Μίι-ντέρα

Ο Μίι-ντέρα (三井寺,御井寺), που ονομάζεται επίσημα Όντζο-τζι (園城寺),  είναι  βουδιστικός ναός στην Ιαπωνία, που βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Χιέι,   στην πόλη Ότσου στην επαρχία Σίγκα.  Είναι σε μικρή απόσταση τόσο από το Κιότο όσο και από τη λίμνη Μπίβα, τη μεγαλύτερη λίμνη της Ιαπωνίας. Είναι ο επικεφαλής ναός της αίρεσης Τζίμον του Τεντάι. Είναι κάτι σαν αδελφός ναός του Ενριάκου-τζι, στην κορυφή του βουνού, και είναι ένας από τους τέσσερις μεγαλύτερους ναούς στην Ιαπωνία. Συνολικά, υπάρχουν 40 επώνυμα κτήρια στο συγκρότημα Μίι-ντέρα.

Ο Μίι-ντέρα είναι ο 14ος ναός στο προσκύνημα Σαϊγκόκου Κάννον.

Ιστορία

Ίδρυση και διαμάχες 
Το Όντζο-τζι ιδρύθηκε την περίοδο Νάρα.  Ο ναός ιδρύθηκε το 672 μετά από μια διαμάχη για την αυτοκρατορική διαδοχή. Ο αυτοκράτορας Τέντζι είχε πεθάνει και ο γιος του σκοτώθηκε από τον αδελφό του Τέντσι, ο οποίος στη συνέχεια ενθρονίστηκε ως αυτοκράτορας Τένμου. Ο Τένμου ίδρυσε τον  Όντζο-τζι προς τιμή και μνήμη του αδελφού του.

Το όνομα Μίι-ντέρα ("Ναός των Τριών Πηγαδιών") προέκυψε σχεδόν δύο αιώνες αργότερα. Πήρε αυτό το όνομα από τον Έντσιν, έναν από τους πρώτους ηγούμενους της αίρεσης Τεντάι. Το όνομα προέρχεται από τις πηγές του ναού, που χρησιμοποιούνταν για το τελετουργικό λούσιμο των νεογέννητων και προς τιμή των αυτοκρατόρων Τέντζι και Τένμου και της αυτοκράτειρας Τζίτο, που συνέβαλαν στην ίδρυση του ναού. Σήμερα, το Κόντο, ή Κεντρική Αίθουσα, στεγάζει μια πηγή με ιερό νερό. Υπό την καθοδήγηση του Έντσιν, από το 859 έως το θάνατό του το 891, ο Μίι-ντέρα απέκτησε δύναμη και σημασία, και τελικά έγινε (μαζί με τους Τοντάι-τζι, Κόφουκου-τζι και Ενριάκου-τζι) ένας από τους τέσσερις κύριους ναούς, που ήταν επιφορτισμένοι με την πνευματική καθοδήγηση και προστασία της πρωτεύουσας. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου επίσης που ο Ενριάκου-τζι και ο Μίι-ντέρα χωρίστηκαν ο ένας από τον άλλο, αναπτύσσοντας δύο κλάδους της αίρεσης Τεντάι, που ονομάζονται Τζίμον και Σάνμον. Ως επί το πλείστον, αυτός ήταν περισσότερο ένας γεωγραφικός ανταγωνισμός παρά ένα ιδεολογικό σχίσμα, αλλά παρ' όλα αυτά ήταν έντονο και έγινε πιο έντονο μετά το θάνατο του Έντσιν.

Ο ανταγωνισμός έγινε βίαιος στο δεύτερο μισό του 10ου αιώνα, λόγω μιας σειράς επίσημων διορισμών σε άλλους ναούς, και παρόμοιων περιπτώσεων. Ο ζάσου του Ενριάκου-τζι το 970 σχημάτισε τον πρώτο μόνιμο στρατό, που στρατολογήθηκε από ένα θρησκευτικό σώμα. Ο Μίι-ντέρα ίσως δημιούργησε έναν στρατό πολύ σύντομα μετά. Το 989, ένας πρώην ηγούμενος του Μίι-ντέρα με το όνομα Γιοκέι επρόκειτο να γίνει ηγούμενος του Ενριάκου-τζι. Αλλά κανένας από τους μοναχούς του Ενριάκου-τζι δεν θα εκτελούσε υπηρεσίες υπό τη διεύθυνση του. Σύντομα παραιτήθηκε. Αλλά το 993, οι μοναχοί του Μίι-ντέρα πήραν εκδίκηση, καταστρέφοντας έναν ναό όπου ο Έννιν, ο ιδρυτής της αίρεσης Σάνμον του Ενριάκου-τζι , είχε ζήσει κάποτε. Οι μοναχοί από το Ενριάκου-τζι  αντεπιτέθηκαν, καταστρέφοντας περισσότερα από 40 μέρη, που σχετίζονταν με τον Έντσιν. Στο τέλος, πάνω από 1.000 μοναχοί της αίρεσης Τζίμον του Έντσιν κατέφυγαν μόνιμα στο Μίι-ντέρα, εδραιώνοντας τη διάσπαση μεταξύ των δύο Σεκτών. Κατά τη διάρκεια του 10ου, 11ου και 12ου αιώνα, συνέχισαν να υπάρχουν παρόμοια περιστατικά, σχετικά με το διορισμό ηγουμένων (zasu), στα οποία εμπλέκονται πολλοί σόχεϊ, ή μοναχοί πολεμιστές. Το Μίι-ντέρα κάηκε ολοσχερώς από τους σόχεϊ του Ενριάκου-τζι τέσσερις φορές μόνο τον 11ο αιώνα. Υπήρξαν, ωστόσο, φορές που οι δύο ενώθηκαν εναντίον ενός κοινού εχθρού, συμπεριλαμβανομένης μιας επίθεσης στο Κόφουκου-τζι στη Νάρα το 1081 (εκδικούμενος για την καύση του Μίι-ντέρα από μοναχούς του Κόφουκου-τζι την ίδια χρονιά) και μια ενωμένη επίθεση στη Νάρα για άλλη μια φορά το 1117.

Οι πόλεμοι του Γκένπεϊ 
Στα τέλη του 12ου αιώνα, η προσοχή των μοναχών του όρους Χιέι στράφηκε προς μια μεγαλύτερη σύγκρουση: τον πόλεμο Γκένπεϊ. Οι οικογένειες Τάιρα και Μιναμότο υποστήριξαν διαφορετικούς διεκδικητές του Θρόνου του Χρυσάνθεμου και τον Ιούνιο του 1180, η οικογένεια Μιναμότο έφερε τον διεκδικητή τους, Πρίγκιπα Μοτσιχίτο, στο Μίι-ντέρα , φυγαδεύοντας από τους σαμουράι της Τάιρα. Ο Μίι-ντέρα ζήτησε βοήθεια από τον Ενριάκου-τζι , αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Οι μοναχοί του Μίι-ντέρα εντάχθηκαν στον στρατό του Μιναμότο και κατέφυγαν στο Μπιόντο-ιν, μια βίλα της φυλής Φουτζιβάρα, η οποία είχε μετατραπεί σε μοναστήρι από μοναχούς Μίι-ντέρα.

Θυμωμένος με τη συμμαχία Μίι-ντέρα/Μιναμότο, ο Τάιρα νο Κιγιομόρι διέταξε την καταστροφή του Μίι-ντέρα και πολλών από τους ναούς της Νάρα. 

Οι μοναχοί του Μίι-ντέρα συμμετείχαν για άλλη μια φορά στον πόλεμο του Γκένπεϊ, πολεμώντας μαζί με τους συμπαθούντες τη φυλή Τάιρα ενάντια στον Μιναμότο νο Γιοσινάκα, ο οποίος εισέβαλε στο Κιότο το 1184, πυρπόλησε το παλάτι Χοτζουτζιντόνο και απήγαγε τον αποσυρθέντα αυτοκράτορα, Σιρακάβα Β' .

Μετά τον πόλεμο του Γκένπεϊ, υπήρξε μια μακρά περίοδος σχετικής ειρήνης, καθώς οι ναοί του Κιότο και της Νάρα, συμπεριλαμβανομένου του Μίι-ντέρα, ξαναχτίστηκαν. Καθώς οι ναοί ανέκτησαν δύναμη, οι ανταγωνισμοί επανεμφανίστηκαν, αν και στην πραγματικότητα ξέσπασε ελάχιστη έως καθόλου βία μεταξύ Μίι-ντέρα και Ενριάκου-τζι. Το 1367, όταν ένας δόκιμος μοναχός από το Μίι-ντέρα σκοτώθηκε σε ένα φράγμα διοδίων, που είχε δημιουργηθεί από τον ναό του Νάνζεν-τζι, μοναχοί πολεμιστές από το Μίι-ντέρα ξεκίνησαν να επιτεθούν στον Νάνζεν-τζι. Όταν οι δυνάμεις του σόγκουν στάλθηκαν, για να καταστείλει την εξέγερση, ανακάλυψαν τους μοναχούς του Μίι-ντέρα να υποστηρίζονται επίσης από τους σόχεϊ από το Ενριάκου-τζι και το Κόφουκου-τζι. Ένα χρόνο αργότερα, μια άλλη μάχη ξέσπασε, σχετικά με τα σχόλια που έκανε ο ηγούμενος του Νάνζεν-τζι. Οι μοναχοί του Μίι-ντέρα, μαζί με τους συμμάχους τους, νίκησαν για άλλη μια φορά τις δυνάμεις των σόγκουν.

Περίοδος Σενγκόκου και μετά 
Στα τέλη του 16ου αιώνα, ο Μίι-ντέρα, μαζί με πολλούς από τους άλλους κοντινούς ναούς, αναζήτησαν συμμαχίες, για στρατιωτική (αμυντική) δύναμη, καθώς και στρατιωτική ισχύ. Τα εδάφη των οικογενειών Ασάι και Ασακούρα ήταν πιο κοντά στο όρος Χιέι, αλλά αυτές οι οικογένειες, καθώς και άλλες με τους οποίους είχαν συμμαχήσει οι ναοί, ήταν αντίπαλοι του Όντα Νομπουνάγκα. Αυτές οι δύο οικογένειες υπέστησαν βαριές ήττες από τον Νομπουνάγκα και τον αρχηγό του στρατηγό Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, έτσι το 1571 επιδίωξαν μια ισχυρότερη συμμαχία με τους ναούς. Την ίδια χρονιά, ο Νομπουνάγκα ξεκίνησε να καταστρέψει τα πάντα στο όρος Χιέι, ξεκινώντας από την πόλη Σακαμότο στους πρόποδες του βουνού και στρέφοντας το βλέμμα του στο Ενριάκου-τζι  στην κορυφή. Μεγάλο μέρος του Μίι-ντέρα  καταστράφηκε, καθώς οι πολεμιστές μοναχοί απέτυχαν ενάντια στον μεγάλο και άρτια εκπαιδευμένο στρατό των σαμουράι του Νομπουνάγκα.

Μετά από αυτές τις επιθέσεις, οι μοναχοί του Όρους Χιέι έλαβαν τελικά αναβολή και ξαναέχτισαν τους ναούς τους για άλλη μια φορά. Το Μίι-ντέρα δεν έχει δεχθεί ποτέ επίθεση ή καταστραφεί από τότε.

Αίθουσες και θησαυροί 
Μέσα στο Κόντο και το Χόντο (η κύρια αίθουσα και η αίθουσα του Βούδα) του Μίι-ντέρα, υπάρχουν τουλάχιστον έξι αγάλματα του Βούδα, ιερά προσωπικά αντικείμενα διάφορων αυτοκρατόρων, συμπεριλαμβανομένου του αυτοκράτορα Τέντζι, τα οποία είναι κρυμμένα και εμφανίζονται μόνο σε σπάνιες, ειδικές περιστάσεις, καθώς επίσης και ένα μεγάλο άγαλμα του Μιρόκου, ή Μαϊτρέγια,  Βούδα στο κέντρο της Αίθουσας. Το Κόντο χτίστηκε το 1599 και αντικαθιστά το αρχικό, που χτίστηκε το 672 και καταστράφηκε το 1571.

Το Μίι-ντέρα διαθέτει επίσης ένα Κάννον-ντο, που χτίστηκε το 1072.

Υποναοί

Ένμαν-ιν 

Ο Ένμαν-ιν (円満院) είναι ένας υπο-ναός (塔頭, tatchū) του Μίι-ντέρα. Μπορεί να ιδρύθηκε το 987 μ.Χ. από τον πρίγκιπα Γκόεν, γιο του αυτοκράτορα Μουρακάμι στο Οκαζάκι του Κιότο, όπου ονομαζόταν Μπιόντο-ιν, αν και άλλα αρχεία αναφέρουν ότι χτίστηκε με την υποστήριξη του αυτοκράτορα Γκο-Σουζάκου το 1040 υπό το όνομα του Ένμαν-ιν. Το 1052, ο Κανπάκου Φουτζιβάρα νο Γιοριμίτσι μετέτρεψε τη βίλα του πατέρα του στο Ούτζι σε ναό, ο οποίος έγινε ο περίφημος Μπιόντο-ιν και το αρχικό Μπιόντο-ιν στο Οκαζάκι μετονομάστηκε σε "Μίι-Μπιόντο-ιν" λόγω της σύνδεσής του με το Μίι-ντέρα  ή το Σακουράι-νο-μίγια ως αναγνώριση ότι ήταν ένας ναός μονζέκι με έναν αυτοκρατορικό πρίγκιπα ως επικεφαλής ηγούμενο. Μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση εντός του περιβόλου της εποχής Μίιι στην πρώιμη περίοδο Έντο. Η κύρια κατοικία του σε στιλ Σίντεν-ζουκούρι (Shinden-zukuri) ήταν δώρο της αυτοκράτειρας Μέισο το 1647. Χτίστηκε αρχικά το 1619 για χρήση από τον Τοκουγκάβα Μασάκο, την κόρη του σόγκουν Τοκουγκάβα Χιντετάντα και σύζυγο του αυτοκράτορα Γκο-Μιζουνόο. Η κάτοψη αποτελείται από συνολικά 6 δωμάτια σε 2 σειρές από βορρά προς νότο, και υπάρχει επίσης ένας θρόνος που χρησιμοποιούσε ο αυτοκράτορας Μιζουνόο σε ένα δωμάτιο στα βορειοδυτικά. Οι τοιχογραφίες της σχολής Κανούχα σε αυτή τη δομή χαρακτηρίστηκαν ως Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία το 1929. Ωστόσο, οι πίνακες ζωγραφικής είναι αναπαραγωγές, με τα πραγματικά έργα να φυλάσσονται στο Εθνικό Μουσείο του Κιότο για συντήρηση. 

Οι κήποι του Ένμαν-ιν (円満院庭園) χαρακτηρίστηκαν Εθνικός Τόπος Γραφικής Ομορφιάς το 1934.  Η διάταξη του κήπου αποδίδεται στον Σοάμι, ο οποίος είναι επίσης υπεύθυνος για τον βραχόκηπο στο Γκινκάκου-τζι στο Κιότο.

Στους χώρους του Ένμαν-ιν βρίσκεται επίσης το μουσείο Οτσού-ε (大津絵美術館, Otsu-e bijutsukan) με μια συλλογή αναθηματικών εκτυπώσεων Οτσού-ε, που ήταν δημοφιλή στους ταξιδιώτες στους δρόμους Τοκάιντο και Νακασέντο κατά την περίοδο Έντο.

Κότζο-ιν 
Ο Κότζο-ιν  (光浄院) είναι ένας υπο-ναός (tatchū, 塔頭) του Μίι-ντέρα, που χτίστηκε από τον Γιαμαόκα Καγκετόμο (1541-1604). Η φυλή Γιαμαόκα ήταν ένας κλάδος δοκίμων της φυλής Ροκκάκου, που ήταν από την Επαρχία Όμι, και  ο Γιαμαόκα Καγκετόμο ήταν ένας από τους στρατηγούς του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι. Εκάρη το 1584, και έγινε Γιαμαόκα Ντοάμι (道阿弥). Μετά το θάνατο του Χιντεγιόσι, ορκίστηκε πίστη στον Τοκουγκάνα Ιεγιάσου και το 1603 έγινε νταϊμιό 10.000 koku στον τομέα Χιτάτσι-Φούττο στο σημερινό Ινασίκι, στο νομό Ιμπαράκι. Το 1601, χρηματοδότησε την κατασκευή αυτού του παρεκκλησίου μέσα στο Μίι-ντέρα. 

Το Κότζο-ιν είναι αξιοσημείωτο για το Κιακούντεν (客殿), ή Αίθουσα Επισκεπτών, που ολοκληρώθηκε το 1601. Αυτή η κατασκευή με την ξύλινη οροφή ιριμόγια-ζουκούρι (irimoya-zukuri) έχει χαρακτηριστεί ως Εθνικός Θησαυρός ως αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της αρχιτεκτονικής Σόιν-ζουκούρι (Shoin-zukuri) της ύστερης περιόδου Μουρομάτσι.  Είναι διακοσμημένο εσωτερικά με έργα ζωγραφικής από τη σχολή Κανούχα, κυρίως φουσούμα πίνακες του Κάνο Σανράκου. Ο πίνακας αυτός χαρακτηρίστηκε Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία το 1976. 

Οι κήποι του Κότζο-ιν (光浄院庭園) χαρακτηρίστηκαν Εθνικός Τόπος Γραφικής Ομορφιάς το 1934.  Οι κήποι περιέχουν μια μεγάλη λιμνούλα που εκτείνεται σχεδόν μέχρι την άκρη της βεράντας του Κιακούντεν. Η λιμνούλα περιέχει ένα κεντρικό νησί και μια σειρά από μονόλιθους, ως μια ομάδα από πέτρες που σχηματίζουν έναν ξερό καταρράκτη δίνοντας μια αίσθηση βάθους. Ο κήπος είναι φυτεμένος με δέντρα και λουλούδια, που αντικατοπτρίζουν τη σύνθεση των πινάκων μέσα στο Κιακούντεν. 

Το Κότζο-ιν και οι κήποι του είναι ανοιχτά για το κοινό μόνο με κράτηση τουλάχιστον μία εβδομάδα νωρίτερα.

Ζένπο-ιν 
Ο Ζένπο-ιν  (善法院) ήταν ένας υπο-ναός (tatchū  塔頭) του Μίι-ντέρα, που χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο από τους υψηλόβαθμους ιεράρχες του. Βρισκόταν μεταξύ της Τριώροφης Παγόδας και της βιβλιοθήκης Κιόζο της Μίι-ντέρα, αλλά σήμερα δεν διατηρούνται κάποια κτίσματα. Ο υπο-ναός ήταν γνωστός για τους πολύ μεγάλους κήπους του, (Zenpō-in teien, 善法院庭園), οι οποίοι σχολιάστηκαν σε πολλά έργα της περιόδου Έντο σε διάσημους κήπους στην Ιαπωνία, (συμπεριλαμβανομένων των "Όμο Κόσιτζι Σακούντεν" και "Τσουκιγιάμα Νιβαζόντεν") και χαρακτηρίστηκαν Εθνικός Τόπος Γραφικής Ομορφιάς το 1934.  Ωστόσο, οι κήποι καταστράφηκαν σε κατολίσθηση μετά από έντονες βροχοπτώσεις το 1941. Τα αρχικά διαγράμματα διάταξης για τους κήπους ανακαλύφθηκαν αργότερα και οι αρχαιολογικές ανασκαφές διαπίστωσαν ότι οι άκρες της λίμνης και πολλές από τις πέτρες του κήπου διατηρήθηκαν σε καλή κατάσταση. Οι εργασίες ανακατασκευής ξεκίνησαν το 2017.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Iwao, Seiichi, Teizō Iyanaga, Susumu Ishii, Shōichirō Yoshida, et al. (2002). Dictionnaire historique du Japon. Παρίσι: Maisonneuve & Larose.ISBN 978-2-7068-1632-1 ; OCLC 51096469
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1956). Κιότο: Η Παλιά Πρωτεύουσα της Ιαπωνίας, 794-1869. Κιότο: The Ponsonby Memorial Society.
 Σάνσομ, Τζορτζ Μπέιλι. (1958). Μια ιστορία της Ιαπωνίας έως το 1334. Stanford: Stanford University Press.ISBN 978-0-8047-0523-3
 Turnbull, Stephen και Wayne Reynolds. (2003). Ιάπωνες μοναχοί πολεμιστές μ.Χ. 949-1603. Oxford: Osprey Publishing .ISBN 978-1-84176-573-0
 . (1998). The Samurai Sourcebook. Λονδίνο: Arms & Armor Press.ISBN 978-1-85409-371-4 ; OCLC 60220867 [ανατύπωση από Cassell, Λονδίνο, 2000.ISBN 978-1-85409-523-7 ; OCLC 59400034

Μ
Κιότο