Το Παιχνίδι (ταινία 1997)

Το Παιχνίδι () είναι Αμερικανική ταινία θρίλερ μυστηρίου του 1997  σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φίντσερ, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Μάικλ Ντάγκλας, Σον Πεν, Ντέμπορα Κάρα Άνγκερ και Τζέιμς Ρέμπχορν, ενώ την παραγωγή ανέλαβε η Propaganda Films και η PolyGram Filmed Entertainment. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός πλούσιου επενδυτικού τραπεζίτη στον οποίο ο αδερφός του δίνει ένα μυστηριώδες δώρο γενεθλίων—μια συμμετοχή σε ένα παιχνίδι που ενσωματώνεται με περίεργους τρόπους με την καθημερινότητά του. Καθώς οι γραμμές μεταξύ της πραγματικής ζωής του τραπεζίτη και του παιχνιδιού γίνονται πιο αβέβαιες, αρχίζουν να ξετυλίγονται υπαινιγμοί μιας μεγαλύτερης συνωμοσίας.

Το The Game έγινε θετικά αποδεκτό από κριτικούς όπως ο Ρότζερ Ίμπερτ και από μεγάλα περιοδικά όπως οι New York Times, παρόλα αυτά είχε μεσαίες αποδόσεις στο box office σε σύγκριση με την επιτυχία της προηγούμενης ταινίας του Φίντσερ Se7en (1995). Η ταινία δημιούργησε ένα φαν κλαμπ ανάμεσα στους θαυμαστές του Φίντσερ, με κάποιους να την αναφέρουν ως μια από τις πιο υποτιμημένες ταινίες του.

Πλοκή 
Ο Νίκολας Βαν Όρτον είναι ένας πλούσιος, εγωιστής επενδυτικός τραπεζίτης στο Σαν Φρανσίσκο και ενώ γευματίζει με τον εν διαστάσει μικρότερο αδερφό του Κόνραντ, αυτός του κάνει ένα ασυνήθιστο δώρο για τα 48α γενέθλιά του—ένα κουπόνι για ένα «παιχνίδι» που προσφέρει μια εταιρεία που ονομάζεται Consumer Recreation Services (CRS). Αν και διστακτικός στην αρχή, πηγαίνει στο γραφείο της CRS για να κάνει αίτηση, αλλά οι ψυχολογικές και σωματικές εξετάσεις που απαιτούνται, παίρνουν πολύ χρόνο, τον εκνευρίζουν και αργότερα πληροφορείται ότι η αίτησή του έχει απορριφθεί.

Ο Νίκολας επιστρέφει σπίτι του ένα βράδυ έξω από το οποίο βρίσκει έναν ξύλινο κλόουν και αργότερα ανακαλύπτει μια κρυφή κάμερα μέσα του. Επίσης, επικοινωνεί μαζί του ένας υπάλληλος της CRS μέσω της παραμορφωμένης τηλεοπτικής του οθόνης, λέγοντας του να μην προσπαθήσει να καταλάβει το αντικείμενο του παιχνιδιού. Ο Νίκολας αρχικά πιστεύει ότι η CRS απλώς κάνει περίτεχνες φάρσες, αλλά στη συνέχεια αρχίζει να πιστεύει ότι η επιχείρησή, η φήμη και η ασφάλειά του κινδυνεύουν. Στοιχειώνεται επίσης από την αυτοκτονία του πατέρα του, της οποίας ηταν μάρτυρας ως παιδί. Στη συνέχεια, γνωρίζει μια σερβιτόρα, την Κριστίν, η οποία εμπλέκεται στην CRS. Ο Νίκολας επικοινωνεί με την αστυνομία, αλλά βρίσκουν το γραφείο της εταιρείας εγκαταλελειμμένο.

Ο Κόνραντ επισκέπτεται τον Νίκολας και απολογείται, ισχυριζόμενος ότι η CRS του έχει επιτεθεί. Έπειτα, ξεσπά ένας καβγάς μεταξύ των δύο αδερφών, ο οποίος τελειώνει με την φυγή του Κόνραντ— ο οποίος αφήνει τον Νίκολας μόνος του. Ο Νικόλας μπαίνει σε ένα ταξί, ωστόσο, αφού πρώτα κλειδώσει τις πόρτες, ο οδηγός πηδάει έξω από το όχημα πριν αυτό πέσει στη θάλασσα. Ο Νίκολας καταφέρνει να διαφύγει μέσα από το ταξί και βγαίνει στην επιφάνεια. Χωρίς να έχει κάποιον άλλο να απευθυνθεί, ο Νίκολας βρίσκει το σπίτι της Κριστίν και ανακαλύπτει ότι είναι υπάλληλος της CRS. Όταν του λέει ότι παρακολουθούνται, ο Νίκολας επιτίθεται σε μια κοντινή κάμερα, με αποτέλεμα ένοπλο προσωπικό της CRS να κατακλύσει το σπίτι. Όταν τους πυροβολούν, ο Νίκολας και η Κριστίν τρέπονται σε φυγή. Η Κριστίν αργότερα του λέει ότι η CRS εξάντλησε τους τραπεζικούς του λογαριασμούς μαντεύοντας τους κωδικούς του χρησιμοποιώντας τα ψυχολογικά τεστ που ολοκλήρωσε, γεγονός το οποίο η τράπεζά του επιβεβαιώνει. Τότε αρχίζει να ζαλίζεται και συνειδητοποιεί ότι η Κριστίν τον έχει ναρκώσει. Καθώς χάνει τις αισθήσεις του, η Κριστίν παραδέχεται ότι είναι μέρος της απάτης και λέει ότι έκανε ένα μοιραίο λάθος δίνοντας τον κωδικό ασφαλείας της κάρτας του μέσω τηλεφώνου.

Ο Νίκολας ξυπνά ενταφιασμένος ζωντανός σε ένα νεκροταφείο στο Μεξικό. Πουλάει το ρολόι του για να επιστρέψει στο Σαν Φρανσίσκο, όπου βρίσκει την έπαυλή του αποκλεισμένη και τα περισσότερα υπάρχοντά του αφαιρεμένα. Επικοινωνεί με το ξενοδοχείο όπου διέμενε ο αδερφός του όπου τον ενημερώνουν ότι έχει πάει σε ψυχιατρείο μετά από νευρικό κλονισμό. Ο Νίκολας ανασύρει ένα κρυμμένο όπλο και ζητά βοήθεια από την πρώην γυναίκα του. Ενώ της ζητούσε συγγνώμη για την αμέλειά του, μαθαίνει ότι ο Τζιμ Φέινγκολντ, ο υπάλληλος της CRS που έκανε τις δοκιμές του, είναι ηθοποιός που εργάζεται σε τηλεοπτικές διαφημίσεις. Τον βρίσκει και τον αναγκάζει να βρει το πραγματικό γραφείο της CRS εκεί όπου παίρνει όμηρο την Κριστίν, απαιτώντας να τον οδηγήσουν στον επικεφαλής της CRS.

Αφού δεχθεί επίθεση από τους φρουρούς της CRS, ο Νίκολας παίρνει την Κριστίν στην ταράτσα. Αυτήν, συνειδητοποιώντας ότι το όπλο του Νίκολας δεν είναι ψεύτικο, του λέει μανιωδώς ότι όλα είναι απλώς ένα παιχνίδι, τα οικονομικά του είναι άθικτα ενώ η οικογένεια και οι φίλοι του περιμένουν στην άλλη πλευρά της πόρτας. Αρνείται να την πιστέψει και ο Νίκολας πυροβολεί τον πρώτο που εμφανίζεται — τον Κόνραντ, ο οποίος κουβαλάει ένα μπουκάλι σαμπάνια. Συντετριμμένος, ο Νίκολας στη συνέχεια πηδάει από την οροφή αλλά προσγειώνεται σε ένα τεράστιο μαξιλάρι αέρα. Τον υποδέχεται ο Κόνραντ (ο οποίος είναι ζωντανός αφού το όπλο ήταν πράγματι ψεύτικο όπως και ο φόβος της Κριστίν) και τα υπόλοιπα άτομα από το παιχνίδι. Ο Κόνραντ είχε σκηνοθετήσει τα πάντα ως δώρο γενεθλίων για τον Νίκολας, με σκοπό να τον βοηθήσει να γίνει καλύτερος άνθρωπος και να αγκαλιάσει τη ζωή.

Μετά από ένα πάρτι γενεθλίων μαζί με φίλους, η Κριστίν (το πραγματικό όνομα της οποίας αποκαλύπτεται ότι είναι Κλερ) απορρίπτει την προσφορά του Νίκολας για ραντεβού καθώς έχει μια δουλειά που προγραμματισμένη στην Αυστραλία. Αντ’ αυτού, αποδέχεται να πιει καφέ με αυτόν στο αεροδρόμιο.

Διανομή ρόλων

Παραγωγή

Ανάπτυξη 
Το The Game ήταν αρχικά ένα σενάριο προδιαγραφών που γράφτηκε από τους Τζον Μπρανκάτο και Μάικλ Φέρις το 1991.  Πουλήθηκε στη Metro-Goldwyn-Mayer εκείνη τη χρονιά, αλλά το έργο είχε προβλήματα με την ανάπτυξή της ώστε να μπει σε προ παραγωγή και τελικά παρελήφθη από την Propaganda Films. Ο σκηνοθέτης Τζόναθαν Μόστοου ήταν συνδεδεμένος με το έργο, ενώ ο Κάιλ ΜακΛάχλαν και η Μπρίτζετ Φόντα έπαιξαν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Η κύρια φωτογραφία ήταν προγραμματισμένη να ξεκινήσει τον Φεβρουάριο του 1993, αλλά στις αρχές του 1992, το έργο μεταφέρθηκε στην PolyGram Filmed Entertainment και ο Μόστοου εγκατέλειψε τη θέση του σκηνοθέτη αλλά παρέμεινε στο έργο ως εκτελεστικός παραγωγός. 

Ο παραγωγός Στιβ Γκόλιν αγόρασε το σενάριο από την MGM και το έδωσε στον Ντέιβιντ Φίντσερ, ελπίζοντας ότι θα το σκηνοθετούσε.  Στον Φίντσερ άρεσαν οι ανατροπές στην πλοκή, αλλά έφερε τον Άντριου Κέβιν Γουόκερ, ο οποίος είχε συνεργαστεί μαζί του στο Seven, για να κάνει τον χαρακτήρα του Νίκολας πιο κυνικό. Ο Φίντσερ και ο Γουόκερ πέρασαν έξι εβδομάδες αλλάζοντας τον τόνο και προσπαθώντας να κάνουν την ιστορία να δουλέψει.  Σύμφωνα με τον Φίντσερ, υπήρχαν τρεις βασικές επιρροές στο The Game: ο χαρακτήρας του Μάικλ Ντάγκλας ήταν ένας «μοντέρνος, εμφανίσιμος Σκρουτζ, παρασυρμένος σε μια κατάσταση Επικίνδυνες Αποστολές με ένα πυροβολισμό στεροειδούς στον μηρό από το Το Κεντρί.  Σε μια συνέντευξη, ο Φίντσερ εξήγησε ότι η ταινία του διέφερε από άλλες αυτού του είδους επειδή «οι ταινίες συνήθως κάνουν μια συμφωνία με το κοινό που λέει: θα το παίξουμε ευθέως. Αυτό που σας δείχνουμε θα αθροιστεί. Αλλά εμείς δεν το κάνουμε αυτό. Από αυτή την άποψη, έχει να κάνει με τις ταινίες και τον τρόπο με τον οποίο οι ταινίες αποδίδουν πληροφορίες.»  Ο Φίντσερ δήλωσε επίσης ότι η ταινία έχει να κάνει με την «απώλεια του ελέγχου. Ο σκοπός του The Game είναι να πάρει τον μεγαλύτερο φόβο σου, να τον βάλει τόσο κοντά στο πρόσωπό σου και να πει «Ορίστε, είσαι ακόμα ζωντανός. Δεν πειράζει.»»  

Έγιναν περισσότερες αναθεωρήσεις στο σενάριο, συμπεριλαμβανομένης της αφαίρεσης μιας σκηνής όπου ο Νίκολας σκοτώνει την Κριστίν και στη συνέχεια αυτοκτονεί, καθώς ο Φίντσερ θεώρησε ότι δεν εβγαζε κανένα νόημα.  Το 1996, ο Λάρι Γκρος και ο Γουόκερ προσλήφθηκαν για να κάνουν αναθεωρήσεις στο σενάριο.

Επιλογή ηθοποιών 
Ο Φίντσερ είχε σκοπό να κάνει το The Game πριν από τοSeven, αλλά όταν ο Μπραντ Πιτ έγινε διαθέσιμος για το Seven, αυτό έγινε η προτεραιότητά του.  Η επιτυχία του Seven βοήθησε τους παραγωγούς του The Game να αποκτήσουν τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό τον οποίο ήθελαν. Στη συνέχεια πλησίασαν τον Μάικλ Ντάγκλας για να πρωταγωνιστήσει στην ταινία. Στην αρχή ήταν διστακτικός λόγω της ανησυχίας του για το γεγονός ότι η PolyGram δεν ήταν αρκετά μεγάλη εταιρεία για να διανείμει την ταινία. Ωστόσο, από τη στιγμή που συμφώνησε, η παρουσία του βοήθησε να μπει η ταινία σε φάση παραγωγής. 

Στο Φεστιβάλ των Καννών το 1996, η PolyGram ανακοίνωσε ότι η Τζόντι Φόστερ θα πρωταγωνιστούσε στην ταινία με τον Ντάγκλας.  Ωστόσο, ο Φίντσερ ένιωθε άβολα με το να βάλει μια ηθοποιό και σταρ του κινηματογράφου του μεγέθους της σε έναν υποστηρικτικό ρόλο. Αφού πρώτα μίλησε μαζί της, σκέφτηκε να ξαναγράψει τον χαρακτήρα του Κόνραντ αυτήν την φορά ως κόρη του Νίκολας, ώστε η Φόστερ να παίξει τον ρόλο. Ωστόσο, η ιδέα δεν άρεσε στον Ντάγκλας και ζήτησε να αλλάξει ο χαρακτήρας και να γίνει αδερφή του, κάτι που η Φόστερ βρήκε περίεργο καθώς ο Ντάγκλας είναι σχεδόν 20 χρόνια μεγαλύτερός της και εμφανίστηκε μαζί της στο Ναπολέοντας και Σαμάνθα όταν η Φόστερ ήταν μόλις 9 ετών ενώ ο Ντάγκλας 28.

Λόγω των διαφορών στις απόψεις και λόγω συγκρούσεων προγραμματισμού με το Contact του Ρόμπερτ Ζεμέκις, η Φόστερ δεν μπορούσε να εμφανιστεί στην ταινία. Μόλις έφυγε, ο ρόλος του Κόνραντ προσφέρθηκε στον Τζεφ Μπρίτζες, αλλά εκείνος αρνήθηκε και τελικά ο ρόλος κατέληξε στον Σον Πεν.  Αργότερα, η Φόστερ ισχυρίστηκε ότι αυτή και η PolyGram είχαν συμφωνήσει προφορικά για την εμφάνισή της στην ταινία, και όταν αυτό δεν αποκαλύφθηκε, υπέβαλε μήνυση ύψους 54,5 εκατομμυρίων δολαρίων κατά της εταιρείας. 

Η ακρόαση της Ντέμπορα Κάρα Ούνγκερ για το ρόλο της Κριστίν ήταν ένα δοκιμαστικό γύρισμα που αποτελούνταν από μια δίλεπτη σκηνή σεξ από το Crash του Ντέιβιντ Κρόκενμπργκ. Ο Ντάγκλας αρχικά θεώρησε ότι ήταν αστείο, αλλά όταν εκείνος και ο Φίντσερ τη γνώρισαν από κοντά, εντυπωσιάστηκαν από την υποκριτική της.

Γυρίσματα 
Η κύρια φωτογραφία ξεκίνησε στο Σαν Φρανσίσκο παρά την πίεση του στούντιο για λήψη στο Λος Άντζελες, η οποία ήταν φθηνότερη.  Ο Φίντσερ σκέφτηκε επίσης ως τοποθεσία γυρίσματος το Σικάγο και το Σιάτλ, αλλά δεν είχε κάποια έπαυλη κοντά στο Σιάτλ ενώ το Σικάγο δεν είχε μια επαρκή οικονομική περιοχή. Το σενάριο είχε γραφτεί έχοντας κατά νου το Σαν Φρανσίσκο και του άρεσε η οικονομική συνοικία «παλιά χρήματα, ατμόσφαιρα Γουόλ Στριτ».  Ωστόσο, αυτή η περιοχή της πόλης ήταν πολυσύχναστη και ήταν δύσκολο να μετακινηθείς μέσα σε αυτήν. Η παραγωγή γύρισε τα Σαββατοκύριακα για να έχει περισσότερο έλεγχο. Ο Φίντσερ χρησιμοποίησε παλιά πέτρινα κτίρια, μικρούς δρόμους και λόφους της πόλης για να αναπαραστήσει το ταξικό σύστημα εικονογραφικά. Για να μεταφέρει το αίσθημα του παλιού κόσμου του χρήματος, τοποθέτησε πολλές σκηνές σε εστιατόρια με επένδυση από σκληρό ξύλο και κόκκινο δέρμα. Μερικές από τις τοποθεσίες που χρησιμοποιήθηκαν στα γυρίσματα της ταινίας ήταν το πάρκο Golden Gate, το Presidio του Σαν Φρανσίσκο και το ιστορικό αρχοντικό Filoli, το οποίο βρίσκεται 40 χιλιόμετρα νότια από το Σαν Φρανσίσκο στο Γούντσαϊντ της Καλιφόρνια και πήρε την θέση της έπαυλης Βαν Όρτον. 

Για την οπτική εμφάνιση του πλούσιου τρόπου ζωής του Νίκολας, ο Φίντσερ και ο διευθυντής φωτογραφίας της ταινίας Χάρις Σαβίδης θέλησαν να δημιουργήσουν μια «πλούσια και εύπλαστη» αίσθηση, αντλώντας έμπνευση από ταινίες όπως το ο Νονός, οι οποίες παρουσίαζαν οπτικά ελκυστικές τοποθεσίες με δυσοίωνους τόνους.  Μόλις ο Νίκολας άφησε τον προστατευμένο κόσμο του, ο Φίντσερ και ο Σαβίδης άφησαν τους φθορισμούς, τις πινακίδες νέον και άλλα φώτα φόντου να υπερεκτεθούν για να αφήσουν «τα πράγματα να γίνουν λίγο πιο άγρια στον πραγματικό κόσμο».  Για το The Game, ο Φίντσερ χρησιμοποίησε μια διαδικασία εκτύπωσης Technicolor που ονομάζεται ENR, η οποία έδωσε στις νυχτερινές σεκάνς μια πιο ομαλή εμφάνιση. Η πρόκληση για εκείνον ήταν να καθορίσει πόση εξαπάτηση θα μπορούσε να αντέξει το κοινό και αν θα «πήγαινε για 45 λεπτά με red herrings».  Για να το αντιμετωπίσει αυτό, σκηνοθέτησε σκηνές όσο το δυνατόν πιο απλά και χρησιμοποίησε μία μόνο κάμερα, επειδή «με πολλές κάμερες, διατρέχεις τον κίνδυνο να κάνεις τους ανθρώπους να πλήξουν με κάλυψη.» 

Η σκηνή όπου το ταξί του Νίκολας πέφτει μέσα στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο γυρίστηκε κοντά στο Embarcadero. Εν τω μεταξύ, το κοντινό πλάνο του Ντάγκλας στο οποίο είναι παγιδευμένος στο πίσω κάθισμα γυρίστηκε σε ηχητική σκηνή στα στούντιο της Sony Pictures σε μια μεγάλη δεξαμενή νερού.  Ο ηθοποιός βρισκόταν σε ένα μικρό τμήμα που είχε σχεδιαστεί για να μοιάζει με το πίσω κάθισμα ενός ταξί, με τρεις κάμερες να καταγράφουν τη δράση. 

Η κύρια φωτογράφιση διήρκεσε 100 ημέρες, με μεγάλο μέρος των λήψεων να γίνεται τη νύχτα σε διάφορες τοποθεσίες.

Κυκλοφορία 
Το The Game κυκλοφόρησε στις 12 Σεπτεμβρίου 1997, σε 2.403 κινηματογραφικές αίθουσες και απέφερε έσοδα 14,3 εκατομμυρίων δολαρίων κατά το πρώτο Σαββατοκύριακο του. Συνολικά εισέπραξε 48,3 εκατομμύρια δολάρια στη Βόρεια Αμερική και 61,1 εκατομμύρια στον υπόλοιπο κόσμο. Το συνολικό ποσό που εισέπραξε η ταινία ήταν 109,4 εκατομμυρίων δολαρίων. 

Η Criterion Collection κυκλοφόρησε το The Game σε Laserdisc το 1997, με αποκλειστικά χαρακτηριστικά που περιλαμβάνουν ένα εναλλακτικό τέλος και ηχητικό σχόλιο από τους δημιουργούς της ταινίας. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2012, επανεκδόθηκε σε DVD και Blu-ray.   Η Universal Studios κυκλοφόρησε επίσης την ταινία σε μορφή HD DVD στις 17 Απριλίου 2007.

Υποδοχή

Κριτικές 
Το Rotten Tomatoes αναφέρει βαθμολογία έγκρισης 77% με βάση 64 κριτικές, με μέση βαθμολογία 7,40/10. Η συναίνεση των κριτικών του ιστότοπου λέει: «Το τέλος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει λίγη δουλειά, αλλά αυτό είναι κατά τα άλλα ένα εξαιρετικό παράδειγμα της σιδερένιας λαβής του Ντέιβιντ Φίντσερ στην ατμόσφαιρα και την αφήγηση.»  Το Metacritic δίνει στην ταινία μέσο όρο βαθμολογίας 63 στα 100 με βάση κριτικές 19 κριτικών, υποδεικνύοντας «γενικά ευνοϊκές κριτικές».  Το κοινό που συμμετείχε σε δημοσκόπηση από το CinemaScore έδωσαν στην ταινία έναν μέσο βαθμό «Β-» σε κλίμακα Α+ έως F. 

Ο Ρότζερ Ίμπερτ των Chicago Sun-Times έδωσε στην ταινία τρεισήμισι αστέρια από τα τέσσερα, επαινώντας τον Ντάγκλας ως «τον κατάλληλο ηθοποιό για τον ρόλο. Μπορεί να παίξει έξυπνος, μπορεί να παίξει ψυχρός και μπορεί να παίξει θυμωμένος. Είναι επίσης αρκετά λεπτός που δεν φτάνει ποτέ σε ένα συναισθηματικό πλατό πριν από την ταινία, και ποτέ δεν υπερπαίζει τη διαδικασία της εσωτερικής αλλαγής του».  Στην κριτική της για τους New York Times, η Τζάνετ Μάσλιν έγραψε, «Ο κύριος Φίντσερ, όπως και ο Μάικλ Ντάγκλας στον πρωταγωνιστικό ρόλο της ταινίας, δείχνουν πραγματική φινέτσα στο να παίζει με την παράνοια αυτών των καιρών». 

Ο Ρίτσαρντ Κόρλις του περιοδικού Time έγραψε: «Το στυλ του Φίντσερ είναι τόσο απίστευτα καταπιεστικό και η σύγχυση του Ντάγκλας είναι τόσο τρελή, που για λίγο, η ταινία θυμίζει πιο έξυπνες εκδρομές στην ηρωική παράνοια (The Parallax View, Ολική επαναφορά ).»  Στην κριτική του για την Washington Post, ο Ντένσον Χόου έγραψε, «Είναι τυπικό, αλλά νευρικό. Είναι προβλέψιμο, αλλά γεμάτο εκπλήξεις. Το πόσο μακριά θα φτάσεις σε αυτήν την μεγάλη ιστορία ενός θρίλερ πριν τα παρατήσεις και ουρλιάξεις είναι ένα θέμα προσωπικού γούστου. Αλλά υπάρχει μεγάλη ευχαρίστηση στους περίπλοκους χρωματικούς συνδυασμούς του Φίντσερ, στην πλούσια αίσθηση της διακόσμησης, στην ικανότητά του να διατηρεί το σασπένς για μεγάλες χρονικές περιόδους και στην αίσθηση του χιούμορ του.»  Το Entertainment Weekly έδωσε στην ταινία βαθμολογία «Β+» και ο Όουεν Γκλέιμπερμαν έγραψε: «Συναισθηματικά, δεν διακυβεύονται πολλά στο The Game — μπορεί να σωθεί ο Νίκολας Βαν Όρτον;—αλλά ο Ντάγκλας είναι ο τέλειος ηθοποιός για να καταλάβει το κέντρο. ενός τρελού θρίλερ στυλ Ρουμπ Γκόλντμπεργκ. Η ταινία έχει το πνεύμα να είναι παιχνιδιάρικη με τους δικούς της χειρισμούς, ακόμα κι αν τους εκμεταλλεύεται για μέγιστο αντίκτυπο». 

Στην κριτική του για την San Francisco Chronicle, ο Μικ ΛαΣάλ έγραψε: «Κατά καιρούς το The Game είναι απογοητευτικό να παρακολουθεί κανείς, αλλά αυτό είναι απλώς ένα μέτρο του πόσο καλά καταφέρνει ο Φίντσερ να μας βάλει στη θέση του ήρωά του».  Ωστόσο, ο Πίτερ Τρέιβερς του περιοδικού Rolling Stone θεώρησε ότι «η προσπάθεια του Φίντσερ να καλύψει τις τρύπες στην πλοκή είναι ακόμη πιο αισθητή επειδή είναι τεταμένη...Το The Game έχει μια ηλιόλουστη, λυτρωτική πλευρά που δεν ταιριάζει στον Φίντσερ και δεν εξυπηρετεί το κοινό που μοιράζεται την προηγούμενη προτίμησή του για χαλαρά άκρα που έμεινε ιδιαίτερα άλυτη».

Αναδρομή 
Εκ των υστέρων, ο Μάικλ Ντάγκλας είπε:Ο Ντέιβιντ Φίντσερ παραδέχτηκε αργότερα σε συνεντεύξεις του ότι δεν ήταν περήφανος για την ταινία. Εξηγώντας τη σχέση εργασίας του με τη σύζυγό του, την παραγωγό επί πολλά χρόνια Σεν Καφέν, ο σκηνοθέτης είπε ότι συζητά τα έργα του μαζί της και ότι συχνά διαφωνούν:

Λογοτεχνική αξιολόγηση 
Στις κινηματογραφικές σημειώσεις της έκδοσης Criterion, ο σκηνοθέτης αναφέρθηκε στο γεγονός ότι η ταινία ενσωματώνει στοιχεία από τα γραπτά του Φραντς Κάφκα, δηλώνοντας:

Διακρίσεις 
Μια σεκάνς από την ταινία που θεωρείται η πιο συναρπαστική κατατάχθηκε στο Νο. 44 της λίστας του Bravo: The 100 Scariest Movie Moments για τις 100 πιο τρομακτικές στιγμές ταινιών.

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 
 
 
 All in The Game άρθρο του Ντέιβιντ Στέριτ για το Criterion Collection
 

Ταινίες παραγωγής PolyGram Filmed Entertainment
Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο
Ταινίες τοποθετημένες στο Σαν Φρανσίσκο
Ταινίες με μουσική σύνθεση Χάουαρντ Σορ
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φίντσερ
Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες
Αμερικανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου
Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης
Ταινίες του 1997
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές ταινίες