Μεταφορά του χαρακτήρα του Τζέιμς Μπόντ στον κινηματογράφο

Ο Τζέιμς Μποντ (αγγλικά: James Bond) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από τον Βρετανό δημοσιογράφο και μυθιστοριογράφο Ίαν Φλέμινγκ το 1952. Ο ομώνυμος λογοτεχνικός χαρακτήρας εμφανίστηκε σε μια σειρά δώδεκα μυθιστορημάτων και δύο συλλογών διηγημάτων που έγραψε ο Φλέμινγκ και μια σειρά από μυθιστορήματα συνέχειας και αποσπασματικά έργα μετά το θάνατο του Φλέμινγκ το 1964. Γυρίστηκαν συνολικά είκοσι επτά ταινίες, που παρήχθησαν και κυκλοφόρησαν μεταξύ 1962 και 2021.

Ο Φλέμινγκ παρουσίαζε τον Μποντ ως έναν ψηλό, αθλητικό, όμορφο μυστικό πράκτορα στα τριάντα ή τα σαράντα του. Έχει αρκετά ελαττώματα και αδυναμίες, όπως το αλκοόλ, το κάπνισμα, τα τυχερά παιχνίδια, τα αυτοκίνητα και τι γυναίκες. Είναι εξαιρετικός σκοπευτής και γνώστης τεχνικών αυτοάμυνας, σκι, κολύμβησης και γκολφ. Ενώ ο Μποντ σκοτώνει χωρίς δισταγμό ή τύψεις, συνήθως σκοτώνει μόνον κατόπιν εντολών, ή σε αυτοάμυνα και περιστασιακά ως εκδίκηση.

Ο Αμερικανός ηθοποιός Μπάρι Νέλσον ήταν ο πρώτος που ενσάρκωσε τον Μπόντ στην οθόνη, σε μια τηλεοπτική προσαρμογή του 1954, " Casino Royale ". Το 1961, η Eon Productions άρχισε να εργάζεται για την παραγωγή της ταινίας Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007, εναντίον Δόκτορος Νο, μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του 1958. Το αποτέλεσμα ήταν μια ταινία που γέννησε μια σειρά από είκοσι πέντε ταινίες σε παραγωγή της Eon Productions και δύο ανεξάρτητες ταινίες. Αφού εξέτασαν  «εκλεπτυσμένους» Άγγλους ηθοποιούς όπως ο Κάρι Γκραντ και ο Ντέιβιντ Νίβεν, οι παραγωγοί επέλεξαν τον Σον Κόνερι για να υποδυθεί τον Μπόντ στην ταινία. Ο Φλέμινγκ ήταν τελείως αντίθετος με την επιλογή του "άξεστου" 31χρονου Σκωτσέζου ηθοποιού, θεωρώντας αυτόν τον ακρον άωτον του χαρακτήρα του Μπόντ στα μυθιστορήματα. Ωστόσο, τα φυσικά προσόντα και το σεξ απίλ του Κόνερι ταυτίστηκαν στενά με τον χαρακτήρα, με τον Φλέμινγκ να αλλάζει τελικά την άποψή του για τον Κόνερι και να ενσωματώνει πτυχές της απεικόνισης του στα βιβλία.

Επτά συνολικά ηθοποιοί έχουν ενσαρκώσει τον Μποντ σε ταινίες. Μετά την ερμηνεία του Κόνερι, ο Ντέιβιντ Νίβεν, ο Τζορτζ Λέιζενμπι, ο Ρότζερ Μουρ, ο Τίμοθυ Ντάλτον, ο Πιρς Μπρόσναν και ο Ντάνιελ Κρεγκ έχουν υποδυθεί τον ρόλο. Αυτές οι ταινίες έχουν διατηρήσει πολλά χαρακτηριστικά από την απεικόνιση του χαρακτήρα από τον Φλέμινγκ, αν και μερικά από τα λιγότερο πολιτικά ορθά χαρακτηριστικά του Μποντ έχουν αφαιρεθεί, όπως η αντιμετώπιση των γυναικών και το κάπνισμα. Αυτές οι αλλαγές πρωτοεμφανίστηκαν στην ταινία Επιχείρηση «Χρυσά Μάτια» του 1995. Η επιλογή της Τζούντι Ντεντς να υποδυθεί τον χαρακτήρα "M" ως προισταμένη του Μποντ, καθώς και ότι ο Μποντ δεν καπνίζει πλέον έδειξε ότι οι προθέσεις της εταιρίας παραγωγής Eon ήταν να συμβαδίσουν με τις αξίες των καιρών. Παρά το γεγονός ότι απεικονίζουν τον ίδιο χαρακτήρα, υπήρξαν αξιοσημείωτες διαφορές μεταξύ των απεικονίσεων. Ο Ντάνιελ Κρεγκ είναι ο ηθοποιός που έχει υποδυθεί τον Μπόντ για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα αν και όχι για τις περισσότερες ταινίες. Ενσάρκωσε τον χαρακτήρα για πέμπτη φορά στο No Time to Die, το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2021.

Η σύνθεση του χαρακτήρα κατά Φλέμινγκ 
Ο Τζέιμς Μποντ είναι Πράκτορας των Μυστικών Υπηρεσιών και ήταν ένα αμάγαλμα προσώπων βασισμένο σε μια σειρά κομάντο που γνώριζε ο συγγραφέας Ίαν Φλέμινγκ κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του στη Ναυτική Υπηρεσία Πληροφοριών κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, στους οποίους πρόσθεσε το δικό του στυλ και σειρά από δικά του γνωρίσματα. Ο Φλέμινγκ πήρε το όνομα του χαρακτήρα του από τον ομώνυμο Αμερικανό ορνιθολόγο. Ο κωδικός 007 του Μποντ προέρχεται από ένα από τα βασικά επιτεύγματα της βρετανικής ναυτικής υπηρεσίας στον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο : την κατάρρευση του γερμανικού διπλωματικού κώδικα.  Ένα από τα γερμανικά έγγραφα που αποκωδηκοποίησαν και διάβασαν οι Βρετανοί ήταν το  Τηλεγράφημα Ζimmermann , το οποίο είχε κωδικό αναφοράς  0075,  και ήταν ένας από τους παράγοντες που οδήγησαν τις ΗΠΑ να μπουν στον πόλεμο ως σύμμαχοι εναντίον των Κεντρικών Δυνάμεων . Εφ εξής, όποιο έγγραφο είχε κωδικό 00 σήμαινε ότι ήταν άκρως απόρρητο. Ο Φλέμινγκ είπε αργότερα σε δημοσιογράφο: «Όταν ήμουν στο Ναυαρχείο ... όλα τα άκρως απόρρητα σήματα είχαν το πρόθεμα double-0 ... και αποφάσισα να το δανειστώ για τον Μποντ. » 

Αν και η ηλικία του Τζέιμς Μποντ είναι γύρω στα 35-40, δεν γερνάει στις ιστορίες του Φλέμινγκ.  Ο βιογράφος του Φλέμινγκ Άντριου Λίσετ σημείωσε ότι, «στις πρώτες σελίδες [του <i id="mwRQ">Καζίνο Ρουαγιάλ</i> ] ο Ian είχε παρουσιάσει τις περισσότερες ιδιοτυπίες και χαρακτηριστικά του Μπόντ», μεταξύ άλλων την εμφάνισή του, το αυτοκίνητο Bentley, το κάπνισμα και το αλκοόλ :  Η ροπή του Μπόντ για το αλκοόλ εμφανίζεται σε όλη τη σειρά βιβλίων  και καπνίζει έως και 70 τσιγάρα την ημέρα.  

Ο Φλέμινγκ αποφάσισε να παρουσιάσει τον χαρακτήρα του Μποντ ως υποτονικό, παρατηρώντας: «Εξωτικά πράγματα θα συνέβαιναν σε αυτόν και γύρω του, αλλά θα ήταν ουδέτερη φιγούρα».  Σε μια άλλη περίπτωση, ενίσχυσε την άποψή του: "Όταν έγραψα το πρώτο το 1953, ήθελα ο Μποντ να είναι ένας εξαιρετικά βαρετός, αδιάφορος άνθρωπος στον οποίο συνέβαιναν τα πράγματα. Ήθελα να είναι ένα ανέκφραστο όργανο των Μυστικών Υπηρεσιών ".

Ταινίες

Σον Κόνερι: 1962–1967, 1971 και 1983 
Ο Σον Κόνερι ήταν ο πρώτος ηθοποιός που ενσάρκωσε τον Μποντ στην ταινία  Dr. No (1962). Σκοτσέζος ερασιτέχνης bodybuilder, είχε περιέλθει στην προσοχή των παραγωγών ταινιών του Μποντ μετά από αρκετές εμφανίσεις του σε βρετανικές ταινίες από τα τέλη της δεκαετίας του 1950.  Με μυώδες σώμα και ύψος 6'2" (1.88 μέτρα), ο Κόνερι αντιμετωπίστηκε αρχικά με αποδοκιμασία από τον Φλέμινγκ, ο οποίος πίστευε ότι ήταν ένας μεγαλόσωμος κασκαντέρ χωρίς την απαραίτητη φινέτσα και την κομψότητα για να υποδυθεί τον Τζέιμς Μποντ. Οραματιζόταν έναν ηθοποιό με κλασική παιδεία, όπως ο Ντέιβιντ Νίβεν, που θα έπαιζε τον ρόλο.   Ο παραγωγός Albert R. Broccoli - γνωστός σε όλους ως Cubby - διαφώνησε με την άποψη του Φλεμινγκ, σχολιάζοντας αργότερα ότι "ήθελα έναν αλητήριο τύπο ... βάζοντας λίγη φινέτσα πάνω από αυτό το σκληρό σκωτσέζικο παρουσιαστικό και έχετε ενώπιον σας τον Μποντ του Φλέμινγκ,  αντί για όλους τους δήθεν άντρες που βλέπαμε στις ακροάσεις για τον ρόλο".  Η επιλογή του Κόνερι από την εταιρία παραγωγών Έον βασίστηκε επίσης στην εμφάνιση και το σεξ απίλ του,  γνωρίσματα που θα επιβεβαίωνε και η ηθοποιός Όνορ Μπλάκμαν,   η οποία είπε, μετά την εμφάνιση της με τον Κόνερι στο Goldfinger, "Ηταν εξαιρετικά όμορφος, αρρενωπός και σέξι και αυτό ήταν πραγματικά ο στόχος που πάντα προσπαθούσε να πετύχει το σενάριο".  Αφού επελέγη ο Κόνερι, ο σκηνοθέτης Τέρενς Γιανγκ πήγε τον ηθοποιό στον ράφτη και τον κομμωτή του,  και τον εισήγαγε στην νυχτερινή ζωή, τα εστιατόρια, τα καζίνο και τις γυναίκες του Λονδίνου. Σύμφωνα με τα λόγια του συγγραφέα του Μποντ, Ρέιμοντ Μπένσον, ο Γιανγκ εισήγαγε τον ηθοποιό "στις τεχνικές του να είναι εκλεπτυσμένος, πνευματώδης και, πάνω απ 'όλα, ψύχραιμος". 

Η ερμηνεία του Κόνερι διέφερε σημαντικά από τον χαρακτήρα του Φλέμινγκ, καθώς ήταν πιο ερωτογενής και σκληροτράχηλη από τη λογοτεχνική εκδοχή.  Ο Κόνερι περιέγραψε τον Μποντ ως "έναν πλήρη αισθησιαστή - με τις αισθήσεις του σε πλήρη διέγερση, ανοικτός σε όλα, και αρκετά ανήθικος. Μου αρέσει ιδιαίτερα γιατί ευδοκιμεί σε σύγκρουσιακές καταστάσεις ».  Ο ακαδημαϊκός Τζέιμς Τσάπμαν παρατήρησε ότι, για τον Δρ. Νο, η ερμηνεία του Κόνερι για τον χαρακτήρα, αν και δεν ήταν πλήρης, έδειξε ότι ο ηθοποιός "πρέπει να πιστωθεί ότι έχει εδρεώσει ένα νέο στυλ ερμηνείας: αυτό ενός Βρετανού ήρωα οθόνης με τους τρόπους ενός Αμερικανού πρωταγωνιστή".  Στη δεύτερη ταινία του, Από τη Ρωσία με αγάπη, ο Κόνερι εμφανίστηκε λιγότερο νευρικός και απότομος. Έδωσε "μια χαλαρή, έξυπνη ερμηνεία με λεπτό πνεύμα και στυλ".  Οι Pfeiffer και Worrall σημείωσαν ότι ο Κόνερι «προσωποποίησε τον James Μπόντ με τέτοια τελειότητα που ακόμη και ο Ίαν Φλέμινγκ... παραδέχτηκε ότι ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς άλλον στο ρόλο "·   Ο ακαδημαϊκός Τζέρεμι Μπλακ συμφώνησε και δήλωσε ότι" ο Κόνερι ιδιοποιήθηκε τον χαρακτήρα και δημιούργησε το κοινό του Μποντ για τον κινηματογράφο ".  Ο Μπλάκ παρατήρησε επίσης ότι ο Κόνερι έδωσε στον χαρακτήρα έναν «λιτό, γήινο χαρακτήρα» ... [με] εσωτερικό σκότος να σηνυπάρχει μαζί με το στυλ ".  Ο Κόνερι έπαιξε τον Μποντ με " το σωστό μείγμα από ανάλαφρη χάρη, βιαιότητα και αλαζονεία ... εναντίον της οποίας ερμηνείας θα κρίνονται εφεξής όλοι οι άλλοι ".  Ο Ρέιμοντ Μπένσον εξέφρασε την άποψη ότι ο Κόνερι" ενσαρκώνει μια τραχύτητα και μια έντονη παρουσία στην οθόνη που υπερβαίνει κάθε πρερης αντίληψης για τον χαρακτήρα ".  Ο Μπένσον σημείωσε επίσης ότι ο Μποντ ήταν πνευματώδης, την ίδια στιγμή που αποπνέει "την αυτοπεποίθηση και σκληρότητα που χαρακτηρίζουν το πρότυπο αρσενικό".  Ο Ρότζερ Μουρ συμφώνησε με τους Black και Benson, σχολιάζοντας ότι "ο Σον ήταν ο Μπόντ. Δημιούργησε τον Μποντ. Ενσάρκωσε τον Μποντ και εξαιτίας του Σον, ο Μποντ έγινε ένας άμεσα αναγνωρίσιμος χαρακτήρας σε όλο τον κόσμο - ήταν τραχύς, σκληρός, κακός και πνευματώδης ... ήταν ένας εξαιρετικά καλός 007 ".  Ωστόσο, παρά τη γοητεία και την αρενωποτητά του, ο Κόνερι ήταν χαρακτηριστικά λακωνικός στην εκφοράτου λόγου του.   Ο Κρίστοφερ Μπρέι λέει γι 'αυτόν ότι "στη μονότονη, λακωνική, χλευαστική, αυτάρκης ματαιοδοξία του, ο Μποντ του Κόνερι ήταν η επιτομή της καταναλωτικής κουλτούρας της δεκαετίας του εξήντα". 

Σε συνέντευξη της Οριάνα Φαλάτσι το 1965, ο Κόνερι εντόπισε πού άλλαξε τον χαρακτήρα των ταινιών, λέγοντας «Είπα στους παραγωγούς ότι ο χαρακτήρας είχε ένα ελάττωμα, δεν είχε αίσθηση του χιούμορ · για να τον δεχτούν, θα έπρεπε να με αφήσουν να τον υποδυθώ με χιουμοριστική διάθεση, για να γελάσει ο κόσμος. Συμφώνησαν, και ιδού το αποτέλεσμα: σήμερα ο Μποντ γίνεται αποδεκτός σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και οι φιλόσοφοι κάνουν τον κόπο να τον αναλύσουν, ακόμη και οι διανοούμενοι απολαμβάνουν να τον υπερασπίζονται ή να του επιτίθενται. Και ακόμη και ενώ γελούν με αυτόν, οι θεατές τον παίρνουν τρομερά σοβαρά ".  Ο Κόνερι συνέχισε προσθέτοντας ότι" ο Μποντ είναι σημαντικός: αυτός ο ανίκητος υπεράνθρωπος που κάθε άντρας θα ήθελε να αντιγράψει, που κάθε γυναίκα θα ήθελε να κατακτήσει, αυτό το όνειρο που έχουμε όλοι για επιβίωση. Και με αυτόν τον τρόπο δεν μπορεί κανείς να μην τον συμπαθήσει ».  Μετά τον φόρτο πέντε ταινιών σε έξι χρόνια, ο Κόνερι άφησε το ρόλο μετά την ταινία του 1967 You Only Live Twice λέγοντας:« Η πίεση κατέληξε ανυπόφορη, σαν να ζούσα σε μία γυάλα για χρυσόψαρα ... αυτό ήταν εν μέρει ο λόγος που ήθελα να τελειώσω με τον Μποντ. Επίσης, είχα ταυτιστεί πλήρως (στο μυαλό του κοινού) με τον χαρακτήρα, και έγινε πολύ ψυχοφθόρο και πολύ βαρετό ». 

Μετά από την απουσία του από μια ταινία - On Her Majesty's Secret Service, στην οποία ο Τζόρτζ Λάζενμπυ έπαιξε τον Μπόντ - ο Κόνερι επέστρεψε στο ρόλο του για την ταινία  Diamonds Are Forever, αφού ο David Picker, επικεφαλής του κινηματογραφικού στούντιο United Artists, κατέστησε σαφές ότι οι παραγωγοί όφειλαν να δελεάσουν τον Κόνερι με όσα χρήματα και αν χρειαζόντουσαν στο να ξαναυποδυθεί τον ρόλο. Όταν προσεγγίστηκε για την επιστροφή του στο ρόλο του Μποντ, ο Κόνερι ζήτησε - και έλαβε - αμοιβή 1,25 εκατ. Λιρών ( 27 εκατ.  το 2019), [35] 12,5% των μικτών κερδών  και, ως επιπλέον δέλεαρ, το στούντιο προσφέρθηκε να χρηματοδοτήσει την παραγωγή δύο ταινιών της επιλογής του.   Η ερμηνεία του έλαβε ανάμεικτες κριτικές, με τον Ρέιμοντ Μπένσον να θεωρεί ότι ο Κόνερι «φαίνεται κουρασμένος και βαριεστημένος ... είναι υπέρβαρος, νωθρός και δεν φαίνεται να προσπαθεί να δημιουργήσει έναν πιστευτό χαρακτήρα ".  Παρόλα αυτά, ο Benson θεωρεί ότι ο Κόνερι" εξακολουθεί να εκπέμπει περισσότερη παρουσία στην οθόνη από τον Ρότζερ Μουρ ή τον Τζόρτζ Λάζενμπυ ".  Από την άλλη πλευρά, η Pauline Kael είπε ότι "ο Τζέιμς Μποντ του Κόνερι είναι λιγότερο χυδαίος από πριν και λιγότερο αριβίστας - και είναι καλύτερος με αυτόν τον τρόπο". 

Ο παραγωγός Jack Schwartzman προχώρησε στην παραγωγή μιάς ταινίας για τον Μπόντ στις αρχές της δεκαετίας του 1980 χωρίς την αρωγή της εταιρίας παραγωγής Eon, μετά τη διαμάχη για το μυθιστόρημα του 1961 Thunderball  και την επακόλουθη μακρά δικαστική μάχη .  Το αποτέλεσμα ήταν η ταινία Ποτέ μην πεις ποτέ ξανά . Ο Κόνερι δέχτηκε για άλλη μια φορά την πρόταση να παίξει τον Μποντ, ζητώντας (και εισπράττοντας) αμοιβή 3 εκατομμυρίων δολαρίων ( 8 εκατομμύρια δολάρια το  ), [43] ένα ποσοστό των κερδών, καθώς και τον λόγο στις επιλογές ηθοποιών, σκηνοθέτη και επιμέλεια σεναρίου.  Το σενάριο έχει αρκετές αναφορές στην προχωρημένη ηλικία του Μποντ, με τον Κόνερι να είναι 52 ετών κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.   Ο Ντέιβιντ Ρόμπινσον, γράφοντας την κριτική του για τους Times, θεώρησε ότι «Κόνερι ... επέστρεψε, σχεδόν σαν να μην πέρασε μια μέρα, και εξακολουθεί να ξεπερνά κάθε άλλο εκφραστή του ρόλου, με την αβίαστη ευκολία με την οποία συνδυάζει το σεξ και τη βία καθόλη την διάρκεια της ταινίας".  Το 2003, η ερμηνεία του χαρακτήρα από τον Κόνερι, επιλέχθηκε ως ο τρίτος μεγαλύτερος ήρωας στην ιστορία του κινηματογράφου από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου .

Ντέιβιντ Νίβεν: 1967 

Όταν ο Sean Connery πήρε το ρόλο του Μποντ τον Νοέμβριο του 1961,  Ο David Niven ήταν η επιλογή του Fleming για το ρόλο. Ο συγγραφέας θεωρούσε ότι ο ηθοποιός προσωποποιούσε απόλυτα τον χαρακτήρα.  Το 1965 ο παραγωγός Charles Feldman υπέγραψε τον Niven για να υποδυθεί τον Sir James Μπόντ για το Casino Royale, μια ταινία που δεν έγινε από την Eon Productions . Ο Κόνερι και ο Πίτερ Σέλερς είχαν αρνηθεί και οι δύο τον ρόλο.   Νίβεν ήταν 56 ετών όταν υποδύθηκε τον Μποντ  και η ερμηνεία του ήταν ενός ηλικιωμένου που είχε κερδίσει το Βικτωριανό Σταυρό στην πολιορκία του Μάφεκινγκ, είχε μια κόρη από την ερωμένη του, την κατάσκοπο Μάτα Χάρι, ήταν ικανός να εκτελέσει τα έργα του Κλωντ Ντεμπυσσύ στο πιάνο, η διατροφή του αποτελείτο από βασιλικό πολτό και καλλιεργούσε μαύρα τριαντάφυλλα στον ελευθερο του χρόνο.   Η ιστορία του χαρακτήρα του Μποντ είναι ότι από τη στιγμή που ο "Μποντ" του Νίβεν αποσύρθηκε αό την ενεργό δράση, το ονοματεπώνυμο και ο κωδικός του μεταβιβάστηκαν σε έναν άλλο πράκτορα για να κρατήσει ζωντανό τον μύθο. Ο Τζέιμς Τσάπμαν σημειώνει ότι από τη ιστορία συμπεραίνουμε ότιο "άλλος Μποντ" ήταν αυτός που έπαιξε ο Κόνερι. 

Ο Τσάπμαν θεώρησε ενδιαφέρουσα την ιδέα ενός ηλικιωμένου Μποντ, με τον Μποντ να αναφέρεται στον Κόννερι Μποντ ως έναν «χαρισματικό εραστή που αφήνει πίσω του όμορφες νεκρές γυναίκες σαν  μαραμένα τριαντάφυλλα».  Σε αντιστοιχία με τον λογοτεχνικό Μποντ, ο χαρακτήρας του Νίβεν οδηγεί μία vintage Bentley, αντί της Aston Martin που προτιμά ο Κόνερι.  Ο μελετητής του Μποντ, Στίβεν Τζέι Ρούμπιν, πίστευε ότι ο Νίβεν ερμήνευσε τέλεια τον συνταξιούχος Μποντ και τον είδε ως «μια αναφορά στους αλητήριους-αριστοκράτες ήρωες περιπέτειας του παρελθόντος, με την προσέγγιση να παραλληλίζεται με τη ζωή και την καριέρα της Νίβεν.  Οι Μπαρνς και ο Χερν αξιολογούν αυτήν την ιδέα ως «απόλυτα συνεπής», δεδομένου του τρόπου με τον οποίο ο Νίβεν προσέγγισε το ρόλο,  ενώ ο Ρέιμοντ Μπένσον πιστεύει ότι η επιλογή του Νίβεν για τον ρόλο ήταν «έξυπνη».  Ο Τζέρεμι Μπλακ διαφώνησε με την επιλογή του Νίβεν για τον ρόλο, παρατηρώντας ότι δεν ήταν πιστευτός ως δολοφόνος και δεν κατείχε το «επιθετική τραχύτητα» που είχε ο Κόνερι.

Τζόρτζ Λάζενμπυ 1969 

Με την αποχώρηση του Κόνερι μετά την ταινία You Only Live Twice (1967), ο Μπρόκολι και ο σκηνοθέτης Peter R. Hunt επέλεξαν τον άγνωστο Αυστραλό ηθοποιό Τζόρτζ Λάζενμπυ (γεν. 1939), για να είναι ο τρίτος μεγάλος ηθοποιός (μετά τους Sean Connery και David Niven ) που έπαιξε ο ρόλος του Μποντ. Αρχικά τράβηξε την προσοχή τους σε μια διαφήμιση της Fry's Chocolate Cream.  Ο Λάζενμπυ προσπάθησε να μπεί στο χαρακτήρα υιοθετώντας διάφορα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Μποντ, όπως το ρολόι χειρός Rolex Submariner και ένα χειροποιητο 

κοστούμι από ράφτη της   Savile Row (το οποίο είχε παραγγελθεί από τον Κόνερι χωρίς να το παραλάβει) και πηγαίνοντας στον κουρέα του Connery στο ξενοδοχείο Dorchester στο Λονδίνο.  Ο Λάζενμπυ εδραίωσε την υποψηφιότητα του κατά τη διάρκεια ενός δοκιμαστικού γυρίσματος, όταν χτύπησε κατά λάθος  στο πρόσωπο έναν επαγγελματία παλαιστή, ο οποίος εκτελούσε χρέη συντονιστή κασκαντέρ , εντυπωσιάζοντας τον Μπρόκολι με την ικανότητά του να επιδεικνύει επιθετικότητα.  Ο Λάζενμπυ δεν υπέγραψε ποτέ συμβόλαιο, με τις διαπραγματεύσεις να συνεχίζονται κατά τη διάρκεια της παραγωγής.  Ακολούθως  πείστηκε δυστυχώς από τον ατζέντη του Ronan O'Rahilly ότι ο χαρακτήρας του μυστικού πράκτορα θα ήταν παρωχημένος στη "απελευθερωμένη" δεκαετία του 1970, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει το ρόλο του 007 πριν και από την πρεμιέρα της On Her Majesty's Secret το 1969.  Για την ερμηνεία του ως Μποντ, ο Λάζενμπυ ήταν υποψήφιος για το Χρυσό Σφαίρα για το Νέο Αστέρι της Χρονιάς - Ηθοποιός στα 27α βραβεία Χρυσής Σφαίρας του επόμενου έτους τον Φεβρουάριο του 1970. 

Η κριτική γνώμη διχάστηκε για τον Λάζενμπυ. έχει θεωρηθεί ως ο χειρότερος Μποντ,  και έχει χαρακτηριστεί μεταξύ άλλων ως «λακωνικός και χωρίς χιούμορ»,  «σχετικά άκαμπτος»  και «ενοχλητικός και αυτάρεσκος».  Ο Derek Malcolm από τους The Guardian απέρριψε την ερμηνεία του Λάζενμπυ, λέγοντας ότι "δεν είναι καλός ηθοποιός και παρόλο που ποτέ δεν πίστευα ότι ο Sean Connery ήταν ιδιαίτερα στυλάτος, υπάρχουν στιγμές που κάποιος λαχταράει για λίγη από την γοητεία του".  Ο κριτικός των New York Times, AH Weiler επίσης αποφάνθη εναντίον του Λάζενμπυ, λέγοντας ότι "ο Λάζενμπυ, αν και σίγουρα όχι ένας "κάλπικος" Μπόντ, είναι απλώς ένας αδιάφορος, ευχάριστος, ικανοποιητικός αντικαταστάτης".  Η Pauline Kael αποκάλεσε τον Λάζενμπυ «σχετικά βαρετή παρουσία» στην κατά τα άλλα θετική κριτική της στο περιοδικό The New Yorker.  Ωστόσο, ο Peter R. Hunt, ο σκηνοθέτης της On Her Majesty's Secret Service, δήλωσε ότι ο Λάζενμπυ θα έπρεπε να είχε υποδυθεί το ρόλο σε περισσότερες ταινίες, λέγοντας "θα είχε κάνει έναν πολύ αξιόπιστο Μποντ και θα ήταν πολύ καλός". 

Οι Smith και Lavington θεωρούν ότι ο Λάζενμπυ «είχε επιλέξει να παίξει τον Μπόντ με τον ίδιο τρόπο που τον έπαιζε ο Sean Connery, ίσως με πιο ταπεινότητα και ανθρωπιά».  συνέχισαν λέγοντας ότι "η απειρία του Λέιζενμπι σπάνια γίνεται αισθητή" στην ταινία και ότι "ούτως ει άλλως εκπληρώνει τις απαιτήσεις του ρόλου".  O Αλεξάντερ Γουόκερ της Evening Standard του Λονδίνου, είπε ότι, «Η αλήθεια είναι ότι ο Τζορτζ Λέιζενμπι είναι σχεδόν τόσο καλός Τζέιμς Μποντ όσο και ο άντρας στον οποίο αναφέρθηκε χιουμοριστικά σε σκηνή της ταινίας με την ατάκα «αυτό δεν συνέβη ποτέ στον άλλο τύπο». Η φωνή του Λάζενμπυ είναι περισσότερο κοσμοπολίτικη παρά σέξι-μοχθηρή και, όπως ο Κόνερι, θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα στις σκοτείνες αίθουσες των καζίνο. Ο Μποντ φαντάζει πλέον σίγουρα σύγχρονός με την δεκαετία των εβδομήντα ».  Η Judith Crist από το περιοδικό New York σχολίασε ότι «αυτή τη φορά υπάρχει λιγότερη ευγένεια και μια πιό άμεση αρρενωπότητα στο ρόλο μέσω του όμορφου κ. Λάζενμπυ».  Η φεμινίστρια κριτικός κινηματογράφου Μόλι Χάσκελ έγραψε μια εγκωμιαστική κριτική στο Village Voice : «Ο Λάζενμπυ ... φαίνεται πιο άνετα σε ένα βρεγμένο σμόκιν από ένα στεγνό μαρτίνι, πιο άνετα ως ένας εστέτ ακαδημαικός παρά ως αναγνώστης του περιοδικού Playboy και που πραγματικά τολμά να πιστεύει ότι μια ισάξια του γυναίκα είναι καλύτερη από χίλια ''κουνελάκια'' μερικής απασχόλησης ». 

Ο Τζέιμς Τσάπμαν θεωρεί ότι ο Λέιζενμπι είναι πειστικός ως Μποντ, εστιάζοντας στον αθλητισμό του και τον αέρα αλαζονίας, που «προβάλει τον σνομπισμό του χαρακτήρα».  Ο Τσάπμαν διέκρινε επίσης έναν πιο ευάλωτο και ανθρώπινο Μποντ - με το εμφανίζεται καταβεβλημένος και να ερωτεύεται - σε αντίθεση με τον «ηρωικό υπεράνθρωπο» του Κόνερι.  Ο Μπράιαν Φέρμπανκς σημείωσε ότι «η ταινία OHMSS μας δίνει έναν Τζέιμς Μποντ που δεν φοβάται να φανεί ευάλωτος, έναν άνθρωπο που μπορεί να δείξει φόβο και δεν είναι αδιάφορος σε μία ερωτική απογοήτευση. Ο Λάζενμπυ είναι αυτός ο άνθρωπος και η απόδοσή του είναι εξαιρετική ".  Ο Ben Macintyre παρατήρησε επίσης ότι από όλους τους ηθοποιούς που έχουν υποδηθεί τον Μπόντ, η ερμηνεία του Λάζενμπυ ήταν η πλησιέστερη με αυτήν του αρχικού λογοτεχνικού χαρακτήρα του Fleming που διαμορφώθηκε στην εποχή των κατασκοπευτικών μυθιστορημάτων της δεκαετίας του πενήντα

Ρότζερ Μουρ: 1972–1985 

Μετά το Diamonds Are Forever, ο Μπρόκολι και ο Saltzman προσπάθησαν να πείσουν τον Sean Connery να επιστρέψει ως Μπόντ, αλλά αυτός αρνήθηκε.  Αφού εξέτασαν τους Τζέρεμι Μπρετ, Μάικλ Μπίλινγκτον και Τζούλιαν Γκλόβερ,   οι δύο παραγωγοί τελικά στράφηκαν στον Ρότζερ Μουρ, τον οποίο είχαν λάβει υπόψη τους για  ταινία  On Her Majesty's Secret, αλλά λόγω της μη διαθεσιμοτητάς του εκείνη την εποχή, τελικά επιλέχθη να υποδυθεί τον Μπόντ στο Live and Let Die .   Εκείνη την εποχή ο Μουρ ήταν ένας καθιερωμένος τηλεοπτικός ηθοποιός, γνωστός για τις ερμηνείες του ως Σάιμον Τέμπλαρ στον Άγιο και ως Λόρδος Μπρετ Σινκλέρ στους Πειθαρχούς!, και στα δύο έπαιξε ένα «γοητευτικό, debonair, διεθνές playboy».  Όταν έπαιζε τον Μποντ, ο Μουρ προσπάθησε να μην μιμηθεί ούτε τον Κόνερι ούτε τους προηγούμενους ρόλους του, και ο σεναριογράφος Τομ Μάνκιεβιτς τοποθέτησε το σενάριο γύρω από την προσωπικότητα του Μουρ δίνοντας περισσότερες κωμικές σκηνές και μια ανάλαφρη αίσθηση στον Μποντ,  μια προσέγγιση που οδήγησε τον Ρέιμοντ Μπένσον να περιγράψει τον Μποντ του Μουρ ως "έναν μάλλον χιουμορίστα, φαινομενικά άτρωτο κοσμοπολίτη πλέιμπόι ". 

Ο σεναριογράφος Andrew Spicer θεώρησε τον Ρότζερ Μουρ τον πιο κομψό και ευγενικό από τους Μπόντ, με τη φωνή και το ύφος ενός Άγγλου ευπρεπή τζέντλεμαν.  Ο Μπένσον συμφώνησε, δηλώνοντας ότι ο Μουρ ήταν «πολύ ωραίος και ευπρεπής για να προσδώσει στην ερμηνεία του Τζέιμς Μποντ κάποια πραγματική ουσία»  ενώ ο Νταγκ Πρατ είπε ότι «οι συγγραφείς ανέπτυξαν μια καλόβολη προσωπικότητα για τον Ρότζερ Μουρ και βρήκαν μια ανάλαφρη ισορροπία μεταξύ κωμωδίας και δράσης ».  Για να γίνει πιο σκληρός ο χαρακτήρας του Μουρ, ένα πιστόλι Smith &amp; Wesson .44 Magnum - το οποίο εκείνη την εποχή συνδέθηκε με τη φαλλοκρατική εικόνα του χαρακτήρα του Κλιντ Ίστγουντ, Dirty Harry - επιλέχθηκε για τον Μουρ για χρήση στο Live and Let Die αντί για τη συνήθη επιλογή του Μποντ, ενός πιστολιού Walther PPK . 

Ο Spicer λέει ότι «ο Ρότζερ Μουρ δημιούργησε ξανά τον Μπόντ ως έναν φινετσάτο ήρωα παλαιάς κοπής, πιο στιλβωμένο και εκλεπτυσμένο από την ενσάρκωση του Connery, χρησιμοποιώντας την κοροϊδευτική ασυναρτησία που είχε τελειοποιήσει στο ρόλο του ως Simon Templar. Το χιούμορ του Μουρ ήταν ανάλαφρο, και σίγουρα στις μεταγενέστερες ταινίες, έτεινε στον αυτοσαρκασμό. Ήταν ένα ουσιαστικό κομμάτι στην ολοένα και πιο ανάλαφρη σκηνοθετική κατεύθυνση της σειράς, η οποία έγινε πιο χαλαρή σε ατμόσφαιρα, και πιό παιχνιδιάρικα διακειμενική ».  Ο Τσάπμαν σημείωσε ότι ο Μουρ ήταν ο πιο κωμικός των δεσμών, με πιο ανάλαφρη προσέγγιση στην ερμηνεία του χαρακτήρα, με σκωπτικό χιούμορ και πλήθος υπονοούμενων.  Επιπλέον, οι ατάκες του Μουρ παραδίδονταν με τρόπο που υπονοούσε ότι η βία με την οποία ήταν συνυφασμένες οι ταινίες ήταν θεατρική , σε αντίθεση με τις ατάκες του Κόνερι, που χρησιμοποιούντο για να τονίσουν την ένταση των βίαιων σκηνών  Ο Μουρ εξήγησε την προσέγγισή του στο χιούμορ λέγοντας «για μένα, οι καταστάσεις του Μποντ είναι τόσο γελοίες ; θέλω να πω, αυτός ο άνθρωπος υποτίθεται ότι είναι κατάσκοπος, και όμως όλοι γνωρίζουν ότι είναι κατάσκοπος ... είναι εξωφρενικό. Πρέπει λοιπόν να αντιμετωπίσεις και τις ατάκες με την ίδια χιουμοριστική διάθεση ». 

Η Pauline Kael ήταν έντονα επικριτική του Moore, απορρίπτοντάς τον ως «ψυχρό» στο The Man with the Golden Gun . Στην κριτική της για την  For Your Eyes Only, έγραψε: "Ο Ρότζερ Μουρ είναι ο Μπόντ πάλι, και η προσεγγισή του στο να ερμηνεύσει την ακλόνητη ψυχραιμία του Μπόντ είναι άψυχη". Αξιολογώντας τον Moonraker, έγραψε: "Ο Ρότζερ Μουρ είναι πειθήνιος και παθητικός ως Μπόντ. Τα ρούχα του είναι φρεσκοσιδερωμένα και ο ίδιος δηλωνει παρών με την παρουσία του, σαν ένα προιστάμενο γραφείου που παρότι δεν επιτελει κάνενα έργο και περιμένει την ημέρα συνταξιοδότησης του". Μόνο στο The Spy Who Loved Me, μία από τις αγαπημένες ταινίες της Kael για τον Μποντ, τον επαίνεσε χαρακτηρίζοντάς την ερμηνεία του ανθρώπινη: «Ο Μουρ έχει την ευκαιρία να φανεί φοβισμένος — ένα συναίσθημα που του ταιριάζει και τον κάνει πιο συμπαθητικό». 

Ορισμένα από τα προσωπικά γούστα του Μουρ μεταφέρθηκαν στην ερμηνεία του χαρακτήρα: η προτίμησή του για κουβανέζικα πούρα και η χρήση κουστουμιών σαφάρι ανατέθηκαν στον χαρακτήρα.  Η χρήση πούρων του Μουρ στις πρώτες ταινίες του τον έφερε σε αντίθεση με τους καπνιστές τσιγάρων, Κόνερι, Λέιζενμπι και Ντάλτον.  Με την πέμπτη ταινία του Μουρ, Μόνο για τα μάτια σου, που κυκλοφόρησε το 1981, η προσεγγιση του Μουρ  είχε το αποτέλεσμα ο Μποντ να φαντάζει παρωχημένος, σε αντίθεση με τη αίσθηση φρεσκάδας που είχε φέρει ο Κόνερι στο ρόλο στη δεκαετία του 1960. 

Το 1985 ο Moore εμφανίστηκε στην έβδομη και τελευταία του ταινία, A View to a Kill . Ήταν 57 ετών (εμφανίστηκε στο πλευρό της συμπρωταγωνίστριας Τάνια Ρόμπερτς, η οποία ήταν 30).  Οι κριτικοί επικεντρώθηκαν στην ηλικία του Μουρ:  Η Washington Post είπε ότι «ο Μουρ φαινέται απελπιστικά ηλικιωμένος και οι πλαστικές επεμβάσεις που έχει κάνει στην περιοχή των ματίων του  του έχει δώσει το κενό βλέμμα ενός ζόμπι. Δεν είναι πλέον καθόλου πιστευτός στις σκηνές δράσης, και ακόμα λιγότερο πιστευτός στις ρομαντικές σκηνές ».  Όταν ανέλαβε την ταινία, ο Μουρ ανέφερε ότι «νίωθω σαν να με έχουν παει τα χρονάκια»  και τον Δεκέμβριο του 2007 παραδέχτηκε ότι «ήταν μόλις τετρακόσια χρόνια πιο μεγάλος για τον ρόλο».  Όπως και ο Κόνερι, ο Μουρ εμφανίστηκε ως Μποντ σε επτά ταινίες. όταν εγκατέλειψε τον ρόλο το 1985, ήταν ο γηραιότερος ηθοποιός που έπαιξε τον 007,  και οι ταινίες του για τον Μποντ είχαν εισπράξεις άνω του ενός δισεκατομμυρίων δολλαρίων.

Τίμοθυ Ντάλτον 1986–1994 
Με τη απόσυρση του Ρότζερ Μουρ το 1985, ξεκίνησε η αναζήτηση για έναν νέο ηθοποιό για να υποδυθεί τον Μποντ, η οποία συμπεριέλαβε ηθοποιούς όπως ο Σαμ Νιλ, ο Πιρς Μπρόσναν  και ο Τίμοθυ Ντάλτον, το 1986. Ο συμπαραγωγός του Μποντ Μάικλ Γ. Γουίλσον, ο σκηνοθέτης Τζον Γκλεν, η Ντάνα και η Μπάρμπαρα Μπρόκολι "εντυπωσιάστηκαν με τον Σαμ Νιλ και ήθελαν πολύ να τον χρησιμοποιήσουν", αν και ο παραγωγός του Μποντ Αλμπέρτ Ρ. Μπρόκολι δεν είχε πειστεί από τον ηθοποιό.  Ο Dalton και ο Brosnan ήταν υποψήφιοι και οι δύο από την εταιρία παραγωγής Eon,   αλλά αφού ο Brosnan εγκατέλειψε τελικά λόγω της πρότερης δέσμευσης του στην  τηλεοπτική σειρά Remington Steele  ο Dalton υπόγραψε τον Αύγουστο του 1986  με μισθό 5,2 $. εκατομμύριο.  Όταν ήταν 24 ή 25 ετών, ο Ντάλτον είχε συζητήσει με τον Μπρόκολι για τον ρόλο, αλλά είχε καταλήψει ότι ήταν πολύ νέος για να υποδηθεί τον ρόλο, θεωρώντας ότι ο Μποντ πρέπει να απεικονίζεται ως ηλικίας μεταξύ 35 και 40 ετών.  Για την προετοιμασία για το ρόλο, ο Ντάλτον, πράσινομάτης, μελαψός, λεπτός, 6'2 "(1 μ. 88 εκ.) κλασικά εκπαιδευμένος ηθοποιός ,  ήθελε να απεικονίσει τον χαρακτήρα όσο το δυνατόν ακριβέστερα, διαβάζοντας εκτενώς τα βιβλία πριν από τον ρόλο του στο The Living Daylights (1987). 

Ο Μποντ του Ντάλτον ήταν σοβαρός: σκοτεινός, ψυχρός, αυστηρός, αδίστακτος, έβγαζε λίγο χιούμορ και εστίασε στην ιδιότητα του  δολοφόνου, χωρίς διάθεση για διασκέδαση και απόλαυση.   Η ερμηνεία του χαρακτήρα από τον Ντάλτον προήλθε από την «επιθυμία του να δει έναν πιο σκοτεινό Μποντ»,  «λιγότερο γυναικα, πιο σκληρό και πιστότερο στον πιο σκοτεινό χαρακτήρα για τον οποίο έγραψε ο Ίαν Φλέμινγκ».  Ο Τζέιμς Τσάπμαν θεωρούσε επίσης τον Ντάλτον πιο κοντά στον Μποντ του Φλέμινγκ από τους προηγούμενους ηθοποιούς, γράφοντας ότι ο Ντάλτον ήταν «σαφώς λιγότερο άνετος ... με τις πνευματώδη ατάκες ... έτσι τοποθετείται πιο κοντά στον Μποντ των βιβλίων, ο οποίος σπάνια αναπτύσσει αίσθηση του χιούμορ ".  Στην κριτική του License to Kill, ο Iain Johnstone των The Sunday Times διαφώνησε, δηλώνοντας ότι" οποιαδήποτε ίχνη του "ευγενή κατασκοπου" ... του Ίαν Φλέμινγκ " έχουν σβηστεί και συνέχισε λέγοντας ότι " αυτός ο χαρακτήρας είναι αξιοσημείωτα κοντά τόσο στην εκφωρά του λόγου όσο και στη δράση με τον ομώνυμο ήρωα της νέας ταινίας Batman ". 

Δεν γοητευτηκαν όλοι οι θεατές με τον Ντάλτον. Ο Jay Scott των The Globe and Mail ήταν απόλυτα απορριπτικός. "Ο νέος Μποντ έχει περιγραφεί ευρέως σε μακροσκελή άρθρα ως μια επιστροφή στο πρωτότυπο του Ίαν Φλέμινγκ (μελετώντας τα μυθιστορήματα των Φλέμινγκ, ο Ντάλτον ανακάλυψε ότι κατα τα λεγομενα του ο Μποντ σφηγμό), και αυτό μπορεί να είναι αλήθεια, αν ο χαρακτήρας του Φλέμινγκ δεν είχε γοητεία, σεξαπίλ και εξυπνάδα. Ο Μποντ του Τιμόθι Ντάλτον είναι ένας σοβαρός τύπος που καταπίνει τα λόγια του και προσεγγίζει τη δουλειά του με υπευθυνότητα και ανθρωπιά, αποφεύγοντας τις ερωτοτροπίες - σαν έναν Ξεπλημένο Χάρι . Έχουμε την αίσθηση ότι στις διακοπές του, αράζει στον καναπέ με ένα τεύχος του Reader's Digest και απολαμβάνει ένα επεισόδιο της ρομαντικής κομικής τηλ.σειράς  Moonlighting - προσπαθόντας να απομνημονεύσει τα αστεία - πριν αποκοιμηθεί με μία κούπα ζεστής σοκολάτας . Οι βρετανικές κριτικές για το The Living Daylights ήταν επαινετικές, ίσως επειδή αυτός ο Μποντ είναι ο πιο Βρετανός από όλους, αν υποθέτουμε ότι το να είσαι Βρετανός είναι συνώνυμο του εσωστρεφή ». 

Ο Ρέιμοντ Μπένσον σημείωσε ότι ο Ντάλτον «έπαιξε σκόπιμα τον Μποντ ως έναν αδίστακτο και σοβαρό άνθρωπο χωρίς την γοητευτική ευφυία που εισηγαγαν στον ρόλο ο Κόνερι, ο Λέιζενμπι ή ο Μουρ»,  και τον θεωρούσε «την πιο πιστή και αυθεντική ερμηνεία του ρόλου ... που εμφανίστηκε ποτέ στην οθόνη ".  Ο χαρακτήρας του επίσης εψέπεμπε έναν ηθικό τυχοδιωκτισμό. Στην ταινία License to Kill, για παράδειγμα, αποφασίζει να κινηθεί εκτός νόμου και ενάντια στις εντολές του,  ενώ ο ίδιος ο Ντάλτον είδε τον χαρακτήρα ως"  έναν άντρα, και όχι υπεράνθρωπο. ένας άντρα που διακατεχεται από ηθικά διλήματα και αβεβαιότητες, και ο οποίος είναι συχνά πολύ φοβισμένος και αγχωμένος «  Οι Smith και Lavington παρατηρούν ότι στην ερμηνεία του Dalton στην ταινία License to Kill, ο  Μποντ εμφανίζεται» εγωκεντρικός ... απερίσκεπτος, βάναυσος, επιρρεπής σε νευρικά γέλια και ... πιθανώς ανισσόροπο, ή τουλάχιστον σοβαρά διαταραγμένο.  Στην ταινία License to Kill, ένας ακαδημαϊκός, ο Μάρτιν Γουίλις, αναφέρθηκε στον Μποντ του Ντάλτον ως έναν «μυώδη εκδικητή».  Ο Στίβεν Τζέι Ρούμπιν σημείωσε ότι οι ταινίες του Ντάλτον είχαν «μια σκληρή πραγματικότητα και κάποια ακρέως βίαια επεισόδια που ταιριάζουν καλύτερα στην πιο ρεαλιστική προσέγγιση του Ντάλτον στον χαρακτήρα».  Ο Ρούμπιν θεώρησε την απεικόνιση του Ντάλτον ως  «Ο Μπόντ του Φλέμινγκ ... ο  βάσανισμένος Μποντ «  Σε αντίθεση με τις προηγούμενες ενσαρκώσεις του χαρακτήρα, οι Smith και Lavington χαρακτήρισαν το χιούμορ του Dalton ως“μελαγχολικό παρά επιπόλαιο”?  και σε συνδυασμό με το βαρύ κάπνισμα του,  κατέληψαν ότι πείθει ως ζεν πρεμίε του κινηματογράφου.  Αν και ο σεναριογράφος του Μποντ Ρίτσαρντ Μάιμπαουμ αποκάλεσε τον Σον Κόνερι τον καλύτερο Μποντ, θεώρησε τον Ντάλτον τον καλύτερο ηθοποιό από τους τέσσερις με τους οποίους συνεργάστηκε.  Ο σεναριογράφος Τομ Μάνκιεβιτς συμφώνησε με αυτήν την άποψη, υμνώντας την «ανδρόγυνη ... και μοχθηρή» επι της οθόνης προσωπικότητα  του Ντάλτον.  Ο σκηνοθέτης John Glen θεώρησε επίσης ότι ο Dalton ήταν ο καλύτερος ηθοποιός που ενσάρκωσε τον Μποντ και ότι ήταν μπροστά από την εποχή του, σημειώνοντας τις συγκρίσεις μεταξύ της ενσάρκωσης του Ντάνιελ Κρεγκ με εκείνη του Dalton.  Ο Ντάλτον ψηφίστηκε ως ο δεύτερος καλύτερος Μποντ, πίσω από τον Κόνερι, σε δημοσκόπηση που διεξήχθη από τους Ράδιο Τάιμς εν αναμονή της 25ης ταινίας Μποντ, Χρόνος για να πεθάνει .  Οι ταινίες του Ντάλτον δεν είχαν τόσο καλή απόδοση στο box office όσο οι περισσότερες από τις προηγούμενες ταινίες. Σχολιαστές όπως η Screen International θεώρησαν ότι η σειρά ταινιών Μποντ είχε κλείσει τον κύκλο  της ειδικά σε σύγκριση με τις κινηματογραφικές σειρές των Indiana Jones και Φονικό Όπλο .  Ο Edward P. Comentale παρατήρησε ότι «ο Ντάλτον, παρά την κατα περιπτώσει λαική εκφωρά του λόγου του, ήταν πιθανώς  υπερβολικά τεχνικός ηθοποιός για να είναι πειστικός ως ήρωας δράσης στην εποχή του Γουίλις, του Σβαρτσενέγκερ και του Σταλόνε ».  Μετά από μόλις δύο ταινίες - The Living Daylights and License to Kill - και με τις  δικαστικές διαμάχες για την αδειοδότηση του καταλόγου Μποντ, να καθυστερούν για αρκετά χρόνια την τρίτη ταινία του Dalton, το εξαετές συμβόλαιό του έληξε το 1993, οπότε και αποχώρησε από τη σειρά το 1994.

Πιρς Μπρόσναν: 1994–2004 

Αφού ο Timothy Dalton αποσύρθηκε από τον ρόλο του Μποντ το 1994, η εταιρία παραγωγής Eon στράφηκε στον ηθοποιό που είχαν εξετάσει μετά το A View to a Kill : τον  Πιρς Μπρόσναν .  Του προσφέρθηκε συμβόλαιο τριών ταινιών, με δυνατότητα επέκτασης για μία τέταρτη.  Ο μισθός του για την πρώτη του ταινία, GoldenEye, ήταν $ 4 εκατομμύρια, το οποίο αυξήθηκε στα 16,5  εκατομμύρια δολλάρια για την τέταρτη και τελευταία του έξοδο, Die Another Day .  Ο Μπρόσναν γνώρισε για πρώτη φορά τον Μπρόκολι στα γυρίσματα του For Your Eyes Only, όταν η σύζυγος του Μπρόσναν, Κασσάνδρα Χάρις, υποδυόταν την κόμισσα Λισλ φον Σλάφ στην ταινία και το ζευγάρι γευμάτισε με το Μπρόκολι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.  Ο Brosnan ακολούθως υποδύθηκε έναν κακοποιό που εκτελεί χρέη ιδιωτικός ντετέκτιβ στη σειρά Remington Steele τη δεκαετία του 1980,  όπου υιοθέτησε μερικά από τα χαρακτηριστικά των προηγούμενων Μπόντ : όπως ο Moore, αποτέλεσε πρότυπο ευφυΐας, κομψότητας, γοητείας και πνεύματος,    ενώ επειδυκνύοντας μια αρρενωπότητα και λεπτότητα κατά καιρούς που θυμίζει τον Μποντ του Κόνερι, με τις δύο πτυχές να «συνδυάζουν επιτυχώς την αγγλότητα του χαρακτήρα με έναν αταξικό διεθνισμό που είναι εξαιρετικά συνειδητός».  Ο Andrew Spicer λέει ότι «ο σωματέτυπος του Brosnan συνδυάζει το κομψό στιλ  με την εκλεπτυσμένη και χαμηλων τόνων αγγλότητά του. Η δυναμική ενέργεια του Μπρόσναν ταιριάζει απόλυτα στη γρήγορη δράση και την χρήση υπερσύγχρονων κατασκοπευτικών γκάτζετ που αποτελούν το κεντρικό μοτίβο της σειράς.  Ο James Chapman θεώρησε επίσης την εμφάνιση του Brosnan εντυπωσιακή, λέγοντας ότι ο ηθοποιός είχε «την εμφάνιση ζεν πρεμιέ στην παράδοση του παλιού Χόλυγουντ ». 

Με τον Brosnan, οι συγγραφείς του Μποντ γνώριζαν ότι λόγω των αλλαγών στα ήθη του κοινού, ο χαρακτήρας δεν μπορούσε να είναι τόσο ανοιχτά σεξουαλικός και κυρίαρχικος πάνω στις γυναίκες όπως ο Μποντ του Κόνερι, ένα «σεξιστικό, μισογύνη δεινόσαυρο, λείψανο του Ψυχρού Πολέμου », όπως χαρακτηριστικά τον αποκαλεί ο M στο GoldenEye.  Ο Μπρόσναν θεωρήθηκε από πολλούς ως ο αρχέτυπος Τζέιμς Μποντ σε εμφάνιση και τρόπους,  επιδεικνύοντας έναν αέρα δροσιάς, κομψότητας και χάρης που τον έκανε πιστευτό ως διεθνή playboy, αν όχι και τόσο ως επαγγελματία δολοφόνο. Ο Τζον Γ. Στάκχαουζ, για παράδειγμα, υποστηρίζει ότι είναι παράλογο ότι ένας άντρας τόσο εντυπωσιακά όμορφος όσο ο Μπρόσναν ή ο Κόνερι, θα μπορούσε να είναι μυστικός πράκτορας, λέγοντας: «Όταν ο Σον Κόνερι ή ο Πιρς Μπρόσναν μπαίνουν σε ένα δωμάτιο, όλοι τους προσέχουν. Έτσι, είναι γελοίο να υποθέσουμε ότι ο Τζέιμς Μποντ, μοιάζοντας έτσι, θα μπορούσε να είναι μυστικός πράκτορας για περισσότερο από δύο δευτερόλεπτα ». 

Ο Μποντ του Brosnan παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Επιχείρηση «Χρυσά Μάτια». Ο Τζέιμς Τσάπμαν υποστηρίζει ότι η ταινία συνεχίζει την παράδοση του Μποντ με την περίοπτη χρήση του αυτοκινήτου της , που είχε εμφανιστεί στο παρελθόν στο Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007 εναντίον Χρυσοδάκτυλου και το Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: επίχειρηση κεραυνός, "προκαλόντας την μνεία του [Sean] Κόνερι ».  Η απόδοση του Μποντ από τον Μπρόσναν θεωρήθηκε από τον Τζέρεμι Μπλακ ως «πιο κοντά στα μυθιστορήματα από ότι η ερμηνεία τον Μουρ» ... όμως είναι επίσης ελαφρύτερος και λιγότερο έντονος από τον Ντάλτον ".  Ο Μπλάκ σχολίασε επίσης ότι οι αλλαγές στον χαρακτήρα στις τρεις πρώτες ταινίες αντανακλούσε την αλλαγή ηθών και κοινωνικών συνηθειών, με πιο χαρακτηριστικό   τον Μποντ να μην καπνίζει.  Ήταν σαφές ότι ο Μπρόσναν ήθελε αλλάξει τη συνήθεια του Μποντ ως προς το κάπνισμα, λέγοντας "Δεν με ενδιαφέρει η αντίληψη των άλλων για τον χαρακτήρα: Πιστέυω ότι το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο, επομένως δεν θα καπνίζει",  παρόλο που κάπνιζε ένα κουβανέζικο πούρο στο Die Another Day .  Ο Brosnan συνέχισε με τη χρήση του χιούμορ στους διαλόγους στο μοτίβο των προηγουμένων ερμηνειών,  και προσέφερε ένα «μείγμα δράσης και κινδύνου που συνδύαζε τη σωστή ποσότητα πνεύματος και χιούμορ».  Οι Smith και Lavington επαίνεσαν την χρήση χιούμορ στην μορφή λογοπαίγνιων. που ήταν «ευτράπελα, αλλά όχι χοντροκομμένα». 

Μετά από τέσσερις ταινίες στο ρόλο, ο Brosnan δήλωσε ότι επιθυμούσε να κάνει μια τελευταία ταινία Μποντ. Παρόλο που υπήρχαν σχέδια για να κυκλοφορήσει μια ταινία το 2004, οι διαπραγματεύσεις κόλλησαν σε λεπτομέρειες και ο Brosnan ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αποχωρήσει από τη σειρά τον Ιούλιο του 2004.

Ντάνιελ Κρεγκ: 2005–2021 

Στις 14 Οκτωβρίου 2005, η Eon Productions, η Metro-Goldwyn-Mayer και η Sony Pictures Entertainment παρουσίασαν σε συνέντευξη Τύπου στο Λονδίνο τον Ντάνιελ Κρεγκ ως τον έκτο ηθοποιό που υποδύθηκε τον Μποντ στη σειρά Eon.  Ο  Κρεγκ, φορώντας σμόκιν και σωσίβιο, έφτασε στην συνέντευξη μέσω ταχύπλοου του Βασιλικού Ναυτικού.  Ο Κρεγκ αποδέχτηκε τον ρόλο διαβάζοντας το σενάριο για το Casino Royale . αργότερα δήλωσε ότι "μόλις κάθισα και διάβασα την ιστορία, σκέφτηκα ότι ήθελα να την πω... Είμαι μεγάλος οπαδός του Μποντ και μου αρέσει το πρότυπο που εκπροσωπεί ».  Υπήρξαν αρκετές διαφωνείες με την απόφαση, με ορισμένους κριτικούς και θαυμαστές να εκφράζουν αμφιβολίες ότι οι παραγωγοί είχαν κάνει τη σωστή επιλογή. Καθ 'όλη τη διάρκεια της παραγωγής, εμφανίστηκαν εκστρατείες στο Διαδίκτυο όπως το «οΝτανιελΚρεγκΔενΕιναιΟΜποντ.com »,  εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά τους και απειλόντας να μποϊκοτάρουν την ταινία σε ένδειξη διαμαρτυρίας.  Ο Κρεγκ, σε αντίθεση με τους προηγούμενους ηθοποιούς, δεν θεωρήθηκε από τους διαδηλωτές ότι ταιριάζει με την ψηλή, σκοτεινή και χαρισματική εικόνα του Μποντ στην οποία είχαν συνηθίσει οι θεατές.  Πολλοί τον αποκάλεσαν απαξιωτικά "James Blonde", πιστεύοντας ότι ο ύψους  ξανθομάλλης, γαλανομάτης Κρεγκ δεν μπορούσε να συγκριθεί με τους παραδοσιακούς ψηλούς, σκοτεινούς και εύθυμους ηθοποιούς που τον είχαν υποδυθεί νωρίτερα. Η εφημερίδα Daily Mirror έβγαλε μια ειδησεογραφική είδηση επικριτική για τον Κρεγκ, με τον τίτλο, The Name's Bland-James Bland . 

Ο Κρεγκ υποδύθηκε τον Μποντ για πρώτη φορά στην ταινία Casino Royale του 2006, που βασιζόταν στον ομώνυμο μυθιστόρημα  του Φλέμινγκ, το οποίο εξιστορεί το πως ο Μποντ απόκτησε τον κωδικό 00.  Παρά τα αρνητικά σχόλια για την επιλογή του, ο Κρεγκ επαινέθηκε ευρέως από τους κριτικούς και τους πρώην Μποντ μετά την κυκλοφορία της ταινίας, πολλοί από τους οποίους πίστευαν ότι ήταν ο πρώτος ηθοποιός που ερμήνευσε πραγματικά τον χαρακτήρα όπως απεικονίστηκε από τον Φλέμινγκ. Ο Todd McCarthy, στην κριτική της ταινίας για το Variety, θεώρησε ότι "ο Κρεγκ έρχεται πιο κοντά στην αρχική ιδέα του συγγραφέα για τον χαρακτήρα από την εποχή των πρώτων ταινιών του Σον Κόννερι",  και συνέχισε λέγοντας ότι «ο Κρεγκ με τη ερμηνεία ιδιοποιείται τον χαρακτήρα».  Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, που είχε σκηνοθετήσει τον Κρεγκ στην ταινία του 2005 στο Μόναχο, τον αποκάλεσε «τον τέλειο Μποντ του 21ου αιώνα».  Ο Πολ Άρεντ, γράφοντας για το BBC, συμφώνησε, παρατηρώντας ότι «ο Ντάνιελ Κρεγκ δεν είναι καλός Μποντ. Είναι εξαιρετικός Μποντ. Συγκεκριμένα, ενσαρκώνει τον  007 όπως τον συνέλαβε ο Ίαν Φλέμινγκ ; μια επαγγελματική φονική μηχανή, ένας γοητευτικός, ψυχρός πατριώτης με πολυτελή γούστα. Ο Κρεγκ είναι ο πρώτος ηθοποιός που ενσάρκωσε πραγματικά το κύριο χαρακτηριστικό του 007: είναι ένας αχρείος ».  Ο Τζέιμς Τσάπμαν σχολίασε τον ρεαλισμό και τη βία στην ταινία, σημειώνοντας ότι ο Μποντ φαίνεται να αιμορραγεί για πρώτη φορά στη σειρά. Ο Chapman εντόπισε επίσης μια σειρά από βίαιες σκηνές που κάνουν το Casino Royale αξιοσήμειωτο σε ολόκληρη τη σειρά ταινιών.  Το 2012 κυκλοφόρησε το Skyfall. Ήταν η τρίτη ταινία του Κρεγκ ως 007. Στην κριτική της ταινίας, ο Philip French, γράφοντας στο The Observer, θεώρησε ότι ο Κρεγκ κατάφερε να "ξεφύγει από τη σκιά του Κόνερι"  ενώ η κριτική ατην New Statesman πίστευε ότι "ο Κρεγκ είχε προσδώσει στο Μποντ ένα αέρα άνεσης χωρίς να απολέσει την σκληράδα του χαρακτήρα".

Σημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές
 

Σελίδες που περιέχουν συνδέσμους για περιεχόμενο μόνο με συνδρομή
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κινηματογραφικοί χαρακτήρες
Φανταστικοί επαγγελματίες δολοφόνοι

Φανταστικοί μυστικοί πράκτορες
Τζέιμς Μποντ