Βλάντιμιρ Μπέτσιτς

Ο Βλάντιμιρ Μπέτσιτς (· 1886–1954) ήταν Κροάτης ζωγράφος, περισσότερο γνωστός για το πρώιμο έργο του στο Μόναχο, το οποίο είχε ισχυρή επιρροή στην κατεύθυνση της μοντέρνας τέχνης στην Κροατία. 

Ο Μπέτσιτς σπούδασε ζωγραφική στο Μόναχο στη διάσημη Ακαδημία Τεχνών μαζί με τους Όσκαρ Χέρμαν, Μίροσλαβ Κράλιεβιτς και Γιόσιπ Ράτσιτς. Αυτή η ομάδα Κροατών καλλιτεχνών είναι γνωστή ως Κύκλος του Μονάχου ή Τέσσερις του Μονάχου και είναι πολύ σημαντικές προσωπικότητες στην κροατική τέχνη του 20ου αιώνα.  Μετά το Μόναχο, ο Μπέτσιτς πέρασε 2 χρόνια σπουδάζοντας και εργάστηκε στο Παρίσι πριν επιστρέψει στο Ζάγκρεμπ το 1910.

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μπέτσιτς εργάστηκε ως πολεμικός καλλιτέχνης στο μέτωπο της Θεσσαλονίκης δημιουργώντας μια σειρά από εικόνες στρατιωτών και τραυματιών. Μετά το τέλος του πολέμου, πέρασε χρόνο σε ένα χωριό κοντά στο Σαράγεβο, όπου ζωγράφισε τοπία και αγροτικά θέματα σε στυλ, που χρησιμοποιούσε χρωματικές και τονικές παραλλαγές για να απεικονίσει τη μορφή και τον χώρο.

Ο Μπέτσιτς ήταν καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ζάγκρεμπ (1924–1947) και μέλος της Κροατικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών από το 1934.

Βιογραφία 
Ο Βλάντιμιρ Μπέτσιτς γεννήθηκε στο Σλαβόνσκι Μπροντ την 1η Ιουνίου 1886. Αρχικά σπούδασε νομικά στο Ζάγκρεμπ και παρακολούθησε την ιδιωτική σχολή τέχνης των Μέντσι Κλέμεντ Κρντσιτς και Μπέλα Τσίκος Σέσιγια. Το 1905, εγκατέλειψε τις σπουδές του στη νομική για την τέχνη, μετακομίζοντας στο Μόναχο όπου σπούδασε αρχικά με τον Χάινριχ Κνιρρ και στη συνέχεια στην Ακαδημία Τεχνών. Το 1909, πήγε στο Παρίσι, όπου γράφτηκε στην Ακαδημία Γκραντ Σωμιέ και εργάστηκε ως σχεδιαστής στο περιοδικό Le Rire.  Επέστρεψε στο Ζάγκρεμπ το 1910, όπου πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση. 

Εξέθεσε τα έργα του ως μέρος του Περιπτέρου του Βασιλείου της Σερβίας στη Διεθνή Έκθεση Τέχνης του 1911. 

Στη συνέχεια ο Μπέτσιτς εργάστηκε στο Όσιγιεκ, στο Βελιγράδι και στη Μπίτολα. Εντάχθηκε στον σερβικό στρατό λίγο πριν το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.  Τότε ήταν πολεμικός ανταποκριτής και καλλιτέχνης του περιοδικού « L'Illustration » στο μέτωπο της Θεσσαλονίκης, δημιουργώντας μια σειρά από εικόνες στρατιωτών και τραυματιών. Το 1919 πραγματοποίησε τη δεύτερη ατομική του έκθεση, επίσης στο Ζάγκρεμπ. 

Από το 1919 έως το 1923, ο Μπέτσιτς έζησε και εργάστηκε στο χωριό Μπλαζούι κοντά στο Σεράγεβο, δημιουργώντας μια σειρά από λάδια και ακουαρέλες τοπίων, αγροτών και βοσκών που δείχνουν ένα όλο και πιο ώριμο στυλ ζωγραφικής ως προς τους τόνους χρησιμοποιώντας χρωματικές φόρμες για στρογγυλεμένο όγκο και χώρο. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Ζάγκρεμπ, όπου δίδαξε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών (Κροατικά: Akademija likovnih umjetnosti) (1924–1947). 

Το 1930 ο Μπέτσιτς μαζί με τους Λιούμπο Μπάμιτς και Γιερολίμ Μίσε σχημάτισαν την «Ομάδα των Τριών» (Grupa trojice). Έγινε μέλος της Κροατικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών το 1934, που τότε ονομαζόταν Γιουγκοσλαβική Ακαδημία Επιστημών και Τέχνης. 

Ο Μπέτσιτς πέθανε στο Ζάγκρεμπ στις 24 Μαΐου 1954.

Κληρονομιά 
Οι απαρχές της νεωτερικότητας στην κροατική τέχνη συνδέονται κυρίως με τον Κύκλο του Μονάχου των ζωγράφων, μερικά από τα βασικά έργα των οποίων φιλοξενούνται στη συλλογή του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Αυτά περιλαμβάνουν ελαιογραφίες του Μπέτσιτς, που χρονολογούνται από την περίοδο 1910–1922, την πιο σημαντική φάση της καλλιτεχνικής του καριέρας, συμπεριλαμβανομένων έργων από τις αρχές της δεκαετίας του '40. 

Τα πρώτα έργα του Μπέτσιτς χρονολογούνται από την εποχή της σχολής του Μονάχου και μαζί με τα έργα των Γιόσιπ Ράτσιτς και Μίροσλαβ Κράλιεβιτς δείχνουν μια νέα κατεύθυνση στην κροατική μοντέρνα ζωγραφική. Απομακρυνόμενοι από τα παραδοσιακά ακαδημαϊκά στυλ, επηρεάζονται έντονα από τον ρεαλισμό του Λάιμπλ και τα έργα ιμπρεσιονιστών καλλιτεχνών όπως ο Μανέ, του οποίου τα έργα τα είδαν σε μια έκθεση του 1907. Άλλες επιρροές εκείνη την εποχή ήταν ο Βελάθκεθ και ο Γκόγια. Τα μεταγενέστερα έργα του Μπέτσιτς δείχνουν μια προσέγγιση που είναι πιο κοντά στον Σεζάν και δίνει έμφαση στη δομή και τα γεωμετρικά σχήματα. Η καλλιτεχνική του έκφραση επικεντρώθηκε στο μόντελινγκ και τη σαφήνεια. Τα σκίτσα του σε λάδι, και κυρίως ακουαρέλα, εκφράζουν τη φρεσκάδα της άμεσης εμπειρίας. Χρησιμοποιεί πλούσια χρωματική έκφραση και διαμόρφωση τόνου για δυνατό όγκο. 

Μερικές γνώσεις για τον Μπέτσιτς μπορούν να αντληθούν από τις αυτοπροσωπογραφίες του, τις οποίες ζωγράφιζε από τα νεότερα του χρόνια μέχρι λίγο πριν από το θάνατό του. Είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτες καθώς καλύπτουν το χρόνο του στο Μόναχο, μετά στο Παρίσι και τέλος στο Όσιγιεκ. Σε σύγκριση με τις σύγχρονες αυτοπροσωπογραφίες των Γιόσεπ Ράτσιτς και Μίροσλαβ Κράλιεβιτς, οι αυτοπροσωπογραφίες του Μπέτσιτς είναι απλούστερες, αλλά δείχνουν μια πλήρη και ολοκληρωμένη έκφραση. Οι πρώιμοι πίνακές του, πάνω απ' όλα, δείχνουν μια ακριβή παρατήρηση της μορφής, του θέματος και του σώματος και των χωρικών τους σχέσεων, που αποδίδονται από ένα εκπαιδευμένο και επιδέξιο χέρι. Το ύφος της μεταγενέστερης δουλειάς του οφείλεται στη διαδεδομένη τάση στην Ευρώπη να επιστρέψει στη φύση σε όλα τα πολιτιστικά και καλλιτεχνικά πράγματα μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και στην επιρροή του μετακυβισμού - τονίζοντας τη σημασία της κατασκευής. Για τον Μπέτσιτς η φύση δεν ήταν καταφύγιο, αλλά κίνητρο, μεγάλος δάσκαλος ζωής, τάξης, οργάνωσης. 

Σύμφωνα με τον Μίροσλαβ Κρλέζα, ο Μπέτσιτς κατέχει επάξια υψηλή θέση στην ιστορία της κροατικής μοντέρνας τέχνης. Με τον Ράτσιτς και τον Κράλιεβιτς, δεν είναι απλώς ένας από τους τρεις, αλλά είναι τελείως διαφορετικός. 

Το 2006 τα Κροατικά Ταχυδρομεία εξέδωσαν ένα σύνολο γραμματοσήμων, που απεικονίζουν την κροατική τέχνη, ένα από τα οποία ήταν η Νεκρή φύση του Μπέτσιτς του 1909.

Έργα 

 Γκουσλάρ (Guslac) 1906
 Μελέτη γυμνού (Studija Akta) 1906
 Γυναίκα γυμνή μπροστά στον καθρέφτη (Ženski Akt pred ogledalom) 1906
 Δρυς (Χραστ) 1907
 Γυμνό κορίτσι σε ένα τραπέζι (Akt djevojcica kod stola) 1907
 Γυμνό με εφημερίδα (Ženski akt s novinama) 1907
 Γυμνό μπροστά στον καθρέφτη (Akt pred ogledalom) 1908
 Κορίτσι με κούκλα (Djevojčica s lutkom) 1908
 Πορτρέτο του Μίροσλαβ Κράλιεβιτς (Portret Miroslava Kraljevića) 1908
 Αυτοπροσωπογραφία με καπέλο (Autoportret sa polucilindrom) 1908
 Νεκρή φύση (Mrtva Priroda) 1909
 Καρπούζια (Lubenice) 1911
 Λόφος με ένα ποταμάκι (Planinski pejzaž s potokom) 1923
 Βέρα 1926
 Αγρότισσα (Saljanka) 1926
 Ψαράς (Ribar) 1932
 Κορίτσι με λουλούδι (Djevojka s cvijecem) 1933
 Μικρά Λιβάδια (Male sjenokoše) 1934
 Αγόρι με καλαμπόκι (Dječak s kukuruzom) 1935
 Καβούρια (Rakovi) 1936
 Ραγκοτίν (Ragotin) 1937
 Φόρτωση κάρβουνου (Tovarenje ugljena), 1938
 Τοπίο Σάμομπορ (Samoborski pejsaž), 1941.

Εκθέσεις

Ατομικές εκθέσεις 

 1910 στο Ζάγκρεμπ 
 1919 στο Ζάγκρεμπ 
 1984 Βλάντιμιρ Μπέτσιτς - Umjetnicki paviljon / Περίπτερο Τέχνης του Ζάγκρεμπ, Ζάγκρεμπ
 2005 Γκαλερί Αντρίς, Ρόβινι Βλάντιμιρ Μπέτσιτς, Μάρτυς της Αλήθειας της Ύπαρξης

Ομαδικές εκθέσεις 

 1973 Πίνακες ζωγραφικής από τον Κύκλο του Μονάχου - Περίπτερο Τέχνης του Ζάγκρεμπ, Ζάγκρεμπ
 2007  Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Ντουμπρόβνικ, Ντουμπρόβνικ
 2008 Από τις συλλογές του μουσείου - Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Ντουμπρόβνικ, Ντουμπρόβνικ

Δημόσιες συλλογές 

 Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Ντουμπρόβνικ, Ντουμπρόβνικ, Κροατία
 Πινακοθήκη Καλών Τεχνών Όσιγιεκ, Όσιγιεκ, Κροατία
 MMSU - Μουσείο Μοντέρνας και Σύγχρονης Τέχνης Ριέκα, Ριέκα, Κροατία
 Γκαλερί τέχνης Σπλιτ, Σπλιτ, Κροατία
 MSU Muzej Suvremene Umjetnosti / Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Ζάγκρεμπ, Κροατία

Ηλεκτρονική γκαλερί 
Ηλεκτρονική γκαλερί ζωγραφικής στην Γκαλερί Αντρίς

Παραπομπές 

Μετα-ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι
Κροάτες καλλιτέχνες
Κροάτες ζωγράφοι
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις