Υγκ ντε Ρεβέλ

Ο Υγκ ντε Ρεβέλ (πέθανε το 1277 στους Αγίους Τόπους) ήταν Άγγλος ιππότης που έγινε ο 20ος Μέγας Μάγιστρος των Ιωαννιτών Ιπποτών (1258 - 1277). Ο προκάτοχος του ήταν ο Γκιγιόμ ντε Σατονέφ και ο διάδοχος του ο Νικολά Λόρνι. Γεννημένος πριν το 1222 ο Υγκ ντε Ρεβέλ ήταν γιος του ευγενούς από το Σόμερσετ Ρίτσαρντ Ρέινελ, εγγονός του ομώνυμου Ρίτσαρντ Ρέινελ Σερίφη του Ντέβον (1191 - 1194). Η πληροφορία αυτή σύμφωνα με νεώτερες αναζητήσεις αμφισβητείται επειδή ο νεότερος Ρίτσαρντ Ρέινελ ίσως να είχε μόνο μια κόρη την Σαβίνα. Ο Υγκ ντε Ρεβέλ ήταν Μέγας Φύλακας στο Κρακ των Ιπποτών (1243 - 1248) και Μέγας Διοικητής του Τάγματος (1251 - 1258) όπου διαδέχθηκε τον Ζαν ντι Ρόναϊ. Με τον θάνατο του Γκιγιόμ ντε Σατονέφ (1258) ο Υγκ ντε Ρεβέλ εξελέγη ο επόμενος Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος, η πρώτη του πράξη χρονολογείται στις 9 Οκτωβρίου 1258. Με την εκλογή του κλήθηκε να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του πολέμου του Αγίου Σάββα, ο Βοημούνδος ΣΤ΄ της Αντιόχειας με πρόθεση να εκδικηθεί τους άρχοντες του Ζιμπελέ επιτέθηκε στους ίδιους και τους συμμάχους τους, τους Ναΐτες Ιππότες και τους Ιωαννίτες. 

Μετά την λήξη της σύγκρουσης οι Ναίτες επιτέθηκαν στους Ιωαννίτες αλλά ηττήθηκαν και σφαγιάστηκαν. Ο Υγκ ντε Ρεβέλ επέκτεινε τις κτήσεις του Τάγματος διεκδικώντας το Αββαείο των Βενεδικτίνων στο Όρος Θαβώρ, ο επίσκοπος της Ναζαρέτ ωστόσο δεν έδωσε την συναίνεση του μέχρι το 1263. Η πολιορκία του κάστρου των Ιπποτών από τον Σουλτάνο των Μαμελούκων Μπαϊμπάρς (1263, 1266, 1268) οδήγησε τους Ιωαννίτες σε ειρηνικές διαπραγματεύσεις σχετικά με το Κρακ των Ιπποτών και το Μαργκάτ (1267). Οι Μαμελούκοι κατέλαβαν το Κρακ των Ιπποτών (1271) αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον Υγκ ντε Ρεβέλ να κλείσει την ίδια χρονιά ειρήνη. Ο Υγκ ντε Ρεβέλ ξεκίνησε μια σειρά από διοικητικές μεταρρυθμίσεις (1268, 1270, 1274, 1276), είχε σημαντικές επιτυχίες χάρη στον Ζόζεφ ντε Σονσί τον οποίο προσκάλεσε ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας (1271). Ο Υγκ ντε Ρεβέλ πέθανε στα τέλη του 1277 ή στις αρχές του 1278, τον διαδέχθηκε ο Νικολά Λόρνι (16 Ιουνίου 1278).

Παραπομπές

Πηγές

Bronstein, Judith (2005). The Hospitallers and the Holy Land: Financing the Latin East, 1187-1274. Boydell Press. 
Claverie, Pierre-Vincent (2020). Frankish Epigraphy. The French of Outremer, Fordham University.
Delaville Le Roulx, Joseph (1904). Les Hospitaliers en Terre Sainte et à Chypre (1100-1310). E. Leroux, Paris.
Demurger, Alain (2013). Les Hospitaliers, De Jérusalem à Rhodes 1050-1317. Tallandier, Paris. 
Ellenblum, Ronnie (2016). In Laudem Hierosolymitani: Studies in Crusades and Medieval Culture in Honour of Benjamin Z. Kedar. Routledge Publishing. 
Flavigny, Bertrand Galimard (2006). Histoire de l'ordre de Malte. Perrin, Paris. 
Harot, Eugène (1911). Essai d'armorial des grands maîtres de l'Ordre de Saint-Jean de Jérusalem. Collegio araldico.
Josserand, Philippe (2009). Prier et combattre, Dictionnaire européen des ordres militaires au Moyen Âge. Fayard, Paris. 
Lock, Peter (2006). The Routledge Companion to the Crusades. Routledge. 
Murray, Alan V. (2006). The Crusades—An Encyclopedia. ABC-CLIO.
Nicholson, Helen J. (2001). The Knights Hospitaller. Boydell & Brewer. 
Riley-Smith, Jonathan (1973). The Feudal Nobility and the Kingdom of Jerusalem, 1174-1277. Macmillan.
Runciman, Steven (1954). A History of the Crusades, Volume Three: The Kingdom of Acre and the Later Crusades. Cambridge University Press. 
Setton, Kenneth M. (1969). A History of the Crusades. University of Wisconsin Press.
Tyerman, Christopher (2006). God's War: A New History of the Crusades. Belknap Press. 
Vann, Theresa M. (2006). Order of the Hospital. The Crusades––An Encyclopedia.

Οσπιτάλιοι Ιππότες