Άλρικ του Άστι

Ο Άλρικ, ιταλ.: Alric, γνωστός και ως Alrico, Adalric και Odelric, (απεβ. Δεκέμβριος 1036) από τον Οίκο των Αρδουινιδών, ήταν μεσαιωνικός Λομβαρδός επίσκοπος του Άστι στην Ιταλία από το 1007 ή το 1008 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία 
Ήταν γιος του Mάνφρεντ Α΄ μαρκήσιου της Σούζα, και της συζύγου του Πρανγάρδας, κόρης του Αδαλβέρτου Άττο κόμη της Κανόσας. Ο αδελφός του Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄ διαδέχθηκε τους τίτλους του πατέρα του. Με τη βοήθεια του Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄, ο βασιλιάς Ερρίκος Β΄ της Γερμανίας περιέβαλε τον Άλρικ με το αξίωμα του επισκόπου του Άστι το 1007 ή το 1008, σε αντίθεση με τον Πέτρο, ο οποίος είχε υποστηρίξει τις αξιώσεις του Aρντουίνο ως αντίπαλου στη βασιλεία.  Ο Άλρικ επιβεβαιώθηκε ως επίσκοπος από τον πάπα Ιωάννη ΙΗ΄, χωρίς την έγκριση του Άρνουλφ Β΄, αρχιεπισκόπου του Μιλάνου . Για να κατευνάσουν τον Άρνουλφ Β΄, ο Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄ και ο Άλρικ έπρεπε να περπατήσουν ξυπόλητοι μεταφέροντας (αντίστοιχα) έναν σκύλο και μία Βίβλο στη βασιλική του Σαντ'Αμπρότζιο στο Μιλάνο πριν ταπεινωθούν μπροστά στον Aρνούλφο.  Ο Άλρικ έκανε πολλές δωρεές σε μοναστήρια και άλλα θρησκευτικά ιδρύματα, τόσο μόνος του όσο και με τον αδελφό του, και με τη σύζυγο του Ούλρικ Μπέρτα του Μιλάνου.

Ο Άλρικ ήταν πιστός υποστηρικτής του επόμενου αρχιεπισκόπου του Μιλάνου, Άριμπερτ. Γύρω στο 1028 ο Άλρικ, μαζί με τον αδελφό του Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄, τον αρχιεπίσκοπο Άριμπερτ και τον Λάντουλφ επίσκοπο του Τορίνο έδρασαν για να καταστείλουν ένα αιρετικό κίνημα, που είχε αναπτυχθεί στο Moνφόρτ. 

Ο Άλρικ απεβίωσε στη μάχη του Καμπομάλo (κοντά στην Παβία) τον Δεκέμβριο του 1036, πολεμώντας εναντίον υποτελών που είχαν επαναστατήσει εναντίον του αρχιεπισκόπου Άριμπερτ.

Βιβλιογραφικές αναφορές 
 L. Vergano, «Alrico» στο Dizionario Biografico degli Italiani – Τόμος 2 (1960)
 H. Bresslau, Jahrbücher des Deutschen Reichs unter Konrad II., 2 τόμοι. (1884), προσβάσιμο διαδικτυακά στη διεύθυνση: archive.org
 S. Hamilton, 'Inquiring into μοιχεία και άλλες κακές πράξεις': επισκοπική δικαιοσύνη στην Ιταλία του δέκατου και των αρχών του 11ου αιώνα,' Viator 41:2 (2010), 21–44.
 H. Fichtenau, Heretics and Scholars in the High Middle Ages, 1000-1250 (1998).

Σημειώσεις 

Οίκος των Αρδουινιδών