Blade Runner 2049

Το Blade Runner 2049 είναι αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας του 2017 και η συνέχεια του Blade Runner (1982). Τη σκηνοθεσία της ανέλαβε ο Ντενί Βιλνέβ. Η κινηματογραφική φωτογραφία έγινε από τον Ρότζερ Ντίκινς (Roger Deakins) ο οποίος έλαβε Όσκαρ. Πρωταγωνιστεί ο Ράιαν Γκόσλινγκ, ενώ ο Χάρισον Φορντ παίζει ξανά τον ρόλο του Ρικ Ντέκαρντ (Rick Deckard). Ο Ρίντλεϊ Σκοτ, ο οποίος σκηνοθέτησε την αρχική ταινία, έγινε εκτελεστικός παραγωγός και συνέβαλε στην ιστορία. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους γερμανικούς κινηματογράφους στις 5 Οκτωβρίου 2017 και στους αμερικανικούς κινηματογράφους την επόμενη ημέρα.

Πλοκή 
Δεν υπάρχει ηλιακό φως, μόνο οι προβολείς των drones διαπερνούν το νέφος στο Λος Άντζελες του έτους 2049. Η πόλη κατοικείται όχι μόνο από ανθρώπους, αλλά και από ολογράμματα και τεχνητούς ανθρώπους, τα λεγόμενα αντίγραφα, τα οποία, ωστόσο, δεν τους υπηρετούν πλέον ως σκλάβοι, όπως έκαναν χρόνια πριν. Το νέο βιο-ταυτόσημο αντίγραφο τύπου Nexus 9, που είχε λανσαριστεί από την εταιρεία Wallace λίγα χρόνια νωρίτερα, δεν κρατάει πλέον κακία στους κατασκευαστές του. Κάνει μόνο τη δουλειά του μέχρι να λήξει η προγραμματισμένη διάρκεια ζωής του και μετά πεθαίνει. Δεδομένου ότι τα οικοσυστήματα έχουν καταρρεύσει και δεν υπάρχουν πλέον πραγματικά ζώα ή φυτά, εκτρέφονται προνύμφες σκαθαριών πλούσιες σε πρωτεΐνες σε εκτεταμένα θερμοκήπια έξω από την πόλη για να τρέφονται οι άνθρωποι.

Ακόμη και αν το πρόβλημα των αντιγράφων του παρελθόντος φαίνεται να έχει λυθεί σε μεγάλο βαθμό, υπάρχουν ακόμη κυνηγοί αντιγράφων, όπως ο αστυνομικός Κ του αστυνομικού τμήματος του Λος Άντζελες, ο οποίος αναλαμβάνει τις αποστολές του με το Spinner, ένα ιπτάμενο σπορ αυτοκίνητο που συνοδεύεται από ένα drone. Ο αξιωματικός, ο οποίος είναι και ο ίδιος ένα ιδιαίτερα ανεπτυγμένο αντίγραφο, προσπαθεί να εντοπίσει τα αντίγραφα που ζουν κρυμμένα και τα οποία έχουν αποσυρθεί από την παραγωγή λόγω της απεριόριστης διάρκειας ζωής τους, προκειμένου να τα «συνταξιοδοτήσει», δηλαδή να τα σκοτώσει.

Ο αξιωματικός Κ ζει σε ένα μικρό διαμέρισμα και χαίρει χαμηλής εκτίμησης από τους γείτονές του ως Skinner. Μπορεί να χαλαρώσει χάρη στην Joi, την ολογραφική του σύντροφο, η οποία του παρουσιάζεται με διαρκώς μεταβαλλόμενα ρούχα, τον παρηγορεί τα βράδια και του σερβίρει ένα εικονικό δείπνο. Μια μέρα τής κάνει δώρο ένα λεγόμενο emanator, με το οποίο μπορεί να βγει για πρώτη φορά από τους τέσσερις τοίχους. Με τη βοήθεια της συσκευής, νιώθει για πρώτη φορά τη βροχή στο ολογραφικό της δέρμα έξω από το σπίτι. Μοιράζεται τα μυστικά του με τη Joi και εκείνη, προσπαθεί στο πλαίσιο των αλγορίθμων της να γίνει πραγματική φίλη του. Δεν μπορεί όμως να είναι διαθέσιμη για τις σεξουαλικές του επιθυμίες, οπότε προσλαμβάνει γι' αυτόν μια πόρνη, η οποία αργότερα αποδεικνύεται επίσης αντίγραφο.

Ένα κουτί που περιέχει τα οστά μιας γυναίκας ξεθάβεται στην ιδιοκτησία του Sapper Morton, ενός αγρότη πρωτεϊνών που σκοτώθηκε από τον Κ, τα χαρτιά του οποίου απέκτησε μέσω μιας πληροφορίας. Ο Niander Wallace, ο οποίος ανέλαβε την Tyrell Corporation μετά την πτώχευσή της, λαμβάνει γνώση αυτού του ευρήματος. Από τη μία πλευρά, τα λείψανα έχουν έναν σειριακό αριθμό- από την άλλη, αποκαλύπτουν ότι η γυναίκα-αντίγραφο γέννησε ένα μωρό πριν από τριάντα χρόνια και πέθανε κατά τη διαδικασία. Ο επιχειρηματίας Niander Wallace εξακολουθεί να στερείται ενός τέτοιου γόνιμου αντιγράφου στη γκάμα των προϊόντων του.

Η προϊσταμένη του Κ, η υπολοχαγός Joshi, αποκαλούμενη «κυρία», ανησυχεί για την είδηση αυτού του ευρήματος. Πιστεύει ότι ένα τέτοιο παιδί θα μπορούσε να πυροδοτήσει έναν πόλεμο ή μια σφαγή αν, με την ικανότητα να γεννάει, χάνονταν το τελευταίο πλεονέκτημα των ανθρώπων έναντι των αντιγράφων. Ως εκ τούτου, ο αξιωματικός Κ στέλνεται να βρει και να εξοντώσει το παιδί. Η αναζήτησή του τον οδηγεί έξω από το Λος Άντζελες, πρώτα στο Σαν Ντιέγκο, το οποίο χρησιμεύει ως ένας τεράστιος σκουπιδότοπος, στη συνέχεια στη μυστηριώδη κατασκευάστρια μνήμης Dr. Ana Stelline και τέλος στο Λας Βέγκας. Ο πρώην παράδεισος της διασκέδασης βρίσκεται στη μέση μιας ραδιενεργά μολυσμένης ζώνης αποκλεισμού μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο και πολλά πυρηνικά ατυχήματα. Ένα μπλακάουτ πριν από χρόνια διέγραψε όλα τα ηλεκτρονικά δεδομένα και μαζί με αυτά ένα μεγάλο μέρος της συλλογικής μνήμης της ανθρωπότητας.

Στην πόλη-φάντασμα συναντά τον Deckard , ο οποίος ήταν κάποτε κι αυτός ένας Blade Runner, αλλά τώρα είναι κυνηγημένος όπως όλοι οι άλλοι αποστάτες. Ο Deckard κρύβεται εκεί εδώ και 30 χρόνια σε ένα παλιό καζίνο. Το νεκρό αντίγραφο ήταν η Rachael, η οποία είχε δραπετεύσει με τον Rick Deckard από τους δολοφόνους της Tyrell Corporation πολλά χρόνια πριν. Ο αξιωματικός Κ, αφού επισκέφθηκε την Dr. Stelline, πιστεύει ότι ο ίδιος είναι το παιδί που γεννήθηκε από τη Rachael.

Η Luv, η βοηθός του Niander Wallace, η οποία είναι επίσης αντίγραφο, εντοπίζει τον Deckard και τον αξιωματικό K στο Λας Βέγκας, εξουδετερώνει τον K σε μια μάχη και φέρνει τον Deckard στον Wallace. Εν τω μεταξύ, ο αξιωματικός Κ, ο οποίος είχε συστηθεί στον Deckard ως Joe, ανακτάται από μια μυστηριώδη ομάδα: με επικεφαλής τη Freysa, κάποιοι αντιγραφείς έχουν καταφέρει να σχηματίσουν αντίσταση. Απαιτούν από τον Joe ή K να σκοτώσει τον Deckard, ώστε να μην μπορέσει να τους προδώσει στον Wallace. Ταυτόχρονα, ο Deckard ανακρίνεται από τον Wallace: σε αντάλλαγμα για πληροφορίες σχετικά με το πού βρίσκεται το παιδί του, ο Wallace του προσφέρει ένα αντίγραφο της Rachael. Όταν ο Deckard αρνείται, ο Luv σκοτώνει τη νέα Rachael.

Ο Deckard απομακρύνεται και ακολουθεί η τελική μονομαχία μεταξύ Joe και Luv. Ο Τζο καταφέρνει τελικά να σκοτώσει την Luv. Στη συνέχεια οδηγεί τον Deckard στο σπίτι της κόρης του, την οποία δεν έχει ξανασυναντήσει. Πρόκειται για την Δρα Άννα Στέλλιν. Οι υποτιθέμενες παιδικές αναμνήσεις του Joe είναι στην πραγματικότητα δικές της. Ο Joe, βαριά τραυματισμένος στη μάχη με την Luv, παραμένει έξω από το κτίριο μέσα στο χιόνι.

Θέματα και μοτίβα

Άνθρωπος και δημιουργία 
Η Verena Lueken της Frankfurter Allgemeine Zeitung αναφέρει ότι τα ερωτήματα που θέτει η ταινία είναι πάντα επίκαιρα: «Τι διακρίνει τον άνθρωπο από τις μηχανές; Από τις μηχανές που μοιάζουν πλέον με αυτούς, που αιμορραγούν όπως αυτοί, ακόμη κι αν οι πληγές τους επουλώνονται γρηγορότερα, που πεθαίνουν όπως αυτοί, ακόμη κι αν αυτό διαρκεί περισσότερο, και που προσκολλώνται στις μνήμες τους, των ανθρώπων, που τους έχουν εμφυτευτεί, όταν κινδυνεύουν να χαθούν μέσα τους;» Το Blade Runner 2049 μιλάει για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος και ότι γι' αυτό δεν χρειάζεται ούτε πατέρας ούτε μητέρα, αλλά η λαχτάρα να είσαι κάποτε παιδί, και με αυτόν τον τρόπο διατηρεί τα όρια μεταξύ ανθρώπων και μηχανών ρευστά: «Η ανθρωπότητα, για την οποία πρόκειται, χρειάζεται κάτι περισσότερο από βιολογικά ή τεχνητά γονίδια. Χρειάζεται την επιθυμία για υπέρβαση. Χρειάζεται μια θεώρηση του κόσμου που βλέπει ένα μικροσκοπικό λουλουδάκι σε ένα πεδίο στάχτης ως σημάδι ελπίδας. Και αναγνωρίζει την ομορφιά της γης σε μερικές νιφάδες χιονιού στο δέρμα». Στην ταινία δεν υπάρχει κανένα βιολογικό ανθρώπινο ον στο οποίο να ισχύουν όλα αυτά, λέει η Lueken.. 

Για τον Georg Seeßlen της Zeit Online, επίσης, το κύριο ερώτημα που πραγματεύεται η ταινία είναι η παράλληλη δημιουργία τεχνητών ανθρώπων. Από αυτή την άποψη, το Blade Runner 2049 γίνεται η αντίστροφη εικόνα του προκατόχου του όσον αφορά το ζήτημα της «γνησιότητας» και της «αντιληψιμότητας» των ανθρώπων: «Εφόσον, παρεμπιπτόντως, οι αντιγραφείς δεν είναι μηχανές, αλλά μια γενετική-οργανική παράλληλη δημιουργία πλήρης με «τεχνητές μνήμες» και με συναισθήματα [...], το ζήτημα της τεχνικής τους παραγωγής είναι μάλλον αδρανές. Το αντίγραφο είναι το ανθρώπινο ον που υποφέρει από την έλλειψη γνησιότητας και την υποδούλωσή του, από την αλλοτρίωση και την μη πληρότητά του».

Όπως και η προηγούμενη ταινία Blade Runner, η ταινία αφήνει ανοιχτό το ερώτημα αν ο Deckard είναι άνθρωπος ή αντίγραφο, το οποίο με τη σειρά του αφήνει ανοιχτό το ερώτημα αν το παιδί της Rachael είναι υβρίδιο ή παιδί που συνέλαβαν δύο αντίγραφα. Ο Βιλνέβ δήλωσε: «Λατρεύω τα μυστικά. Οπότε νομίζω ότι έτσι όπως είναι, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από το να απαντηθεί το ερώτημα».  Επίσης, στη Huffington Post, ο Βιλνέβ είπε ότι δεν θέλει να απαντήσει στην ερώτηση, αναφέροντας τον Ford, ο οποίος πιστεύει ότι έχουν κάνει τη δέουσα έρευνα σχετικά με το παρελθόν. Ο Abraham Riesman του Vulture λέει ότι το γεγονός ότι ο Deckard κατάφερε να επιβιώσει 30 χρόνια θα ήταν ένα μεγάλο άλμα για ένα μοντέλο Nexus 6 με περιορισμένη διάρκεια ζωής. Επιπλέον, ο Deckard είχε επίσης γεράσει, κάτι που δεν θα ταίριαζε με το σλόγκαν της Tyrell Corporation ότι τα αντίγραφά τους είναι «πιο ανθρώπινα από τον άνθρωπο».

Για τον Jochen Kürten από την Deutsche Welle, η ιστορία που αφηγείται η ταινία είναι τόσο περίπλοκη όσο και απλή: «Περίπλοκη επειδή η ιστορία χρησιμοποιεί την πλοκή της παλαιάς ταινίας, την διαφοροποιεί και τη συνεχίζει. Απλή, όμως, και επειδή ουσιαστικά αφορά τα ίδια ερωτήματα με εκείνα του 1982: Πώς αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι την τεχνητή νοημοσύνη, πόσο ανθρώπινοι είναι στις σχέσεις τους με τα αντίγραφα;». Για την ολογραφική φίλη του αξιωματικού Κ, την Joi, το ερώτημα δεν είναι αν ένα άτομο αποτελείται από βιολογικά ή τεχνητά γονίδια. Στο αρχείο DNA, φιλοσοφεί σχετικά με τη διαφορά μεταξύ του να αποτελείται κανείς από τέσσερα δομικά στοιχεία γονιδίων ή από δύο ψηφιακές καταστάσεις. Η ηθοποιός Άνα ντε Άρμας, η οποία ενσαρκώνει την Joi στην ταινία, δήλωσε σχετικά: «Στην ταινία δείχνουμε ότι τα αντίγραφα και οι άνθρωποι είναι πρακτικά το ίδιο. Η μόνη διαφορά είναι το πώς έρχονται στον κόσμο. Τα υπόλοιπα - τα συναισθήματα, τα όνειρα, η θέληση για ζωή - είναι τα ίδια. Στην πραγματικότητα, τα αντίγραφα δείχνουν μερικές φορές περισσότερη ενσυναίσθηση και συμπόνια από τους πραγματικούς ανθρώπους. Θα μπορούσαν να είναι μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Και είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να προστατεύσουμε αυτό που είμαστε και αυτό που έχουμε. Ας ελπίσουμε ότι αυτό το φως θα μας ξημερώσει αρκετά σύντομα». Όπως και ο αξιωματικός Κ, η Joi γνωρίζει ότι είναι ολόγραμμα, αλλά δεν καταλαβαίνει ότι τα συναισθήματά της γι' αυτόν έχουν απλώς προγραμματιστεί σε αυτήν. Ο αξιωματικός Κ, από την άλλη πλευρά, αρχικά γνωρίζει ότι οι παιδικές του αναμνήσεις έχουν απλώς εμφυτευτεί, αλλά έχει όλο και περισσότερες αμφιβολίες γι' αυτό

Το ζήτημα της ταυτότητας 
Κατά τη διάρκεια της ερευνητικής του εργασίας στις κατεστραμμένες περιοχές πέρα από το τείχος της πόλης, ο αστυνομικός Κ κάνει την πρώτη του γνωριμία με τις απροσδιόριστες ζώνες της ταυτότητάς του, όπου οι εμφυτευμένες αναμνήσεις αποδεικνύονται μια πιθανή πραγματικότητα και τα συναισθήματα για το συνθετικό ολόγραμμα Joi φτάνουν σε μια άγνωστη ένταση, αναφέρει ο Martin Schwickert στην Nürnberger Nachrichten. Όπως κάθε πραγματικός ήρωας, ο K αναζητά τον εαυτό του, αναζητά την ψυχή του στο να είναι ένα αντίγραφο και προσπαθεί να ξετυλίξει την καταγωγή του, δήλωσε ο Schwickert.  Αν και πάντα του έλεγαν ότι όλες οι αναμνήσεις του ήταν μόνο εμφυτευμένες, αρχίζει όλο και περισσότερο να έχει αμφιβολίες καθώς οι ενδείξεις συσσωρεύονται ότι ο ίδιος θα μπορούσε να είναι το παιδί που ψάχνει και ότι οι αναμνήσεις του από την παιδική του ηλικία είναι επομένως πραγματικές. Μόνο όταν η Freysa τον διαφωτίζει ότι όλα αυτά ήταν μέρος ενός περίτεχνου, μεγάλου σχεδίου και μόνο μια ψευδαίσθηση, η αυτογνωσία του καταρρέει.

Ο Joe, το όνομα που του είχε δώσει η Joi, μετατρέπεται έτσι σε παρωδία, καθώς ο Joe δεν είναι τίποτε άλλο από την κρυπτογράφηση της ανωνυμίας, σύμφωνα με τον Georg Seeßlen. Στα αγγλικά, ο Average Joe είναι ο άνθρωπος με τις μέσες ανάγκες του συνολικού πληθυσμού.

Θρησκευτικές αναφορές 
Η φιγούρα του αντιγράφου Rachael, η οποία στην ταινία γεννάει ένα παιδί ως η πρώτη του είδους της, παραπέμπει στη Ραχήλ που αναφέρεται στη Βίβλο. Ενώ η πρώτη σύζυγος του Ιακώβ, η Λία, γέννησε αρκετούς γιους, η δεύτερη σύζυγός του, η Ραχήλ, παρέμεινε στείρα, μέχρι που τελικά έμεινε έγκυος μετά από πολλά χρόνια και χάρισε στον Ιακώβ τους γιους Ιωσήφ και Βενιαμίν. Η Rachael, ωστόσο, όπως και η Ραχήλ στην ταινία, πέθανε γεννώντας τον Βενιαμίν. Ως μητέρα των δύο γεννητόρων των Δώδεκα Φυλών του Ισραήλ, θεωρείται μία από τις αρχέγονες μητέρες του Ισραήλ στον Ιουδαϊσμό.  Ο γιος της Ιωσήφ πουλήθηκε αργότερα στη σκλαβιά, αλλά έγινε ένας σημαντικός πατριάρχης του Ισραήλ. Στα αγγλικά, το όνομα Joseph συντομεύεται σε Joe, το οποίο αντιστοιχεί στο όνομα που επιλέγει η Joi για τον Officer K και υποδηλώνει ότι θα μπορούσε να είναι παιδί της Rachael.

Παραγωγή

Προσωπικό και καστ 
Στις 3 Μαρτίου του 2011, η Alcon Entertainment εξέδωσε ένα δελτίο τύπου ανακοινώνοντας ότι βρίσκονταν σε τελικές διαπραγματεύσεις με τον Μπαντ Γιόρκιν (Bud Yorkin) για την απόκτηση των δικαιωμάτων του Blade Runner. Τον Φεβρουάριο του 2015, επιβεβαιώθηκε ότι το σενάριο είχε γραφτεί από τους Χάμπτον Φάντσερ (Hampton Fancher) και Μάικλ Γκριν (Michael Green), ότι ο Χάρισον Φορντ θα έπαιζε ξανά τον ρόλο του Rick Deckard και ότι θα σκηνοθετούσε ο Ντενί Βιλνέβ. Στις 17 Τον Νοέμβριο του 2015, ο Ράιαν Γκόσλινγκ επιβεβαίωσε ότι θα πρωταγωνιστούσε στο σίκουελ. Στην ταινία υποδύεται τον αξιωματικό Κ.

Η Ρόμπιν Ράιτ υποδύεται την υπαστυνόμο Joshi, την προϊσταμένη του αξιωματικού Κ. Τον τυφλό βιομήχανο Niander Wallace, ο οποίος όχι μόνο διατρέφει την ανθρωπότητα μέσω της Wallace Corporation στην ταινία, αλλά έχει αναλάβει και την Tyrell Corporation, υποδύεται ο Τζάρεντ Λέτο. Η Σύλβια Χεκς (Sylvia Hoeks) υποδύεται τη βοηθό του, το αντίγραφο Luv. Η Κάρλα Γιούρι (Carla Juri) από την Ελβετία ανέλαβε τον ρόλο της νεαρής επιστήμονος Dr. Ana Stelline, η οποία κατασκευάζει αναμνήσεις για τα αντίγραφα σε ένα περιβάλλον χωρίς μικρόβια λόγω ανοσοανεπάρκειας.  Η Κουβανή Άνα ντε Άρμας (Ana de Armas) υποδύεται τη σύντροφο του ολογράμματος K, Joi, και η Παλαιστίνια ηθοποιός Χιάμ Αμπάς (Hiam Abbass) ενσαρκώνει τη Freysa, την ηγέτιδα ενός παράνομου κινήματος.

Ο Ντέιβιντ Νταστμαλτσιάν (David Dastmalchian) υποδύεται τον επιστήμονα Coco στην ταινία, ο Μπάρκαντ Αμπντί ανέλαβε τον ρόλο του Doc Badger και ο Ντέιβ Μπαουτίστα (Dave Bautista) υποδύεται τον Sapper Morton, ένα αντίγραφο παλαιότερης σειράς, τον οποίο ο αξιωματικός Κ σκοτώνει στην αρχή της ταινίας. Ο Εντουαρντ Τζέιμς Όλμος, ο οποίος είχε ήδη εμφανιστεί στο πρωτότυπο ως μυστηριώδης αστυνομικός, τον υποδύεται ξανά σε μια σύντομη εμφάνιση - εν τω μεταξύ ζει σε οίκο ευγηρίας.

Γυρίσματα και εξοπλισμός 
Ενώ η πρώτη ταινία γυρίστηκε αποκλειστικά στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, τα γυρίσματα του Blade Runner 2049 πραγματοποιήθηκαν κυρίως στα στούντιο Korda στο Έτυεκ της Ουγγαρίας, 30 χιλιόμετρα δυτικά της Βουδαπέστης. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων εκεί, ένας εργάτης οικοδομής που εργαζόταν για την ταινία σκοτώθηκε. Άλλες σκηνές γυρίστηκαν στην Ισλανδία και την Ισπανία. Ο Ρότζερ Ντίκινς ήταν ο εικονολήπτης.

Ο σχεδιασμός της παραγωγής έγινε από τον βραβευμένο με Όσκαρ Ντένις Γκάσνερ (Dennis Gassner). Σχετικά με την έμπνευση για τον απόκοσμο, φουτουριστικό σχεδιασμό της ταινίας, ο Γκάσνερ δήλωσε ότι βρίσκονταν στο Μόντρεαλ κατά τη φάση της προπαραγωγής μια θυελλώδη και χιονισμένη νύχτα, όταν δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από τον Βιλνέβ, ο οποίος παρακολουθούσε οχήματα εκχιονισμού στον δρόμο. Η εικόνα που παρουσιάστηκε στον Γκάσνερ όταν τα κοίταξε, συνεχίζει, δεν ήταν μόνο αισθητικά εμπνευσμένη, αλλά χρησίμευσε και ως πρότυπο για τον κόσμο στον οποίο διαδραματίζεται το σίκουελ, καθώς ανταποκρινόταν στην ιδέα του για τις πιθανές τεχνολογικές και γεωγραφικές αλλαγές σε αυτόν τον κόσμο. Ο φωτισμός των οχημάτων εκχιονισμού ήταν έξυπνος, συνεχίζει ο Γκάσνερ, έτσι ώστε όλο το χιόνι να μπορεί να μετακινηθεί στη μέση της νύχτας. Το πρωί, λέει, αυτός και ο Βιλνέβ συναντήθηκαν και αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν αυτή την ατμόσφαιρα για την ταινία. Ο Γκάσνερ σχεδίασε ειδικά μια μηχανή χιονιού για να βοηθήσει στη δημιουργία του βίαιου σύμπαντος στο οποίο διαδραματίζεται η ταινία. Ο Πολ Ίνγκλις (Paul Inglis) ανέλαβε την επίβλεψη της καλλιτεχνικής διεύθυνσης. Τα εικαστικά στις οθόνες, όπως αυτές στο εργαστήριο DNA, στην Wallace Corporation και στις εγκαταστάσεις της αστυνομίας του Λος Άντζελες, σχεδιάστηκαν από την Territory Studio.

Ο Andreas Busche της Tagesspiegel λέει ότι η συνεργασία μεταξύ σκηνοθέτη, κινηματογραφιστή και σχεδιαστή παραγωγής κόβει την ανάσα και ότι δημιούργησαν ένα υπέροχα υποβαθμισμένο μέλλον γεμάτο εντυπωσιακές λεπτομέρειες. Ο Markus Fiedler από το Focus Online πιστεύει επίσης ότι η ταινία είναι φανταστική και ότι η κάμερα ταιριάζει άψογα με τις κατευθυντήριες γραμμές που σχεδίασε το πρώτο μέρος, ενώ ο Ντίκινς ζωντανεύει και πάλι το φουτουριστικό Λος Άντζελες μέσα στη συνεχή βροχή.

Μουσική, μοντάζ και οπτικά εφέ 
Αφού αρχικά ο Γιόχαν Γιόχανσον (Jóhann Jóhannsson) επρόκειτο να συνθέσει τη μουσική της ταινίας, ο Χανς Τσίμερ και ο Μπέντζαμιν Γουόλφις (Benjamin Wallfisch), οι οποίοι είχαν συνεργαστεί πρόσφατα στο πολεμικό δράμα του Κρίστοφερ Νόλαν «Δουνκέρκη», συνεργάστηκαν σε αυτήν.   Σύμφωνα με τον Βιλνέβ, ο Γιόχανσον είχε απομακρυνθεί πολύ από το πρότυπο του Βαγγέλη, ο οποίος είχε συνθέσει τη μουσική για το prequel Blade Runner του 1982. Το soundtrack της ταινίας κυκλοφόρησε ως download από την Epic Records στις αρχές Οκτωβρίου 2017. Εκτός από τα τραγούδια Summer Wind και One for My Baby του Φρανκ Σινάτρα και Suspicious Minds και Can't Help Falling in Love του Έλβις Πρίσλεϊ  που περιέχονται στην ταινία, η αρχή του μοτίβου του Peter από το ορχηστρικό έργο Peter and the Wolf χρησιμοποιείται ξανά και ξανά στην ταινία που τονίζει ο Σεργκέι Προκόφιεφ. 

Ο υποψήφιος για δύο Όσκαρ Τζο Γουόκερ (Joe Walker) υπηρέτησε ως μοντέρ της ταινίας. Σε συνέντευξή του στο Provideo Coalition, ο Γουόκερ εξήγησε ότι μια αρχική εξέταση του υλικού αποκάλυψε ότι η ιστορία χωρίζεται σε δύο μέρη. Το ένα αφορά τον Κ που αποκαλύπτει το μυστικό του πραγματικού του παρελθόντος και χάνει τον εαυτό του στην παρθενιά του. Η δεύτερη αφήγηση, είπε, αφορά τη συνάντηση με τον δημιουργό του και τις θυσίες που κάνει. Μια πρώτη μονταρισμένη εκδοχή της ταινίας είχε διάρκεια σχεδόν τέσσερις ώρες. 

Στα τέλη Δεκεμβρίου 2017, η εταιρεία Rodeo FX, η οποία ήταν υπεύθυνη για τα οπτικά εφέ, παρείχε ένα βίντεο στο οποίο οι ειδικοί δίνουν μια εικόνα της δουλειάς τους και δείχνουν πώς άλλαξαν την ταινία τα εφέ και πότε χρησιμοποιήθηκαν.

Μάρκετινγκ και Εκδόσεις 
Ο σκηνοθέτης Λουκ Σκοτ κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2017 την ταινία μικρού μήκους «2036 Nexus Dawn» με τον Τζάρεντ Λέτο, η οποία πραγματεύεται τα σημαντικά γεγονότα μεταξύ της αρχικής ταινίας του Ρίντλεϊ Σκοτ και της συνέχειας του Ντενί Βιλνέβ. Σκηνοθέτησε επίσης την ταινία μικρού μήκους 2048: Nowhere to Run. Σε σκηνοθεσία του Shin'ichirō Watanabe, η ταινία μικρού μήκους «Blade Runner Black Out 2022» κυκλοφόρησε στα τέλη Σεπτεμβρίου 2017.

Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Λος Άντζελες στις 26 Σεπτεμβρίου 2017. Η ταινία κυκλοφόρησε στους γερμανικούς κινηματογράφους στις 5 Οκτωβρίου 2017  και στους αμερικανικούς κινηματογράφους την επόμενη ημέρα. Η κινηματογραφική προβολή στην Κίνα πραγματοποιήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2017.

Υποδοχή

Σήματα καταλληλότητας 
Στις ΗΠΑ, η ταινία έλαβε βαθμό R από την MPAA. Στη Γερμανία, η ταινία βαθμολογήθηκε με FSK 12 (κατάλληλη για 12 ετών). Η δήλωση κυκλοφορίας αναφέρει: «Μεμονωμένες σκηνές αγωνίας και μάχης με μερικές φορές δραστικές ανατροπές μπορεί να υπερφορτώσουν τα παιδιά κάτω των 12 ετών σε συνδυασμό με τη σκοτεινή ατμόσφαιρα. Αλλά δεδομένου ότι η βία δεν παίζεται ποτέ ηδονοβλεπτικά και είναι δραματουργικά καλά ενσωματωμένη στην αφήγηση, ακόμη και τα 12χρονα μπορούν να τη διαχειριστούν. Αυτή η ηλικιακή ομάδα έχει επίγνωση της μυθοπλασίας του σκηνικού και της ιστορίας και μπορεί να αποστασιοποιηθεί επαρκώς από τα γεγονότα. Αυτή η ηλικιακή ομάδα μπορεί επίσης να διαχειριστεί την ηθική αμφιθυμία ορισμένων από τους χαρακτήρες, καθώς η ταινία τονίζει τελικά τη σημασία της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης».

Σύγκριση με την προηγούμενη ταινία 
Η ταινία έχει κερδίσει μέχρι στιγμής το 88% των κριτικών στο Rotten Tomatoes, λαμβάνοντας μέση βαθμολογία 8,3 από τους 10 δυνατούς βαθμούς. Η συναίνεση εκεί είναι: «Οπτικά εκπληκτικό και αφηγηματικά ικανοποιητικό, το Blade Runner 2049 εμβαθύνει και επεκτείνει την ιστορία του προκατόχου του».

Ο Hanns-Georg Rodek της Welt Online λέει ότι η ταινία Blade Runner 2049 δεν είναι μια επαναστατική πράξη όπως η προκάτοχός της, επειδή δεν έχει απεριόριστη καινοτομία, αλλά δεν προδίδει ούτε το πρωτότυπο, αλλά το αντιμετωπίζει με σεβασμό. Η αρχιτεκτονική έχει γίνει λίγο πιο αυστηρή, λίγο πιο μονολιθική, αλλά μια πόλη μπορεί σίγουρα να εξελιχθεί με αυτόν τον τρόπο, λέει ο Rodek. Επιπλέον, η ταινία δεν δείχνει ένα γυαλιστερό μέλλον, αντίθετα μπορεί κανείς να νιώσει τις μηχανές που βογκούν και κρατούν το σύστημα σε λειτουργία, ενώ η εξαιρετική κινηματογραφική μουσική του Χανς Τσίμερ (Hans Zimmer) έχει επίσης την επίδραση του μεταλλικού θορύβου των μηχανών. 

Η Anke Westphal της Stuttgarter Nachrichten λέει ότι οι οπαδοί της κλασικής ταινίας του 1982 θα βρουν πολλές οπτικές αναφορές στην καλτ ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ, αυτή τη σύνθεση δυστοπίας και φιλμ νουάρ στην οποία το κυβερνοπάνκ κυριαρχούσε στιλιστικά.

Ο Andreas Busche της Tagesspiegel λέει για τον Ράιαν Γκόσλινγκ στον ρόλο του αξιωματικού Κ ότι τα συναισθηματικά κουταβίσια μάτια του αποδεικνύονται η πιο συνεπής ανανέωση σε σχέση με τον στωικό κυνηγό αντιγράφων του Χάρισον Φορντ στο πρωτότυπο του Σκοτ, αλλά ότι ο σκληροτράχηλος νουάρ ήρωας που ενσαρκώνει παραμένει περισσότερο μια διεκδίκηση, εν μέρει επειδή οι υπαρξιακές αμφιβολίες του χαρακτήρα του Rick Deckard του Φορντ δεν τον ενοχλούν πια, αφού ο Κ ξέρει ότι δεν είναι άνθρωπος.

Μια κριτική της Deutsche Welle για την ταινία αναφέρει ότι δεν πρόκειται για ένα από αυτά τα τυπικά άψυχα sequel της εμπορικής μηχανής των μεγάλων στούντιο του Χόλιγουντ και ότι αποτελεί ένα μοναδικό έργο κινηματογραφικής τέχνης.

Κριτικές και εισιτήρια 
Σχολιάζοντας τη δουλειά των σεναριογράφων, ο Daniel Krüger από το Musikexpress λέει ότι το Blade Runner 2049 δεν αλλοιώνει την ιστορία του πρωτότυπου, αλλά επεκτείνει προσεκτικά και με συνέπεια το εναλλακτικό μέλλον που ο Scott έφερε στην οθόνη το 1982. Η τεχνολογία έχει κάνει αρκετά ακόμη άλματα προς τα εμπρός στο εναλλακτικό μέλλον, λέει ο Krüger, και η Γη φαίνεται ακόμη λιγότερο άξια να ζει κανείς. Ο Martin Schwickert στην Rheinische Post αξιολογεί επίσης το έργο ως «καλό» και διαπιστώνει ότι η ταινία αποδεικνύεται «μια άξια συνέχεια που αντιμετωπίζει το πρωτότυπο με αγάπη και σεβασμό, αλλά στέκεται στα δικά της πόδια από άποψη περιεχομένου και καλλιτεχνικής δημιουργίας». 

Ο Andreas Busche λέει ότι ο Ντενί Βιλνέβ δεν έπεσε στην παγίδα της νοσταλγίας ενός τέτοιου έργου φορτωμένου με ανεδαφικές προσδοκίες, αλλά επιδεικνύει μια εξαιρετική αίσθηση του «χτισίματος του κόσμου» με το Blade Runner 2049, το οποίο περιγράφει ως κατ' εξοχήν ρετρό επιστημονική φαντασία, χρησιμοποιώντας το πολύγλωσσο γιγαντιαίο Λος Άντζελες του Σκοτ ως αφετηρία για μια σειρά συναρπαστικών «σκηνικών». Η Hannah Pilarczyk του Der Spiegel, από την άλλη πλευρά, πιστεύει ότι η ταινία είναι ένα παράδειγμα του πώς «το Χόλιγουντ δεν εμπιστεύεται πλέον πολλά στο κοινό», αλλά εξακολουθεί να θεωρεί την ταινία ως μια «έντιμη συνέχεια». Η απεικόνιση των γυναικών στην ταινία συζητείται επίσης αμφιλεγόμενα, μερικές φορές μάλιστα θεωρείται ότι αποτελεί βήμα προς τα πίσω σε σχέση με το πρωτότυπο της δεκαετίας του 1980. 

Ο Fabian May είναι επίσης μάλλον αμφίθυμος στο Stern- αν και αναγνωρίζει στην ταινία τις καλές ιδέες, λέει ότι «μια ανούσια και χωρίς νόημα τελική μάχη και μια πραγματικά τετριμμένη οικογενειακή επανένωση ολοκληρώνουν μια ταινία που στην πραγματικότητα ξεκίνησε συναρπαστικά». Το Blade Runner 2049 χρειαζόταν ένα σενάριο που να τηρεί τις δικές του υποσχέσεις. Πιθανότατα η πιο σκληρή κριτική δόθηκε από τον Αμερικανό κριτικό Gregory Weinkauf στη Huffpost, όπου έγραψε ότι «ήθελε να του αρέσει το Blade Runner 2049, αλλά η ταινία απλώς σε αναγκάζει να ακούς ώρες ψευδο-προκλητικών διαλόγων». .

Η Anke Westphal λέει ότι η ταινία λάμπει με έναν οπτικό πλούτο που δεν έχει προηγούμενο στον σύγχρονο κινηματογράφο και ότι ο σκηνοθέτης γιορτάζει τις εικόνες σχεδόν διαλογιστικά και χρησιμοποιεί τις σκηνές δράσης πολύ συνειδητά, σχεδόν με φειδώ: «Ο Ντενί Βιλνέβ εκπλήσσει όχι μόνο με τις μεγαλοπρεπείς εικόνες, αλλά και με τις αφηγηματικές ανατροπές, και έχει πάει το σκοτεινό όραμά του για το μέλλον πέρα από την υπερανθρωπότητα, που έχει γίνει μόδα σήμερα, παραπέρα, δίνοντας στους πρωταγωνιστές του τρόπους να παλέψουν για ένα όνομα για τον εαυτό τους έξω από την ύπαρξη των σειριακών αριθμών τους και την ερμηνευτική κυριαρχία πάνω στην ιστορία τους». Ο Daniel Krüger μάλιστα θεωρεί ότι ο Βιλνέβ στέφεται σημερινός μεγάλος δάσκαλος της επιστημονικής φαντασίας με αυτή την οπτική φρενίτιδα, η οποία ενίοτε θυμίζει έντονα το ονειροπόλο θρίλερ του Enemy.

Ο Brian Truitt της USA Today λέει ότι η ταινία είναι εξαιρετικά κομψή και βαθιά ανθρώπινη, παρά τα ανδροειδή και τα ολογράμματα. Η συνέχεια παίρνει την αστυνομική ιστορία της πρώτης ταινίας και τη μετατρέπει σε μια μεγάλη μυθολογία ταυτότητας, μνήμης, δημιουργίας και ανατροπής. Ο Truitt συνεχίζει εξηγώντας ότι η ιστορία του Χάμπτον Φάντσερ είναι εκπληκτικά συναισθηματική, η μουσική των Μπέντζαμιν Γουόλφις (Benjamin Wallfisch) και Χανς Ζίμερ είναι εξίσου σημαντική με εκείνη του Βαγγέλη για την προηγούμενη ταινία και αν υπάρξει κάτι σαν δικαιοσύνη, ο κινηματογραφιστής Ρότζερ Ντίκινς (Roger Deakins) θα πάρει το πρώτο του Όσκαρ.

Η ταινία πήγε στο #1 στο box office μετά την κυκλοφορία της σε διάφορες χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιταλία, την Αυστραλία και τις ΗΠΑ, όπου η ταινία απέφερε 32,8 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ το πρώτο της Σαββατοκύριακο. Μέχρι σήμερα, η ταινία έχει συγκεντρώσει περίπου 259 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως από τις κινηματογραφικές αίθουσες. Η ταινία έκοψε 964.144 εισιτήρια στη Γερμανία.

Βραβεία (επιλογή) 
Βραβεία American Society of Cinematographers 2018

 Βραβείο Καλύτερης Ταινίας – Θεατρική Έκδοση (Ρότζερ Ντίκινς) 

Βραβεία Σωματείου Καλλιτεχνικών Διευθυντών 2018

 Βραβευμένο με το βραβείο Excellence in Production Design Award στην κατηγορία Ταινίες Φαντασίας (Ντένις Γκάσνερ) 

Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2018

 Υποψηφιότητα Καλύτερης Σκηνοθεσίας (Ντενί Βιλνέβ)
 Υποψηφιότητα Καλύτερης Μουσικής Ταινίας (Μπέντζαμιν Γουόλφις και Χανς Τσίμερ)
 Βραβείο Καλύτερης Κάμερας (Ρότζερ Ντίκινς)
 Υποψηφιότητα για το καλύτερο σχέδιο παραγωγής (Ντένις Γκάσνερ και Alessandra Querzola)
 Υποψηφιότητα Καλύτερου Ήχου (Ρον Μπάρτλετ, Νταγκ Χέμχιλ, Μαρκ Α. Μανγκίνι και Μακ Ρουθ)
 Υποψηφιότητα καλύτερου μοντάζ (Τζο Γουόκερ)
 Υποψηφιότητα για το καλύτερο μακιγιάζ και το καλύτερο χτένισμα (Donald Mowat και Kerry Warn)
 Βραβείο Καλύτερων Οπτικών Εφέ (Gerd Nefzer και John Nelson) 

Βραβεία Ταινιών Επιλογής Κριτικών 2018

 Βραβείο καλύτερης κάμερας (Ρότζερ Ντίκινς)
 Υποψηφιότητα για Καλύτερα Κοστούμια (Renée April)
 Υποψηφιότητα καλύτερου μοντάζ (Τζο Γουόκερ)
 Υποψηφιότητα για το καλύτερο σχέδιο παραγωγής (Ντένις Γκάσνερ και Alessandra Querzola)
 Υποψηφιότητα Καλύτερης Μουσικής Ταινίας (Μπέντζαμιν Γουόλφις και Χανς Τσίμερ)
 Υποψήφια για τα καλύτερα οπτικά εφέ
 Υποψηφιότητα Καλύτερης Ταινίας Επιστημονικής Φαντασίας ή Τρόμου 

Βραβεία Eddie 2018

 Υποψηφιότητα Καλύτερης Μοντάζ Ταινίας – Δράμα (Τζο Γουόκερ) 

Βραβεία Grammy 2019

 Υποψήφια για την καλύτερη μουσική επένδυση για οπτικά μέσα (Μπέντζαμιν Γουόλφις και Χανς Τσίμερ)

Hollywood Movie Awards 2017

 Τιμήθηκε το Βραβείο Παραγωγού του Χόλιγουντ (Μπρόντερικ Τζόνσον, Άντριου Α. Κόσοβε και Σίνθια Σάικς Γιόρκιν) 

Hollywood Music in Media Awards 2017

 Υποψηφιότητα στην κατηγορία Πρωτότυπης Μουσικής: Ταινία Επιστημονικής Φαντασίας/Fantasy (Μπέντζαμιν Γουόλφις και Χανς Τσίμερ) 

Δημοσκόπηση IndieWire Critics 2016

 Βραβείο ICP – Το πιο αναμενόμενο του 2017 

London Critics' Circle Film Awards 2018

 Βραβείο Καλύτερου Σχεδιασμού Παραγωγής (Ντένις Γκάσνερ) 

Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2017

 Βραβείο Καλύτερου Σχεδιασμού Παραγωγής (Ντένις Γκάσνερ) 

Βραβεία Εθνικής Εταιρείας Κριτικών Κινηματογράφου 2018

 Βραβείο Καλύτερης Κάμερας (Ρότζερ Ντίκινς) 

Όσκαρ 2018

 Βραβείο Καλύτερης Κάμερας (Ρότζερ Ντίκινς)
 Υποψηφιότητα καλύτερου ήχου (Ron Bartlett, Doug Hemphill και Mac Ruth)
 Υποψηφιότητα Καλύτερης Μοντάζ Ήχου (Theo Green και Mark A. Mangini)
 Βραβείο Καλύτερων Οπτικών Εφέ (John Nelson, Gerd Nefzer, Paul Lambert και Richard R. Hoover)
 Υποψηφιότητα για το καλύτερο σχέδιο παραγωγής (Ντένις Γκάσνερ και Alessandra Querzola)

Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντα Μπάρμπαρα 2018

 Βραβείο Καλύτερων Οπτικών Εφέ (John Nelson) 

Satellite Awards 2017

 Βραβείο Καλύτερης Κάμερας (Ρότζερ Ντίκινς)
 Υποψηφιότητα για τον καλύτερο ήχο
 Βραβείο Καλύτερων Οπτικών Εφέ
 Υποψήφια στην κατηγορία Καλλιτεχνική Διεύθυνση και Σχεδιασμός Παραγωγής 

Τελετή βραβείων Saturn 2018

 Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Επιστημονικής Φαντασίας
 Υποψήφια για Καλύτερη Ηθοποιό Ταινίας (Ράιαν Γκόσλινγκ)
 Υποψήφια για τον καλύτερο δεύτερο ανδρικό ρόλο (Χάρισον Φορντ)
 Υποψήφια για τον β' γυναικείο ρόλο (Άνα ντε Άρμας)
 Υποψηφιότητα Καλύτερης Σκηνοθεσίας (Ντενί Βιλνέβ)
 Υποψηφιότητα καλύτερου σεναρίου (Χάμπτον Φάντσερ και Μάικλ Γκριν)
 Υποψηφιότητα για τον καλύτερο εξοπλισμό (Ντένις Γκάσνερ)
 Υποψηφιότητα καλύτερου μακιγιάζ (Donald Mowat)
 Υποψηφιότητα Καλύτερων Εφέ (John Nelson, Paul Lambert, Richard R. Hoover και Gerd Nefzer) 

Βραβεία VES 2018

 Υποψήφια για Εξαιρετικά οπτικά εφέ σε φωτορεαλιστική ταινία μεγάλου μήκους
 Υποψηφιότητα για εξαιρετικούς χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων σε φωτορεαλιστική ταινία (Rachael)
 Υποψήφια για Εξαιρετικό Δημιουργημένο Περιβάλλον σε Φωτορεαλιστικό Χαρακτηριστικό (Λος Άντζελες)
 Υποψηφιότητα για Εξαιρετικό Δημιουργημένο Περιβάλλον σε Χαρακτηριστικό Photoreal (Trash Mesa)
 Υποψήφια για Εξαιρετικό Δημιουργημένο Περιβάλλον σε Φωτορεαλιστικό Χαρακτηριστικό (Vegas)
 Υποψήφια στην κατηγορία Εξαιρετικό μοντέλο σε Photoreal ή Animated Project (Κατηγορία LAPD)
 Υποψηφιότητα για Εξαιρετική Σύνθεση σε Φωτορεαλιστικό Χαρακτηριστικό (LAPD και Joi)

Συνέχεια 
Τον Σεπτέμβριο του 2022, η Amazon Prime ανέθεσε μια τηλεοπτική σειρά με τίτλο Blade: Runner 2099 . Ο Ρίντλεϊ Σκοτ, ο σκηνοθέτης του Blade Runner θα είναι εκτελεστικός παραγωγός της σειράς. Η Σίλκα Λουίζα (Silka Luisa) θα είναι σεναριογράφος και showrunner .

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
  

Κυβερνοπάνκ ταινίες
Θρίλερ ταινίες
Ταινίες επιστημονικής φαντασίας
Αμερικανικές ταινίες
Ταινίες του 2017
Blade Runner
Ταινίες IMAX
Ταινίες σε σενάριο Μάικλ Γκριν