Πολς Κάλνινς

Ο Πολς Κάλνινς (3 Μαρτίου 1872, στο περιοχή Βίλτσε  – 26 Αυγούστου 1945, στο Λούστεναου, στην Αυστρία) ήταν Λετονός γιατρός και πολιτικός (LSDSP), επί μακρόν Πρόεδρος της Σαϊμά, ένας από τους υπογράφοντες το Μνημόνιο του Κεντρικού Συμβουλίου της Λετονίας στις 17 Μαρτίου 1944, και ήταν Αναπληρωτής Πρόεδρος της Λετονίας (1927, 1944–1945).

Προσωπική ζωή 
Ο Πολς Κάλνινς γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1872    (από άλλες πηγές – 3 Απριλίου  ) στην περιοχή Βίλτσε "Μαζπετσούλος" ως γιος αγρότη. Αφού αποφοίτησε από το τοπικό ενοριακό σχολείο, σπούδασε στο Γυμνάσιο Λιεπάγια,  όπου συνάντησε μεταγενέστερους πολιτικούς όπως ο Μικέλις Βάλτερς και ο Γιάνις Γιάνσονς-Μπράουνς. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο το 1892 και πήγε να σπουδάσει φυσικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, αλλά αργότερα μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου, όπου σπούδασε ιατρική, αποκτώντας το πτυχίο Ιατρικής ως Διδάκτωρ Ιατρικής το 1898. Γνώρισε τη γυναίκα του, Κλάρα Κάλνινα, το 1895 και την παντρεύτηκε τρία χρόνια αργότερα.

Πολιτική καριέρα 
Ως μέλος των Πικαλκαλόνια, το 1897, συνελήφθη μαζί με άλλα μέλη του Νέου Ρεύματος και απελάθηκε από τη Λετονία μέχρι το 1901. Η απέλαση έγινε στο Ζαγκάρε. Αφού επέστρεψε στη Λετονία, έγινε εξέχον μέλος των Σοσιαλδημοκρατών, συμμετείχε στη Ρωσική Επανάσταση του 1905 και ήταν συνεργάτης στο εκδοτικό επιτελείο των Τσίνα και Νεατκαρίγκα Τσίνα  (τώρα Νεατκαρίγκα Ρίτα Αβίζε). Εντάχθηκε στο μη μπολσεβίκικο τμήμα της σοσιαλδημοκρατίας. Έγινε Πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής του LSDSP (1918–1924), μέλος του Λαϊκού Συμβουλίου, μέλος της Συνταγματικής Συνέλευσης και μέλος όλων των πρώτων ελεύθερων πολιτειών Σαϊμά, ως Πρόεδρος του 1ου, 2ου, 3ου και 4η Σαϊμά. Σύμφωνα με τον Κ. Ούλμανις, πέρασε 4 μήνες στη φυλακή μετά το πραξικόπημα. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Λετονίας, ως τελευταίος Πρόεδρος της Σαϊμά, ήταν ο εν ενεργεία πρόεδρος μέχρι το θάνατό του.   Για αυτόν και άλλους λόγους, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο Κάλνινς ήταν ένας από τους ιδρυτές του Κεντρικού Συμβουλίου της Λετονίας. 

Ο Κάλνινς συμμετείχε στις προεδρικές εκλογές της Λετονίας του 1930 και του 1933. Και στις δύο περιπτώσεις, έχασε από τον Άλμπερτς Κβιέσις.  Ο Κάλνινς έλαβε το παράσημο των Τριών Αστέρων 1ης (1927) και 2ης Τάξης (1926). 

Στη συνεδρίαση του Κεντρικού Συμβουλίου της Λετονίας στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, ο Κάλνινς υπέγραψε μια δήλωση για την αποκατάσταση του λετονικού κράτους: «Στη βάση του Σατβέρσμε της Δημοκρατίας της Λετονίας (άρθρο 52), η θέση του τελευταίου Προέδρου της Σαϊμά πέρασε σε εμένα ως ο τελευταίος νόμιμα εκλεγμένος Πρόεδρος της Σαϊμά. Την ημέρα αυτή ανέλαβα τη θέση του Προέδρου μέχρι την εκλογή νέου Προέδρου σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο Σατβέρσμε. [. . ] "

Θάνατος 
Το 1944 μετανάστευσε. Πέθανε στις 26 Αυγούστου 1945 στο χωριό Μπεκάβα κοντά στη Λουστενάβα, στην κατεχόμενη από τους Συμμάχους Αυστρία. 

Κληρονόμοι του Κάλνινς ήταν η σύζυγός του Κλάρα Κάλνινα και ο γιος του Μπρούνο Κάλνινς, οι οποίοι ήταν επίσης αξιόλογοι υπάλληλοι των Σοσιαλδημοκρατών.

Παραπομπές 

Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Τάρτου
Πρόεδροι της Λετονίας