Επαναστατημένη Σερβία

Η Επαναστατημένη Σερβία (), ή η Σερβία του Καραγιώργη (), αναφέρεται στο κράτος που ιδρύθηκε από τους Σέρβους επαναστάτες στην Οθωμανική Σερβία (Σαντζάκι του Σμεντέρεβο) ύστερα από την έναρξη της Πρώτης Σερβικής Εξέγερσης κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1804. Η Υψηλή Πύλη αναγνώρισε για πρώτη φορά επίσημα το κράτος ως αυτόνομο τον Ιανουάριο του 1807, ωστόσο, οι Σέρβοι επαναστάτες απέρριψαν τη συνθήκη και συνέχισαν να πολεμούν τους Οθωμανούς μέχρι το 1813. Παρ'ότι η Α' Σερβική Εξέγερση καταστάλθηκε, ακολούθησε η Β' Σερβική Εξέγερση το 1815, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία του Πριγκιπάτου της Σερβίας, καθώς απέκτησε μερική ανεξαρτησία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1817.

Πολιτική ιστορία

Πρώτη Σερβική Εξέγερση

Υπόμνημα του Στρατίμιροβιτς 

 Υπόμνημα του Στρατιίροβιτς (1804)

Ειρήνη του Ίτσκου 

Μεταξύ Ιουλίου και Οκτωβρίου 1806, ο Πέταρ Ίτσκο, Οθωμανός δραγουμάνος και εκπρόσωπος των Σέρβων επαναστατών, διαπραγματεύτηκε μια συνθήκη ειρήνης γνωστή στην ιστοριογραφία ως Ειρήνη του Ίτσκο. Ο Ίτσκο είχε σταλεί δύο φορές στην Κωνσταντινούπολη στο δεύτερο μισό του 1806 για να αρχίσει διαπραγματεύσεις για την ειρήνη. Οι Οθωμανοί ήταν έτοιμοι να παραχωρήσουν στη Σερβία αυτονομία μετά τις νίκες των επανασ το 1805 και το 1806, δεχόμενοι ισχυρές πιέσεις από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, η οποία είχε καταλάβει τη Μολδοβλαχία. Συμφώνησαν σε ένα είδος αυτονομίας και σαφέστερη επιβολή φόρων τον Ιανουάριο του 1807, όταν οι αντάρτες είχαν ήδη καταλάβει το Βελιγράδι. Οι αντάρτες απέρριψαν τη συνθήκη και ζήτησαν τη ρωσική βοήθεια για την ανεξαρτησία τους, ενώ οι Οθωμανοί κυρήξανε τον πόλεμο στη Ρωσική Αυτοκρατία τον Δεκέμβριο του 1806. Στις 10 Ιουνίου 1807 υπογράφηκε μια συνθήκη μεταξύ της Σερβίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Ρωσο-Σερβική Συμμαχία 
Στις 10 Ιουλίου 1807, Σέρβοι επαναστάτες υπό την ηγεσία του Καραγιώργη Πέτροβιτς υπέγραψαν συμμαχία με τη Ρωσική Αυτοκρατορία κατά την διάρκεια της Α' Σερβικής Εξέγερσης. Αφού η Οθωμανική Αυτοκρατορία συμμάχησε με τη Α' Γαλλική Αυτοκρατορία του Ναπολέοντα Α' στα τέλη του 1806, και στη συνέχεια βρισκόταν σε πόλεμο με τη Ρωσία και τη Βρετανία, προσπάθησε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των Σέρβων επαναστατών. Την ίδια στιγμή, οι Ρώσοι πρόσφεραν στους Σέρβους βοήθεια και συνεργασία. Οι Σέρβοι επέλεξαν τη συμμαχία με τους Ρώσους αντί της αυτονομίας υπό τους Οθωμανούς (όπως ορίζεται από την Ειρήνη του Ίτσκου). Το Karađorđe επρόκειτο να λάβει όπλα, και στρατιωτικές και ιατρικές αποστολές, κάτι που αποδείχθηκε σημείο καμπής στη Σερβική Επανάσταση.

Διακηρύξεις 

 Διακήρυξη (σλαβονικά-σερβικά: Проглашенie) που καλεί για την ενότητα των Σέρβων, με ημερομηνία 21 Φεβρουαρίου 1809. 
 Προκήρυξη με 15 σημεία, με ημερομηνία 16 Αυγούστου 1809

Συνθήκη του Βουκουρεστίου

Κυβέρνηση

Διοικητικό Συμβούλιο

Υπουργεία 
Το 1811, το κυβερνητικό σύστημα αναδιοργανώθηκε, με το σχηματισμό υπουργείων, αντί για αντιπροσώπους ναχιτζά.

Χάρτες

Παραπομπές

Πηγές 
 
 
 
 
 Janjić, Jovan. "Role of clergy in the creation and function of the Serbian state from the time of First Serbian Uprising." Zbornik Matice srpske za drustvene nauke 150 (2015): 53-64.
 Janjić, Jovan. "The role of the clergy in the creation and work of the state authorities during the first Serbian uprising: Part one." Zbornik Matice srpske za drustvene nauke 149 (2014): 901-927.
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 

Σερβική επανάσταση
Πρώην κράτη της Ευρώπης
Πολιτική ιστορία της Σερβίας
Οθωμανική Σερβία