Αντιαεροπορικό καταφύγιο

Τα αντιαεροπορικά καταφύγια είναι δομές για την προστασία των αμάχων καθώς και των μαχητών έναντι των εχθρικών επιθέσεων από αέρος. Είναι παρόμοια με τα οχυρά καταφύγια από πολλές απόψεις, αν και δεν έχουν σχεδιαστεί για να αμύνονται από χερσαίες επιθέσεις (αλλά πολλά έχουν χρησιμοποιηθεί ως αμυντικές κατασκευές σε τέτοιες καταστάσεις).

Πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το Ηνωμένο Βασίλειο δυσκολευόταν να επιλέξει τη θέση των αντιαεροπορικών καταφυγίων. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, πολλοί τύποι κατασκευών χρησιμοποιήθηκαν ως αντιαεροπορικά καταφύγια, όπως κελάρια, γερμανικά Hochbunker (ψηλά οχυρά καταφύγια), υπόγεια και υπόγειες διαβάσεις. Οι βομβαρδισμοί κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου οδήγησαν το Ηνωμένο Βασίλειο να κατασκευάσει 80 ειδικά προσαρμοσμένους υπόγειους σιδηροδρομικούς σταθμούς ως καταφύγια, εγκαταλείποντάς τους αργότερα ως βιώσιμες επιλογές για τους πολίτες κατά τη διάρκεια αεροπορικών επιθέσεων. Οι Λονδρέζοι αγνόησαν την κυβέρνηση και πλήθος κόσμου κατέκλυσε τους σταθμούς του μετρό κατά τη διάρκεια των βομβαρδιστικών επιθέσεων του 1940. Οι βόμβες και τα ατυχήματα προκάλεσαν θύματα αμάχων στους υπόγειους σιδηροδρομικούς σταθμούς.

Το Ηνωμένο Βασίλειο άρχισε να κατασκευάζει κοινόχρηστα καταφύγια στους δρόμους ως αντιαεροπορικά καταφύγια το 1940. Τα καταφύγια Άντερσον, που σχεδιάστηκαν το 1938 και κατασκευάστηκαν για να φιλοξενήσουν έως και έξι άτομα, χρησιμοποιούνταν επίσης ευρέως στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Τα αντιαεροπορικά καταφύγια εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σε κάποιο βαθμό σε διάφορα έθνη όπως η Ισπανία, η Ελβετία, το Ισραήλ, η Σιγκαπούρη και η Ταϊβάν.

Παραπομπές

Πόλεμος