Μεννονίτες

Οι Μεννονίτες είναι μέλη ορισμένων χριστιανικών ομάδων που εντάσσονται στους αναβαπτιστές. Πήραν το όνομά τους από τον Μέμο Σίμονς (1496–1561) από το Φρίσλαντ. Μέσα από τα γραπτά του, ο Σίμονς επισημοποίησε τις διδασκαλίες των παλαιότερων Ελβετών ιδρυτών, με τις πρώτες διδασκαλίες των Μεννονιτών να βασίζονται στην πίστη τόσο στην αποστολή όσο και στη διακονία του Ιησού, την οποία ακολούθησαν παρά τις διώξεις από διάφορα καθολικά και προτεσταντικά κράτη. Οι πεποιθήσεις των μεννονιτών κωδικοποιήθηκαν στην Ομολογία Πίστεως του Ντόρντρεχτ το 1632, που επιβεβαίωσε «το βάπτισμα μόνο των πιστών, το πλύσιμο των ποδιών ως σύμβολο της δουλείας, εκκλησιαστικής πειθαρχίας, η αποφυγή των αφορισμένων, η μη ορκωμοσία, γάμος μέσα στην ίδια εκκλησία, αυστηρή μη αντίσταση και γενικά περισσότερη έμφαση στον αληθινό Χριστιανισμό που περιλαμβάνει το να είσαι Χριστιανός και να υπακούς στον Χριστό».

Η πλειοψηφία των πρώτων Μεννονιτών, αντί να πολεμήσει, επέζησε φυγαδεύοντας σε γειτονικά κράτη όπου οι άρχουσες οικογένειες ήταν ανεκτικές στην πίστη τους στο βάπτισμα του πιστού. Με τα χρόνια, οι Μεννονίτες έχουν γίνει γνωστοί ως μία από τις ιστορικές εκκλησίες της ειρήνης, λόγω της δέσμευσής τους στον ειρηνισμό.

Οι εκκλησίες σε όλο τον κόσμο ενσωματώνουν το πλήρες εύρος των μενονιτικών πρακτικών, από τους Μενονίτες της Παλαιάς Τάξης (που ασκούν έναν τρόπο ζωής χωρίς ορισμένα στοιχεία της σύγχρονης τεχνολογίας) έως Συντηρητικούς Μεννονίτες (που τηρούν τα παραδοσιακά θεολογικά χαρακτηριστικά, φορούν μονόχρωμα ρούχα και χρησιμοποιούν σύγχρονες ανέσεις) έως τους κύριους μεννονίτες (αυτοί που δεν διακρίνονται όσον αφορά το ντύσιμο και την εμφάνιση από τον γενικό πληθυσμό). Οι Μεννονίτες μπορούν να βρεθούν σε κοινότητες σε 87 χώρες σε έξι ηπείρους. Επτά διατάγματα έχουν διδαχθεί σε πολλές παραδοσιακές μεννονιτικές εκκλησίες, οι οποίες περιλαμβάνουν «βάπτισμα, κοινωνία, πλύσιμο ποδιών, γάμο, χρίσμα με λάδι, άγιο φιλί και κάλυμμα προσευχής». Οι μεγαλύτεροι πληθυσμοί Μεννονιτών βρίσκονται στον Καναδά, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, την Αιθιοπία, την Ινδία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπάρχουν αποικίες Μεννονιτών στην Αργεντινή, το Μπελίζ, τη Βολιβία, τη Βραζιλία, το Μεξικό, την Ουρουγουάη, την Παραγουάη και την Κολομβία. Η σχετικά μικρή εκκλησία των Μενονιτών στην Ολλανδία συνεχίζει ακόμα εκεί που γεννήθηκε ο Σίμονς.

Αν και οι Μεννονίτες είναι μια παγκόσμια ομολογία με μέλη εκκλησίες από την Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική και την Αμερική, ορισμένες κοινότητες Μεννονιτών που κατάγονται από μετανάστες με καταγωγή από την Ελβετία και τη Ρωσία φέρουν την ονομασία των εθνοτικών Μενονιτών.

Ιστορία 

Η πρώιμη ιστορία των Μεννονιτών ξεκινά με τους Αναβαπτιστές στα γερμανικά και ολλανδόφωνα μέρη της κεντρικής Ευρώπης. Ο γερμανικός όρος είναι Täufer ή Wiedertäufer («Ξανά-Βαπτιστές» ή «Αναβαπτιστές»). Αυτοί οι πρόδρομοι των σύγχρονων Μεννονιτών ήταν μέρος της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, μιας ευρείας αντίδρασης ενάντια στις πρακτικές και τη θεολογία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμά του είναι η απόρριψη του νηπιοβαπτισμού, μια πράξη που είχε τόσο θρησκευτικό όσο και πολιτικό νόημα αφού σχεδόν κάθε βρέφος που γεννήθηκε στη δυτική Ευρώπη βαφτίστηκε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Άλλες σημαντικές θεολογικές απόψεις των Μεννονιτών αναπτύχθηκαν σε αντίθεση με τις Ρωμαιοκαθολικές απόψεις ή με τις απόψεις των Προτεσταντών μεταρρυθμιστών όπως ο Μαρτίνος Λούθηρος και ο Ούλριχ Ζβίγγλιος.

Μερικοί από τους οπαδούς της μεταρρυθμισμένης εκκλησίας του Ζβίγγλιου πίστευαν ότι η απαίτηση για ένταξη στην εκκλησία από τη γέννηση ήταν ασυνεπής με το παράδειγμα της Καινής Διαθήκης. Πίστευαν ότι η εκκλησία θα έπρεπε να απομακρυνθεί εντελώς από την κυβέρνηση (η πρωτο-ελεύθερη εκκλησιαστική παράδοση) και ότι τα άτομα θα έπρεπε να συμμετέχουν μόνο όταν είναι πρόθυμα να αναγνωρίσουν δημόσια την πίστη στον Ιησού και την επιθυμία να ζήσουν σύμφωνα με τις διδασκαλίες του. Σε μια μικρή συνάντηση στη Ζυρίχη στις 21 Ιανουαρίου 1525, ο Κόνραντ Γκρέμπελ, ο Φέλιξ Μαντς και ο Γκεόργκ Μπλάουροκ, μαζί με άλλους δώδεκα, βάφτισαν ο ένας τον άλλον. Αυτή η συνάντηση σηματοδοτεί την έναρξη του κινήματος των Αναβαπτιστών. Στο πνεύμα των καιρών, άλλες ομάδες κήρυξαν ζητώντας τη μείωση της ιεραρχίας, των σχέσεων με το κράτος, της εσχατολογίας και της σεξουαλικής άδειας, ξεκινώντας από την απόλυτη εγκατάλειψη στην ακραία αγνότητα. Αυτά τα κινήματα μαζί αναφέρονται ως «Ριζοσπαστική Μεταρρύθμιση».

Πολλοί κυβερνητικοί και θρησκευτικοί ηγέτες, τόσο Προτεστάντες όσο και Ρωμαιοκαθολικοί, θεώρησαν ότι η εθελοντική ένταξη στην εκκλησία είναι επικίνδυνη—η ανησυχία ορισμένων ενισχύθηκε από τις αναφορές για την εξέγερση του Μύνστερ, υπό την ηγεσία μιας βίαιης σέκτας Αναβαπτιστών. Ένωσαν τις δυνάμεις τους για να πολεμήσουν το κίνημα, χρησιμοποιώντας μεθόδους όπως εξορία, βασανιστήρια, κάψιμο, πνιγμό ή αποκεφαλισμό.

Παρά τις ισχυρές προσπάθειες καταστολής των κρατικών εκκλησιών, το κίνημα εξαπλώθηκε αργά στη δυτική Ευρώπη, κυρίως κατά μήκος του Ρήνου. Αξιωματούχοι σκότωσαν πολλούς από τους πρώτους ηγέτες των Αναβαπτιστών σε μια προσπάθεια να καθαρίσουν την Ευρώπη από τη νέα αίρεση. Μέχρι το 1530, οι περισσότεροι από τους ιδρυτικούς ηγέτες είχαν σκοτωθεί επειδή αρνήθηκαν να αποκηρύξουν τις πεποιθήσεις τους. Πολλοί πίστευαν ότι ο Θεός δεν επιδοκίμαζε το φόνο ή τη χρήση βίας για κανένα λόγο και, ως εκ τούτου, ήταν απρόθυμοι να πολεμήσουν για τη ζωή τους. Οι κλάδοι που δεν αντιστάθηκαν επιβίωσαν συχνά αναζητώντας καταφύγιο σε ουδέτερες πόλεις ή έθνη, όπως το Στρασβούργο. Η ασφάλειά τους ήταν συχνά επισφαλής, καθώς μια αλλαγή στις συμμαχίες ή μια εισβολή θα μπορούσε να σημαίνει επανάληψη των διώξεων. Άλλες ομάδες Αναβαπτιστών αφανίστηκαν λόγω της προθυμίας τους να πολεμήσουν. Αυτό έπαιξε μεγάλο ρόλο στην εξέλιξη της αναβαπτιστικής θεολογίας. Πίστευαν ότι ο Ιησούς δίδασκε ότι οποιαδήποτε χρήση βίας για να ανταποδώσει οποιονδήποτε ήταν λάθος και δίδασκε να συγχωρεί.

Στις πρώτες μέρες του κινήματος των Αναβαπτιστών, ο Μέννο Σίμονς, ένας καθολικός ιερέας στις Κάτω Χώρες, άκουσε για το κίνημα και άρχισε να ξανασκέφτεται την καθολική του πίστη. Αμφισβήτησε το δόγμα της μετουσίωσης, αλλά ήταν απρόθυμος να εγκαταλείψει τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ο αδελφός του, μέλος μιας ομάδας Αναβαπτιστών, σκοτώθηκε όταν αυτός και οι σύντροφοί του δέχθηκαν επίθεση και αρνήθηκαν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Το 1536, σε ηλικία 40 ετών, ο Σίμονς εγκατέλειψε τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Σύντομα έγινε ηγέτης του κινήματος των Αναβαπτιστών και καταζητήθηκε από τις αρχές για το υπόλοιπο της ζωής του. Το όνομά του συνδέθηκε με διάσπαρτες ομάδες μη βίαιων Αναβαπτιστών τους οποίους βοήθησε να οργανωθούν και να εδραιωθούν.

Κατακερματισμός και παραλλαγές 
Κατά τον 16ο αιώνα, οι Μεννονίτες και άλλοι Αναβαπτιστές διώχθηκαν ανηλεώς. Αυτή η περίοδος διώξεων είχε σημαντικό αντίκτυπο στην ταυτότητάς τους. Το Martyrs Mirror, που δημοσιεύτηκε το 1660, καταγράφει μεγάλο μέρος της δίωξης των Αναβαπτιστών και των προκατόχων τους, συμπεριλαμβανομένων των αφηγήσεων για περισσότερες από 4.000 πυρπολήσεις ατόμων και πολυάριθμους λιθοβολισμούς, φυλακίσεις και ταφές ζωντανών. Σήμερα, το βιβλίο εξακολουθεί να είναι το πιο σημαντικό βιβλίο εκτός από τη Βίβλο για πολλούς Μενονίτες και Άμις, ιδιαίτερα για τον ελβετικό-νοτιο-γερμανικό κλάδο των Μενονιτών. Οι διωγμοί συνεχίζονταν ακόμη μέχρι το 1710 σε διάφορα μέρη της Ελβετίας.

Το 1693 ο Γιάκομπ Άμαν ηγήθηκε μιας προσπάθειας για τη μεταρρύθμιση της εκκλησίας των Μενονιτών στην Ελβετία και τη Νότια Γερμανία ώστε να συμπεριλάβει την αποκοπή, τη συχνότερη κοινωνία και άλλες διαφορές. Όταν οι συζητήσεις τελείωσαν, ο Άμαν και οι οπαδοί του διαχωρίστηκαν από τις άλλες εκκλησίες των Μενονιτών. Οι οπαδοί του Άμαν έγιναν γνωστοί ως Μεννονίτες Άμις ή απλώς Άμις. Στα μεταγενέστερα χρόνια, άλλα σχίσματα μεταξύ των Άμις οδήγησαν σε ομάδες όπως οι Άμις της Παλαιάς Τάξης, οι Άμις της Νέας Τάξης, οι Μενονίτες Άμις Κάουφμαν, οι Άμις των Σβαρτζεντρούμπερ, η Συνδιάσκεψη των Συντηρητικών Μενονιτών και η Βιβλική Συμμαχία Μενονιτών. Για παράδειγμα, κοντά στις αρχές του 20ου αιώνα, ορισμένα μέλη της εκκλησίας των Άμις ήθελαν να αρχίσουν να έχουν κατηχητικά και να συμμετέχουν στον προοδευτικό παραεκκλησιαστικό ευαγγελισμό προτεσταντικού τύπου. Ανίκανοι να πείσουν τους υπόλοιπους Άμις, χωρίστηκαν και σχημάτισαν μια σειρά από ξεχωριστές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης της Συνδιάσκεψης των Συντηρητικών Μενονιτών. Οι Μεννονίτες στον Καναδά και σε άλλες χώρες έχουν συνήθως ανεξάρτητες ονομασίες λόγω των πρακτικών εκτιμήσεων της απόστασης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, της γλώσσας. Πολλές φορές αυτές οι διαιρέσεις γίνονταν κατά μήκος οικογενειακών γραμμών, με κάθε ευρύτερη οικογένεια να υποστηρίζει το δικό της υποκατάστημα.

Οι πολιτικοί άρχοντες δέχονταν συχνά τους Μενιστές ή τους Μενονίτες στις επικράτειές τους επειδή ήταν έντιμοι, εργατικοί και φιλήσυχοι. Όταν οι πρακτικές τους αναστάτωσαν τις ισχυρές κρατικές εκκλησίες, οι πρίγκιπες θα αρνούνταν τις εξαιρέσεις για στρατιωτική θητεία ή ένας νέος μονάρχης θα έπαιρνε την εξουσία και οι Μενονίτες θα αναγκάζονταν να φύγουν ξανά, αφήνοντας συνήθως τα πάντα πίσω. Συχνά, κάποιος άλλος μονάρχης σε άλλη πολιτεία τους δεχόταν, τουλάχιστον για λίγο.

Ενώ οι Μενονίτες στην Αποικιακή Αμερική απολάμβαναν σημαντική θρησκευτική ελευθερία, οι ομόλογοί τους στην Ευρώπη συνέχισαν να αντιμετωπίζουν διώξεις. Μερικές φορές τους προσκαλούσαν να εγκατασταθούν σε περιοχές με κακό έδαφος που κανείς άλλος δεν μπορούσε να καλλιεργήσει. Αντίθετα, στην Ολλανδία, οι Μενονίτες απολάμβαναν σχετικά υψηλό βαθμό ανοχής. Επειδή η γη έπρεπε ακόμη να καλλιεργηθεί, ο ηγεμόνας δεν έδιωχνε τους Μενονίτες αλλά θα ψήφιζε νόμους για να τους εξαναγκάσει να παραμείνουν, ενώ ταυτόχρονα περιόριζε σοβαρά την ελευθερία τους. Οι Μεννονίτες έπρεπε να χτίσουν τις εκκλησίες τους με προσόψεις σε πίσω δρόμους ή σοκάκια και τους απαγόρευε να αναγγέλλουν την έναρξη των ακολουθιών με τον ήχο καμπάνας.

Υπό αυτές τις συνθήκες αναπτύχθηκε ισχυρή έμφαση στην «κοινότητα». Συνεχίζει να είναι τυπική των εκκλησιών του Μενονίτη. Ως αποτέλεσμα της συχνά απαίτησης να εγκαταλείψουν τα υπάρχοντά τους για να διατηρήσουν τις ατομικές ελευθερίες, οι Μενονίτες έμαθαν να ζουν πολύ απλά. Αυτό αντικατοπτρίστηκε τόσο στο σπίτι όσο και στην εκκλησία, όπου το ντύσιμό τους και τα κτίριά τους ήταν λιτά. Η μουσική στην εκκλησία, συνήθως απλές γερμανικές χορωδίες, εκτελούνταν a cappella. Αυτό το στυλ μουσικής χρησιμεύει ως υπενθύμιση σε πολλούς Μενονίτες της απλής ζωής τους, καθώς και της ιστορίας τους ως κατατρεγμένου λαού. Ορισμένοι κλάδοι των Μεννονιτών έχουν διατηρήσει αυτόν τον «απλό» τρόπο ζωής στη σύγχρονη εποχή.

Το Παγκόσμιο Συνέδριο Μεννονιτών διεξήχθη στο πρώτο συνέδριο στη Βασιλεία της Ελβετίας το 1925 για τον εορτασμό της 400ης επετείου του Αναβαπτισμού. Το 2018, η οργάνωση είχε 1,47 εκατομμύρια μέλη σε 107 ομολογίες.

Πεποιθήσεις και πρακτικές 
Οι πεποιθήσεις του κινήματος είναι αυτές της Εκκλησίας των Πιστών.

Μία από τις πρώτες εκφράσεις της πίστης των Μεννονιτών Αναβαπτιστών ήταν η ομολογία Σλάιτχαϊμ, που υιοθετήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1527. Τα επτά άρθρα του κάλυπταν:

 Η απαγόρευση (αφορισμός)
 Σπάσιμο του ψωμιού (Κοινωνία)
 Αποχωρισμός και αποφυγή της βδελυγμίας (τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και άλλες «κοσμικές» ομάδες και πρακτικές)
 Βάπτιση πιστού
 Πάστορες στην εκκλησία
 Αποποίηση του ξίφους (χριστιανικός πασιφισμός)
 Αποποίηση του όρκου (ορκισμός ως απόδειξη αλήθειας)

Η ομολογία της πίστης του Ντόρντρεχτ υιοθετήθηκε στις 21 Απριλίου 1632 από Ολλανδούς Μενονίτες, από Μενονίτες της Αλσασίας το 1660 και από Μενονίτες της Βόρειας Αμερικής το 1725. Ακολούθησαν πολλές ομάδες Μεννονιτών ανά τους αιώνες. 

Παραδοσιακά, οι Μεννονίτες προσπάθησαν να συνεχίσουν τις πεποιθήσεις του πρώιμου Χριστιανισμού και έτσι να εξασκήσουν τη γιορτή αγάπης (που περιλαμβάνει το πλύσιμο των ποδιών, το ιερό φιλί και την κοινωνία), το κάλυμμα του κεφαλιού, τη μη αντίσταση, το μοίρασμα των περιουσιακών στοιχείων και τη μη συμμόρφωση με τον κόσμο. Αυτά τα πράγματα τονίζονται έντονα στις ομολογίες των Μεννονίτων Παλαιάς Τάξης και των Συντηρητικών Μενονιτών.

Επτά διατάγματα έχουν διδαχθεί σε πολλές παραδοσιακές εκκλησίες Μεννονιτών, οι οποίες περιλαμβάνουν «βάπτισμα, κοινωνία, πλύσιμο ποδιών, γάμο, χρίσμα με λάδι, άγιο φιλί και κάλυμμα προσευχής».

Η προοδευτική έως μετριοπαθής Εκκλησία των Μεννονιτών των ΗΠΑ συνεχίζει να συζητά για την ομοφυλοφιλία και οι εκκλησίες μέλη έχουν πολλές θέσεις: ένα θρησκευτικό ψήφισμα του 2015 ζητά «χάρη και ανεκτικότητα μεταξύ των εκκλησιών με διαφορετικές απόψεις για τις ενώσεις ομοφύλων». Εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, οι Μεννονίτες στην Ολλανδία περιλαμβάνουν πλήρως τα άτομα LGBTQ+, ενώ άλλοι Μεννονίτες σε όλο τον κόσμο, ειδικά οι Μεννονίτες της Παλαιάς Τάξης και οι Συντηρητικοί Μεννονίτες, καταδικάζουν κατηγορηματικά την ομοφυλοφιλία. Πολλές εκκλησίες Μεννονιτών της Βόρειας Αμερικής αναγνωρίζονται ως εκκλησίες που αποδέχονται LGBTQ+  και χειροτονούν LGBTQ+ εκπαιδευμένους στη θεολογία των Μεννονιτών τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στον Καναδά. Οι εκκλησίες έχουν πειθαρχηθεί ή αποβληθεί από τις περιφερειακές τους διασκέψεις για την τήρηση μιας τέτοιας στάσης,  ενώ άλλες εκκλησίες έχουν επιτραπεί να παραμείνουν «σε αντίθεση» με την επίσημη πολιτική της Εκκλησίας των Μενονιτών των ΗΠΑ   Μερικοί πάστορες που έκαναν ενώσεις ομοφύλων ανακλήθηκαν τα διαπιστευτήριά τους και ορισμένοι εντός της Εκκλησίας των Μενονιτών των ΗΠΑ αναθεωρήθηκαν τα διαπιστευτήριά τους χωρίς να ληφθούν πειθαρχικά μέτρα.

Παραπομπές 

Απλή διαβίωση
Ριζοσπαστική Μεταρρύθμιση
Χριστιανικά δόγματα