Ψηφιακές Ανθρωπιστικές Επιστήμες

Οι Ψηφιακές Ανθρωπιστικές Επιστήμες (αγγλικά: Digital humanities, DH) είναι ένας τομέας επιστημονικής δραστηριότητας στη διασταύρωση της πληροφορικής ή της τεχνολογία πληροφοριών και των κλάδων των ανθρωπιστικών επιστημών. Περιλαμβάνει τη συστηματική χρήση ψηφιακών πόρων στις ανθρωπιστικές επιστήμες, καθώς και την ανάλυση της εφαρμογής τους. Οι ΨΑΕ μπορούν να οριστούν ως νέοι τρόποι παροχής υποτροφιών που περιλαμβάνουν συνεργατική, διεπιστημονική και υπολογιστικά δεσμευμένη έρευνα, διδασκαλία και δημοσίευση. Φέρνει ψηφιακά εργαλεία και μεθόδους στη μελέτη των ανθρωπιστικών επιστημών με την αναγνώριση ότι η έντυπη λέξη δεν είναι πλέον το κύριο μέσο παραγωγής και διανομής της γνώσης.

Με την παραγωγή και τη χρήση νέων εφαρμογών και τεχνικών, οι ΨΑΕ καθιστά δυνατά νέα είδη διδασκαλίας, ενώ ταυτόχρονα μελετά και κριτικάρει πώς αυτά επηρεάζουν την πολιτιστική κληρονομιά και τον ψηφιακό πολιτισμό. Οι ΨΑΕ εφαρμόζεται επίσης στην έρευνα. Έτσι, ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των ΨΑΕ είναι η καλλιέργεια μιας αμφίδρομης σχέσης μεταξύ των ανθρωπιστικών και των ψηφιακών επιστημών: το πεδίο χρησιμοποιεί τεχνολογία για την επιδίωξη της έρευνας ανθρωπιστικών επιστημών και υποβάλλει την τεχνολογία σε ανθρωπιστική αμφισβήτηση και ανάκριση, συχνά ταυτόχρονα.

Ορισμός 
Ο ορισμός των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών διατυπώνεται συνεχώς από μελετητές και επαγγελματίες. Δεδομένου ότι το πεδίο αυξάνεται και αλλάζει συνεχώς, οι συγκεκριμένοι ορισμοί μπορούν γρήγορα να γίνουν ξεπερασμένοι ή να περιορίσουν άσκοπα τις μελλοντικές δυνατότητες. Ο δεύτερος τόμος του Debates in the Digital Humanities (2016) αναγνωρίζει τη δυσκολία στον καθορισμό του πεδίου: «Μαζί με τα ψηφιακά αρχεία, τις ποσοτικές αναλύσεις και τα έργα δημιουργίας εργαλείων που κάποτε χαρακτήριζαν το πεδίο, οι ΨΑΕ περιλαμβάνει τώρα ένα ευρύ φάσμα μεθόδων και πρακτικών: οπτικοποιήσεις μεγάλων συνόλων εικόνων, τρισδιάστατη μοντελοποίηση ιστορικών αντικειμένων, «γεννημένες ψηφιακές» διατριβές, ακτιβισμός hashtag και η ανάλυσή τους, παιχνίδια εναλλακτικής πραγματικότητας, χώροι δημιουργίας κινητών και πολλά άλλα. Σε αυτό που ονομάζεται «μεγάλη σκηνή» των ΨΑΕ, μπορεί μερικές φορές να είναι δύσκολο να προσδιοριστεί με οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα τι ακριβώς συνεπάγεται η εργασία στις ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες.»

Ιστορικά, οι ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες αναπτύχθηκαν από τον υπολογισμό των ανθρωπιστικών επιστημών και έχουν συνδεθεί με άλλα πεδία, όπως η ανθρωπιστική πληροφορική, η κοινωνική πληροφορική και οι μελέτες μέσων. Με συγκεκριμένους όρους, οι ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες αγκαλιάζουν μια ποικιλία θεμάτων, από την επιμέλεια διαδικτυακών συλλογών πρωτογενών πηγών (κυρίως κειμένου) έως την εξόρυξη δεδομένων μεγάλων συνόλων πολιτισμικών δεδομένων έως τη μοντελοποίηση θεμάτων. Οι ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες ενσωματώνουν ψηφιοποιημένο (αποκατάσταση) και γεννημένο ψηφιακό υλικό και συνδυάζουν μεθοδολογίες από παραδοσιακούς κλάδους ανθρωπιστικών επιστημών (όπως ρητορική, ιστορία, φιλοσοφία, γλωσσολογία, λογοτεχνία, τέχνη, αρχαιολογία, μουσική και πολιτιστικές σπουδές) και τις κοινωνικές επιστήμες, με εργαλεία που παρέχονται από υπολογιστές (όπως υπερκείμενο, υπερμέσα, οπτικοποίηση δεδομένων, ανάκτηση πληροφοριών, εξόρυξη δεδομένων, στατιστικά, εξόρυξη κειμένου, ψηφιακή χαρτογράφηση) και τη ψηφιακή δημοσίευση. Έχουν προκύψει σχετικά υποπεδία των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών, όπως μελέτες λογισμικού, μελέτες πλατφόρμας και μελέτες κριτικού κώδικα. Τα πεδία που παραλληλίζονται με τις ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες περιλαμβάνουν μελέτες νέων μέσων και την επιστήμη της πληροφόρησης καθώς και θεωρία σύνθεσης μέσων, μελέτες παιχνιδιών, ιδιαίτερα σε τομείς που σχετίζονται με το σχεδιασμό και την παραγωγή έργων ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών και την πολιτισμική ανάλυση. Κάθε κλάδος και κάθε χώρα έχει τη δική της μοναδική ιστορία των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών.

Ο Berry και ο Fagerjord έχουν προτείνει ότι ένας τρόπος για να επαναπροσδιορίσουμε τις ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες θα μπορούσε να είναι μέσω μιας «στοίβας ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών». Υποστηρίζουν ότι «αυτός ο τύπος διαγραμμάτων είναι κοινός στους υπολογιστές και στην επιστήμη των υπολογιστών για να δείξει πώς οι τεχνολογίες «στοιβάζονται» η μία πάνω στην άλλη σε αυξανόμενα επίπεδα αφαίρεσης. Εδώ, [χρησιμοποιούν τη μέθοδο με μια πιο ενδεικτική και δημιουργική έννοια για να δείξουν το φάσμα των δραστηριοτήτων, πρακτικών, δεξιοτήτων, τεχνολογιών και δομών που θα μπορούσαμε να πούμε ότι συνθέτουν τις ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες, με στόχο την παροχή ενός χάρτη υψηλού επιπέδου." Πράγματι, το «διάγραμμα μπορεί να διαβαστεί ως τα κατώτατα επίπεδα που υποδεικνύουν ορισμένα από τα θεμελιώδη στοιχεία της στοίβας των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών, όπως η υπολογιστική σκέψη και η αναπαράσταση γνώσης, και στη συνέχεια άλλα στοιχεία που αργότερα βασίζονται σε αυτά."

Πρακτικά, μια σημαντική διάκριση στις ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες είναι η εστίαση στα δεδομένα που υποβάλλονται σε επεξεργασία. Για την επεξεργασία κειμενικών δεδομένων, οι ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες βασίζονται σε μια μακρά και εκτεταμένη ιστορία ψηφιακής έκδοσης, υπολογιστικής γλωσσολογίας και επεξεργασίας φυσικής γλώσσας και ανέπτυξαν μια ανεξάρτητη και εξαιρετικά εξειδικευμένη τεχνολογική στοίβα (που συγκεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στις προδιαγραφές της Πρωτοβουλίας Κωδικοποίησης Κειμένου). Αυτό το τμήμα του πεδίου μερικές φορές ξεχωρίζει από τις Ψηφιακές Ανθρωπιστικές Επιστήμες γενικά ως «ψηφιακή φιλολογία» ή «υπολογιστική φιλολογία». Για τη δημιουργία και την ανάλυση ψηφιακών εκδόσεων αντικειμένων ή αντικειμένων, οι ψηφιακοί φιλόλογοι έχουν πρόσβαση σε ψηφιακές πρακτικές, μεθόδους και τεχνολογίες όπως η οπτική αναγνώριση χαρακτήρων που παρέχουν ευκαιρίες προσαρμογής του πεδίου στην ψηφιακή εποχή.

Ιστορία 
Οι ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες προέρχονται από τον τομέα των υπολογιστών ανθρωπιστικών επιστημών, του οποίου οι απαρχές φτάνουν στις δεκαετίες του 1940 και του 1950, στο πρωτοποριακό έργο του Ιησουίτη μελετητή Ρομπέρτο Μπούζα, που ξεκίνησε το 1946, και της Αγγλίδας καθηγήτριας Ζοζεφίν Μάιλς, που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Σε συνεργασία με την IBM, ο Μπούζα και η ομάδα του δημιούργησαν μια συμφωνία που δημιουργήθηκε από υπολογιστή με τα γραπτά του Θωμά Ακινάτη, γνωστή ως Index Thomisticus. Τα έργα του Μπούζα έχουν συλλεχθεί και μεταφραστεί από τους Τζουλιάν Νίχαν και Marco Passarotti. Άλλοι μελετητές άρχισαν να χρησιμοποιούν υπολογιστές mainframe για να αυτοματοποιήσουν εργασίες όπως η αναζήτηση λέξεων, η ταξινόμηση και η καταμέτρηση, η οποία ήταν πολύ πιο γρήγορη από την επεξεργασία πληροφοριών από κείμενα με χειρόγραφες ή δακτυλογραφημένες κάρτες ευρετηρίου Παρόμοιες πρώτες προόδους έγιναν από τον Γκέρχαρντ Σπερλ στην Αυστρία χρησιμοποιώντας υπολογιστές από τον Τσούζε για την Ψηφιακή Ασσυριολογία. Τις δεκαετίες που ακολούθησαν αρχαιολόγοι, κλασικιστές, ιστορικοί, λογοτεχνικοί μελετητές και ένα ευρύ φάσμα ερευνητών ανθρωπιστικών επιστημών σε άλλους κλάδους εφάρμοσαν αναδυόμενες υπολογιστικές μεθόδους για να μεταμορφώσουν τις ανθρωπιστικές σπουδές.

Όπως έχει επισημάνει η Τάρα Μακφέρσον, οι ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες κληρονομούν επίσης πρακτικές και προοπτικές που αναπτύχθηκαν μέσα από πολλές καλλιτεχνικές και θεωρητικές εμπλοκές με την κουλτούρα της ηλεκτρονικής οθόνης ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και τη δεκαετία του 1970. Αυτά κυμαίνονται από έρευνα που αναπτύχθηκε από οργανισμούς όπως η SIGGRAPH έως δημιουργίες καλλιτεχνών όπως ο Τσαρλς και Ρέι Ιμς και τα μέλη του E.A.T. (Experiments in Art and Technology, Πειράματα στην Τέχνη και την Τεχνολογία). Οι Ιμς και οι E.A.T. εξερεύνησαν την εκκολαπτόμενη κουλτούρα των υπολογιστών και τη διαμεσολάβηση σε δημιουργικά έργα που συνέδεαν την τεχνολογική καινοτομία με την τέχνη.

Το πρώτο εξειδικευμένο περιοδικό στις ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες ήταν το Computers and the Humanities, το οποίο έκανε το ντεμπούτο του το 1966. Η ένωση Εφαρμογών Υπολογιστών και Ποσοτικών Μεθόδων στην Αρχαιολογία (CAA) ιδρύθηκε το 1973. Η Ένωση Λογοτεχνικών και Γλωσσικών Υπολογιστών (ALLC) και η Ένωση Υπολογιστών και Ανθρωπιστικών Επιστημών (ACH) ιδρύθηκαν στη συνέχεια το 1977 και το 1978, αντίστοιχα.

Σύντομα, υπήρξε ανάγκη για ένα τυποποιημένο πρωτόκολλο για την προσθήκη ετικετών σε ψηφιακά κείμενα και αναπτύχθηκε η Πρωτοβουλία Κωδικοποίησης Κειμένου (TEI). Το έργο ΤΕΙ ξεκίνησε το 1987 και δημοσίευσε την πρώτη πλήρη έκδοση των Κατευθυντήριων Οδηγιών ΤΕΙ (TEI Guidelines) τον Μάιο του 1994. Το ΤΕΙ βοήθησε στη διαμόρφωση του πεδίου της ηλεκτρονικής κειμενικής υποτροφίας και οδήγησε στη Extensible Markup Language (XML), η οποία είναι ένα σχήμα ετικετών για ψηφιακή επεξεργασία. Οι ερευνητές άρχισαν επίσης να πειραματίζονται με βάσεις δεδομένων και υπερκειμενική επεξεργασία, τα οποία είναι δομημένα γύρω από συνδέσμους και κόμβους, σε αντίθεση με την τυπική γραμμική σύμβαση της εκτύπωσης. Στη δεκαετία του '90, εμφανίστηκαν μεγάλα ψηφιακά αρχεία κειμένων και εικόνων σε κέντρα ανθρωπιστικών επιστημών στις Η.Π.Α. (π.χ. το Women Writers Project, το Rossetti Archive, και το The William Blake Archive), τα οποία απέδειξαν την πολυπλοκότητα και την ευρωστία του κωδικοποίηση κειμένου για την λογοτεχνία. Η έλευση των προσωπικών υπολογιστών και του Παγκόσμιου Ιστού σήμαινε ότι η εργασία των Ψηφιακών Ανθρωπιστικών Σπουδών θα μπορούσε να γίνει λιγότερο επικεντρωμένη στο κείμενο και περισσότερο στο σχεδιασμό. Η πολυμεσική φύση του Διαδικτύου επέτρεψε στην εργασία των Ψηφιακών Ανθρωπιστικών Σπουδών να ενσωματώσει ήχο, βίντεο και άλλα στοιχεία εκτός από το κείμενο.

Η ορολογική αλλαγή από "humanities computing" σε "digital humanities" έχει αποδοθεί στους Τζον Άνσγουορθ, Susan Schreibman και Ρέι Ζίμενς οι οποίοι, ως συντάκτες της ανθολογίας A Companion to Digital Humanities (2004), προσπάθησαν να αποτρέψουν την προβολή του πεδίου ως «απλή ψηφιοποίηση». Κατά συνέπεια, ο υβριδικός όρος έχει δημιουργήσει μια επικάλυψη μεταξύ πεδίων όπως η ρητορική και η σύνθεση, που χρησιμοποιούν "τις μεθόδους των σύγχρονων ανθρωπιστικών επιστημών στη μελέτη ψηφιακών αντικειμένων", και των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών, που χρησιμοποιεί "ψηφιακή τεχνολογία στη μελέτη αντικειμένων παραδοσιακών ανθρωπιστικών επιστημών". Η χρήση υπολογιστικών συστημάτων και η μελέτη των υπολογιστικών μέσων στις ανθρωπιστικές, τις τέχνες και τις κοινωνικές επιστήμες γενικότερα έχει ονομαστεί «υπολογιστική στροφή».

Το 2006 το National Endowment for the Humanities (NEH) ξεκίνησε την Digital Humanities Initiative (μετονομάστηκε Office of Digital Humanities το 2008), η οποία υιοθέτησε ευρέως τον όρο "ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες" στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες προέκυψαν από την προηγούμενη θέση τους και έγιναν τα "μεγάλα νέα" στο συνέδριο MLA του 2009 στη Φιλαδέλφεια, όπου οι ψηφιακοί ανθρωπιστές έκαναν "μερικές από τις πιο ζωντανές και ορατές συνεισφορές" και χαιρέτησαν το πεδίο τους ως "το το πρώτο «επόμενο μεγάλο πράγμα» μετά από πολύ καιρό».

Τον Νοέμβριο του 2018, το 10ο Παγκόσμιο Φόρουμ Peter Drucker είχε θέμα: «Διαχείριση. Η ανθρώπινη διάσταση». Ανάμεσα στα άρθρα που παρουσιάστηκαν αυτό που άφησε το στίγμα του στον τομέα των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών ήταν:

Αξίες και μέθοδοι 
Αν και τα έργα και οι πρωτοβουλίες των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών είναι ποικίλα, συχνά αντικατοπτρίζουν κοινές αξίες και μεθόδους. Αυτά μπορούν να βοηθήσουν στην κατανόηση αυτού του δύσκολου για ορισμό πεδίου.

Αξίες

 Κριτική και θεωρητική
 Επαναληπτικό και πειραματικό
 Συνεργατικό και διανεμημένο
 Πολυτροπικό και παραστατικό
 Ανοιχτό και προσβάσιμο

Μέθοδοι

 Ενισχυμένη κριτική επιμέλεια
 Επαυξημένες εκδόσεις και ρευστή κειμενικότητα
 Κλίμακα: ο νόμος των μεγάλων αριθμών
 Απόμακρο/κοντό, μακρο/μικρό, επιφάνεια/βάθος
 Πολιτιστικές αναλύσεις, συνάθροιση και εξόρυξη δεδομένων
 Οπτικοποίηση και σχεδιασμός δεδομένων
 Τοπική έρευνα και παχιά χαρτογράφηση
 Το κινούμενο αρχείο
 Κατανεμημένη παραγωγή γνώσης και επιτελεστική πρόσβαση
 Παιχνίδι ανθρωπιστικών επιστημών
 Μελέτες κώδικα, λογισμικού και πλατφόρμας
 Ντοκιμαντέρ βάσης δεδομένων
 Περιεχόμενο με δυνατότητα επαναχρησιμοποίησης και κουλτούρα remix
 Διάχυτη υποδομή
 Πανταχού παρούσα ευρυμάθεια

Σύμφωνα με την αξία του να είναι ανοιχτά και προσβάσιμά, πολλά έργα και περιοδικά ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών είναι ανοιχτής πρόσβασης ή/και υπό άδεια Creative Commons, δείχνοντας τη "δέσμευση του πεδίου για ανοιχτά πρότυπα και ανοιχτό κώδικα." Η ανοιχτή πρόσβαση έχει σχεδιαστεί για να επιτρέπει σε οποιονδήποτε διαθέτει συσκευή με δυνατότητα σύνδεσης στο Διαδίκτυο και σύνδεση στο Διαδίκτυο να βλέπει έναν ιστότοπο ή να διαβάζει ένα άρθρο χωρίς να χρειάζεται να πληρώσει, καθώς και να μοιράζεται περιεχόμενο με τις κατάλληλες άδειες.

Οι μελετητές των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών χρησιμοποιούν υπολογιστικές μεθόδους είτε για να απαντήσουν σε υπάρχοντα ερευνητικά ερωτήματα είτε για να αμφισβητήσουν υπάρχοντα θεωρητικά παραδείγματα, δημιουργώντας νέα ερωτήματα και πρωτοπορώντας με νέες προσεγγίσεις. Ένας στόχος είναι η συστηματική ενσωμάτωση της τεχνολογίας των υπολογιστών στις δραστηριότητες των μελετητών ανθρωπιστικών επιστημών, όπως γίνεται στις σύγχρονες εμπειρικές κοινωνικές επιστήμες. Ωστόσο, παρά τη σημαντική τάση στις ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες προς δικτυωμένες και πολυτροπικές μορφές γνώσης, ένας σημαντικός αριθμός ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών επικεντρώνεται σε έγγραφα και κείμενα με τρόπους που διαφοροποιούν το έργο του πεδίου από την ψηφιακή έρευνα στις μελέτες των μέσων ενημέρωσης, τις μελέτες πληροφοριών, τις επικοινωνιακές μελέτες και την κοινωνιολογία. Ένας άλλος στόχος των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών είναι η δημιουργία υποτροφιών που υπερβαίνει τις πηγές κειμένου. Αυτό περιλαμβάνει την ενσωμάτωση πολυμέσων, μεταδεδομένων και δυναμικών περιβαλλόντων (βλέπε το έργο The Valley of the Shadow στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, το Vectors Journal of Culture and Technology in a Dynamic Vernacular στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια ή έργα Digital Pioneers στο Χάρβαρντ). Ένας αυξανόμενος αριθμός ερευνητών στις ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες χρησιμοποιεί υπολογιστικές μεθόδους για την ανάλυση μεγάλων συνόλων πολιτισμικών δεδομένων, όπως το σώμα των Google Books. Παραδείγματα τέτοιων έργων επισημάνθηκαν από τον διαγωνισμό Humanities High Performance Computing που χρηματοδοτήθηκε από το Office of Digital Humanities το 2008, και επίσης από την πρόκληση Digging Into Data που διοργανώθηκε το 2009 και το 2011 από το NEH σε συνεργασία με το NSF, και σε συνεργασία με την JISC στο Ηνωμένο Βασίλειο και την SSHRC στον Καναδά. Εκτός από βιβλία, οι ιστορικές εφημερίδες μπορούν επίσης να αναλυθούν με μεθόδους big data. Η ανάλυση τεράστιων ποσοτήτων ιστορικού περιεχομένου εφημερίδων έδειξε πώς οι περιοδικές δομές μπορούν να ανακαλυφθούν αυτόματα, και παρόμοια ανάλυση πραγματοποιήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ως μέρος της επανάστασης των μεγάλων δεδομένων, η προκατάληψη του φύλου, η αναγνωσιμότητα, η ομοιότητα περιεχομένου, οι προτιμήσεις των αναγνωστών, ακόμη και η διάθεση έχουν αναλυθεί με βάση μεθόδους εξόρυξης κειμένου σε εκατομμύρια έγγραφα και ιστορικά έγγραφα γραμμένα στα λογοτεχνικά κινέζικα.

Οι ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες εμπλέκονται επίσης στη δημιουργία λογισμικού, παρέχοντας «περιβάλλοντα και εργαλεία για την παραγωγή, την επιμέλεια και την αλληλεπίδραση με γνώση που «γεννιέται ψηφιακή» και ζει σε διάφορα ψηφιακά πλαίσια». Σε αυτό το πλαίσιο, το πεδίο είναι μερικές φορές γνωστό ως υπολογιστικές ανθρωπιστικές επιστήμες.

Εργαλεία 
Οι μελετητές των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών χρησιμοποιούν μια ποικιλία ψηφιακών εργαλείων για την έρευνά τους, η οποία μπορεί να λάβει χώρα σε ένα περιβάλλον τόσο μικρό όσο μια κινητή συσκευή ή τόσο μεγάλο όσο ένα εργαστήριο εικονικής πραγματικότητας. Τα περιβάλλοντα για τη «δημιουργία, δημοσίευση και εργασία με ψηφιακή υποτροφία περιλαμβάνουν τα πάντα, από προσωπικό εξοπλισμό έως ινστιτούτα και λογισμικό μέχρι τον κυβερνοχώρο». Ορισμένοι μελετητές χρησιμοποιούν προηγμένες γλώσσες προγραμματισμού και βάσεις δεδομένων, ενώ άλλοι χρησιμοποιούν λιγότερο πολύπλοκα εργαλεία, ανάλογα με τις ανάγκες τους. Το DiRT (Digital Research Tools Directory) προσφέρει ένα μητρώο εργαλείων ψηφιακής έρευνας για μελετητές. Το TAPoR (Text Analysis Portal for Research) είναι μια πύλη στα εργαλεία ανάλυσης και ανάκτησης κειμένου. Ένα προσβάσιμο, δωρεάν παράδειγμα ενός διαδικτυακού προγράμματος ανάλυσης κειμένου είναι το Voyant Tools, που απαιτεί μόνο από τον χρήστη να αντιγράψει και να επικολλήσει είτε ένα σώμα κειμένου είτε ένα URL και στη συνέχεια να κάνει κλικ στο κουμπί «αποκάλυψη» για να τρέξει το πρόγραμμα. Υπάρχει επίσης μια ηλεκτρονική λίστα με διαδικτυακά ή με δυνατότητα λήψης εργαλείων Ψηφιακών Ανθρωπιστικών Σπουδών που είναι σε μεγάλο βαθμό δωρεάν, με στόχο να βοηθήσουν τους μαθητές και άλλους που δεν έχουν πρόσβαση σε χρηματοδότηση ή σε διακομιστές ιδρυμάτων. Δωρεάν, ανοιχτού κώδικα πλατφόρμες δημοσίευσης ιστού όπως το WordPress και το Omeka είναι επίσης δημοφιλή εργαλεία.

Έργα 
Τα έργα των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών είναι πιο πιθανό από τα παραδοσιακά έργα ανθρωπιστικών επιστημών να περιλαμβάνουν μια ομάδα ή ένα εργαστήριο, το οποίο μπορεί να αποτελείται από καθηγητές, προσωπικό, μεταπτυχιακούς ή προπτυχιακούς φοιτητές, ειδικούς τεχνολογίας πληροφοριών και συνεργάτες σε γκαλερί, βιβλιοθήκες, αρχεία και μουσεία. Η πίστωση και η συγγραφή δίνονται συχνά σε πολλά άτομα για να αντικατοπτρίζουν αυτή τη συλλογική φύση, η οποία είναι διαφορετική από το μοναδικό μοντέλο συγγραφής στις παραδοσιακές ανθρωπιστικές επιστήμες (και περισσότερο σαν τις φυσικές επιστήμες).

Υπάρχουν χιλιάδες έργα ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών, που κυμαίνονται από μικρής κλίμακας με περιορισμένη ή καθόλου χρηματοδότηση έως μεγάλης κλίμακας με πολυετή οικονομική υποστήριξη. Ορισμένα ενημερώνονται συνεχώς, ενώ άλλα μπορεί να μην οφείλονται σε απώλεια υποστήριξης ή ενδιαφέροντος, αν και μπορεί να εξακολουθούν να παραμένουν στο διαδίκτυο είτε σε έκδοση beta είτε σε ολοκληρωμένη μορφή. Τα ακόλουθα είναι μερικά παραδείγματα της ποικιλίας των έργων στον τομέα:

Ψηφιακά αρχεία 
Το Women Writers Project (ξεκίνησε το 1988) είναι ένα μακροπρόθεσμο ερευνητικό πρόγραμμα για να κάνει τις γυναίκες συγγραφείς της προ-βικτωριανής εποχής πιο προσιτές μέσω μιας ηλεκτρονικής συλλογής σπάνιων κειμένων. Το Walt Whitman Archive (ξεκίνησε τη δεκαετία του 1990) προσπάθησε να δημιουργήσει ένα υπερκείμενο και μια επιστημονική έκδοση των έργων του Ουίτμαν και τώρα περιλαμβάνει φωτογραφίες, ήχους και τη μόνη ολοκληρωμένη τρέχουσα βιβλιογραφία της κριτικής του Ουίτμαν. Το Emily Dickinson Archive (ξεκίνησε το 2013) είναι μια συλλογή εικόνων υψηλής ανάλυσης των χειρογράφων ποίησης της Ντίκινσον καθώς και ένα λεξικό με δυνατότητα αναζήτησης με περισσότερες από 9.000 λέξεις που εμφανίζονται στα ποιήματα.

Το The Slave Societies Digital Archive (πρώην Ecclesiastical and Secular Sources for Slave Societies), που διευθύνεται από την Τζέιν Λάντερς και φιλοξενείται στο Πανεπιστήμιο Βάντερμπιτ, διατηρεί απειλούμενα εκκλησιαστικά και κοσμικά έγγραφα που σχετίζονται με Αφρικανούς και αφρικανικής καταγωγής λαούς σε κοινωνίες σκλάβων. Αυτό το Ψηφιακό Αρχείο περιέχει επί του παρόντος 500.000 μοναδικές εικόνες, που χρονολογούνται από τον 16ο έως τον 20ο αιώνα και καταγράφει την ιστορία μεταξύ 6 και 8 εκατομμυρίων ατόμων. Είναι τα πιο εκτεταμένα σειριακά αρχεία για την ιστορία των Αφρικανών στον κόσμο του Ατλαντικού και περιλαμβάνουν επίσης πολύτιμες πληροφορίες για τους αυτόχθονες, ευρωπαϊκούς και ασιατικούς πληθυσμούς που ζούσαν δίπλα τους.

Η συμμετοχή των βιβλιοθηκονόμων και των αρχειονόμων παίζει σημαντικό ρόλο στα έργα ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών λόγω της πρόσφατης επέκτασης του ρόλου τους, έτσι ώστε να καλύπτει πλέον την ψηφιακή επιμέλεια, η οποία είναι κρίσιμη για τη διατήρηση, την προώθηση και την πρόσβαση σε ψηφιακές συλλογές, καθώς και στην εφαρμογή επιστημονικού προσανατολισμού σε έργα ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών. Ένα συγκεκριμένο παράδειγμα περιλαμβάνει την περίπτωση των πρωτοβουλιών όπου οι αρχειονόμοι βοηθούν μελετητές και ακαδημαϊκούς να δημιουργήσουν τα έργα τους μέσω της εμπειρίας τους στην αξιολόγηση, την εφαρμογή και την προσαρμογή σχημάτων μεταδεδομένων για συλλογές βιβλιοθηκών.

Οι πρωτοβουλίες στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού είναι ένα άλλο παράδειγμα ενός έργου ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών. Αυτά περιλαμβάνουν την ψηφιοποίηση χειρογράφων του 17ου αιώνα, ένα ηλεκτρονικό σώμα της μεξικανικής ιστορίας από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα και την απεικόνιση προϊσπανικών αρχαιολογικών χώρων σε 3-D.

Πολιτισμική ανάλυση 
Η «πολιτισμική ανάλυση» αναφέρεται στη χρήση υπολογιστικής μεθόδου για εξερεύνηση και ανάλυση μεγάλων οπτικών συλλογών αλλά και σύγχρονων ψηφιακών μέσων. Η ιδέα αναπτύχθηκε το 2005 από τον Λεβ Μάνοβιτς, ο οποίος στη συνέχεια ίδρυσε το Cultural Analytics Lab το 2007 στο Qualcomm Institute στο California Institute for Telecommunication and Information (Calit2). Το εργαστήριο έχει χρησιμοποιήσει μεθόδους από τον τομέα της επιστήμης των υπολογιστών που ονομάζεται Computer Vision πολλούς τύπους ιστορικών και σύγχρονων οπτικών μέσων—για παράδειγμα, όλα τα εξώφυλλα του περιοδικού Time που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 1923 και 2009, 20.000 ιστορικές φωτογραφίες τέχνης από τη συλλογή στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (MoMA) στη Νέα Υόρκη, ένα εκατομμύριο σελίδες από βιβλία Manga, και 16 εκατομμύρια εικόνες κοινοποιημένες στο Instagram σε 17 πόλεις του κόσμου. Η πολιτισμική ανάλυση περιλαμβάνει επίσης τη χρήση μεθόδων από το σχεδιασμό μέσων και την οπτικοποίηση δεδομένων για τη δημιουργία διαδραστικών οπτικών διεπαφών για εξερεύνηση μεγάλων οπτικών συλλογών, π.χ. Selfiecity και On Broadway.

Η έρευνα πολιτισμικής ανάλυσης εξετάζει επίσης μια σειρά από θεωρητικά ερωτήματα. Πώς μπορούμε να «παρατηρήσουμε» γιγάντια πολιτιστικά σύμπαντα περιεχομένου πολυμέσων που δημιουργείται από χρήστες και επαγγελματικό που δημιουργείται σήμερα, χωρίς να τα περιορίζουμε σε μέσους όρους, ακραίες τιμές ή προϋπάρχουσες κατηγορίες; Πώς μπορεί η εργασία με μεγάλα πολιτιστικά δεδομένα να μας βοηθήσει να αμφισβητήσουμε τα στερεότυπα και τις υποθέσεις μας για τους πολιτισμούς; Ποιες νέες θεωρητικές πολιτιστικές έννοιες και μοντέλα απαιτούνται για τη μελέτη του παγκόσμιου ψηφιακού πολιτισμού με τη νέα μεγάλη κλίμακα, ταχύτητα και συνδεσιμότητα;

Ο όρος "cultural analytics" (ή "culture analytics") χρησιμοποιείται τώρα από πολλούς άλλους ερευνητές, όπως αποδεικνύεται από δύο ακαδημαϊκά συμπόσια, ένα τετράμηνο ερευνητικό πρόγραμμα στο UCLA που συγκέντρωσε 120 κορυφαίους ερευνητές από το πανεπιστήμιο και τη βιομηχανία. labs, ένα ακαδημαϊκό περιοδικό Cultural Analytics: CA που ιδρύθηκε το 2016,  και ακαδημαϊκές θέσεις εργασίας.

Εξόρυξη κειμένου, ανάλυση και οπτικοποίηση 
Το WordHoard (ξεκίνησε το 2004) είναι μια δωρεάν εφαρμογή που επιτρέπει σε ακαδημαϊκούς αλλά μη τεχνικούς χρήστες να διαβάζουν και να αναλύουν, με νέους τρόπους, κείμενα με βαθιές ετικέτες, συμπεριλαμβανομένου του κανόνα του Early Greek Epic, Chaucer, Shakespeare και Spenser. Η Δημοκρατία των Γραμμάτων (ξεκίνησε το 2008) επιδιώκει να οπτικοποιήσει το κοινωνικό δίκτυο των συγγραφέων του Διαφωτισμού μέσω ενός διαδραστικού χάρτη και εργαλείων οπτικοποίησης. Η ανάλυση δικτύου και η οπτικοποίηση δεδομένων χρησιμοποιούνται επίσης για προβληματισμούς στο ίδιο το πεδίο - οι ερευνητές μπορούν να παράγουν δικτυακούς χάρτες αλληλεπιδράσεων μέσων κοινωνικής δικτύωσης ή infographics από δεδομένα για μελετητές και έργα ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών.

Το στυλ ανάλυσης του εγγράφου στο πλαίσιο του χρόνου του (DICT) και ένα διαδικτυακό εργαλείο επίδειξης επιτρέπουν με διαδραστικό τρόπο στους χρήστες να γνωρίζουν εάν το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσε ο συγγραφέας ενός κειμένου εισαγωγής ήταν συχνό τη στιγμή της δημιουργίας του κειμένου, είτε ο συγγραφέας χρησιμοποίησε αναχρονισμούς ή νεολογισμούς και επιτρέπει την ανίχνευση όρων σε κείμενο που υπέστησαν σημαντική σημασιολογική αλλαγή.

Ανάλυση μακροσκοπικών τάσεων στην πολιτισμική αλλαγή 
Η Culturomics είναι μια μορφή υπολογιστικής λεξικολογίας που μελετά την ανθρώπινη συμπεριφορά και τις πολιτισμικές τάσεις μέσω της ποσοτικής ανάλυσης ψηφιοποιημένων κειμένων. Οι ερευνητές εξορύσσουν μεγάλα ψηφιακά αρχεία για να διερευνήσουν πολιτιστικά φαινόμενα που αντικατοπτρίζονται στη χρήση της γλώσσας και της λέξης. Ο όρος είναι ένας αμερικανικός νεολογισμός που περιγράφηκε για πρώτη φορά σε ένα άρθρο της Science το 2010 με τίτλο Quantitative Analysis of Culture Using Millions of Digitized Books, που συνυπογράφουν οι ερευνητές του Χάρβαρντ Jean-Baptiste Michel και Erez Lieberman Aiden.

Μια μελέτη του 2017 που δημοσιεύτηκε στα Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής συνέκρινε την τροχιά των n-γραμμαρίων με την πάροδο του χρόνου και στα δύο ψηφιοποιημένα βιβλία από το άρθρο Science του 2010 με αυτά που βρέθηκαν σε ένα μεγάλο σώμα περιφερειακών εφημερίδων από το Ηνωμένο Βασίλειο κατά τη διάρκεια 150 ετών. Η μελέτη συνέχισε στη χρήση πιο προηγμένων τεχνικών επεξεργασίας φυσικής γλώσσας για να ανακαλύψει μακροσκοπικές τάσεις στην ιστορία και τον πολιτισμό, συμπεριλαμβανομένης της προκατάληψης του φύλου, της γεωγραφικής εστίασης, της τεχνολογίας και της πολιτικής, μαζί με ακριβείς ημερομηνίες για συγκεκριμένα γεγονότα.

Οι εφαρμογές των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών μπορούν να χρησιμοποιηθούν μαζί με άλλους τομείς μη ανθρωπιστικών επιστημών, όπως οι καθαρές επιστήμες, η γεωργία, η διαχείριση κ.λπ. για την παραγωγή μεγάλων παραλλαγών πρακτικών λύσεων για την επίλυση ζητημάτων στη βιομηχανία καθώς και στην κοινωνία.

Διαδικτυακή δημοσίευση 
Η Εγκυκλοπαίδεια Φιλοσοφίας του Στάνφορντ (ξεκίνησε το 1995) είναι ένα δυναμικό έργο αναφοράς όρων, εννοιών και ανθρώπων από τη φιλοσοφία που συντηρείται από μελετητές του χώρου. Το MLA Commons προσφέρει έναν ανοιχτό ιστότοπο με αξιολόγηση από ομοτίμους (όπου ο καθένας μπορεί να σχολιάσει) για τη συνεχιζόμενη επιμελημένη συλλογή διδακτικών αντικειμένων στην Ψηφιακή Παιδαγωγική στις Ανθρωπιστικές Επιστήμες: Έννοιες, Μοντέλα και Πειράματα (2016). Η πλατφόρμα Debates in the Digital Humanities περιέχει τόμους του ομότιτλου βιβλίου ανοιχτής πρόσβασης (εκδόσεις 2012 και 2016) και επιτρέπει στους αναγνώστες να αλληλεπιδρούν με το υλικό επισημαίνοντας προτάσεις ως ενδιαφέρουσες ή προσθέτοντας όρους σε ένα ευρετήριο crowdsourced.

Έργα Wikimedia 
Ορισμένα ερευνητικά ιδρύματα συνεργάζονται με το Ίδρυμα Wikimedia ή με εθελοντές της κοινότητας, για παράδειγμα, για να διαθέσουν αρχεία πολυμέσων με ελεύθερη άδεια μέσω του Wikimedia Commons ή για να συνδέσουν ή να φορτώσουν σύνολα δεδομένων με τα Wikidata. Έχει πραγματοποιηθεί ανάλυση κειμένου σχετικά με το ιστορικό συνεισφοράς των άρθρων στη Βικιπαίδεια ή στα θυγατρικά έργα της.

Κριτική 
Το 2012, ο Μάθιου Κ. Γκολντ εντόπισε μια σειρά αντιληπτών επικρίσεων στον τομέα των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών: «Έλλειψη προσοχής σε θέματα φυλής, τάξης, φύλου και σεξουαλικότητας· μια προτίμηση για έργα που βασίζονται στην έρευνα έναντι των παιδαγωγικών· απουσία πολιτικής δέσμευσης, ανεπαρκές επίπεδο ποικιλομορφίας μεταξύ των επαγγελματιών του, αδυναμία αντιμετώπισης κειμένων με δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και θεσμική συγκέντρωση σε καλά χρηματοδοτούμενα ερευνητικά πανεπιστήμια». Παρομοίως, ο Berry και ο Fagerjord υποστήριξαν ότι μια ψηφιακή ανθρωπιστική επιστήμη θα πρέπει «να επικεντρωθεί στην ανάγκη να σκεφτεί κανείς κριτικά τις επιπτώσεις των υπολογιστικών φαντασιώσεων και να εγείρει ορισμένα ερωτήματα ως προς αυτό. Αυτό γίνεται επίσης στο προσκήνιο της σημασίας των πολιτικών και των κανόνων που είναι ενσωματωμένοι στην ψηφιακή τεχνολογία, τους αλγόριθμους και το λογισμικό. Πρέπει να διερευνήσουμε πώς να διαπραγματευόμαστε μεταξύ κοντινών και μακρινών αναγνώσεων κειμένων και πώς η μικροανάλυση και η μακρο-ανάλυση μπορούν να συνδυαστούν χρήσιμα στο ανθρωπιστικό έργο.» Ο Άλαν Λιού έχει υποστηρίξει, «ενώ οι ψηφιακοί ανθρωπιστές αναπτύσσουν εργαλεία, δεδομένα και μεταδεδομένα κριτικά, επομένως (π.χ. συζητώντας την αρχή της «διατεταγμένης ιεραρχίας των αντικειμένων περιεχομένου», αμφισβητώντας εάν ο υπολογισμός χρησιμοποιείται καλύτερα για την εύρεση αλήθειας ή, όπως οι Λίζα Σάμιουελς και Jerome McGann το θέτουν, «παραμόρφωση» και ούτω καθεξής) σπάνια επεκτείνουν την κριτική τους στο πλήρες μητρώο της κοινωνίας, της οικονομίας, της πολιτικής ή του πολιτισμού». Ορισμένες από αυτές τις ανησυχίες έχουν προκαλέσει το αναδυόμενο υποπεδίο των Κρίσιμων Ψηφιακών Ανθρωπιστικών Επιστημών (CDH):Ορισμένα βασικά ερωτήματα περιλαμβάνουν: πώς κάνουμε το αόρατο να γίνει ορατό στη μελέτη του λογισμικού; Πώς μετασχηματίζεται η γνώση όταν διαμεσολαβείται μέσω κώδικα και λογισμικού; Ποιες είναι οι κρίσιμες προσεγγίσεις στα Μεγάλα Δεδομένα, την οπτικοποίηση, τις ψηφιακές μεθόδους κ.λπ.? Πώς ο υπολογισμός δημιουργεί νέα πειθαρχικά όρια και λειτουργίες διατήρησης πύλης; Ποιες είναι οι νέες ηγεμονικές αναπαραστάσεις του ψηφιακού – 'geons', 'pixels', 'waves', οπτικοποίηση, οπτική ρητορική κ.λπ.? Πώς οι αλλαγές των μέσων δημιουργούν γνωσιακές αλλαγές και πώς μπορούμε να δούμε πίσω από τον «ουσιοκρατισμό της οθόνης» των υπολογιστικών διεπαφών; Εδώ θα μπορούσαμε επίσης να αναλογιστούμε τον τρόπο με τον οποίο η πρακτική του να γίνει ορατό συνεπάγεται επίσης το make-invisible – ο υπολογισμός περιλαμβάνει τη λήψη επιλογών σχετικά με το τι πρόκειται να αποτυπωθεί.

Αρνητική δημοσιότητα 
Η Λόρεν Κλάιν και ο Gold σημειώνουν ότι πολλές εμφανίσεις των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών στα δημόσια μέσα είναι συχνά με επικριτικό τρόπο. Ο Αρμάντ Λερόι, γράφοντας στους The New York Times, συζητά την αντίθεση μεταξύ της αλγοριθμικής ανάλυσης των θεμάτων σε λογοτεχνικά κείμενα και του έργου του Χάρολντ Μπλουμ, ο οποίος αναλύει ποιοτικά και φαινομενολογικά τα θέματα της λογοτεχνίας διαχρονικά. Ο Λερόι διερωτάται εάν οι ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες μπορούν ή όχι να παρέχουν μια πραγματικά ισχυρή ανάλυση της λογοτεχνίας και των κοινωνικών φαινομένων ή να προσφέρουν μια νέα εναλλακτική οπτική σε αυτά. Ο θεωρητικός της λογοτεχνίας Στάνλεϊ Φις ισχυρίζεται ότι οι ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες επιδιώκουν μια επαναστατική ατζέντα και ως εκ τούτου υπονομεύουν τα συμβατικά πρότυπα της «υπεροχής, της εξουσίας και της πειθαρχικής εξουσίας». Ωστόσο, οι μελετητές των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών σημειώνουν ότι «οι Ψηφιακές Ανθρωπιστικές Επιστήμες είναι μια επέκταση των παραδοσιακών δεξιοτήτων και μεθόδων γνώσης, όχι μια αντικατάστασή τους. Οι χαρακτηριστικές συνεισφορές του δεν εξαλείφουν τις γνώσεις του παρελθόντος, αλλά προσθέτουν και συμπληρώνουν τη μακροχρόνια δέσμευση των ανθρωπιστικών επιστημών στην επιστημονική ερμηνεία, την τεκμηριωμένη έρευνα, τα δομημένα επιχειρήματα και τον διάλογο εντός των κοινοτήτων πρακτικής.»

Ορισμένοι χαιρέτησαν τις ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες ως λύση στα φαινομενικά προβλήματα των ανθρωπιστικών επιστημών, δηλαδή μια μείωση της χρηματοδότησης, μια επανάληψη των συζητήσεων και ένα εξασθενημένο σύνολο θεωρητικών ισχυρισμών και μεθοδολογικών επιχειρημάτων. Ο Άνταμ Κιρς, γράφοντας στη New Republic, το αποκαλεί "Ψεύτικη Υπόσχεση" των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών. Ενώ οι υπόλοιπες ανθρωπιστικές επιστήμες και πολλά τμήματα κοινωνικών επιστημών βλέπουν μείωση της χρηματοδότησης ή του κύρους, οι ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες βλέπουν αυξανόμενη χρηματοδότηση και κύρος. Επιβαρυμένες με τα προβλήματα της καινοτομίας, οι ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες συζητούνται είτε ως μια επαναστατική εναλλακτική στις ανθρωπιστικές επιστήμες όπως συνήθως νοούνται είτε ως απλώς νέο κρασί σε παλιά μπουκάλια. Ο Κιρς πιστεύει ότι οι επαγγελματίες των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών υποφέρουν από προβλήματα του μάρκετινγκ και όχι των μελετητών, οι οποίοι πιστοποιούν τη μεγάλη ικανότητα της έρευνάς τους περισσότερο από την πραγματοποίηση νέων αναλύσεων και όταν το κάνουν, εκτελούν μόνο ασήμαντα τεχνάσματα έρευνας. Αυτή η μορφή κριτικής έχει επαναληφθεί από άλλους, όπως στον Carl Staumshein, που έγραψε στο Inside Higher Education, ο οποίος την αποκαλεί «Ψηφιακή Φούσκα Ανθρωπιστικών Επιστημών». Αργότερα στην ίδια δημοσίευση, ο Straumshein ισχυρίζεται ότι οι ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες είναι μια «Εταιρική Αναδιάρθρωση» των Ανθρωπιστικών Επιστημών. Ορισμένοι βλέπουν τη συμμαχία των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών με τις επιχειρήσεις ως μια θετική στροφή που αναγκάζει τον επιχειρηματικό κόσμο να δώσει περισσότερη προσοχή, φέρνοντας έτσι την απαραίτητη χρηματοδότηση και προσοχή στις ανθρωπιστικές επιστήμες. Αν δεν επιβαρυνόταν από τον τίτλο των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών, θα μπορούσε να ξεφύγει από τους ισχυρισμούς ότι είναι ελιτίστικο και άδικα χρηματοδοτούμενο.

Μαύρο κουτί 
Έχει επίσης ασκηθεί κριτική στη χρήση εργαλείων ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών από μελετητές που δεν κατανοούν πλήρως τι συμβαίνει με τα δεδομένα που εισάγουν και εμπιστεύονται υπερβολικά το «μαύρο κουτί» του λογισμικού που δεν μπορεί να εξεταστεί επαρκώς για σφάλματα. Η Τζοάνα Ντρούκερ, καθηγήτρια στο Τμήμα Πληροφοριακών Σπουδών του UCLA, έχει επικρίνει τις «επιστημολογικές πλάνες» που επικρατούν στα δημοφιλή εργαλεία και τεχνολογίες οπτικοποίησης (όπως το γράφημα n-gram της Google) που χρησιμοποιούνται από μελετητές ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών και το ευρύ κοινό, καλώντας κάποιο δίκτυο εργαλεία διαγραμμάτων και μοντελοποίησης θεμάτων "ακριβώς πολύ ακατέργαστα για ανθρωπιστική δουλειά". Η έλλειψη διαφάνειας σε αυτά τα προγράμματα συσκοτίζει την υποκειμενική φύση των δεδομένων και την επεξεργασία τους, υποστηρίζει, καθώς αυτά τα προγράμματα «δημιουργούν τυπικά διαγράμματα που βασίζονται σε συμβατικούς αλγόριθμους για την προβολή οθόνης... καθιστά [καθιστώντας] πολύ δύσκολο να γίνει εμφανής η σημασιολογία της επεξεργασίας δεδομένων."

Ποικιλομορφία 
Υπήρξε επίσης κάποια πρόσφατη διαμάχη μεταξύ των επαγγελματιών των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών σχετικά με το ρόλο που διαδραματίζει η πολιτική της φυλής ή/και της ταυτότητας. Η Τάρα Μακφέρσον αποδίδει κάποια από την έλλειψη φυλετικής ποικιλομορφίας στις ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες στον τρόπο λειτουργίας του UNIX και των ίδιων των υπολογιστών. Ένα ανοιχτό νήμα στο DHpoco.org συγκέντρωσε πρόσφατα πάνω από 100 σχόλια για το θέμα της φυλής στις ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες, με τους μελετητές να διαφωνούν για το πόσο οι φυλετικές (και άλλες) προκαταλήψεις επηρεάζουν τα εργαλεία και τα κείμενα που είναι διαθέσιμα για την έρευνα ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών. Η Μακφέρσον υποστηρίζει ότι πρέπει να υπάρχει κατανόηση και θεωρητικοποίηση των επιπτώσεων της ψηφιακής τεχνολογίας και της φυλής, ακόμη και όταν το θέμα για ανάλυση φαίνεται να μην αφορά τη φυλή.

Η Amy E. Earhart επικρίνει αυτό που έχει γίνει ο νέος «κανόνας» των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών στη μετάβαση από ιστοτόπους που χρησιμοποιούν την απλή HTML στη χρήση του ΤΕΙ και οπτικών σε έργα ανάκτησης κειμένου. Έργα που είχαν προηγουμένως χαθεί ή αποκλειστεί στο να αποκτήσουν ένα νέο σπίτι στο Διαδίκτυο, αλλά πολλές από τις ίδιες πρακτικές περιθωριοποίησης που συναντάμε στις παραδοσιακές ανθρωπιστικές επιστήμες έλαβαν χώρα και ψηφιακά. Σύμφωνα με την Έρχαρτ, υπάρχει «ανάγκη να εξεταστεί ο κανόνας που εμείς, ως ψηφιακοί ανθρωπιστές, κατασκευάζουμε, ένας κανόνας που στρέφεται προς τα παραδοσιακά κείμενα και αποκλείει κρίσιμη εργασία από γυναίκες, έγχρωμους ανθρώπους και την ΛΟΑΤ κοινότητα».

Ζητήματα πρόσβασης 
Οι επαγγελματίες στις ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες επίσης αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στις ανάγκες των χρηστών με αναπηρίες. Ο Τζορτζ Χ. Γουίλιαμς υποστηρίζει ότι η καθολική σχεδίαση είναι επιτακτική ανάγκη για τους επαγγελματίες να αυξήσουν τη χρηστικότητα επειδή «πολλοί από τους κατά τα άλλα πιο πολύτιμους ψηφιακούς πόρους είναι άχρηστοι για άτομα που είναι —για παράδειγμα— κωφά ή βαρήκοα, καθώς και για άτομα που είναι τυφλά, έχουν χαμηλή όραση ή δυσκολεύονται να διακρίνουν συγκεκριμένα χρώματα». Προκειμένου να παρέχεται επιτυχής προσβασιμότητα και παραγωγικός καθολικός σχεδιασμός, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε γιατί και πώς οι χρήστες με αναπηρίες χρησιμοποιούν τους ψηφιακούς πόρους, ενώ να θυμόμαστε ότι όλοι οι χρήστες προσεγγίζουν τις ενημερωτικές τους ανάγκες διαφορετικά.

Πολιτισμική κριτική 
Οι ψηφιακές ανθρωπιστικές επιστήμες έχουν επικριθεί όχι μόνο επειδή αγνοούν τα παραδοσιακά ζητήματα της καταγωγής και της ιστορίας στις ανθρωπιστικές επιστήμες, αλλά στερούνται τη θεμελιώδη πολιτισμική κριτική που καθορίζει τις ανθρωπιστικές επιστήμες. Ωστόσο, μένει να φανεί εάν οι ανθρωπιστικές επιστήμες πρέπει ή όχι να συνδέονται με την πολιτιστική κριτική, αυτή καθεαυτή, για να είναι οι ανθρωπιστικές επιστήμες. Οι επιστήμες μπορούν να φανταστούν τις Ψηφιακές Ανθρωπιστικές Επιστήμες ως μια ευπρόσδεκτη βελτίωση σε σχέση με τις μη ποσοτικές μεθόδους των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών.

Δυσκολία αξιολόγησης 
Καθώς το πεδίο ωριμάζει, αναγνωρίστηκε ότι το τυπικό μοντέλο της ακαδημαϊκής αξιολόγησης από ομοτίμους μπορεί να μην είναι κατάλληλο για έργα ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών, τα οποία συχνά περιλαμβάνουν στοιχεία ιστότοπου, βάσεις δεδομένων και άλλα μη έντυπα αντικείμενα. Η αξιολόγηση της ποιότητας και του αντίκτυπου απαιτεί επομένως συνδυασμό παλαιών και νέων μεθόδων αξιολόγησης από ομοτίμους. Μια απάντηση ήταν η δημιουργία του περιοδικού DHCommons. Αυτό αποδέχεται μη παραδοσιακές υποβολές, ειδικά ψηφιακά έργα μεσαίου σταδίου, και παρέχει ένα καινοτόμο μοντέλο αξιολόγησης από ομοτίμους που είναι πιο κατάλληλο για τη διεπιστημονική φύση των έργων των Ψηφιακών Ανθρωπιστικών Σπουδών με γνώμονα τα ορόσημα. Άλλοι επαγγελματικοί οργανισμοί ανθρωπιστικών επιστημών, όπως η Αμερικανική Ιστορική Ένωση και η Ένωση Σύγχρονης Γλώσσας, έχουν αναπτύξει οδηγίες για την αξιολόγηση της ακαδημαϊκής ψηφιακής υποτροφίας.

Έλλειψη εστίασης στην παιδαγωγική 
Η έκδοση του 2012 του Debates in the Digital Humanities αναγνώρισε το γεγονός ότι η παιδαγωγική ήταν το «παραμελημένο «θετό παιδί» των ΨΑΕ» και περιλάμβανε μια ολόκληρη ενότητα για τη διδασκαλία των ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών. Μέρος του λόγου είναι ότι οι επιχορηγήσεις στις ανθρωπιστικές επιστήμες προσανατολίζονται περισσότερο στην έρευνα με μετρήσιμα αποτελέσματα παρά στη διδασκαλία καινοτομιών, οι οποίες είναι πιο δύσκολο να μετρηθούν. Αναγνωρίζοντας την ανάγκη για περισσότερη υποτροφία στον τομέα της διδασκαλίας, δημοσιεύτηκε ο επεξεργασμένος τόμος Digital Humanities Pedagogy και προσέφερε περιπτωσιολογικές μελέτες και στρατηγικές για την αντιμετώπιση του τρόπου διδασκαλίας μεθόδων ψηφιακών ανθρωπιστικών επιστημών σε διάφορους κλάδους.

Δείτε επίσης 
 Cyborg ανθρωπολογία
 Ψηφιακή ανθρωπολογία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Debates in the Digital Humanities book series
 Digital Humanities Quarterly
 Intro to Digital Humanities στο UCLA Center for Digital Humanities
 CUNY Digital Humanities Resource Guide απο το CUNY Digital Humanities Initiative
 DH Toychest: Guides and Introductions επιμέλεια του μελετητή των ΨΑΕ Άλαν Λιού
 How did they make that? από τη μελετήτρια των ΨΑΕ Μίριαμ Πόσνερ