Πηχτή

Η πηχτή, ή ζελέ κρέατος, είναι αλμυρή ζελατίνη που παρασκευάζεται με ζωμό κρέατος, που τοποθετείται σε καλούπι για να εγκλωβίσει άλλα συστατικά. Αυτά συχνά περιλαμβάνουν κομμάτια κρέατος, θαλασσινά, λαχανικά ή αυγά. Στην απλούστερη μορφή της, η πηχτή είναι ουσιαστικά μια ζελατινώδης εκδοχή της συμβατικής σούπας.

Ιστορία 
Το Kitab al-Tabikh του 10ου αιώνα, το παλαιότερο γνωστό αραβικό βιβλίο μαγειρικής, περιέχει μια συνταγή για μια πηχτή ψαριού που ονομάζεται . Αυτό το πιάτο φτιάχτηκε με το βράσιμο πολλών μεγάλων κεφαλιών ψαριών με ξύδι, μαϊντανό, κασσία, ολόκληρα κρεμμύδια, μαύρη πιπεριά, τζίντζερ, ανθόκαρδο, αραλία, γαρύφαλλο, σπόρους κόλιανδρου και μακρύ πιπέρι. Το πιάτο που προέκυψε χρωματίστηκε στη συνέχεια με σαφράνι για να του δώσει ένα «ακτινοβόλο κόκκινο» χρώμα. Τα μαγειρεμένα κεφάλια ψαριών και τα καρυκεύματα αφαιρέθηκαν στη συνέχεια από το υγρό μαγειρέματος πριν οι τις γλώσσες και τα χείλη ξανατοποθετηθούν στο σκεύος μέχρι να κρυώσει και να ζελατινοποιηθεί το υγρό και τα πάντα μέσα σε αυτό.

Σύμφωνα με μια ποιητική αναφορά του Ιμπραχίμ ιμπν αλ Μαχντί, ο οποίος περιέγραψε μια εκδοχή του πιάτου που παρασκευάστηκε με ιρακινό κυπρίνο, ήταν «σαν ρουμπίνι στην πιατέλα, στρωμένο σε ένα μαργαριτάρι... βουτηγμένο σε σαφράνι, έτσι, σαν γρανάτης μοιάζει, ζωηρό κόκκινο, που λαμπυρίζει στο ασήμι».

Ιστορικά, οι πηχτές κρέατος παρασκευάζονταν ακόμη και πριν από τις πηχτές με γεύση φρούτων και λαχανικών. Μέχρι τον Μεσαίωνα, οι μάγειρες είχαν ανακαλύψει ότι ένας παχύρρευστος ζωμός κρέατος μπορούσε να γίνει ζελέ. Μια λεπτομερής συνταγή για πηχτή βρίσκεται στο Le Viandier, το οποίο γράφτηκε το 1375 ή γύρω στο 1375.

Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Γάλλος σεφ Μαρί-Αντουάν Καρέμ δημιούργησε τη σάλτσα chaudfroid. Ο όρος chaudfroid σημαίνει «ζεστό κρύο» στα γαλλικά, αναφερόμενος σε φαγητά που παρασκευάζονταν ζεστά και σερβίρονταν κρύα. Η πηχτή χρησιμοποιήθηκε ως σάλτσα chaudfroid σε πολλά κρύα γεύματα με ψάρια και πουλερικά, όπου πρόσθετε υγρασία και γεύση στο φαγητό. Ο Καρέμ επινόησε επίσης διάφορα είδη πηχτής και τρόπους παρασκευής της.

Η πηχτή έγινε γνωστή στην Αμερική στις αρχές του 20ού αιώνα.Μέχρι τη δεκαετία του 1950, η πηχτή κρέατος ήταν μια δημοφιλής βάση για το δείπνο, όπως και άλλα πιάτα με βάση τη ζελατίνη, όπως η πηχτή τομάτας.Οι μάγειρες έδειξαν τις αισθητικές τους ικανότητες δημιουργώντας εφευρετικές πηχτές.

Χρήσεις 
Η πηχτή μπορεί να είναι άχρωμη (λευκό πηχτή) ή να περιέχει διάφορες αποχρώσεις του κεχριμπαριού. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την προστασία των τροφίμων από τον αέρα, για να δώσει στα τρόφιμα περισσότερη γεύση ή ως διακόσμηση. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να καλύψει τα κρέατα, αποτρέποντας την αλλοίωση τους. Η ζελατίνη κρατά έξω τον αέρα και τα βακτήρια, διατηρώντας το μαγειρεμένο κρέας ή άλλα συστατικά φρέσκα για περισσότερο. Υπάρχουν τρεις τύποι πηχτής: λεπτή, τεμαχισμένο και μη βρώσιμη. Η λεπτή πηχτή είναι μαλακή. Η πηχτή που τεμαχίζεται πρέπει να γίνει σε τερίνα ή σε φόρμα πηχτής. Είναι πιο σφιχτή από την λεπτή πηχτή. Η μη βρώσιμη πηχτή δεν είναι ποτέ για κατανάλωση και είναι συνήθως για διακόσμηση. Η πηχτή χρησιμοποιείται συχνά για να γλασάρει κομμάτια φαγητού σε διαγωνισμούς τροφίμων, για να κάνει το φαγητό να λάμπει και να το κάνει πιο ελκυστικό στο μάτι. Τα τρόφιμα βουτηγμένα σε πηχτή έχουν λακαρισμένο φινίρισμα για μια φανταχτερή παρουσίαση. Η πηχτή μπορεί να κοπεί σε διάφορα σχήματα και να χρησιμοποιηθεί ως γαρνιτούρα για αλλαντικά ή πατέ.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Άλεν, Γκάρι; Κεν Αλμπάλα. The Business of Food: Encyclopedia of the Food and Drink Industries. Westport, Connecticut: Greenwood Publishing Group, Οκτώβριος 2007.  ISBN 0-313-33725-X .
 Γκίσλεν, Γουέιν. Επαγγελματική Μαγειρική, 6η έκδοση. Χόμποκεν, Νιου Τζέρσεϊ: John Wiley and Sons, Μάρτιος 2006.  ISBN 978-0-471-66376-8
 Νένες, Μάικλ. American Regional Cuisine, 2η έκδοση . Χόμποκεν, Νιου Τζέρσεϊ: Art Institute, Μάρτιος 2006.  ISBN 978-0-471-68294-3 
 Ρούλμαν, Μάικλ, Άντονι Μπουρντέν. The Elements of Cooking: Translating the Chef's Craft for Every Kitchen. Νέα Υόρκη: Simon and Schuster, Νοέμβριος 2007.  ISBN 0-7432-9978-7
 Σμιθ, Άντριου. Ο σύντροφος της Οξφόρδης στο αμερικανικό φαγητό και ποτό. Νέα Υόρκη: Oxford University Press, Μάρτιος 2007.  ISBN 0-19-530796-8

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Λετονική πηχτή χοιρινού
 Ρωσική πηχτή κρέατος

Ρωσική κουζίνα
Ουκρανική κουζίνα
Πολωνική κουζίνα
Λιθουανική κουζίνα
Ρουμάνικη κουζίνα
Βραζιλιάνικη κουζίνα
Κολομβιανή κουζίνα
Συστατικά τροφίμων
Κρέας
Ορολογία μαγειρικής