Έγκλημα στην Ιταλία

Η εγκληματικότητα στην Ιταλία κατατάσσεται από χαμηλή έως μέτρια, αλλά είναι παρούσα με διάφορες μορφές, όπως δολοφονίες, σεξουαλική βία, διαφθορά και πολλές άλλες. Ωστόσο, η Ιταλία είναι πιο διαβόητη για τις ομάδες οργανωμένου εγκλήματος της, που είναι παρούσες σε όλο τον κόσμο, γνωστές ως «Ιταλική Μαφία». Αυτά τα εγκλήματα καταπολεμούνται από το φάσμα των ιταλικών υπηρεσιών επιβολής του νόμου, που αποτελούνται από τους Καραμπινιέροι, την Αστυνομία και την Οικονομική Αστυνομία (Guardia di Finanza). Η Ιταλία κατέχει την 8η θέση στην Ευρώπη όσον αφορά τον αριθμό των αρχών επιβολής του νόμου ανά 100 χιλιάδες άτομα με 453 μονάδες, σε σύγκριση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο που είναι 335. Αν και η εγκληματικότητα καλύπτει την ιταλική χερσόνησο, η Ιταλία κατέχει μερικούς από τους χαμηλότερους αριθμούς βιασμών και δολοφονιών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από 128 χώρες, η Ιταλία είναι η 40η πιο ασφαλής χώρα στον κόσμο.

Έγκλημα ανά είδος

Δολοφονίες 
Το 2012, το εθνικό ποσοστό δολοφονιών ήταν περίπου 0,9 ανά 100.000 πληθυσμού, ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά στη Δυτική Ευρώπη. Συνολικά σημειώθηκαν 530 δολοφονίες στην Ιταλία το 2012.

Οι ανθρωποκτονίες στην Ιταλία έχουν μειωθεί κατά 20% τα τελευταία δέκα χρόνια, με 0,6 δολοφονίες ανά 100.000 άτομα.  Στην πραγματικότητα, το 2017, 357 άτομα δολοφονήθηκαν στην Ιταλία, αριθμός που μειώθηκε ακόμη περισσότερο μεταξύ Αυγούστου 2018 και Ιουλίου 2019, όπου καταγράφηκαν 307 δολοφονίες.

Το 2020, υπήρξαν συνολικά μόνο 271 δολοφονίες, χαμηλότερες από 315 δολοφονίες το προηγούμενο έτος και πολύ χαμηλότερες από 1.916 πριν από τριάντα χρόνια το 1991.

Οργανωμένο έγκλημα 

Πολλές παγκόσμιες εγκληματικές οργανώσεις προέρχονται από την Ιταλία και η επιρροή τους είναι ευρέως διαδεδομένη στην ιταλική κοινωνία, επηρεάζοντας άμεσα το 22% των πολιτών και το 14,6% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος της Ιταλίας. Δημόσια πρόσωπα όπως ο πρώην πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι έχουν κατηγορηθεί για συμμετοχή σε οργανωμένες εγκληματικές ενέργειες. Ο πόλεμος κατά του οργανωμένου εγκλήματος προκάλεσε εκατοντάδες δολοφονίες, συμπεριλαμβανομένων δικαστών όπως των Τζοβάνι Φαλκόνε και Πάολο Μπορσελίνο και δικηγόρων όπως ο Ρομπέρτο Κάλβι.

Υπάρχουν πολλές ξεχωριστές εγκληματικές οργανώσεις που ελέγχουν εδάφη και επιχειρηματικές δραστηριότητες: η Κόζα Νόστρα στην Σικελία, η Καμόρα στην Καμπανία, η Ντραγκέτα στην Καλαβρία και η Σάκρα Κορόνα Ουνιτά στην Απουλία. Περισσότεροι από 13 εκατομμύρια άνθρωποι εμπλέκονται στον ιστό του εγκλήματος. Η επιχειρηματική τους συμμετοχή είναι σε ευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα. Ιδιαίτερα στη Νάπολη ένα ασυνήθιστο υψηλό ποσοστό ανθρωποκτονιών και αρκετοί τοξικομανείς έχουν χαρακτηρίσει την πόλη ως την πιο επικίνδυνη στη Δυτική Ευρώπη.

Οι επιχειρήσεις, οι επιχειρηματίες, οι καταστηματάρχες και οι τεχνίτες σε αυτές τις περιοχές αναμένεται να πληρώσουν χρήματα προστασίας. Σπάνια υπάρχει πιθανότητα αποφυγής πληρωμής και όσοι δεν συμμορφώνονται βρίσκουν τις επαγγελματικές τους εγκαταστάσεις και τη ζωή τους σε κίνδυνο. Άτομα που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μπορεί να βρουν την επιχείρησή τους εν μέρει ή εξ ολοκλήρου να εξαγοραστεί από το οργανωμένο έγκλημα.

Το 2009, το οργανωμένο έγκλημα στην Ιταλία απέφερε έσοδα 189 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το 2020, υπήρξαν μόνο 28 δολοφονίες που σχετίζονται με τη μαφία, σε σύγκριση με έναν μέσο όρο 527 δολοφονιών μεταξύ 1988 και 1992.

Σεξουαλική βία 
Η Ιταλία έχει χαμηλότερο κατά κεφαλήν ποσοστό βιασμών από τις περισσότερες προηγμένες δυτικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σύμφωνα με στοιχεία των αστυνομικών αρχών, το ποσοστό σεξουαλικών επιθέσεων ανά 100.000 κατοίκους είναι σημαντικά υψηλότερο στη βόρεια περιοχή από ό,τι στις νότιες. Το 2009, η Λομβαρδία και η Εμίλια Ρομάνα ήταν οι περιοχές με το υψηλότερο ποσοστό σεξουαλικών αδικημάτων ανά 100.000 κατοίκους (9,7). Ακολουθούν το Trentino Alto Adige και η Τοσκάνη (9,5),το Πιεμόντε και η Λιγουρία (8,6) και η Ούμπρια (8,4). Από αυτή την άποψη, όλες οι μεγάλες νότιες περιοχές όπως η Σικελία (6.8) η Καλαβρία (6,5) η Απουλία (6,2) η  Καμπανία (6,0) ήταν η πιο ασφαλής στην εθνική επικράτεια, με μόνη εξαίρεση τη Friuli Venezia Giulia (5,1) στο Βορρά.

Απάτες 
Η απάτη συμβάλλει σημαντικά στο ποσοστό της εγκληματικότητας στην Ιταλία, με κάποιο επίπεδο απάτης να εμφανίζεται σε όλους τους τομείς της οικονομίας από την ίδρυση της χώρας το 1861. Αξιοσημείωτες περιπτώσεις οικονομικής απάτης περιλαμβάνουν την κατάρρευση της Parmalat στα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα και Σκάνδαλο δωροδοκίας Lockheed τη δεκαετία του 1970.

Η ασφαλιστική απάτη αυξάνει επίσης δραματικά το κόστος της ασφάλισης στην Ιταλία, με 115.646 περιστατικά δόλιας απαίτησης μόνο το 2001, με το 3,28 % όλων των απαιτήσεων το 2002 να έχουν διαπιστωθεί ότι αφορούσαν απάτη. Το ποσοστό αυξήθηκε πάνω από το 10% σε ορισμένες από τις νότιες επαρχίες.

Οι κρατικοί υπάλληλοι θεωρήθηκε ότι έχουν τόσο υψηλό ποσοστό απουσιών, που συχνά προσποιούνται ότι είναι ασθενείς, που το 2008 η κυβέρνηση εισήγαγε νόμο για τη σκληρή δίωξη των δημοσίων υπαλλήλων που διαπιστώθηκε ότι κάνουν ψευτικούς ισχυρισμούς για την υγεία τους. Οι ισχυρισμοί για κακή υγεία δεν περιορίζονται σε κρατικούς υπαλλήλους, με ορισμένους γιατρούς συχνά να είναι πρόθυμοι να λάβουν δωροδοκία για να πιστοποιήσουν ανύπαρκτες συνθήκες, ώστε οι πολίτες να μπορούν να λαμβάνουν επιδόματα αναπηρίας. Μια περίπτωση αποκαλύφθηκε το 2010 όπου μόνο σε ένα τεταρτημόριο της Νάπολης, 400 άτομα διαπιστώθηκε ότι ισχυρίζονταν ότι πάσχουν από ψυχική ασθένεια, αν και ήταν υγιή.

Διαφθορά 

Η πολιτική διαφθορά παραμένει σημαντικό πρόβλημα στην Ιταλία, ιδιαίτερα στη Νότια Ιταλία, συμπεριλαμβανομένης της Καλαβρίας, σε μέρη της Καμπανίας και της Σικελίας όπου η αντίληψη για τη διαφθορά είναι σε υψηλό επίπεδο. Τα πολιτικά κόμματα κατατάσσονται ως τα πιο διεφθαρμένα θεσμικά όργανα στην Ιταλία, ακολουθούμενα από δημόσιους λειτουργούς και το Κοινοβούλιο, σύμφωνα με το Παγκόσμιο Βαρόμετρο Διαφθοράς της Διεθνούς Διαφάνειας 2013.

Εγκλήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά 
Η Ιταλία θεωρείται μία από τις πύλες ναρκωτικών στην Ευρώπη χάρη στον γεωγραφικό της εντοπισμό και την πανταχού παρουσία ομάδων οργανωμένου εγκλήματος.Σημαντικές ποσότητες παράνομων ναρκωτικών διακινούνται λαθραία μέσω της χώρας με στόχο να φτάσουν σε άλλα ευρωπαϊκά έθνη. Αυτά τα ναρκωτικά εξάγονται από περιοχές παραγωγής ναρκωτικών κυρίως μέσω θαλάσσιων οδών αλλά και μέσω αέρα και ξηράς. Περιοχές όπως η Νότια Αμερική, και συγκεκριμένα η Κολομβία παράγουν και προμηθεύουν κοκαΐνη, η Νοτιοανατολική Ασία και το Αφγανιστάν προμηθεύουν κυρίως ηρωίνη, ενώ η βορειοδυτική και νοτιοανατολική Ευρώπη, το Μαρόκο και η Αλβανία καλλιεργούν και παραδίδουν κάνναβη.Τα ναρκωτικά αγοράζονται και διανέμονται τόσο στην Ιταλία όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη από ομάδες οργανωμένου εγκλήματος.

Μια έρευνα του γενικού πληθυσμού για τα ναρκωτικά που διεξήχθη το 2017 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Ιταλοί ηλικίας 15 και 64 ετών, στη διάρκεια της ζωής τους, είχαν κάνει, τουλάχιστον μία φορά, χρήση ψυχοδραστικών ουσιών, με 1 στους 10 να κάνει χρήση τον περασμένο χρόνο. Η κάνναβη είναι το πιο χρησιμοποιούμενο ναρκωτικό στον πληθυσμό, με εκτιμώμενο 1,1% να τη χρησιμοποιεί καθημερινά, ενώ το 20,9% των νεαρών ενηλίκων έχει κάνει χρήση τον τελευταίο χρόνο.

Η χρήση κοκαΐνης και άλλων ψυχοδραστικών ναρκωτικών αναφέρεται ότι είναι χαμηλότερη στη χερσόνησο, όπου έχει καταγραφεί ότι το 1,7% των νεαρών ενηλίκων έχει κάνει χρήση κοκαΐνης τον περασμένο χρόνο. Επιπλέον, η Ιταλία θεωρείται μία από τις χώρες της ΕΕ με τον υψηλότερο αριθμό χρήσης οπιοειδών υψηλού κινδύνου, με υψηλή χρήση φαρμάκων εκτός ετικέτας.

Ο αριθμός των παραβατών του νόμου για τα ναρκωτικά το 2019 ήταν 73.804 .   Το 2017, πάνω από 35.000 άτομα καταδικάστηκαν για εγκλήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά, ωστόσο ο αριθμός αυτός μειώθηκε τον Οκτώβριο του 2018 σε περίπου 23.600 άτομα. Επιπλέον, το 2015, το ένα τρίτο του συνόλου των καταδίκων βρισκόταν στη φυλακή λόγω εγκλημάτων που σχετίζονται με ναρκωτικά. Στην πραγματικότητα, η Ιταλία κατείχε το ρεκόρ μεταξύ των 47 κρατών μελών του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για καταδίκες σχετικά με ναρκωτικά.

Ανά τοποθεσία 
Τα επίπεδα εγκληματικότητας είναι άνισα κατανεμημένα σε όλη τη χερσόνησο.

Νότια Ιταλία 
Η Νότια Ιταλία στο σύνολό της παρουσιάζει χαμηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας από τη βόρεια Ιταλία σε γενικές γραμμές - το βίαιο έγκλημα, η σεξουαλική επίθεση και τα μικροεγκλήματα είναι τα υψηλότερα στις βόρειες πόλεις.Υπάρχει διαφθορά και δραστηριότητες που σχετίζονται με τη μαφία στη Νάπολη, τη Σικελία και την Καλαβρία αλλά και στις βόρειες πόλεις. Η Νότια Ιταλία παραμένει εξαιρετικά αγροτική.

Νάπολη 
Τα προβλήματα διαχείρισης αποβλήτων επηρέασαν τη Νάπολη. Τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης απέδωσαν τα ζητήματα διάθεσης απορριμμάτων της πόλης στη δραστηριότητα του δικτύου οργανωμένου εγκλήματος της Καμόρα. Το 2007, η κυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι πραγματοποίησε συναντήσεις ανώτερων αρχών στη Νάπολη για να δείξει την πρόθεσή της να λύσει αυτά τα προβλήματα. Τον Δεκέμβριο του 2009 ολοκληρώθηκε επίσημα η "επείγουσα ανάγκη αποβλήτων".Τον Ιούνιο του 2012, προέκυψαν καταγγελίες για εκβιασμό και παράνομη ανάθεση συμβάσεων σε σχέση με ζητήματα διαχείρισης απορριμμάτων της πόλης.

Κεντρική και Βόρεια Ιταλία 
Οι περισσότερες περιοχές στο κέντρο και στο βορρά μπορεί να θεωρούνται πιο ήρεμες και πιο οργανωμένες, αλλά επιδεικνύουν υψηλότερα επίπεδα εγκληματικής δραστηριότητας. Οι στατιστικές αναφέρουν το Μιλάνο, τη Φλωρεντία, το Τορίνο, τη Γένοβα, τη Ρώμη και το Ρίμινι ως τις πιο επικίνδυνες για εγκληματικότητα. Περιοχές όπως το Μάρκε, η Τοσκάνη, η Ούμπρια, το Πιεμόντε , το Trentino-Alto Adige, η Λιγουρία και το Friuli Venezia Giulia παρουσιάζουν σχετικά χαμηλούς δείκτες εγκληματικότητας σε σύγκριση με άλλες δυτικές χώρες. Αλλά ακόμη και στο βορρά και στο κέντρο τα επίπεδα εγκληματικότητας είναι άνισα κατανεμημένα. Πόλεις όπως το Τορίνο, το Μιλάνο, η Μπολόνια, η Γένοβα στο Βορρά υφίσταται συχνά μεγάλη ποικιλία από συχνά αδικήματα που κυμαίνονται από εκτεταμένο εμπόριο ναρκωτικών, ανθρωποκτονίες κ.λπ.

Ρώμη 
Η πρωτεύουσα Ρώμη παρουσιάζει μεσαία έως υψηλά επίπεδα εγκληματικότητας. Αλλά πολλές περιοχές της ρωμαϊκής περιφέρειας είναι εκτενώς ερειπωμένες και εγκληματικές σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τις αντίστοιχες της Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης. Οι παράγκες στα περίχωρα της πόλης που στεγάζουν περισσότερους από 4.000 ανθρώπους είναι εστίες αυξημένης εγκληματικής δραστηριότητας.

Μικρά εγκλήματα όπως κλοπές πορτοφολιών, διαρρήξεις αυτοκινήτων αποτελούν σοβαρά προβλήματα, ειδικά στις μεγάλες πόλεις. Οι περισσότερες αναφερόμενες κλοπές συμβαίνουν σε πολυσύχναστες τουριστικές τοποθεσίες, σε δημόσια λεωφορεία ή τρένα ή σε μεγάλους σιδηροδρομικούς σταθμούς.

Ιταλικές φυλακές 
Το σωφρονιστικό σύστημα της Ιταλίας βασίζεται σε έναν νόμο που δημιουργήθηκε το 1975, ο οποίος στοχεύει στην επανένταξη του κρατούμενου στην κοινωνία. Υπάρχουν 206 φυλακές σε όλη την ιταλική επικράτεια. Το 2019 οι φυλακές στην Ιταλία είχαν 60.512 κρατούμενους, έναν από τους υψηλότερους αριθμούς ανά φυλακή στην Ευρώπη. Η Ιταλία είναι πασίγνωστη για το υπερπληθυσμένο σωφρονιστικό σύστημα, που στην πραγματικότητα, το σωφρονιστικό σύστημα το 2019 ήταν 129% πάνω από τη χωρητικότητα, που σημαίνει ότι θα χρειαζόταν να είναι 13.608 άτομα λιγότερα για να είναι το σωφρονιστικό σύστημα σε νόμιμο και κανονικό δυναμικό.

Ο συνολικός πληθυσμός των φυλακών το 2020 είναι 57.846, ωστόσο, η επίσημη χωρητικότητα του σωφρονιστικού συστήματος είναι 50.754, που σημαίνει ότι υπάρχει επίπεδο πληρότητας 114%. Από τις είκοσι ιταλικές περιφέρειες, οι δύο που υποφέρουν περισσότερο από αυτόν τον υπερπληθυσμό είναι η Απουλία με ποσοστό 161%, ακολουθούμενη από τη Λομβαρδία με επίπεδα πληρότητας 137%. Για παράδειγμα, πόλεις όπως το Κόμο, η Μπρέσια, το Λαρίνο και ο Τάραντας έχουν ποσοστό 200%, που σημαίνει ότι δύο κρατούμενοι ζουν εκεί όπου υπάρχει μόνο θέση για έναν.Ο αριθμός των κρατουμένων ανά πληθυσμό είναι 100 κρατούμενοι ανά 100.000 άτομα.

Ο πληθυσμός των κρατουμένων αποτελείται κυρίως από Ιταλούς με καταγωγή κυρίως από την Καμπανία, την Απουλία, τη Σικελία και την Καλαβρία, ενώ οι υπόλοιποι, που αποτελούν το 33,4% των κρατουμένων, είναι ξένοι, που αποτελούνται από Μαροκινούς, Αλβανούς, Ρουμάνους, Τυνήσιους και Νιγηριανούς.

Οι ιταλικές φυλακές πλήττονται από μεγάλο αριθμό αυτοκτονιών. Κατά μέσο όρο κάθε μήνα σημειώνονται τέσσερις έως πέντε αυτοκτονίες στη φυλακή. Από το 2000 έχουν συμβεί πάνω από χίλιες αυτοκτονίες, ενώ ο συνολικός αριθμός των θανάτων στις φυλακές είναι πάνω από 3.000.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεμοι 
Italy Black Markets Havocscope Black Market

Έγκλημα στην Ιταλία