Φάιστ (τραγουδίστρια)

Η Λέσλι Φάιστ (αγγλικά: Leslie Feist) (γεννημένη στις 13 Φεβρουαρίου 1976), γνωστή ως Feist, είναι Καναδή indie pop τραγουδίστρια-τραγουδοποιός και κιθαρίστρια,  παίζει τόσο ως σόλο καλλιτέχνης όσο και ως μέλος του indie rock γκρουπ Broken Social Scene .

Η Feist ξεκίνησε τη σόλο μουσική της καριέρα το 1999 με την κυκλοφορία του Monarch . Τα επόμενα στούντιο άλμπουμ της, Let It Die, που κυκλοφόρησε το 2004, και The Reminder, που κυκλοφόρησε το 2007, έτυχαν αναγνώρισης από τους κριτικούς και εμπορικά επιτυχημένα, πουλώντας πάνω από 2,5 εκατομμύρια αντίτυπα. Το The Reminder κέρδισε στην Feist τέσσερις υποψηφιότητες για Grammy, συμπεριλαμβανομένης μιας υποψηφιότητας για τον καλύτερο νέο καλλιτέχνη .  Έχει λάβει 11 βραβεία Juno, συμπεριλαμβανομένων δύο Καλλιτέχνης της Χρονιάς.  Το τέταρτο στούντιο άλμπουμ της, Metals, κυκλοφόρησε το 2011. Το 2012, η Feist συνεργάστηκε σε ένα split EP με το metal συγκρότημα Mastodon, κυκλοφορώντας ένα διαδραστικό μουσικό βίντεο στη διαδικασία. 

Η Feist έλαβε τρία βραβεία Juno στην τελετή του 2012: Καλλιτέχνης της Χρονιάς, Εναλλακτικό Άλμπουμ για Ενήλικες για Μέταλς και Μουσικό DVD της Χρονιάς για το ντοκιμαντέρ της Look at What the Light Did Now .

Πρώιμη ζωή 
Η Leslie Feist γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1976 στο Amherst της Νέας Σκωτίας του Καναδά. Οι γονείς της είναι και οι δύο καλλιτέχνες. Ο πατέρας της, Harold Feist, ήταν ένας Αμερικανο-Καναδός αφηρημένος εξπρεσιονιστής ζωγράφος που δίδαξε τόσο στο Alberta College of Art and Design όσο και στο Πανεπιστήμιο Mount Allison στο Sackville του New Brunswick .  Η μητέρα της, Lyn Feist, ήταν φοιτήτρια κεραμικής από το Saskatchewan. Αφού γεννήθηκε το πρώτο τους παιδί, ο Ben, η οικογένεια μετακόμισε στο Sackville. 

Οι γονείς της Feist χώρισαν αμέσως μετά τη γέννησή της και ο Ben, η Feist και η μητέρα τους μετακόμισαν στο Regina, Saskatchewan, όπου ζούσαν με τον παππού και τη γιαγιά της. Αργότερα μετακόμισαν στο Κάλγκαρι της Αλμπέρτα, όπου φοίτησε στο Λύκειο Bishop Carroll καθώς και στο Εναλλακτικό Λύκειο . Φιλοδοξούσε να γίνει συγγραφέας και πέρασε μεγάλο μέρος της νιότης της τραγουδώντας σε χορωδίες.  Σε ηλικία 12 ετών, η Feist εμφανίστηκε ως μία από τις 1.000 χορεύτριες στις τελετές έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Κάλγκαρι, τους οποίους αναφέρει ως έμπνευση για το βίντεο "1234".

Επειδή ο πατέρας της είναι Αμερικανός, η Feist έχει διπλή υπηκοότητα Καναδά-ΗΠΑ,  αστειευόμενος αργότερα ότι της δόθηκε η αμερικανική υπηκοότητα ως μέρος μιας συμφωνίας με την Apple .

Μουσική καριέρα 
Το 1991, σε ηλικία 15 ετών, η Feist ξεκίνησε τη μουσική όταν ίδρυσε και ήταν η κύρια τραγουδίστρια για ένα πανκ συγκρότημα του Κάλγκαρι που ονομαζόταν Placebo (δεν πρέπει να συγχέεται με το αγγλικό συγκρότημα Placebo ).   Αυτή και οι σύντροφοί της κέρδισαν έναν τοπικό διαγωνισμό Battle of the Bands και βραβεύτηκαν με το εναρκτήριο slot στο φεστιβάλ Infest 1993, με τους Ramones . Σε αυτή τη συναυλία γνώρισε τον Brendan Canning, του οποίου το συγκρότημα hHead εμφανίστηκε αμέσως πριν από το δικό της, και με τον οποίο εντάχθηκε στο Broken Social Scene δέκα χρόνια αργότερα. 

Το 1995, η Feist αναγκάστηκε να πάρει άδεια από τη μουσική για να αναρρώσει από τη βλάβη των φωνητικών χορδών. Μετακόμισε από το Κάλγκαρι στο Τορόντο το 1996. Εκείνη τη χρονιά της ζητήθηκε από τον Noah Mintz των hHead να παίξει μπάσο στο σόλο έργο του Noah's Arkweld . Έπαιζε μπάσο στο Noah's Arkweld για ένα χρόνο παρόλο που δεν είχε παίξει ποτέ μπάσο στο παρελθόν. Το 1998, έγινε η κιθαρίστας του ρυθμού για το συγκρότημα By Divine Right και περιόδευσε μαζί τους το 1998, το 1999 και το 2000. Έπαιζε κιθάρα για μερικές ζωντανές εμφανίσεις του Bodega, αλλά ποτέ δεν ήταν επίσημο μέλος του συγκροτήματος. 

Το 1999, η Feist μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα Queen West πάνω από το Come As You Are με έναν φίλο ενός φίλου του, τον Merrill Nisker, ο οποίος στη συνέχεια άρχισε να παίζει ως ηλεκτρο-πανκ μουσικός Peaches .   Η Feist δούλευε στο πίσω μέρος της σκηνής στα σόου των Peaches, χρησιμοποιώντας μια κούκλα κάλτσας και αποκαλούσε τον εαυτό της "Bitch Lap Lap".  Οι δυο τους περιόδευσαν επίσης μαζί στην Αγγλία από το 2000 έως το 2001, μένοντας με την Justine Frischmann των Elastica και MIA .  Ο Feist εμφανίστηκε ως προσκεκλημένος τραγουδιστής στο The Teaches of Peaches . Ο Feist εμφανίζεται στο βίντεο του Peaches για το τραγούδι " Lovertits ", υπονοούμενα τρίβοντας και γλείφοντας ένα ποδήλατο. Αργότερα, η Feist διασκεύασε αυτό το τραγούδι με τον Gonzales (τον οποίο γνώρισε κατά την περιοδεία με τους Peaches) στο άλμπουμ της Open Season . Το 2006, ο Feist συνέβαλε με εφεδρικά φωνητικά σε ένα κομμάτι με τίτλο "Give 'Er", το οποίο εμφανίστηκε στο άλμπουμ των Peaches Impeach My Bush .

Monarch (Lay Your Jeweled Head Down) (1999–2001) 
Το σόλο ντεμπούτο άλμπουμ του Feist, Monarch, κυκλοφόρησε το 1999. Αποτελείται από δέκα τραγούδια, συμπεριλαμβανομένων των "Monarch" και "That's What I Say, It's Not What I Mean". Η παραγωγή του άλμπουμ έγινε από τον Dan Kurtz, ο οποίος αργότερα θα σχημάτιζε το Dragonette .

Let It Die (2001–2006) 

Το καλοκαίρι του 2001, η Feist δημιούργησε επτά τραγούδια στο σπίτι της, τα οποία ονόμασε The Red Demos, τα οποία δεν έχουν κυκλοφορήσει ποτέ εμπορικά. Πέρασε περισσότερα από δύο χρόνια περιοδεύοντας σε όλη την Ευρώπη με τον Gonzales. Την ίδια χρονιά ενώθηκε με μια ομάδα παλιών φίλων δημιουργώντας μια νέα εκδοχή του Toronto indie rock group Broken Social Scene, προσθέτοντας φωνητικά σε πολλά κομμάτια αφού της απαγόρευσε να παίξει κιθάρα από τον de facto αρχηγό του συγκροτήματος Kevin Drew .  Στη συνέχεια ηχογράφησε το You Forgot It στο People with the band. Ενώ βρισκόταν σε περιοδεία στην Ευρώπη με την Gonzales, άρχισαν να ηχογραφούν νέες εκδόσεις των ηχογραφημένων στο σπίτι της Red Demos, οι οποίες αργότερα θα γινόταν το ντεμπούτο της στην κύρια εταιρεία Let It Die . Το Let It Die παρουσίασε πρωτότυπες συνθέσεις και διασκευές και ο Feist έχει γίνει γνωστός τόσο ως τραγουδοποιός όσο και ως καινοτόμος ερμηνευτής τραγουδιών άλλων καλλιτεχνών.

Μετά την ηχογράφηση του Let It Die, η Feist μετακόμισε στο Παρίσι. Ενώ βρισκόταν στην Ευρώπη, συνεργάστηκε με το νορβηγικό δίδυμο Kings of Convenience ως συν-σεναριογράφος και καλεσμένη τραγουδίστρια στο άλμπουμ τους Riot on an Empty Street , τραγουδώντας στα "Know How" και "The Build Up". Επίσης, συνέγραψε και τραγούδησε το "The Simple Story" ως ντουέτο με την Jane Birkin στο άλμπουμ της Rendezvous.

Η Feist περιόδευσε το 2004, το 2005 και το 2006 στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη, την Ασία και την Αυστραλία υποστηρίζοντας το Let It Die . Κέρδισε δύο καναδικά βραβεία Juno για τον «Καλύτερο Νέο Καλλιτέχνη» και το «Καλύτερο Εναλλακτικό Ροκ Άλμπουμ» το 2004. Οι πωλήσεις του Let It Die ανήλθαν συνολικά στις 500.000 διεθνώς και της απονεμήθηκε πλατινένιος δίσκος στον Καναδά, καθώς και χρυσός δίσκος στη Γαλλία. Ο συνάδελφος Canadian Buck 65 εμφανίστηκε στο μουσικό βίντεο που σκηνοθέτησε ο Feist για το "One Evening", το οποίο ήταν επίσης υποψήφιο για το βίντεο της χρονιάς στα βραβεία Juno το 2004.

Το 2005, η Feist συνέβαλε στο ευεργετικό τραγούδι της UNICEF "Do They Know It's Hallowe'en? " Το κομμάτι " Mushaboom " χρησιμοποιήθηκε σε μια διαφήμιση για ένα ανδρικό άρωμα Lacoste, καθώς και στην ταινία 500 Days of Summer .

Ένα άλμπουμ με remix και συνεργασίες, Open Season, κυκλοφόρησε στις 18 Απριλίου 2006.

Η Feist δάνεισε επίσης τη φωνή της στα δύο κομμάτια "La Même Histoire" και "We're All in the Dance" για το soundtrack της ταινίας Paris, je t'aime του 2006.

The Reminder (2006–2007) 
Στις αρχές του 2006, η Feist μετακόμισε στο Παρίσι,  όπου ηχογράφησε τη συνέχεια του Let It Die στα LaFrette Studios με τους Gonzales, Mocky, Jamie Lidell και Renaud Letang, καθώς και το συγκρότημα της περιοδείας Bryden Baird, Jesse Baird, Julian Brown. του Apostle of Hustle, και της Afie Jurvanen του Paso Mino.

Το τρίτο σόλο άλμπουμ της Feist, The Reminder , κυκλοφόρησε στις 23 Απριλίου 2007 στην Ευρώπη και την 1η Μαΐου 2007 στον Καναδά, τις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο. Έκανε περιοδεία σε όλο τον κόσμο για να προωθήσει το άλμπουμ.  Το άλμπουμ περιλαμβάνει το " 1234 ", ένα τραγούδι που συνέγραψε η Sally Seltmann των New Buffalo, που έγινε επιτυχία έκπληξη αφού εμφανίστηκε σε διαφήμιση για το iPod nano, φτάνοντας στο Νο. 8 στις ΗΠΑ, ένα σπάνιο επίτευγμα για indie rock μουσικούς και ακόμα πιο αξιοσημείωτο αφού έφτασε στο Top Ten μόνο με τη δύναμη των λήψεων. Έχει επαινεθεί στον Τύπο και εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του τμήματος τεχνών των New York Times τον Ιούνιο του 2007. Το Reminder είχε πουλήσει παγκοσμίως πάνω από 1.000.000 αντίτυπα και είναι πιστοποιημένο χρυσό στις ΗΠΑ  Το άλμπουμ κέρδισε επίσης ένα βραβείο Juno το 2008 για το "Album of the Year" στις 6 Απριλίου 2008 στο Κάλγκαρι της Αλμπέρτα.

Τα βίντεο για πολλά από τα σινγκλ σκηνοθέτησε ο Patrick Daughters, ο οποίος σκηνοθέτησε στο παρελθόν το βίντεο για το "Mushaboom" και συνέχισε σκηνοθετώντας τα "1234", "My Moon, My Man" και "I Feel It All." Το «1234» και το «My Moon, My Man» χορογραφήθηκαν από την καταξιωμένη χορογράφο και χορεύτρια Noemie Lafrance . Το βίντεο για το Honey, Honey περιλαμβάνει το έργο του avant-garde κουκλοθέατρου The Old Trout Puppet Workshop .

Το " I Feel It All " εμφανίστηκε στη βρετανική νεανική κωμωδία The Inbetweeners και χρησιμοποιήθηκε στην ταινία The Accidental Husband . Το "Honey Honey" εμφανίστηκε στο The L Word (επεισόδιο 5.06, "Lights! ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ! Δράση!" ). Το "I Feel It All" εμφανίστηκε στην ταινία του 2008 The Women . Ο δημοφιλής Γερμανός DJ Boys Noize έκανε remix στο "My Moon, My Man", το οποίο εμφανίζεται στο ντεμπούτο άλμπουμ του 2007 Oi Oi Oi . Ο DJ είναι επίσης γνωστό ότι κλείνει σετ με το remix. Τον Ιανουάριο του 2009, ο Bon Iver έπαιξε μια διασκευή στο "The Park" του Feist από το The Reminder στο αυστραλιανό ραδιόφωνο Triple J. Το τραγούδι "Limit to Your Love" εμφανίστηκε στη σεζόν 2, επεισόδιο 1 του βρετανικού εφηβικού δράματος Skins, και χρησιμοποιήθηκε στην ταινία The Accidental Husband . Μια διασκευή του τραγουδιού κυκλοφόρησε από τον Βρετανό τραγουδιστή-παραγωγό James Blake ως single από το ομώνυμο άλμπουμ του το 2011.

Πριν από την προβολή μιας διαφήμισης Apple iPod nano με αυτό το τραγούδι, το The Reminder πουλούσε περίπου 6.000 αντίτυπα την εβδομάδα και το "1234" σε 2.000 λήψεις την εβδομάδα. Μετά τη διαφήμιση, το τραγούδι ξεπέρασε τις 73.000 συνολικές λήψεις και έφτασε στο Νο. 7 στο Hot Digital Songs και στο Νο. 8 στο Billboard Hot 100. Το Reminder πήδηξε από το Νο. 36 στο Νο. 28 του Billboard 200, με πωλήσεις 19.000.  Μετά την τηλεοπτική διαφήμιση για το iPod nano στο Ηνωμένο Βασίλειο, το σινγκλ ξεπέρασε την αρχική του θέση στο τσαρτ 102 και έγινε νούμερο 8 στα βρετανικά charts. Το περιοδικό Time ονόμασε το "1234" ένα από τα 10 καλύτερα τραγούδια του 2007, κατατάσσοντάς το στο Νο. 2. Ο συγγραφέας Josh Tyrangiel χαρακτήρισε το τραγούδι "αριστούργημα", επαινώντας τη Feist που το τραγούδησε "με ένα μείγμα σοφίας και πληθωρικότητας που είναι μόνο δικό της".   Στις 6 Απριλίου 2008, ο Feist κέρδισε ένα βραβείο Juno για το σινγκλ ως "Single of the Year" .

Η Feist παρουσίασε μια εναλλακτική εκδοχή του "1234" στην οδό Sesame κατά την 39η σεζόν του (2008), διδάσκοντας στα παιδιά να μετρούν μέχρι τον αριθμό τέσσερα.  Είπε ότι η συνεργασία με τους Muppets ήταν ένα αποκορύφωμα της καριέρας της. 

Το 2009, η Feist εμφανίστηκε σε μια ταινία μικρού μήκους σε σκηνοθεσία του συμπαίκτη του συγκροτήματος Broken Social Scene, Kevin Drew, η οποία επικεντρώθηκε στο τραγούδι της "The Water". Η Feist εμφανίζεται δίπλα στον Cillian Murphy και τον David Fox στον βουβό ρόλο της «Mother». Αυτή η ταινία μεταδόθηκε από το Pitchfork.com για μια εβδομάδα ξεκινώντας στις 2 Μαρτίου 2009. Σε συνέντευξή του στο site, ο Feist περιέγραψε την εμπειρία του να είσαι σε αυτήν την ταινία ως «βλέποντας μια ταινία ενώ είσαι σε μια ταινία».

Μέταλλα (2007–2013) 
Το 2007, η Feist τοποθετήθηκε στο Νο. 9 του Spinner.com το 2007 Women Who Rock Right Now .  και ανακηρύχθηκε Καλλιτέχνης της Χρονιάς Breakout του Spin και του Blender.   Αφού οδήγησε τον Bob Wiseman ως την πρώτη της παράσταση στην Ευρώπη, έπαιξε στο βίντεό του Who Am I και ενώθηκε μαζί του στα ντραμς για το You Don't Love Me .

Η Feist φωτογραφήθηκε από την Annie Leibovitz για το τεύχος Νοεμβρίου 2007 του Vanity Fair ως μέρος ενός φωτογραφικού δοκιμίου για τη λαϊκή μουσική.  Στις 3 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, ερμήνευσε το " 1234 " και το " I Feel It All " στο Saturday Night Live . 

Η Feist ήταν στο εξώφυλλο της άνοιξης του 2008 του Naked Eye . Στις 28 Απριλίου, ο Feist πήρε συνέντευξη από τον Stephen Colbert . Στο τέλος της παράστασης ερμήνευσε το "I Feel It All", ενώ ο Colbert φόρεσε τη μπλε, παγιέτες, στράπλες φόρμα του Feist από το βίντεο "1234 ". Ο Feist ήρθε ξανά με τον Colbert στην πρώτη του χριστουγεννιάτικη ειδική προσφορά, A Colbert Christmas: The Greatest Gift of All!, που προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 23 Νοεμβρίου 2008. Έπαιξε έναν άγγελο που εργαζόταν για την υπερφορτωμένη τηλεφωνική υπηρεσία (προσευχή) του Heaven. Συνόδευσε επίσης την Disko Bay Expedition του Cape Farewell .  Στις 20 Οκτωβρίου 2008, είπε στον Καναδικό Τύπο ότι, μετά την επιτυχία του τελευταίου της άλμπουμ, The Reminder, ένιωθε ότι έπρεπε να απομακρυνθεί από τις πιέσεις της μουσικής βιομηχανίας για να σκεφτεί την επόμενη καριέρα της και να «ξεκουραστεί για ένα λεπτό». . 

Τον Μάρτιο του 2009, ανακοινώθηκε ότι θα έκανε μια guest εμφάνιση στο κομμάτι "You and I" στο έβδομο άλμπουμ του Wilco . 

Το 2009, η Feist εμφανίστηκε στην τηλεοπτική ταινία του CTV "My Musical Brain" με τον νευροεπιστήμονα και συγγραφέα Daniel Levitin, βασισμένη στο best seller βιβλίο του Levitin This Is Your Brain on Music .

Η Feist συνεργάστηκε με το συγκρότημα του Μπρούκλιν Grizzly Bear στο τραγούδι "Service Bell" για τη φιλανθρωπική οργάνωση για το AIDS Red Hot Organization . Αυτό το τραγούδι εμφανίζεται στο άλμπουμ των Red Hot Dark Was the Night και εντάχθηκε στο συγκρότημα τον Ιούνιο του 2009 κατά τη διάρκεια της συναυλίας τους στο Τορόντο για να τραγουδήσει αυτό το τραγούδι και να συνεισφέρει με δεύτερα φωνητικά στο τραγούδι "Two Weeks". Συνεργάστηκε επίσης με τον Ben Gibbard σε μια διασκευή του " Train Song " του Vashti Bunyan για το ίδιο άλμπουμ Dark Was the Night.

Τον Ιούνιο του 2009, επανήλθε στην παράσταση Broken Social Scene at a North by Northeast γιορτάζοντας την κυκλοφορία της βιογραφίας της μπάντας με τίτλο This Book Is Broken, στην οποία πρωταγωνιστεί. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με διάφορες φήμες που έλεγαν ότι ήταν απίθανο ο Feist να παίξει ξανά με το συγκρότημα. αυτή ήταν η πρώτη από πολλές εμφανίσεις με το BSS. Ερμήνευσε με τους Broken Social Scene κατά τη διάρκεια της συναυλίας τους στις 11 Ιουλίου 2009 στο Harbourfront Center του Τορόντο, τραγουδώντας και παίζοντας κιθάρα στο μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας,  καθώς και ερμηνεύοντας ένα μείγμα σόλο τραγουδιών της με τον Kevin Drew και τα σόλο τραγούδια του. Η συναυλία γυρίστηκε από τον σκηνοθέτη Bruce Macdonald και κυκλοφόρησε ως This Movie Is Broken . Τραγουδάει στο τέταρτο στούντιο άλμπουμ των Broken Social Scene, Forgiveness Rock Record .  Έπαιξε ξανά με το συγκρότημα τον Ιούνιο του 2010 στο Ολυμπιακό νησί και στο Sound Academy στο Τορόντο στις 9 και 10 Δεκεμβρίου 2010.

Η Feist ένωσε τους Beck, Wilco, Jamie Lidell και James Gadson σε ένα στούντιο του Λος Άντζελες καλύπτοντας το Skip Spence 's Oar ως μέρος της σειράς Beck's Record Club, με βίντεο να εμφανίζονται στον ιστότοπο του Beck από τον Νοέμβριο του 2009. 

Συνέβαλε επίσης με τα φωνητικά στο Constant Companion το δεύτερο άλμπουμ από τον Καναδό τραγουδοποιό Doug Paisley . Ο Feist τραγουδά στα κομμάτια "What I Saw" και το ντουέτο "Don't Make Me Wait". Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 12 Οκτωβρίου 2010.

Το τραγούδι της " Limit to Your Love " διασκευάστηκε από τον Βρετανό καλλιτέχνη post-dubstep James Blake και αργότερα έγινε remix ως dubstep κομμάτι από τον Benny Benassi και έπαιξε με μεγάλη αναγνώριση στο Ultra Music Festival του 2011.

Στις 7 Ιουλίου 2011, η Feist με τον Colin Greenwood των Radiohead, τους Nicolas Godin των Air , The Hotrats και Soap&Skin ερμήνευσαν τους Velvet Underground και το "Femme Fatale" του Nico σε μια συναυλία όλων των αστέρων "The Velvet Underground Revisited" που έλαβε χώρα. στο Cité de la Musique, Παρίσι.  

Το άλμπουμ της Metals κυκλοφόρησε στις 30 Σεπτεμβρίου 2011. Στους συνεργάτες περιλαμβάνονται οι Valgeir Sigurðsson, Chilly Gonzales και Mocky .  Το άλμπουμ έτυχε ευρείας αναγνώρισης από τους μουσικούς κριτικούς  και εμφανίστηκε στο !earshot Campus και στο Community National Top 50 Albums chart τον Ιανουάριο του 2012.  Ο Feist ηχογράφησε τα Metals σε ένα προσαρμοσμένο στούντιο σε έναν βράχο στο Big Sur της Καλιφόρνια. 

Το 2012, η Feist διασκεύασε ένα τραγούδι από το progressive metal συγκρότημα Mastodon και ο Mastodon διασκεύασε επίσης το Feist, με τα δύο τραγούδια να κυκλοφόρησαν σε διάσταση 7 ιντσών την Ημέρα του Record Store .  Κυκλοφόρησαν επίσης ένα crossfading διαδραστικό βίντεο για το τραγούδι «A Commotion». 

Ο Feist έχει επίσης ένα καμέο στην ταινία του 2011 The Muppets .

Το 2012 έγραψε το τραγούδι "Fire in the Water" αποκλειστικά για την ταινία The Twilight Saga: Breaking Dawn – Part 2 . Το τραγούδι παίχτηκε όταν ο Έντουαρντ και η Μπέλα είναι οικεία στο εξοχικό τους σπίτι και έγινε δεκτό από τους κριτικούς.

Το τραγούδι της "The Water" διασκευάστηκε στο άλμπουμ του Αμερικανού βιολονίστα της τζαζ Zach Brock το 2012 Almost Never Was .

Τον Ιανουάριο του 2013, ανακοινώθηκε ότι η Feist θα ήταν επικεφαλής, μαζί με τον συνεργάτη του Broken Social Scene, στο Arts & Crafts Field Trip Music Festival για τον εορτασμό της δέκατης επετείου του Arts & Crafts .

Look at What the Light Did Now και Pleasure (2013–σήμερα) 
Τον Σεπτέμβριο του 2010, η Feist ανακοίνωσε μέσω της ιστοσελίδας της την κυκλοφορία μιας ταινίας ντοκιμαντέρ για τη δημιουργική διαδικασία δημιουργίας του The Reminder, με τίτλο Look at What the Light Did Now .  Σκηνοθετήθηκε από τον Καναδό σκηνοθέτη Anthony Seck και γυρίστηκε σε ταινία Super 8 mm . Η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD τον Δεκέμβριο του 2010 και διεξήχθη μια περιορισμένη σειρά προβολών, συμπεριλαμβανομένης μιας προβολής στο Τορόντο στο Βασιλικό Μουσείο του Οντάριο, η οποία περιείχε μια συνέντευξη μετά την ταινία του Feist από τον Γιώργο Στρουμπουλόπουλο .

Η ταινία επικεντρώνεται στην ηχογράφηση του The Reminder καθώς και στην εξέλιξη της περιοδείας μέσα από το κουκλοθέατρο και την προβολή. Η ταινία περιλαμβάνει συνεντεύξεις με το μέλος του συγκροτήματος Afie Jurvanen . παραγωγός Chilly Gonzales ; Οι σύντροφοι του συγκροτήματος Broken Social Scene, Kevin Drew και Andrew Whiteman . και σκηνοθέτης βίντεο Patrick Daughters .

Τα μπόνους υλικά στο DVD περιλαμβάνουν το "This One Jam", μια πρώιμη παράσταση του Feist with Gonzales στο Trash Club. Ζωντανές εμφανίσεις από την περιοδεία Reminder. και δύο ταινίες μικρού μήκους: "The Water" με πρωταγωνιστή τον Feist και "Departures" με πρωταγωνιστή τον Kevin Drew και βασισμένες σε ιδέα του Feist. Περιλαμβάνεται επίσης ένα CD που περιέχει το soundtrack του ντοκιμαντέρ (κομμάτια από το The Reminder σε επανερμηνεία και εκτέλεση από τον Gonzales), ζωντανές εμφανίσεις από τον Feist, καθώς και δύο εκδοχές του ομότιτλου κομματιού, "Look at What the Light Did Now", μία του οποίου ηχογραφήθηκε ως ντουέτο με τον συγγραφέα του τραγουδιού, Αμερικανό μουσικό Kyle Field .

Τον Απρίλιο του 2017, η Feist κυκλοφόρησε το Pleasure, πριν από την κυκλοφορία του ομώνυμου κομματιού "Pleasure" ως single τον Μάρτιο του 2017.  Στις 27 Απριλίου 2017, παρουσίασε το άλμπουμ (μία μέρα πριν από την κυκλοφορία του) στο Trinity St. Paul, Τορόντο. Ερμήνευσε ολόκληρο το περιεχόμενο του άλμπουμ (με αντίστροφη σειρά) καθώς και κάποιες από τις προηγούμενες δουλειές της, συμπεριλαμβανομένου του "I Feel It All".

Στα βραβεία Juno του 2021, η Feist έπαιξε με τα επιζώντα μέλη των The Tragically Hip στο σινγκλ τους του 2002 "It's a Good Life If You Don't Weaken", που σηματοδότησε την πρώτη τηλεοπτική εμφάνιση του συγκροτήματος μετά τον θάνατο του Gord Downie.   Σε μια διαφημιστική συνέντευξη στο CBC Radio 's Q πριν από την τελετή, το συγκρότημα δήλωσε ότι συμφώνησε να εμφανιστεί ειδικά επειδή ο Feist είχε προταθεί ως τραγουδιστής, με τον Langlois να δηλώνει ότι "Εντάξει, οπότε δεν πρόκειται να είναι κάποιος που θα προσπαθήσει να τραγουδήσει όπως ο Γκορντ ή κάποιος που προσπαθεί να μην τραγουδήσει όπως ο Γκορντ. Ήταν ένα «όχι» μέχρι που εμφανίστηκε η Feist.»

Δισκογραφία 

 Monarch (1999)
 Let It Die (2004)
 The Reminder (2007)
 Μέταλλα (2011)
 Pleasure (2017)

Φιλμογραφία 
Λίστα τηλεοπτικών σειρών  και ταινιών

Βραβεία 
Κύριο άρθρο: List of awards and nominations received by Feist

Δείτε επίσης 

 Μουσική του Καναδά
 Καναδικό ροκ
 Κατάλογος Καναδών μουσικών
 Λίστα συγκροτημάτων από τον Καναδά
 Μονώνυμα πρόσωπα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Καναδοί μουσικοί
Καναδοί
Καναδοί τραγουδιστές
Καναδές ηθοποιοί
Καναδές ηθοποιοί τηλεόρασης
Καναδές ηθοποιοί κινηματογράφου