Μπαριλότσε

Το Σαν Κάρλος δε Μπαριλότσε (), γνωστό ως Μπαριλότσε (Bariloche), είναι πόλη στην επαρχία Ρίο Νέγκρο της Αργεντινής, στους πρόποδες των Άνδεων, στις νότιες όχθες της λίμνης Ναχουέλ Χουάπι. Βρίσκεται εντός του Εθνικού Πάρκου Ναχουέλ Χουάπι. Μετά την ανάπτυξη εκτεταμένων δημόσιων έργων και αρχιτεκτονικής με αλπικό ύφος, η πόλη αναδείχθηκε στις δεκαετίες του 1930 και 1940 σε σημαντικό τουριστικό κέντρο με εγκαταστάσεις για σκι, πεζοπορία και ορειβασία. Επιπλέον, διαθέτει πολυάριθμα εστιατόρια, καφετέριες και σοκολατοπωλεία. Η πόλη έχει μόνιμο πληθυσμό 108.205 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στατιστικά στοιχεία του 2015, ο πληθυσμός ανέρχεται σε περίπου 122.700, ενώ μια πρόβλεψη για το 2020 εκτιμά 135.704 κατοίκους.

Ιστορία 
Το όνομα Bariloche προέρχεται από τη λέξη Vuriloche των Μαπουντουνγκούν που σημαίνει «άνθρωποι πίσω από το βουνό» (vuri = πίσω, che = άνθρωποι). Οι Πόγια χρησιμοποιούσαν το πέρασμα Vuriloche για να διασχίσουν τις Άνδεις, κρατώντας το μυστικό από τους Ισπανούς ιερείς για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Υπάρχουν ενδείξεις για την ύπαρξη οικισμών ιθαγενών στις όχθες της λίμνης Ναχουέλ Χουάπι, στην περιοχή που σήμερα καταλαμβάνει η πόλη Μπαριλότσε, πριν από την άφιξη των εκστρατευτικών αποστολών και των λευκών εποίκων. Κατά τη διάρκεια της Νεολιθικής εποχής, παρατηρείται η άφιξη ανθρώπων στην περιοχή της λίμνης Ναχουέλ Χουάπι. Τα αρχαιολογικά και ιστορικά αρχεία μιλούν για την παρουσία tehuelches και puelches στην περιοχή. Με τη διαδικασία του αραουκανισμού και κυρίως από τον 17ο αιώνα, ο πολιτισμός αυτών των ομάδων επηρεάζεται έντονα από τους Μαπούτσε, οι οποίοι ενίσχυσαν την παρουσία τους με την εγκατάσταση των Ισπανών στη Χιλή και τη συνεχή τους ώθηση προς τα ανατολικά.

Αργότερα ξεκίνησε νέο στάδιο στην ιστορία της περιοχής. Αν και ενσωματώθηκε στην εθνική επικράτεια, η περιοχή Ναχουέλ Χουάπι άρχισε να αναπτύσσεται ουσιαστικά συνδεδεμένη με τη Χιλή. Πριν από το τέλος του 19ου αιώνα, όταν τα σύνορα ήταν ακόμη υπό αμφισβήτηση, κάτοικοι από τα νότια της γειτονικής χώρας έφταναν σταδιακά για να εγκατασταθούν στα περίχωρα της λίμνης. Οι περισσότεροι μικροκαλλιεργητές προέρχονταν από το νησί Τσιλόε, αλλά κατέφθασαν και Γερμανοί μετανάστες που ζούσαν στη Χιλή.

Ισπανικές εξερευνήσεις και αποστολές 

Η λίμνη Ναχουέλ Χουάπι ήταν γνωστή στους Ισπανούς από την εποχή της κατάκτησης της Χιλής. Ακολουθώντας τα ίχνη των Μαπούτσε στις Άνδεις, το καλοκαίρι του 1552-1553, ο ισπανός κυβερνήτης της καπετανίας της Χιλής Πέδρο ντε Βαλδίβια έστειλε τον Φρανσίσκο ντε Βιγιάγκρα να εξερευνήσει την περιοχή ανατολικά των Άνδεων στα γεωγραφικά πλάτη της πόλης Βαλδίβια. Ο Φρανσίσκο ντε Βιγιάγκρα διέσχισε τις Άνδεις μέσω του περάσματος Μαμουίλ Μαλάλ και κατευθύνθηκε νότια μέχρι να φθάσει στον ποταμό Λιμάι στην περιοχή της λίμνης Ναχουέλ Χουάπι.

Ένας ακόμη από τους πρώτους Ισπανούς που επισκέφθηκε τη ζώνη της λίμνης Ναχουέλ Χουάπι ήταν ο Ιησουίτης ιερέας Ντιέγκο ντε Ροζάλες. Είχε λάβει εντολή να μεταβεί στην περιοχή από τον κυβερνήτη της Χιλής Αντόνιο ντε Ακούνια Καμπρέρα, ο οποίος ανησυχούσε για την αναταραχή των ιθαγενών Πουέλτσε και Πόγια μετά τις αποστολές για το κυνήγι σκλάβων που πραγματοποίησε ο Λουίς Πόνσε ντε Λεόν το 1649, ο οποίος αιχμαλώτιζε Ινδιάνους και τους πουλούσε ως σκλάβους. Ο Ντιέγκο ντε Ροζάλες ξεκίνησε το ταξίδι του από τα ερείπια της Βιγιαρίκα στη Χιλή, διέσχισε τις Άνδεις μέσω του περάσματος Μαμουίλ Μαλάλ και ταξίδεψε νοτιότερα κατά μήκος των ανατολικών κοιλάδων των Άνδεων, φτάνοντας στη λίμνη Ναχουέλ Χουάπι το 1650.

Το 1670 ο Ιησουίτης ιερέας Νικολάς Μασκάρντι, με βάση το αρχιπέλαγος Τσιλόε, εισήλθε στην περιοχή μέσω των εκβολών του Ρελονκαβί και της λίμνης Τόντος λος Σάντος για να ιδρύσει μια ιεραποστολή στη λίμνη Ναχουέλ Χουάπι, η οποία διήρκεσε μέχρι το 1673. Μια νέα ιεραποστολή στις όχθες της λίμνης Ναχουέλ Χουάπι ιδρύθηκε το 1703, με οικονομική υποστήριξη από το Ποτοσί, χάρη στις εντολές του αντιβασιλέα του Περού. Οι ιστορικοί διαφωνούν αν η ιεραποστολή ανήκε στη δικαιοδοσία της Βαλδίβια ή του Τσιλόε. Σύμφωνα με ιστορικά έγγραφα, οι Πόγια της λίμνης Ναχουελχουάπι ζήτησαν την επανίδρυση της αποστολής, προφανώς για να συνάψουν συμμαχία με τους Ισπανούς κατά των Πουέλτσε. Μετά την εξέγερση του Χουιλίτσε το 1712 στο αρχιπέλαγος Τσιλόε, ορισμένοι εξεγερμένοι αναζήτησαν καταφύγιο στην ιεραποστολή με τον ιερέα Μανουέλ ντελ Χόγιο.

Η ιεραποστολή καταστράφηκε το 1717 από τους Πόγια μετά από διαφωνία με τους ιεραποστόλους- ο επικεφαλής της ιεραποστολής είχε αρνηθεί να τους δώσει μια αγελάδα. Λίγο αργότερα οι αρχές έμαθαν ότι τέσσερις ή πέντε άνθρωποι που ταξίδευαν προς την Κονσεπσιόν είχαν σκοτωθεί από τους Πόγια. Οι άποικοι συγκρότησαν τιμωρητική εκστρατεία στο Καλμπούκο και το Τσιλόε. Αποτελούμενη τόσο από Ισπανούς όσο και από ινδιάνους reyunos, η αποστολή δεν βρήκε κανέναν Πόγια.

Το 1766 ο επικεφαλής της ιεραποστολής του Ραλούν προσπάθησε να επανιδρύσει την ιεραποστολή στο Ναχουέλ Χουάπι, αλλά το επόμενο έτος το Στέμμα κατήργησε την Κοινωνία του Ιησού, διατάσσοντάς την να φύγει από τις αποικίες της αμερικανικής ηπείρου.

19ος αιώνας έως το 1895 

Η περιοχή είχε ισχυρότερους δεσμούς με τη Χιλή παρά με τη μακρινή πόλη του Μπουένος Άιρες κατά το μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα, αλλά οι εξερευνήσεις του Φρανσίσκο Μορένο και οι εκστρατείες της Αργεντινής για την Κατάκτηση της Ερήμου εδραίωσαν τη νομιμότητα της κυβέρνησης της Αργεντινής. Πίστευε ότι η περιοχή αποτελούσε φυσική επέκταση της αποικίας Βιέδμα και ότι οι Άνδεις ήταν το φυσικό σύνορο με τη Χιλή. Στη συνοριακή συνθήκη του 1881 μεταξύ Χιλής και Αργεντινής, η περιοχή του Ναχουέλ Χουάπι αναγνωρίστηκε ως τμήμα της Αργεντινής.

Γερμανοί έποικοι άρχισαν να φθάνουν στη γειτονική νότια Χιλή από τη δεκαετία του 1840. Ορισμένοι από αυτούς τους εποίκους και τους απογόνους τους άρχισαν μια επικερδή βιομηχανία δέρματος, που προμηθεύονταν δέρμα από τις κοινότητες των ιθαγενών στις Άνδεις. Στη δεκαετία του 1880 ο στρατός της Αργεντινής εκτόπισε τις κοινότητες των ιθαγενών, διακόπτοντας το εμπόριο αυτό και αναγκάζοντας τους εμπόρους δέρματος στη Χιλή να διασχίσουν οι ίδιοι τις Άνδεις για να προμηθευτούν προμήθειες. Με αυτόν τον τρόπο, πολυάριθμοι επιχειρηματίες από τη Χιλή, πολλοί με γερμανική καταγωγή, εγκατέστησαν επιχειρήσεις βοοειδών και εμπορίου στην περιοχή των λιμνών Ναχουέλ Χουάπι και Λακάρ.

Σύγχρονος οικισμός 
Το καλοκαίρι του 1894-1895 ο Κάρλος Βίντερχολντ, ένας Γερμανο-Χιλιανός από το Οσόρνο, διέσχισε τα ελάχιστα γνωστά ορεινά περάσματα των Άνδεων από τη Χιλή προς τη λίμνη Ναχουάλ Χουάπι. Τον βοήθησε ο οδηγός Αντόνιο Μιγιάκεο και ο Ντανιέλ Μάρκες από το Τσιλόε τους βοήθησε στην πλοήγηση στη λίμνη. Επιστρέφοντας στη Χιλή ο Βίντερχολντ αγόρασε προμήθειες στο Πουέρτο Μονττ και τις μετέφερε μέσω των Άνδεων για να τις πουλήσει στην περιοχή Ναχουέλ Χουάπι. Ο Βίντερχολντ ίδρυσε τότε ένα μικρό κατάστημα με την ονομασία La Alemana (Ο Γερμανός) το 1895, και από αυτό το κατάστημα αναπτύχθηκε ο σύγχρονος οικισμός του Μπαριλότσε. Καθώς ο Βίντερχολντ ονομάστηκε πρόξενος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας στη Χιλή, έφυγε από το Μπαριλότσε για το Πουέρτο Μονττ τη δεκαετία του 1900. Στο Πουέρτο Μοντ ο Βίντερχολντ συνέχισε να διευθύνει την επιχείρηση, ενώ στο Μπαριλότσε ο συνεργάτης του Βίντερχολντ, ο Φεντερίκο Χούμπε, επίσης Γερμανο-Χιλιανός από το Οσόρνο, έμεινε υπεύθυνος για τις τοπικές υποθέσεις. Μέχρι το 1900 οι Χιλιανοί έμποροι κυριαρχούσαν στο εμπόριο στην περιοχή της λίμνης Ναχουέλ Χουάπι χάρη στον έλεγχό τους στα κοντινά ορεινά περάσματα. Οι Χούμπε & Ατσέλις έλεγχαν το πέρασμα Πέρες Ροζάλες και οι Καμίνο και Λακόστ το πέρασμα Πουγιέχουε. Η πολεμική απειλή μεταξύ της Χιλής και της Αργεντινής στη δεκαετία του 1900 σήμαινε κάποιες δυσκολίες για αυτούς τους παλαιότερους επιχειρηματίες, οι οποίοι αργότερα επωφελήθηκαν από τη διαμεσολάβηση των συνόρων μεταξύ Χιλής και Αργεντινής το 1902, η οποία αύξησε την εμπιστοσύνη κατά μήκος των διεθνών συνόρων. Η εμπορική οδός που δημιούργησε ο Βίντερχολντ και συνέδεε το λιμάνι Πουέρτο Μονττ στον Ειρηνικό με τη λίμνη Ναχουέλ Χουάπι στην ενδοχώρα ήταν μέχρι και τη δεκαετία του 1910 μια από τις σημαντικότερες στη βόρεια Παταγονία.

Οι Χιλιανοί επιχειρηματίες επεκτάθηκαν πέρα από το εμπόριο και δημιούργησαν κτηνοτροφικές επιχειρήσεις γύρω από τη λίμνη Ναχουέλ Χουάπι. Οι επιχειρήσεις αυτές εξήγαγαν κρέας στην Κεντρική Χιλή και εισήγαγαν εργατικό δυναμικό από τη νότια Χιλή, κυρίως από το αρχιπέλαγος Τσιλόε, για τη λειτουργία της επιχείρησης. Οι αρχές της Αργεντινής ενθάρρυναν στην αρχή τη μετανάστευση των Χιλιανών προσφέροντας τους ιδιοκτησίες γης, εάν αποποιούνταν τη χιλιανή υπηκοότητα και γίνονταν Αργεντινοί. Οι χιλιανές αρχές απάντησαν προσφέροντας γη σε όσους επέστρεφαν από την Αργεντινή. Καθώς η αυθόρμητη μετανάστευση από το αρχιπέλαγος Τσιλόε άρχισε να αντικαθιστά εκείνους που έφερναν οι επιχειρήσεις, οι αρχές της Αργεντινής άρχισαν να μην εμπιστεύονται αυτούς τους μετανάστες. Πολλοί ανεξάρτητοι έποικοι από το αρχιπέλαγος Τσιλόε εγκαταστάθηκαν στη Βάγιε Μάνσο νότια του Μπαριλότσε. Σύμφωνα με τα λόγια του ιστορικού Χόρχε Μουνιόθ Σουγκαρέτ, οι αρχές της Αργεντινής θεωρούσαν αυτούς τους Χιλιανούς εποίκους ως «αναλφάβητους νομάδες, φαύλους και ατίθασους».

Τη δεκαετία του 1930 το κέντρο της πόλης ανασχεδιάστηκε ώστε να φαίνεται σαν μια παραδοσιακή ευρωπαϊκή πόλη των κεντρικών Άλπεων (ονομάστηκε «Μικρή Ελβετία»). Πολλά κτίρια κατασκευάστηκαν από ξύλο και πέτρα. Το 1909 υπήρχαν 1.250 κάτοικοι- ένας τηλέγραφος, ένα ταχυδρομείο και ένας δρόμος συνέδεαν την πόλη με το Νεουκέν. Το εμπόριο συνέχισε να εξαρτάται από τη Χιλή μέχρι την άφιξη του σιδηροδρόμου το 1934, ο οποίος συνέδεσε την πόλη με τις αγορές της Αργεντινής.

Αρχιτεκτονική ανάπτυξη και τουρισμός 

Μεταξύ 1935 και 1940, η Διεύθυνση Εθνικών Πάρκων της Αργεντινής πραγματοποίησε μια σειρά από δημόσια έργα αστικού χαρακτήρα, δίνοντας στην πόλη ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ύφος. Μεταξύ αυτών, ίσως το πιο γνωστό είναι το Δημοτικό Κέντρο.

Το Μπαριλότσε εξελίχθηκε από κέντρο εμπορίας βοοειδών που βασιζόταν στο εμπόριο με τη Χιλή, σε τουριστικό κέντρο για την ελίτ της Αργεντινής. Απέκτησε κοσμοπολίτικο αρχιτεκτονικό και πολεοδομικό προφίλ. Η ανάπτυξη του τουριστικού εμπορίου της πόλης ξεκίνησε τη δεκαετία του 1930, όταν η πληρότητα των τοπικών ξενοδοχείων αυξήθηκε από 1.550 τουρίστες το 1934 σε 4.000 το 1940. Το 1934 ο Εζεκιέλ Μπουστίγιο, τότε διευθυντής της Διεύθυνσης Εθνικών Πάρκων, ανέθεσε στον αδελφό του Αλεχάντρο Μπουστίγιο να χτίσει αρκετά κτίρια στο Εθνικό Πάρκο Ιγκουασού και Ναχουέλ Χουάπι (το Μπαριλότσε ήταν ο κύριος οικισμός εντός του πάρκου). Σε αντίθεση με το υποτροπικό Εθνικό Πάρκο Ιγκουασού, οι σχεδιαστές και οι κατασκευαστές πίστευαν ότι το Εθνικό Πάρκο Ναχουέλ Χουάπι, λόγω του εύκρατου κλίματος, θα μπορούσε να ανταγωνιστεί τον τουρισμό της Ευρώπης. Μαζί με το Μπαριλότσε, καθιερώθηκε για έργα προτεραιότητας από τους εθνικούς φορείς σχεδιασμού τουριστικής ανάπτυξης.

Ναζί στο Μπαριλότσε 
Το 1995, το Μπαριλότσε έγινε πρωτοσέλιδο στον διεθνή Τύπο όταν έγινε γνωστό ως καταφύγιο για ναζιστές εγκληματίες πολέμου, όπως ο πρώην Hauptsturmführer των SS Έριχ Πρίμπκε και ο αξιωματικός των SS Ράινχαρντ Κοππς, γνωστός στην Αργεντινή ως Χουάν Μάλερ. Ο Πρίμπκε ήταν διευθυντής της Γερμανικής Σχολής του Μπαριλότσε για πολλά χρόνια.

Στο βιβλίο του Bariloche nazi-guía turística του 2004, ο Αργεντινός συγγραφέας Αμπέλ Μπάστι ισχυρίζεται ότι ο Αδόλφος Χίτλερ και η Εύα Μπράουν έζησαν στα περίχωρα του Μπαριλότσε για πολλά χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Μπάστι δήλωσε ότι οι Αργεντινοί ναζί επέλεξαν το κτήμα Ινάλκο ως καταφύγιο του Χίτλερ.

Το βιβλίο Grey Wolf: The Escape of Adolf Hitler (Γκρίζος Λύκος: Η απόδραση του Αδόλφου Χίτλερ) των Βρετανών συγγραφέων Σάιμον Ντάνσταν και Τζέραρντ Γουίλιαμς του 2011 υποστήριξε ότι ο Χίτλερ και η Εύα Μπράουν δραπέτευσαν από το Βερολίνο το 1945 και πέταξαν στη Δανία, στη συνέχεια στην Ισπανία και από εκεί στα Κανάρια Νησιά, όπου επιβιβάστηκαν σε ένα υποβρύχιο και διέσχισαν τον Ατλαντικό για την Αργεντινή, όπου χιλιάδες Ναζί βρήκαν καταφύγιο από τον πρόεδρο Χουάν Περόν, ο οποίος, μαζί με τη σύζυγό του Εβίτα, λάμβαναν χρήματα από τους Ναζί για κάποιο χρονικό διάστημα. Όπως ανέφεραν οι ισχυρισμοί που έλαβε το FBI, ο Χίτλερ φέρεται να έφτασε στην Αργεντινή, μένοντας αρχικά στην Χασιέντα Σαν Ραμόν, ένα αγροτικό κτήμα 10 χιλιόμετρα ανατολικά του Μπαριλότσε που ανήκε σε συγγενή του πρίγκιπα Βερνάρδου, και στη συνέχεια μετακόμισε σε ένα αρχοντικό βαυαρικού τύπου στο Ινάλκο, ένα απομακρυσμένο και δύσκολα προσβάσιμο σημείο στο βορειοδυτικό άκρο της λίμνης Ναχουέλ Χουάπι, κοντά στα σύνορα με τη Χιλή. Υποτίθεται ότι η Εύα Μπράουν εγκατέλειψε τον Χίτλερ γύρω στο 1954 και μετακόμισε στο Νεουκέν με την κόρη τους, Ούρσουλα («Ούσι»). Ο Αδόλφος Χίτλερ πέθανε τον Φεβρουάριο του 1962 σε ηλικία 73 ετών, ενώ η Εύα φέρεται να ήταν ακόμη ζωντανή τη δεκαετία του 2000.

Αυτές οι μαρτυρίες αμφισβητούνται από τους περισσότερους ιστορικούς, οι οποίοι γενικά πιστεύουν ότι ο Χίτλερ και ο Μπράουν αυτοκτόνησαν στο καταφύγιο Führerbunker κατά τις τελευταίες ημέρες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Τουρισμός 
Ο τουρισμός, τόσο ο εγχώριος όσο και ο διεθνής, αποτελεί την κύρια οικονομική δραστηριότητα του Μπαριλότσε καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Μια από τις πιο δημοφιλείς δραστηριότητες είναι το σκι και οι περισσότεροι τουρίστες επισκέπτονται το Μπαριλότσε το χειμώνα (Ιούνιος-Σεπτέμβριος). Τακτικές πτήσεις από το Μπουένος Άιρες μέσω των αεροπορικών εταιρειών LAN και Aerolíneas Argentinas εξυπηρετούν την πόλη όλο το χρόνο. Οι κύριες πίστες σκι είναι αυτές του Σέρο Κατεδράλ, του μεγαλύτερου χιονοδρομικού κέντρου στη Νότια Αμερική και στο νότιο ημισφαίριο. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, παραλίες όπως η Πλάγια Μπονίτα και η Βίλα Τακούλ υποδέχονται τους λουόμενους στον ήλιο. Η μέση θερμοκρασία της λίμνης Ναχουέλ Χουάπι είναι 14 °C το καλοκαίρι. Το Μπαριλότσε είναι η μεγαλύτερη πόλη της τεράστιας περιοχής των λιμνών και χρησιμεύει ως βάση για πολλές εκδρομές στην περιοχή. Δραστηριότητες όπως το ψάρεμα, το ράφτινγκ και η παρατήρηση πουλιών είναι δημοφιλείς στους τουρίστες. Η πόλη είναι επίσης γνωστή για τις σοκολάτες της και την αρχιτεκτονική ελβετικού τύπου. Πολλοί μαθητές λυκείου στην Αργεντινή πραγματοποιούν εκδρομή στο Μπαριλότσε και η πόλη είναι καλά προετοιμασμένη για να φιλοξενήσει τέτοιου είδους ομάδες. Τον Νοέμβριο του 2012, το Μπαριλότσε ονομάστηκε «εθνική πρωτεύουσα του τουρισμού περιπέτειας» βάσει του νόμου 26802 που εγκρίθηκε από το Εθνικό Κογκρέσο της Αργεντινής.

Επιστήμη 

Εκτός από τον τουρισμό και τις συναφείς υπηρεσίες, το Μπαριλότσε φιλοξενεί προηγμένες επιστημονικές και τεχνολογικές δραστηριότητες. Το Centro Atómico Bariloche είναι ερευνητικό κέντρο της Εθνικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, όπου διεξάγεται βασική και εφαρμοσμένη έρευνα σε πολλούς τομείς των φυσικών επιστημών. Το συγκρότημα στεγάζει επίσης το Instituto Balseiro, ένα ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης του Εθνικού Πανεπιστημίου του Κούγιο. Το Ινστιτούτο απονέμει πτυχία στη Φυσική και την Πυρηνική, Μηχανολογική και Τηλεπικοινωνιακή Μηχανική, καθώς και μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς τίτλους στη Φυσική και τη Μηχανική. Η πόλη φιλοξενεί επίσης την INVAP, μια εταιρεία υψηλής τεχνολογίας που σχεδιάζει και κατασκευάζει πυρηνικούς αντιδραστήρες, υπερσύγχρονα ραντάρ και διαστημικούς δορυφόρους, μεταξύ άλλων έργων.

Ο ιδιωτικός μη κερδοσκοπικός οργανισμός Ίδρυμα Μπαριλότσε συνεχίζει την παράδοση της επιστημονικής έρευνας στην πόλη. Ξεκίνησε το 1963 και προωθεί τη μεταπτυχιακή διδασκαλία και έρευνα. Υπάρχουν επίσης πολλά τμήματα και εργαστήρια στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Κομάχουε.

Κλίμα και γεωγραφία 

Το Μπαριλότσε βρίσκεται στη μετάβαση μεταξύ του ψυχρού μεσογειακού κλίματος (Κέππεν Csb) και του ωκεάνιου κλίματος (Κέππεν Cfb), με έντονα αλπικά χαρακτηριστικά (χαμηλές νυχτερινές θερμοκρασίες, μεγάλες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, μεγάλο θερμικό εύρος). Ο συνδυασμός του υψομέτρου, του γεωγραφικού πλάτους και της επικράτησης των δυτικών-βορειοδυτικών ανέμων έχει ως αποτέλεσμα το κλίμα να ταξινομείται ως ψυχρό εύκρατο κλίμα με ξηρή περίοδο που παρουσιάζει διαβάθμιση βροχόπτωσης από δυτικά προς ανατολικά. Η μέση ετήσια βροχόπτωση κυμαίνεται από 4.000 mm στις κορυφές των Άνδεων και στο Πουέρτο Μπλεστ έως μόλις 600 mm στην περιοχή του ποταμού Λιμάι. Στις αστικές περιοχές, η μέση ετήσια βροχόπτωση κυμαίνεται από 800 έως 1.000 mm. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών συγκεντρώνεται το φθινόπωρο και το χειμώνα, που αντιστοιχούν στο 70% των ετήσιων βροχοπτώσεων.

Η μέση ετήσια θερμοκρασία στο Μπαριλότσε είναι 8,4 °C στο κέντρο της πόλης (1901-1950). Στο αεροδρόμιο στο ανατολικό άκρο, η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 8,3 °C (για την περίοδο 1981-2010).  Τον Ιανουάριο, οι ημερήσιες θερμοκρασίες κυμαίνονται συνήθως από 20 έως 28 °C και περιστασιακά μπορεί να φτάσουν τους 30 °C. Η μέση ελάχιστη θερμοκρασία τον Ιανουάριο είναι 8,2 °C στο κέντρο της πόλης και 6,6 °C στο αεροδρόμιο, αν και κατά τη διάρκεια θερμών ημερών, οι νυχτερινές θερμοκρασίες μπορεί να φτάσουν τους 15 °C. Τον χειμώνα, οι ημερήσιες θερμοκρασίες κυμαίνονται από 1 έως 8 °C, ενώ οι νυχτερινές θερμοκρασίες πλησιάζουν το μηδέν ή και λιγότερο. Οι θερμοκρασίες ποικίλλουν ανάλογα με το υψόμετρο- γενικά, η θερμοκρασία μειώνεται κατά 6 °C για κάθε 1.000 μέτρα αύξησης του υψομέτρου.

Ο καιρός χαρακτηρίζεται από ανέμους καθ' όλη τη διάρκεια του έτους με το 85% των ημερών είναι θυελλώδεις και οι ήρεμες ημέρες είναι σπάνιες. Οι περισσότεροι άνεμοι προέρχονται κυρίως από τα δυτικά-βορειοδυτικά, ενώ οι ανατολικοί άνεμοι είναι σπάνιοι. Συνήθως, οι άνεμοι είναι ισχυροί, ιδιαίτερα την άνοιξη, όπου οι ριπές μπορεί να ξεπεράσουν τα 100 km/h (62 mph).

Στο κέντρο της πόλης, η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 1.092 mm και υπάρχουν 122 ημέρες με βροχή. Στο ανατολικό άκρο, όπου βρίσκεται το αεροδρόμιο, η βροχόπτωση είναι χαμηλότερη, με μέσο όρο 791 mm (31 in). Τον χειμώνα, όταν οι θερμοκρασίες είναι χαμηλότερες, μπορεί να σημειωθούν χιονοπτώσεις, οι οποίες ευνοούνται από τη χαμηλή ατμοσφαιρική εξάτμιση. Την άνοιξη, το λιώσιμο του χιονιού και οι χαμηλότερες θερμοκρασίες οδηγούν σε υγρές συνθήκες που διευκολύνουν την ανάπτυξη πυκνών δασών και γεωργικών δραστηριοτήτων.

Η θερμοκρασία του νερού στις λίμνες είναι πάντα χαμηλή και κυμαίνεται από 12 έως 15 °C. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι λίμνες είναι μεγάλες, γεγονός που καθιστά δύσκολο για τον ήλιο να επηρεάσει τη θερμοκρασία τους λόγω της μεγάλης θερμοχωρητικότητάς τους. Οι μικρότερες λίμνες μπορεί να παγώσουν το χειμώνα, ιδίως εκείνες που βρίσκονται σε υψηλότερα υψόμετρα.

Μεταφορές 

Η πόλη εξυπηρετείται από το Διεθνές Αεροδρόμιο του Σαν Κάρλος δε Μπαριλότσε , το οποίο είναι εξοπλισμένο για να δέχεται κάθε είδους αεροσκάφος. Αρκετές από τις σημαντικότερες αεροπορικές εταιρείες της Αργεντινής διατηρούν τακτικές πτήσεις προς το Μπαριλότσε, καθώς και ορισμένες διεθνείς γραμμές από γειτονικές χώρες, ιδίως κατά τη διάρκεια της χιονοδρομικής περιόδου. Η πόλη συνδέεται με τρένο με την πόλη Βιέδμα μέσω του Tren Patagonico που διασχίζει την Αργεντινή από τις Άνδεις έως τον Ατλαντικό Ωκεανό.

Το Σαν Κάρλος δε Μπαριλότσε βρίσκεται κοντά στα σύνορα με τη Χιλή και συνδέεται με τη Χιλή μέσω του περάσματος Καρντενάλ Αντόνιο Σαμόρε (125 χλμ. βορειοδυτικά από το Μπαριλότσε, κοντά στη Βίγια Λα Ανγκοστούρα) που διασχίζει τις Άνδεις.

Αθλητισμός 
Το Club Andino Bariloche ήταν συνδιοργανωτής του 1ου και του 3ου Νοτιοαμερικανικού Πρωταθλήματος Χιονοδρομίας Ορειβασίας.

Ο σύλλογος Κλουμπ Ντεπορτίβο Κρουζ δελ Σουρ συμμετέχει στο Torneo Federal B, την τέταρτη βαθμίδα του ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος της Αργεντινής. Οι ομάδες Εστουδιάντες Ουνίδος και Εστρέλα δελ Σουρ συμμετείχαν επίσης σε χαμηλότερα πρωταθλήματα της Αργεντινής.

Δίδυμες πόλεις – αδελφές πόλεις 
Το Μπαριλότσε είναι αδελφοποιημένο με:

  Άσπεν, ΗΠΑ
  Λ' Άκουιλα, Ιταλία
  Οσόρνο, Χιλή
  Πουέρτο Μονττ, Χιλή
  Πούντα Αρένας, Χιλή
  Πουράνκε, Χιλή
  Σανκτ Μόριτς, Ελβετία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Πόλεις της Αργεντινής