Έλεγχοι τιμών

Οι έλεγχοι τιμών είναι οι νόμιμοι περιορισμοί που τίθενται και επιβάλλονται από τις κυβερνήσεις, στις τιμές που μπορούν να χρεωθούν για αγαθά και υπηρεσίες (όπως ενοίκιο, βενζίνη και φαγητό) σε μια αγορά. Η πρόθεση πίσω από την εφαρμογή τέτοιων ελέγχων μπορεί να πηγάζει από την επιθυμία να διατηρηθεί η προσιτή τιμή των αγαθών ακόμη και σε συνθήκες ελλείψεων, και να επιβραδυνθεί ο πληθωρισμός ή, εναλλακτικά, να εξασφαλιστεί ένα ελάχιστο εισόδημα για τους παρόχους ορισμένων αγαθών ή από την προσπάθεια επίτευξης μισθού διαβίωσης. Υπάρχουν δύο κύριες μορφές ελέγχου τιμών: ένα ανώτατο όριο τιμής, η μέγιστη τιμή που μπορεί να χρεωθεί, και ένα κατώτατο όριο τιμής, η ελάχιστη τιμή που μπορεί να χρεωθεί. Ένα πολύ γνωστό παράδειγμα ανώτατου ορίου τιμών είναι ο έλεγχος των ενοικίων, ο οποίος περιορίζει τις αυξήσεις του ενοικίου. Ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο κατώτατο όριο τιμών είναι ο κατώτατος μισθός (ο ελάχιστος μισθός για την παροχή της εργασίας). Ιστορικά, οι έλεγχοι των τιμών συνήθως επιβάλονται ως μέρος ενός ευρύτερου πακέτου εισοδηματικής πολιτικής όπου χρησιμοποιούνται επίσης ο έλεγχος μισθών και άλλα ρυθμιστικά στοιχεία.

Αν και οι έλεγχοι των τιμών χρησιμοποιούνται ευρέως από τις κυβερνήσεις, οι οικονομολόγοι συνήθως συμφωνούν ότι οι έλεγχοι των τιμών δεν επιτυγχάνουν αυτό που προορίζονται να κάνουν και γενικά πρέπει να αποφεύγονται, εκτός ίσως από πολύ σύντομες περιόδους κατά τη διάρκεια έκτακτων περιστατικών. Ο λόγος που οι περισσότεροι οικονομολόγοι είναι δύσπιστοι σχετικά με τους ελέγχους των τιμών είναι ότι στρεβλώνουν την κατανομή των πόρων.

Παραπομπές 

Τιμολόγηση