Alfredo Oriani (αντιτορπιλικό)

Το Alfredo Oriani ήταν το πρώτο από τα τέσσερα αντιτορπιλικά της ομώνυμης κλάσης που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Ολοκληρώθηκε το 1937 και έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της ναυμαχίας του Ταινάρου και της επίθεσης ενάντια στις νηοπομπές της επιχείρησης Harpoon. Μεταπολεμικά δόθηκε στο Γαλλικό Ναυτικό ως πολεμική αποζημίωση και παρέμεινε επιχειρησιακό ως D'Estaing μέχρι το 1954.

Περιγραφή

Σχεδιαστικά η κλάση Oriani δεν ήταν παρά μια βελτιωμένη σε ορισμένα σημεία εκδοχή της προγενέστερης κλάσης Maestrale. Είχαν ολικό μήκος 106,7 m, πλάτος 10,15 m και μέσο βύθισμα 3,15 m το οποίο έφθανε στα 4,3 m με πλήρες φορτίο. Το εκτόπισμά τους έφθανε τους 1700–1750 t (1670–1720 LT) με κανονικό φορτίο και τους 2400–2450 t (2360–2410 LT). Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου ανερχόταν σε 206 αξιωματικούς και ναύτες.

Το προωστικό σύστημα απέδιδε έως και 48000 shp και μπορούσαν να φθάσουν σε ταχύτητες της τάξεως των 32-33 kn σε πραγματικές συνθήκες. Κατά τις θαλάσσιες δοκιμές είχαν φθάσει και τους 38-39 kn, όμως με πολύ περιορισμένο φορτίο. Η ακτίνα δράσης τους ήταν περίπου 2600-2800 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 18 kn και 690 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 33 kn.

Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε ένα πύργο μπροστά από την υπερκατασκευή και έναν πίσω από αυτήν. Διέθεταν επίσης δύο πυροβόλα των 120 mm που έβαλαν βλήματα φωτισμού/ανάδειξης στόχων (star-shells) καθώς και έξι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Αντιαεροπορική κάλυψη παρείχαν τέσσερα πολυβόλα των 13,2 mm. Παρόλο που δεν διέθεταν σόναρ ώστε να μπορούν να δράσουν ως ανθυποβρυχιακά, τα αντιτορπιλικά της κλάσης αυτής είχαν δύο εκτοξευτές βομβών βυθού. Μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν έως και 56 νάρκες.

Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Alfredo Oriani άρχισε την 28η Οκτωβρίου 1935 στις εγκαταστάσεις της Cantiere navale fratelli Orlando (OTO) στο Λιβόρνο, καθελκύστηκε στις 30 Ιουλίου 1936 και ολοκληρώθηκε στις 15 Ιουλίου 1937.

Εντάχθηκε στον 9ο Στολίσκο Αντιτορπιλικών, όπως και τα αδελφά πλοία Vittorio Alfieri, Giosue Carducci και Vicenzo Gioberti. Έλάβε μέρος στη Ναυμαχία του Ταινάρου όπου δέχτηκε σοβαρότατα πλήγματα από το βρετανικό θωρηκτό HMS Warspite αλλά κατάφερε να επιστρέψει στη βάση του. Επίσης ήταν ένα από τα σκάφη της ιταλικής δύναμης αντιτορπιλικών και καταδρομικών που αναχαίτισαν τις συμμαχικές νηοπομπές της επιχείρησης Harpoon στις 15 Ιουνίου 1942. Στην εμπλοκή αυτή το Oriani έπληξε το αντιτορπιλικό HMS Bedouin και από κοινού με το αντιτορπιλικό Ascari και τα καταδρομικά Raimondo Montecuccoli και Eugenio di Savoia βύθισαν το ήδη λαβωμένο πετρελαιοφόρο Kentucky καθώς και το εμπορικό Burdwan. Μάλιστα το Oriani τορπίλισε το 
Kentucky προκειμένου να διασφαλισθεί η βύθισή του.

Το 1943, όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε, το Oriani απέπλευσε από τη Λα Σπέτσια και έφθασε στη Μάλτα για να παραδοθεί στις συμμαχικές δυνάμεις. Δόθηκε ως πολεμική αποζημίωση στο Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό και παρέμεινε στην ενεργό δράση ως D'Estaing μέχρι το 1954.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Αντιτορπιλικά κλάσης Oriani
Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου