Μαριάμ Σουλακιώτη

Η Μαριάμ Σουλακιώτη (περ. 1883 - 23 Νοεμβρίου 1954- μερικές φορές γράφεται Μαριάμ Σουλακιώτου), κατά κόσμον Μαρίνα Σουλακιώτου, γνωστή επίσης ως ηγουμένη Μαριάμ της Κερατέας και στον τύπο με το προσωνύμιο «Η Γυναίκα Ρασπούτιν», ήταν Ελληνίδα ηγουμένη Μονής των Ελλήνων Ορθοδόξων Παλαιοημερολογιτών και καταδικασμένη κατά συρροή δολοφόνος και απατεώνισσα, η οποία έδρασε μεταξύ 1939 και 1950.

Κατά την περίοδο των εγκλημάτων για τα οποία καταδικάστηκε, η Σουλακιώτη δεν ήταν ούτε μέλος της κανονικής Ελληνορθόδοξης 
Εκκλησίας της Ελλάδος, ούτε σε κοινωνία με την άλλη, μεγαλύτερη ομάδα των Παλαιοημερολογιτών (τους "Φλωρινιώτες") - ήταν αφοσιωμένη οπαδός του αυτοαποκαλούμενου Αρχιεπισκόπου Ματθαίου (Καρπαθάκη) της Βρέσθενας, τον οποίο και οι δύο ομάδες θεωρούν σχισματικό.

Η Αστυνομία Πόλεων συνέλαβε για πρώτη φορά την Σουλακιώτη τον Δεκέμβριο του 1950, με δύο κατηγορίες που δεν σχετίζονταν με κατά συρροήν δολοφονίες, αλλά αφορούσαν δήθεν παράνομες επιχειρηματικές πρακτικές: εξαγωγή ελαιόλαδου στην Κύπρο και εισαγωγή ελαστικών.

Καθώς προέκυπταν περισσότερα στοιχεία και καταθέσεις μαρτύρων, το κατηγορητήριο κατά της Σουλακιώτη αναθεωρήθηκε επανειλημμένα. Τον Ιανουάριο του 1951, όταν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδων Βλάχος απέτυχε να έρθει σε συνεννόηση με τον Παλαιοημερολογίτη Μητροπολίτη Φλωρίνης Χρυσόστομο (αντίπαλο του Ματθαίου), όλες οι αιρέσεις των Παλαιοημερολογιτών στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων των Ματθαίων, τέθηκαν εκτός νόμου. Τον επόμενο μήνα, ο εισαγγελέας απήγγειλε περαιτέρω κατηγορίες στην Σουλακιώτη, μαζί με δεκατρείς άλλες μοναχές και μοναχούς, με κατηγορίες όπως ανθρωποκτονία, απάτη, πλαστογραφία διαθήκης, εκβιασμός και βασανιστήρια, με την Σουλακιώτη να λαμβάνει το πιο αυστηρό κατηγορητήριο.

Λαμβάνοντας πολλαπλές καταδίκες στις τρεις δίκες της, οι οποίες ανήλθαν συνολικά σε δεκατέσσερα χρόνια, η Σουλακιώτη πέθανε στις φυλακές Αβέρωφ το 1954.

Η Σουλακιώτη φέρεται να διέπραξε τους φόνους και άλλα εγκλήματα στη Μονή Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσας κοντά στην Κερατέα. Από το 2022, το μοναστήρι των Παλαιοημερολογιτών που κάποτε διηύθυνε η Σουλακιώτη παραμένει ανοιχτό και εξακολουθεί να έχει μέλη που πιστεύουν ότι ήταν αθώα και την τιμούν ως αγία. Ορισμένοι σύγχρονοι Παλαιοημερολογίτες της ματθαιϊκής πλευράς του σχίσματος, ακόμη και εκτός του μοναστηριού, έχουν την ίδια άποψη. Οι σύγχρονοι κοσμικοί ιστορικοί, ωστόσο, απορρίπτουν την ιδέα της αθωότητάς της, με βάση τον συντριπτικό αριθμό των καταθέσεων μαρτύρων και το πλήθος των αποδεικτικών στοιχείων, αν και υπάρχει διαφωνία ως προς τον πραγματικό αριθμό των θυμάτων της.

Πρώιμη ζωή (1883-1900) 
Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή της Σουλακιώτη πριν γίνει ορθόδοξη μοναχή, εκτός από το ότι ήταν εργάτρια σε εργοστάσιο και ότι γεννήθηκε περίπου το 1883 στην Κερατέα, η οποία απέχει περίπου 50,6 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Το πατρικό της σπίτι, που αργότερα μετατράπηκε σε ένα από τα κτίρια του μοναστηριού, ήταν στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου 71.

Θρησκευτική ζωή

Ως ελληνορθόδοξη μοναχή (περ. 1900-1923) 

Η Σουλακιώτη ξεκίνησε ως μοναχή στην κυρίαρχη Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία (Ε. Ο. Ε.), αλλά σύντομα έγινε στενή έμπιστη του θρησκευτικού της προϊσταμένου, του Επισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου Καρπαθάκη. Μετά την υιοθέτηση του Νέου Ημερολογίου από τη Ε. Ο. Ε. στην "πανορθόδοξη" Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης τον Μάιο του 1923, η Σουλακιώτη έγινε φανατική Παλαιοημερολογίτισσα και οπαδός του Επισκόπου Ματθαίου, τώρα αυτοαποκαλούμενου Αρχιεπισκόπου Βρεσθένης, τον οποίο τόσο η κυρίαρχη Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία όσο και άλλοι Παλαιοημερολογίτες (αυτοαποκαλούμενοι αληθινοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί) θεωρούσαν ότι βρίσκεται σε σχίσμα.

Ως μοναχή, η Μαριάμ ονομαζόταν Μητέρα (και αργότερα Ηγουμένη) Μαριάμ της Κερατέας.

Ίδρυση της Μονής Πευκοβουνογιάτρισσας (1923-1939) 
Η Μαριάμ Σουλακιώτη, μαζί με τον Ματθαίο, ίδρυσαν τη Μονή Παλαγίας Πευκοβουνογιάτρισσας το 1927. Το μοναστήρι ιδρύθηκε επίσημα για να "τιμήσει τα Εισόδια της Θεοτόκου", αλλά ο Ματθαίος ξεκαθάρισε επίσης ότι στόχος του μοναστηριού είναι να υποστηρίξει οικονομικά το εκκολαπτόμενο κίνημα του Παλαιοημερολογισμού. Κατά την ίδρυση του μοναστηριού, ο Ματθαίος ήταν ήδη 66 ετών. Τα σχέδια για το μοναστήρι είχαν ξεκινήσει ήδη μερικά χρόνια πριν - τον Απρίλιο του 1925 η Σουλακιώτη απέκτησε επιπλέον επτά στρέμματα γης και αργότερα το ίδιο έτος απέκτησε άλλα δύο οικόπεδα. Η Ελληνίδα συγγραφέας Νίνα Κουλετάκη γράφει ότι, ακόμη και μετά την εξέταση "μακρών" συμπαθητικών, ματθαιωνικών ιστοριών του μοναστηριού, δεν υπάρχει καμία νομική εξήγηση για το πώς οι μοναχές απέκτησαν τα χρήματα για να προβούν σε αυτές τις ακριβές αγορές ακινήτων.

Ιδρύτριες μοναχές 
Οι ιδρύτριες μοναχές ήταν οι εξής:

 Μαριάμ Σουλακιώτου
 Ειρήνη (Ευφροσύνη) Μενδρινού

 Μαρία (Μακαρία) Τσαγκάρη
 Παναγιώτα (Διονυσία) Βουνισάκου
 Μαρία Φαμέλη
 Ασημίνα Ταμπακάκη
 Ελένη (Συγκλητική) Καρπαθάκη

Άνοδος στην εξουσία 
Ενώ η επίσημη θητεία της Σουλακιώτη ως ηγουμένης άρχισε το 1950, η ίδια επιτελούσε το έργο της ηγουμένης από το 1939, "αναλαμβάνοντας την πλήρη ευθύνη για το μοναστήρι", όταν ο Ματθαίος ήταν 78 ετών. Ο Ματθαίος άφησε όλες τις καθημερινές εργασίες σε αυτήν, καθώς για ένα μέρος αυτού του χρόνου ήταν στη φυλακή και για το υπόλοιπο διάστημα, ως ιερομόναχος, αναζητούσε πνευματικές ανταμοιβές για ασκητικές μοναστικές πρακτικές, όπως νηστείες σαράντα ημερών, εθελοντική παραμονή σε στερητικά κελιά απομόνωσης και δέσιμο βαριών μεταλλικών αλυσίδων στο σώμα του για να τις κουβαλάει συνεχώς.

Ταυτόχρονη παρακμή της υγείας του Ματθαίου (περίπου 1939-1950) 
Η υγεία του Ματθαίου λέγεται ότι άρχισε να φθίνει κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με αποτέλεσμα να μην είναι πλέον σε θέση να επιβλέπει αποτελεσματικά την Σουλακιώτη και να εξαρτάται περισσότερο από αυτήν. Όταν η υγεία του Ματθαίου άρχισε να κλονίζεται σοβαρά το 1950, η ήδη σημαντική επιρροή της Σουλακιώτη πάνω του αυξήθηκε με τη σειρά της.

Η Σουλακιώτη, λοιπόν, μερικές φορές απεικονίζεται αρνητικά ακόμη και σε ιστορίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ένας συγγραφέας μιας τέτοιας ιστορίας, ο Βλαδίμηρος Μος, αφηγείται μια ιστορία όπου λέγεται ότι εμπόδισε τον Ματθαίο να πει κάτι στο νεκροκρέβατο του στον Μητροπολίτη Φλωρίνης Χρυσόστομο Καβουρίδη, έναν ομοϊδεάτη του παλαιοημερολογίτη επίσκοπο, με τον οποίο όμως βρισκόταν σε σχίσμα, αφού ο Ματθαίος προσπάθησε να καθίσει "από σεβασμό" προς τον Χρυσόστομο και άρχισε να προσπαθεί να μιλήσει ακατάληπτα.

Η Σουλακιώτη, όπως υποστηρίζεται, εισέβαλε εκείνη τη στιγμή στο δωμάτιο μαζί με μια ομάδα άλλων μοναχών και απαίτησε από τον Χρυσόστομο και τους συνοδούς του να φύγουν. Ο Ματθαίος θα πέθαινε λίγες ημέρες αργότερα, οπότε είναι άγνωστο αν ήθελε να θεραπεύσει το σχίσμα με τον Χρυσόστομο - ένα είδος μεταστροφής στο κρεβάτι του θανάτου.

Μετά το θάνατο του Ματθαίου, η Σουλακιώτη τον διαδέχθηκε ως ηγουμένη της μονής. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της ζωής της περιγράφηκε και φωτογραφήθηκε φορώντας μια ακόμη πιο περιοριστική εκδοχή του τυπικού μαύρου Επιμανδυλίου που φορούσαν οι ορθόδοξες μοναχές της υψηλότερης βαθμίδας (οι οποίες δεν μπορούν να ανέβουν ψηλότερα, καθώς δεν μπορούν να χειροτονηθούν ιερείς), το οποίο κάλυπτε πλήρως το μέτωπο και τα φρύδια της.

Εγκλήματα 
Ο υποτιθέμενος τρόπος δράσης της Σουλακιώτη ήταν να ενθαρρύνει πλούσιες γυναίκες να ενταχθούν στο μοναστήρι και στη συνέχεια να τις βασανίζει μέχρι να δωρίσουν τις περιουσίες τους στο μοναστήρι. Μόλις τα χρήματα δωρίζονταν, η Σουλακιώτη τα καταχραζόταν και σε ορισμένες περιπτώσεις σκότωνε την δωρήτρια. Από το 1940 και μετά, αφού έθεσε υπό τον έλεγχό της τις υπόλοιπες μοναχές του μοναστηριού, λέγεται ότι τις έστελνε σε όλη την Ελλάδα για να αναζητήσουν πλούσιες "γεροντοκόρες, χήρες [και] οικογένειες" για να προσηλυτίσουν. Το Reuters ανέφερε ότι κατά τη σύλληψή της είχε συγκεντρώσει με αυτόν τον τρόπο τριακόσια σπίτια και αγροκτήματα σε όλη την Ελλάδα μαζί με "χρυσό και κοσμήματα αξίας χιλιάδων λιρών". Μια από τις κατήγορές της, η Ευγενία Μαργέτη, δήλωσε ότι κρατήθηκε σε κελί απομόνωσης και βασανίστηκε μέχρι να παραδώσει περιουσία αξίας 118 εκατομμυρίων δραχμών.

Η Σουλακιώτη περιήλθε για πρώτη φορά στην προσοχή της αστυνομίας όταν έγινε ανώνυμη καταγγελία από την κόρη μιας πλούσιας γυναίκας που είχε κληροδοτήσει όλη της την περιουσία στο μοναστήρι, η οποία επέμενε ότι η μητέρα της δεν θα το έκανε αυτό χωρίς να την αναγκάσουν, και κατηγόρησε τη διοίκηση του μοναστηριού για "εκβιασμούς και απειλές".

Η Σουλακιώτη αντιμετώπισε περαιτέρω τον έλεγχο της αστυνομίας όταν αναζητούσε μια 18χρονη γυναίκα από το Τολέδο του Οχάιο, αλλά γεννημένη στην Ελλάδα, τη Συμέλα Σπυρίδου, η οποία εξαφανίστηκε για πρώτη φορά το 1949. Το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών των Ηνωμένων Πολιτειών είχε εντοπίσει τη Σπυρίδη στο μοναστήρι και ο πατέρας της, Χρήστος Σπυρίδης, κάλεσε τις ελληνικές αρχές από το Οχάιο να αναλάβουν δράση, υποστηρίζοντας ότι η κόρη του "παρασύρθηκε" στο μοναστήρι από μια μοναχή που αναγνώρισε ως "Μαριάμ Ζαφειροπούλου", η οποία, όπως είπε, είχε βρεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για να συλλέξει περιουσία αξίας 10. 000 δολαρίων ΗΠΑ που είχε αφεθεί στο μοναστήρι. Ωστόσο, το Associated Press ανέφερε ότι ο Σπυρίδης κατάφερε να έρθει σε επαφή με την κόρη του μετά τις αρχικές τους αναφορές, παραλείποντας να αναφέρει αν ήταν ή όχι στο μοναστήρι.

Σύλληψη 
Περισσότεροι από ογδόντα πέντε αξιωματικοί της Αστυνομίας Πόλεων εισέβαλαν για πρώτη φορά στους χώρους της μονής τη νύχτα της 4ης Δεκεμβρίου 1950, συνοδευόμενοι από έναν αντιεισαγγελέα, έναν δικαστή και έναν ιατροδικαστή, σε μια επιχείρηση που διήρκεσε όλη τη νύχτα. Μόλις εισήλθαν, με τη βία μετέφεραν και τα τριάντα έξι παιδιά που βρίσκονταν στις εγκαταστάσεις, αναγκασμένοι να αποσπάσουν τα χέρια των μοναχών, σε ορφανοτροφεία "όπου το μέλλον τους δεν ήταν πολύ καλύτερο". Η αστυνομία απελευθέρωσε επίσης "αρκετές ημίγυμνες υποσιτισμένες και άρρωστες ηλικιωμένες γυναίκες δεμένες σε υπόγεια" και ενοχλήθηκε από την κακή ποιότητα του φαγητού που σερβιριζόταν στους τροφίμους του μοναστηριού.

Δίκες 
Αν και εξαιρετικά ανήσυχοι, λόγω των ερωτημάτων σχετικά με την εθελοντική φύση του μοναχισμού, οι αρχικές κατηγορίες που οι εισαγγελείς θεώρησαν ότι 

μπορούσαν να αποδείξουν, επέφεραν ελαφρές ποινές: παράνομη εξαγωγή ελαιόλαδου στην Κύπρο και παράνομη εισαγωγή ελαστικών. Καθώς προέκυπταν περισσότερα στοιχεία και καταθέσεις μαρτύρων, το κατηγορητήριο κατά της Σουλακιώτη αναθεωρήθηκε επανειλημμένα. Όταν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδων απέτυχε να έρθει σε συνεννόηση με τον Χρυσόστομο Φλωρίνης, αν και ο δεύτερος δεν ήταν σε κοινωνία ούτε με την Σουλακιώτη ούτε με τον Ματθαίο, όλες οι αιρέσεις των Παλαιοημερολογιτών στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων των Ματθαιϊκών, τέθηκαν εκτός νόμου τον Ιανουάριο του 1951. Τον επόμενο μήνα, ο εισαγγελέας απήγγειλε περαιτέρω κατηγορίες στην Σουλακιώτη, μαζί με δεκατρείς άλλες μοναχές και μοναχούς, με κατηγορίες όπως ανθρωποκτονία, απάτη, πλαστογραφία διαθήκης, εκβιασμός και βασανιστήρια, με την Σουλακιώτη να λαμβάνει το πιο αυστηρό κατηγορητήριο.

Η κατηγορούσα αρχή ισχυρίστηκε επίσης ότι η αυστηρή τήρηση ασκητικών πρακτικών από τους τροφίμους του μοναστηριού οδήγησε στον άσκοπο θάνατο 150 παιδιών από φυματίωση. Τα εν ζωή θύματα της διοίκησης του μοναστηριού από την Σουλακιώτη την κατηγόρησαν επίσης ποικιλοτρόπως ότι τους βασάνισε, τους λιμοκτονούσε, τους φυλάκισε ψευδώς και τους ξυλοκόπησε.

Επιχειρήματα υπεράσπισης 
Κατά τη δίκη, ο δικηγόρος της Σουλακιώτη, ο Πάνος Παναγιωτάκος, είπε προς υπεράσπισή της ότι οι άνθρωποι παραδίδουν όλη την υλική τους περιουσία στα μοναστήρια όταν εντάσσονται σε αυτά ως αυτονόητο καθήκον (όρκος φτώχειας). Είπε ότι τα ακίνητα τοποθετήθηκαν στο όνομα της Σουλακιώτη απλώς και μόνο επειδή δεν υπήρχε νομικό πρόσωπο πίσω από τη μονή. Προς επίρρωση της υπεράσπιστικής γραμμής, ο κ. Παναγιωτάκος έδειξε επίσης μια επιστολή του Στρατάρχη Χάρολντ Αλεξάντερ, με την οποία, όπως ισχυρίστηκε, ευχαρίστησε τους κληρικούς της Μονής Παναγίας Πευκοβουνογιάτρισσας που διακινδύνευσαν για να βοηθήσουν τη διαφυγή πολλών Βρετανών στρατιωτών κατά της διάρκεια της Κατοχής.

Καταδίκη 
Η Σουλακιώτη αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες εναντίον της μέχρι το θάνατό της, χλευάζοντάς τες ως "σατανικές μυθοπλασίες". Λέγεται ότι δέχτηκε όλες τις ποινικές της καταδίκες "χωρίς συγκίνηση", κάνοντας μόνο τον σταυρό της και λέγοντας μια σιωπηλή "προσευχή εκδίκησης" στον "Άγιο Ματθαίο".

Συνολικά, η Σουλακιώτη καταδικάστηκε σε τρεις διαφορετικές δίκες: μία μεταξύ 1951-2 και δύο το 1953, με την τελευταία να τελειώνει λίγους μήνες πριν από το θάνατό της. Κατά την πρώτη δίκη της, της επιβλήθηκε ποινή 26 μηνών, κατά τη δεύτερη δίκη της, 10 έτη ταυτόχρονα και κατά την τρίτη δίκη της, τέσσερα επιπλέον έτη, διαδοχικά.

Θρησκευτική ακολουθία 
Η Σουλακιώτη, η οποία περιγράφεται ως "αρχηγός σέχτας", είχε περισσότερους από 400 οπαδούς που ζούσαν στο μοναστήρι στο απόγειο της δύναμής της. Επιπλέον, τα κρατικά αρχεία έδειξαν ότι πεντακόσιοι άνθρωποι κληροδότησαν όλη τους την περιουσία στο μοναστήρι και αργότερα πέθαναν σε αυτό, κάτι που οι εισαγγελείς ισχυρίστηκαν ότι ήταν ασυνήθιστα μεγάλος αριθμός για ένα νόμιμα λειτουργούμενο μοναστήρι του μεγέθους του.

Το 1951, μετά τη σύλληψή της, οι οπαδοί της διαδήλωσαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κράτησή της, απαιτώντας να τους επιστραφούν οι "ηγέτες" τους. Αυτό οδήγησε την αστυνομία να προστατεύσει το σπίτι του Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνα, τον οποίο, όπως είπαν, οι Παλαιοημερολογίτες σχεδίαζαν να απαγάγουν σε αντίποινα, με στόχο να τον κρατήσουν όμηρο μέχρι οι αρχές να απελευθερώσουν την Σουλακιώτη.

Θάνατος 
Έχοντας λάβει πολλαπλές διαφορετικές ποινές στις τρεις δίκες της, οι οποίες ανήλθαν συνολικά σε δεκατέσσερα χρόνια, η Σουλακιώτη πέθανε στις φυλακές Αβέρωφ στις 23 Νοεμβρίου 1954. Οι αναφορές διαφωνούν ως προς την ηλικία της, αλλά το Reuters και το Newsbeast δίνουν την ηλικία της κατά το θάνατό της ως 71 ετών.

Συνέπειες 
Ακόμα και μετά το θάνατο της Σουλακιώτη, η αίρεσή της συνέχισε να λειτουργεί υπόγεια, παρά το γεγονός ότι είχε τεθεί εκτός νόμου. Η αστυνομία διερευνούσε περιπτώσεις "νεαρών κοριτσιών που εξαφανίζονταν στο κενό", οι οποίες πίστευε ότι οδηγούσαν στην "στασιαστική μονή Κερατέας" ακόμα και το 1959. Το 1961, η αστυνομία δήλωσε ότι δεν γνώριζε ποιος είχε αναλάβει τη θέση της Σουλακιώτη, δηλώνοντας ότι η νέα υποτιθέμενη ηγουμένη του μοναστηριού είχε "τελειοποιήσει την τέχνη να εξαφανίζει τον εαυτό της και τις ψευδο-ιερές αδελφές της" χωρίς να αφήνει ίχνη.

Το 2022, το μοναστήρι των Παλαιοημερολογιτών που κάποτε διηύθυνε η Σουλακιώτη, η Μονή Παλαγίας Πευκοβουνογιατρίσσας Κερατέας, παραμένει ανοιχτό και εξακολουθεί να έχει μέλη που πιστεύουν ότι ήταν αθώα και την τιμούν ως αγία. Ο Παλαιοημερολογιτισμός δεν αποτελεί πλέον παράνομη αίρεση στη σύγχρονη Ελλάδα, καθώς τα πρότυπα έχουν βελτιωθεί σε επίπεδο αποδεκτό από τις ελληνικές  αρχές, και ως μέλος της ΕΕ οι Έλληνες πολίτες απολαμβάνουν ελευθερία της θρησκείας.

Κληρονομιά 
Ο αριθμός των θυμάτων της Σουλακιώτη αποτελεί αντικείμενο συζήτησης- ο πιο συχνά αναφερόμενος αριθμός των 27 δολοφονιών και των 150 ανθρωποκτονιών εξ αμελείας από φυματίωση προέρχεται από ιατρικές καταθέσεις κατά τη διάρκεια της δίκης της. Οι αρχές, ωστόσο, κάποια στιγμή ισχυρίστηκαν ότι είχε σκοτώσει περισσότερους από 500. Καθώς κατά την εποχή της Σουλακιώτη, η θεραπεία της φυματίωσης ήταν ακόμη νέα και αποτελούσε πρόβλημα σε όλη την Ελλάδα, δεν είναι σαφές σε ποιο βαθμό η Σουλακιώτη εμπλέκεται στις ανθρωποκτονίες από αμέλεια για τις οποίες καταδικάστηκε το 1952.

Ορισμένοι σύγχρονοι αγγλόφωνοι Ματθαιϊκοί συγγραφείς, όπως ο ιερέας Κωνσταντίνος Κουρής, υποστηρίζουν ότι η Σουλακιώτη ήταν αθώα και δικάστηκε άδικα. Τουλάχιστον από το 2008 και εξής, καμία από τις σημερινές μοναχές του μοναστηριού δεν ήταν προσωπική μάρτυρας των όσων έλαβαν χώρα μεταξύ της δεκαετίας του 1930 και του 1950 στο μοναστήρι, ωστόσο συνεχίζουν να προσεύχονται για τη μεσολάβηση της "Αγίας" Μαριάμ της Κερατέας, την οποία θεωρούν ως μάρτυρα για την υπόθεση του Χριστού.

Οι εξηγήσεις υπέρ της αθωότητάς της που προσφέρθηκαν από μοναχές σύγχρονες με τη Σουλακιώτη περιλάμβαναν την ιδέα ότι οι άνδρες επίσκοποι και μοναχοί "ζήλευαν" τον πλούτο και τη δύναμη που κατείχε η γυναίκα Σουλακιώτη, και ήταν αντίθετα ένοχοι για τα εγκλήματα για τα οποία την κατηγορούσαν- μια άλλη είναι ότι ο αριθμός των θανάτων οφειλόταν απλώς στο γεγονός ότι πολλοί από όσους εντάχθηκαν στο μοναστήρι "ήταν ήδη γέροι".

Σύμφωνα με τη Νίνα Κουλετάκη στην ελληνόγλωσση πραγματεία της για τις γυναίκες κατά συρροή δολοφόνους, Φόνισσες, το 2019, είναι καθαρά θέμα τύχης ότι το μοναστήρι χρησιμοποιούσε το παλιό Ιουλιανό ημερολόγιο και όχι την αναθεωρημένη μορφή του, καθώς εκτιμά ότι εκείνη την εποχή μια πονηρή, πανούργα ηγουμένη όπως η Σουλακιώτη θα είχε την ίδια επιτυχία ανεξάρτητα από το είδος του δόγματος που πρέσβευε.

Στην εξαντλητική ακαδημαϊκή καταγραφή των γυναικών κατά συρροή δολοφόνων το 1992, με τίτλο Women Serial and Mass Murderers, η Kerry Segrave γράφει ότι η εισαγγελία "τεκμηρίωσε" τον αριθμό των θυμάτων ως τουλάχιστον 177.

Στη λαϊκή κουλτούρα 
Δύο επεισόδια του ελληνικού αστυνομικού δράματος "Ανατομία ενός εγκλήματος" ήταν εμπνευσμένα από την υπόθεση Σουλακιώτη, χωρίς όμως να κατονομάζουν άμεσα την ίδια ή το μοναστήρι. Και τα δύο επεισόδια προβλήθηκαν από τον ΑΝΤ1 - το πρώτο τον Φεβρουάριο του 1993 και το δεύτερο τον Απρίλιο του 1994.

Παραπομπές 

Έλληνες δολοφόνοι
Έλληνες κατά συρροή δολοφόνοι