Library Company Φιλαδέλφειας

Η Library company της Φιλαδέλφειας (αγγλικά: Library Company of Philadelphia) (LCP) είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός με έδρα τη Φιλαδέλφεια. Ιδρύθηκε το 1731 από τον Βενιαμίν Φραγκλίνο ως βιβλιοθήκη, και σήμερα συγκεντρώνει μία από τις μεγαλύτερες συλλογές χειρογράφων και έντυπου υλικού ιστορικής αξίας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το μέγεθος της συλλογής είναι περίπου 500.000 βιβλία και 70.000 άλλα αρχεία, συμπεριλαμβανομένων 2.150 αντικειμένων που ανήκαν στον Φραγκλίνο, στο Μεϊφλάουερ, σημαντικές συλλογές φυλλαδίων και εφημερίδων του δέκατου έβδομου και του επαναστατικού αγώνος, χάρτες και ολόκληρες βιβλιοθήκες που συγκεντρώθηκαν τον 18ο και τον 19ο αιώνα . Η συλλογή περιλαμβάνει επίσης τις πρώτες εκδόσεις των Μόμπι Ντικ και Leaves of Grass.

Ιστορία
Η Library company ήταν παρακλάδι της Junto, μιας ομάδας συζητήσεων στην αποικιακή Φιλαδέλφεια, από το περιβάλλον  τον Μπέντζαμιν Φράνκλιν. Την 1η Ιουλίου 1731, ο Φράνκλιν και ορισμένοι από τους συναδέλφους του μεταξύ των Junto κατάρτισαν τα άρθρα συμφωνίας για την ίδρυση μιας βιβλιοθήκης, επειδή διαπίστωσαν ότι οι εκτενείς συζητήσεις τους για πνευματικά και πολιτικά θέματα έπεφταν κατά καιρούς σε κοινά σημεία που μπορούσαν να οδηγήσουν στη δημιουργία μιας αξιοπρεπής βιβλιοθήκης. Στην τότε αποικιακή Πενσυλβάνια  δεν υπήρχαν πολλά βιβλία. Τα βιβλία από βιβλιοπώλες του Λονδίνου ήταν ακριβά στην αγορά και έφταναν με μεγάλη καθυστέρηση. Ο Φράνκλιν και οι φίλοι του δεν είχαν οικονομική άνεση, και δεν ήταν σε θέση να σηκώσουν το οικονομικό βάρος μιας τόσο αντιπροσωπευτικής βιβλιοθήκης. Συγκεντρώνοντας τους πόρους τους με ρεαλιστικό και φραγκλινικό τρόπο, όπως έγραψε κάποτε ο ιστορικός της Εταιρείας Βιβλιοθηκών, «η συνεισφορά του καθενός δημιούργησε το απαραίτητο κεφάλαιο για τα βιβλία». Πολλά από τα πρώτα βιβλία της συλλογής αφορούσαν τη θρησκεία και την εκπαίδευση. Είναι αξιοσημείωτο ότι τα πρώτα κείμενα της συλλογής γράφτηκαν στα αγγλικά, ενώ εκείνη την εποχή τα περισσότερα βιβλία που φυλάσσονταν σε πανεπιστημιακές και ιδιωτικές βιβλιοθήκες ήταν μόνο στα λατινικά.

Ο πρώτος βιβλιοθηκάριος που προσέλαβαν, ο πρώτος στην Αμερική, ήταν ο Λούι Τίμοθι. Διατήρησε αυτή τη θέση μόνο για λίγο. Μέχρι να βρεθεί άλλος βιβλιοθηκάριος να τον αντικαταστήσει, ο Μπέντζαμιν Φράνκλιν ανέλαβε ξανά τα καθήκοντά του. Η θητεία του Φράνκλιν ως βιβλιοθηκάριος έληξε το 1734, όταν τον διαδέχθηκε ο Γουίλιαμ Πάρσονς, ο βιβλιοθηκάριος για τα επόμενα 12 χρόνια. Ο Ρόμπερτ Γκρίνγουεϊ ήταν ο τέταρτος βιβλιοθηκάριος, του οποίου η θητεία διήρκεσε μέχρι το 1763.

Το καταστατικό όριζε ότι κάθε μέλος μετά τα πρώτα πενήντα έπρεπε να εγκριθεί από τους διαχειριστές, να υπογράψει το καταστατικό και να πληρώσει τις συνδρομές. Η εισαγωγή νέων μελών και η επιλογή νέων βιβλίων ήταν τα συνήθη καθήκοντα των διαχειριστών.

Στο πίσω μέρος του καταλόγου της βιβλιοθήκης του 1741, ο Φράνκλιν ανέφερε ότι η βιβλιοθήκη ήταν προσβάσιμη σε άτομα που δεν ήταν μέλη. Όσοι δεν ήταν μέλη είχαν τη δυνατότητα να δανείζονται βιβλία. Ωστόσο, έπρεπε να αφήσουν αρκετά χρήματα για να καλύψουν το κόστος του βιβλίου. Προφανώς, τα χρήματά τους τα έπαιρναν πίσω  με την επιστροφή του βιβλίου. Τα μέλη μπορούσαν να δανειστούν δωρεάν τα βιβλία. Ο Φράνκλιν ανέφερε επίσης ότι η βιβλιοθήκη ήταν ανοιχτή μόνο τα Σάββατα, για τέσσερις ώρες το απόγευμα.

Στις 10 Νοεμβρίου 1731, στην ταβέρνα Nicholas Scull's Bear, δέκα άτομα πλήρωσαν τα σαράντα σελίνια τους,  ήταν οι: Ρόμπερτ Γκρέις (μερίδιο αρ. 1), Τόμας Χόπκινσον (μερίδιο αρ. 2), 2 Μπέντζαμιν Φράνκλιν (μερίδιο αρ. 3), Τζον Τζόουνς, Jr. (4), Ιωσήφ Breintnall (5 Αντώνη Νικόλας (6), Τόμας Γκόντφρεϊ (7), Ιωσήφ Στρετς (8), Φίλιπ Σινγκ, Jr. (9) και Τζον Σόμπερ(10). Η προσέλευση ήταν μια απογοητευτική : όλοι εκτός από τον Τζον Σόμπερ και τον πιλοπώλη Ιωσήφ Στρετς (γιος του Πήτερ Στρετς), ο οποίος αργότερα έγινε μέλος της συνέλευσης της Πενσυλβάνια, ήταν αξιωματικοί. Η βιβλιοθήκη είχε τώρα έντεκα αμειβόμενα μέλη. Ο Ιωσήφ Στρετς και τα αδέρφια του διέθεταν το μισό από το αρχικό κεφάλαιο για την κατασκευή του Νοσοκομείου της Πενσυλβάνια, ένα άλλο από τα έργα του Μπέντζαμιν Φράνκλιν.

Με την πάροδο του χρόνου, πενήντα συνδρομητές επένδυσαν 40 σελίνια ο καθένας και υποσχέθηκαν να πληρώνουν δέκα σελίνια το χρόνο στη συνέχεια για να αγοράσουν βιβλία και να διατηρήσουν μια βιβλιοθήκη μετόχων. Κατά συνέπεια, ιδρύθηκε «η μητέρα όλων των αμερικανικών συνδρομητικών βιβλιοθηκών» και μια λίστα με τα επιθυμητά βιβλία που συντάχθηκε εν μέρει από τον Τζέιμς Λόγκαν, «τον καλύτερο κριτή βιβλίων σε αυτά τα μέρη», στάλθηκε στο Λονδίνο και το φθινόπωρο, τα πρώτα βιβλία βρίσκονταν ήδη στα ράφια.

Ο παλαιότερος σωζόμενος έντυπος κατάλογος του 1741 φανερώνει τις προτιμήσεις των αναγνωστών και τις απαιτήσεις των μελών που διαμόρφωσαν τη συλλογή. Εκτός από τις δωρεές, το ένα τρίτο των 375 τίτλων ήταν ιστορικά έργα, γεωγραφίες και αφηγήσεις ταξιδιών, μια κατηγορία που η Εταιρεία Βιβλιοθήκης είχε συγκεντρώσει υλικό σε όλη τη διάρκεια της ιστορία της. Το ένα πέμπτο των τίτλων ήταν από λογοτεχνικά έργα , κυρίως με τη μορφή ποίησης και θεατρικών έργων, διότι  το πεζογραφημένο μυθιστόρημα βρισκόταν ακόμη σε αρχικό στάδιο: ήδη από το 1783, στις πρώτες παραγγελίες από το Λονδίνο μετά τα χρόνια του πολέμου, οι διευθυντές θεώρησαν ότι «δεν είναι σκόπιμο να προσθέσουν στο  απόθεμα, οτιδήποτε νέο». Ένα άλλο πέμπτο των τίτλων ήταν αφιερωμένο σε επιστημονικά έργα. Η θεολογία και τα κηρύγματα, ωστόσο, αντιπροσώπευαν μόνο το ένα δέκατο των τίτλων, γεγονός που διέκρινε την Ελεύθερη Βιβλιοθήκη από τις συλλογικές βιβλιοθήκες του Χάρβαρντ και του Γέιλ. Ο πράκτορας της Εταιρείας στο Λονδίνο ήταν ο Πίτερ Κόλινσον, Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας, του Κουάκερ mercer-naturalist του Λονδίνου, ο οποίος αλληλογραφούσε με τον Τζον Μπάρτραμ.

Το παράδειγμα της Βιβλιοθήκης Εταιρείας σύντομα μιμήθηκε και σε άλλες πόλεις στις ακτές του Ατλαντικού, από το Σάλεμ μέχρι το Τσάρλεστον. Η βιβλιοθήκη σύντομα έγινε αποθήκη άλλων αξιοπερίεργων αντικειμένων: αρχαία νομίσματα, συμπεριλαμβανομένου δώρου ρωμαϊκών νομισμάτων από έναν συντηρητικό βουλευτή, απολιθώματα, δείγματα φυσικής ιστορίας, ορυκτά. Όταν ο Τζον Πεν, μετά από ένα αργό ξεκίνημά, έστειλε μια αντλία αέρα στην ακαδημαϊκή ένωση το 1739, οι διαχειριστές, για να τη στεγάσουν, παρήγγειλαν μια γυάλινη θήκη, το παλαιότερο σωζόμενο δειγμα αμερικανικής κατασκευής αρχιτεκτονικών επίπλων Παλλαντιανής αρχιτεκτονικής. Τα δωμάτια του δεύτερου ορόφου της Δυτικής Πτέρυγας της Βουλής (τώρα Independence Hall) που μόλις είχαν ολοκληρωθεί στέγαζαν τη βιβλιοθήκη και τις συλλογές της: εκεί ο Φράνκλιν και οι συνεργάτες του έκαναν τα πρώτα τους πειράματα στον ηλεκτρισμό κατά τη δεκαετία του 1740. Αργότερα ο Μπέντζαμιν Γουέστ έστειλε το μουμιοποιημένο χέρι μιας Αιγύπτιας πριγκίπισσας.

Εκδόθηκε καταστατικό για την Εταιρεία από τους ιδιοκτήτες Πεν, στις 24 Μαρτίου 1742, το οποίο περιελάμβανε ένα οικόπεδο, που εκδόθηκε στο όνομά τους από τον Κυβερνήτη Τζορτζ Τόμας. Ο Κόλινσον, είχε ικανοποιήσει  τα αιτήματα για τα βιβλία της Εταιρείας και αργότερα, έστειλε απροσδόκητα το 1755 και το 1758 κιβώτια  με τα δικά του αντίγραφα από αφηγήσεις του 17ου αιώνα για τις νεοϊδρυθείσες βρετανικές αποικίες της Αμερικής, μεταξύ των οποίων κλασικά έργα όπως οι Νόμοι του Strachey,  Η σχέση του Mourt και η Γενική Ιστορία της Βιρτζίνια του Τζον Σμιθ.

Το μικροσκόπιο και το τηλεσκόπιο της Βιβλιοθήκης Εταιρείας δανείζονταν συχνά και κατά καιρούς χρειάζονταν επισκευές. Υπάρχουν επίσης στοιχεία ότι πολλά από τα περίεργα αντικείμενα της βιβλιοθήκης ήταν διαθέσιμα για δανεισμό, εάν έπαιρναν άδεια από δύο διευθυντές.  Το 1769 ο Όουεν Μπιντλ χρησιμοποίησε το τηλεσκόπιο για να παρατηρήσει τη διέλευση της Αφροδίτης από το ακρωτήριο Χένλοπεν. Στις 9 Μαΐου εκείνης της χρονιάς η Σάρα Γουίσταρ έγινε η πρώτη γυναίκα που έλαβε μερίδιο βιβλιοθήκης.

19ος αιώνας
Οι συλλογές σιγά σιγά αναβαθμιστήκαν.  Στα μέσα του 19ου αι. θεωρούνταν μία από τις «πέντε μεγάλες βιβλιοθήκες» στις Ηνωμένες Πολιτείες,  μαζί με τη Βιβλιοθήκη του Χάρβαρντ, τη Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη του Γέιλ, τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και το Boston Athenæum.

Οι συλλογές της Βιβλιοθήκης Εταιρείας χωρίστηκαν στα μέσα του 19ου αιώνα. Ένα μεγάλο κληροδότημα του Δρ Τζέιμς Ρας οδήγησε στην κατασκευή στις οδούς Broad και Christian στη Νότια Φιλαδέλφεια. Η βιβλιοθήκη Ρίτζγουεϊ, νέου  κτιρίου όπως ήταν γνωστή, ήταν αμφιλεγόμενη διότι ήταν  μακριά από τα σπίτια και τις επιχειρήσεις των μελών. Μια νέα, πιο κεντρική βιβλιοθήκη που σχεδιάστηκε από τον Φρανκ Φαρνές άνοιξε το 1880 στην οδό Juniper και  Locust.

20ος αιώνας
Η Library company υπέστη οικονομικά προβλήματα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης και αναγκάστηκε να πουλήσει το κτίριο της οδού Locust και να ενοποιήσει τις συλλογές με τη Βιβλιοθήκη Ridgway στη South Broad Street. Καθώς τα περιουσιακά στοιχεία βελτιώθηκαν μετά τον πόλεμο, το ίδρυμα επικεντρώθηκε στην αποστολή του ως επιστημονικής ερευνητικής βιβλιοθήκης. Στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, υπό τη διεύθυνση του Edwin Wolf, ένα ενεργητικό πρόγραμμα ανανέωσης έφερε τη  Βιβλιοθήκη Εταιρεία για άλλη μια φορά σε ένα πολυσύχναστο κέντρο εθνικής σημασίας για την έρευνα και την εκπαίδευση. Η Βιβλιοθήκη Εταιρεία ολοκλήρωσε το  νέο της κτίριο στην οδό Locust Street, που ονομάστηκε επίσης Βιβλιοθήκη Ridgway, το 1965, και το άνοιξε στο κοινό τον Απρίλιο του 1966.

Δείτε επίσης  
 Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
 Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
 Φιλαδέλφεια
 Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Official website

Βιβλιοθήκες στις Η.Π.Α.
Εταίροι της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης