Διοίκηση Ισπανίας

Η Διοίκηση Ισπανίας ήταν μία διοικητική μονάδα (dioecesis, διοίκησις) της ύστερς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Ιβηρική Χερσόνησο. Υπήρχε από το 314 έως το 409 περίπου μ.Χ. Πρωτεύουσά της ήταν η Augusta Emerita. Η πρωτεύουσα διοικούνταν από έναν βικάριο (vicarius), που ήταν υπεύθυνος στον πραιτωριανό έπαρχο της Γαλατίας.

Οργάνωση 
Η διοίκηση της Ισπανίας αρχικά περιλάμβανε τις ακόλουθες έξι επαρχίες:

 Hispania Baetica
 Lusitania
 Carthaginiensis
 Gallaecia
 Hispania Tarraconensis
 Mauretania Tingitana (στη Βόρεια Αφρική)

Οι Βαλεαρίδες Νήσοι αποσπάστηκαν από την Tarraconensis τον 4ο αι. ως η ανεξάρτητη επαρχία της Hispania Balearica, και έγινε η έβδομη επαρχία εντός της διοίκησης της Ισπανίας.

Ιστορία 
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αρχικά χωρίστηκε σε 46 επαρχίες, οι οποίες υποδιαιρέθηκαν από τον Διοκλητιανό γύρω στο 300 μ.Χ. σε 101 επαρχίες, οι οποίες με τη σειρά τους συγκεντρώθηκαν σε 12 διοικήσεις. Κατά τη διαίρεση της Αυτοκρατορίας το 395, η δομή μετατράπηκε σε 4 πραιτωριανές επαρχίες, 15 διοικήσεις και 119 επαρχίες. Με την κατάκτηση της Ισπανίας από τους Βανδάλους, τους Αλανούς και τους Σουήβους το 409, η διοίκηση άρχισε να καταρρέει.

Περαιτέρω ανάγνωση 

 
 
 
Αρχαία ιστορία της Ιβηρικής Χερσονήσου
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις