Δολοφονία της Κάρολιν Ίτον

Η Κάρολιν Σελέστ Ίτον (1 Οκτωβρίου 1964 –  Φεβρουάριος 1982) ήταν μια Αμερικανίδα έφηβη από το Μπέλφαουντεν Νέιμπορς του Μιζούρι, η οποία βρέθηκε δολοφονημένη κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου Interstate 40 στο Γουίλιαμς της Αριζόνα, στις 14 Φεβρουαρίου του 1982. Για 39 χρόνια ήταν θύμα ανθρωποκτονίας αγνώστων στοιχείων και είχε το ψευδώνυμο «Βαλεντάιν Σάλλυ».  Ωστόσο, στις 22 Φεβρουαρίου του 2021, ανακοινώθηκαν τα πραγματικά της στοιχεία.

Ανακάλυψη 
Στις 14 Φεβρουαρίου του 1982, το σώμα μιας νεαρής γυναίκας σε αποσύνθεση βρέθηκε από έναν στρατιώτη της πολιτείας της Αριζόνα, ο οποίος έψαχνε για ένα λάστιχο αυτοκίνητου, το οποίο έπεσε από ένα διερχόμενο φορτηγό. Η νεκρή ήταν ξαπλωμένη μπρούμυτα κάτω από ένα Κέδρο κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου Interstate 40 στο 151,8 μίλι  στην πόλη Γουίλιαμς της Αριζόνα. Το θύμα φορούσε μόνο ένα μπλε τζιν νούμερο 8 ή 9 με την επωνυμία «Seasons» ("Εποχές"). Κοντά της βρέθηκε ένα λευκό πουλόβερ με λεπτές κόκκινες ρίγες, ένα λευκό σουτιέν νούμερο 36c και ένα λευκό μαντήλι. Κάποιες από τις θηλιές του τζιν της ήταν σκισμένες, υποδηλώνοντας ότι η γυναίκα είχε συρθεί περίπου 8 μέτρα από το δρόμο μέχρι το σημείο της ανακάλυψης της. Δεν βρέθηκαν παπούτσια, κάλτσες και στοιχεία ταυτοποίησης δίπλα στην σορό της.  Οι ερευνητές ονόμασαν την άγνωστη γυναίκα «Βαλεντάιν Σάλλυ» επειδή το πτώμα της βρέθηκε την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου.

Αυτοψία 
Η νεκρή εκτιμήθηκε ότι ήταν 16 ως 24 ετών, είχε ύψος 1,63 - 1,65 μέτρα και ζύγιζε 55 - 57 κιλά. Αυτόπτες μάρτυρες που είχαν δει το θύμα ζωντανό, ανέφεραν ότι τα μάτια της ήταν μπλε. Τα μαλλιά της γυναίκας είχαν μάκρος περίπου 9,5 ίντσες και ήταν ίσια και ξανθά. Στο πάνω μέρος του αριστερού της ποδιού, βρέθηκαν ακανόνιστες και τραχιές (αλλά σχεδόν επουλωμένες) ουλές διαστάσεων 3,5 και 1,4 εκατοστών, καθώς και μια διαγώνια ουλή χαμηλά στον μηρό της μήκους 3,5 εκατοστών. Επίσης είχε ελιές πάνω από το δεξί της στήθος.

Ο ιατροδικαστής διαπίστωσε ότι η «Βαλεντάιν Σάλλυ» δολοφονήθηκε περίπου 2 εβδομάδες πριν από την ανακάλυψη του σώματος της. Η αιτία θανάτου δεν ήταν δυνατό να προσδιοριστεί λόγω της αποσύνθεσης και της δραστηριότητας εντόμων και άγριων ζώων στο πρόσωπο, το κεφάλι και την περιοχή του λαιμού της. Ωστόσο, ο ιατροδικαστής θεώρησε ότι πέθανε από ασφυξία, επειδή το υοειδές οστό της δεν είχε σπάσει και δεν υπήρχε άλλο τραύμα στο σώμα της. Το αριστερό της αυτί είχε τρύπα για σκουλαρίκι ενώ το δεξί της αυτί έλειπε. Η αυτοψία αποκάλυψε επίσης ότι ένας απο τους κάτω αριστερούς γομφίους της (Δόντι #19) είχε τρυπηθεί ως προετοιμασία για ενδοδοντική θεραπεία περίπου 1 εβδομάδα πριν πεθάνει το θύμα. Επιπλέον, μια διαλυμένη ασπιρίνη εντοπίστηκε στην κοιλότητα αυτού του δοντιού, υποδεικνύοντας ότι προφανώς υπέφερε ακόμα από πονόδοντο.

Έρευνα

Μαρτυρίες 
Ένας φοιτητής του Πανεπιστημίου της Βόρειας Αριζόνα πίστευε ότι μετέφερε με το αυτοκίνητο του ένα κορίτσι που έκανε ωτοστόπ και ταίριαζε με την περιγραφή της άγνωστης στις 2 Φεβρουαρίου του 1982, κοντά στην διασταύρωση του προαστίου Κόρντες Λέικς. Η νεαρή γυναίκα του είπε ότι καταγόταν από το Φοίνιξ όπου έμενε με φίλους και δούλευε στην λάντζα ενός εστιατορίου. Είπε επίσης ότι έπρεπε να πάει στο Νιου Τζέρσεϊ λόγω οικογενειακών προβλημάτων και ότι σχεδίαζε να κατευθυνθεί στη στάση φορτηγών Little America στο Φλάγκσταφ και να ζητήσει από κάποιον οδηγό φορτηγού να την μεταφέρει στην Ανατολική Ακτή . 

Στις 4 Φεβρουαρίου του 1982, στις 3:00 τα ξημερώματα μια μάρτυρας που ονομαζόταν Πάτι Γουίλκινς είδε την «Βαλεντάιν Σάλλυ» να μπαίνει στη στάση φορτηγού του Μόντε Κάρλο της οικογένειας της με έναν οδηγό φορτηγού που έμοιαζε πολύ μεγαλύτερος της ηλικιακά. Η Γουίλκινς θεώρησε ασυνήθιστο ότι μια έφηβη ήταν έξω εκείνη την ώρα με έναν μεσήλικο άνδρα. Στην αρχή σκέφτηκε ότι η κοπέλα το έχει σκάσει από το σπίτι της και κινδύνευε μαζί του. Γι'αυτό την ρώτησε αν ένιωθε ασφαλής και αν ήταν σίγουρη ότι ήθελε να φύγει μαζί του. Η κοπέλα δεν έδειχνε ανήσυχη και ήταν χαμογελαστή. Επέμενε μάλιστα να μείνει συντροφιά με τον οδηγό του φορτηγού. Έτσι, η Πάτι θεώρησε ότι ο άντρας είναι συγγενής της και δεν κάλεσε την αστυνομία. Ο άντρας παρήγγειλε πρωινό, αλλά η «Βαλεντάιν Σάλλυ» αρνήθηκε να φάει κάτι λόγω πονόδοντου, και ζήτησε μια ασπιρίνη. Η Γουίλκινς διέλυσε ένα δισκίο ασπιρίνης σε σκόνη και το έβαλε στο δόντι που προκαλούσε πόνο στην νεαρή. Οι ερευνητές υπέθεσαν αργότερα ότι η «Βαλεντάιν Σάλλυ» πέθανε εκείνη την μέρα, κάποιες ώρες αργότερα, καθώς η ασπιρίνη βρισκόταν ακόμα στο δόντι της. Επιπλέον, η Γουίλκινς κατάφερε να αναγνωρίσει τη «Βαλεντάιν Σάλλυ» ως το κορίτσι που είχε βοηθήσει όταν οι ντετέκτιβ της έδειξαν φωτογραφίες από τα ρούχα που βρέθηκαν δίπλα στο πτώμα.

Έρευνα σε εξέλιξη

Λανθασμένη ταυτοποίηση 
Τέσσερις ημέρες αφότου βρέθηκε το πτώμα της άτυχης γυναίκας, η αστυνομία έφτιαξε ένα σκίτσο της, με τη βοήθεια της περιγραφής που έκανε η Πάτι Γουίλκινς. Δυο χρόνια αργότερα, ένας ιατροδικαστής οδοντολόγος από το Αλμπουκέρκη του Νέου Μεξικού πίστευε ότι η «Βαλεντάιν Σάλλυ» ήταν η Μέλοντι Γουτζίνια Κάτλιπ, δηλαδή μια έφηβη που το είχε σκάσει από το σπίτι της στη Φλόριντα, και η εξαφάνιση της είχε δηλωθεί από τη μητέρα της το 1980. Ο ιατροδικαστής έφτασε σε αυτό το συμπέρασμα όταν σύγκρινε τα σημάδια του δαγκώματος της άγνωστης με μεγεθυμένες εικόνες των δοντιών της Κάτλιπ και θεώρησε ότι ταυτίζονται. Επιπλέον, το σκίτσο του θύματος ταίριαζε με την εμφάνιση της Κάτλιπ. Βέβαια, η μέθοδος του οδοντολόγου ήταν επιστημονικά ανακριβής και εκτός αποδεκτών οδοντιατρικών πρακτικών αναγνώρισης. Παρόλα αυτά οι αρχές δέχτηκαν το πόρισμα του και ενημέρωσαν την οικογένεια της Μέλοντι για αυτή την εξέλιξη. Κατόπιν τον Ιούλιο του 1984 αναγνώρισαν την άγνωστη γυναικά ως Μέλοντι Γουτζίνια Κάτλιπ. Ωστόσο, η μητέρα της αρνήθηκε ότι η «Βαλεντάιν Σάλλυ» είναι η κόρη της και δεν δέχθηκε να την θάψει στην Φλόριντα ως δικό της παιδί.  Εντούτοις η Πάτι Γουίλκινς, η μάρτυρας που είχε δει ζωντανή την «Βαλεντάιν Σάλλυ», πείστηκε ότι είχε βρεθεί η πραγματική ταυτότητα της νεκρής και πλήρωσε εκείνη για την κηδεία της. Έτσι, η  γυναίκα χωρίς όνομα θάφτηκε ως Μέλοντι Γουτζίνια Κάτλιπ.

Παρόλα αυτά, μετά από δύο χρόνια αποδείχτηκε ότι η Μέλοντι ήταν τελικά ζωντανή. Το καλοκαίρι του 1986 επέστρεψε στο σπίτι της στο Τζάκσονβιλ της Φλόριντα και επανενώθηκε με την οικογένεια της. Δυστυχώς όμως, το 1998 έχασε την ζωή της, όταν τραυματίστηκε σοβαρά σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο Κένερ της Λουιζιάνα και αργότερα υπέκυψε στα τραύματα της. Μολαταύτα, η ταφόπλακα της «Βαλεντάιν Σάλλυ» εξακολουθούσε να φέρει το όνομα της Μέλοντι, παρά τα αιτήματα της οικογένειας να αφαιρεθεί.

Ανακατασκευές προσώπου 
Αρκετά χρόνια μετά το φιάσκο της εσφαλμένης αναγνώρισης της «Βαλεντάιν Σάλλυ» το 1984, οι αρχές αποφάσισαν ότι έπρεπε να γίνουν περισσότερες ανακατασκευές προσώπου της άγνωστης γυναίκα που να προσεγγίζουν περισσότερο την πραγματική της εμφάνιση στην ζωή. Έτσι, το Εθνικό Κέντρο για τα Εξαφανισμένα και τα Κακοποιημένα Παιδιά δημιούργησε και κυκλοφόρησε δύο σκίτσα που έγιναν με βάση τις αξονικές τομογραφίες του κρανίου της άγνωστης γυναίκας. Ο Καρλ Κόπελμαν, ένας καλλιτέχνης από την Καλιφόρνια, έκανε επίσης την δική του ανακατασκευή με βάση αυτές τις σαρώσεις.

Σκίτσο και περιγραφή οδηγού φορτηγού 
Η Πάτι Γουίλκινς υπολόγισε ότι η ηλικία του οδηγού φορτηγού που συνόδευε την «Βαλεντάιν Σάλλυ» ήταν γύρω στα 55 - 60. Ο άνδρας είχε κανονικό σωματότυπο και ύψος 1,75 - 1,78 μέτρα. Φορούσε ένα δίχρωμο δερμάτινο καρό γιλέκο και ένα μαύρο καουμπόικο καπέλο, στολισμένο με ένα μεγάλο φτερό παγωνιού στο μπροστινό μέρος του καπέλου. Αργότερα δημιουργήθηκε ένα σκίτσο του με την βοήθεια της Πάτι Γουίλκινς. Μερικοί πιστεύουν ότι το σκίτσο και η περιγραφή του ταιριάζουν με τον κατά συρροή δολοφόνο Ρόαγιαλ Ράσελ Λονγκ, αλλά οι ερευνητές δεν έχουν καταφέρει να τον συνδέσουν με το θύμα με βάση τα στοιχεία. Ο Λονγκ ήταν οδηγός φορτηγού και εικάζεται ότι ταξίδεψε μέσω του αυτοκινητόδρομου Interstate 40 μετά τη δολοφονία της Σίντα Πάλετ και της Σάρλοτ Κίνσεϊ τον Σεπτέμβριο του 1981. Ωστόσο καταδικάστηκε γι' αυτούς τους φόνους τον Αύγουστο του 1985. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στη φυλακή το 1993, χωρίς να ομολογήσει ποτέ τη δολοφονία της «Βαλεντάιν Σάλλυ».

Ταυτοποίηση 
Το 2005, η υπόθεση της «Βαλεντάιν Σάλλυ» ανατέθηκε στην ομάδα ανεξιχνίαστων υποθέσεων (Cold Case Squad), του αστυνομικού τμήματος της Κομητείας Κοκονίνο. Σε συνεργασία με την ανθρωπολόγο Μπάρμπαρα Ρέι Βέντερ, πήραν δείγματα DNA από τα οστά της άγνωστης, προσπαθώντας μέσω της γενετικής να εντοπίσουν το οικογενειακό της δέντρο.

Αρχικά βρήκαν μια ξαδέρφη του θύματος. Εκείνη εργάζονταν στην οικογενειακή επιχείρηση στο Σεντ Λούις του Μιζούρι. Εκεί οι ερευνητές πραγματοποίησαν προσωπικές συνεντεύξεις με άλλα μέλη της οικογένειας και έμαθαν ότι η μία απο τις έξι αδελφές της οικογένειας είχε ιστορικό φυγής και μάλιστα είχε εξαφανιστεί. Η ομάδα έρευνας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το κορίτσι αυτό είναι κατά πολύ μεγάλες πιθανότητες η «Βαλεντάιν Σάλλυ». Οι εξετάσεις DNA το επιβεβαίωσαν.

Έτσι στις 22 Φεβρουαρίου του 2021, το αστυνομικού τμήματος της Κομητείας Κοκονίνο αναγνώρισε δημόσια την άγνωστης γυναίκα ως την 17χρονης Κάρολιν Σελέστ Ίτον από το Μπέλφαουντεν Νέιμπορς του Μιζούρι. Το 1978, όταν η Κάρολιν ήταν 14 ετών έχασε τον πατέρα της. Γύρω στα Χριστούγεννα του 1981 ή την πρωτοχρονιά του 1982, καθώς η οικογένεια της Κάρολιν επέστρεψε στο σπίτι, την βρήκε συντροφιά με δυο άγνωστους άντρες. Ακολούθησε μια έντονη λογομαχία με μια από τις αδελφές της και η Κάρολιν έφυγε από το σπίτι, χωρίς να μάθουν ποτέ ξανά νέα της. Πιστεύεται ότι η Ίτον έφτασε στην Αριζόνα μέσω οτοστόπ.

Η έρευνα για τη δολοφονία της βρίσκεται σε εξέλιξη. Οι ντετέκτιβ αναζητούν πληροφορίες για τον οδηγό φορτηγού με τον οποίο ήταν συντροφιά η Κάρολιν. Η Πάτι Γουίλκινς, η μάρτυρας που είδε την Ίτον τελευταία φορά ζωντανή, είπε στους ανακριτές: "Βρείτε ποιος το έκανε αυτό και αφήστε με να του πατήσω τα δάχτυλα των ποδιών. Εντάξει;".

Αναφορές 

Περιστατικά βίας εις βάρος γυναικών
Γυναίκες θύματα δολοφονίας
Ανεξιχνίαστα εγκλήματα
Δολοφονίες στις Ηνωμένες Πολιτείες