Ουίλιαμ Μίλερ (ιστορικός)

Ο Ουίλιαμ Μίλερ, αγγλ.: William Miller (8 Δεκεμβρίου 1864 – 23 Οκτωβρίου 1945) ήταν Βρετανικής καταγωγής Μεσαιωνολόγος και δημοσιογράφος.

Βιογραφία 
Ήταν γιος ενός ιδιοκτήτη ορυχείου στο Κάμπερλαντ. Ο Μίλερ σπούδασε στη Σχολή "Ράγκμπυ" και στην Οξφόρδη, όπου κέρδισε μία Α΄ τάξης τιμή και κλήθηκε να αγορεύσει για πρώτη φορά σε δικαστήριο το 1889, αλλά δεν άσκησε ποτέ το επάγγελμα του δικηγόρου.  Νυμφεύτηκε την Έιντα Μαίρη Ράιτ το 1895,  και το 1896 δημοσίευσε τα Βαλκάνια και ακολούθησε το 1898 το βιβλίο Ταξίδια και Πολιτική στην Εγγύς Ανατολή.

Το 1903 αυτός και η σύζυγός του άφησαν την Αγγλία για την Ιταλία και, παρά την προσπάθεια του Ρόναλντ Μπάροους να στρατολογήσει τον Μίλερ ως τον πρώτο υφιστάμενο στην Έδρα Νεοελληνικής και Βυζαντινής Ιστορίας, Γλώσσας και Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, αυτός και η σύζυγός του πέρασαν τα υπόλοιπα έτη της ζωής τους στο εξωτερικό. Έμειναν στη Ρώμη (στη Via Palestro 36) μέχρι το 1923, όταν ο Μίλερ βρήκε δυσάρεστη την άνοδο στην εξουσία του Μπενίτο Μουσολίνι και μετακόμισαν στην Αθήνα.  Εκεί συνδέθηκε με τη Βρετανική Σχολή της Αθήνας μέχρι τη Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα το 1941. Κατά τη διάρκεια της διαμονής του στη Ρώμη και την Αθήνα, ο Μίλερ υπηρέτησε επίσης ως ανταποκριτής της Morning Post.

Μαζί το ζευγάρι έζησε στο Ocean View Hotel στο Ντέρμπαν της Νότιας Αφρικής για το υπόλοιπο της ζωής τους. Ο Μίλερ απεβίωσε εκεί το 1945, ενώ η Έιντα Μαίρη επέζησε ακόμη πέντε χρόνια. Δεν είχαν παιδιά.

Έργα 
Ο Μίλερ ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τη Φραγκική περίοδο της Ελληνικής ιστορίας, καλύπτοντας τα πριγκιπάτα των Σταυροφόρων, που ιδρύθηκαν σε Βυζαντικό έδαφος μετά τη Δ΄ Σταυροφορία. Ήταν από τους πιο επιφανείς μελετητές του χώρου στις αρχές του 20ου αι. και εκπόνησε μία σειρά από μελέτες «ορόσημα». 

Αν και το έργο του παρουσιάζει μία «ρομαντική άποψη των Σταυροφοριών και της Φραγκικής επέκτασης στην Ανατολική Μεσόγειο», τυπική των δυτικών τάσεων του 19ου αι. σχετικά με το θέμα,  και θεωρείται «σαφώς ξεπερασμένη» δεδομένης της έρευνας που έγινε τις τελευταίες δεκαετίες, είχε μεγάλη επιρροή και χρησιμοποιείται ευρέως μέχρι σήμερα.  Ιδιαίτερα το 1908 Οι Λατίνοι στον Λεβάντε (The Latins in the Levant) «παρέμεινε για δεκαετίες η τυπική αγγλόφωνη αφήγηση της περιόδου»,  και είναι «ακόμη η κύρια αναφορά για προπτυχιακούς φοιτητές, που αναζητούν πληροφορίες για τη μεσαιωνική Ελλάδα».  Η επιρροή του έγινε αισθητή και στην Ελλάδα, όπου ήδη το 1909–1910 ο Έλληνας λόγιος Σπυρίδων Λάμπρος εξέδωσε μία διευρυμένη Ελληνική μετάφραση του έργου.

Επιλεγμένη βιβλιογραφία 
 
 
 
 
 , (4th ed), 1936

Βιβλιογραφικές αναφορές

Πηγές 
 
 
 

Φραγκοκρατία
Βρετανοί βυζαντινολόγοι