Νέα Κεντροδεξιά

Η Νέα Κεντροδεξιά (, NCD) ήταν ένα κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα στην Ιταλία.

Το κόμμα ιδρύθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2013 από μια ομάδα αντιφρονούντων του Λαού της Ελευθερίας που αντιτάχθηκαν στη μετατροπή του κόμματος σε Φόρτσα Ιτάλια, που θα γινόταν την επόμενη μέρα. Ηγέτης του κόμματος ήταν ο Αντζελίνο Αλφάνο, ο οποίος ήταν προστατευόμενος του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και εθνικός γραμματέας του Λαού της Ελευθερίας, από το 2011 έως το 2013.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2014, η Νέα Κεντροδεξιά έγινε επίσημα δεκτή στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.

Στις 18 Μαρτίου 2017, η Νέα Κεντροδεξιά συγχωνεύθηκε στη Λαϊκή Εναλλακτική.

Ιστορικό 
Η Νέα Κεντροδεξιά ιδρύθηκε από στελέχη που αποχώρησαν από το Λαό της Ελευθερίας, στις 15 Νοεμβρίου 2013. Οι ιδρυτές του κόμματος ήταν ένθερμοι υποστηρικτές της κυβέρνησης του Ενρίκο Λέτα και αρνήθηκαν να ενταχθούν στη νέα Φόρτσα Ιτάλια, που ιδρύθηκε μετά τη διάλυση του Λαού της Ελευθερίας. Και οι πέντε υπουργοί του Λαού της Ελευθερίας, τρεις υφυπουργοί, 30 γερουσιαστές και 27 βουλευτές εντάχθηκαν αμέσως στη Νέα Κεντροδεξιά. Οι περισσότεροι ήταν χριστιανοδημοκράτες και πολλοί κατάγονταν από τις νότιες περιοχές της Καλαβρίας και της Σικελίας.

Τον Φεβρουάριο του 2014, μετά την πτώση της κυβέρνησης Λέτα, η Νέα Κεντροδεξιά προσχώρησε σε μια νέα κυβέρνηση συνασπισμού με επικεφαλής τον Ματέο Ρέντσι, ο οποίος είχε εκλεγεί γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος, τον Δεκέμβριο του 2013.

Το κόμμα συμμετείχε στις ευρωεκλογές του 2014 μαζί με την Ένωση Κέντρου. Η λίστα συγκέντρωσε το 4,4% των ψήφων και εξέλεξε τρεις ευρωβουλευτές, δύο για τη Νέα Κεντροδεξιά και έναν για την Ένωση Κέντρου. Η λίστα πήγε ιδιαίτερα καλά στο Νότο.

Τον Δεκέμβριο του 2014, η Νέα Κεντροδεξιά σχημάτισε κοινές κοινοβουλευτικές ομάδες με την Ένωση Κέντρου τόσο στην Βουλή των Αντιπροσώπων όσο και στη Γερουσία της Δημοκρατίας. Οι δύο ομάδες, ένα βήμα προς την πλήρη συγχώνευση των δύο κομμάτων, ονομάστηκαν «Λαϊκή Περιοχή».

Μετά την απόφαση του Αλφάνο να υποστηρίξει την προσπάθεια του Σέρτζιο Ματαρέλα να γίνει Πρόεδρος της Ιταλίας κατά τις προεδρικές εκλογές του 2015, η Νέα Κεντροδεξιά γνώρισε μια εσωτερική κρίση. Οι επικεφαλής των ομάδων του κόμματος στη Βουλή και τη Γερουσία παραιτήθηκαν από τη θέση τους και παραιτήθηκαν από το κόμμα. Επιπλέον, ο Μαουρίτσιο Λούπι, υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, παραιτήθηκε λόγω ενός σκανδάλου. Ως αποτέλεσμα, το κόμμα έμεινε με μόνο δύο υπουργούς. Ακόμα, ένας βουλευτής και ένας ευρωβουλευτής επανεντάχθηκαν στη Φόρτσα Ιτάλια.

Λίγους μήνες αργότερα, ο συντονιστής του κόμματος Γκαετάνο Κουαλιαριέλο, αποχώρησε από το κόμμα διαφωνώντας με την υποστήριξη στην κυβέρνηση Ρέντσι. Τον ακολούθησαν δύο βουλευτές και τρεις γερουσιαστές οι οποίοι ίδρυσαν την Ταυτότητα και Δράση.

Μετά τα άσχημα αποτελέσματα της Νέας Κεντροδεξιάς στις τοπικές εκλογές του 2016, αρκετοί βουλευτές, κυρίως γερουσιαστές, άρχισαν να σκέπτονται την αποχώρηση από το κόμμα. Μερικές εβδομάδες αργότερα, κάποιοι από αυτούς αποχώρησαν από το κόμμα και επέστρεψαν στη Φόρτσα Ιτάλια.

Ενόψει του συνταγματικού δημοψηφίσματος του 2016, η Ένωση Κέντρου έκανε εκστρατεία υπέρ του «όχι», ενώ η Νέα Κεντροδεξιά ήταν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του «ναι». Μετά το δημοψήφισμα, το οποίο είδε μια τεράστια ήττα από την πλευρά του «όχι», η Ένωση Κέντρου αποχώρησε εντελώς από τη Λαϊκή Περιοχή, αλλά ορισμένοι που αποχώρησαν από την Ένωση Κέντρου και ίδρυσαν τους Κεντρώους για την Ιταλία, όπως ο Πιερ Φερντινάντο Καζίνι, παρέμειναν σε αυτή. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και η κατάρρευση του υπουργικού συμβουλίου του Ρέντσι αναβίωσαν επίσης τις εσωτερικές εντάσεις της Νέας Κεντροδεξιάς, που οδήγησαν σε νέες αποχωρήσεις βουλευτών και γερουσιαστών.

Στις 18 Μαρτίου 2017 το κόμμα διαλύθηκε για να συγχωνευτεί στη Λαϊκή Εναλλακτική, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας αποτελείται από πρώην στελέχη της Νέας Κεντροδεξιάς.

Ιδεολογία 
Παρά το γεγονός ότι υπήρχαν ορισμένοι σοσιαλδημοκράτες, το κόμμα ήταν κυρίως ένα χριστιανοδημοκρατικό κόμμα με κοινωνικά συντηρητικές θέσεις. Σύμφωνα με την Corriere della Sera, εν αντιθέσει με το Φόρτσα Ιτάλια, οι θέσεις της Νέας Κεντροδεξιάς για τα «λεγόμενα ηθικά ζητήματα» (άμβλωση, δικαιώματα LGBT κ.λπ.) ήταν «πιο κοντά σε εκείνες της ευρωπαϊκής παραδοσιακής δεξιάς» και «άρα δεν ήταν πολύ συμβατές με εκείνες της τα κόμματα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος σε μεγάλες χώρες όπως η Γερμανία». Ωστόσο, το κόμμα ψήφισε υπέρ του συμφώνου συμβίωσης, ενώ τα περισσότερα μέλη της Φόρτσα Ιτάλια ψήφισαν κατά. Η Νέα Κεντροδεξιά επικρίθηκε επίσης από ορισμένες καθολικές ενώσεις για το ότι δεν αντιτίθεται αρκετά στη διδασκαλία των σπουδών φύλου στα σχολεία. Επιπλέον, η Νέα Κεντροδεξιά, ως μέρος των κεντροαριστερών κυβερνήσεων, αποδείχθηκε πιο προοδευτική από το Φόρτσα Ιτάλια στη διαχείριση της παράνομης μετανάστευσης, η οποία αξιολογήθηκε αρνητικά από το κόμμα του Μπερλουσκόνι. Ακριβώς για αυτούς και άλλους λόγους, αρκετοί πολιτικοί της Νέας Κεντροδεξιάς εγκατέλειψαν το κόμμα είτε για να σχηματίσουν την Identity and Action ή επανήλθαν στη Φόρτσα Ιτάλια. Και στις δύο περιπτώσεις ευθυγραμμίστηκαν εκ νέου με τον κεντροδεξιό συνασπισμό υπό την ηγεσία της Φόρτσα Ιτάλια.

Αποτελέσματα εκλογών

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Επίσημος ιστότοπος

Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ιταλία