Σύμφωνο της Βαγδάτης

Ο Οργανισμός Κεντρικής Συνθήκης (CENTO), αρχικά γνωστός ως Σύμφωνο της Βαγδάτης ή Οργανισμός της Συνθήκης της Μέσης Ανατολής (METO), ήταν μια στρατιωτική συμμαχία κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Συστάθηκε το 1955 από το Ηνωμένο Βασίλειο, το Ιράν, το Ιράκ, το Πακιστάν και την Τουρκία, και διαλύθηκε το 1979. Θεωρείται σε γενικές γραμμές ως μία από τις λιγότερο επιτυχημένες συμμαχίες του Ψυχρού Πολέμου.

Οι πιέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και οι υποσχέσεις για στρατιωτική και οικονομική βοήθεια ήταν καίριας σημασίας στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην επίτευξη της συμφωνίας, αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εντάχθηκαν στη συμμαχία. Ο Τζον Φόστερ Ντάλες, ο οποίος συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις ως Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών υπό την προεδρία του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, ισχυρίστηκε ότι αυτό οφειλόταν στο ισραηλινό «λόμπι» και στη δυσκολία να λάβει την έγκριση του Κογκρέσου. Άλλοι ισχυρίστηκαν ότι ο λόγος ήταν καθαρά τεχνικός και αφορούσε τις διαδικασίες προϋπολογισμού. Το 1958, οι Ηνωμένες Πολιτείες εντάχθηκαν στη στρατιωτική επιτροπή της συμμαχίας.

Η έδρα της οργάνωσης βρισκόταν από το 1955 έως το 1958 στη Βαγδάτη του Ιράκ και στη συνέχεια από το 1958 έως το 1979 στην Άγκυρα.

Γενικοί Γραμματείς
Ένας Γενικός Γραμματέας, ο οποίος διοριζόταν με συμφωνία των πέντε κρατών, επέβλεπε τις δραστηριότητες του CENTO για μια περίοδο τριών ετών. Οι διατελέσαντες γενικοί γραμματείς ήταν οι εξής:

Παραπομπές

Συνθήκες του Ηνωμένου Βασιλείου
Συνθήκες της Τουρκίας