Ελασμόσαυρος

Ο ελασμόσαυρος (αγγλικά: Elasmosaurus) ήταν υδρόβιο ερπετό του γένους των πλησιόσαυρων  και διάσχιζε τις θάλασσες πριν περίπου 83.6-72.1 εκατομμύρια χρόνια κατά την διάρκεια της Κρητιδικής περιόδου. Βασικό του χαρακτηριστικό ήταν ο ασυνήθιστα μακρύς λαιμός (με μέχρι και 76 σπόνδυλους) που μαζί με το κεφάλι αποτελούσε το μισό κομμάτι του σώματός του, το οποίο συνολικά μπορεί να έφτανε ακόμη και 13 μέτρα σε μήκος. Tα κεφάλια τους είχαν μικρό μέγεθος και τριγωνικό σχήμα, ενώ τα σαγόνια τους είχαν λεία και αιχμηρά δόντια. Τα πτερύγια τους έμοιαζαν με κουπιά, κάτι που θα πρόσφερε ευελιξία κάτω από το νερό. Παρόλο που και οι ίδιοι ήταν μεγαλόσωμοι θηρευτές, δεν βρίσκονταν στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας και ήταν θηράματα ακόμη πιο ισχυρών υποθαλάσσιων κυνηγών όπως οι μοσάσαυροι και οι κρονόσαυροι.

Το πρώτο απολίθωμα ελασμόσαυρου βρέθηκε το 1867 στο Κάνσας των Η.Π.Α και αρχικά μελετήθηκε από τον παλαιοντολόγο Edward D. Cope. Πρωτίστως, του στάλθηκαν 2 σπόνδυλοι από τον σκελετό του και εκείνος αμέσως κατάλαβε πως ανήκαν σε ένα είδος αρκετά μεγάλου Πλησιόσαυρου και στην συνέχεια του στάλθηκαν και τα υπόλοιπα οστά του. Το πιο πρόσφατο απολίθωμα του προϊστορικού ερπετού ανακαλύφθηκε το 2019 στην Ανταρκτική. Το συγκεκριμένο ζώο θα ζύγιζε 15 τόνους που το κάνει το βαρύτερο δείγμα ελασμόσαυρου που έχει εντοπιστεί ποτέ.

Παραπομπές