Βαρόσι (Έδεσσα)

Το Βαρόσι είναι  η παλαιά, παραδοσιακή συνοικία της πόλης της Έδεσσας, που αναπτύχθηκε στον ίδιο χώρο της ακροπόλεως της Αρχαίας Έδεσσας. Η συνοικία χαρακτηρίστηκε ως ιστορικός τόπος και διατηρητέος αρχιτεκτονικός οικισμός και σήμερα βρίσκεται στο στάδιο της ανάπλασης.

Τοπωνύμιο 
Το τοπωνύμιο προέρχεται από την τουρκική λέξη varoş, που σημαίνει «προάστιο - οικισμός εκτός τειχών». Η ίδια η τουρκική λέξη varoş είναι ουγγρικής αρχής, καθώς προέρχεται από το ουγγρικό város  «κωμόπολη - πόλη» και αυτό από τη λέξη vár «φρούριο, ακρόπολη». Η τούρκικη λέξη πέρασε και σε διαλεκτικούς τύπους τής Ελληνικής: βαρόσι, βαρώσι, βαρούσι.

Η λέξη πέρασε στην τουρκική γλώσσα πιθανότατα στα χρόνια της ακμής της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία είχε κατακτήσει όλη την Βαλκανική, καθώς και μεγάλο τμήμα της Ουγγαρίας (με τη Βουδαπέστη), και το 1529 πολιόρκησε ανεπιτυχώς τη Βιέννη (Α΄ πολιορκία). Η λέξη πέρασε και σε άλλες βαλκανικές γλώσσες (σερβοκροατικά, ρουμανικά, βουλγαρικά) με την σημασία πάντοτε της συνοικίας, της γειτονιάς.

Ιστορία 

Η Έδεσσα, υπήρξε μία από τις παλαιότερες και σημαντικότερες  πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας. Τη στρατηγική της θέση μαρτυρούν το αμυντικό της σύστημα και η πολυτάραχη ιστορία της κατά τους αρχαίους χρόνους και κυρίως τους Βυζαντινούς.

Η αρχαία Έδεσσα αποτελούνταν απο την Άνω Πόλη (Ακρόπολη), η οποία αναπτυσσόταν σε υψόμετρο 320 μέτρων απο τον Λόγγο, όπου βρισκόταν η Κάτω Πόλη και ήταν οργανωμένος και ο κύριος αρχαίος οικισμός. Η ιστορία της συνοικίας ξεκίνησε από την αναζήτηση ασφάλειας των κατοίκων της Κάτω Πόλης,  όπου και εγκαταστάθηκαν επάνω στο βράχο, περί το τέλος του 6ου αιώνα. 

Με την πάροδο του χρόνου, οι κάτοικοι εγκατέλειψαν σταδιακά την Κάτω Πόλη και άρχισαν να ζουν στο βράχο όπου βρισκόταν κάποτε η Ακρόπολη.  Μετά την κατάκτηση της Έδεσσας από τους Οθωμανούς το 1389, η πόλη αρχικά διευρύνθηκε πέρα από τα τείχη, και σταδιακά αναπτύχθηκε προς τη σημερινή της μορφή. Η περιοχή του Βαροσίου, ως μία από τις χριστιανικές συνοικίες της Έδεσσας και η πρώτη που δημιουργήθηκε, συνεχίζει να αποτελεί σημαντικό μέρος της πόλης.

Στο τέλος του 19ου αιώνα, στην πόλη υπάρχουν δώδεκα συνοικίες από τις οποίες οι εννέα μουσουλμανικές και οι τρεις χριστιανικές. Οι χριστιανικές συνοικίες καταγράφονται στα τουρκικά κτηματολογικά έγγραφα ως Varos (Βαρόσι), Hosnisin και Mahal.

Η σημαντικότερη ίσως στιγμή στη νεώτερη ιστορία της συνοικίας είναι η πυρπόλησή της από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής ως αντίποινα στη συνδυασμένη επίθεση της Βρετανικής Αεροπορίας και μονάδων τους ΕΛΑΣ. Συγκεκριμένα το πρωί της  13ης Σεπτεμβρίου 1944, 30 περίπου βρετανικά αεροπλάνα βομβάρδισαν το γερμανικό στρατόπεδο που βρίσκονταν στη θέση Κις-Τεπέ, ενώ παράλληλα μονάδα του ΕΛΑΣ, προχώρησε σε επίθεση εναντίον του στρατοπέδου. Οι μονάδες του ΕΛΑΣ έχοντας περικυκλώσει την Έδεσσα, ανέβηκαν στο Βαρόσι όπου μια διμοιρία κατάφερε να εγκαταστήσει πολυβόλα σε μια αλάνα, καταφέρνοντας να τραυματίσει θανάσιμα τον γιατρό - λοχαγό Έρικ Μύλλερ. Οι Γερμανοί περικύκλωσαν το Βαρόσι, σκότωσαν 6 αμάχους, εκτέλεσαν 7 κρατούμενους των φυλακών και αργά το βράδυ έβαλαν φωτιά στη συνοικία αφού προηγουμένως είχαν ειδοποιήσει τους κατοίκους να φύγουν. Αν και δεν πυρπόλησαν όλη τη συνοικία, η φωτιά εξαπλώθηκε καταστρέφοντας περί τα 400 σπίτια και κάποιες ιστορικές εκκλησίες όπως την Αγία Ελεούσα (1817), τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο (1640), καθώς και το Αρρεναγωγείο (1862).

Επαγγέλματα και βιοπορισμός 
Η εκτροφή του μεταξοσκώληκα ήταν η κύρια ασχολία των κατοίκων του Βαροσιού στα τέλη του 19ου και το α΄ μισό του 20ου αιώνα. Η εκτροφή γινόταν συνήθως στις κατοικίες, μέσα σε μεγάλους χώρους των σπιτιών που είχαν χτιστεί με προορισμό την κουκουλοπαραγωγή. Αργότερα δημιουργήθηκαν και ορισμένα κτίσματα ως ειδικά σηροτροφία (τα μπιτζικλίκια) με ανοιχτούς μεγάλους χώρους. Κατά την εποχή της εκτροφής – Μάιο και Ιούνιο – οι κατοικίες των σηροτρόφων καταλαμβάνονταν από τις εκτροφές και οι κάτοικοι περιορίζονταν σε ένα μικρό χώρο του σπιτιού. Εθεωρείτο πολύ σπουδαίο να έχει κανείς όλους τους χώρους του σπιτιού του γεμάτους από «μαμούδια» ή σκουλήκια (μεταξοσκώληκα). Η βιομηχανοποίηση της μεταξουργίας εξελίχθηκε απο τις γνώσεις των προσφύγων, καθώς επίσης και η ταπητουργία χειροποίητων περσικών χαλιών. Την εποχή της μεγάλης ακμής, στην πόλη υπήρχαν πάρα πολλά μεταξουργεία, /όχι μόνο από πρόσφυγες, αλλά και από ντόπιους. Επεξεργάζονταν γύρω στα 50.000 κιλά μεταξιού/έτος, κάτι που κατέτασσε την πόλη δεύτερη σε παραγωγή μετά το Σουφλί, σε όλη τη χώρα.

Ο σημαντικότερος κλάδος απασχόλησης των κατοίκων όλης της Έδεσσας και όχι μόνο του Βαροσίου, ήταν ο δευτερογενής τομέας παραγωγής. Τον 18ο αιώνα η Έδεσσα αναπτύσσεται και εξελίσσεται σε βιομηχανικό κέντρο, ενώ τη μεγαλύτερη ακμή γνωρίζει η πόλη λίγο πριν την έναρξη του 20ου αιώ. Ήταν σημαντική η εγκατάσταση των εργοπστασίων υδροκίνησης κόντα στους Καταρράκτες, για την άμεση τροφοδότηση ενέργειας, αλλά και γιατί κατά την Οθωμανική περίοδο απαγορευόταν η εκμετάλλευση της υδροκίνησης σε απομακρυσμένες μονάδες.

Αρχαιολογικά ευρήματα

Προϊστορικά Ευρήματα 
Στοιχεία για τον προϊστορικό και πρωτοϊστορικό οικισμό του Βαροσίου, προέρχονται από σωστικές ανασκαφές στα διάφορα οικόπεδα. Το παλαιότερο εύρημα ανάγεται στο τέλος της Νεολιθικής-αρχή της Εποχής του Χαλκού και βρέθηκε κατά τη διάρεκια κατασκευής της ξενοδοχειακής μονάδας "Ξενία". Πρόκειται για αγγεία με αμαυρόχρωμη διακόσμηση. Ευρήματα από την Εποχή του Σιδήρου, όπως όστρακα με αμαυρόχρωμη διακόσμηση και γεωμετρικά σχέδια, βρέθηκαν μαζί με μακεδονικά χαλκά, σε άλλη ανασκαφή (οικόπεδο οδού Αργυρίου Κυτάνου). Εκτός από τα κεραμικά ευρήματα, υπάρχουν και σπανιότερα, όπως τα ασημένια νομίσματα Ηιόνας και Αιγών, που χρονολογούνται στον 5ο αιώνα π.Χ.

Το τείχος της Ακρόπολης 
Το τείχος της Ακρόπολης, έχει διερευνηθεί τμηματικά σε διάφορες σωστικές ανασκαφές και διατηρείται στα υπόγεια ιδιωτικών οικοδομών, όπως το τείχος που φανερώνεται κάτω από το γυάλινο πάτωμα, ειδικής κατασκευής, της σάλας του ξενοδοχείου Βαρόσι 4 Εποχές (Οικία Νόϊτση).

Από το 2008 στην Πλατεία Βαροσίου, με τη δημιουργία αρχαιολογικού χώρου, δίνεται η δυνατότητα στον επισκέπτη να δει στην ίδια θέση, τις αλλεπάλληλες οχυρωματικές κατασκευές της πόλης, που καλύπτουν χρονικό διάστημα περίπου 2.000 χρόνων. Το παλιότερο τείχος, έχει μήκος 17μ περίπου, 5-6μ ύψος και 2.2μ πλάτος. (εικόνα 8, δηλώνεται με κόκκινο χρώμα). Κατά τη διάρκεια της Pax Romana, από τον 1ο-3ο αιώνα μ.Χ. εγκαταλείφθηκε, ενώ ανακατασκευάστηκε το β΄ μισό του 3ου αιώνα μ.Χ. όταν η Έδεσσα και η υπόλοιπη Μακεδονία κινδύνευε από τις γοτθικές επιδρομές.

Σε απόσταση 6-7μ εξωτερικά του παλιότερου τείχους, εντοπίστηκε το παλαιοχριστιανικό προτείχισμα (4ος – 6ος αιώνας μ.Χ.) πλάτους 2.4μ και μήκος 20μ. Σκοπός της κατασκευής ήταν η προστασία/ οχύρωση της πόλης και η καλύτερη διαχείριση του ποταμού Εδεσσαίου. Από την ανασκαφή άλλων τμημάτων του, γίνεται φανερή η παράλληλη λειτουργία του με το παλιότερο τείχος.

Επιπλέον, παρατηρήθηκαν εξωτερικά και σε επαφή με το παλιότερο τείχος (ελληνιστικό-ρωμαϊκό) τρεις ενισχύσεις-επιδιορθώσεις που θεμελιώθηκαν η μία επάνω στην άλλη, σε διαφορετικές περιόδους. 

Στα ύστερα βυζαντινά χρόνια τοποθετείται η τελευταία οχυρωματική γραμμή, που αποκαλύφθηκε στο δυτικό άκρο της πλατείας Βαροσίου. Έχει μήκος 19μ και πλάτος 1.8μ, ενώ το βάθος της θεμελίωσής του προσεγγίζει τα 299μ από την επιφάνεια της θάλασσας.

Το 1385 ή το 1389 σύμφωνα με κάποιους ερευνητές και τον καταστρεπτικό σεισμό του 1395, η οχύρωση της Έδεσσας έπαψε να χρησιμοποιείται. Το όριο του τείχους [[wikt:υπερκεράζ

Τα νεκροταφεία της αρχαίας Ακρόπολης και του βυζαντινού κάστρου της Έδεσσας 

Σημαντικά είναι και τα ευρήματα στα νεκροταφεία της αρχαίας Ακρόπολης και του βυζαντινού κάστρου της Έδεσσας. Οι τάφοι είναι πολλών τύπων, λακκοειδείς, κεραμοσκεπείς, ορθογώνιοι, λαξευτοί στο βράχο ή κτιστοί, υπόγειοι λαξευτοί, θαλαμωτοί. Μοναδικός είναι ένας τάφος του τύπου των μακεδονικών, που αποτέλεσε πρότυπο για τους κεραμοσκεπείς τάφους της παλαιοχριστιανικής περιόδου. Στην περίοδο αυτή δε λείπουν και οι τοιχογραφίες από τους τάφους με την παράσταση του χριστιανικού παραδείσου ή του συμβόλου της πίστεως, δηλαδή του σταυρού. Τους νεκρούς στο εσωτερικό των τάφων συνοδεύουν στο αιώνιο ταξίδι τους προσωπικά αντικείμενα, όπως κοσμήματα αλλά και αγγεία για το μεταθανάτιο συμπόσιο ή αγγεία απαραίτητα για το τελετουργικό της ταφής. Τέλος, δε λείπουν από όλες τις περιόδους οι χαρώνειοι οβολοί για το πέρασμα του Αχέροντα και σπανιότερα οι μικροί νομισματικοί θησαυροί. Τα επιτάφια μνημεία των ελληνιστικών-παλαιοχριστιανικών χρόνων διηγούνται τις μικρές προσωπικές ιστορίες των νεκρών, καθώς διασώζουν τα ονόματα ατόμων ή οικογενειών, τις ηλικίες που έφυγαν από τη ζωή κ.α.

Παραδοσιακή Αρχιτεκτονική 
Η πολεοδομική οργάνωση στηρίζεται σε κλειστά οικοδομικά τετράγωνα, με τα κτισμένα «εν σειρά» σπίτια, σε ακανόνιστης γεωμετρίας οικόπεδα, να εμφανίζουν εξωτερικά έναν τοίχο, ενώ στο εσωτερικό το καθένα να έχει μια μικρή αυλή και το χαγιάτι του, για να κρύβουν τη ζωή τους από τα μάτια των περαστικών. Ο καθαρά αμυντικός χαρακτήρας της οργάνωσης (οικία Σαλάμπαση κτλ), ο οποίος βασίζεται και στη μορφή του οδικού δικτύου, που συνδυαζόμενο με ένα σύστημα εσωτερικής επικοινωνίας των αυλών, επέτρεπε τη διαφυγή σε ώρα κινδύνου. 

Χαρακτηριστικά βαλκανικά σπίτια της Τουρκοκρατίας, έχουν τρεις ορόφους, το ισόγειό τους αποτελείται από πέτρα και οι όροφοι από «ντολμά μπουλμέ» ή «μπαγδατί». Το ισόγειο και ο όροφος μένουν ανοιχτά προς τις εσωτερικές μικρές αυλές με τη δημιουργία «χαγιατών». Το ισόγειο του παραδοσιακού σπιτιού του Βαροσίου διαθέτει ένα ενδιαφέρον βοτσαλωτό δάπεδο που εκτείνεται και συνδέεται με την αυλή. Αξιοσημείωτο στοιχείο αποτελεί το παρατηρητέο σύστημα ύδρευσης και αποχέτευσης, όπου υπάρχουν κανάλια που μεταφέρουν πόσιμο νερό μέσα στα σπίτια και άλλα κανάλια για την αποβοήθηση των υγρών, με την τελική κατάληξη τους να είναι ο κάμπος. Η τυπολογία της κάτοψης του σπιτιού χαρακτηρίζεται από τη διάταξη σε σχήμα γάμα, που ορθογωνίζεται με την εσωτερική κλειστή αυλή, όπου βλέπουν τα «χαγιάτια» του α΄ και β΄ ορόφου. Στο ισόγειο οργανώνονται οι βοηθητικοί χώροι, στον α΄ όροφο η χειμερινή διαβίωση με τα τζάκια στους οντάδες, ενώ στον β΄ όροφο η θερινή, όπου το χαγιάτι είναι μεγαλύτερο και αναπτύσσεται στις δύο εσωτερικές όψεις του σπιτιού. Εντοιχισμένα ντουλάπια (μουσάντρες) στα δωμάτια συμπληρώνουν τον εξοπλισμό του. Τα επίπεδα των σπιτιών συνδέονται με μια ξύλινη σκάλα που ξεκινάει από το ισόγειο και καταλήγει στο χαγιάτι του ορόφου. Σε μερικά σπίτια υπάρχει και δεύτερη σκάλα που ενώνει το χαγιάτι με το δεύτερο όροφο. Επίσης σε πολλές αυλές συναντάμε κτιστή πέτρινη βρύση.

Εξωτερικά, τα σπίτια διακρίνονται από την παρουσία μιας πέτρινης βάσης με περιορισμένο αριθμό ανοιγμάτων, ενώ οιόροφοι παρουσιάζουν προεξοχές (σαχνισιά) και διαθέτουν διάτρητες επιφάνειες με ορθογώνια ξύλινα παράθυρα. Η καμινάδα προεξέχει από τη μια πλευρά και σχηματίζει ημικυλινδρικό σχήμα. Τα υλικά κατασκευής είναι η πέτρα, εγχώριος πωρόλιθος (πουρόπετρα) το ξύλο και οι πλίνθες. Χαρακτηριστική ήταν η βαριά εξώθυρα από ξύλο, ενισχυμένη με αμπάρες και γυφτόκαρφα διακοσμημένη με ρόπτρα. 

Διακρίνονται με σαφήνεια οι ενότητες - γειτονιές, που καταλαμβάνονται από τις εθνικές και θρησκευτικές κοινότητες, οι οποίες με σχετική αυτονομία και εσωστρέφεια οργανώνονται γύρω από το Θρησκευτικό κτίσμα (εκκλησία, τζαμί, συναγωγή). Ακόμη, όμως, και τα δημόσια αυτά κτίρια σπάνια έχουν επιβλητικό χαρακτήρα. Στις περισσότερες περιπτώσεις λουτρά, τζαμιά, ναοί, συναγωγές, διδακτήρια, μεντρεσέ, χάνια και μπεζεστένια εντάσσονται διακριτικά στο σύνολο που διατηρεί τα μεσαιωνικά χαρακτηριστικά της πόλης.

Φορείς της ομοιογενούς αρχιτεκτονικής αντίληψης είναι τα περίφημα ισνάφια των μαστόρων, τα οποία έκτιζαν σπίτια, εκκλησίες, τζαμιά ή άλλα κοινωφελή έργα. Σε αυτά τα ισνάφια οφείλεται η διάδοση των παλιών και νέων αρχιτεκτονικών ιδεών.

Ιδιαίτερα κτίσματα 

Τα διατηρητέα κτίσματα του 19ου αιώνα, αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα της αρχιτεκτονικής των μακεδονίτικων σπιτιών της εποχής. Η συνοικία αποτελείται απο απλές κατοικίες, αλλά και αρχοντικά. Ανάμεσα σε αυτά, ξεχωρίζουν τα αξιοσημείωτα αρχοντικά που πρέπει να αναφερθούν:Στην οδό Μακεδονομάχων 24 βρίσκεται η εντυπωσιακή κατοικία Γιούσμη, ένα από τα πιο εξαιρετικά κτίρια που συναντούμε στην παραδοσιακή συνοικία. Αυτή η διώροφη κατοικία ενσωματώνει με μοναδικό τρόπο τον χώρο της κατοικίας με ένα σηροτροφείο, γνωστό και ως  Η κατοικία Γιούσμη αντικατοπτρίζει με τον εντυπωσιακό της σχεδιασμό και την αρμονία των χώρων την παράδοση και την ιστορία της περιοχής.

Το αρχοντικό Βαλάσα, ανεγέρθηκε το 1841 και αποτελεί εξαιρετικό παράδειγμα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής της περιοχής του Βαροσίου. Στην περιφραγμένη αυλή του σπιτιού υπάρχει ένα όμορφα διαμορφωμένο ιδιωτικό παρεκκλήσιο. Εξαιρετικά σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο εσωτερικός διάκοσμος του αρχοντικού Βαλάσα διατηρείται αναλλοίωτος μέχρι σήμερα. 

Η κατοικία Τσάμη αποπνέει την αίσθηση του παρελθόντος με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της. Η μακέτα της, που εκτίθεται στο Εθνολογικό Λαογραφικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, αποτελεί μια εξαιρετική απεικόνιση της κατοικίας και επιτρέπει στους επισκέπτες να ανακαλύψουν την εσωτερική διάταξη και την καλλιτεχνική της λεπτομέρεια.

Με την παρουσία της εσωτερικής τουαλέτας, η κατοικία Τσάμη αποδεικνύει ότι οι κάτοικοι της εποχής είχαν προνοήσεις για την υγιεινή και την άνεση τους. Αυτή η παραδοσιακή κατοικία αποτελεί μια πηγή έμπνευσης για τους λάτρεις της ιστορίας και του παρελθόντος, καθώς παρέχει μια μοναδική ευκαιρία να ανακαλύψουμε πώς ήταν η καθημερινή ζωή σε παλιές εποχές. Στην οδό Μακεδονομάχων 21 βρίσκεται η κατοικία Σκίπη - Φράγκου, η οποία χτίστηκε τον 19ο αιώνα και εναρμονίζει τα ιδιαίτερα γνωρίσματα της μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής.

Εκκλησίες 
Εντυπωσιακός είναι ο αριθμός των μεταβυζαντινών εκκλησιών στην περιοχή του Βαροσίου. Στο βόρειο τμήμα διατηρούνται ανακατασκευασμένοι οι ναοί της Υπαπαντής, της Αγίας Παρασκευής, της Αγίας Κυριακής, της Αγίας Τριάδος, του Αγίου Βασιλείου, καθώς επίσης και το Μητροπολιτικό Μέγαρο. Εκτός από τους ναούς που διασώζονται σήμερα, υπήρχε πληθώρα άλλων χριστιανικών ναών. Ναοί, ναΐδρια και παρεκκλήσια που κάηκαν από την πυρκαγιά του Βαροσίου, ως αντίποινα των Γερμανών στον αντιστασιακό αγώνα για την απελευθέρωση των Εδεσσαίων. Ενδεικτικά στο νότιο τμήμα αναφέρεται ότι υπήρχαν οι ναοί.  

 Ναός των Αγίων Αναργύρων. Βρισκόταν στην θέση που βρίσκεται σήμερα η Μεγάλη εκκλησία της Έδεσσας, η Αγία Σκέπη. Περικλείεται από τις οδούς Αρχ. Παντελεήμωνος, Μακεδονομάχων, Αρχ. Μελετίου και Πλατεία Βαροσίου.

 Ναός της Αγίας Ελεούσας. Βρισκόταν στην νότιο-δυτική γωνία της σημερινής διασταύρωσης που ορίζεται από τις οδούς Αρχ. Μελετίου και Αργυρίου Κιτάνου.

 Ναΐδριο του Αγίου Νικολάου. Βρισκόταν στη βορειοανατολική πλευρά της μικρής πλατείας του «Ψηλού Βράχου», που χρησιμοποιείται σήμερα ως πάρκινγκ αυτοκινήτων. Συγκεκριμένα, παράπλευρα της εισόδου του καλντεριμιού που κατηφορίζει προς τον «Λόγγο» της Έδεσσας.

 Παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου. Στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο με τον ναό της Αγίας Ελεούσας, βρισκόταν και το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, προς την πλευρά της οδού Αργυρίου Κιτάνου.

 Παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Μουτούλη. Βρισκόταν στην αφετηρία της σημερινής οδού Αρχ. Μελετίου, λίγα μέτρα πριν την είσοδο του μεγαλύτερου κλωστοϋφαντουργείου των Βαλκανίων, του εργοστασίου Τσίτση.

 Παρεκκλήσι των Αρχαγγέλων. Βρισκόταν ανατολικά του «ιερού βήματος», του σημερινού μητροπολιτικού ναού της Αγίας Σκέπης, στο κέντρο σχεδόν του οικοδομικού τετραγώνου, όπως αυτό περικλείεται σήμερα από τις οδούς Αρχ. Μελετίου, Αρχ. Παντελεήμωνος, Μ. Αλεξάνδρου και παρόδου Μ. Αλεξάνδρου.

Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου 

Ο Ναός βρίσκεται στην συνοικία Βαρόσι και είναι το πιο σημαντικό θρησκευτικό μνημείο της πόλης. Χωροθετείται στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο με το Παρθεναγωγείο και το Μητροπολιτικό Μέγαρο. Ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Έδεσσα είναι ένα αξιοσημείωτο αρχιτεκτονικό έργο με μεγάλη ιστορική σημασία. Χρονολογείται από τον 14ο αιώνα και ανήκει στην περίοδο της μεταβυζαντινής αρχιτεκτονικής. Ο ναός αποτελείται από τρία κελιά και έναν κεντρικό χώρο, ενώ τονίζεται από μια εντυπωσιακή καμπύλη στέγη και διακοσμητικά στοιχεία στους τοίχους.

Η Τρίκλιτη βασιλική του Ναού της Αγίας Σοφίας, αυτή ήταν η πρότερη ονομασία του ναού, κατασκευάστηκε τον 14ο αιώνα. Επισκευές στη βόρεια και νότια τοιχοποιία του ναού έγιναν τον 17ο αιώνα, ενώ τη δεκαετία του 1920 κατασκευάστηκε ο νάρθηκας, που υπάρχει και σήμερα.  Οι παλιότερες Τοιχογραφίες που υπάρχουν μέχρι και σήμερα (ιερό βήμα, στο άνω μέρος των κιονοστοιχιών, πεσσών και τόξων), χρονολογούνται γύρω στο 1380 μ.Χ. και νεότερες του 17ου αιώνα. Το Τέμπλο του ναού είναι ξυλόγλυπτο και χρονολογείται στα μέσα του 18ου αιώνα, με στοιχεία που προδίδουν την διατήρηση των παλιών τεχνικών και το συνδυασμό τους με νεοκλασικά στοιχεία. Εκτεταμένες αναστηλωτικές παρεμβάσεις έγιναν τη δεκαετία του 1970, με την αφαίρεση προσθηκών του 1920, για την επαναφορά της πρότερης μορφής του ναού. Οι τελευταίες εργασίες για την αφαίρεση αλλοιώσεων της μορφής του κτίσματος, ολοκληρώθηκαν το 1997. Τον 17ο αιώνα, ο ναός που προηγουμένως ονομαζόταν Αγία Σοφία μετονομάζεται σε Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, προκειμένου να αποφευχθεί η μετατροπή του σε τζαμί. Οι εδεσσαίοι πρόκριτοι, έχοντας ακούσει την εντολή για τη μετατροπή όλων των εκκλησιών που ήταν αφιερωμένες στον Ιησού Χριστό, σε τζαμιά αποφάσισαν να λένε ψέματα στους Οθωμανούς προκειμένου να διατηρήσουν τον ναό αυτόν ασφαλή. Απο τοιχογραφία που σώζεται μέχρι σήμερα, του 14ου αιώνα, επαληθεύονται τα ιστορικά στοιχεία ως προς το πρώτο όνομα του ναού. 

Το εσωτερικό του ναού φιλοξενεί πολύτιμα καλλιτεχνικά έργα, όπως τοιχογραφίες και εικόνες του 17ου αιώνα. Οι κίονες του Ναού παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς προέρχονται από παλιότερο ναό και αναπαριστούν προτομές αετών και κριών. Ο ανατολικός κίονας παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με κίονες της Ραβέννας. 

.

Ιερός Ναός των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου 

O ναός του Πέτρου & Παύλου στην συνοικία Βαρόσι της Έδεσσας αποτελεί ένα σημαντικό ιστορικό μνημείο. Βρίσκεται ενταγμένος στον παλαιό πολεοδομικό ιστό, δίπλα στο φρύδι του βράχου της πόλης. Στο παρελθόν ανήκε στον βαρόνο Ιωάννη φον Οικονόμου, καθώς αποτελούσε παρεκκλήσι της οικίας του.

Ο ναός αποτελεί την τρίκλιτη βασιλική μικρών διαστάσεων και η αρχική του φάση οικοδομήθηκε κατά την βυζαντινή περίοδο. Τα τρία κιονόκρανα που στηρίζουν τα τόξα του ναού ανήκουν πιθανότατα σε παλαιότερα μνημεία και ανακυκλώθηκαν για την κατασκευή του. Ένα από τα εντυπωσιακά κιονόκρανα είναι το νοτιοανατολικό, το οποίο φέρει ανάγλυφες παραστάσεις αετών με ανοικτά φτερά στις γωνίες του. Αυτό το κιονόκρανο χρονολογείται στις αρχές του 11ου αιώνα. Τοιχογραφίες από την περίοδο 1370-1385 διακοσμούν τους τοίχους πάνω από την κιονοστοιχία, αποδεικνύοντας την επιρροή του καλλιτεχνικού κέντρου της Θεσσαλονίκης και την εξοικείωση του δημιουργού με τα κυρίαρχα ζωγραφικά ρεύματα της εποχής.

Παρά τις επισκευές που έγιναν το 1864 και επηρέασαν τον αρχικό χαρακτήρα του ναού, παραμένουν σωζόμενα στοιχεία από τη βυζαντινή εποχή.

Παρεκκλήσια 
1.Ιερό Παρεκκλήσιο Αναλήψεως του Σωτήρος, βρίσκεται στο Πάρκο των καταρρακτών. Η δημοτική αρχή, σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, υλοποίησε την εξωτερική αναπαλαίωση του ναού και ανέδειξε την πέτρινη τοιχοποιία του. 

2. Ιερό Παρεκκλήσιο Αγίου Βασιλείου. Γραφικό εκκλησάκι στην άκρη της παλαιάς πόλης. Πρόσφατα ολοκληρώθηκε και η αγιογράφηση του εσωτερικού χώρου.

3. Ιερό Παρεκκλήσιο Υπαπαντής, στην παλαιά πλατεία του Βαροσίου.

4. Ιερό Παρεκκλήσιο Αγίας Κυριακής, βρίσκεται στο «Φρύδι», δίπλα από το μικρό αμφιθέατρο.

5. Ιερό Παρεκκλήσιο της Αγίας Παρασκευής, στην πλατεία Βαροσίου.

Αξιοθέατα

Λαογραφικό Εθνολογικό Μουσείο Εδεσσας 

Σε ένα διώροφο κτίριο του 1932, δωρεά της οικογένειας Σιβένα, μέσα στην συνοικία Βαρόσι στεγάζεται το Εθνολογικό και Λαογραφικό Μουσείο της πόλης

Το μουσείο παρουσιάζει τον τρόπο ζωής, τον πολιτισμό, τα ήθη και τα έθιμα των κατοίκων της πόλης, με θεματικές ενότητες που περιλαμβάνουν την αγροτική ζωή, την κτηνοτροφία, τη σηροτροφία, την υφαντουργία, την κηροπλαστική, καθώς και τις τοπικές φορεσιές. Επιπλέον, παρουσιάζονται θεματικές ενότητες με αντικείμενα που σχετίζονται με τον κύκλο ζωής του ανθρώπου (γέννηση, γάμος, θάνατος), ειδικές ενότητες για τα παιχνίδια των παιδιών (όπως σφεντόνες, κότσια, σβούρες, μπίλιες, πάνινες κούκλες, υφαντό σε κεραμίδι), τις τελετουργίες (μοιρολόγια, βαπτίσεις κ.α.), καθώς και εργαλεία οικιακής και επαγγελματικής χρήσης από παραδοσιακά επαγγέλματα (όπως ο πεταλωτής, ο σιδεράς, ο χαλκουργός, ο τενεκετζής, ο κανατάς κ.α.). Το μουσείο διαθέτει μια συλλογή από σπάνια εκκλησιαστικά και εκπαιδευτικά βιβλία, με το παλαιότερο να χρονολογείται από το 1614.

Παρθεναγωγείο 

αΤο Παρθεναγωγείο είναι ένα απο τα αξιοσημείωτα κτίσματα του Βαροσίου και αποτελεί αρχιτεκτονική μαρτυρία της εκπαιδευτικής οικοδομικής δραστηριότητας κατά τον 19ο αιώνα.  Αναλυτικά στοιχεία δεν υπάρχουν ωστόσο για το πρώτο σχολείο που ιδρύθηκε στην Έδεσσα, το 1782. Το Παρθεναγωγείο κατασκευάστηκε το 1877 στον περίβολο του ναού της Κοιμήσεως με κύρια χρηματοδότηση από τον βαρόνο Ιωάννη φον Οικονόμου και πατέρα του Κωνσταντίνου Φον Οικονόμου. 

Το Παρθεναγωγείο είναι ένα ορθογώνιο ισόγειο κεραμοσκεπές κτίριο που, λόγω της κλίσης του εδάφους, διαθέτει έναν επιπλέον όροφο προς την πλευρά του Λόγγου. Αποτυπώνει τις γενικές αρχές της αρχιτεκτονικής της εποχής για τα εκπαιδευτικά κτήρια, όπου ο νεοκλασικισμός προσδίδει ένα μνημειακό ύφος και αναδεικνύει τον επίσημο χαρακτήρα του κτιρίου. Το Παρθεναγωγείο συνέβαλλε στη βελτίωση και αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος της Έδεσσας, υπό τη διεύθυνση της Μαρίας Δ. Κασσανδρείας.

Καταρράκτες 

Οι καταρράκτες της Έδεσσας αποτελούν έναν μοναδικό φυσικό θησαυρό  και έχουν δώσει στην πόλη το όνομά της. Αυτοί οι καταρράκτες αποτελούν ένα γεωπάρκο που έχει διαμορφωθεί από το νερό και είναι γνωστοί και ως το «φρύδι της πόλης». Συνολικά, υπάρχουν 12 καταρράκτες, με τον μεγαλύτερο και πιο γνωστό να ονομάζεται «Κάρανος», που πήρε το όνομά του από τον πρώτο Μακεδόνα Βασιλιά Ηρακλείδη Κάρανο, ο οποίος ίδρυσε την πόλη το 813 π.Χ. Τα νερά του Καταρράκτη Κάρανου πέφτουν από ύψος 70 μέτρων και είναι ο μεγαλύτερος καταρράκτης στα Βαλκάνια.

Το Γεωπάρκο των Καταρρακτών εκτείνεται σε έκταση πάνω από 100.000 τετραγωνικά μέτρα και περιλαμβάνει μια διαδρομή περίπου 1,1 χιλιόμετρο στον βράχο, από το Ξενία και το Βαρόσι μέχρι το Μουσείο Νερού και την Άνω Εστία. Το πάρκο προσφέρει ανοιχτούς χώρους αναψυχής και συνάντησης για όλους, συνδυάζοντας τη φύση, τον πολιτισμό και την αναψυχή.Στην περιοχή των Καταρρακτών βρίσκονται πολλά σημεία πολιτισμού, φύσης και αναψυχής. Στην ευρύτερη περιοχή υφίστανται μνημεία μακεδονικής αρχιτεκτονικής, νερόμυλοι, υδροκίνητα εργοστάσια, παραδοσιακές κατοικίες, σημαντικές βυζαντινές εκκλησίες και λιθόστρωτα μονοπάτια που οδηγούν τους επισκέπτες και τους κατοίκους της πόλης.

Το νερό των Καταρρακτών προέρχεται από τις πηγές του υγροτόπου Άγρα-Βρυτών-Νησίου, τις οποίες τροφοδοτούν τα χιόνια του Καϊμακτσαλάν, ενώ η ροή του νερού ελέγχεται πλήρως από τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού. Το νερό χρησιμοποιείται για να τροφοδοτήσει δύο εργοστάσια ηλεκτρικής ενέργειας, το εργοστάσιο του Άγρα και το εργοστάσιο του Εδεσσαίου.

Σπήλαιο Καταρρακτών 

Ακριβώς δίπλα στον καταρράκτη και συγκεκριμένα στο δεύτερο πλάτωμα, υπάρχει ένα μικρό αλλά εντυπωσιακό σπήλαιο. Στο εσωτερικό του, υπάρχουν πρωτογενείς σταλακτίτες που διαφέρουν σε μέγεθος, σχήμα και χρώματα, αλλά και εκκεντρίτες, σπάνιους σχηματισμούς που ακολουθούν ακανόνιστες πορείες. Το σπήλαιο είναι μοναδικό στο είδος του στη χώρα.  Οι καταρράκτες της Έδεσσας ξεχωρίζουν ως παγκόσμια μνημεία φυσικής κληρονομιάς, καθώς παρουσιάζουν μια μοναδική φαινόμενη μετακίνηση προς τα εμπρός. Αντίθετα από τους περισσότερους καταρράκτες, οι οποίοι υφίστανται διάβρωση, όπως ο καταρράκτης του Νιαγάρα, εδώ παρατηρείται η δημιουργία νέων σπηλαίων καθώς οι καταρράκτες συνεχίζουν να διαμορφώνονται.

Κανναβουργείο 

Το Κανναβουργείο της Έδεσσας, που βρίσκεται στην περιοχή Βαρόσι του Ψηλού Γκρημνού, ήταν ένα μεγάλο εργοστάσιο παραγωγής σπάγκων και σχοινιών στην Ελλάδα, ειδικευμένο στη χρήση ινδικής κάνναβης. Οι προϊόντα που παράγονταν ήταν υψηλής ποιότητας και ανθεκτικότητας, καθιστώντας το Κανναβουργείο Έδεσσας το μεγαλύτερο εργοστάσιο στην Ελλάδα.

Οι μηχανές που χρησιμοποιούνταν για την παραγωγή νήματος και στη συνέχεια για την κατασκευή των σχοινιών λειτουργούσαν με υδροκίνηση, εκμεταλλευόμενες τα πλούσια ύδατα της περιοχής της Έδεσσας. Εκτός από την ινδική κάνναβη από το Μπενάρες, χρησιμοποιούνταν και κάνναβη από τη Σερβία και από την Ελλάδα.

Η διαδικασία κατεργασίας της κάνναβης και κατασκευής των σχοινιών ήταν δύσκολη αλλά εξαιρετικά μεθοδική και το εργοστάσιο γνώρισε ημέρες μεγάλης ακμής κατά το Μεσοπόλεμο, οπότε και προμήθευε σχεδόν αποκλειστικά το μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Οι εγκαταστάσεις του Κανναβουργείου Έδεσσας ήταν εντυπωσιακές και περιλάμβαναν διάφορα κτίρια για τη συσκευασία, αποθήκευση, παραγωγή και μηχανουργείο. Η κατασκευή τους ήταν στιβαρή, με πορθμείς και μεγάλα παράθυρα που επέτρεπαν την είσοδο φυσικού φωτός. Οι στέγες ήταν κατασκευασμένες από ξύλο και κεραμίδια ευρωπαϊκού τύπου, δημιουργώντας τριγωνικά αετώματα.

Η κίνηση των μηχανών στο εργοστάσιο γίνονταν με υδροκίνηση. Αρχικά χρησιμοποιούνταν ένας υδροστρόβιλος δύναμης 400 ίππων, αλλά το 1939 αντικαταστάθηκε από μια ελβετική τουρμπίνα τύπου Φράνσις, ισχύος 700 ίππων.

Μετά από περίοδο εγκατάλειψης που διήρκεσε περίπου 40 χρόνια, το Κανναβουργείο Έδεσσας εντάχθηκε στο "Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Ανάδειξης των Καταρρακτών" στις αρχές του 2000. Επιπλέον, υπήρχαν υπαίθριοι ανελκυστήρες που εξυπηρετούσαν την πρόσβαση στο εργοστάσιο. Ωστόσο, λόγω έλλειψης συντήρησης και οικονομικών περικοπών, οι ανελκυστήρες σταμάτησαν να λειτουργούν το 2013, ταυτόχρονα με την παύση λειτουργίας του εργοστάσιού.

Υπαίθριο Μουσείο Νερού 

Κοντά στους Καταρράκτες, βρίσκεται η παλιά βιομηχανική υδροκίνητη ζώνη της Έδεσσας, γνωστή και ως περιοχή των Μύλων, όπου βρίσκεται το Υπαίθριο Μουσείο Νερού. Η περιοχή αυτή έχει πλούσιο υδατικό δίκτυο και απότομους λόφους, που επέτρεψαν την εκμετάλλευση της υδροκίνησης από παλαιότερες εποχές (με τη χρήση υδραλέτη). Από την περιοχή του Λόγγου μέχρι την άκρη του πλατώματος του υψιπέδου της Έδεσσας, κατά μήκος του φρυδιού της πόλης, όπου συγκεντρώνονται οι διακλαδώσεις των υδάτων του ποταμού Εδεσσαίου, εγκαταστάθηκαν τα πρώτα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας και τα διάφορα εργαστήρια. Αυτή η περιοχή, γνωστή ως "Μύλοι", αποτελεί μοναδικό παράδειγμα υδροκίνητων παραγωγικών μονάδων στην Ελλάδα. Οι απότομοι λόφοι του εδάφους και η πληθώρα των υδάτων επέτρεπαν την αξιοποίηση της υδροκίνησης από την εποχή του Βυζαντίου. Σε εκείνη την εποχή οργανώθηκαν οι πρώτοι αλευρόμυλοι, σησαμοτριβεία, βυρσοδεψία και νεροτριβεία.

Η εκμετάλλευση του νερού έγινε πιο συστηματική όταν, Έλληνες επιχειρηματίες από τη Νάουσα εγκατέστησαν υδροκίνητα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας στην Έδεσσα. Συνολικά ιδρύθηκαν έξι υδροκίνητες μονάδες, με το πρώτο νηματουργείο Τσίτση και Σία το 1895, από το οποίο σήμερα διατηρούνται μόνο αρχικά ίχνη των εγκαταστάσεών του. Ακολούθησε η "Ένωση Βιομηχανικών Επιχειρήσεων Εστία Α.Ε." με δύο βιομηχανικές μονάδες, το 1907 και το 1926, το Κανναβουργείο της Εταιρείας Τότσκα το 1908, και το Κανναβουργείο των Αδελφών Αποστόλου και Σπυριδωνίδη το 1930. Το τελευταίο εργοστάσιο που ιδρύθηκε κατά την περίοδο 1929-1930 ήταν η μονάδα των Σεφερτζή - Κοκκίνου, εριουργείο το οποίο κατείχε σημαντική θέση ανάμεσα στα εργοστάσια των Βαλκανίων.

Οι περισσότερες από αυτές τις βιομηχανικές μονάδες έκλεισαν κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, κυρίως λόγω του φθηνού εργατικού δυναμικού που εμπλούτισε την πόλη μετά την ανταλλαγή πληθυσμών. Το 1962, λόγω προβλημάτων που παρουσιάστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1950, τα υδροκίνητα εργοστάσια έκλεισαν οριστικά. Ωστόσο, ο Δήμος Έδεσσας ενδιαφέρεται ζωηρά για την ανάδειξη και αξιοποίηση αυτών των πρωτοβιομηχανικών μνημείων, και το 1991 εκπονήθηκε μια μελέτη με σκοπό την επανάχρηση και αποκατάσταση όλων των υδροκίνητων εργαστηρίων-εργοστασίων.

Σήμερα, στον χώρο αυτό υλοποιούνται μια σειρά προγραμμάτων που έχουν ως στόχο τη σταδιακή πλήρη λειτουργία και ανάδειξη της οικολογικής σημασίας της περιοχής και της ιστορίας του νερού ως πηγής ζωής, δύναμης, καταστροφής και ενέργειας.

Ενυδρείο – Ερπετάριο Νερόμυλος «Γιαννάκη» 

Στην Έδεσσα βρίσκεται το πρώτο ενυδρείο με ενδημικά ψάρια γλυκού νερού στην Ελλάδα. Το ενυδρείο λειτουργεί από τον Μάιο του 2001 και βρίσκεται δίπλα στους Καταρράκτες και εντός του Μουσείου Νερού της πόλης. Στο ενυδρείο υπάρχουν διάφορα τμήματα που περιλαμβάνουν ενδημικά ψάρια, αμφίβια, ερπετά και καρκινοειδή.

Οι επισκέπτες μπορούν να παρατηρήσουν από κοντά διάφορα είδη όπως Τρίτωνες, Χελώνες, Καβούρια, Καραβίδες, αλλά και διάφορα είδη φιδιών. Το ενυδρείο περιλαμβάνει μια μεγάλη εγκατάσταση με χωρητικότητα 3000 λίτρων νερού και 14 μικρότερες εγκαταστάσεις με ψάρια από λίμνες όπως Γριβάδι, Γουλιανός, Πεταλούδα και Χέλι, καθώς επίσης και ψάρια από ποταμούς, ρέματα και στάσιμα νερά, όπως Πέρκα, Χρυσοβελονίτσα, Τούρνα, Κορήγονος, Πλατίκα, Τσίμα, Τσιρόνι, Γλυνάρι, Κουνουποφάγος, Ηλιόψαρο, Μπρένα, Γουβιός και άλλα.Ένα σημαντικό τμήμα του ενυδρείου αποτελείται από ερπετά και αμφίβια, και δίνει έμφαση στην προστασία αυτών των ζώων. Επιπλέον, εντός του ενυδρείου/ερπεταρίου υπάρχει ένα επιστημονικό εργαστήριο με όλα τα απαραίτητα τμήματα, όπως αναρρωτήριο και εκκολαπτήριο, καθώς και τον απαραίτητο τεχνικό εξοπλισμό, όπως μικροσκόπια και ελεγκτές νερού.

Ένας από τους αμεσότερους στόχους του ενυδρείου είναι η οργάνωση εκπαιδευτικών προγραμμάτων για σχολεία, προσφέροντας στους μικρούς μαθητές την ευκαιρία να έρθουν σε άμεση επαφή με το νερό, τη φύση και το περιβάλλον της περιοχής. Παράλληλα, η έρευνα και ο εμπλουτισμός του ενυδρείου θα συνεχιστούν με την προσθήκη νέων ειδών από τα 35 (και 80 υποείδη) που έχουν ήδη καταγραφεί στην περιοχή.

Σησαμοτριβείο – Μύλος των Γεύσεων 

Ο παλιός μύλος Περτσεμλή, που κάποτε λειτουργούσε ως Σησαμοτριβείο, έχει ανακαινιστεί και τώρα λειτουργεί ως «Μύλος της Γεύσης». Οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν τα τοπικά προϊόντα και τη γαστρονομική κουλτούρα της περιοχής, καθώς και τις αξίες της μεσογειακής διατροφής. 

Παράλληλα, οι επισκέπτες μπορούν να μάθουν περισσότερα για τη λειτουργία του παλιού Σησαμοτριβείου, το οποίο παρήγαγε σησαμέλαιο και ταχίνι, καθώς και για τις υποδομές και την ιστορία του σησαμιού. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτός ήταν ο μοναδικός μύλος στην Ελλάδα που λειτουργούσε με τη δύναμη του νερού της εποχής. 
Στα σχέδια για το μέλλον, υπάρχει η πρόθεση να επαναφερθεί η κίνηση του ποταμού, έτσι ώστε οι επισκέπτες να μπορούν να θαυμάσουν την εντυπωσιακή εικόνα της φτερωτής που περιστρέφεται χάρη στη δύναμη του νερού.

Έκθεση Ορυκτών – Πετρωμάτων 

Η Έκθεση Ορυκτών βρίσκεται στο ισόγειο του Μύλου του Νερού, ο οποίος στο παρελθόν λειτουργούσε ως σησαμοτριβείο Αρδίτσογλου.

Αυτή η έκθεση αποτελεί μια σημαντική προσθήκη στον Δήμο Έδεσσας και λειτουργεί ως μέρος του δικτύου των επισκέψιμων μύλων που έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια. Η έκθεση παρουσιάζει περισσότερα από 250 ορυκτά από όλο τον κόσμο, ενώ ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να εξοικειωθεί με τον κόσμο των ορυκτών και να ενημερωθεί για τους Καταρράκτες, το Λόγγο, το σπήλαιο τραβερτίνη και τη γεωλογική ιστορία της Έδεσσας.

Μουσείο Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου και Αθλητικό Μουσείο Έδεσσας 

Η Λαογραφική Εταιρεία Πέλλας είναι μια οργάνωση που στεγάζεται σε ένα κτίριο δικής της ιδιοκτησίας στην οδό Μακεδονομάχων 14.  Η εταιρεία διοργανώνει πολιτιστικά δρώμενα στην πόλη και συμμετέχει ενεργά σε αυτά. 

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της Λαογραφικής Εταιρείας είναι η μόνιμη έκθεση αφιερωμένη στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και περιλαμβάνει 156 σπάνιους χάρτες και γκραβούρες που χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα. Οι χάρτες και οι γκραβούρες απεικονίζουν την Κωνσταντινούπολη και τη Μικρά Ασία. Η έκθεση εγκαινιάστηκε από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο στις 14 Σεπτεμβρίου 2005.

Επιπλέον, η Λαογραφική Εταιρεία, απο τις αρχές του 20019, συστεγάζεται με το Αθλητικό Μουσείο, το οποίο αποτελεί ένα περήφανο στολίδι για την πόλη και παρουσιάζει εκθέματα και αθλητικά αντικείμενα από το 1922 μέχρι τις αρχές του 1980.

Η Εταιρία έχει βραβευτεί για τη μακρόχρονη συμβολή της στη λαογραφική έρευνα, για το εθελοντικό έργο της και την έκδοση πλούσιων περιοδικών και βιβλίων που ασχολούνται με την ιστορία της Έδεσσας.

Σήμερα 

Η σημερινή έκταση της συνοικίας Βαρόσι καλύπτει δέκα οχτώ στρέμματα και σώζεται μόνο το ανατολικό μέρος της συνοικίας, ενώ στο σύνολο των ογδόντα οχτώ κτηρίων τα εβδομήντα οχτώ είναι κατοικίες.

Σήμερα ο μεγαλύτερος εχθρός της παραδοσιακής συνοικίας είναι η φθορά που φέρνει ο χρόνος.

Το Βαρόσι και η περιοχή των Καταρρακτών, παρουσιάζουν έντονη τουριστική κίνηση. Από πρόσφατες εκτιμήσεις του Κέντρου Πληροφόρησης Καταρρακτών οι επισκέπτες ανέρχονται στους 200.000 ανά έτος με ημεδαπούς και αλλοδαπούς σε αναλογία περίπου 50% -50% και κατανεμημένους σε όλο το έτος.

Το ιδιαίτερα αξιόλογο φυσικό-πολιτιστικό-τουριστικό απόθεμα της πόλης παραμένει σε σημαντικό βαθμό αναξιοποίητο, με την αδυναμία ενοποίησης, δικτύωσης και διασύνδεσης να αποτελεί ένα από τα βασικότερα αρνητικά χαρακτηριστικά της σημερινής κατάστασης. Ταυτόχρονα, η πόλη δεν έχει μέχρι σήμερα καταφέρει να αναδείξει στο έπακρο την ιδιαίτερη οικιστική / αστική της ταυτότητα, με τη διατηρητέα συνοικία Βαρόσι και το σύμπλεγμα προβιομηχανικών κτηρίων (Μύλων), βιομηχανικών κτιρίων (Εστία, Κανναβουργείο) και την περιοχή των Καταρρακτών, ενώ καταγράφεται και αδυναμία σύνδεσης μεταξύ ιστορικού και εμπορικού – οικονομικού κέντρου. 

Στόχος του Συλλόγου «Βαρόσι» είναι η εξεύρεση λύσης διάσωσης και αναπαλαίωσης της συνοικίας σε συνεργασία με το Δήμο Έδεσσας και τους εμπλεκόμενους φορείς.

Παραπομπές - Βιβλιογραφικές Πηγές

-Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Έδεσσα
Συνοικίες και περιοχές πόλεων της Ελλάδας
Διατηρητέα κτίρια στην Ελλάδα
Αξιοθέατα στην Ελλάδα