Υιοθεσία (θεολογία)

Στη χριστιανική θεολογία, υιοθεσία ονομάζουμε την είσοδο ενός πιστού στην οικογένεια του Θεού . Στον Καλβινισμό, η υιοθεσία θεωρείται συνήθως ως ένα βήμα αμέσως μετά τη δικαίωση . Η υιοθεσία έχει παρόμοια σημασία με την πράξη των γονέων που υιοθετούν ένα παιδί, το οποίο δεν είναι αποτέλεσμα δικής τους, και γνωστής διεθνώς, ερωτικής πράξης. Η υιοθεσία ως θεολογικός όρος εισάγει μια σχεσιακή διάσταση στις συνέπειες της σωτηρίας. 

Η υιοθεσία ως θεολογική έννοια είναι αποτελεί, δε, μια άλλη συνέπεια της «νόμιμης» δικαίωσης, παράλληλα με τη λύτρωση και τη συμφιλίωση .  Στην Παλαιά Διαθήκη ο όρος συναντάται προέρχεται στην ιστορία του Μεφιβοσθέ, ο οποίος παρόλο που δεν ήταν μέλος της οικογένειας του Δαβίδ έγινε κληρονόμος της Βασιλικής περιουσίας (Β' Σαμουήλ 9:7-13).  Η υιοθεσία είναι ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της θεολογίας στον Καλβινισμό όπως καταδεικνύεται από το άρθρο 12 της Ομολογίας Πίστεως του Γουέστμινστερ :

Παραπομπές 

Χριστιανική ορολογία
Χριστιανική σωτηριολογία