Κατάλογος προέδρων του Ισημερινού

Αυτό το άρθρο περιέχει έναν κατάλογο με τους προέδρους του Ισημερινού, από την ανεξαρτησία από τη Μεγάλη Κολομβία (1830) μέχρι σήμερα.

Πλαίσιο
Ο Χουάν Χοσέ Φλόρες ήταν ο πρώτος συνταγματικός πρόεδρος του Ισημερινού, ο οποίος κήρυξε τον διαχωρισμό του Κράτους του Ισημερινού από τη Μεγάλη Κολομβία, διατηρώντας τη δομή της προεδρικής κυβέρνησης, η οποία παραμένει μέχρι σήμερα. Μεταξύ 1830 και 1845, το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας εκλέγεται έμμεσα, δηλαδή μέσω του Νομοθετικού Σώματος. Οι πρώτοι πρόεδροι εκλέγονταν ως επί το πλείστον μέσω των Συντακτικών Συνελεύσεων, μια παράδοση στην πολιτική του Ισημερινού που παρέμεινε μέχρι το 1967, με τον Ότο Αροσεμένα να είναι ο τελευταίος συνταγματικός πρόεδρος που εκλέχθηκε μέσω της Συντακτικής Συνέλευσης. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Ισημερινός έχει 20 Συντάγματα από την ίδρυσή του, πολλά από τα οποία δημιουργήθηκαν με σκοπό να νομιμοποιήσουν την κυβέρνηση ενός προέδρου. Από το 1869, ο πρόεδρος εκλέγεται με λαϊκή ψηφοφορία. Ωστόσο, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι κατά τον 19ο αιώνα, ο Ισημερινός ζούσε μια δημοκρατία απογραφής: ψήφιζαν μόνο άνδρες με επαρκές εισόδημα και αξιοπρεπή αξιώματα, καθώς ήταν ο Φρανσίσκο Ρόμπλες ο πρώτος πρόεδρος που εκλέχθηκε με άμεση ψηφοφορία.

Μεταξύ 1906 και 1944, κατά τη διάρκεια της Φιλελεύθερης Επανάστασης, οι εκλογές διεξήχθησαν με γενικά δόλιο ή διεφθαρμένο τρόπο, επομένως το έτος 1944 υπολογίζεται ως η αρχή της δημοκρατίας στον Ισημερινό. Μεταξύ 1906 και 1947, δεν υπήρχε το αξίωμα του Αντιπροέδρου. Μεταξύ 1947 και 1970, ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος εκλέγονταν χωριστά. Από το 1979, ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος εκλέγονται με άμεση ψηφοφορία στο ίδιο ψηφοδέλτιο. Από το 1998, ένας υποψήφιος που συγκεντρώνει πάνω από 40% των ψήφων μπορεί επίσης να κερδίσει, υπό την προϋπόθεση ότι έχει διαφορά τουλάχιστον 10% έναντι του δεύτερου υποψηφίου. Όλα αυτά τα ποσοστά υπολογίζονται επί του συνόλου των έγκυρων ψήφων (δηλαδή, χωρίς να υπολογίζονται οι μηδενικές και λευκές ψήφοι).

Η ιστορία του Ισημερινού είναι γεμάτη αστάθεια, συνήθως επικεντρωμένη στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας, γι' αυτό και η πολιτική κουλτούρα του Ισημερινού ονομαζόταν παραδοσιακά caudillista. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η χώρα διαλύθηκε δύο φορές μετά την ανατροπή των προέδρων Φρανσίσκο Ρόμπλες και Ιγνάσιο δε Βεϊντεμίγια, με τις περιφερειακές κυβερνήσεις να αναζητούν πρόσβαση στην εθνική εξουσία. Μέχρι το 1947, η πλειοψηφία των συνταγματικών προέδρων της Δημοκρατίας ανέλαβε την εξουσία με πραξικοπήματα, ασκώντας δικτατορική εξουσία που θα νομιμοποιούνταν με την εφαρμογή νέων συνταγμάτων, έτσι ώστε η διακυβέρνηση και η σταθερότητα των προέδρων ήταν συνήθως αδύνατη, η οποία γι' αυτό υπήρξαν πολλοί προεδρεύοντες και προσωρινοί πρόεδροι. Υπήρχαν δύο στρατιωτικές δικτατορίες στη χώρα (1963–1966 και 1972–1979) προτού επανέλθει η δημοκρατία με τις εκλογές του Χάιμε Ρολδός Αγκιλέρα. Από το 1996 έως το 2005, ανατράπηκαν 3 συνταγματικοί πρόεδροι (Αμπνταλά Μπουκαράμ, Τζαμίλ Μαουάντ και Λούσιο Γκουτιέρες). Η αριστερή λαϊκιστική κυβέρνηση του Ραφαέλ Κορρέα (2007–2017) ήταν η πιο σταθερή στην εθνική ιστορία, καθώς ήταν σε θέση να παραμείνει στην εξουσία συνταγματικά χωρίς διακοπές για 10 χρόνια και 4 μήνες. Ο Δρ Χοσέ Μαρία Βελάσκο Ιμπάρα είναι ο μακροβιότερος πρόεδρος από τότε που κράτησε το αξίωμα για συνολικά 12 χρόνια, 10 μήνες και 6 ημέρες και εξελέγη πρόεδρος 5 φορές (1934–35, 1944–47, 1952–56, 1960–61 και 1968–1972).

Κατάλογος προέδρων

Γραμμή χρόνου

Αντίπαλες κυβερνήσεις σε εξέγερση

Παραπομπές