Δάσος Νταϊνάβα

To Δάσος Νταϊνάβα ( ) επίσης το δάσος Ντουσκινίνκαϊ-Βαρένα (   ), ιστορικά το δάσος Χρόντνα ( ), ή το Λευκορωσικό Δάσος (   ) είναι το μεγαλύτερο δάσος στη Λιθουανία . Είναι ένα αρχέγονο δάσος στην περιοχή Ντζούκιγια (επίσης γνωστή ως Νταϊνάβα ) στη νότια Λιθουανία με συνολική έκταση 1450 km2 εκ των οποίων 1290 km2 καλύπτονται από δέντρα. Ένα μεγάλο μέρος του δάσους προστατεύεται από το Εθνικό Πάρκο Ντζούκιγια και το Φυσικό Καταφύγιο Τσεπκέλιαϊ. 

Το Δάσος Νταϊνάβα αποτελείται κυρίως από πεύκα . Υπάρχουν μερικές σημύδες, ελάτη, μαύρη σκλήθρα. Τα εδάφη είναι αμμώδη, ελαφριά, πυκνά καλυμμένα από λειχήνες . Το δάσος είναι πλούσιο σε βρώσιμα μανιτάρια, μύρτιλλα, κράνμπερι και μούρα. Η συγκομιδή αυτών των μανιταριών και των μούρων είναι σημαντικό μέρος της τοπικής οικονομίας. Η πανίδα περιλαμβάνει πολλά απειλούμενα είδη, όπως ο γκρίζος λύκος, ο αγριόπετενος, ο μαυρόπετενος, ο τσαλαπετεινός, ο ευρασιατικός μπούφος, ο ψαραετός, ο ορεινός λαγός, η ερμίνα, η στεφανοφόρος, ο μεγάλος αιγόκερως και το Lucanus cervus.

Οι περισσότεροι ποταμοί ανήκουν στη λεκάνη του ποταμού Μέρκις , συμπεριλαμβανομένων των Ούλα, Κάτρα, Γκρούντα, Βάρενε και Σκρόμπλους. Αυτοί οι ποταμοί χαρακτηρίζονται από το καθαρό, κρύο νερό και τους πολυάριθμους παραπόταμους τους. Επίσης, υπάρχουν μερικές μικροσκοπικές θερμοκαρστικές λίμνες και τυρφώνες, συμπεριλαμβανομένου του έλους του Τσεπκέλιαϊ του μεγαλύτερου τέλματος στη Λιθουανία.

Το δάσος Νταϊνάβα είναι η πιο αραιοκατοικημένη περιοχή της Λιθουανίας. Μερικά από τα χωριά επηρεάστηκαν ελάχιστα από τις αγροτικές μεταρρυθμίσεις και έχουν διατηρήσει την παραδοσιακή λαϊκή αρχιτεκτονική του Τζούκι, η οποία σήμερα διατηρείται ως αρχιτεκτονικά μνημεία, προορισμοί αγροτουρισμού .  Στα χωριά αυτά περιλαμβάνονται τα Μαρτσινκόνις, Ζερβίνος, Λατεζέρις, Λυνεζέρις, Ντουμπινίνκας, Μαργιόνις, Μουστέικα .

Στην αρχαιότητα, το δάσος Νταϊνάβα ήταν μέρος της γης Γιοτβινγκιανής Νταϊνάβα. Τους 14ο-16ο αιώνες το δάσος διοικούνταν από τους μεγάλους δούκες της Λιθουανίας, οι κυνηγότοποί τους βρίσκονταν εδώ. Ο πληθυσμός ήταν μικρός. Ήταν συγκεντρωμένοι στις όχθες του Μερκίς και των παραποτάμων του και ασχολούνταν με το κυνήγι, τη μελισσοκομία ξύλου, τη συλλογή μανιταριών και μούρων. Αργότερα, ο πληθυσμός άρχισε να αυξάνεται, η συνοδευτική γεωργία άρχισε να αναπτύσσεται και μεγάλες δασικές εκτάσεις υλεύθηκαν. Στα βάθη του δάσους άρχισαν να δημιουργούνται χωριά και ερημητήρια. Το δάσος υλεύθηκε εντατικότερα τον 17ο-18ο αιώνα για την εξαγωγή ξύλου . Το 19ο αιώνα πολλά καλά δέντρα εξήχθησαν στο Μερκίς και στον Νεμούνα. Λόγω της ασταμάτητης υλοτόμησης και των πυρκαγιών, το δάσος καταστράφηκε στα χρόνια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου. Στα σοβιετικά χρόνια ξεκίνησε η αποκατάσταση του δάσους της Νταϊνάβα. Το 1863 αντάρτες ήταν ενεργοί στο δάσος, Σοβιετικοί παρτιζάνοι κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και Λιθουανοί παρτιζάνοι μετά τον πόλεμο .

Φωτογραφίες

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 

 Dainavos giria. Tarybų Lietuvos enciklopedija, T. 1 (A-Grūdas). Vilnius, Vyriausioji enciklopedijų redakcija, 1985, 374 psl.
Σελίδες με πηγές CS1 στα Πολωνικά (pl)
Σελίδες με πηγές CS1 στα Λιθουανικά (lt)
Γεωγραφία της Λιθουανίας‎
Περιβάλλον της Λιθουανίας‎
Δάση της Ευρώπης