Ενοχοποίηση του θύματος

Ενοχοποίηση του θύματος (Αγγλικά:victim blaming) ονομάζεται η κατάσταση κατά την οποίαν το θύμα ενός εγκλήματος ή οποιασδήποτε παράνομης πράξης θεωρείται εξ ολοκλήρου ή εν μέρει υπαίτιο.  Εντάσσεται στη γενικότερη αντίληψη ότι τα θύματα είναι με οποιονδήποτε τρόπο καθίστανται υπεύθυνα για τις ενέργειες των παραβατών, όπως τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας και σεξουαλικών εγκλημάτων, με τα τελευταία να τους αποδίδονται ευθύνες για τον τρόπο ένδυσής τους.

Ο ψυχολόγος Γουίλιαμ Ράιαν επινόησε τη φράση «κblaming the victim» στο βιβλίο του το 1971 με αυτόν τον τίτλο. Στο βιβλίο, ο Ράιαν περιέγραψε την ενοχοποίηση των θυμάτων ως μια ιδεολογία που χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τον ρατσισμό και την κοινωνική αδικία εναντίον των Αφροαμερικανών. Ο Ryan έγραψε το βιβλίο για να αντικρούσει το έργο του Daniel Patrick Moynihan του 1965 The Negro Family: The Case for National Action. Η κριτική του Ράιαν αντέκρουσε τις θεωρίες Moynihan ως προσπάθειες απόδοσης ευθύνης για τη φτώχεια από κοινωνικούς δομικούς παράγοντες στις συμπεριφορές και τα πολιτισμικά πρότυπα των φτωχών.

Αν και ο Ράιαν έκανε κατέστησε τη φράση δημοφιλή, άλλοι μελετητές είχαν εντοπίσει το φαινόμενο της ενοχοποίησης των θυμάτων. Το 1947 ο Theodor W. Adorno όρισε αυτό που αργότερα θα ονομαζόταν «blaming the victim», ως «ένα από τα πιο απαίσια χαρακτηριστικά του φασιστικού χαρακτήρα».

Παραπομπές

ΒιασμόςΨυχολογική κακοποίησηΠροκαταλήψειςΕκφοβισμόςΑνθρώπινη συμπεριφοράΣεξουαλική κακοποίηση