Rewe-Zentral AG κατά Bundesmonopolverwaltung für Branntwein

Η υπόθεση Rewe-Zentral κατά Bundesmonopolverwaltung für Branntwein (1979), C-120/78, ευρέως γνωστή ως Cassis de Dijon από το αντικείμενό της, είναι μια απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Δικαστήριο έκρινε ότι ένας κανονισμός εφαρμοζόμενος τόσο στα εισαγόμενα όσο και στα εγχώρια εμπορεύματα («αδιάκριτα εφαρμοστέο μέτρο») που παράγει αποτέλεσμα ισοδύναμο με ποσοτικό περιορισμό των εισαγωγών αποτελεί παράνομο περιορισμό της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων. Η υπόθεση αποτελεί θεμελιώδη δικαστική ερμηνεία του άρθρου 34 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην ίδια απόφαση, το Δικαστήριο θέσπισε τον λεγόμενο κανόνα της λογικής, επιτρέποντας τη δικαιολόγηση περιοριστικών μέτρων που δεν εισάγουν διακρίσεις για λόγους διαφορετικούς από αυτούς που αναφέρονται στο άρθρο 36 ΣΛΕΕ.

Πραγματικά περιστατικά 
Η Rewe, μια μεγάλη γερμανική εταιρεία λιανικής, ήθελε να εισάγει και να πωλήσει Cassis de Dijon, ένα λικέρ μαύρης σταφίδας crème de cassis που παράγεται στη Γαλλία. Το λικέρ διατίθετο σε περιεκτικότητα μεταξύ 15 και 20 τοις εκατό αλκοόλ κατ' όγκο (ABV). Η γερμανική νομοθεσία, ωστόσο, όριζε ότι τα προϊόντα που πωλούνται ως λικέρ φρούτων πρέπει να υπερβαίνουν το 25 % vol. Βάσει αυτού, η Bundesmonopolverwaltung für Branntwein (Ομοσπονδιακή Μονοπωλιακή Διοίκηση για Αλκοολούχα ποτά), μέρος του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Οικονομικών, ενημέρωσε τη Rewe ότι δεν θα μπορούσε να διαθέσει το Cassis στη Γερμανία ως λικέρ.

Η Rewe προσέβαλε την απόφαση, θεωρώντας ότι επρόκειτο για παραβίαση του Κοινοτικού δικαίου, και συγκεκριμένα του άρθρου 30 της Συνθήκης της Ρώμης. Το Φορολογικό Δικαστήριο της Έσσης (Hessisches Finanzgericht) υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Απόφαση 

Το ΔΕΚ έκρινε ότι ο περιορισμός συνιστούσε όντως μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος με ποσοτικό περιορισμό στις εισαγωγές, καθώς παρεμπόδιζε στην πράξη την εισαγωγή προϊόντων που παράγονταν και κυκλοφορούσαν νόμιμα σε ένα κράτος-μέλος και, επομένως, παραβίαζε το άρθρο 34 της Συνθήκης:

Εξελίξεις στην Ελβετία 

Το 2010, η Ελβετία υιοθέτησε μονομερώς αυτήν την αρχή: γενικώς, αγαθά που μπορούν να παράγονται ή να διατίθενται νόμιμα στο εμπόριο σύμφωνα με τα πρότυπα που ισχύουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση μπορούν επίσης να παράγονται ή να διατίθενται νόμιμα στην Ελβετία ή να εισάγονται από την ΕΕ στην Ελβετία.  Δεδομένου ότι η Ελβετία δεν αποτελεί μέρος του ΕΟΧ (και συνεπώς δεν υποχρεούται να εναρμονιστεί με τις αποφάσεις της ΕΕ), η κίνηση αυτή προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις, με μερίδα του κοινού να απαιτεί τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, θεωρώντας ότι η υιοθέτηση της αρχής θα αποτελούσε κερκόπορτα για ασιατικά προϊόντα και προϊόντα χαμηλότερης ποιότητας.

Σημειώσεις

Βιβλιογραφία 

 Kai Purnhagen The Virtue of Cassis de Dijon 25 Years Later – It is Not Dead, it Just Smells Funny, στο: Varieties of European Economic Law and Regulation, hrsg. Kai Purnhagen, Peter Rott, Νέα Υόρκη, Χαϊδελβέργη, Dordrecht ua: Springer, 2014, 315–342,
 Brettschneider, Jörg, Das Herkunftslandprinzip und mögliche Alternativen aus ökonomischer Sicht, Auswirkungen auf und Bedeutung für den Systemwettbewerb, Duncker & Humblot, Βερολίνο 2015, .
Νομολογία του Δικαστηρίου της ΕΕ