Άσλαν Μασχάντοφ

Ο Άσλαν (Χαλίντ) Αλίγεβιτς Μασχάντοφ (; ;), ( 21 Σεπτεμβρίου 1951 – 8 Μαρτίου 2005) ήταν Σοβιετικός και Τσετσένος πολιτικός και στρατιωτικός διοικητής που υπηρέτησε ως ο τρίτος πρόεδρος της μη αναγνωρισμένης Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ιτσκερία.

Από πολλούς του πιστώθηκε η νίκη της Τσετσενίας στον πρώτο πόλεμο της Τσετσενίας, που επέτρεψε την ίδρυση της ντε φάκτο ανεξάρτητης Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ιτσκερίας. Ο Μασχάντοφ εξελέγη Πρόεδρος της Τσετσενίας τον Ιανουάριο του 1997. Μετά την έναρξη του δεύτερου πολέμου της Τσετσενίας τον Αύγουστο του 1999, επέστρεψε στην ηγεσία της αντάρτικης αντίστασης κατά του ρωσικού στρατού. Η Ιτσκερία έπαψε να υφίσταται στις αρχές του 2000. Μέχρι το θάνατό του, ο Μασχάντοφ ήταν εξόριστος Πρόεδρος. Σκοτώθηκε στο Τολστόι-Γιουρτ, ένα χωριό στη βόρεια Τσετσενία, τον Μάρτιο του 2005.

Βιογραφία

Πρώτα χρόνια 
Ο Μασχάντοφ γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1951, στην Περιφέρεια Καραγκάντα της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Καζακστάν (SSR) της Σοβιετικής Ένωσης, στο μικρό χωριό Σακάι, κατά τη διάρκεια της μαζικής απέλασης του τσετσένου λαού που διέταξε το 1944 ο Ιωσήφ Στάλιν. Η οικογένειά του ήταν από το Alaroy teip. Το 1957, η οικογένειά του επέστρεψε στην Τσετσενία, όπου εγκαταστάθηκε στο Zebir-Yurt, στην περιοχή Nadterechny.

Ο Μασχάντοφ εντάχθηκε στον Σοβιετικό Στρατό, όπου και εκπαιδεύτηκε στη γειτονική Γεωργιανή ΣΣΔ και αποφοίτησε από τη Σχολή Πυροβολικού της Τιφλίδας το 1972. Στη συνέχεια αποφοίτησε με άριστα από το Ανώτερο Πυροβολικό του Λένινγκραντ το 1981.  Αποσπάστηκε στην Ουγγαρία με ένα σύνταγμα αυτοκινούμενου πυροβολικού μέχρι το 1986 και στη συνέχεια από το 1986 στη στρατιωτική περιφέρεια της Βαλτικής. Υπηρέτησε από το 1990 ως αρχηγός του επιτελείου των σοβιετικών δυνάμεων πυραύλων και πυροβολικού στο Βίλνιους, πρωτεύουσα της Λιθουανικής ΣΣΔ. Τον Ιανουάριο του 1991, ο Μασχάντοφ συμμετείχε στα Γεγονότα του Ιανουαρίου, την κατάληψη του τηλεοπτικού πύργου από τα σοβιετικά στρατεύματα (για τα οποία μετάνιωσε αργότερα), αλλά δεν συμμετείχε στην ίδια την επίθεση. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στον Σοβιετικό Στρατό, του απονεμήθηκαν δύο παράσημα για υπηρεσία στην πατρίδα. Ο Μασχάντοφ αποσύρθηκε από τον Σοβιετικό Στρατό το 1992 με τον βαθμό του συνταγματάρχη και επέστρεψε στην πατρίδα του. Ήταν επικεφαλής της πολιτικής άμυνας του ChRI από τα τέλη του 1992 έως τον Νοέμβριο του 1993.

Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το καλοκαίρι του 1993, ο Μασχάντοφ συμμετείχε σε επιδρομές κατά της ένοπλης αντιπολίτευσης κατά της κυβέρνησης του Τζοχάρ Ντουντάγιεφ στις περιοχές Urus-Martan, Nadterechny και Gudermes. Μια ανεπιτυχής ανταρσία κατά του Ντουντάγιεφ τον Νοέμβριο του 1993 είχε ως αποτέλεσμα την απόλυση του Βισχάν Σαχάμποφ από αρχηγός του επιτελείου των ενόπλων δυνάμεων της Τσετσενίας, με τον Μασχάντοφ να διορίζεται ως αναπληρωτής αρχηγός του επιτελείου και, τον Μάρτιο του 1994, ως αρχηγός του επιτελείου.

Πρώτος πόλεμος της Τσετσενίας 
Τον Δεκέμβριο του 1994, όταν ξέσπασε ο Πρώτος Πόλεμος της Τσετσενίας, ήταν ο ανώτερος στρατιωτικός στην πλευρά της Τσετσενίας κατά τη διάρκεια του πολέμου και θεωρήθηκε ευρέως ως καθοριστικός για τη νίκη της Τσετσενίας επί των ρωσικών δυνάμεων. Ως Πρώτος Αντιπρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου Άμυνας της ChRI (πρόεδρος ήταν ο Ντουντάγιεφ) και αρχηγός του επιτελείου, ο Μασχάντοφ οργάνωσε την υπεράσπιση της πρωτεύουσας της Τσετσενίας κατά τη Μάχη του Γκρόζνι. Ο Μασχάντοφ διοικούσε την πόλη από το Προεδρικό Μέγαρο στο Γκρόζνι, όπου σε μια περίπτωση μια ρωσική βόμβα έπεσε 20 μέτρα μακριά του, αλλά δεν κατάφερε να εκραγεί. Τον Φεβρουάριο του 1995, ο Ντουντάγιεφ προήγαγε τον Ασλάν σε στρατηγό.

Ξεκινώντας τον Ιούνιο του 1995, ο Μασχάντοφ συμμετείχε σε ειρηνευτικές συνομιλίες στο Γκρόζνι για την επίλυση της κρίσης στην Τσετσενία. Τον Ιούνιο του 1996, στις διαπραγματεύσεις στο Ναζράν της Ινγκουσετίας, ο Μασχάντοφ, εξ ονόματος της διοίκησης του ChRI, υπέγραψε το Πρωτόκολλο της Συνόδου της Επιτροπής για την κατάπαυση του πυρός και τα μέτρα για την επίλυση της ένοπλης σύγκρουσης στο CRI. Τον Αύγουστο του 1996, μετά την κατάληψη του Γκρόζνι από μονάδες της Τσετσενίας, είχε επανειλημμένα συνομιλίες με τον Αλεξάντρ Λέμπεντ και στις 31 Αυγούστου 1996 έλαβε χώρα η υπογραφή της Συμφωνίας Khasav-Yurt, μιας συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός και της συνθήκης ειρήνης που σηματοδότησε το τέλος του Πρώτου Πολέμου της Τσετσενίας.

Πρόεδρος της Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ιτσκερία 
Στις 17 Οκτωβρίου 1996, ο Μασχάντοφ διορίστηκε Πρωθυπουργός της Ιτσκερία, ενώ παρέμεινε επίσης αρχηγός του επιτελείου και υπουργός Άμυνας . Ο Μασχάντοφ αυτοπροτάθηκε για Πρόεδρος της Ιτσκερία στις 3 Δεκεμβρίου 1996, με τις ελεύθερες δημοκρατικές προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 1997 να διεξήχθησαν στην Τσετσενία υπό την αιγίδα του ΟΑΣΕ, με αντίπαλο τους Σαμίλ Μπασάγιεφ και Ζελιμχάν Γιανταρμπίεφ. 

Οι εκλογές διεξήχθησαν με βάση το σύνταγμα της Τσετσενίας που εγκρίθηκε τον Μάρτιο του 1992, σύμφωνα με το οποίο η Δημοκρατία της Τσετσενίας ήταν ανεξάρτητο κράτος. Στις εκλογές συμμετείχαν ως παρατηρητές εκπρόσωποι περισσότερων από 20 χωρών, καθώς και των Ηνωμένων Εθνών και του ΟΑΣΕ. 

Παίρνοντας μέρος στις εκλογές με τον Βάχα Αρσάνοφ, ο οποίος έγινε αντιπρόεδρός του, ο Μασχάντοφ κέρδισε την πλειοψηφία του 60% των ψήφων και συνεχάρη από τον Ρώσο Πρόεδρο Μπορίς Γέλτσιν, ο οποίος δεσμεύτηκε να εργαστεί για την ανοικοδόμηση των σχέσεων με την Τσετσενία. Ο Μασχάντοφ ανέλαβε τα καθήκοντα του στις 12 Φεβρουαρίου 1997 και ταυτόχρονα είχε και το αξίωμα του πρωθυπουργού και κατάργησε το αξίωμα του υπουργού Άμυνας που κατείχε από τα τέλη του 1996. Ο Μασχάντοφ παρέμεινε αρχιστράτηγος των δημοκρατικών ενόπλων δυνάμεων. Στις 12 Μαΐου 1997, έφτασε στο απόγειο της πολιτικής του καριέρας όταν υπέγραψε μια συνθήκη ειρήνης με τον Γέλτσιν στο Κρεμλίνο. 

Μέχρι το τέλος του 1996, σχεδόν μισό εκατομμύριο άνθρωποι (40% του πληθυσμού της Τσετσείας προπολεμικά) είχαν εκτοπιστεί εσωτερικά και ζούσαν σε προσφυγικούς καταυλισμούς.  Η οικονομία καταστράφηκε και οι πολέμαρχοι δεν είχαν καμία πρόθεση να διαλύσουν τις πολιτοφυλακές τους. Κάτω από τέτοιες συνθήκες, η πολιτική τύχη του Μασχάντοφ άρχισε να φθίνει. Η πολιτική του θέση στην Τσετσενία γινόταν όλο και πιο ανασφαλής καθώς έχασε τον έλεγχο από τον Μπασάγιεφ και άλλους πολέμαρχους. Ακόμη και ο αντιπρόεδρός του Αρσάνοφ έγινε πολιτικός εχθρός του. Ακριβώς όπως τα χρόνια πριν από τον Πρώτο Πόλεμο της Τσετσενίας υπό τον Ντουντάγιεφ, τα χρόνια της ανεξαρτησίας της Τσετσενίας ήταν διαβόητα για το οργανωμένο έγκλημα, συμπεριλαμβανομένων απαγωγών, που οδήγησε σε πολλές δημόσιες εκτελέσεις εγκληματιών.  

Ο Μασχάντοφ προσπάθησε με περιορισμένη μόνο επιτυχία να περιορίσει την ανάπτυξη του Ουαχαμπισμού και άλλων φονταμενταλιστικών μουσουλμανικών ομάδων που υποστηρίζονταν από τον Μπασάγιεφ, προκαλώντας διάσπαση στο τσετσενικό αυτονομιστικό κίνημα μεταξύ του ισλαμικού φονταμενταλισμού και των κοσμικών Τσετσένων εθνικιστών. Τον Φεβρουάριο του 1999, ως παραχώρηση στους ριζοσπάστες ισλαμιστές, ο Μασχάντοφ εισήγαγε τον ισλαμικό νόμο της Σαρία. Τα δικαστήρια της Σαρία που ιδρύθηκαν καταδίκαζαν ανθρώπους σε θάνατο, μαστίγωμα, εκτέλεση ανθρώπων για εγκλήματα όπως η μοιχεία.  

Ο Μασχάντοφ επέζησε από απόπειρες δολοφονίας τρεις φορές, στις 23 Ιουλίου 1998 και στις 21 Μαρτίου και στις 10 Απριλίου 1999, κατά τις οποίες οι επιτιθέμενοι χρησιμοποίησαν αντιαρματικά βλήματα και βόμβες. Οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες κατηγορήθηκαν επίσημα.

Δεύτερος πόλεμος της Τσετσενίας 
Το καλοκαίρι του 1999, ο Μασχάντοφ καταδίκασε μια προσπάθεια του Μπασάγιεφ και του Ιμπντ αλ-Χατάμπ να εξαπλώσουν τον πόλεμο στη γειτονική δημοκρατία του Νταγκεστάν  (γνωστή ως Εισβολή στο Νταγκεστάν). Αυτή η επιδρομή, σε συνδυασμό με τις βομβιστικές επιθέσεις που έλαβαν χώρα στην Μόσχα, τους ενοχοποιήσαν και τους δύο. Την 1η Οκτωβρίου 1999, ο τότε Ρώσος πρωθυπουργός Βλαντίμιρ Πούτιν κήρυξε παράνομη την εξουσία του Προέδρου Μασχάντοφ και του κοινοβουλίου του. Ο Πούτιν έστειλε ρωσικές δυνάμεις στην Τσετσενία και η υπόσχεσή του για μια γρήγορη και αποφασιστική νίκη τον ώθησε στη ρωσική Προεδρία.

Στις 11 Οκτωβρίου 1999, ο Μασχάντοφ περιέγραψε ένα ειρηνευτικό σχέδιο που προσέφερε μια καταστολή των αποστατών πολέμαρχων,  ωστόσο η προσφορά απορρίφθηκε από τη ρωσική πλευρά. Σε απάντηση, ο Πρόεδρος Μασχάντοφ κήρυξε ιερό πόλεμο για να αντιμετωπίσει τον ρωσικό στρατό που πλησίαζε. Σύντομα, κηρύχθηκε στρατιωτικός νόμος στην Ιτσκερία και κλήθηκαν έφεδροι, και το κτίριο του Προεδρικού Μεγάρου του ήταν ένας από τους στόχους της καταστροφικής επίθεσης με βαλλιστικούς πυραύλους στο Γκρόζνι στις 23 Οκτωβρίου 1999. 

Ο Μασχάντοφ ήταν ένας από τους κύριους διοικητές στη Μάχη του Γκρόζνι (1999–2000) μαζί με τους Σαμίλ Μπασάγιεφ, Ρουσλάν Γκελάγιεφ, Ιμπν Αλ-Χαττάμπ, Ασλαμπέκ Ισμαήλοφ και Χουνκαρπάσα Ισραπίλοφ. Ο Μασχάντοφ μαζί με τους άνδρες του εξαπέλυσαν τολμηρές αντεπιθέσεις κατά των ρωσικών στρατευμάτων ενώ πολεμούσαν στο Γκρόζνι και επίσης χρησιμοποίησαν αποτελεσματικά τα αποχετευτικά συστήματα για να επιτεθούν στα ρωσικά στρατεύματα από πίσω. Μετά από μια συνάντηση με τους ανώτατους διοικητές των ανταρτών, ο Μασχάντοφ και άλλοι συμφώνησαν να αποσυρθούν από το Γκρόζνι και να συνεχίσουν να επιτίθενται στις ρωσικές δυνάμεις στις πόλεις και τις κωμοπόλεις που περιβάλλουν την πόλη. Ο Μασχάντοφ ήταν ο πρώτος που αποσύρθηκε λόγω της σημασίας του για την υπόθεση των ανταρτών και επειδή ήταν ο επίσημος Πρόεδρος της Τσετσενίας. Καθώς ο Μασχάντοφ και οι άνδρες του υποχώρησαν, έστησαν μια τεράστια ποσότητα παγίδων και νάρκων ξηράς για να εμποδίσουν τις ρωσικές δυνάμεις και να κάνουν το μεγαλύτερο μέρος του Γκρόζνι αδιάβατο. 

Μετά την αποχώρηση των δυνάμεων της Τσετσενίας από το Γκρόζνι μετά από μια άλλη μάχη για την πόλη, ο Μασχάντοφ επέστρεψε ως ηγέτης των ανταρτών, ζώντας κρυμμένος ως ο δεύτερος πιο καταζητούμενος άνδρας της Ρωσίας μετά τον Μπασάγιεφ, με τη Ρωσία να δίνει 10 εκατομμύρια δολάρια για τη σύλληψή του. Θεωρήθηκε ως ο επίσημος πολιτικός ηγέτης των αυτονομιστικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά δεν είναι σαφές τι είδους στρατιωτικό ρόλο έπαιξε. Ο Μασχάντοφ προσέφερε την μεσολάβηση του για άνευ όρων ειρηνευτικές συνομιλίες με τη Μόσχα πολλές φορές το 2000, συνεχίζοντας και τα επόμενα χρόνια, αλλά οι εκκλήσεις του για πολιτική λύση πάντα αγνοούνταν από τη ρωσική πλευρά.

Ο Μασχάντοφ υποστήριξε την ένοπλη αντίσταση σε αυτό που έβλεπε ως ρωσική κατοχή της Τσετσενίας, αλλά καταδίκασε τις επιθέσεις εναντίον αμάχων. Φέρεται να υποστήριξε τη δολοφονία του φιλορώσου τσετσένου προέδρου Αχμάτ Καντίροφ στην Τσετσενία, ενώ καταδίκασε τη δολοφονία από τη Ρωσία του τσετσένου αυτονομιστή πρώην προέδρου Γιανταρμπίεφ στο Κατάρ το 2004. Ο Μασχάντοφ συχνά αρνιόταν την ευθύνη για τις ολοένα και πιο βάναυσες τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον Ρώσων πολιτών από οπαδούς του Μπασάγιεφ, καταγγέλλοντας συνεχώς τέτοια περιστατικά μόνο μέσω εκπροσώπων στο εξωτερικό, όπως ο Αχμέντ Ζακάγιεφ στο Λονδίνο. Ωστόσο, στις 24 Οκτωβρίου 2002, οι ραδιοεπικοινωνίες υποκλάπησαν από τα μηνύματα του Μασχάντοφ όπου ζητούσε την εντατικοποίηση των τρομοκρατικών δραστηριοτήτων και των δολιοφθορών στο ρωσικό έδαφος.  Στοιχεία για τη συνενοχή του Μασχάντοφ στην κρίση ομηρίας στο θέατρο της Μόσχας το 2002 παρείχαν οι δύο κύριοι δράστες της, οι Μοβσάρ Μπαράγιεφ και Αμπού Σάιντ.  Αν και αρχικά αρνήθηκε την ευθύνη για την επιδρομή στο Νάζραν το 2004, στην οποία σκοτώθηκαν 98 αστυνομικοί και στρατιώτες, τον Ιούλιο του 2004 ο Μασχάντοφ ανέλαβε δημόσια την ευθύνη για τις επιθέσεις. Τον ίδιο μήνα,  υποσχέθηκε ότι θα συνέβαιναν παρόμοιες επιθέσεις και υποσχέθηκε ότι ο νικητής των επερχόμενων προεδρικών εκλογών στην Τσετσενία θα ήταν παράνομος και θα δεχόταν επίθεση εάν χρειαζόταν.  Περιέγραψε τους αντάρτες πίσω από την πολιορκία του σχολείου του Μπεσλάν ως «τρελούς» που υποκινήθηκαν από τις αισθήσεις τους για τις ρωσικές πράξεις βαναυσότητας και χαρακτήρισε την τρομοκρατική επίθεση θηριωδία. 

Στις 15 Ιανουαρίου 2005, ο Μασχάντοφ εξέδωσε ειδική διαταγή να σταματήσουν όλες οι στρατιωτικές επιχειρήσεις εκτός από εκείνες της αυτοάμυνας, τόσο εντός όσο και εκτός Τσετσενίας, μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου (ημερομηνία που σηματοδοτεί την επέτειο των απελάσεων του Βαϊνάχ του Στάλιν το 1944) ως χειρονομία καλής θέλησης, και ζήτησε και πάλι να τερματιστεί η σύγκρουση στην Τσετσενία κατόπιν διαπραγματεύσεων. Ο Ουμάρ Χάμπιεφ, ο ορισθείς διαπραγματευτής του, είπε ότι οι αυτονομιστές δεν επιδιώκουν πλέον την ανεξαρτησία, αλλά μόνο «εγγυήσεις για την ύπαρξη του τσετσενικού έθνους».  Αυτή η μονομερής κατάπαυση του πυρός υποστηρίχθηκε από τον Μπασάγιεφ, αλλά απορρίφθηκε κατηγορηματικά από τους Ρώσους και τους φιλορώσους ηγέτες, οι οποίοι, για άλλη μια φορά, αρνήθηκαν να διαπραγματευτούν.  Η εντολή του Μασχάντοφ να σταματήσει προσωρινά όλες οι επιθετικές ενέργειες ακολουθήθηκε σε μεγάλο βαθμό από το κίνημα των ανταρτών, εκτός από το Νταγκεστάν.

Θάνατος 
Από το 2005, υπήρχαν διαφορετικές εκδοχές του θανάτου του Μασχάντοφ.  Σύμφωνα με μια επίσημη ανακοίνωση που ανακοινώθηκε στις 8 Μαρτίου 2005 από τον επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας (FSB) Νικολάι Πατρούσεφ, λιγότερο από ένα μήνα αφότου ο Μασχάντοφ ανακοίνωσε την κατάπαυση του πυρός,  μια μονάδα ειδικών δυνάμεων της FSB είχε :
«…διεξάγει μια επιχείρηση στον οικισμό Τολστόι-Γιουρτ, ως αποτέλεσμα της οποίας σκοτώθηκε ο διεθνής τζιχαντιστής και αρχηγός των ενόπλων ομάδων Μασχάντοφ και συνελήφθησαν οι στενότεροι συμπολεμιστές του».  Ανέφερε ότι η μονάδα ειδικών επιχειρήσεων είχε σκοπό να συλλάβει ζωντανό τον Μασχάντοφ για ανάκριση, αλλά τον σκότωσε κατά λάθος με μια χειροβομβίδα που πέταξε σε ένα καταφύγιο όπου κρυβόταν ο Μασχάντοφ.  

Ο Αχμέντ Ζακάγιεφ, ένας από τους στενότερους συμμάχους του που ενήργησε ως εκπρόσωπός του και υπουργός Εξωτερικών, δήλωσε σε ρωσικό ραδιοφωνικό σταθμό ότι ήταν πιθανό ότι ο Μασχάντοφ είχε πράγματι σκοτωθεί. Ανέφερε αργότερα ότι ένας νέος Τσετσένος ηγέτης θα μπορούσε να επιλεγεί εντός ημερών. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν βράβευσε τους υπεύθυνους για τις δολοφονίες με μετάλλια. Λίγο μετά το θάνατο του Μασχάντοφ, το συμβούλιο των ανταρτών της Τσετσενίας ανακοίνωσε ότι ο Αμπντούλ Χαλίμ Σαντουλάγιεφ είχε αναλάβει την ηγεσία. 

Τέσσερις Τσετσένοι, συνελήφθησαν στην επιδρομή. Σύμφωνα με βαλλιστικά στοιχεία στη δίκη τους στο Ανώτατο Δικαστήριο της Δημοκρατίας της Τσετσενίας, ο Μασχάντοφ φέρεται να σκοτώθηκε από μια σφαίρα από το πιστόλι του Χατζιμουράτοφ, του ανιψιού και του σωματοφύλακά του. Ο Χατζιμουράτοφ, ωστόσο, είχε καταθέσει ότι δεν θυμάται αν πυροβόλησε τον Μασχάντοφ ή όχι αφού έμεινε άναυδος από μια έκρηξη, αλλά μετά τη σύλληψη, ο Χατζιμουράτοφ φέρεται να είπε: Ο θείος μου πάντα μου έλεγε να τον πυροβολήσω αν τραυματιστεί για να μην συλληφθεί. Είπε ότι αν τον πιάσουν αιχμάλωτο, θα τον κακομεταχειρίζονταν όπως είχε γίνει με τον Σαντάμ Χουσεΐν.  

Ένα χρόνο αργότερα, το 2006, ένας γιος του Μασχάντοφ, ο Ανζόρ, σε μια συνέντευξη φέρεται να ισχυρίστηκε ότι ο πατέρας του εντοπίστηκε από ένα τηλέφωνο IMEI μέσα σε 2 ημέρες πριν από την επιδρομή. Βρέθηκε σε ένα κρησφύγετο (υπόγειο καταφύγιο) σε ένα από τα κτίρια του συγγενή του.  Λίγο μετά από μια αντιπαράθεση με τις ρωσικές ειδικές δυνάμεις, πυροβόλησε με το χέρι του και έμεινε άναυδος από μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης .  Εξέφρασε επίσης την πεποίθηση ότι οι ειδικές δυνάμεις σκόπευαν να τον πάρουν ζωντανό αλλά δεν τα κατάφεραν.

Άγνωστη τοποθεσία ταφής 
Στις 24 Απριλίου 2006, η Γενική Εισαγγελία της Ρωσίας αρνήθηκε επίσημα να παραδώσει τα λείψανα του Μασχάντοφ στους συγγενείς του για ταφή. Η άρνηση χαρακτηρίστηκε νόμιμη αναφέροντας:Ο Μασχάντοφ, σε σχέση με την τρομοκρατία, ήταν ποινικά υπεύθυνος για πολλά ξεχωριστά σοβαρά εγκλήματα στο έδαφος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Λαμβάνοντας αυτό υπόψη, αποφασίστηκε η καταστολή των δραστηριοτήτων του Μασχάντοφ, ο οποιός καταδιώκονταν για την προστασία μας. Η ταφή τέτοιων προσώπων πραγματοποιείται σύμφωνα με τους κανόνες σχετικά με την ταφή εκείνων των οποίων ο θάνατος ήταν αποτέλεσμα της καταστολής των τρομοκρατικών ενεργειών τους, όπως επιβεβαιώθηκε από την κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας στις 20 Μαρτίου 2003, με το Διάταγμα Νο. 164. Σε αυτή την περίπτωση, η σορός δεν παραδίδεται για ταφή και δεν κοινοποιείται ο τόπος της ταφής.Η οικογένεια του Μασχάντοφ έχει κάνει εκστρατεία για την απελευθέρωση των λειψάνων του ή την αποκάλυψη του τι συνέβη στο σώμα του.   Το 2006 υπέβαλαν καταγγελία στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης σχετικά με την «παράνομη» άρνηση των ρωσικών αρχών εκείνη την εποχή να επιστρέψουν τη σορό του Μασχάντοφ στην οικογένεια.

Οικογενειακή ζωή 
Ο Μασχάντοφ παντρεύτηκε σε ηλικία 17 ετών. Η σύζυγός του Κουσάμα είναι κάτοχος πτυχίου διδασκαλίας. Είχαν δύο παιδιά: έναν γιο, τον Ανζόρ, ο οποίος συμμετείχε στη στρατιωτική δράση κατά τον Πρώτο Ρωσο-Τσετσενικό Πόλεμο, και μια κόρη, τη Φατιμά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Αρχηγοί κράτους πρώην χωρών
Υπουργοί άμυνας