Διάβαση της Αφροδίτης

Μια διάβαση (ή διέλευση) της Αφροδίτης συμβαίνει όταν ο πλανήτης Αφροδίτη διέρχεται μεταξύ του Ήλιου και ενός ανώτερου πλανήτη, καθιστώντας την ορατή μπροστά στον ηλιακό δίσκο (και επομένως κρύβοντας ένα μικρό τμήμα του). Κατά τη διάρκεια μιας διάβασης, η Αφροδίτη φαίνεται από τη Γη ως μια μικρή μαύρη κουκκίδα που διασχίζει τον ηλιακό δίσκο. Μια τέτοια διάβαση διαρκεί συνήθως αρκετές ώρες (η διάβαση του 2012 διήρκεσε 6 ώρες και 40 λεπτά). Μια διάβαση είναι παρόμοια με μια ηλιακή έκλειψη από τη Σελήνη . Παρότι η διάμετρος της Αφροδίτης είναι περισσότερο από τρεις φορές μεγαλύτερη από αυτή της Σελήνης, η Αφροδίτη φαίνεται μικρότερη και ταξιδεύει πιο αργά στην όψη του Ήλιου, αφού βρίσκεται πολύ πιο μακριά από τη Γη.

Οι διαβάσεις της Αφροδίτης είναι από τα πιο σπάνια των προβλέψιμων αστρονομικών φαινόμενων.  Ακολουθούν ένα μοτίβο που γενικά επαναλαμβάνεται κάθε 243 χρόνια. Αρχικά, ένα ζεύγος διαβάσεων συμβαίνει με διαφορά οκτώ ετών,τον Δεκέμβριο ( Γρηγοριανό ημερολόγιο). 121,5 έτη αργότερα, τον Ιούνιο, ακολουθεί ένα άλλο ζεύγος με διαφορά οκτώ ετών, ακολουθούμενο από ένα χάσμα, 105,5 χρόνων μέχρι το επόμενο ζεύγος.  

Το πιο πρόσφατο ζεύγος διαβάσεων έλαβε χώρα στις 8 Ιουνίου 2004 και 5-6 Ιουνίου 2012. Πριν απο αυτό, διαβάσεις συνέβησαν τον Δεκέμβριο του 1874 και τον Δεκέμβριο του 1882, ενώ το επόμενο ζεύγος  θα συμβεί στις 10-11 Δεκεμβρίου 2117 και 8 Δεκεμβρίου 2125.   

Οι διαβάσεις της Αφροδίτης είναι αρκετά σημαντικές για την επιστήμη, καθώς χρησιμοποιήθηκαν για να υπολογιστούν οι πρώτες ρεαλιστικές εκτιμήσεις για το μέγεθος του Ηλιακού Συστήματος . Οι παρατηρήσεις του φαινομένου το 1639 οδήγησαν τους επιστήμονες στον υπολογισμό τόσο του μεγέθους της Αφροδίτης όσο και της απόστασης μεταξύ του Ήλιου και της Γης, με τη μεγαλύτερη ακρίβεια που είχε επιτευχθεί μέχρι τότε. Τα δεδομένα παρατήρησης από τις επόμενες διαβάσεις, το 1761 και το 1769, βελτίωσαν περαιτέρω την ακρίβεια αυτής της αρχικής εκτιμώμενης απόστασης μέσω της χρήσης της αρχής της παράλλαξης . Η διάβαση του 2012 παρείχε στους επιστήμονες μια σειρά από άλλες δυνατότητες για έρευνα, ιδιαίτερα στη βελτίωση των τεχνικών που θα χρησιμοποιηθούν στην αναζήτηση εξωπλανητών .

Σύνοδοι 
Η Αφροδίτη, με μια τροχιά κεκλιμένη κατά 3,4° σε σχέση με τη Γη, συνήθως φαίνεται να περνά κάτω από (ή πάνω) από τον Ήλιο στην κατώτερη σύνοδο .  Μια διάβαση συμβαίνει όταν η Αφροδίτη φθάνει σε σύνοδο με τον Ήλιο σε ή κοντά σε έναν από τους κόμβους της - το σημείο όπου η Αφροδίτη διέρχεται από το τροχιακό επίπεδο της Γης (την εκλειπτική ) - και φαίνεται να διέρχεται απευθείας μπροστά από τον Ήλιο. Δεδομένου ότι η γωνιακή διάμετρος του Ήλιου είναι περίπου μισή μοίρα, η Αφροδίτη μπορεί να φαίνεται να περνά πάνω ή κάτω από τον Ήλιο κατά περισσότερες από 18 ηλιακές διαμέτρους κατά τη διάρκεια μιας τυπικής συνόδου. 

Το μοτίβο των 105,5, 8, 121,5 και 8 ετών δεν είναι το μόνο μοτίβο δυνατό εντός του κύκλου των 243 ετών, λόγω της μικρής αναντιστοιχίας μεταξύ των χρόνων που η Γη και η Αφροδίτη φτάνουν στο σημείο συνόδου.  Το σημερινό μοτίβο θα συνεχιστεί μέχρι το 2846, οπότε θα αντικατασταθεί από ένα μοτίβο 105,5, 129,5 και 8 ετών. Έτσι, ο κύκλος των 243 ετών είναι σχετικά σταθερός, αλλά ο αριθμός των διαβάσεων και ο χρονισμός τους εντός του κύκλου ποικίλλουν με την πάροδο του χρόνου.   Επειδή η συγκρισιμότητα των τροχιών των δύο πλανητών είναι 243:395  (Γη:Αφροδίτη) μόνο κατά προσέγγιση, υπάρχουν διαφορετικές ακολουθίες διαβάσεων που συμβαίνουν με διαφορά 243 ετών, η καθεμία διαρκεί για αρκετές χιλιάδες χρόνια, και τελικά αντικαθίστανται από άλλες ακολουθίες. Για παράδειγμα, υπάρχει μια σειρά που τελείωσε το 541 π.Χ., και η σειρά που περιλαμβάνει το 2117 ξεκίνησε μόλις το 1631 μ.Χ.

Ιστορία παρατήρησης 

Οι αρχαίοι Ινδοί, Έλληνες, Αιγύπτιοι, Βαβυλώνιοι και Κινέζοι παρατηρητές γνώριζαν την Αφροδίτη και κατέγραφαν τις κινήσεις της. Οι πρώτοι Έλληνες αστρονόμοι αποκαλούσαν την Αφροδίτη με δύο ονόματα: Έσπερος το άστρο του βραδιού και Φώσφορος το πρωινό αστέρι.  Ο Πυθαγόρας πιστώνεται ότι συνειδητοποίησε ότι τα δύο σώματα ήταν ο ίδιος πλανήτης. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι κανένας από αυτούς τους πολιτισμούς γνώριζε για την ύπαρξη των διαβάσεων. Στον Κώδικα της Δρέσδης, οι Μάγια χάραξαν τον πλήρη κύκλο της Αφροδίτης, αλλά παρά την ακριβή γνώση της πορείας τους, δεν υπάρχει καμία αναφορά σε διάβαση.  Ωστόσο, έχει προταθεί ότι οι τοιχογραφίες που βρέθηκαν στο Mayapan μπορεί να περιέχουν μια εικονογραφική αναπαράσταση των διαβάσεων του 12ου ή του 13ου αιώνα.

1639πρώτη επιστημονική παρατήρηση 

Το 1627, ο Johannes Kepler έγινε ο πρώτος άνθρωπος που προέβλεψε τη διάβαση της Αφροδίτης, αφού κατάφερε να προβλέψει το φαινόμενο όταν συνέβει το 1631. Δεν κατάφερε όμως να προβλέψει ότι η διάβαση δεν θα ήταν ορατή στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, αφού οι μέθοδοί του δεν ήταν αρκετά ακριβείς, και ως εκ τούτου, κανένας δεν μπόρεσε να χρησιμοποιήσει την πρόβλεψή του για να παρατηρήσει το φαινόμενο. 

Η πρώτη καταγεγραμμένη παρατήρηση μιας διάβασης της Αφροδίτης έγινε από τον Jeremiah Horrocks στην οικία του στο Carr House  κοντά στο Preston στην Αγγλία, στις 4 Δεκεμβρίου 1639 (24 Νοεμβρίου σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο το οποίο βρισκόταν σε χρήση τότε στην Αγγλία). Ο Κέπλερ είχε προβλέψει διαβάσεις το 1631 και το 1761 και μια παραλίγο αστοχία το 1639. Ο Horrocks διόρθωσε τον υπολογισμό του Kepler για την τροχιά της Αφροδίτης, συνειδητοποίησε ότι οι διαβάσεις της Αφροδίτης θα γίνονταν σε ζεύγη με διαφορά 8 ετών και έτσι προέβλεψε τη διάβαση του 1639.  Παρότι δεν ήταν βέβαιος για την ακριβή ώρα, υπολόγισε ότι η διάβαση επρόκειτο να ξεκινήσει περίπου στις 15:00. Ο Horrocks εστίασε την εικόνα του Ήλιου μέσω ενός απλού τηλεσκοπίου σε ένα κομμάτι χαρτί, ώστε να μπορέσει να την παρατηρήσει με ασφάλεια. Είχε την τύχη να δει τη διάβαση καθώς τα σύννεφα που έκρυβαν τον Ήλιο σκόρπισαν περίπου στις 15:15, μόλις μισή ώρα πριν το ηλιοβασίλεμα. Οι παρατηρήσεις του Horrocks του επέτρεψαν να εκτιμήσει το μέγεθος της Αφροδίτης, καθώς και τη μέση απόσταση Γης - Ήλιου.την αστρονομική μονάδα (AU). Εκτίμησε ότι αυτή η απόσταση ήταν 95,6 εκατομμύρια χιλιόμετρα ( 0,639 AU) , περίπου τα δύο τρίτα της πραγματικής απόστασης των 150 εκατομμυρίων χιλιομέτρων, αλλά πιο ακριβές από ό,τι είχε προταθεί μέχρι εκείνη την εποχή. Οι παρατηρήσεις δημοσιεύτηκαν μόλις το 1661, πολύ μετά τον θάνατο του Horrocks.  Ο Horrocks στήριξε τον υπολογισμό του στην (ψευδή) υπόθεση ότι το μέγεθος κάθε πλανήτη ήταν ανάλογο με την κατάταξή του από τον Ήλιο, όχι στο φαινόμενο παράλλαξης όπως χρησιμοποιήθηκε από τα πειράματα του 1761 και του 1769 και τα επόμενα.

1761 και 1769 

Το 1663 ο Σκωτσέζος μαθηματικός Τζέιμς Γκρέγκορυ είχε προτείνει στο Optica Promota ότι η παρατήρηση μιας διάβασης του πλανήτη Ερμή, απο μακρινές περιοχές της Γης, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον υπολογισμό της ηλιακής παράλλαξης και επομένως της αστρονομικής μονάδας μέσω τριγωνισμού . Γνωρίζοντάς το αυτό, ο νεαρός Έντμοντ Χάλεϋ παρατήρησε μια τέτοια διάβαση στις 28 Οκτωβρίου OS 1677 από την Αγία Ελένη, αλλά απογοητεύτηκε όταν ανακάλυψε ότι μόνο ο Ρίτσαρντ Τάουνλι στο Μπέρνλι του Λανκασάιρ είχε κάνει άλλη μια ακριβή παρατήρηση του γεγονότος ενώ ο Γκαλέτ, στην Αβινιόν, απλώς κατέγραψε ότι είχε συμβεί. Ο Halley θεώρησε ο υπολογισμός της ηλιακής παράλλαξης των 45'' που προέκυψε ήταν ανακριβής.

Σε μια εργασία που δημοσιεύθηκε το 1691 και μια πιο εκλεπτυσμένη το 1716, πρότεινε ότι θα μπορούσαν να γίνουν πιο ακριβείς υπολογισμοί χρησιμοποιώντας μετρήσεις μιας διάβασης της Αφροδίτης, αν και το επόμενο τέτοιο γεγονός δεν θα συνέβαινε μέχρι το 1761 (6 Ιουνίου NS, 26 Μαΐου OS ).   Ο Χάλεϋ πέθανε το 1742, αλλά το 1761 πραγματοποιήθηκαν πολυάριθμες αποστολές σε διάφορα μέρη του κόσμου, προκειμένου να γίνουν ακριβείς παρατηρήσεις της διάβασης ώστε να γίνουν οι υπολογισμοί όπως περιγράφονται από τον Χάλεϋ - ένα πρώιμο παράδειγμα διεθνούς επιστημονικής συνεργασίας.   Οι περισσότεροι κατάφεραν να παρατηρήσουν τουλάχιστον ένα μέρος του φαινομένου, ιδιαίτερα επιτυχημένες παρατηρήσεις έγιναν από τον Jeremiah Dixon και τον Charles Mason στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας .  

Για τη διάβαση του 1769 , οργανώθηκαν επιστημονικές εξορμήσεις στην Ταϊτή,  τη Νορβηγία και τοποθεσίες στη Βόρεια Αμερική, όπως στον Καναδά, στην Νέα Αγγλία και το Σαν Χοσέ ντελ Κάμπο ( Μπάχα Καλιφόρνια). Ο Τσέχος αστρονόμος Christian Mayer προσκλήθηκε από τη Μεγάλη Αικατερίνη της Ρωσίας να παρατηρήσει τη διάβασηστην Αγία Πετρούπολη, ενώ άλλα μέλη της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών πήγαν σε οκτώ άλλες τοποθεσίες στη Ρωσική Αυτοκρατορία, υπό τον γενικό συντονισμό του Stepan Rumovsky .  Ο Γεώργιος Γ' του Ηνωμένου Βασιλείου έχτισε το Παρατηρητήριο του Βασιλιά κοντά στην θερινή του κατοικία στο Richmond Lodge για τον ίδιο και τον βασιλικό αστρονόμο του Stephen Demainbray να παρατηρήσουν τη διάβαση.   Παρατηρήσεις έγιναν από διάφορες ομάδες στις βρετανικές αποικίες στην Αμερική. Στη Φιλαδέλφεια, η Αμερικανική Φιλοσοφική Εταιρεία δημιούργησε τρία προσωρινά παρατηρητήρια και διόρισε μια επιτροπή, επικεφαλής της οποίας ήταν ο David Rittenhouse . Οι παρατηρήσεις έγιναν από μια ομάδα με επικεφαλής τον Δρ Μπέντζαμιν Γουέστ στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ  και δημοσιεύτηκαν το 1769  Τα αποτελέσματα των διάφορων παρατηρήσεων στις αμερικανικές αποικίες τυπώθηκαν στον πρώτο τόμο των Transactions της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας, που δημοσιεύτηκε το 1771.  Συγκρίνοντας τις παρατηρήσεις της Βόρειας Αμερικής, ο William Smith δημοσίευσε το 1771 μια καλύτερη τιμή της ηλιακής παράλλαξης από 8,48 έως 8,49 δευτερόλεπτα του τόξου,  που αντιστοιχεί σε απόσταση Γης-Ήλιου 24.000 φορές την ακτίνα της Γης, περίπου 3% διαφορετική από την σωστή τιμή.

Από την Ταϊτή παρακολούθησαν επίσης τη διάβαση οι Τζέιμς Κουκ και Τσαρλς Γκριν βρισκόμενοι μια τοποθεσία γνωστή μέχρι και σήμερα ως Σημείο Αφροδίτη .  Αυτό συνέβη στο πρώτο ταξίδι του Τζέιμς Κουκ,  μετά από το οποίο ο Κουκ εξερεύνησε τη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία . Ήταν μία από τις πέντε αποστολές που διοργανώθηκαν από τη Βασιλική Εταιρεία και τον Αστρονομικό Βασιλικό Νέβιλ Μάσκελιν .

Δυστυχώς, ήταν αδύνατο να χρονομετρηθεί η ακριβής στιγμή έναρξης και λήξης της διάβασης λόγω του φαινομένου που είναι γνωστό ως 

«φαινόμενο μαύρης σταγόνας». Αυτό το φαινόμενο πιστευόταν ότι οφειλόταν στην πυκνή ατμόσφαιρα της Αφροδίτης και αρχικά θεωρήθηκε ότι ήταν η πρώτη πραγματική απόδειξη ότι η Αφροδίτη είχε ατμόσφαιρα. Ωστόσο, πρόσφατες μελέτες αποδεικνύουν ότι είναι ένα οπτικό φαινόμενο που προκαλείται από την κηλίδωση της εικόνας της Αφροδίτης από αναταράξεις στην ατμόσφαιρα της Γης ή ατέλειες στη συσκευή προβολής.

Το 1771, χρησιμοποιώντας τα δεδομένα από τη διάβαση του 1761 και του 1769, ο Γάλλος αστρονόμος Jérôme Lalande εκτίμησε την αστρονομική μονάδα στα 153 εκατομμύρια χιλιόμετρα (±1 εκατομμύρια χιλιόμετρα). Η ακρίβεια ήταν μικρότερη από το αναμενόμενο λόγω του φαινομένου της μαύρης σταγόνας, αλλά παρόλα αυτά μια σημαντική βελτίωση στους υπολογισμούς του Horrocks. 

Ο Maximilian Hell δημοσίευσε τα αποτελέσματα της εξόρμησής του το 1770, στην Κοπεγχάγη.  Με βάση τα αποτελέσματα της δικής του αποστολής καθώς και των Ουέιλς και Κουκ, το 1772 δημοσίευσε έναν διαφορετικό της αστρονομικής μονάδας, την οποία εκτίμησε περί τα 151,7 εκατομμύρια χιλιόμετρα.   Ο Lalande αμφισβήτησε την ακρίβεια και την αυθεντικότητα της αποστολής του Χελ , αλλά αργότερα υποχώρησε σε ένα άρθρο του Journal des sçavans, το 1778.

1874 και 1882 

Παρατηρήσεις των διαβάσεων το 1874 και το 1882 επέτρεψαν την περεταίρω βελτίωση της εκτίμησης αυτής της τιμής. Τρεις αποστολές —από τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες— στάλθηκαν στο Αρχιπέλαγος Kerguelen ώστε να μελετήσουν τη διάβαση του 1874.  Ο Αμερικανός αστρονόμος Simon Newcomb αναλύοντας τα δεδομένα των τελευταίων τεσσάρων διελεύσεων, έφτασε σε τιμή περίπου 149,59 εκατομμύρια χιλιόμετρα (±0,31 εκατομμύρια χιλιόμετρα ). Σύγχρονες τεχνικές, όπως η χρήση ραδιοτηλεμετρίας από διαστημικούς ανιχνευτές και οι μετρήσεις με ραντάρ των αποστάσεων από πλανήτες και αστεροειδείς στο Ηλιακό Σύστημα, επέτρεψαν τον υπολογισμό μιας αρκετά ακριβούς τιμής για την αστρονομική μονάδα (AU) με ακρίβεια περίπου ±30 μέτρα. Ως αποτέλεσμα, η ανάγκη για υπολογισμούς παράλλαξης έχει παρέλθει.

2004 και 2012 

Πληθώρα επιστημονικών οργανισμών με επικεφαλής το Ευρωπαϊκό Νότιο Παρατηρητήριο (ESO) οργάνωσαν ένα δίκτυο ερασιτεχνών αστρονόμων και φοιτητών,  με σκοπό τη μέτρηση της απόστασης της Γης από τον Ήλιο κατά τη διάβαση του 2004.  Οι παρατηρήσεις των συμμετεχόντων επέτρεψαν τον υπολογισμό της αστρονομικής μονάδας (AU) στα 149.608.708 km ± 11.835 km ,μόνο 0,007% διαφορά από την αποδεκτή τιμή. 

Υπήρξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη διάβαση του 2004 καθώς οι επιστήμονες προσπάθησαν να μετρήσουν το μοτίβο της μείωσης του φωτεινότητας του Ήλιου καθώς η Αφροδίτη μπλόκαρε μέρος του ηλιακού φωτός, προκειμένου να βελτιώσουν τις τεχνικές που ελπίζουν να χρησιμοποιήσουν στην αναζήτηση εξωηλιακών πλανητών .   Η μέτρηση της έντασης του φωτός κατά τη διάρκεια μιας διάβασης, καθώς ο πλανήτης αποκλείει μέρος του φωτός, είναι δυνητικά πολύ πιο ευαίσθητη και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εύρεση μικρότερων πλανητών.  Ωστόσο, απαιτείται εξαιρετικά ακριβής μέτρηση: για παράδειγμα, η διέλευση της Αφροδίτης κάνει την ποσότητα του φωτός που λαμβάνεται από τον Ήλιο να πέσει κατά ένα κλάσμα 0,001 (δηλαδή στο 99,9% της ονομαστικής του τιμής) και αρα η μείωση του φωτός που προκαλείται από μικρούς εξωπλανήτες θα είναι εξίσου μικροσκοπική. 

Η διάβαση του 2012 παρείχε  στους επιστήμονες πολλές δυνατότητες για έρευνα, ιδίως όσον αφορά τη μελέτη των εξωπλανητών, πλανητών που δεν ανήκουν στο ηλιακό μας σύστημα . Το συμβάν επιπλέον ήταν το πρώτο του είδους του που τεκμηριώθηκε από το διάστημα, που φωτογραφήθηκε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό από τον αστροναύτη της NASA Don Pettit . Η έρευνα της διάβασης της Αφροδίτης του 2012 περιλαμβάνει:   

 Τη μέτρηση των μειώσεων στη φωτεινότητα ενός αστεριού που προκαλείται από έναν γνωστό πλανήτη που διέρχεται μπροστά από τον Ήλιο θα βοηθήσει τους αστρονόμους να βρουν εξωπλανήτες. Σε αντίθεση με τη διάβαση της Αφροδίτης το 2004, η διάβαση του 2012 συνέβη κατά τη διάρκεια μιας ενεργού φάσης του 11ετούς κύκλου δραστηριότητας του Ήλιου και είναι πιθανό να βοηθήσει τους αστρονόμους στην ανάληψη του σήματος ενός πλανήτη γύρω από ένα "κηλιδωτό" μεταβλητό αστέρι.
 Τις μετρήσεις της φαινομενικής διαμέτρου της Αφροδίτης κατά τη διάρκεια της διάβασης και η σύγκριση με τη γνωστή διάμετρό της, που θα δώσουν στους επιστήμονες μια ιδέα για το πώς να εκτιμήσουν τα μεγέθη των εξωπλανητών.
 Την παρατήρηση της ατμόσφαιρας της Αφροδίτης ταυτόχρονα από τηλεσκόπια στη Γη και από το Venus Express, η οποία δίνει στους επιστήμονες την ευκαιρία να κατανοήσουν καλύτερα το ενδιάμεσο επίπεδο της ατμόσφαιρας της Αφροδίτης. Αυτό θα παρέχει νέες πληροφορίες για το κλίμα του πλανήτη.
 Φασματογραφικά δεδομένα που λαμβάνονται από τη γνωστή ατμόσφαιρα της Αφροδίτης και τη σύγκρισή τους με μελέτες εξωπλανητών των οποίων η ατμόσφαιρα είναι μέχρι στιγμής άγνωστη.
 Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, το οποίο δεν μπορεί να στραφεί απευθείας στον Ήλιο, χρησιμοποίησε τη Σελήνη ως καθρέφτη για να μελετήσει το φως που είχε περάσει από την ατμόσφαιρα της Αφροδίτης προκειμένου να προσδιορίσει τη σύστασή του. Αυτό θα βοηθήσει να φανεί εάν μια παρόμοια τεχνική θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη εξωπλανητών.

Παρελθούσες και μελλοντικές διαβάσεις 
Η NASA διατηρεί λίστα των διαβάσεων της Αφροδίτης για την περίοδο 2000 π.Χ. - 4000 μ.Χ.  Επί του παρόντος, οι διαβάσεις πραγματοποιούνται μόνο τον Ιούνιο ή τον Δεκέμβριο (βλ. πίνακα) και η εμφάνιση αυτών των γεγονότων μετατοπίζεται αργά, και γίνεται αργότερα μέσα στο έτος κατά περίπου δύο ημέρες σε κάθε κύκλο 243 ετών.  Οι διαβάσεις γίνονται συνήθως σε ζευγάρια, σχεδόν την ίδια ημερομηνία με διαφορά οκτώ ετών. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι για κάθε 8 περιστροφές της Γης γύρω από τον Ήλιο, συμβαίνουν 13 περιστροφές της Αφροδίτης, επομένως κάθε οκτώ χρόνια οι πλανήτες βρίσκονται σε σχεδόν όμοιες σχετικές θέσεις. Αυτή η κατά προσέγγιση σύνοδος συνήθως οδηγεί σε ένα ζεύγος διαβάσεων, αλλά δεν είναι αρκετά ακριβής για να δημιουργήσει τριάδα, αφού η Αφροδίτη φτάνει 22 ώρες νωρίτερα κάθε φορά. Η τελευταία διάβαση που δεν ήταν μέρος ενός ζευγαριού ήταν το 1396. Η επόμενη θα είναι το 3089. Το 2854 (κατά τη δεύτερη διάβαση του ζεύγους 2846/2854), αν και η Αφροδίτη δεν θα περάσει μπροστά από τον Ήλιο όπως φαίνεται από τον ισημερινό της Γης, μια μερική διάβαση θα είναι ορατή από ορισμένα μέρη του νότιου ημισφαιρίου. 

Σε μεγαλύτερες χρονικές περιόδους,με το τέλος των παλαιών σειρών διαβάσεων θα ξεκινήσουν νέες. Σε αντίθεση με τη κύκλο του Σάρος για τις σεληνιακές εκλείψεις, είναι δυνατόν μια σειρά διαβάσεων να επανεκκινήσει μετά από μια παύση. Οι σειρές διαβάσεων ποικίλλουν επίσης πολύ περισσότερο σε χρόνο από τους κύκλους Σάρος.

Οριακές και ταυτόχρονες διαβάσεις 
Μερικές φορές η Αφροδίτη ακουμπά οριακά τον Ήλιο κατά τη διάρκεια μιας διάβασης. Στην περίπτωση συτή είναι πιθανό ορισμένες περιοχές της Γης να παρατηρήσουν μια πλήρης διάβαση ενώ  άλλες περιοχές μόνο μια μερική διάβαση ( χωρίς δεύτερη ή τρίτη επαφή ). Η προηγούμενη διάβαση τέτοιου τύπου ήταν στις 6 Δεκεμβρίου 1631 και η επόμενη θα γίνει στις 13 Δεκεμβρίου 2611  Είναι επίσης πιθανό μια διάβαση της Αφροδίτης να εμφανίζεται σε ορισμένα σημεία του πλανήτη ως μερική, ενώ σε άλλα η Αφροδίτη να μην ακουμπά καθόλου τον δίσκο του Ήλιου. Μια τέτοιου είδους διάβαση συνέβη στις 19 Νοεμβρίου 541 π.Χ., με την επόμενη να λαμβάνει χώρα στις 14 Δεκεμβρίου 2854  Αυτά τα φαινόμενα συμβαίνουν λόγω παράλλαξης, καθώς το μέγεθος της Γης προσφέρει διαφορετικές οπτικές γωνίες με ελαφρώς διαφορετικές οπτικές γραμμές προς την Αφροδίτη και τον Ήλιο. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται εύκολα, κλείνοντας ένα μάτι και κρατώντας ένα δάχτυλο μπροστά από ένα μικρότερο πιο απομακρυσμένο αντικείμενο. Όταν ο θεατής ανοίξει το άλλο μάτι και κλείσει το πρώτο, το δάχτυλο δεν θα βρίσκεται πλέον μπροστά από το αντικείμενο.

Η ταυτόχρονη εμφάνιση μιας διάβασης του Ερμή και μιας διάβασης της Αφροδίτης συμβαίνει, αλλά εξαιρετικά σπάνια. Η προηγούμενη έλαβε χώρα στις 22 Σεπτεμβρίου 373.173 π.Χ. ενώ η επόμενη θα συμβεί στις 26 Ιουλίου 69.163 και ξανά στις 29 Μαρτίου 224.508 .   Η ταυτόχρονη εμφάνιση έκλειψης ηλίου και διάβασης της Αφροδίτης είναι επίσης πιθανή, αλλά πολύ σπάνια. Η επόμενη ηλιακή έκλειψη που θα συμπέσει με διάβαση της Αφροδίτης θα είναι στις 5 Απριλίου 15.232 .  Η τελευταία φορά που συνέβη έκλειψη Ηλίου κατά τη διάβαση της Αφροδίτης ήταν την 1η Νοεμβρίου 15.607 π.Χ.  Λίγες ώρες μετά τη διάβαση της 3ης–4ης Ιουνίου 1769 υπήρξε μια ολική έκλειψη Ηλίου,  η οποία ήταν ορατή στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και τη Βόρεια Ασία.

Βιβλιογραφία

Δείτε επίσης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Γενικά 

 Venus Transits: Μέτρηση του Ηλιακού Συστήματος
 Ιστορικές παρατηρήσεις της διέλευσης της Αφροδίτης
 Έγγραφο του 1716 του Edmond Halley που περιγράφει πώς οι διελεύσεις θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη μέτρηση της απόστασης του Ήλιου, μεταφρασμένο από τα λατινικά.
 Chasing Venus: Observing the Transits of Venus, 1631–2004 (Βιβλιοθήκες Smithsonian)