Αυτοκράτορας Γκο-Σιρακάβα

Ο Αυτοκράτορας Γκο-Σιρακάβα (後白河天皇, Go-Shirakawa-tennō, 18 Οκτωβρίου 1127 – 26 Απριλίου 1192) ήταν ο 77ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. Η de jure βασιλεία του εκτείνεται από το έτος 1155 ως το 1158, να και είναι συζητήσιμο αν είχε την αυτοκρατορική εξουσία για σχεδόν 37 έτη μέσω του συστήματος ινσέι: οι μελετητές δίνουν διαφορετικές ημερομηνίες για το αν η εξουσία του μπορεί αληθινά να θεωρηθεί ως μέρος του συστήματος ινσέι , δεδομένου ότι η εξέγερση Χόγκεν υπονόμευσε την αυτοκρατορική θέση. Ωστόσο είναι ευρέως αποδεκτό ότι με την πολιτική υπερκέραση των αντιπάλων του, απέκτησε μεγαλύτερη επιρροή και δύναμη από ό,τι θα επέτρεπε η μειωμένη εξουσία του κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής.

Αυτός ο ηγεμόνας του 12ου αι. μετά το τέλος του, έλαβε το όνομά του από τον Αυτοκράτορα Σιρακάβα του 11ου αι. Γκo- (後), μεταφράζεται κυριολεκτικά ως "μετέπειτα" και έτσι, μερικές φορές αποκαλείται «Αυτοκράτορας Σιρακάβα ο Μεταγενέστερος», ή σε ορισμένες παλαιότερες πηγές αναφέρεται ως «Σιρακάβα ο δεύτερος» ή ως «Σιρακάβα Β΄».

Ασυνήθιστα, τα χρόνια της βασιλείας του Γκο-Σιρακάβα προσδιορίζονται πιο συγκεκριμένα από περισσότερα από ένα ονόματα εποχής (νενγκό): Kγιούτζου (1154–1156) και Χόγκεν (1156–1159). 

Ήταν de facto ο τελευταίος αληθινός Αυτοκράτορας, πριν ο σογκούν γίνει ο πραγματικός αρχηγός της χώρας από το 1192, μετά το τέλος του, έως το 1868.

Πολιτική σταδιοδρομία

Ανάρρηση 
Στις 22 Αυγούστου 1155 (Kγιούγιου 2, 23η ημέρα του 7ου μήνα), ο Αυτοκράτορας Koνόε απεβίωσε σε ηλικία 17 ετών, χωρίς να αφήσει κληρονόμους.  Ακολούθησε μία διαφωνία διαδοχής: η Μπιφουκουμόν-ιν πίεσε την αξίωση της κόρης της, επίσης δύο από τους γιους τού Τόμπα ήταν οι άλλοι δύο υποψήφιοι: ο Σουτόκου και ο Γκο-Σιρακάουα. Οι δύο τελευταίοι ήταν οι μόνοι σοβαροί, δεδομένου ότι η κοινωνία του Χεϊάν ήταν θεμελιωδώς αντίθετη στην ιδέα μίας γυναίκας ηγεμόνα. Το χάσμα μεταξύ Σουτόκουκαι Γκο-Σιρακάβα χώρισε επίσης την οικογένεια Γουτζιβάρα - ο Φουτζιβάρα νο Γιορινάγκα ήταν στο πλευρό του Σουτόκου, ενώ ο Φουτζιβάρα νο Τανταμίτσι τάχθηκε στο πλευρό του Γκο-Σιρακάβα. Είναι πιθανό ο γιορινάγκα να πήρε το μέρος του Σουτόκου, καθώς του αρνήθηκαν την καθοδήγηση του διαδόχου και ένιωσε περιφρονημένος. Ο Tόμπα ήθελε τον Γκo-Σιρακάβα στον θρόνο, καθώς ήταν ο αγαπημένος του γιος, και έτσι ο Γκο-Σιρακάβα προσχώρησε με την υποστήριξή του, εκτός από αυτή του Tανταμίτσι. Σε αρκετά σύντομη σειρά, οι σύγχρονοι μελετητές υποστήριξαν ότι η διαδοχή (σένσο) ελήφθη από τον νεότερο από τους δύο, και ο Γκo-Σιρακάβα ανέβηκε στον θρόνο (σοκούι).

Ενοποιητική Ισχύς

Εξουσία του Κιγιομόρι

Πόλεμος Γκενπέι

Μετέπειτα ζωή και το τέλος

Προσωπικότητα

Οικογένεια

Δείτε επίσης 

 Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας
 Κατάλογος Αυτοκρατόρων της Ιαπωνίας
 Αυτοκρατορική λατρεία

Σημειώσεις

Βιβλιογραφικές αναφορές 

 Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, επιμ. (1979). Gukanshō: Το μέλλον και το παρελθόν. Berkeley: University of California Press.ISBN 978-0-520-03460-0 ; OCLC 251325323
 Helmolt, Hans Ferdinand και James Bryce Bryce. (1907). The World's History: A Survey of Man's Progress. Τομ. 2. Λονδίνο: William Heinemann. OCLC 20279012
 Kitagawa, Hiroshi and Burce T. Tsuchida, επιμ. (1975). The Tale of the Heike. Τόκιο: University of Tokyo Press.ISBN 0-86008-128-1 OCLC 164803926
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon . (1959). Ο Αυτοκρατορικός Οίκος της Ιαπωνίας. Κιότο: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran ; ou, Annales des empereurs du Japon. Παρίσι: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
 Varley, Η. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. Νέα Υόρκη: Columbia University Press.ISBN 978-0-231-04940-5 ; OCLC 59145842

Ιάπωνες Αυτοκράτορες
Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιαπωνικά (ja)
Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά