Κιρισιτάν

Ο ιαπωνικός όρος Κιρισιτάν  (吉利支丹, 切支丹, キリシタン, きりしたん) (Kirishitan), από την πορτογαλική γλώσσα cristão, που σημαίνει «Χριστιανός», αναφέρεται στους Καθολικούς Χριστιανούς στα Ιαπωνικά και χρησιμοποιείται στα ιαπωνικά κείμενα ως ιστοριογραφικός όρος για τους Καθολικούς στην Ιαπωνία τον 16ο και τον 17ο αιώνα.

Η σύγχρονη ιαπωνική γλώσσα έχει πολλές λέξεις για τον όρο "Χριστιανός", από τις οποίες οι πιο κοινές είναι ο ουσιαστικός τύπος κιρισούτο-κιότο () (キリスト教徒), καθώς και κουρισουτσάν () (クリスチャン). Η ιαπωνική λέξη κιρισιτάν () (キリシタン) χρησιμοποιείται κυρίως σε ιαπωνικά κείμενα για την πρώιμη ιστορία του Ρωμαιοκαθολικισμού στην Ιαπωνία, ή σε σχέση με τους Κακούρε Κιρισιτάν (Kakure Kirishitan), τους κρυπτοχριστιανούς. Ωστόσο, οι αγγλικές πηγές για την ιστορία της Ιαπωνίας χρησιμοποιούν γενικά τον όρο «Χριστιανός» χωρίς διάκριση.

Οι χριστιανοί ιεραπόστολοι ήταν γνωστοί ως μπατέρεν () (από την πορτογαλική λέξη padre, «πατέρας» ή «ιερέας»)  ή ιρούμαν () (από το πορτογαλικό irmão, «αδελφός»). Και οι δύο λέξεις 切支丹 και 鬼利死丹 άρχισαν να χρησιμοποιούνται κατά την περίοδο Έντο, όταν ο Χριστιανισμός ήταν μια απαγορευμένη θρησκεία.

Πορτογαλικά πλοία άρχισαν να φτάνουν στην Ιαπωνία το 1543,  με τις Καθολικές ιεραποστολικές δραστηριότητες στην Ιαπωνία να ξεκινούν συστηματικά γύρω στο 1549, κυρίως από Πορτογάλους Ιησουίτες έως ότου τάγματα με την υποστήριξη των Ισπανών, όπως οι Φραγκισκανοί και οι Δομινικανοί, απέκτησαν πρόσβαση στην Ιαπωνία. Από τους 95 Ιησουίτες, που εργάστηκαν στην Ιαπωνία μέχρι το 1600, οι 57 ήταν Πορτογάλοι, οι 20 ήταν Ισπανοί και οι 18 Ιταλοί.  Ο Φράνσις Ξαβιέ,   ο Κόσμε ντε Τόρες  (ιησουίτης ιερέας) και ο Ζοάο Φερνάντες ήταν οι πρώτοι, που έφτασαν στην Καγκοσίμα με την ελπίδα να φέρουν τον Χριστιανισμό και τον Καθολικισμό στην Ιαπωνία. Στο απόγειό της, η Ιαπωνία υπολογίζεται ότι είχε περίπου 300.000 Χριστιανούς.  Ο καθολικισμός στη συνέχεια καταπιέστηκε σε πολλά μέρη της χώρας και έπαψε να υπάρχει δημόσια τον 17ο αιώνα.

Ιστορία

Ιστορικό υπόβαθρο 

Η θρησκεία ήταν αναπόσπαστο μέρος του κράτους και ο ευαγγελισμός θεωρήθηκε ότι είχε τόσο κοσμικά όσο και πνευματικά οφέλη τόσο για την Πορτογαλία όσο και για την Ισπανία. Πράγματι, οι παπικές βούλες της Δωρεάς του Πάπα Αλέξανδρου ΣΤ' (1493) διέταξαν τους Καθολικούς Μονάρχες να λάβουν τέτοια μέτρα. Όπου η Ισπανία και η Πορτογαλία προσπαθούσαν να επεκτείνουν τα εδάφη ή την επιρροή τους, σύντομα θα ακολουθούσαν ιεραπόστολοι. Με τη Συνθήκη της Τορδεσίγιας (1494), οι δύο δυνάμεις χώρισαν τον κόσμο μεταξύ τους σε αποκλειστικές σφαίρες επιρροής, εμπόριο και αποικισμό. Αν και, κατά τη στιγμή της οριοθέτησης, κανένα έθνος δεν είχε άμεση επαφή με την Ιαπωνία, το έθνος αυτό έπεσε στη σφαίρα επιρροής των Πορτογάλων.

Οι χώρες αμφισβήτησαν την κατανομή της Ιαπωνίας. Εφόσον κανένας από τους δύο δεν μπορούσε να την αποικίσει, το αποκλειστικό δικαίωμα διάδοσης του Χριστιανισμού στην Ιαπωνία σήμαινε το αποκλειστικό δικαίωμα στο εμπόριο με την Ιαπωνία. Οι Πορτογάλοι Ιησουίτες υπό τον Αλεσάντρο Βαλινιάνο πρωτοστάτησαν στον προσηλυτισμό στην Ιαπωνία λόγω της αντίρρησης των Ισπανών, ξεκινώντας από το 1579. Το τετελεσμένο γεγονός εγκρίθηκε στην παπική βούλα του Πάπα Γρηγόριου ΙΓ ' το 1575, ο οποίος αποφάσισε ότι η Ιαπωνία ανήκε στην Πορτογαλική Επισκοπή του Μακάο. Το 1588 ιδρύθηκε η επισκοπή Φουνάι (Ναγκασάκι) υπό την προστασία των Πορτογάλων.

Σε ανταγωνισμό με τους Ιησουίτες, τάγματα ιπποτών, που χρηματοδοτήθηκαν από την Ισπανία εισήλθαν στην Ιαπωνία μέσω της Μανίλα. Εκτός από την κριτική για τις δραστηριότητες των Ιησουιτών, άσκησαν ενεργά πιέσεις στον Πάπα. Οι εκστρατείες τους οδήγησαν στο διάταγμα του Πάπα Κλήμη Η ' το 1600, το οποίο επέτρεψε στους Ισπανούς μοναχούς να εισέλθουν στην Ιαπωνία μέσω των Πορτογαλικών Ινδιών και στο διάταγμα του Πάπα Παύλου Ε ' το 1608, το οποίο καταργούσε τους περιορισμούς στη διαδρομή. Οι Πορτογάλοι κατηγόρησαν τους Ισπανούς Ιησουίτες ότι εργάζονται για την πατρίδα τους αντί για τη θρησκεία τους. Ο αγώνας για την εξουσία μεταξύ των Ιησουιτών και των ταγμάτων επαιτείας προκάλεσε σχίσμα εντός της επισκοπής του Φουνάι. Επιπλέον, τάγματα επαιτείας προσπάθησαν να ιδρύσουν μια επισκοπή στην περιοχή Τοχόκου, που επρόκειτο να είναι ανεξάρτητη από την πορτογαλική.

Η Ρωμαιοκαθολική παγκόσμια τάξη αμφισβητήθηκε από την Ολλανδία και την Αγγλία. Οι ηθικές αρχές τους αποκηρύχθηκαν από το Mare Liberum του Γκρότιους. Στις αρχές του 17ου αιώνα, η Ιαπωνία δημιούργησε εμπορικές σχέσεις με την Ολλανδία και την Αγγλία. Αν και η Αγγλία αποχώρησε από τις επιχειρήσεις μέσα σε δέκα χρόνια υπό τον Ιάκωβο Α' λόγω έλλειψης κερδοφορίας, η Ολλανδία συνέχισε να εμπορεύεται με την Ιαπωνία και έγινε η μόνη ευρωπαϊκή χώρα, που διατήρησε εμπορικές σχέσεις με την Ιαπωνία μέχρι τον 19ο αιώνα. Ως εμπορικοί ανταγωνιστές, οι προτεσταντικές χώρες συμμετείχαν σε μια εκστρατεία κατά του καθολικισμού, και αυτό επηρέασε δυσμενώς τις πολιτικές των σόγκουν προς τα ιβηρικά βασίλεια.

Οι αποικιακές πολιτικές της Πορτογαλίας και της Ισπανίας αμφισβητήθηκαν επίσης από την ίδια τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Το Βατικανό ίδρυσε το Congregatio de Propaganda Fide το 1622 και προσπάθησε να διαχωρίσει τις εκκλησίες από την επιρροή των ιβηρικών βασιλείων. Ωστόσο, ήταν πολύ αργά για την Ιαπωνία. Η οργάνωση απέτυχε να δημιουργήσει ερείσματα στην Ιαπωνία.

Στρατηγική διάδοσης 

Οι Ιησουίτες πίστευαν ότι ήταν καλύτερο να επιδιώξουν να επηρεάσουν τους ανθρώπους στην εξουσία και στη συνέχεια να αφήσουν τη θρησκεία να μεταδοθεί προς τα κάτω στους απλούς πολίτες αργότερα.  Προσπάθησαν να αποφύγουν τις καχυποψίες μη κηρύττοντας στους απλούς πολίτες χωρίς άδεια από τους τοπικούς άρχοντες, για να διαδώσουν τον καθολικισμό στις περιοχές τους.  Ως αποτέλεσμα, αρκετοί νταϊμιό (daimyō) έγιναν Χριστιανοί, ενώ σύντομα θα ακολουθούσαν πολλοί από τους υπηκόους τους καθώς οι Δομινικανοί και οι μοναχοί του τάγματος του Αγίου Αυγουστίνου μπόρεσαν να αρχίσουν να κηρύττουν στους απλούς πολίτες.  Μετά το διάταγμα, που απαγόρευε τον Χριστιανισμό, υπήρχαν κοινότητες, που συνέχισαν να ασκούν τον Καθολικισμό χωρίς να έχουν καμία επαφή με την Εκκλησία, μέχρι που οι ιεραπόστολοι μπόρεσαν να επιστρέψουν πολύ αργότερα.

Όταν ο Ξαβιέ αποβιβάστηκε στην Καγκοσίμα, οι κύριοι αρχηγοί των δύο κλάδων της οικογένειας Σιμάζου, Σανεχίσα και Κατσουχίσα, πολεμούσαν για την κυριαρχία των εδαφών τους. Ο Κατσουχίσα υιοθέτησε τον Σιμάζου Τακαχίσα, ο οποίος το 1542 έγινε δεκτός ως επικεφαλής της φυλής έχοντας προηγουμένως δεχτεί τους Πορτογάλους εμπόρους στο νησί Τανεγκασίμα, μαθαίνοντας για τη χρήση πυροβόλων όπλων. Αργότερα, συνάντησε τον ίδιο τον Ξαβιέ στο κάστρο του Ουτσιουτζίτζο και επέτρεψε τη μεταστροφή των υποτελών του.

Έχοντας ένα θρησκευτικό υπόβαθρο, ο Τακαχίσα έδειξε ότι ήταν καλοπροαίρετος και ήδη επέτρεπε την ελευθερία της λατρείας, αλλά δεν βοηθούσε τους ιεραποστόλους ούτε ευνοούσε την εκκλησία τους. Αποτυγχάνοντας να βρει έναν τρόπο για το κέντρο των υποθέσεων, την αυλή του Αυτοκράτορα, ο Ξαβιέ σύντομα κουράστηκε και έφυγε στο Γιαμαγκούτσι ξεκινώντας έτσι την περίοδο Γιαμαγκούτσι.  Ο Ξαβιέ έμεινε στο Γιαμαγκούτσι για δύο μήνες. Το Γιαμαγκούτσι ήταν ήδη μια ευημερούσα και εκλεπτυσμένη πόλη και οι ηγέτες της, η οικογένεια Οούτσι, γνώριζαν ότι το ταξίδι του Ξαβιέ στην Ιαπωνία είχε ξεκινήσει μετά την ολοκλήρωση της αποστολής του στην Ινδία.

Θεώρησαν ότι ο Καθολικισμός ήταν κάποιο είδος νέας αίρεσης του Βουδισμού και ήταν περίεργοι να μάθουν για το δόγμα του ιερέα. Ανεκτικοί αλλά οξυδερκείς, με τα μάτια τους λιγότερο στο βάπτισμα από τα πορτογαλικά φορτία από το Μακάο, έδωσαν στους Ιησουίτες άδεια να κηρύξουν. Ο ασυμβίβαστος Ξαβιέ βγήκε στους δρόμους της πόλης καταγγέλλοντας, μεταξύ άλλων, τη βρεφοκτονία, την ειδωλολατρία και την ομοφυλοφιλία. Οι παρεξηγήσεις ήταν αναπόφευκτες.

Τα χριστιανικά βιβλία εκδόθηκαν στα ιαπωνικά από τη δεκαετία του 1590 και μετά, μερικά με περισσότερα από χίλια αντίτυπα, και από το 1601 ιδρύθηκε ένα τυπογραφείο υπό την επίβλεψη του Σόιν Γκότο Τόμας, ενός πολίτη του Ναγκασάκι, με τριάντα Ιάπωνες να εργάζονται με πλήρη απασχόληση στον Τύπο. Λειτουργικά ημερολόγια τυπώθηκαν επίσης μετά το 1592 έως τουλάχιστον το 1634. Η χριστιανική αλληλεγγύη κατέστησε δυνατή την αποστολή της αλληλογραφίας των ιεραποστόλων σε όλη τη χώρα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1620.

Πρώιμη Χριστιανική κοινότητα 
Διαφορετικές ομάδες λαϊκών υποστήριζαν τη χριστιανική ζωή στην ιαπωνική ιεραποστολή, π.χ. dōjuku, kanbō και jihiyakusha βοήθησαν τους κληρικούς σε δραστηριότητες όπως τον εορτασμό της κυριακάτικης Λειτουργίας λόγω απουσίας  χειροτονημένων κληρικών, τη θρησκευτική εκπαίδευση, την προετοιμασία εξομολογήσεων και την πνευματική υποστήριξη των αρρώστων. Στα τέλη του 16ου αιώνα οι kanbō και οι jihiyakusha είχαν παρόμοιες ευθύνες και επίσης οργάνωναν κηδείες και βάφτιζαν παιδιά έχοντας άδεια να βαφτίζουν από τη Ρώμη. Οι kanbō ήταν εκείνοι, που είχαν εγκαταλείψει την κοσμική ζωή αλλά δεν είχαν χειροτονηθεί κληρικοί με επίσημους όρκους, ενώ οι jihiyakusha ήταν παντρεμένοι και είχαν ένα επάγγελμα.

Αυτές οι ομάδες ήταν θεμελιώδεις για την ιεραποστολή και οι ίδιες εξαρτιόνταν τόσο από την εκκλησιαστική ιεραρχία όσο και από τους πολέμαρχους, που έλεγχαν τα εδάφη όπου ζούσαν. Επομένως, η επιτυχία της ιαπωνικής ιεραποστολής δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο ως το αποτέλεσμα της δράσης μιας λαμπρής ομάδας ιεραπόστολων ή των εμπορικών και πολιτικών συμφερόντων λίγων νταϊμιό και εμπόρων.

Την ίδια στιγμή οι ιεραπόστολοι αντιμετώπισαν την εχθρότητα πολλών άλλων νταϊμιό. Ο Χριστιανισμός αμφισβήτησε τον ιαπωνικό πολιτισμό. Μια μαχητική λαϊκή κοινότητα, ο κύριος λόγος για την ιεραποστολική επιτυχία στην Ιαπωνία, ήταν επίσης ο κύριος λόγος για την αντιχριστιανική πολιτική του Σογκονάτου του Τοκουγκάβα.

Οικονομικές δραστηριότητες 
Οι Ιησουίτες στην Ιαπωνία έπρεπε να διατηρήσουν οικονομική αυτάρκεια, επειδή δεν μπορούσαν να περιμένουν σταθερή και επαρκή πληρωμή από τον προστάτη τους, τον βασιλιά της Πορτογαλίας, αλλά ο βασιλιάς επέτρεψε στους Ιησουίτες να συμμετέχουν σε εμπόριο με την Ιαπωνία. Μια τέτοια οικονομική δραστηριότητα μπορεί να βρεθεί στο έργο του Φράνσις Ξαβιέ, του πρωτοπόρου των Καθολικών ιεραποστολών στην Ιαπωνία, ο οποίος κάλυψε το κόστος της ιεραποστολικής εργασίας μέσω του εμπορίου. Από τη δεκαετία του 1550 έως τη δεκαετία του 1570, οι Ιησουίτες κάλυψαν όλα τα απαραίτητα έξοδα με εμπορικά κέρδη και αγόρασαν γη στην Ινδία.

Η επίσημα αναγνωρισμένη εμπορική τους δραστηριότητα ήταν μια συμμετοχή με σταθερό ποσό στο πορτογαλικό εμπόριο μεταξιού μεταξύ Μακάο και Ναγκασάκι. Χρηματοδότησαν έως ένα ορισμένο ποσό την εμπορική ένωση στο Μακάο, η οποία αγόραζε ακατέργαστο μετάξι στην Καντόνα και το πουλούσε στο Ναγκασάκι. Δεν περιόρισαν την εμπορική τους δραστηριότητα στην επίσημη αγορά μεταξιού αλλά επεκτάθηκαν και σε μη εξουσιοδοτημένες αγορές. Για το εμπόριο μεταξύ Μακάο-Ναγκασάκι, ασχολούνταν με μεταξωτά υφάσματα, χρυσό, μόσχο και άλλα αγαθά, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών προμηθειών και δουλείας. Μερικές φορές, αναμείχθηκαν ακόμη και στο ισπανικό εμπόριο, που απαγορευόταν από τους βασιλείς της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, και ανταγωνίζονταν τους Πορτογάλους εμπόρους.

Ήταν κυρίως αντιπρόσωποι, που διαμεσολαβούσαν στο πορτογαλικό εμπόριο. Διέμεναν στο Μακάο και στο Ναγκασάκι και αποδέχτηκαν δεσμεύσεις αγοράς από Ιάπωνες πελάτες όπως οι σόγκουν νταϊμιό και πλούσιοι έμποροι. Ως μεσίτες, οι Ιησουίτες μπορούσαν να περιμένουν όχι μόνο εκπτώσεις αλλά και ευνοϊκή μεταχείριση από τις αρχές. Για το λόγο αυτό, το γραφείο του αντιπροσώπου έγινε μια σημαντική θέση μεταξύ των Ιησουιτών στην Ιαπωνία. Μολονότι οι εμπορικές δραστηριότητες των Ιησουιτών έπληξαν τα πορτογαλικά εμπορικά συμφέροντα, οι αντιπρόσωποι συνέχισαν τη μεσιτεία τους χρησιμοποιώντας την εξουσία της Καθολικής Εκκλησίας. Ταυτόχρονα, οι Πορτογάλοι έμποροι χρειάζονταν τη βοήθεια αντιπροσώπων, που ήταν εξοικειωμένοι με τα ιαπωνικά έθιμα, καθώς δεν ίδρυσαν κανένα μόνιμο εμπορικό σταθμό στην Ιαπωνία. Πιθανώς ο πιο αξιοσημείωτος αντιπρόσωπος ήταν ο Ζοάο Ροντρίγκες, ο οποίος προσέγγισε τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι και τον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου και μάλιστα συμμετείχε στη διοίκηση του Ναγκασάκι.

Τέτοιες εμπορικές δραστηριότητες ήταν αντίθετες με την ιδέα της έντιμης φτώχειας, που είχαν οι ιερείς. Αλλά ορισμένοι Ιησουίτες αυτή την εποχή έθεσαν την επέκταση της επιρροής της κοινωνίας πριν από αυτό το ιδανικό. Τα τάγματα επαιτείας κατηγορούσαν σκληρά τους Ιησουίτες ως διεφθαρμένους και θεωρούσαν ακόμη και τη δραστηριότητά τους ως τον κύριο λόγο για την απαγόρευση του καθολικισμού από την Ιαπωνία. Τα ίδια τα τάγματα επαιτείας δεν εμπλέκονταν απαραίτητα σε εμπορικές δραστηριότητες.

Στρατιωτικές δραστηριότητες 

Οι ιεραπόστολοι δεν ήταν απρόθυμοι να αναλάβουν στρατιωτική δράση, αν το θεωρούσαν αποτελεσματικό τρόπο εκχριστιανισμού της Ιαπωνίας. Συχνά συνέδεαν τη στρατιωτική δράση κατά της Ιαπωνίας με την κατάκτηση της Κίνας. Νόμιζαν ότι καλά εκπαιδευμένοι Ιάπωνες στρατιώτες, που είχαν βιώσει μακροχρόνιους εμφύλιους πολέμους θα βοηθούσαν τις χώρες τους να κατακτήσουν την Κίνα. Για παράδειγμα, ο Αλεσάντρο Βαλινιάνο είπε στον Κυβερνήτη των Φιλιππίνων ότι ήταν αδύνατο να κατακτήσει την Ιαπωνία, επειδή οι Ιάπωνες ήταν πολύ γενναίοι και πάντα λάμβαναν στρατιωτική εκπαίδευση, αλλά ότι η Ιαπωνία θα τους ωφελούσε, όταν θα κατακτούσαν την Κίνα. Ο Φραντσίσκο Καμπράλ ανέφερε επίσης στον βασιλιά της Ισπανίας ότι οι ιερείς μπορούσαν να στείλουν στην Κίνα δύο ή τρεις χιλιάδες Ιάπωνες χριστιανούς στρατιώτες, που ήταν γενναίοι και αναμενόταν να υπηρετήσουν τον βασιλιά με μικρή αμοιβή.

Οι Ιησουίτες παρείχαν διάφορα είδη υποστήριξης, συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής υποστήριξης στους Κιρισιτάν νταϊμιό, όταν απειλούνταν από μη Κιρισιτάν νταϊμιό. Πιο αξιοσημείωτη ήταν η υποστήριξή τους προς τους Ομούρα Σουμιτάντα και Αρίμα Χαρουνόμπου, οι οποίοι πολέμησαν ενάντια στην φυλή Ριουζότζι, που ήταν αντίθετη προς τους Καθολικούς. Στη δεκαετία του 1580, ο Βαλινιάνο πίστεψε στην αποτελεσματικότητα της στρατιωτικής δράσης και οχύρωσε το Ναγκασάκι και το Μόγκι. Το 1585, ο Γκασπάρ Κοέλιο ζήτησε από τις ισπανικές Φιλιππίνες να στείλουν στόλο αλλά το σχέδιο απορρίφθηκε λόγω της μικρής στρατιωτικής τους ικανότητας. Οι Χριστιανοί Αρίμα Χαρουνόμπου και Πάουλο Οκαμότο ορίστηκαν ως αρχηγοί σε μια συνωμοσία δολοφονίας για τη δολοφονία του δικαστή, που ήταν υπεύθυνος για τη σημαντικότερη πόλη-λιμάνι του Σογκουνάτου, το Ναγκασάκι.

Πρώιμη πολιτική απέναντι στον Καθολικισμό 

Όταν έφτασε ο Ιησουίτης ιερέας Φράνσις Ξαβιέ, η Ιαπωνία βίωνε έναν εθνικό εμφύλιο πόλεμο. Ούτε ο αυτοκράτορας ούτε ο Ασικάγκα σογκούν μπορούσαν να ασκήσουν εξουσία πάνω στο έθνος. Στην αρχή, ο Ξαβιέ σχεδίαζε να πάρει άδεια για την δημιουργία μιας αποστολής από τον αυτοκράτορα, αλλά απογοητεύτηκε από την καταστροφή της αυτοκρατορικής κατοικίας. Οι Ιησουίτες προσέγγισαν τους νταϊμιό στη νοτιοδυτική Ιαπωνία και κατάφεραν να μεταστρέψουν μερικούς από αυτούς τους νταϊμιό. Ένας λόγος για τη μεταστροφή τους μπορεί να ήταν το πορτογαλικό εμπόριο στο οποίο οι Ιησουίτες ενεργούσαν ως μεσίτες. Οι Ιησουίτες το αναγνώρισαν αυτό και προσέγγισαν τους τοπικούς ηγεμόνες με εμπορικές προσφορές και εξωτικά δώρα.

Οι Ιησουίτες προσπάθησαν να επεκτείνουν τη δραστηριότητά τους στο Κιότο και στις γύρω περιοχές. Το 1559, ο Γκασπάρ Βιλέλα έλαβε άδεια από τον Ασικάγκα Γιοσιτέρου, για να διδάξει τον Χριστιανισμό. Αυτή η άδεια ήταν η ίδια με αυτές, που δόθηκε στους βουδιστικούς ναούς, επομένως δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί ειδική μεταχείριση σχετικά με τους Ιησουίτες. Από την άλλη πλευρά, ο αυτοκράτορας Ογκιμάτσι εξέδωσε διατάγματα για την απαγόρευση του Καθολικισμού το 1565 και το 1568. Τα διατάγματα του Αυτοκράτορα και του Σογκούν είχαν μικρή επίπτωση.

Οι Χριστιανοί αναφέρονται θετικά στον Όντα Νομπουνάγκα, ο οποίος πέθανε κατά τη διάρκεια της ενοποίησης της Ιαπωνίας. Ευνοούσε τον Ιησουίτη ιεραπόστολο Λούις Φρόις και γενικά ανεχόταν τον Χριστιανισμό. Αλλά συνολικά, δεν ανέλαβε σημαντικές πολιτικές δράσεις απέναντι στον Καθολικισμό. Στην πραγματικότητα, η εξουσία των Καθολικών στην επικράτειά του ήταν ασήμαντη, επειδή δεν κατέκτησε τη δυτική Ιαπωνία, όπου είχαν τη βάση τους οι Ιησουίτες. Μέχρι το 1579, στο απόγειο της ιεραποστολικής δραστηριότητας, υπήρχαν περίπου 130.000 προσήλυτοι.

Ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι και οι χριστιανοί νταϊμιό 

Η κατάσταση άλλαξε, όταν ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι επανένωσε την Ιαπωνία. Μόλις έγινε ηγεμόνας της Ιαπωνίας, ο Χιντεγιόσι άρχισε να δίνει προσοχή στις εξωτερικές απειλές, ιδιαίτερα στην επέκταση της ευρωπαϊκής ισχύος στην Ανατολική Ασία. Το σημείο καμπής για τις Καθολικές ιεραποστολές ήταν το περιστατικό του Σαν Φελίπε, όπου σε μια προσπάθεια να ανακτήσει το φορτίο του, ο Ισπανός καπετάνιος ενός ναυαγισμένου εμπορικού πλοίου ισχυρίστηκε ότι οι ιεραπόστολοι ήταν εκεί, για να προετοιμάσουν την Ιαπωνία για κατάκτηση. Αυτοί οι ισχυρισμοί έκαναν τον Χιντεγιόσι να υποψιάζεται την ξένη θρησκεία.  Προσπάθησε να ελέγξει τον Καθολικισμό διατηρώντας παράλληλα καλές εμπορικές σχέσεις με την Πορτογαλία και την Ισπανία, οι οποίες μπορεί να παρείχαν στρατιωτική υποστήριξη στον Ντομ Τζούστο Τακαγιάμα, έναν χριστιανό νταϊμιό στη δυτική Ιαπωνία. Πολλοί νταϊμιό ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό, για να αποκτήσουν πιο ευνοϊκή πρόσβαση στο νιτρικό κάλιο, που χρησιμοποιείται για την παρασκευή πυρίτιδας. Μεταξύ 1553 και 1620, ογδόντα έξι νταϊμιό  βαφτίστηκαν επίσημα και πολλοί άλλοι συμπαθούσαν τους Χριστιανούς. 

Μέχρι το 1587, ο Χιντεγιόσι είχε θορυβηθεί από αναφορές ότι χριστιανοί άρχοντες επέβλεπαν τις αναγκαστικές μεταστροφές των υπηκόων και των κοινών πολιτών, ότι είχαν φρουρήσει την πόλη του Ναγκασάκι, ότι συμμετείχαν στο εμπόριο σκλάβων άλλων Ιαπώνων και, προφανώς προσβάλλοντας τα βουδιστικά αισθήματα του Χιντεγιόσι, που επέτρεπαν τη σφαγή αλόγων και βοδιών για φαγητό.  Μετά την εισβολή του στο Κιούσου, ο Χιντεγιόσι Τογιοτόμι εξέδωσε την Διαταγή εκκαθάρισης των Ιησουιτών  (バテレン追放令, bateren tsuihō rei) στις 24 Ιουλίου 1587. Αποτελείται από 11 άρθρα: «Αριθ. 10. Μην πουλάτε Ιάπωνες στους Νανμπάν (Πορτογάλους)».  Μεταξύ των περιεχομένων ήταν η απαγόρευση των ιεραποστόλων.  Οι Ιησουΐτες στο Ναγκασάκι εξέτασαν το ενδεχόμενο της ένοπλης αντίστασης, αλλά τα σχέδια δεν ευοδώθηκαν.  Με επικεφαλής τον Κοέλιο, ζήτησαν βοήθεια από τους Κιρισιτάν νταϊμιό, αλλά οι νταϊμιό αρνήθηκαν. Στη συνέχεια ζήτησαν την ανάπτυξη ενισχύσεων από την πατρίδα τους και τις αποικίες της, αλλά αυτό το σχέδιο καταργήθηκε από τον Βαλινιάνο. Όπως οι Κιρισιτάν νταϊμιό, συνειδητοποίησε ότι μια στρατιωτική εκστρατεία εναντίον του ισχυρού ηγεμόνα της Ιαπωνίας θα έφερνε καταστροφή στον Καθολικισμό στην Ιαπωνία. Ο Βαλινιάνο επέζησε της κρίσης ρίχνοντας όλη την ευθύνη στον Κοέλιο και το 1590, οι Ιησουίτες αποφάσισαν να σταματήσουν να παρεμβαίνουν στις διαμάχες μεταξύ των νταϊμιό και να αφοπλίστηκαν. Έδωσαν μόνο μυστικές αποστολές τροφίμων και οικονομική βοήθεια στους Κιρισιτάν νταϊμιό.

Ωστόσο, το διάταγμα του 1587 δεν εφαρμόστηκε ιδιαίτερα.  Σε αντίθεση με τους Ιησουίτες, οι Δομινικανοί, οι Φραγκισκανοί και οι Αυγουστινιανοί κήρυτταν ανοιχτά στους απλούς πολίτες. Αυτό οδήγησε τον Χιντεγιόσι στο να ανησυχήσει ότι οι απλοί άνθρωποι με διχασμένες πίστες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε επικίνδυνους επαναστάτες όπως η αίρεση Ikkō-ikki των προηγούμενων ετών.  Αυτό οδήγησε τον Χιντεγιόσι να θανατώσει τους 26 Μάρτυρες της Ιαπωνίας το 1597 κατόπιν εντολής του.  Μετά τον θάνατο του Χιντεγιόσι το 1598, μέσα στο χάος της διαδοχής, δόθηκε λιγότερη εστίαση στη δίωξη των Χριστιανών.

Επέκταση 

Μέχρι το τέλος του 16ου αιώνα, η ιαπωνική ιεραποστολή είχε γίνει η μεγαλύτερη υπερπόντια χριστιανική κοινότητα, που δεν βρισκόταν υπό την κυριαρχία μιας ευρωπαϊκής δύναμης. Η μοναδικότητά της τονίστηκε από τον Αλεσάντρο Βαλινιάνο από το 1582, ο οποίος προώθησε μια βαθύτερη προσαρμογή του ιαπωνικού πολιτισμού. Η Ιαπωνία ήταν τότε η μόνη υπερπόντια χώρα στην οποία όλα τα μέλη αυτών των αδελφοτήτων ήταν ντόπιοι, όπως συνέβη με τις χριστιανικές αποστολές στο Μεξικό, το Περού, τη Βραζιλία, τις Φιλιππίνες ή την Ινδία, παρά την παρουσία μιας αποικιακής ελίτ. 

Οι περισσότεροι Ιάπωνες Χριστιανοί ζούσαν στο Κιούσου, αλλά ο εκχριστιανισμός δεν ήταν ένα περιφερειακό φαινόμενο και είχε εθνικό αντίκτυπο. Μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα ήταν δυνατό να βρεθούν βαφτισμένοι άνθρωποι σχεδόν σε κάθε επαρχία της Ιαπωνίας, πολλοί από αυτούς οργανωμένους σε κοινότητες. Την παραμονή της μάχης της Σεκιγκαχάρα, βαφτίστηκαν δεκαπέντε νταϊμιό και οι περιοχές τους εκτείνονταν από το Χιούγκα στο νοτιοανατολικό Κιούσου μέχρι το Ντέβα στο Βόρειο Χόνσου.  Εκατοντάδες εκκλησίες είχαν χτιστεί σε όλη την Ιαπωνία.

Όντας αποδεκτός σε εθνική κλίμακα, ο Χριστιανισμός ήταν επίσης επιτυχημένος μεταξύ διαφορετικών κοινωνικών ομάδων από τους φτωχούς έως τους πλούσιους, τους αγρότες, τους εμπόρους, τους ναυτικούς, τους πολεμιστές ή τις εταίρες. Οι περισσότερες καθημερινές δραστηριότητες της Εκκλησίας γίνονταν από Ιάπωνες από την αρχή, δίνοντας στην Ιαπωνική Εκκλησία ένα γηγενή χαρακτήρα, και αυτός ήταν ένας από τους λόγους της επιτυχίας της. Μέχρι το 1590, υπήρχαν εβδομήντα γηγενείς αδελφοί στην Ιαπωνία, οι μισοί Ιησουίτες στην Ιαπωνία και το δεκαπέντε τοις εκατό όλων των Ιησουιτών, που εργάζονταν στην Ασία.

Τον Ιούνιο του 1592, ο Χιντεγιόσι εισέβαλε στην Κορέα. Μεταξύ των κορυφαίων στρατηγών του ήταν ο Χριστιανός νταϊμιό Κονίσι Γιουκινάγκα.Οι ενέργειες των δυνάμεών του στη σφαγή και την υποδούλωση πολλών Κορεατών δεν διακρίνονταν από τις μη χριστιανικές ιαπωνικές δυνάμεις, που συμμετείχαν στην εισβολή.Μετά την απώλεια του Κονίσι στη μάχη της Σεκιγκαχάρα, ο Κονίσι θα βασίσει την άρνησή του να διαπράξει χαρακίρι στις χριστιανικές του πεποιθήσεις. Αντί για αυτοκτονία, επέλεξε τη σύλληψη και την εκτέλεση. 

Ο πόλεμος του 1592 μεταξύ Ιαπωνίας και Κορέας παρείχε επίσης στους Δυτικούς μια σπάνια ευκαιρία να επισκεφθούν την Κορέα. Υπό τις διαταγές του Γκομάζ, ο Ιησουίτης Γκρεγκόριους ντε Σέσπεδες έφτασε στην Κορέα με έναν Ιάπωνα μοναχό με σκοπό τη διοίκηση των ιαπωνικών στρατευμάτων. Έμεινε εκεί για περίπου 18 μήνες, μέχρι τον Απρίλιο ή τον Μάιο του 1595, άρα ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος ιεραπόστολος, που επισκέφτηκε την κορεατική χερσόνησο, αλλά δεν μπόρεσε να εισχωρήσει βαθύτερα. Οι Ετήσιες Επιστολές της Ιαπωνίας συνέβαλαν ουσιαστικά στην εισαγωγή της Κορέας στην Ευρώπη, καθώς ο Φράνσις Ξαβιέ είχε διασταυρωθεί με Κορεάτες απεσταλμένους, που είχαν σταλεί στην Ιαπωνία το 1550 και το 1551.

Οι ιαπωνικές αποστολές ήταν οικονομικά αυτάρκεις. Οι ελεημοσύνες (misericórdias) του Ναγκασάκι έγιναν πλούσια και ισχυρά ιδρύματα, που κάθε χρόνο λάμβαναν μεγάλες δωρεές. Η αδελφότητα αυξήθηκε σε αριθμούς σε πάνω από 100 το 1585 και 150 το 1609. Ελεγχόμενη από την ελίτ του Ναγκασάκι, και όχι από Πορτογάλους, είχε δύο νοσοκομεία (ένα για λεπρούς) και μια μεγάλη εκκλησία. Μέχρι το 1606, υπήρχε ήδη ένα γυναικείο θρησκευτικό τάγμα, που ονομαζόταν Μιγιάκο νο Μπικούνι (Miyako no Bikuni) ("μοναχές του Κιότο") το οποίο δεχόταν Κορεάτες προσήλυτους όπως η Μαρίνα Πακ, βαπτισμένη στο Ναγκασάκι.  Το Ναγκασάκι ονομαζόταν «η Ρώμη της Ιαπωνίας» και οι περισσότεροι κάτοικοί του ήταν χριστιανοί. Μέχρι το 1611, είχε δέκα εκκλησίες και είχε διαιρεθεί σε οκτώ ενορίες, συμπεριλαμβανομένου ενός ειδικά κορεατικού τάγματος.

Απάντηση Τοκουγκάβα 

Μετά το θάνατο του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι το 1598, ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου ανέλαβε την εξουσία στην Ιαπωνία το 1600. Όπως ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, αντιπαθούσε τις χριστιανικές δραστηριότητες στην Ιαπωνία, αλλά έδωσε προτεραιότητα στο εμπόριο με την Πορτογαλία και την Ισπανία. Εξασφάλισε το πορτογαλικό εμπόριο το 1600. Διαπραγματεύτηκε με τη Μανίλα, για να δημιουργήσει εμπορικές σχέσεις με τις Φιλιππίνες. Η προώθηση του εμπορίου έκανε τις πολιτικές του απέναντι στον Καθολικισμό μη συνεπείς. Ταυτόχρονα, σε μια προσπάθεια να αποσπάσουν τον έλεγχο του εμπορίου της Ιαπωνίας από τις Καθολικές χώρες, Ολλανδοί και Βρετανοί έμποροι συμβούλεψαν το Σογκουνάτο ότι η Ισπανία είχε πράγματι εδαφικές φιλοδοξίες και ότι ο Καθολικισμός ήταν το κύριο μέσο της Ισπανίας. Οι Ολλανδοί και οι Βρετανοί υποσχέθηκαν, κατά διάκριση, ότι θα περιοριστούν στο εμπόριο και δεν θα διεξάγουν ιεραποστολικές δραστηριότητες στην Ιαπωνία.

Φαίνεται ότι οι Ιησουίτες συνειδητοποίησαν ότι το σογκουνάτο του Τοκουγκάβα ήταν πολύ πιο ισχυρό και πιο σταθερό από τη διοίκηση του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, ωστόσο τα επαιτικά τάγματα συζητούσαν σχετικά ανοιχτά τις στρατιωτικές επιλογές. Το 1615, ένας Φραγκισκανός απεσταλμένος του Αντιβασιλέα της Νέας Ισπανίας ζήτησε από τον σογκούν γη, για να χτίσει ένα ισπανικό φρούριο και αυτό βάθυνε την καχυποψία της Ιαπωνίας ενάντια στον καθολικισμό και τις ιβηρικές αποικιακές δυνάμεις πίσω από αυτό. Οι Ιησουίτες και τα επαιτικά τάγματα διατήρησαν έναν διαρκή ανταγωνισμό για την ιαπωνική ιεραποστολή και προσκολλήθηκαν σε διαφορετικές αυτοκρατορικές στρατηγικές.

Πρώιμος διωγμός 
Το σογκουνάτο Τοκουγκάβα αποφάσισε τελικά να απαγορεύσει τον Καθολικισμό. Η δήλωση σχετικά με την «Απέλαση όλων των ιεραποστόλων από την Ιαπωνία», που συντάχθηκε από τον μοναχό Ζεν Κοντσίιν Σούντεν (1563–1633) και εκδόθηκε το 1614 με το όνομα του δεύτερου σόγκουν Χιντετάντα (κυβέρνησε τα έτη 1605–1623), θεωρήθηκε ως η πρώτη επίσημη δήλωση ενός ολοκληρωμένου ελέγχου των Κιρισιτάν. Ισχυρίστηκε ότι οι Χριστιανοί έφερναν αναταραχή στην ιαπωνική κοινωνία και ότι οι οπαδοί τους «παραβαίνουν τους κυβερνητικούς κανονισμούς, δυσφημίζουν τον Σιντοϊσμό, συκοφαντούν τον Αληθινό Νόμο, καταστρέφουν τους κανονισμούς και καταστρέφουν την καλοσύνη».  Εφαρμόστηκε πλήρως και καθιερώθηκε ως ένας από τους θεμελιώδεις νόμους του Τοκουγκάβα. Την ίδια χρονιά, το σογκουνάτο απαιτούσε από όλα τα άτομα όλων των επαρχιών να εγγραφούν στον τοπικό βουδιστικό ναό τους. Αυτό θα γινόταν ετήσια απαίτηση το 1666, καθιστώντας τους βουδιστικούς ναούς ως όργανο κρατικού ελέγχου. 

Η άμεση αιτία της απαγόρευσης ήταν το περιστατικό Οκαμότο  Νταϊχάτσι, μια υπόθεση απάτης, που αφορούσε τον Καθολικό υποτελή του Ιεγιάσου, αλλά υπήρχαν και άλλοι λόγοι πίσω από αυτό. Το σογκουνάτο ανησυχούσε για μια πιθανή εισβολή από τις αποικιακές δυνάμεις της Ιβηρικής, η οποία είχε προηγουμένως συμβεί στον Νέο Κόσμο και τις Φιλιππίνες. Στο εσωτερικό, η απαγόρευση σχετιζόταν στενά με μέτρα κατά της φυλής Τογιοτόμι. Το βουδιστικό εκκλησιαστικό κατεστημένο ήταν υπεύθυνο για την επαλήθευση ότι ένα άτομο δεν ήταν χριστιανός μέσω αυτού, που έγινε γνωστό ως «σύστημα εγγύησης του ναού» (terauke seido). Μέχρι τη δεκαετία του 1630, οι άνθρωποι έπρεπε να προσκομίσουν πιστοποιητικό υπαγωγής σε βουδιστικό ναό ως απόδειξη της θρησκευτικής ορθοδοξίας, της κοινωνικής αποδοχής και της πίστης στο καθεστώς.

Στα μέσα του 17ου αιώνα, το σογκουνάτο απαίτησε την εκδίωξη όλων των Ευρωπαίων ιεραπόστολων και την εκτέλεση όλων των προσήλυτων.  Αυτό σήμανε το τέλος του ανοιχτού Χριστιανισμού στην Ιαπωνία. Το σογκουνάτο έβαλε πίνακες ανακοινώσεων σε εθνικό επίπεδο σε σταυροδρόμια και γέφυρες. Μεταξύ των πολλών απαγορεύσεων, που αναφέρονταν σε αυτούς τους πίνακες ήταν αυστηρές προειδοποιήσεις κατά του Χριστιανισμού. 

Ο συστηματικός διωγμός, που ξεκίνησε το 1614 αντιμετώπισε σκληρή αντίσταση από τους Χριστιανούς, παρά την αποχώρηση του μισού και πλέον κλήρου. Για άλλη μια φορά, ο κύριος λόγος αυτής της αντίστασης δεν ήταν η παρουσία λίγων ιερέων αλλά μάλλον η αυτοοργάνωση πολλών κοινοτήτων. Αναγκασμένη στη μυστικότητα και έχοντας έναν μικρό αριθμό κληρικών, που εργάζονταν παράνομα, η ιαπωνική Εκκλησία μπόρεσε να στρατολογήσει ηγεσία μεταξύ λαϊκών μελών. Τα παιδιά της Ιαπωνίας προκάλεσαν θαυμασμό στους Πορτογάλους και φαίνεται ότι συμμετείχαν ενεργά στην αντίσταση. Το Ναγκασάκι παρέμεινε χριστιανική πόλη τις πρώτες δεκαετίες του 17ου αιώνα και κατά τη διάρκεια των γενικών διωγμών ιδρύθηκαν άλλες αδελφότητες στη Σιμαμπάρα, στο Κινάι και Φραγκισκανοί στο Έντο.

Ο αριθμός των ενεργών Χριστιανών υπολογίζεται ότι ήταν περίπου 200.000 το 1582.  Υπήρχαν πιθανώς περίπου 1.000 γνωστοί μάρτυρες κατά τη διάρκεια της ιεραποστολικής περιόδου. Αντίθετα, οι Χριστιανοί αποδίδουν μεγάλη σημασία στο μαρτύριο και τον διωγμό, σημειώνοντας ότι αμέτρητοι περισσότεροι άνθρωποι στερήθηκαν τη γη και την περιουσία τους, οδηγούμενοι στη συνέχεια στο θάνατο μέσα στη φτώχεια.

Η ιαπωνική κυβέρνηση χρησιμοποίησε το φούμι-ε (fumi-e), για να αποκαλύψει Καθολικούς και αυτούς, που συμπαθούσαν τους Χριστιανούς. Οι φούμι-ε ήταν εικόνες της Παναγίας ή του Χριστού. Οι άνθρωποι, που δίσταζαν να πατήσουν τις φωτογραφίες αναγνωρίζονταν ως χριστιανοί και μεταφέρονταν στο Ναγκασάκι. Αν αρνιούνταν να απαρνηθούν τη θρησκεία τους, βασανίζονταν. Όσοι συνέχιζαν να αρνιούνται εκτελούνταν.

Όψιμος διωγμός 
Η εξέγερση της Σιμαμπάρα, με επικεφαλής έναν νεαρό Χριστιανό ονόματι Αμακούσα Σίρο Τοκισάντα, πραγματοποιήθηκε ενάντια στο σογκουνάτο το 1637. Η εξέγερση ξέσπασε λόγω οικονομικής απόγνωσης και κυβερνητικής καταπίεσης, αλλά αργότερα πήρε θρησκευτικό τόνο. Περίπου 27.000 άνθρωποι συμμετείχαν στην εξέγερση, αλλά η εξέγερση συνετρίβη από το σογκουνάτο μετά από μια διαρκή εκστρατεία. Ο βασιλεύων σογκούν, Τοκουγκάβα Ιεμίτσου, ο οποίος είχε εκδώσει το Διάταγμα Σακόκου, περιορίζοντας το εμπόριο και απομονώνοντας ουσιαστικά την Ιαπωνία, δύο χρόνια νωρίτερα, στράφηκε με σφοδρότητα εναντίον των Χριστιανών. Πολλοί Ιάπωνες εκτοπίστηκαν στο Μακάο ή στις ισπανικές Φιλιππίνες. Πολλοί Μακανέζοι και Ιαπωνο-Φιλιππινέζοι Μεστίζο είναι οι απόγονοι με επιμειξίες των εκτοπισθέντων Ιαπώνων Καθολικών. Περίπου 400 απελάθηκαν επίσημα από την κυβέρνηση στο Μακάο και τη Μανίλα, αλλά χιλιάδες Ιάπωνες πιέστηκαν να μετακινηθούν οικειοθελώς. Περίπου 10.000 Μακανέζοι και 3.000 Ιάπωνες μεταφέρθηκαν στη Μανίλα.

Οι εναπομείναντες Καθολικοί στην Ιαπωνία οδηγήθηκαν στην παρανομία και τα μέλη τους έγιναν γνωστά ως «Κρυμμένοι Χριστιανοί». Μερικοί ιερείς παρέμειναν στην Ιαπωνία παράνομα, μεταξύ των οποίων 18 Ιησουίτες, επτά Φραγκισκανοί, επτά Δομινικανοί, ένας Αυγουστινιανός, πέντε κοσμικοί και ένας άγνωστος αριθμός Ιησουιτών ιρμάο (irmao) και ντοτζούκου (dojuku). Δεδομένου ότι αυτός ο χρόνος αντιστοιχεί στον Τριακονταετή Πόλεμο μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών στη Γερμανία, είναι πιθανό ότι ο έλεγχος της Καθολικής εξουσίας στην Ευρώπη μείωσε τη ροή κεφαλαίων προς τις καθολικές ιεραποστολές στην Ιαπωνία, γι' αυτό και απέτυχαν αυτή την περίοδο και όχι πριν. Κατά την περίοδο Έντο, οι Κακούρε Κιρισιτάν (Kakure Kirishitan, Κρυμμένοι Χριστιανοί) διατήρησαν την πίστη τους. Βιβλικές φράσεις ή προσευχές μεταφέρονταν προφορικά από γονέα σε παιδί και ανατέθηκαν μυστικές θέσεις (mizukata) στην παράνομη κοινότητά τους, για να βαφτίζουν τα παιδιά τους, ενώ οι περιφερειακές κυβερνήσεις χρησιμοποιούσαν συνεχώς το φούμι-ε, για να αποκαλύψουν τους Χριστιανούς.

Ανακάλυψη ξανά και επιστροφή 

Η Ιαπωνία αναγκάστηκε να ανοιχτεί σε ξένες αλληλεπιδράσεις από τον Μάθιου Πέρι το 1853. Κατέστη δυνατό για ξένους να ζήσουν στην Ιαπωνία με τη Συνθήκη Φιλίας και Εμπορίου (Η.Π.Α. - Ιαπωνίας) το 1858. Πολλοί χριστιανοί κληρικοί στάλθηκαν από Καθολικές, Προτεσταντικές και Ορθόδοξες εκκλησίες, αν και ο προσηλυτισμός εξακολουθούσε να απαγορεύεται. Το 1865, μερικοί από τους Ιάπωνες, που ζούσαν στο χωριό Ουρακάμι κοντά στο Ναγκασάκι επισκέφτηκαν τη νέα Εκκλησία Όουρα, που είχε χτιστεί από την Εταιρεία Ξένων Αποστολών του Παρισιού (Misions étrangères de Paris) μόλις ένα μήνα πριν. Μια γυναίκα μέλος της ομάδας μίλησε σε έναν Γάλλο ιερέα, τον Μπερνάρ Πετιτζέν, και ομολόγησε ότι οι οικογένειές τους είχαν διατηρήσει την πίστη των Κιρισιτάν. Αυτοί οι Κιρισιτάν ήθελαν να δουν το άγαλμα της Αγίας Μαρίας με τα μάτια τους και να επιβεβαιώσουν ότι ο ιερέας ήταν άγαμος και πραγματικά προερχόταν από τον Πάπα στη Ρώμη. Μετά από αυτή τη συνέντευξη, πολλοί Κιρισιτάν συνωστίστηκαν προς τον Πετιτζέν. Ερεύνησε τις παράνομες οργανώσεις τους και ανακάλυψε ότι είχαν κρατήσει την ιεροτελεστία του βαπτίσματος και τα λειτουργικά χρόνια χωρίς Ευρωπαίους ιερείς για σχεδόν 250 χρόνια. Η έκθεση του Πετιτζέν εξέπληξε τον χριστιανικό κόσμο. Ο Πάπας Πίος Θ΄ το αποκάλεσε θαύμα.

Ωστόσο, τα διατάγματα του Σογκουνάτου Έντο, που απαγόρευαν τον Χριστιανισμό ήταν ακόμα σε ισχύ, και έτσι η θρησκεία συνέχισε να διώκεται μέχρι το 1867, το τελευταίο έτος της κυριαρχίας του. Ο Ρόμπερτ Μπρους Βαν Βάλκενμπουργκ, ο Αμερικανός υπουργός, που κατοικούσε στην Ιαπωνία, παραπονέθηκε ιδιωτικά για αυτή τη δίωξη στους δικαστές του Ναγκασάκι, αν και ελήφθησαν ελάχιστα μέτρα, για να σταματήσει. Η διαδοχική κυβέρνηση υπό τον αυτοκράτορα Μέιτζι, ο οποίος ανέλαβε από το σογκουνάτο Τοκουγκάβα το 1868, συνέχισε αρχικά σε αυτό το πνεύμα και αρκετές χιλιάδες άνθρωποι εξορίστηκαν (Urakami Yoban Kuzure). Αφού η Ευρώπη και οι ΗΠΑ άρχισαν να επικρίνουν έντονα τη δίωξη, η ιαπωνική κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να άρει την απαγόρευση, για να εκπληρώσει τα συμφέροντά της. Το 1873 η απαγόρευση άρθηκε. Πολλοί εξόριστοι επέστρεψαν και ξεκίνησαν την κατασκευή του καθεδρικού ναού Ουρακάμι, ο οποίος ολοκληρώθηκε το 1895.

Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι δεκάδες χιλιάδες Κιρισιτάν εξακολουθούσαν να επιβιώνουν σε ορισμένες περιοχές κοντά στο Ναγκασάκι. Κάποιοι επέστρεψαν επίσημα στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Άλλοι παρέμειναν εκτός της Καθολικής Εκκλησίας και παρέμειναν ως Kakure Kirishitan, διατηρώντας τις δικές τους παραδοσιακές πεποιθήσεις και οι απόγονοί τους ισχυρίζονται ότι διατηρούν τη θρησκεία των προγόνων τους.  Ωστόσο, έγινε δύσκολο για αυτούς να διατηρήσουν την κοινότητά τους και τις τελετουργίες τους, με αποτέλεσμα να ασπαστούν τελικά τον Βουδισμό ή τον Σιντοϊσμό.  Όταν ο Ιωάννης Παύλος Β' επισκέφτηκε το Ναγκασάκι το 1981, βάφτισε μερικούς νέους από οικογένειες Κακούρε Κιρισιτάν, κάτι σπάνιο.

Χριστιανικές απόψεις για τους Κιρισιτάν 
Όσοι συμμετείχαν στην Εξέγερση της Σιμαμπάρα δεν θεωρούνται μάρτυρες από την Καθολική Εκκλησία, αφού πήραν τα όπλα για υλιστικούς λόγους.

Βασισμένο από τις προφορικές ιστορίες των ιαπωνικών Καθολικών κοινοτήτων, το μυθιστόρημα του Σουσάκου Εντό "Σιωπή" παρέχει λεπτομερείς αναφορές για τον διωγμό των χριστιανικών κοινοτήτων και την καταστολή της Εκκλησίας.

Στη λαϊκή κουλτούρα 

 Το μυθιστόρημα Σιωπή του Σουσάκου Εντό και οι δύο κινηματογραφικές του προσαρμογές το 1971 και το 2016 πραγματεύονται την καταστολή του 17ου αιώνα των τελευταίων γνωστών ιαπωνικών χριστιανικών κοινοτήτων.

Παραπομπές

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές

Περαιτέρω ανάγνωση 
 
 
 .
 .
 
 .
 .
 .
 
 .
 
 .
 .
 
 
 
 
 .
 .
 .
 
 

Ιαπωνια
Θρησκεία στην Ασία
Χριστιανισμός στην Ιαπωνία
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις