Ίνγκβαρ ο Μακρυταξιδεμένος

Ο Ίνγκβαρ ο Μακρυταξιδεμένος ( Παλαιά Νορβηγικά : Yngvarr víðförli, Σουηδικά: Ingvar Vittfarne) ήταν ένας Βίκινγκ Σουηδικής καταγωγής, ο οποίος ηγήθηκε μιας μεγάλης ισχύος μάχης υπερασπίζοντας την Γεωργία στο 1036-1042.

Οι Ρώσοι ανέλαβαν αρκετές εκστρατείες στην Κασπία κατά τη διάρκεια του 10ου αιώνα. Το έπος του Yngvars víðförla (Τα μακρινά ταξίδια του Ίνγκβαρ ) περιγράφει την τελευταία εκστρατεία των Βίκινγκ στην Κασπία το 1041, διανθίζοντας τα ιστορικά γεγονότα με έναν μεγάλο θρύλο. Η αποστολή πιθανότατα είχε στόχο να ανοίξει ξανά παλιούς εμπορικούς δρόμους αφού οι Βούλγαροι του Βόλγα και οι Χάζαροι δεν αποδείχτηκαν πλέον εμπόδια. Ο Ίνγκβαρ ο Μακρυταξιδεμένος ξεκίνησε αυτή την αποστολή από τη Σουηδία, ταξιδεύοντας στον ποταμό Βόλγα στη χώρα των Σαρακηνών ( Serkland ). Ενώ εκεί, οι Βίκινγκς πιθανώς συμμετείχαν στη μάχη του Σασιρέτι το 1042 μεταξύ των Γεωργιανών και των Βυζαντινών στη Γεωργία .

Τουλάχιστον είκοσι έξι ρουνόπετρες προς τιμή του Ίνγκβαρ - οι είκοσι τέσσερις από αυτούς στην περιοχή Lake Μέλαρεν του Ούπλαντ στη Σουηδία - αναφέρονται σε Σουηδούς πολεμιστές που βγήκαν μαζί με τον Ινγκβαρ στην εκστρατεία του στις Σαρακηνές χώρες. Μια ρονόπετρα προς τιμή του αδερφού του Ίνγκβαρ δείχνει ότι πήγε ανατολικά για χρυσό αλλά πέθανε στη γη των Σαρακηνών.

Πηγές 
Πέρα από τις ρου του Ingvar, δεν υπάρχουν σωζόμενες σουηδικές πηγές που να αναφέρουν τον Ingvar, αλλά υπάρχει το έπος του Yngvars víðförla και τρία ισλανδικά χρονικά που αναφέρουν τον θάνατό του κατά το έτος 1041: Annales regii, τα χρονικά του Lögmanns annáll και τα χρονικά Flateyarbók .  Αυτά τα τρία χρονικά βασίζονται πιθανώς στη συλλογή του Sturla Þórðarson.  Ο Σουηδός αρχαιολόγος και ιστορικός Mats G. Larsson σημειώνει ότι το The Georgian Chronicles αναφέρει μια επίσκεψη από μια αποστολή των Βίκινγκ το έτος 1040, η οποία συσχετίζεται με την περιγραφή μιας τέτοιας συνάντησης στο Yngvars saga víðförla .

Βίος

Προέλευση 
Υπάρχουν τρεις θεωρίες για την προέλευση του Ingvar. Σύμφωνα με μια θεωρία, την οποία κατέχουν εξέχουσα θέση οι Otto von Friesen και Elena Mel'nikova, το έπος του Ingvar έχει μεταδώσει σωστά την καταγωγή του, και έτσι ήταν γιος του Βαράγκου Εϊμούνδρ, ο οποίος με τη σειρά του ήταν γιος ενός Σουηδού οπλαρχηγού που ονομαζόταν Άκι και του κόρη του Σουηδού βασιλιά Ερίκου του Νικηφόρου . 

Μια δεύτερη θεωρία προτείνει ότι ο Ίνγκβαρ ήταν γιος ενός Σουηδού πρίγκιπα ονόματι Εϊμούνδρ, ο οποίος θα ήταν γιος του Ερίκου του Νικηφόρου και αδελφός του Όλαφ Σκοτκόνουνγκ .  Η ύπαρξη αυτού του πρίγκιπα Εϊμουνδρ έχει προταθεί από τους Lauritz Weibull (1911) και J. Svennung (1966).  Η θεωρία βασίζεται σε μια επαναξιολόγηση της ηλικίας των ρουνόλιθων του Ίνγκβαρ, που προτάθηκε από τους Elias Wessén και Sune Lindquist, η οποία υποδηλώνει ότι οι ρουνόλιθοι του Ίνγκβαρ σκαλίστηκαν νωρίτερα τον 11ο αιώνα από ό,τι πιστευόταν προηγουμένως. 

Σύμφωνα με μια τρίτη θεωρία, που προτάθηκε από τον F. Braun, και η οποία βασίζεται στους runestones U 513, U 540, Sö 179 και Sö 279, ο Ινγκβαρ ήταν γιος του Σουηδού βασιλιά Εδμούνδου του Γηραιού και εγγονός του Όλαφ Σκότκόνουνγκ.  Ο Εδμούνδος ο Γηραιός θα είχε δύο συζύγους, την Τόλα και τη Ράνχιλδρ.  Η Τόλα θα ήταν η μητέρα του Χάραλδου του Sö 179, και Η Ράνχιδρ θα ήταν η μητέρα του Ονούνδρου, του Αϊρίκρου, του Ράγκναρ και του Χάκον της ρουνόπετρας U 513 και U 540.  Ο Ονούνδρος ήταν ο  Ανούνδος Γκόρντσκε, που μεγάλωσε στη Ρωσία, ο Αϊρικρ θα ήταν ένας από τους δύο υποκριτές που θα ονομαζόταν Ερίκος, ο Χάκον θα ήταν ο Χάκαν ο Ερυθρός και ο Ίγκβαρ ήταν ο Ίνγκβαρ ο Μακρυταξιδεμένος. 

Ωστόσο, η προέλευση του Ίνγκβαρ συζητήθηκε ήδη από τους συγγραφείς του έπους, ή στα λόγια του Όντρ Σνόρασον :

 Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν μερικοί αφηγητές που λένε ότι ο Yngvarr ήταν γιος του [Βασιλιά] Önundr Óláfsson [π. 1060], γιατί νομίζουν ότι θα ήταν πιο τιμητικό να είναι γιος βασιλιά. Και [λένε ότι] ο Önundr θα εγκατέλειπε ευχαρίστως όλο το βασίλειό του εάν του επιτρεπόταν να διαπραγματευτεί για τη ζωή του Yngvarr, επειδή όλοι οι αρχηγοί στη Σουηδία θα τον είχαν ευχαρίστως [Yngvarr] ως βασιλιά πάνω τους.

Εξερεύνηση 
Είναι πιθανό ότι ήταν ο βασιλιάς Άνουντ Ιάκωβος ή ο αδελφός και διάδοχός του Εδμόνδος ο Γηραιός που συγκέντρωσε το σουηδικό leidang (τύπος επιστράτευσης) .

Οι συμμετέχοντες κατανεμήθηκαν ομοιόμορφα κατά μήκος των husbys, και 24 από τις 26 ρουνόπετρες του Ίνγκβαρ ήταν από τη Σουηδία (με τη σύγχρονη έννοια, δηλ. Σβιάλαντ ) και τα υπόλοιπα δύο από την περιοχή Geatish του Ανατολικού Γκότλαντ . Ο λαός της Attundaland δεν συμμετείχε και αυτό μάλλον έγινε επίτηδες προκειμένου να κρατηθεί ένας αμυντικός στρατός στη Σουηδία όσο η κύρια δύναμη έλειπε.

Ο Άνουντ Ιάκωβος ήταν αδελφός της Ίνγκεγκερντ των Μούνσο, η οποία ήταν παντρεμένη με τον Γιάροσλαβ  του Νοβγκοροντ και ο οποίος κατέκτησε το Κίεβο το 1019 από τον αδελφό του Σβιατοπόλκ . Αυτό έγινε με τη βοήθεια των Βαράγγων, και σύμφωνα με το έπος του Ίνγκβαρ, τους ηγούνταν ο πατέρας του Ίνγκβαρ, Έιμουντ .

Το 1030, είχε επισκεφθεί το Άνι, την πρωτεύουσα του Αρμενικού Βασιλείου .  Αργότερα ο Γιαροσλάβ είχε προβλήματα με τους Πετσενέγους, μια νομαδική φυλή. Η αποστολή έμεινε για μερικά χρόνια στο Κίεβο πολεμώντας τους Πετσενέγους, στη συνέχεια το 1042 συνέχισε στη Μαύρη Θάλασσα και στη χριστιανική χώρα Σέρκλαντ («Γη των Σαρακηνών », που εδώ σήμαινε τη Γεωργία ), όπου πήραν μέρος στη μάχη του Sasireti. μαζί με τον Γεωργιανό Βασιλικό Στρατό κατά των Γεωργιανών ανταρτών και των Βυζαντινών βοηθών.

Συνέπειες 
Σύμφωνα με το θρυλικό έπος για το Ίνγκβαρ, μόνο ένα πλοίο επέστρεψε. Οι 26 εναπομείναντες ρουνόλιθοι το μαρτυρούν αυτό, καθώς κανείς δεν αναφέρει έναν επιζώντα μαχητή. Οι πιο συνηθισμένες φράσεις είναι παρόμοιες με αυτήν του Gripsholm Runestone :
Απεβίωσαν στην Ανατολή, στην Σέρκλαντ
Ο Αδάμ της Βρέμης θεώρησε την καταστροφή ως τιμωρία για την απόρριψη του επισκόπου Alvard της Βρέμης από τον βασιλιά και την εκλογή του επισκόπου του, Osmundus, αντ' αυτού. Ο Larsson προτείνει ότι η αποστολή αποδεκατίστηκε εν μέρει από τη μάχη και ότι η περιγραφή του έπος ότι τους είχε μαγέψει η ασθένεια είναι ένα ρεαλιστικό σενάριο.

Παραπομπές

Πηγές
 Fischer, Svante (1999). Ingvarsstenarna i tid och rum .
 Larsson, Mats G. (1990). Ett ödesdigert vikingatåg. Ingvar den vittfarnes resa 1036–1041 .
 Pritsak, Omeljan . (1981). Η Καταγωγή των Ρως. Cambridge, Mass.: Διανέμεται από το Harvard University Press για το Ουκρανικό Ερευνητικό Ινστιτούτο του Χάρβαρντ.ISBN 0-674-64465-4
 Thunberg, Carl L. (2010). Μνημείο Ingvarståget och dess. Μελετήστε από το runstensgrupp med förslag μέχρι το ny gruppering .
 Tunstall, Peter (2005). Το έπος του Yngvar του ταξιδιώτη .

 Svante Fischer (1999). Ingvarsstenarna i tid och rum
 Carl L. Thunberg (2010). Μνημείο Ingvarståget och dess
 The Ingvar Runestones στους Χάρτες Google (μετά τον Carl L. Thunberg 2010)

Βάραγγοι