Ίμρε Φόλντι

Ο Ίμρε Φόλντι (ουγγρικά: Imre Földi, 8 Μαΐου 1938 – 23 Απριλίου 2017) ήταν Ούγγρος αθλητής της άρσης βαρών. Ένας από τους καλύτερους του αθλήματος όλων των εποχών, το 2005 επιλέχθηκε από την Διεθνή Ομοσπονδία Άρσης Βαρών ανάμεσα στους «Αρσιβαρίστες του Αιώνα», αγωνίστηκε σε πέντε Ολυμπιακούς Αγώνες (αριθμός ρεκόρ στο άθλημα) και κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο το 1972 και δύο ασημένια, το 1964 και το 1968. Έθεσε επίσης 20 παγκόσμια ρεκόρ.

Πρώτα χρόνια 

Γεννημένος στο Κέτσκεμετ της Ουγγαρίας, ο Φόλντι έζησε στη γενέτειρά του έως ότου έγινε 17 ετών έχοντας χάσει τη μητέρα του στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη συνέχεια, μετακόμισε στην Τάταμπανια για να εργαστεί ως τεχνίτης. Η εξαιρετική του δύναμη έγινε σύντομα αντιληπτή και έγινε αρσιβαρίστας.
Ταυτόχρονα, χάρη στην επιρροή του προπονητή του δεν του επέτρεψαν να δουλεύει πια στο ορυχείο για να αποφύγει πιθανά ατυχήματα στην εξόρυξη.

Καριέρα

Συμμετείχε για πρώτη φορά σε πρωταθλήματα μεταλλωρύχων και το 1957 κέρδισε στα 19 του τον πρώτο του τίτλο στο Πρωτάθλημα Ουγγαρίας. Δύο χρόνια αργότερα έλαβε μέρος στην πρώτη του μεγάλη διεθνή διοργάνωση, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών του 1959, όπου κατετάγη τρίτος. Σημείωσε το πρώτο του ρεκόρ κόσμου το 1961 και κέρδισε τον πρώτο του τίτλο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1962, που διεξήχθη στη Βουδαπέστη. Μέχρι το 1971 πρόσθεσε άλλα τέσσερα χρυσά στον απολογισμό των μεταλλίων του (1963, 1968, 1970, 1971). Κέρδισε ένα ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1970, αλλά αυτό το αποτέλεσμα ακυρώθηκε μετά από θετικό έλεγχο ντόπινγκ.

Αφού κέρδισε τρία ασημένια μετάλλια παγκοσμίων πρωταθλημάτων στη σειρά, ο Φόλντι κέρδισε τελικά τον παγκόσμιο τίτλο το 1965 στην Τεχεράνη, ένα επίτευγμα που επανέλαβε το 1972. Συμμετείχε στους πρώτους Ολυμπιακούς του το 1960, όπου τερμάτισε έκτος. Ακολούθησαν δύο διαδοχικά ασημένια μετάλλια. Το 1964 έχασε τον τίτλο μετά από  δραματική μάχη. Είχε προβάδισμα 2,5 κιλών μετά από το αρασέ και το ντεβελοπέ και όταν σημείωσε νέο παγκόσμιο ρεκόρ στο ζετέ (135 κιλά) φαινόταν ήδη νικητής. Ωστόσο, ο Σοβιετικός Βαχόνιν σήκωσε 142,5 κιλά συντρίβοντας το ρεκόρ και κατέκτησε το χρυσό. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στην Πόλη του Μεξικού, ο Φόλντι έφτασε ακόμα πιο κοντά στο χρυσό, χάνοντας μόνο με βάση το σωματικό βάρος – με συνολικό αποτέλεσμα 367,5 κιλών, που ήταν νέο παγκόσμιο ρεκόρ. Ωστόσο, ο Ιρανός Νασίρι ήταν 300 γραμμάρια ελαφρύτερος και έτσι του απονεμήθηκε ο Ολυμπιακός τίτλος.

Ο Φόλντι έφτασε τελικά στην κορυφή το 1972 όταν κέρδισε το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο – που ήταν και τίτλος του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος – μπροστά στον κύριο αντίπαλό του Νασίρι. Στο ντεβελοπέ, και οι δύο σήκωσαν 127,5 κιλά που ήταν Ολυμπιακό ρεκόρ. Στο αρασέ, ο Ούγγρος σήκωσε 107,5 κιλά και δημιούργησε ελαφρύ πλεονέκτημα κατά 2,5 κιλά. Στο ζετέ ο Φόλντι σηκώνοντας 145 κιλά έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στο σύνολο στα 377,5 κιλά και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο.

Έκανε την τελευταία του ολυμπιακή εμφάνιση το 1976 στο Μόντρεαλ, όπου έγινε ο πρώτος αρσιβαρίστας που αγωνίστηκε σε πέντε Ολυμπιακούς Αγώνες, ένα ρεκόρ που ισοφαρίστηκε 28 χρόνια αργότερα. Σε ηλικία 38 ετών, κατέλαβε την πέμπτη θέση. Μετά από έναν τραυματισμό την επόμενη χρονιά τελείωσε την καριέρα του, κατά την οποία σημείωσε 21 παγκόσμια και 50 εθνικά ρεκόρ στις κατηγορίες των 56 και 60 κιλών, και συγκέντρωσε 13 εθνικούς τίτλους. Στην κατάταξη του επαγγελματικού περιοδικού «World Weightliftting», αναγνωρίστηκε ως ο δεύτερος καλύτερος αρσιβαρίστας όλων των εποχών μόνο μετά τον Τούρκο Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου.

Μετέπειτα χρόνια - Αναγνώριση

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, ο Φόλντι παρέμεινε πιστός στην ομάδα του, τη μοναδική του  κατά τη διάρκεια της ενεργού καριέρας του, και πήρε θέση προπονητή. Η κόρη του Τσίλα Φόλντι έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης στην άρση βαρών.

Τα επιτεύγματά του αναγνωρίστηκαν ήδη κατά τη διάρκεια της καριέρας του, καθώς του απονεμήθηκε το αργυρό σήμα του Τάγματος της Εργασίας, παράσημο της Ουγγαρίας το 1962 και το 1964. Το 1972, τη χρονιά που έγινε ολυμπιονίκης, του απονεμήθηκε το Χρυσό Σήμα του Τάγματος της Εργασίας. Το 1993 ήταν ένας από τους έξι πρώτους αθλητές που εισήχθη στο Hall of Fame της Διεθνούς Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών.  Την ίδια χρονιά του απονεμήθηκε ο Μέσος Σταυρός του Τάγματος της Αξίας της Δημοκρατίας της Ουγγαρίας, για να παραλάβει τον Σταυρό του Αξιωματικού του ίδιου παράσημου ένα χρόνο αργότερα. 
Το 2000 ψηφίστηκε Αθλητής της Άρσης Βαρών του Αιώνα στην Ουγγαρία. Το 2003 έγινε επίτιμος πολίτης της Ταταμπάνια και από το 2009 η τοπική αθλητική αίθουσα φέρει επίσης το όνομά του.  Το 2013, δημιουργήθηκε η υποτροφία Imre Földi Sports Scholarship για να υποστηρίξει κορυφαίους αθλητές με έδρα την Ταταμπάνια. Στις 31 Ιανουαρίου 2007, μετά το θάνατο του Φέρεντς Πούσκας, ο Φόλντι εξελέγη Αθλητής του Έθνους (A Nemzet Sportolója), μια ειδική τιμή, που έχει γίνει μόνο σε 12 άτομα και απονέμεται σε όσους Ούγγρους αθλητές άνω των 60 ετών, σημείωσαν εξαιρετικά επιτεύγματα κατά τη διάρκεια της ενεργού σταδιοδρομίας τους και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στον εγχώριο αθλητισμό και μετά την αποχώρησή τους. Το 2009 τιμήθηκε με το Χρυσό Βραβείο της IWF και το 2016 βραβεύτηκε με ελεύθερη ψηφοφορία με τον τίτλο Prima Primissima της Ουγγαρίας.

Τίτλοι

 Ολυμπιακοί Αγώνες χρυσό μετάλλιο : 1972
 Ολυμπιακοί Αγώνες ασημένιο μετάλλιο (2) : 1964, 1968
 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα χρυσό μετάλλιο (2) : 1965, 1972
 ασημένιο μετάλλιο (5) : 1961, 1962, 1964, 1966, 1968
 χάλκινο μετάλλιο (2) : 1959, 1963
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα χρυσό μετάλλιο (5) : 1962, 1963, 1968, 1970, 1971
ασημένιο μετάλλιο (4) : 1960, 1961, 1965, 1966
χάλκινο μετάλλιο : 1959

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 IMRE FOLDI 

Ούγγροι αθλητές της άρσης βαρών
Ούγγροι Ολυμπιονίκες
Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών
Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών
Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960
Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964
Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968
Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972
Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976
Ολυμπιονίκες της άρσης βαρών
Προπονητές άρσης βαρών
Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IWF