Μπάρμπαρα φον Κρούντενερ

Η Μπεάτε Μπάρμπαρα Γιουλιάνε Φράιφραου  φον Κρούντενερ (το γένος Φράιιν φον Βίτινγκχοφ; 22 Νοεμβρίου 176425 Δεκεμβρίου 1824), αποκαλούμενη συχνά με το επίσημο γαλλικό της όνομα, Μαντάμ ντε Κρούντενερ, ήταν μια Βαλτική Γερμανίδα θρησκευτική μυστικιστής, συγγραφέας και Πιετιστής Λουθηρανή θεολόγος, που άσκησε επιρροή στον ευρύτερο ευρωπαϊκό προτεσταντισμό, συμπεριλαμβανομένης της Ελβετικής Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας και της Εκκλησίας της Μοραβίας, και της οποίας οι ιδέες επηρέασαν τον Τσάρο Αλέξανδρο Α' της Ρωσίας.

Οικογενειακό υπόβαθρο 
Η βαρόνη φον Κρούντενερ γεννήθηκε στη Ρίγα, Κυβερνείο της Λιβονίας. Ο πατέρας της, ο βαρόνος Όττο Χέρμαν φον Βίτινγκχοφ, ο οποίος είχε πολεμήσει ως συνταγματάρχης στους πολέμους της Αικατερίνης Β ', ήταν ένας από τους δύο συμβούλους της Λιβονίας και άνθρωπος με τεράστια περιουσία. Ήταν άνθρωπος με ορθολογιστικές απόψεις και κορυφαίος τέκτονας. Η μητέρα της, η κόμισσα Άννα Ουλρίκα φον Μούννιχ, ήταν εγγονή του Μπούρκχαρντ Κριστόφ φον Μούννιχ, ενός διάσημου Ρώσου στρατάρχη  και ενός αυστηρού Λουθηρανού.

Η Μπάρμπε-Γιούλιε ντε Βίτινγκχοφ, πιο γνωστή ως Μαντάμ φον Κρούντενερ αργότερα στη ζωή, αλλά, ως παιδί, που αναφέρεται ως Γιουλιάνα, ήταν ένα από τα πέντε παιδιά που γεννήθηκαν στην πλούσια οικογένεια Βίτινγκχοφ.

Πατέρας 
Ο πατέρας της, Όττο Χέρμαν φον Βίτινγκχοφ-Σίιλ, είχε αρχίσει να γίνεται πλούσιος από νεαρή ηλικία, γιατί ως νεαρός άνδρας αποδείχθηκε ότι είχε μια ικανότητα στις επιχειρήσεις. Με τις υψηλές του φιλοδοξίες μπήκε σε εμπορικές επιχειρήσεις, που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Μερικοί από τους θησαυρούς του περιλάμβαναν μεγάλες περιουσίες στο Κόσε (σημερινή Βιιτίνα, Εσθονία) και το Μάριενμπουργκ, καθώς και το μεγαλειώδες αρχοντικό του στη Ρίγα, όπου γεννήθηκε η Μπάρμπε-Γιούλιε.  Αν και δεν του ανατέθηκε ποτέ επίσημος τίτλος, απολάμβανε τον επίσημο βαθμό ως μυστικός σύμβουλος και ως γερουσιαστής και "θα αναφωνούσε με περηφάνια "Είμαι Βίτινγκχοφ" και θα συμπεριφερόταν με όλη την αλαζονεία ενός μεγάλου ευγενή".

Μητέρα 
Η μητέρα της Μπάρμπε-Γιούλιε, Άννα Ουλρίκα φον Μούννιχ φον von Βίτινγκχοφ-Σίιλ, γεννήθηκε και η ίδια στην αριστοκρατία. Ο παππούς της, ο διάσημος Στρατάρχης Μπούρκχαρντ Κριστόφ φον Μούννιχ, παρόλο που είχε εξοριστεί για πολλά χρόνια στη Σιβηρία, είχε οδηγήσει πολλές επιτυχημένες εκστρατείες κατά των Τάρταρων και των Τούρκων.  Η Αικατερίνη II τον έκανε επίσης έναν από τους ευνοούμενούς της, αν και μερικές φορές η κατάσταση ήταν άστατη.  Η κα. ντε Βίτινγκχοφ αντικατοπτρίζει την επιτυχία του παππού της στο σπίτι της, ως μητέρα πέντε παιδιών (γέννησε δύο γιους και τρεις κόρες), ήταν εξαιρετικά αφοσιωμένη, παρά το θάνατο του πρώτου της γιου στη βρεφική ηλικία, και της σωματικά ανάπηρης μεγαλύτερης κόρης της (η οποία ήταν και βουβοί και κωφοί, και τους οποίους η οικογένεια τοποθέτησε τελικά σε άσυλο το 1777).

Εκπαίδευση 
Η εκπαίδευσή της, σύμφωνα με τη δική της αφήγηση, περιελάμβανε μαθήματα γαλλικής ορθογραφίας, εκμάθησης και ραπτικής.  Σε νεαρή ηλικία, η Μπάρμπε-Γιούλιε άρχισε να μαθαίνει γαλλικά και γερμανικά.  Τα γαλλικά της επέτρεψαν την πρόσβαση στα γραπτά των μεγάλων φιλοσόφων, όπως ο Βολταίρος και οι Εγκυκλοπαιδιστές. Της έδωσαν επίσης πρόσβαση στη γαλλική κουλτούρα, την οποία οι γονείς της, μαζί με άλλους ευγενείς, προσπάθησαν να μιμηθούν. Η σημασία των γαλλικών ιδεωδών και του πολιτισμού φαίνεται  να έχει αντικαταστήσει την ανάγκη για θρησκευτικές σπουδές και επειδή και οι δύο γονείς της ήταν γερμανικής καταγωγής. Παρά το απόσπασμα που δόθηκε («παραμένει ακόμη ασαφές εάν η οικογένεια Βίτινγκχοφ ήταν ή όχι Ορθόδοξη ή Λουθηρανική ως προς την πίστη»  ), η οικογένεια Βίτινγκχοφ ήταν σίγουρα Λουθηρανικής πίστης.

Γάμος 
Παρόλο που η Μπάρμπε-Γιούλιε «ήταν ακόμα ένα ανώριμο, μη αναπτυγμένο, σιωπηλό κορίτσι, με μια αρκετά μεγάλη μύτη και μια αβέβαιη επιδερμίδα, [άφηνε] άφθονες υποσχέσεις για μελλοντική ομορφιά με τα μεγάλα μπλε μάτια της και τα κατσαρά μαλλιά της και τα μοναδικά της διαμορφωμένα χέρια και μπράτσα».  Η πιθανή ομορφιά της, σε συνδυασμό με το ότι ήταν η κληρονόμος του πλούτου των γονιών της, οδήγησαν σε μια σειρά από προτάσεις γάμου. Οι γονείς της κανόνισαν να παντρευτεί τον βαρόνο της τοπικής γειτονιάς παρά τις αδιάκοπες διαμαρτυρίες της Μπάρμπε-Γιούλιε. 

Μη βλέποντας καμία διέξοδο από την κατάστασή της, η νεαρή βαρόνη άρχισε πρώτα να συνομιλεί με τον Θεό. Τον παρακάλεσε να τη σώσει από αυτή τη φρικτή κατάσταση. Υπέστη ένα κρούσμα ιλαράς, που την άφησε λιγότερο ελκυστική (τουλάχιστον προσωρινά), πράγμα το οποίο έγινε τουλάχιστον μέρος του κινήτρου του βαρώνου να αρνηθεί ευγενικά την πρόταση γάμου. Ως αποτέλεσμα, η Μπάρμπε-Γιούλιε άρχισε να πιστεύει ότι προσωπικά είχε μια θεϊκή σύνδεση με τον Θεό. 

Ωστόσο, όταν ο βαρόνος Μπούρκχαρντ-Αλέξις-Κονσταντίνε Κρούντενερ, ένας χήρος δεκαέξι χρόνια μεγαλύτερός της,  ζήτησε το χέρι της, δεν είχε τέτοιους ενδοιασμούς. Ήταν ένας καλά μορφωμένος (φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας) και ένας πολυταξιδεμένος άντρας, ο οποίος, όπως και ο πατέρας της, ήταν υπέρ της Αικατερίνης Β'.  Ωστόσο, ο βαρόνος, διπλωμάτης με διάκριση, ήταν ψυχρός και συγκρατημένος, ενώ η Μπάρμπε-Γιούλιε ήταν επιπόλαιη, αγαπούσε την ευχαρίστηση και διέθετε μια ακόρεστη δίψα για προσοχή και κολακεία. Και οι τεταμένες σχέσεις λόγω αυτής της ασυμβίβαστης ιδιοσυγκρασίας επιδεινώθηκαν από την απεριόριστη υπερβολή της, η οποία εμπλέκει συνεχώς τη νεαρή βαρόνη και τον σύζυγό της σε οικονομικές δυσκολίες. Στην αρχή όλα πήγαν καλά.  Αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι παρά το γεγονός ότι είχε έναν μεγαλύτερο σύζυγο για τον οποίο δεν είχε κανένα πάθος, ο τίτλος και η θέση του στην κοινωνία ήταν τέτοια που μπορούσε να της προσφέρει ό,τι επιθυμούσε. Ταυτόχρονα, τον προίκισε με ακόμη υψηλότερη κοινωνική θέση λόγω της κοινωνικής θέσης της ίδιας της οικογένειας. Ωστόσο, αυτή η κοινωνικά συμφέρουσα ανταλλαγή ήταν, για τη βαρόνη, πολύ επιθυμητή. Παρά το γεγονός ότι ήταν υλικά ικανοποιημένη, ήταν ρομαντικά ανικανοποίητη. Οι «πρώιμες θλίψεις της προέκυψαν από το γεγονός ότι, μέσα στη νεανική της απειρία, έχοντας επιλέξει με το μυαλό της, περίμενε ταυτόχρονα να ικανοποιήσει τις λαχτάρες μιας μοναδικής ρομαντικής καρδιάς».  Πρώτα θα υποκρινόταν ότι ο σύζυγός της ήταν κάτι που δεν ήταν: ένας εραστής. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στην περιγραφή του στο βιβλίο της. «Η λαμπερή περιγραφή του Κόμη στη Βαλερί αντιπροσωπεύει τον βαρόνο Κρούντενερ περισσότερο όπως η διακαής φαντασία της γυναίκας του άρεσε να τον απεικονίζει, παρά όπως ήταν στην πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι ότι δεν προσφέρθηκε πρόθυμα για τον ρόλο του ήρωα του ρομαντισμού.» Αυτές οι αντιλήψεις καθώς επίσης και ο διαχωρισμός μεταξύ του πραγματικού και του φανταστικού της συζύγου βοήθησαν να διάγει τον έγγαμο βίο με αστάθεια και να αναπτύξει εξωσυζυγικές σχέσεις με άλλους. 

Στις 31 Ιανουαρίου 1784, γεννήθηκε ένας γιος τους, ο οποίος ονομάστηκε Παύλος από τον μεγάλο δούκα Παύλο (μετέπειτα αυτοκράτορα), ο οποίος ενεργούσε ως νονός. Την ίδια χρονιά ο βαρόνος Κρούντενερ έγινε πρεσβευτής στη Βενετία, αργότερα (1786) στο Μόναχο όπου παρέμεινε μέχρι να μεταφερθεί στην Κοπεγχάγη το 1787. 

Το 1787 η γέννηση μιας κόρης (Τζούλιετ) επιδείνωσε τις νευρικές διαταραχές από τις οποίες η βαρόνη υπέφερε για αρκετό καιρό και αποφασίστηκε ότι έπρεπε να πάει στο νότο για την υγεία της. Έφυγε, με την κορούλα της και τη θετή της κόρη Σόφι. Το 1789 βρισκόταν στο Παρίσι. Ένα χρόνο αργότερα, στο Μονπελιέ, συνάντησε έναν νεαρό καπετάνιο ιππικού, τον Charles Louis de Frégeville, και ένας παθιασμένος δεσμός ξεπήδησε μεταξύ τους. Επέστρεψαν μαζί στην Κοπεγχάγη, όπου η βαρόνη είπε στον σύζυγό της ότι η καρδιά της δεν μπορούσε πλέον να είναι δική του. Ο βαρόνος ήταν ψυχρά ευγενικός. Αρνήθηκε να ακούσει για διαζύγιο και προσπάθησε να κανονίσει ένα modus vivendi, κάτι που διευκολύνθηκε από την αναχώρηση του de Frégeville για τον πόλεμο. Όλα ήταν μάταια. Η Τζουλιάνα αρνήθηκε να παραμείνει στην Κοπεγχάγη και, ξεκινώντας τα ταξίδια της, επισκέφτηκε τη Ρίγα, την Αγία Πετρούπολη — όπου ο πατέρας της είχε γίνει γερουσιαστής του Βερολίνου  — της Λειψίας και της Ελβετίας. Το 1794 ο σύζυγός της έγινε πρεσβευτής στη Μαδρίτη. Το 1800 ο σύζυγός της έγινε πρεσβευτής στο Βερολίνο και ήρθε μαζί του εκεί. Αλλά η σκληρή αυλική κοινωνία της Πρωσίας την ενοχλούσε. Οι οικονομικές δυσκολίες συνεχίστηκαν. Και ως κορύφωση, η δολοφονία του Τσάρου Παύλου, υπέρ του οποίου είχε σταθεί ψηλά ο βαρόνος Κρούντενερ, έκανε τη θέση του πρέσβη εξαιρετικά επισφαλή. Η βαρόνη άδραξε την ευκαιρία, για να φύγει για τα λουτρά του Τέπλιτς, από όπου έγραψε στον σύζυγό της ότι οι γιατροί την είχαν διατάξει να ξεχειμωνιάσει στο νότο. Πέθανε στις 14 Ιουνίου 1802, χωρίς να την  ξαναδεί ποτέ.

Θρησκευτική ανάπτυξη 
Προς το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων, η θρησκευτική σκέψη ήταν σε αρμονία με τη γενική απογοήτευση από τα ιδανικά της Γαλλικής Επανάστασης, και ως εκ τούτου την αναζήτηση μιας εναλλακτικής λύσης. Είχε επιρροή στον Ελβετό Réveil, και για ένα διάστημα οι ιδέες της είχαν βαθιά επίδραση στον Αλέξανδρο Α' της Ρωσίας. Μέσω της επαφής της με τον Ρώσο Αυτοκράτορα, αυτή και ο Ανρί-Λουί Εμπαϊτά (Henri-Louis Empaytaz), μέλος του Réveil, ήταν εν μέρει υπεύθυνοι για τις θρησκευτικές πτυχές της Ιεράς Συμμαχίας.  

Εν τω μεταξύ, η βαρόνη απολάμβανε την πνευματική κοινωνία του Κοπέ και του Παρισιού. Ήταν τώρα τριάντα έξι ετών. Η γοητεία της έσβηνε, αλλά το πάθος της για θαυμασμό επιβίωσε. Είχε δοκιμάσει το εφέ του χορού με το σάλι, σε μίμηση της Έμμα, Λαίδη Χάμιλτον . Τώρα αναζήτησε τη φήμη στη λογοτεχνία και το 1803, αφού συμβουλεύτηκε τον Σατωμπριάν και άλλους διακεκριμένους συγγραφείς, δημοσίευσε το Valérie της, ένα συναισθηματικό ειδύλλιο, του οποίου κάτω από ένα λεπτό πέπλο ανωνυμίας ήταν η ίδια η ηρωίδα. Τον Ιανουάριο του 1804 επέστρεψε στη Ρίγα της Λιβονίας. 

Στη Ρίγα έγινε η μεταστροφή της. Ένας γνωστός της κύριος όταν ήταν έτοιμος να τη χαιρετήσει έπεσε νεκρός στα πόδια της. Το σοκ κυρίευσε το όχι πολύ καλά ισορροπημένο μυαλό της. Αναζήτησε παρηγοριά και τη βρήκε στη φροντίδα του τσαγκάρη της, ενός ένθερμου μαθητή της Μοραβιανής Εκκλησίας. Αν και είχε «βρεί την ειρήνη»,  ωστόσο, η διαταραχή των νεύρων της συνεχίστηκε και η γιατρός της την διέταξε να πάει στα λουτρά του Βισμπάντεν. 

Στο Κούνιχσμπεργκ είχε μια συνέντευξη με τη βασίλισσα Λουίζ και, ακόμα πιο σημαντικό, με έναν Άνταμ Μύλλερ, έναν σκληρό αγρότη, στον οποίο ο Θεός είχε υποτίθεται αποκαλύψει μια προφητική αποστολή στον βασιλιά Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ'. Ο χιλιασμός ήταν διάχυτος αυτήν την περίοδο. Ο Ναπολέων ήταν προφανώς ο Αντίχριστος, και οι τελευταίες μέρες επρόκειτο να ολοκληρωθούν. Κάτω από την επιρροή του ευσεβιστικού κινήματος, η πίστη διαδόθηκε ευρέως, σε βασιλικές αυλές, κτηνοτρόφους της χώρας, σε αγροτικά μυθιστορήματα: ένας άντρας θα εμφανιζόταν από τον βορρά από την ανατολή του ηλίου (Isa. xli. 25). Ο Αντίχριστος θα ανατραπεί και ο Χριστός θα ερχόταν να βασιλέψει χίλια χρόνια στη γη. Η συνέντευξη καθόρισε την κατεύθυνση της θρησκευτικής ανάπτυξης της βαρόνης. 

Ακολούθησε μια σύντομη επίσκεψη στους Μοραβούς στο Χέρνχουτ. Μετά πήγε, μέσω της Δρέσδης, στην Καρλσρούη, κοντά στον Χάινριχ Γιουνγκ-Στίλινγκ, που είχε μεγάλη επιρροή στην αυλή της Βάδης και της Στοκχόλμης και της Αγίας Πετρούπολης.  Από αυτόν διδάχτηκε τη χιλιαστική πίστη και τα μυστήρια του υπερφυσικού κόσμου. Έπειτα, ακούγοντας ότι κάποιος πάστορας στο Βόζ, ο Ζαν Φρεντερίκ Φοντέν, προφήτευε και έκανε θαύματα, αποφάσισε να πάει κοντά του. Στις 5 Ιουνίου 1801, κατά συνέπεια, έφτασε στο προτεσταντικό πρεσβυτέριο Sainte-Marie-aux-Mines, συνοδευόμενη από την κόρη της Τζούλιετ, τη θετή της κόρη Σοφία και έναν Ρώσο υπηρέτη. 

Αυτό έγινε για δύο χρόνια η έδρα της. Ο Φοντέν, μισός τσαρλατάνος, μισός χαζός, είχε εισαγάγει στο σπίτι του μια προφήτισσα με το όνομα Μαρί Γκότλιμπιν Κούμερ  της οποίας τα οράματα, προσεκτικά υπολογισμένα για τους δικούς της σκοπούς, έγιναν το μαντείο των θεϊκών μυστηρίων για τη βαρόνη. Κάτω από αυτή την επιρροή, πίστευε πιο σταθερά από ποτέ στην επερχόμενη χιλιετία και στη δική της αποστολή να τη διακηρύξει. Ο βαθμός της, οι απερίσκεπτες φιλανθρωπίες της και η πληθωρική της ευγλωττία δημιούργησαν μεγάλη επίδραση στον απλό λαό της επαρχίας. Και όταν, το 1809, αποφασίστηκε να ιδρυθεί μια αποικία εκλεκτών, για να περιμένουν τον ερχομό του Κυρίου, πολλοί άθλιοι αγρότες πούλησαν ή μοίρασαν ό,τι είχαν στην κατοχή τους και ακολούθησαν τη βαρόνη και τον Φοντέν στη Βυρτεμβέργη, όπου ιδρύθηκε ο οικισμός στο Catharinenplaisir και στο κάστρο του Μπόνινγκχαϊμ, για να διαλυθεί (1η Μαΐου) από μια ανάλγητη κυβέρνηση.  

Ακολούθησαν περαιτέρω περιπλανήσεις: στο Λίχτενταλ κοντά στο Μπάντεν, στην Καρλσρούη και στη συμπαθητική κοινωνία των ευσεβιστών πριγκιπισσών, στη Ρίγα, όπου ήταν παρούσα στο νεκροκρέβατο της μητέρας της (24 Ιανουαρίου 1811), και μετά πίσω στην Καρλσρούη. Η επιρροή του Φοντέν, με τον οποίο είχε «παντρευτεί πνευματικά» (η Μαντάμ Φοντέν ήταν ικανοποιημένη με το μέρος της Μάρθας στο νοικοκυριό, όσο διαρκούσαν τα χρήματα της βαρόνης), είχε πλέον εξασθενίσει και είχε πέσει κάτω από εκείνη του Γιόχαν Κάσπαρ Βέγκελιν (1766–1833), έναν ευσεβή υφασματέμπορα λινών ρούχων του Στρασβούργου, που της δίδαξε τη γλυκύτητα του πλήρους αφανισμού της θέλησης και του μυστικιστικού θανάτου. Το κήρυγμά της και οι αδιάκριτες φιλανθρωπίες της άρχισαν τώρα να προσελκύουν περίεργα πλήθη από μακριά. Και η εμφάνισή της παντού συνοδεύτηκε από μια επιδημία οραμάτων και προφητειών, που κορυφώθηκε με την εμφάνιση του κομήτη το 1811, ένα σίγουρο σημάδι του τέλους, που πλησίαζε. 

Το 1812 βρισκόταν στο Στρασβούργο, από όπου επισκέφτηκε περισσότερες από μία επισκέψεις στον JF Oberlin, τον διάσημο πάστορα του Βάλντερσμπαχ στο Στάινταλ (Μπαν ντε λα Ρος), και όπου είχε τη δόξα να προσηλυτίσει τον οικοδεσπότη της, Αντριάν ντε Λαζαί-Μαρνεζιά, τον νομάρχη. Το 1813 βρισκόταν στη Γενεύη, όπου εδραίωσε την πίστη μιας μπάντας νεαρών ευσεβιστών σε εξέγερση ενάντια στις αρχές της Καλβινιστικής Εκκλησίας, κυρίως στον Ανρί-Λουί Εμπαϊτά, στη συνέχεια, σύντροφο του ευαγγελιστικού θριάμβου της. Τον Σεπτέμβριο του 1814 βρέθηκε ξανά στο Βάλντμπαχ, όπου είχε προηγηθεί ο Εμπαϊτά, και στο Στρασβούργο, όπου στην ομάδα προσχώρησε ο Φραντς Καρλ φον Μπερκχάιμ, ο οποίος στη συνέχεια παντρεύτηκε τη Τζουλιέτ.  Στο τέλος του χρόνου επέστρεψε με τις κόρες της και τον Εμπαϊτά στο Μπάντεν, μια μοιραία μετανάστευση. 

Η αυτοκράτειρα Ελισάβετ της Ρωσίας βρισκόταν τώρα στην Καρλσρούη και αυτή και οι ευσεβείς κυρίες της συνοδείας της ήλπιζαν ότι ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος θα μπορούσε να βρει στα χέρια της κυρίας ντε Κρούντενερ την ειρήνη, που δεν του είχε φέρει μια συνέντευξη με τον Γιούνγκ-Στίλινγκ. Η ίδια η βαρόνη έγραψε επείγουσες επιστολές στη Ρωξάντρε ντε Στούρτζα, αδερφή του Ρουμάνου γραμματέα του τσάρου Αλέξανδρου Στούρτζα, παρακαλώντας την να προμηθευτεί μια συνέντευξη. Φαινόταν ότι δεν υπήρχε αποτέλεσμα, αλλά η αλληλογραφία άνοιξε το δρόμο για την ευκαιρία που της έδινε μια περίεργη ευκαιρία να πραγματοποιήσει τη φιλοδοξία της.

Σχέση με τον Τσάρο Αλέξανδρο 
Την άνοιξη του 1815 η βαρόνη εγκαταστάθηκε στο Σλούχτερν, έναν θύλακα της Βάδης στη Βυρτεμβέργη, απασχολημένη με το να πείσει τους αγρότες να τα πουλήσουν όλα τα υπάρχοντα τους και να απαλλαγούν από την οργή που θα ερχόταν. Κοντά σε αυτό, στο Χαϊλμπρόν, ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος ίδρυσε το αρχηγείο του στις 4 Ιουνίου. Εκείνο ακριβώς το βράδυ η βαρόνη αναζήτησε και πήρε μια συνέντευξη. Για τον τσάρο, που σκέφτηκε μόνος του για μια ανοιχτή Βίβλο, η ξαφνική άφιξή της φάνηκε ως απάντηση στις προσευχές του. Επί τρεις ώρες η προφήτισσα κήρυττε το παράξενο ευαγγέλιό της, ενώ ο πιο ισχυρός άνδρας στην Ευρώπη καθόταν με το πρόσωπό του θαμμένο στα χέρια του, κλαίγοντας σαν παιδί, ώσπου επιτέλους δήλωσε ότι «βρήκε την ειρήνη». 

Μετά από αίτημα του τσάρου, τον ακολούθησε στη Χαϊδελβέργη και αργότερα στο Παρίσι, όπου φιλοξενήθηκε στο ξενοδοχείο Montchenu, δίπλα στην αυτοκρατορική έδρα στο παλάτι των Ηλυσίων. Μια ιδιωτική πόρτα συνέδεε τις εγκαταστάσεις, και κάθε βράδυ ο αυτοκράτορας πήγαινε για να λάβει μέρος στις προσευχές-συνάξεις, που διεξήγαγαν η βαρόνη και ο Εμπαϊτά. Ο χιλιασμός φαινόταν ότι είχε μπει στα υψηλά συμβούλια της Ευρώπης και η βαρόνη φον Κρούντενερ είχε γίνει μια υπολογίσιμη πολιτική δύναμη. Η είσοδος στις θρησκευτικές συγκεντρώσεις της ζητήθηκε από ένα πλήθος ανθρώπων, που γιόρταζε στον πνευματικό και κοινωνικό κόσμο. Ήρθε ο Σατωμπριάν και ο Μπενζαμέν Κονστάν, η Μαντάμ Ρεκαμιέ, η Duchesse de Bourbon και η Μαντάμ ντε Ντουράς. Η φήμη της υπέροχης μεταστροφής, εξάλλου, προσέλκυσε και άλλα μέλη της χιλιαστικής αδελφότητας, ανάμεσά τους και ο Φοντέν, που έφερε μαζί του την προφήτισσα Μαρί Κούμερ. 

Σε αυτό το θρησκευτικό σπίτι, η ιδέα της Ιεράς Συμμαχίας φύτρωσε και ωρίμασε γρήγορα. Στις 26 Σεπτεμβρίου, η περίφημη διακήρυξη, η οποία επρόκειτο να προαναγγείλει το άνοιγμα μιας νέας εποχής ειρήνης και καλής θέλησης στη γη, υπογράφηκε από τους ηγεμόνες της Ρωσίας, της Αυστρίας και της Πρωσίας. Η συγγραφή του υπήρξε κάποτε θέμα αμφισβήτησης. Η ίδια η κυρία ντε Κρούντενερ ισχυρίστηκε ότι είχε προτείνει την ιδέα και ότι ο Αλέξανδρος είχε υποβάλει το προσχέδιο για έγκριση. Αυτό είναι μάλλον σωστό, αν και ο τσάρος αργότερα, όταν είχε ανακτήσει την ψυχική του ισορροπία, την επέπληξε για την αδιακρισία της να μιλήσει για το θέμα. Πράγματι, το αντιλήφθηκε πριν φύγει από το Παρίσι και η Μαρί Κούμερ ήταν η ακούσια αιτία. Στην πρώτη κιόλας συνεδρία η προφήτισσα, της οποίας οι αποκαλύψεις είχαν εγκωμιαστεί από τη βαρόνη με εξωφρενικούς όρους, είχε την κακή έμπνευση να αναγγείλει στην έκσταση της στον αυτοκράτορα ότι ήταν θέλημα Θεού να προικίσει τη θρησκευτική αποικία στην οποία ανήκε! Ο Αλέξανδρος απλώς παρατήρησε ότι είχε λάβει πάρα πολλές τέτοιες αποκαλύψεις στο παρελθόν για να εντυπωσιαστεί. Η επιρροή της βαρόνης κλονίστηκε αλλά δεν καταστράφηκε και πριν φύγει από το Παρίσι ο Αλέξανδρος της έδωσε ένα διαβατήριο για τη Ρωσία. Δεν επρόκειτο να τον ξαναδεί. 

Έφυγε από το Παρίσι στις 22 Οκτωβρίου 1815, σκοπεύοντας να ταξιδέψει στην Αγία Πετρούπολη μέσω της Ελβετίας. Ο τσάρος, ωστόσο, προσβεβλημένος από την αδιακρισία της και λογικός για τη γελοιοποίηση, που του είχαν προκαλέσει οι σχέσεις του μαζί της, έδειξε ελάχιστη διάθεση να επισπεύσει την άφιξή της. Παρέμεινε στην Ελβετία, όπου αυτή τη στιγμή έπεσε κάτω από την επιρροή ενός αδίστακτου τυχοδιώκτη ονόματι Κέλνερ. Για μήνες ο Εμπαϊτά, ένας τίμιος ενθουσιώδης, πάλευε να τη σώσει από τα νύχια αυτού του ανθρώπου αλλά μάταια. Ο Κέλνερ ήξερε πολύ καλά πώς να κολακεύει την απεριόριστη ματαιοδοξία της βαρόνης: ο συγγραφέας της Ιερής Συμμαχίας δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από τη «γυναίκα ντυμένη με τον ήλιο» από το Βιβλίο της Αποκάλυψης.  

Περιπλανήθηκε με τον Κέλνερ από τόπο σε τόπο, διακηρύσσοντας την αποστολή της, κάνοντας θαύματα, έπειθε τους προσήλυτους της να πουλήσουν τα πάντα και να την ακολουθήσουν. Πλήθη ζητιάνων και αρπακτικών κάθε περιγραφής μαζεύονταν όπου κι αν πήγαινε, με την υποστήριξη των φιλανθρωπιών που σπαταλήθηκαν από το κοινό ταμείο. Οι αρχές ενοχλήθηκαν με την παρουσία της και αυτή έγινε  απειλή για την ειρήνη. Η Βυρτεμβέργη την είχε εκδιώξει και το παράδειγμα ακολούθησε κάθε ελβετικό καντόνι στο οποίο έμπαινε με τη σειρά της. Επιτέλους, τον Μάιο του 1818, ξεκίνησε για το κτήμα της στο Κόσε, Λιβονία (τώρα Βιιτίνα, Εσθονία), συνοδευόμενη από τον Κέλνερ και ένα υπόλοιπο των εκλεκτών. 

Ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος, έχοντας ανοίξει την Κριμαία στους Γερμανούς και τους Ελβετούς χιλίαστες αναζητώντας μια γη της επαγγελίας, ο γαμπρός της βαρόνης Μπερκχάιμ και η σύζυγός του πήγαν τώρα εκεί για να βοηθήσουν στην ίδρυση των νέων αποικιών. Τον Νοέμβριο του 1820 η βαρόνη πήγε επιτέλους η ίδια στην Αγία Πετρούπολη, όπου ο Μπερκχάιμ βρισκόταν άρρωστος. Ήταν εκεί όταν έφτασε η είδηση της εισβολής του Υψηλάντη στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, που άνοιξε τον Ελληνικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Διακήρυξε αμέσως τη θεία αποστολή του Τσάρου να πάρει τα όπλα για λογαριασμό του Χριστιανικού κόσμου. Ο Αλέξανδρος, ωστόσο, είχε προ πολλού ανταλλάξει την επιρροή της με εκείνη του Μέτερνιχ, και δεν ανησυχούσε να εξαναγκαστεί ακόμη και σε ιερό πόλεμο. Στις πρωτοβουλίες της βαρόνης απάντησε με μια μακροσκελή και ευγενική επιστολή, η ουσία της οποίας ήταν ότι έπρεπε να φύγει αμέσως από την Αγία Πετρούπολη. Το 1823 ο θάνατος του Κέλνερ, τον οποίο μέχρι το τέλος θεωρούσε άγιο, ήταν ένα σοβαρό πλήγμα για αυτήν. Η υγεία της ήταν επιβαρυμένη, αλλά επέτρεψε στον εαυτό της να πειστεί από την πριγκίπισσα Γκαλίτζινε να τη συνοδεύσει στην Κριμαία, όπου είχε ιδρύσει μια ελβετική αποικία. Εδώ, στο Μπιλοχίρσκ, πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου 1824. 

 Valérie, ou, Lettres de Gustave de Linar à Ernst de G…, Paris, Henrichs, 1804. διαθέσιμο στο αρχείο Gallica.
 Écrits intimes et prophétiques de Madame de Krüdener, Παρίσι, Éditions du Centre national de la recherche scientifique, 1975. Worldcat .
 Le Camp de Vertus, ou la Grande revue de l'armée russe, Λυών, Guyot frères, 1815. Διαθέσιμο στο αρχείο Gallica.

Βιβλία για αυτήν 
 Madame de Krüdener et son temps, 1764-1824. Παρίσι, Plon, 1961. Worldcat] .

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 
 
 
  This work in turn cites:

Περαιτέρω ανάγνωση 
  (Much information about Madame de Krüdener, but coloured by the author's views)
  was for a long time during the 19th century the standard life and contains much material, but is far from authoritative.
 
 
  This was the most authoritative study published by 1911 and it contains numerous references.
 

Γερμανίδες βαρώνισσες
Ρωσίδες συγγραφείς
Πολιτικοί της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Γερμανοί της Βαλτικής
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις