Αυτοκρατορία της Βόρειας Θάλασσας

Η Αυτοκρατορία της Βόρειας Θάλασσας (Αγγλικα: North Sea Empire), ή αλλιώς Αγγλο-σκανδιναβική Αυτοκρατορία, ήταν η προσωπική ένωση των βασιλείων της Αγγλίας, της Δανίας και της Νορβηγίας για το μεγαλύτερο διάστημα της περιόδου από το 1013-1042 κατά το τέλος της εποχής των Βίκινγκ. H εφήμερη αυτοκρατορία ήταν μια θαλασσοκρατία, με τα μέρη της να βρίσκονται σε σύνδεση και εξάρτηση αποκλειστικά μέσω της θάλασσας.

Ο πρώτος βασιλιάς που ένωσε τα βασίλεια ήταν ο Σβεν Α΄, βασιλιάς της Δανίας από το 986 και της Νορβηγίας από το 1000, όταν κατέκτησε την Αγγλία το 1013. Πέθανε το επόμενο έτος και οι κτήσεις του διαιρέθηκαν. Ο γιός του, Κανούτος ο Μέγας, κατέλαβε την Αγγλία το 1016, τη Δανία το 1018 και τη Νορβηγία το 1028. Ο Κανούτος πέθανε το 1035 και η αυτοκρατορία διαιρέθηκε ξανά. Ο διάδοχός του στη Δανία, Αρθακανούτος, κληρονόμησε την Αγγλία το 1040 και την κυβέρνησε έως τον θάνατό του το 1042. Στο απόγειο της ισχύος του, ο Κανούτος, όταν κυβερνούσε τα τρία βασίλεια (1028-1035), ήταν ο ισχυρότερος ηγεμόνας στη δυτική Ευρώπη μετά τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Ο όρος «Αυτοκρατορία της Βόρειας Θάλασσας» άρχισε να χρησιμοποιείται από ιστορικούς στις αρχές του 20ου αιώνα, αν και η αντίληψη των κτήσεων του Κανούτου ως αυτοκρατορίας εντοπίζεται ήδη από το 1623 στο Histoire of Great Britain («Ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας») του Τζον Σπιντ. Ιστορικά, η ένωση αναφερόταν από τα επιμέρους μέρη της ως τα βασίλεια της Δανίας, της Νορβηγίας και της Αγγλίας.

Δείτε επίσης 
 Nτέινλο 
 Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας

Παραπομπές

Πρώην αυτοκρατορίες της Ευρώπης
Σκανδιναβία
Αγγλοσαξονική Αγγλία