά ιερά, το Φουσίμι Ινάρι-τάισα, σύμφωνα με τα τυπικά ιερά Ινάρι, έχει ανοιχτή θέα στο κύριο αντικείμενο λατρείας (έναν καθρέφτη).

Ένα σκίτσο στο κιτσούνε του Κιγιόσι Νοζάκι: Η Ιαπωνική αλεπού του μυστηρίου, του ρομαντισμού και του χιούμορ το 1786, που απεικονίζει το ιερό λέει ότι η διώροφη πύλη εισόδου του κατασκευάστηκε από τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι.

Το ιερό προσελκύει πολλά εκατομμύρια πιστούς κατά τη διάρκεια της Ιαπωνικής Πρωτοχρονιάς, 2,69 εκατομμύρια για 3 ημέρες το 2006 σύμφωνα με αναφορά της αστυνομίας, οι περισσότεροι στη δυτική Ιαπωνία.

Πρόσβαση 
Το ιερό βρίσκεται ακριβώς έξω από το σταθμό Ινάρι στη γραμμή Νάρα της West Japan Railway Company (JR), πέντε λεπτά με το αυτοκίνητο από το σταθμό του Κιότο. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση με τα πόδια από το σταθμό Φουσίμι Ινάρι στην κύρια γραμμή του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου Κέιχαν.

Το ιερό είναι ανοιχτό όλο το 24ωρο, ενώ τόσο η προσέγγιση προς το ιερό όσο και το Χόντεν (本殿, κύρια αίθουσα) φωτίζονται όλη τη νύχτα. Δεν υπάρχει χρέωση εισόδου.

Περίχωρα 
Κοντά στο ναό υπάρχουν πολλά καταστήματα με γλυκά, που πωλούν τσουζίουρα σένμπεϊ (辻占煎餅, tsujiura senbei), μια μορφή μπισκότου τύχης, που χρονολογείται τουλάχιστον από τον 19ο αιώνα, και τα οποία πιστεύεται από ορισμένους ότι είναι η προέλευση του αμερικανικού μπισκότου τύχης.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Breen, John και Mark Teeuwen . (2000). Σιντοϊσμός στην Ιστορία: Τρόποι του Κάμι. Χονολουλού: University of Hawaii Press .ISBN 978-0-8248-2363-4
 Nussbaum, Louis-Frédéric και Käthe Roth. (1998). Ιαπωνική εγκυκλοπαίδεια. Cambridge: Harvard University Press .ISBN 978-0-674-01753-5
 Ponsonby-Fane, Richard . (1962). Σπουδές στον Σιντοϊσμό και τα Ιερά. Κιότο: Ponsonby Memorial Society. OCLC 399449
 Ponsonby-Fane, Richard (1959). Ο Αυτοκρατορικός Οίκος της Ιαπωνίας. Κιότο: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
 Smyers, Karen A. (1997). Προσκύνημα Inari: Ακολουθώντας το μονοπάτι στο βουνό, Japanese Journal of Religious Studies 24 (3-4), 427-452

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος (στα Ιαπωνικά)
 Επίσημος ιστότοπος (στα Αγγλικά)
 Φωτογραφίες του Fushimi Inari-taisha
 Πληροφορίες προσβασιμότητας
   

Κιότο
Φουσιμι Ιναρι-ταισα