Ρουθ Τιακό Ουατανάμπε

Η Ρουθ Τιακό Ουατανάμπε (12 Μαΐου 1916 – February 26, 2005 )  ήταν Ιαπωνοαμερικανίδα μουσικοβιβλιοθηκάριος . Για 38 χρόνια (1946-1984), διηύθυνε τη Μουσική Βιβλιοθήκη Sibley στο Eastman School of Music στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ .

Την αποκαλούσαν «μια από τις σπουδαίες βιβλιοθηκονόμοι της μουσικής του εικοστού αιώνα».

Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση 
Η Ruth Taiko Watanabe γεννήθηκε στις 12 Μαΐου 1916 στο Λος Άντζελες.   Μια νισέι, ήταν κόρη των Ιαπώνων μεταναστών Kohei Watanabe, εισαγωγέα ασιατικού καλλιτεχνικού υλικού, και της Iwa Watanabe, μιας μουσικού και τραγουδίστριας που αποφοίτησε από το Εθνικό Ινστιτούτο Τεχνών του Τόκιο. Είχε μια σχετικά προνομιακή ανατροφή και ξεκίνησε μαθήματα πιάνου όταν ήταν μόλις 6 ή 7. Η μητέρα της υπέφερε από φυματίωση και έτσι η οικογένεια μετακινούνταν συχνά αναζητώντας πιο ευνοϊκή στέγαση και κλίμα, πράγμα που σημαίνει συνεχείς αλλαγές στο σχολείο για την κόρη τους. 

Η Watanabe παρακολούθησε το γυμνάσιο Theodore Roosevelt και ακολούθησε το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια, όπου σπούδασε πιάνο.  Μέχρι το δεύτερο έτος της δίδασκε σε σπουδαστές πιάνου και στόχευε σε μια διδακτική καριέρα. Διετέλεσε επίσης δύο χρόνια πρόεδρος του μαθητικού σώματος της Μουσικής Σχολής . Όταν αποφοίτησε με το B.Mus. το 1937, έλαβε το βραβείο για το υψηλότερο προπτυχιακό ακαδημαϊκό ρεκόρ. 

Γρήγορα ολοκλήρωσε μια σειρά άλλων ακαδημαϊκών πτυχίων. Κέρδισε πτυχίο AB στα αγγλικά το 1939, μεταπτυχιακό στα αγγλικά το 1941 και M. Mus . στη μουσικολογία το 1942. Επικεντρώθηκε στη μουσική στην Ελισαβετιανή δραματουργία και η μεταπτυχιακή της διατριβή ήταν "Music at the Court of Henry VIII ", η οποία κέρδισε τον Διαγωνισμό Μουσικολογικής Έρευνας Mu Phi Epsilon 1946.

Κράτηση 

Το σχέδιό της να αποκτήσει Ph.D. στα αγγλικά διακόπηκε από τον εγκλεισμό Ιαπωνικών Αμερικανών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου . Τα περιουσιακά στοιχεία της οικογένειας δεσμεύτηκαν και ο πατέρας της αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την επιχείρησή του. Τον Απρίλιο του 1942, μεταφέρθηκαν ακούσια στο Κέντρο Συνελεύσεων Santa Anita, ζώντας σε στρατώνες που ήταν κατασκευασμένοι στο πάρκινγκ μιας πίστας πίσω από συρματοπλέγματα.   Μία από τις καθηγήτριές της στο USC, η Pauline Alderman, της πρόσφερε τη συμβουλή της που πιστώθηκε ότι τη βοήθησε στην εμπειρία της εγκλεισμού: «Όσο είσαι ζωντανός, δεν υπάρχει τίποτα χωρίς το οποίο δεν μπορείς να ζήσεις».  Οι κρατούμενοι σε όλα τα στρατόπεδα και τα κέντρα ασχολούνταν με μια μεγάλη ποικιλία εκπαιδευτικών και ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων, και στη Santa Anita που περιελάμβανε μια εφημερίδα, μια βιβλιοθήκη και τακτικές συναυλίες χρησιμοποιώντας την εξέδρα και τον εξοπλισμό ήχου της πίστας. Η ίδια η Watanabe δίδαξε πολλά μαθήματα μουσικής. Έγραψε σε μια πρώην δασκάλα, την Edythe Backus, από την κατασκήνωση τον Μάιο:

[. . . ] Έχω διδακτική εργασία στο νέο εδώ λεγόμενο μουσικό σχολείο. Είναι μια δουλειά πλήρους απασχόλησης - 44 ώρες κάθε εβδομάδα - και θα έχω την ευθύνη όλων των θεωρητικών μαθημάτων και των σειρών εκτίμησης της μουσικής και θα διδάξω ένα προχωρημένο μάθημα πιάνου. Τα θεωρητικά μαθήματα προχωρούν πολύ καλύτερα από ό,τι νόμιζα, αλλά το τμήμα πιάνου δυσκολεύεται μαζί με μόνο τέσσερα πιάνα και πάνω από πενήντα μαθητές. [. . . ] Όλο το μέρος φαίνεται διανοητικά πολύ αποστειρωμένο -- και με ενοχλεί πολύ. Προσπάθησα να διαβάσω και να μελετήσω και, όταν το πιάνο δεν είναι απασχολημένο, να εξασκηθώ. 

Τον Ιούνιο πρόσθεσε:

Έχουμε όχι λιγότερους από δέκα νέους μαθητές σήμερα, και υπάρχει μεγάλη λίστα αναμονής. Ξεκινάω τη διδασκαλία στις 7:30 το πρωί και τελειώνω στις 4:30, με μόνο μισή ώρα για μεσημεριανό γεύμα. Δύο βράδια την εβδομάδα έχω μαθήματα και μαθήματα μέχρι τις 7:30 το βράδυ. Φυσικά σε τάξεις διδάσκονται όλοι οι μαθητές της πρωτοβάθμιας και μέσης εκπαίδευσης. Ένας δάσκαλος έχει πάνω από εκατόν τριάντα μαθητές σε περίπου εννέα ή δέκα τάξεις και τους διδάσκει να είναι καλοί μουσικοί. Νομίζω ότι είναι αξιοσημείωτο. 

Τις θρησκευτικές ακολουθίες της Κυριακής, η Watanabe πρόσφερε μια "Music Hour", όπου έπαιξε δίσκους δυτικής κλασικής μουσικής όπως ο Rachmaninoff και στο ηχοσύστημα της κερκίδας και έκανε διαλέξεις για το έργο σε ένα ακροατήριο έως και πέντε χιλιάδων κρατουμένων. Ανέπτυξε ένα δίκτυο πρώην δασκάλων και συναδέλφων για να δανείσουν δίσκους για τη χρήση της σε αυτές τις διαλέξεις. Έγραψε στο Backus:

Οι σημειώσεις του προγράμματος περιλαμβάνουν ένα σύντομο βιογραφικό σκίτσο κάθε συνθέτη, ένα σύντομο βιογραφικό των βασικών συνεισφορών και χαρακτηριστικών του και συγκεκριμένες λεπτομέρειες σχετικά με τα έργα που θα ακουστούν. Μερικοί από τους ανθρώπους κρατούν σημειώσεις. . . . Η γενική ανταπόκριση στην ώρα της μουσικής ήταν ακόμη καλύτερη από ό,τι περίμενα. Το μέγεθος του κοινού αυξάνεται από εβδομάδα σε βδομάδα, και επιπλέον, αρκετοί άνθρωποι έχουν υποβάλει αιτήματα για τις αγαπημένες τους συμφωνίες και έχουν έρθει στο γραφείο για να με ρωτήσουν για ορισμένες μουσικές φόρμες, συνθέτες κ.λπ. . . . Εν πάση περιπτώσει, είναι μια δουλειά που εμπνέει και προσφέρει ευχαρίστηση. 

Η κοινότητα που κατασκευάστηκε στη Σάντα Ανίτα εκείνο το καλοκαίρι έφτασε στο τέλος της όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ άρχισε να στέλνει κρατούμενους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Η Watanabe και η οικογένειά της μεταφέρθηκαν στο Κέντρο μετεγκατάστασης του πολέμου της Γρανάδας - γνωστό ως "Camp Amache" - στο Κολοράντο τον Σεπτέμβριο του 1942  Ο Watanabe άρχισε πάλι να διδάσκει. Η Αμερικανική Επιτροπή Υπηρεσίας Φίλων συμμετείχε σε προσπάθειες να τοποθετήσει φοιτητές στα σχολεία ώστε να μπορέσουν να ξεφύγουν από τα στρατόπεδα, αλλά δεν είχε βρει ακόμη θέση για τον Βατανάμπε. Στα τέλη Σεπτεμβρίου, έλαβε ένα τηλεγράφημα Χάουαρντ Χάνσον, διευθυντή της Μουσικής Σχολής Eastman στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ, που της προσέφερε μια υποτροφία. (Δεν είναι γνωστό πώς ο Hanson έμαθε για τον Watanabe, αλλά φαίνεται πιθανό να ήταν ένας από τους πρώην δασκάλους του Watanabe. ) Έφυγε για το Ρότσεστερ, έχοντας βρεθεί στο Camp Amache μόνο λίγες εβδομάδες. Στις 2 Οκτωβρίου 1942 έφτασε στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης, όπου θα περνούσε το υπόλοιπο της καριέρας της.

Μουσικό Σχολείο του Eastman 

Στο Eastman, η Watanabe άρχισε να προετοιμάζεται για το Ph.D. στη μουσικολογία με σύμβουλο τον Charles Warren Fox . Ένα μήνα αργότερα, ο πατέρας του Watanabe πέθανε. Επέστρεψε στη Γρανάδα για να κανονίσει την κηδεία του πατέρα της, αλλά δεν μπόρεσε να λάβει άδεια να φύγει από το στρατόπεδο για να ανασύρει τις στάχτες του πατέρα της μέχρι που ο εκπαιδευτικός διευθυντής του στρατοπέδου κανόνισε μια εκπαιδευτική «αποστολή» ζητώντας της να μιλήσει σε σεμινάριο στο Πανεπιστήμιο του Ντένβερ. Τα περιουσιακά στοιχεία της οικογένειάς της εξακολουθούσαν να είναι παγωμένα και λόγω των εξόδων αυτού του ταξιδιού, ο Watanabe έσπασε. 

Προσλήφθηκε από τη βιβλιοθηκονόμο Μπάρμπαρα Ντάνκαν για την πρώτη της δουλειά σε μια βιβλιοθήκη ως κορίτσι που ανακτούσε υλικό στη Μουσική Βιβλιοθήκη Sibley για 35 σεντς την ώρα. Αργότερα είπε «Ποτέ δεν ήξερα ότι μια βιβλιοθήκη θα μπορούσε να είναι τόσο διασκεδαστική», έχοντας αντιπαθήσει τις προηγούμενες ήσυχες και σταθερές βιβλιοθήκες που γνώριζε. Μέχρι το 1944 είχε μια δουλειά πλήρους απασχόλησης ως επικεφαλής της κυκλοφορίας, οι αρμοδιότητες της οποίας περιελάμβαναν «απαντήσεις σε «πραγματικές» ερωτήσεις αναφοράς, παρακολούθηση σπάνιων βιβλίων, πινακοποίηση στατιστικών... και επίβλεψη της ετήσιας απογραφής».  Το 1946, εντάχθηκε στη σχολή του Eastman, διδάσκοντας ιστορία μουσικής. 

Όταν η μητέρα της απελευθερώθηκε από το στρατόπεδο Amache, έζησε με τον Watanabe στο Ρότσεστερ, ο οποίος έγινε το μοναδικό μέσο υποστήριξής της. Έχοντας ανάγκη από χρήματα, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη βιβλιοθήκη για να διδάξει. Αντ 'αυτού, η Hanson διόρισε τον ενεργό βιβλιοθηκονόμο της για να αντικαταστήσει τον Duncan και μόνιμο βιβλιοθηκάριο το επόμενο έτος. Ο Χάνσον είχε συχνά τσακωθεί με τον Ντάνκαν και προτιμούσε έναν βιβλιοθηκάριο με το υπόβαθρο του Βατανάμπε στη μουσική απόδοση. Κατά τη διάρκεια των πρώτων ετών της ηγεσίας της Βιβλιοθήκης Sibley από τον Watanabe, αντιμετώπισε κάποια αμηχανία, καθώς ο Duncan παρέμεινε στο προσωπικό για πέντε χρόνια μέχρι τη συνταξιοδότησή της και αρνήθηκε να μιλήσει στον Watanabe. Προσπάθησε επίσης να βρει χρόνο για να ολοκληρώσει τη διδακτορική της διατριβή, "Five Italian Madrigal Books of the Late 16th Century: A Transcription and Study of the First Books a cinque by Antonio il Verso, Bartolomeo Roy, Bernardino Scaramella, Pietro Paolo Quartieri, and Emilio Virgeli », αλλά επέμενε με τη βοήθεια μιας υποτροφίας από την Αμερικανική Ένωση Πανεπιστημιακών Γυναικών (AAUW) και τη βοήθεια του Δρ. Άλφρεντ Αϊνστάιν, ο οποίος διόρθωσε 400 σελίδες από τις μεταγραφές της ιταλικών μαδριγάλων χωρίς χρέωση. Αποφοίτησε με το διδακτορικό της το 1952, λίγο πριν από το θάνατο της μητέρας της, τον Ιανουάριο του 1953. 

Κατά τη διάρκεια των 38 ετών της ως επικεφαλής της Βιβλιοθήκης Sibley, έχτισε τη συλλογή από 55 χιλιάδες σε πάνω από 250 χιλιάδες αντικείμενα,  συμπεριλαμβανομένων πολλών σπάνιων υλικών στα τέλη του 18ου και του 19ου αιώνα που αγοράστηκε σε ταξίδια αγοράς βιβλίων στην Ευρώπη.  Δραστηριοποιήθηκε στην εκπαίδευση των μουσικών βιβλιοθηκονόμων, διδάσκοντας στη σχολή βιβλιοθηκών στο SUNY Geneseo μέχρι το κλείσιμο του προγράμματος, στη συνέχεια διδάσκοντας τα δικά της καλοκαιρινά ινστιτούτα στη μουσική βιβλιοθηκονομία. Έγραψε επίσης ένα εγχειρίδιο, Εισαγωγή στη Μουσική Έρευνα (1967). Διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Μουσικής Βιβλιοθήκης από το 1979 έως το 1981. 

Αποσύρθηκε ως επικεφαλής της Βιβλιοθήκης Sibley το 1984, αλλά παρέμεινε ως αρχειοφύλακας του σχολείου για πολλά χρόνια και βοήθησε τον διάδοχό της στη μεταφορά της βιβλιοθήκης σε νέο κτίριο.

Θάνατος και κληρονομιά 
Η Ruth Taiko Watanabe πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου 2005 στο Πίτσφορντ.  Οι Ειδικές Συλλογές Ruth T. Watanabe στη Μουσική Βιβλιοθήκη Sibley πήρε το όνομά της.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 "The Spirit of Meliora: Ruth T. Watanabe" - University of Rochester Library Bulletin, 1984
 Out of the Desert - Resilience and Memory in Japanese American Internment - Αναπαράγει πολυάριθμες επιστολές που γράφτηκαν από τα στρατόπεδα από τον Watanabe

Ιάπωνες
Αμερικανίδες