Φροντόνε Μεδιολάνων

Ο Φροντόνε (ιταλικά : Frontone) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων και εκ των γεγονότων επίσκοπος Γένοβας στο δεύτερο μισό του έκτου αιώνα.

Βιογραφία 
Δεν υπάρχουν σύγχρονες ιστορικές πληροφορίες για τον Μιλανέζο επίσκοπο Frontone, του οποίου το όνομα είναι γνωστό μόνο επειδή περιλαμβανόταν στον Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium, σύμφωνα με τον οποίο η επισκοπή του τοποθετείται μεταξύ των επισκοπών του Ονοράτο, που πιστοποιήθηκε το 569. και του Λαυρέντιου Β΄, πιθανότατα ήδη επίσκοπος το 573. Ο ίδιος κατάλογος του αναθέτει 11 χρόνια θητείας και λέει ότι πέθανε στη Γένοβα, όπου ο προκάτοχός του Ονοράτο κατέφυγε με μέρος του κλήρου και του Μιλανέζικου πληθυσμού για να γλιτώσει από τους Λομβαρδούς. Ωστόσο, ο κατάλογος δεν αναφέρει ούτε την ημερομηνία ούτε τον τόπο ταφής, όπως συμβαίνει με τους άλλους Μιλανέζους επισκόπους. Με βάση τη χρονολογία των Μιλανέζων επισκόπων, ορισμένοι συγγραφείς πρότειναν να αντιστραφούν τα χρόνια της επισκοπής που ο κατάλογος αναθέτει στους Ονοράτο και Φροντόνε, οι οποίοι θα κυβερνούσαν την Εκκλησία του Μιλάνου, 11 χρόνια για τον Ονοράτο, από το 559 έως το 571, και για τον Φροντόνε μόνο 2 χρόνια από το 571 έως το 573>

Όπως γράφει ο Λαντσόνι, δεδομένου ότι «κανένα σύγχρονο έγγραφο δεν τον θυμάται, ο θρύλος έχει επιδοθεί γύρω από τη σιωπή που περιβάλλει τη μνήμη του». Το A Historia Mediolanensis, που γράφτηκε μεταξύ του 11ου και του 12ου αιώνα και αποδίδεται στον Λαντόλφο Σενιόρε, περιγράφει με πολύ αρνητικούς όρους την επισκοπή του Φροντόνε, ενός σιμωνικού επισκόπου, που θα αγόραζε την επισκοπική του θέση του από τον Λομβαρδό βασιλιά και θα είχε διαπράξει σειρά άλλων παραπτωμάτων μέχρι την ημέρα που, ενώ κυνηγούσε κοντά στο Μιλάνο, χτυπήθηκε ξαφνικά από την πανούκλα που τον οδήγησε σε άμεσο θάνατο. Στο δεύτερο μισό του 13ου αιώνα, οι πληροφορίες που αναφέρει ο Λαντόλφο συμπεριλήφθηκαν σε μια επόμενη έκδοση του Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium και στη συνέχεια επαναλήφθηκαν από τοπικούς ιστορικούς, καθιστώντας τες έτσι μια κοινή κληρονομιά της Μιλανέζικης ιστοριογραφίας.

Το 1617 ο Μιλανέζος λόγιος Τζουζέπε Ριπαμόντι πρόσθεσε μια περαιτέρω λεπτομέρεια, συγκεκριμένα ότι με το θάνατο του επισκόπου Ονοράτο, ο οποίος το 569 είχε καταφύγει στη Γένοβα με μέρος του κλήρου και του πληθυσμού του Μιλάνου για να ξεφύγει από τους Λομβαρδούς, εκλέχθηκαν δύο επίσκοποι, ο Λαυρέντιος Β΄, ο οποίος τον διαδέχτηκε στη Γένοβα και ο Φροντόνε που εξελέγη από τον κλήρο και παρέμεινε στο Μιλάνο . Από αυτή τη παράδοση ο Φροντόνε θεωρήθηκε όχι μόνο ένοχος σιμωνίας, αλλά και σφετεριστής της Μιλανέζικης Εκκλησίας, αφού «symoniacis artibus Ambrosianam Sedem invasit». Αυτή η παράδοση επικυρώθηκε οριστικά από τον καρδινάλιο Ενρίκο Νόρις, του οποίου το πλήρες έργο δημοσιεύτηκε ξεκινώντας από το 1729, και κυρίως από τον Γερμανό ιστορικό Καρλ Γιόζεφ φον Χεφέλε με το Conciliengeschichte. Τα χρόνια της επισκοπής που ανατέθηκαν στον Φροντόνε από την παράδοση είναι αβέβαια, σύμφωνα με ορισμένους από το 555 έως το 566, σύμφωνα με άλλους από το 570 έως το 581.

Ο Πιέτρι πιστεύει ότι οι πληροφορίες που αναφέρονται από τον Μεσαίωνα και μετά για τον Σιμωνιακό επίσκοπο Φροντονε και τον σφετερισμό δεν έχουν ιστορική αξία.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 Giuseppe Antonio Sassi, Βaldassarre Oltrocchi, Archiepiscoporum Mediolanensium series historico-chronologica, vol. I, Milano 1755, pp. 190-191
 Francesco Lanzoni, Le diocesi d'Italia dalle origini al principio del secolo VII (an. 604), vol. II, Faenza 1927, pp. 1026-1027
 Ernest Stein, Chronologie des métropolitains schismatiques de Milan et d'Aquilée-Grado, in «Zeitschrift für schweizerische Kirchengeschichte = Revue d'histoire ecclésiastique suisse» 39 (1945), pp. 126-136
 Charles Pietri, Luce Pietri (ed.), Prosopographie chrétienne du Bas-Empire. 2. Prosopographie de l'Italie chrétienne (313-604), École française de Rome, vol. I, Roma 1999, p. 876

Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Γένοβας
Επίσκοποι του 6ου αιώνα