Γκραν Πρι Βραζιλίας

Το Γκραν Πρι της Βραζιλίας (), γνωστό και ως Γκραν Πρι του Σάο Πάολο, είναι ένας αγώνας πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1 που διεξάγεται επί του παρόντος στο Autódromo José Carlos Pace στη γειτονιά Ιντερλάγκος του Σάο Πάολο.

Προέλευση 

Οι αγώνες αυτοκινήτου ξεκίνησαν στη Βραζιλία πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με αγώνες στο Ρίο ντε Τζανέιρο που ξεκίνησαν το 1934. Το 1936 ξεκίνησε η κατασκευή του πρώτου μόνιμης πίστας της Βραζιλίας στη γειτονιά Ιντερλάγκος του Σάο Πάολο και ολοκληρώθηκε το 1940. Η Βραζιλία πραγματοποίησε το Γκραν Πρι κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στο Ιντερλάγκος και στο Gavea. Το Ιντερλάγκος, μια πίστα εμπνευσμένη από το Roosevelt Raceway στις Ηνωμένες Πολιτείες απέκτησε γρήγορα τη φήμη μιας σκληρής και απαιτητικής πίστας με πολλές προκλητικές στροφές, αλλαγές υψομέτρου, τραχιά επιφάνεια και ελάχιστο χώρο για λάθη.

Φόρμουλα 1

Ιντερλάγκος, Σάο Πάολο 
Το Γκραν Πρι της Βραζιλίας διεξήχθη για πρώτη φορά το 1972 στο Ιντερλάγκος, αν και δεν ήταν μέρος του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1. Χαρακτηριστικός για τα ευρωπαϊκά μηχανοκίνητα αθλήματα εκείνη την εποχή, αυτός ο αγώνας έγινε ως δοκιμή για να πειστεί η FIA εάν η πίστα του  Ιντερλάγκος και οι διοργανωτές της μπορούσαν να πραγματοποιήσουν ένα Γκραν Πρι. Όπως οι περισσότερες μεγάλες πίστες που χρησιμοποιούνται για Γκραν Πρι στη Λατινική Αμερική, όπως το Autodrome Hermanos Rodríguez στην Πόλη του Μεξικού, το Ιντερλάγκος βρισκόταν (και εξακολουθεί να βρίσκεται) στα όρια μιας μεγάλης αστικής γειτονιάς σε μια πολύ μεγάλη πόλη. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, ο αγώνας συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά στο επίσημο ημερολόγιο, τον οποίο και κέρδισε ο υπερασπιστής του παγκόσμιου τίτλου και κάτοικος του Σάο Πάολο Έμερσον Φιτιπάλντι. Το 1974, ο Φιτιπάλντι κέρδισε ξανά σε συνθήκες βροχής και τον επόμενο χρόνο, ένας άλλος ντόπιος του Σάο Πάολο, ο Κάρλος Πάσε, κέρδισε τον αγώνα με την ομάδα της Brabham, ακολουθούμενος από τον Φιτιπάλντι. Το 1977 κέρδισε ο Reutemann, αλλά οι οδηγοί άρχισαν να παραπονιούνται για την πολύ τραχιά επιφάνεια του Interlagos και η διοργάνωση μεταφέρθηκε στη συνέχεια για ένα χρόνο στη νέα πίστα Jacarepaguá στο Ρίο ντε Τζανέιρο.

Μετά από ένα χρόνο στο Ρίο, ο αγώνας επέστρεψε ξανά στο Ιντερλάγκος, με νέες και αναβαθμισμένες εγκαταστάσεις για τις επόμενες δύο σεζόν. Αυτόν τον αγώνα κέρδισε ο Ζακ Λαφίτ  για να ολοκληρώσει την κατάκτηση του ίδιου και του Ligier στους εναρκτήριους γύρους της Νότιας Αμερικής στην Αργεντινή και τη Βραζιλία. Αλλά η επιφάνεια του Ιντερλάγκος ήταν ακόμα πολύ ανώμαλη. Η αρχική συμφωνία από το 1978 και μετά ήταν η εναλλαγή του Γκραν Πρι της Βραζιλίας μεταξύ των πιστών του Σάο Πάολο και του Ρίο. Ο αγώνας του 1980 έπρεπε αρχικά να διεξαχθεί στο Jacarepaguá, αλλά τμήματα αυτής της πίστας (η οποία αρχικά ήταν χτισμένη σε ένα βάλτο) άρχισαν να βυθίζονται στο μαλακό έδαφος και η πίστα διαλύθηκε άσχημα, έτσι το Γκραν Πρι του 1980 έπρεπε να μεταφερθεί στο Ιντερλάγκος. Ωστόσο εκείνη τη στιγμή, ο πληθυσμός του Σάο Πάολο είχε αυξηθεί από 5 σε 8 εκατομμύρια κατοίκους σε διάστημα 10 ετών, με την περιοχή γύρω από την πίστα να γινόταν όλο και πιο υποβαθμισμένη και γύρω από την πίστα, όπου δεν φαινόταν καλή για τη Φόρμουλα 1, η οποία χάρη στην παγκόσμια τηλεοπτική προβολή γινόταν κάτι σαν ένα λαμπερό θέαμα. Η Φόρμουλα 1 αρχικά υποτίθεται ότι θα επέστρεφε στο Ιντερλάγκος για τη σεζόν του 1981, όταν η επιφάνεια της πίστας θα ξαναγίνει. Ωστόσο αποδείχθηκε ότι η Φόρμουλα 1 επέστρεψε ένα χρόνο πολύ νωρίς. Οι οδηγοί ήταν δυσαρεστημένοι με τις συνθήκες ασφαλείας του πολύ ανώμαλου έδαφους της Interlagos που δεν είχε αλλάξει παρά τις βελτιώσεις του προηγούμενου έτους. Τα φτερά των οχημάτων εκείνης της χρονιάς είχαν την τάση να αναπηδούν πάνω-κάτω χάρη στην αναρρόφηση που δημιουργείται από τα φτερά του αμαξώματος των αυτοκινήτων και ήταν πιο άκαμπτα από πριν. Έτσι αυτά τα εύθραυστα αυτοκίνητα ήταν ελάχιστα ανεκτικά σε μια τέτοια τραχιά διαδρομή και ήταν πολύ δυσάρεστα στην οδήγηση. Η κακή επιφάνεια ήταν τόσο τραχιά που τα χτυπήματα προκάλεσαν μηχανικά προβλήματα σε ορισμένα αυτοκίνητα. Επίσης, τα εμπόδια και οι περιφράξεις δεν ήταν αρκετά επαρκή για τη Φόρμουλα 1. Ο Τζόντι Σέκτερ προσπάθησε να σταματήσει τον αγώνα να προχωρήσει αλλά αυτό δεν λειτούργησε και ο αγώνας κατέληξε να τον κερδίσει ο Γάλλος Ρενέ Αρνώ. Με την πιο λαμπερή εικόνα της Φόρμουλα 1 να ταιριάζει καλύτερα στην πιο όμορφη πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο, ο αγώνας επέστρεψε ξανά στο Ρίο και η πίστα συνέχισε να φιλοξενεί τους αγώνες κατά την δεκαετία του 1980.

Jacarepaguá, Ρίο ντε Τζανέιρο 
Το 1978 το Grand Prix της Βραζιλίας μετακόμισε στο Jacarepaguá στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Ο Αργεντινός Carlos Reutemann κυριάρχησε με Ferrari, η οποία ήταν εξοπλισμένη με ανώτερα ελαστικά Michelin. Αυτή αποδείχθηκε η πρώτη νίκη της γαλλικής εταιρείας στη Φόρμουλα 1. Τον Reutemann ακολούθησε ο αγαπημένος οδηγός Φιτιπάλντι και ο υπερασπιστής του τίτλου, Νίκι Λάουντα. 

Μετά την εμφάνιση το 1980, του Νέλσον Πικέ, την παρακμή του Ιντερλάγκος και την αποχώρηση του Φιτιπάλντι, οι Βραζιλιάνοι οπαδοί άσκησαν πίεση για να φιλοξενήσουν το GP της Βραζιλίας στην πατρίδα του Πικέ. Η επίπεδη πίστα του Jacarepaguá, όπως και του Interlagos πριν, αποδείχτηκε εξαιρετικά απαιτητική: οι περισσότερες στροφές ήταν μεγάλες και γρήγορες, κάποιες ήταν ελαφρώς στριμωγμένες και η πίστα είχε πολύ λεία επιφάνεια. Λόγω του ημερολογίου της FIA, το οποίο είχε πάντα το GP της Βραζιλίας στην αρχή της σεζόν, δηλαδή στο καλοκαίρι του νότιου ημισφαιρίου και τον τροπικό καιρό του Ρίο, οι περισσότεροι αγώνες διεξήχθησαν κάτω από πολύ υψηλές θερμοκρασίες και υψηλή υγρασία. Λόγω όλων αυτών των συνθηκών, τα Grand Prix στο Ρίο ήταν εξαιρετικά απαιτητικά και οι περισσότεροι οδηγοί που τα κέρδισαν ήταν εξαντλημένοι στο τέλος.

Το 1981, ο Κάρλος Ρόιτεμαν παρήκουσε τις εντολές της ομάδας να αφήσει τον συμπαίκτη του Άλαν Τζόουνς να περάσει και πήρε τη νίκη. Την επόμενη χρονιά ο Πικέ τερμάτισε 1ος και ο Κέκε Ρόσμπεργκ τερμάτισε 2ος, αλλά λόγω του πολέμου FISA-FOCA, ο Πικέ και ο Ρόσμπεργκ αποκλείστηκαν καθώς και οι δύο βρέθηκαν λιποβαρείς μετά τον αγώνα και η νίκη του αγώνα δόθηκε στον 3ο Αλέν Προστ, ο οποίος θα πήγαινε για να κερδίσει στο Jacarepaguá άλλες 4 φορές (κερδίζοντας το παρατσούκλι "ο Βασιλιάς του Ρίο"). Ο αγώνας είδε επίσης τον Ιταλό Ρικάρντο Πατρέζε να αποσύρεται λόγω σωματικής εξάντλησης (ένα πολύ σπάνιο φαινόμενο στη F1, αλλά αρκετά συνηθισμένο στο Ρίο). Ο Πικέ κέρδισε το 1983 και το 1986 και ο αγώνας του 1988 ήταν ιδιαίτερα αξιοσημείωτος, καθώς ο ανερχόμενος σταρ Άιρτον Σένα ξεκίνησε από το pit-lane στον πρώτο του αγώνα με τη McLaren, όπου ξεκίνησε μια άγρια μάχη που τον έφερε στη δεύτερη θέση πίσω από τον συμπαίκτη του Προστ, αλλά αποκλείστηκε επειδή άλλαξε το εφεδρικό του αυτοκίνητο μετά την έναρξη του γύρου της προθέρμανσης. Ο αγώνας του 1989 ήταν ο τελευταίος αγώνας στο Jacarepaguá, τον οποίο κέρδισε ο Βρετανός οδηγός Νάιτζελ Μάνσελ με Ferrari, στο πρώτο Γκραν Πρι που ένα αυτοκίνητο είχε ένα ημιαυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων.

Επιστροφή σε ένα νέο Interlagos 
Η μέχρι στιγμής επιτυχία του Άιρτον Σένα που κατάγεται από το Σάο Πάολο στη Φόρμουλα 1 έκανε τους αξιωματούχους της πόλης να δουλέψουν σκληρά για να ανανεώσουν την πίστα του Ιντερλάγκος σε μια επένδυση 15 εκατομμυρίων δολαρίων για τη συντόμευση και την εξομάλυνση της πίστας. Το 1990 το Γκραν Πρι Prix επέστρεψε όπου παραμένει έκτοτε. Η πίστα του Ιντερλάγκος έχει δημιουργήσει μερικούς από τους πιο συναρπαστικούς και αξέχαστους αγώνες στην πρόσφατη ιστορία της Formula 1 και θεωρείται ως μία από τις πιο απαιτητικές και συναρπαστικές πίστες στο ημερολόγιο της F1.
 
Τον πρώτο αγώνα στο νέο Ιντερλάγκος το 1990 κέρδισε ο Αλέν Προστ, ο οποίος κέρδισε τον 40ο αγώνα καριέρας του (ο μεγαλύτερος ποτέ σε εκείνη τη στιγμή) και το 6ο Grand Prix της Βραζιλίας. Δεν ήταν μια δημοφιλής νίκη, καθώς τα γεγονότα του προηγούμενου Grand Prix της Ιαπωνίας ήταν ακόμα φρέσκα στο μυαλό πολλών Βραζιλιάνων: Ο Προστ θεωρήθηκε ότι έλαβε τον τίτλο του πρωταθλητή από τον πρόεδρο της FIA Jean-Marie Balestre μετά τον αποκλεισμό του Σένα από τον αγώνα στην Ιαπωνία. Ο Βραζιλιάνος, τερμάτισε 3ος στη Βραζιλία αφού προηγήθηκε σε μεγάλο μέρος του αγώνα, αλλά στη συνέχεια χτύπησε τον πρώην συμπαίκτη του Σατόρου Νακατζίμα. Το 1991 ο Σένα κέρδισε συναισθηματικά το πρώτο του Γκραν Πρι Βραζιλίας. Το χειροκίνητο κιβώτιο της McLaren του έχανε τις ταχύτητες γρήγορα και κοντά στο τέλος, του είχε απομείνει μόνο η 6η ταχύτητα. Αυτό έκανε το αυτοκίνητο πολύ πιο δύσκολο και σωματικά απαιτητικό στην οδήγηση, αλλά τελικά κέρδισε συγκρατώντας τον οδηγό της Williams Ρικάρντο Πατρέζε. Η εξάντλησή του ήταν τόσο μεγάλη που έπρεπε να βγει από το αυτοκίνητό του. Το 1992 ο Μάνσελ κυριάρχησε το Σαββατοκύριακο και την υπόλοιπη σεζόν. Το 1993 ήταν ένας αγώνας με απρόοπτα καθώς άρχισε να βρέχει πολύ νωρίς στον αγώνα και ο Προστ, που οδηγούσε μια Williams, είχε ένα σπάνιο ατύχημα στην κύρια ευθεία και αποσύρθηκε. Ο Σένα κέρδισε με McLaren από τον συμπαίκτη του Προστ, Ντέιμον Χιλ. Το 1994 είδε τον Σένα, με Williams, να περιστρέφει το αυτοκίνητό του περνώντας αργά στον αγώνα. Έτρεχε στη 2η θέση, προσπαθώντας να πιάσει τον Γερμανό Μίχαελ Σουμάχερ, ο οποίος κέρδισε. Ο Σένα θα έχανε τη ζωή του σε ένα ατύχημα στο Γκραν Πρι του Σαν Μαρίνο αργότερα μέσα στη χρονιά. Το 1995 ήταν ένας πολύ αμφιλεγόμενος αγώνας που αρχικά είχε αποκλείσει τον νικητή του αγώνα Σουμάχερ και του Βρετανού Ντέιβιντ Κούλθαρντ για χρήση παράνομου καυσίμου κατά τη διάρκεια του αγώνα, αλλά στη συνέχεια αποκαταστάθηκαν. Το 1996 ο Ντέιμον Χιλ κέρδισε τον πρώτο του από τους 8 αγώνες εκείνη τη σεζόν. Το 1997 σημειώθηκε ένα ατύχημα στην εκκίνηση στο οποίο ενεπλάκησαν 4 αυτοκίνητα και ο Καναδός Ζακ Βιλνέβ βγήκε από την πορεία στην πρώτη στροφή. Ο αγώνας σταμάτησε και ξεκίνησε ξανά, και ο Βιλνέβ πήρε το εφεδρικό αυτοκίνητο και κέρδισε τον αγώνα. Το 1998 σημειώθηκε διαμάχη γύρω από τη McLaren - καθώς η Ferrari είχε διαμαρτυρηθεί για το σύστημα πέδησής της και στη συνέχεια αποκλείστηκε από το Grand Prix της Βραζιλίας, αν και είχε εγκριθεί 4 φορές από τον τεχνικό εκπρόσωπο της FIA, Charlie Whiting. Ωστόσο δεν είχε μεγάλη σημασία, καθώς ο Φινλανδός οδηγός της McLaren Μίκα Χάκινεν κέρδισε τον αγώνα. Το 1999 είδε τον ντόπιο Ρούμπενς Μπαρικέλο να προηγείται για κάποιο χρονικό διάστημα έως ότου ο κινητήρας του αυτοκινήτου του καταστράφηκε και ο Χάκινεν κέρδισε ξανά.

Το  Γκραν Πρι του 2001 ήταν αξιοσημείωτο για το γεγονός ότι σηματοδότησε το εκρηκτικό ντεμπούτο του Χουάν Πάμπλο Μοντόγια στη Φόρμουλα 1. Ο Κολομβιανός οδηγός πέρασε εκπληκτικά μπροστά από τον Μίχαελ Σουμάχερ νωρίς και προηγήθηκε εύκολα μέχρι ένα περιστατικό στο οποίο ο Γιος Φερστάπεν με Arrows έτρεξε στο πίσω μέρος της Williams-BMW του και τελείωσε τον αγώνα του. Ο Μοντόγια τελικά άφησε το φάντασμα αυτού του γεγονότος κερδίζοντας τον αγώνα του 2004 στο τελευταίο του Grand Prix για την Williams προτού μετακομίσει στη McLaren, κρατώντας τον μελλοντικό συμπαίκτη του Κίμι Ράικονεν να πάρει μια σκληρή νίκη. Ο αγώνας του 2001 είναι επίσης αξιοσημείωτος για δύο αδέρφια, τον Μίχαελ και τον Ραλφ Σουμάχερ, που μοιράζονται μια σειρά στην εκκίνηση για πρώτη φορά.

Ιδιαίτερα αξιομνημόνευτα πρόσφατα Γκραν Πι της Βραζιλίας περιλαμβάνουν τον αγώνα του 2003, ο οποίος σημείωσε την παρθενική νίκη στο Grand Prix, πολύ απροσδόκητα και μέσα σε χαοτικές και ασυνήθιστες συνθήκες, για τον Τζιανκάρλο Φιζικέλα της Jordan. Η έντονη βροχόπτωση πριν και κατά τη διάρκεια του αγώνα προκάλεσε προβλήματα στην επιλογή ελαστικών για πολλές ομάδες, γεγονός που επέτρεψε στην αδύναμη ομάδα Minardi να έχει μία πραγματική ευκαιρία για νίκη, επειδή ήταν η μόνη ομάδα που προετοιμάστηκε για τις βροχοπτώσεις. Και οι ύπουλες συνθήκες πίστας έκαναν πολλούς οδηγούς να αποχωρήσουν από τον αγώνα, συμπεριλαμβανομένου του τότε Παγκόσμιου Πρωταθλητή Μίχαελ Σουμάχερ, τερματίζοντας μια αξιοσημείωτη σειρά νικών που χρονολογούνται από το Γερμανικό Grand Prix του 2001. Μέσα σε αυτό, αρκετοί οδηγοί, συμπεριλαμβανομένων των Κίμι Ράικονεν της McLaren και του Ντέιβιντ Κούλθαρντ, οδήγησαν τον αγώνα και, όταν ένα ατύχημα με τον Φερνάντο Αλόνσο της Renault μπλόκαρε την πίστα και έφερε την κόκκινη σημαία, επικράτησε σύγχυση. Ο Φιζικέλα ηγήθηκε της κούρσας εκείνη την εποχή, έχοντας μόλις προσπεράσει τον Ράικονεν. Ωστόσο, ήταν ο Φινλανδός που ανακηρύχθηκε νικητής του αγώνα σύμφωνα με τον κανόνα που όριζε ότι το αποτέλεσμα του αγώνα σε τέτοιες περιπτώσεις έπρεπε να ληφθεί από τη σειρά χρονομέτρησης δύο γύρους πριν από τη διακοπή του αγώνα. Αυτή η απόφαση ανατράπηκε μέρες αργότερα στο Εφετείο της FIA στο Παρίσι αφού ήρθαν στο φως νέα στοιχεία που απέδειξαν ότι ο Φιζικέλα είχε περάσει τη γραμμή τερματισμού στο για δεύτερη φορά πριν από το ατύχημα του Alonso, και ως εκ τούτου ήταν ο νόμιμος νικητής. Η διοργάνωση του 2004 σηματοδότησε την πρώτη φορά από την είσοδο του αγώνα στο ημερολόγιο του Πρωταθλήματος της Formula 1 που δεν ήταν ένας από τους τρεις πρώτους γύρους της σεζόν του πρωταθλήματος.

Ο Φερνάντο Αλόνσο έγινε ο νεότερος ποτέ Παγκόσμιος Πρωταθλητής της Φόρμουλα 1 στο Γκραν Πρι της Βραζιλίας το 2005, η τρίτη του θέση πίσω από τον νικητή Juan Pablo Montoya και τον αντίπαλο του πρωταθλήματος Κίμι Ράικονεν ήταν αρκετή για να κατακτήσει τον τίτλο με δύο αγώνες να απομένουν.

Για το 2006, το Γκραν Πρι της Βραζιλίας, όπως και το 2004, μεταφέρθηκε στην περίφημη θέση της φιλοξενίας του τελευταίου γύρου της σεζόν, σε αυτό που ήταν το πρώτο αντίο του Μίκαελ Σουμάχερ στη Φόρμουλα 1, πριν από την νέα επιστροφή του για τη σεζόν 2010 . Ξεκινώντας από τη 10η θέση, ο Σουμάχερ  έκανε εκπληκτική δουλειά στον τελευταίο του αγώνα. Ωστόσο έπεσε στην 19η θέση στον ένατο γύρο λόγω ενός σκασμένου ελαστικού που προκλήθηκε από μια μικρή σύγκρουση με τον Τζιανκάρλο Φιζικέλα όταν ο πρώτος προσπαθούσε να προσπεράσει τον δεύτερο. Αφού μπήκε στα pit για ένα νέο ελαστικό, επέστρεψε στον αγώνα, ακριβώς μπροστά από τον Μάσα, έτσι σχεδόν έγινε γύρος, στη συνέχεια προσπέρασε αρκετούς οδηγούς για να πάρει την καρό σημαία στην τέταρτη θέση, μετά από έναν εκθαμβωτικό ελιγμό προσπέλασης στον Κίμι Ράικονεν. Η απόδοσή του δεν ήταν αρκετή για να δώσει στον «Σούμι» το όγδοο τίτλο του, καθώς ο Αλόνσο, ο οποίος χρειαζόταν μόνο έναν βαθμό για να γίνει ξανά Παγκόσμιος Πρωταθλητής, τερμάτισε στη δεύτερη θέση. Ο Βραζιλιάνος Φελίπε Μάσα πήρε την pole position και ηγήθηκε του αγώνα από την αρχή μέχρι το τέλος για να πάρει τη δεύτερη νίκη της καριέρας του.

Τον Μάρτιο του 2008, ο δήμαρχος του Σάο Πάολο ανακοίνωσε ότι είχε υπογράψει νέα συμφωνία με τον Μπέρνι Έκλεστοουν για να συνεχίσει τη διεξαγωγή του Γκραν Πρι Βραζιλίας. Αυτή η συμφωνία επέτρεψε στον αγώνα της Βραζιλίας να είναι στο ημερολόγιο μέχρι το 2015. Με αυτό, το Interlagos ήταν έτοιμο για σημαντικές βελτιώσεις στις εγκαταστάσεις του. 

Στον τελευταίο αγώνα της σεζόν του 2008 στη Βραζιλία, ο Λιούις Χάμιλτον έγινε ο νεότερος Παγκόσμιος Πρωταθλητής μέχρι εκείνο το σημείο στην ιστορία της Formula 1. Μετά την υιοθέτηση μιας συντηρητικής στρατηγικής χωρίς κινδύνους για το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα για να εξασφαλίσει τουλάχιστον την 5η θέση και τον τίτλο, μια βροχόπτωση αργά τον αγώνα προκάλεσε απροσδόκητα προβλήματα. Πρώτον, ο Χάμιλτον έπεσε στην 5η θέση από τον Γερμανό οδηγό της Toyota, Τίμο Γκλοκ, ο οποίος δεν μπήκε στα πιτς όπως οι περισσότεροι άλλοι πρωτοπόροι οδηγοί. Μόλις 3 γύρους να απομένουν, ο Σεμπάστιαν Φέτελ προσπέρασε επίσης τον Βρετανό στην πίστα, κάτι που σήμαινε ότι θα κατέληγε με ίσους βαθμούς με τον Μάσα, αλλά με μία νίκη λιγότερο. Ενώ όλοι επικεντρώνονταν στη μάχη μεταξύ αυτών των δύο (ο Φέτελ κατάφερε να μείνει μπροστά στο τέλος), κόντρα σε κάθε προσδοκία και οι δύο μπόρεσαν να προσπεράσουν τον Γκλοκ, ο οποίος είχε χάσει κάθε πρόσφυση με τα ελαστικά του στην τελευταία στροφή πριν το τέλος. Αυτό σήμαινε ότι, ενώ ο αντίπαλος του τίτλου του πρωταθλήματος οδηγών της McLaren, Φελίπε Μάσα κέρδισε τον αγώνα, ο Χάμιλτον πήρε τελικά την πέμπτη θέση που χρειαζόταν για να γίνει πρωταθλητής. Ο Fernando Alonso της Renault, ο προηγούμενος νεότερος πρωταθλητής, ήταν δεύτερος μπροστά από τον συμπαίκτη του Massa, Kimi Räikkönen και τον Σεμπάστιαν Φέτελ της Toro Rosso.

Ο αγώνας του 2009 καθόρισε έναν ακόμη Πρωταθλητή Οδηγών, με τον Τζένσον Μπάτον να τερματίζει 5ος για να εξασφαλίσει το μοναδικό του τίτλο του πρωταθλήματος Οδηγών έναντι του Φέτελ, οδηγώντας τώρα για τη Red Bull, που τερμάτισε 4ος. Ο Αυστραλός συμπαίκτης του Vettel Μαρκ Γουέμπερ κέρδισε τον αγώνα μπροστά από τον Πολωνό Ρόμπερτ Κουμπίτσα. Το 2010 είδε ένα προκριματικό γύρο με κακές καιρικές συνθήκες όπου ο Γερμανός Νίκο Χούλκενμπεργκ έκανε έναν εκπληκτικό γύρο για να πάρει την pole position. Ο συμπατριώτης του Φέτελ κέρδισε τον αγώνα μπροστά από τον Webber και αυτός ο αγώνας έδωσε στη Red Bull το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών και δημιούργησε μια μονομαχία για τον τίτλο των οδηγών στον τελευταίο γύρο στο Άμπου Ντάμπι. Το 2011 είδε μία άλλη μάχη με τις Red Bull στο 1–2, αλλά ήταν ο Webber αυτή τη φορά που κέρδισε τον Vettel, ο οποίος είχε ήδη κερδίσει τον δεύτερο τίτλο του οδηγού στην Ιαπωνία νωρίτερα εκείνη τη χρονιά. Το 2012 ήταν ένας άλλος κλασικός αγώνας, όπου ο Φέτελ αυτή τη φορά έπρεπε να δώσει μάχη με τον Ισπανό οδηγό της Ferrari Fernando Alonso. Αφού έκανε ένα πολύ κακό ξεκίνημα που τον έριξε στην 22η, ανέβηκε στην 6η θέση που ήταν αρκετό για να τον δει να κερδίζει τον 3ο συνεχόμενο τίτλο του οδηγού. Αυτός ο αγώνας ήταν επίσης αξιοσημείωτος ως ο τελευταίος αγώνας F1 του Μίχαελ Σουμάχερ: ο θρυλικός Γερμανός είχε επιστρέψει με τη Mercedes το 2010, αλλά δεν κέρδισε ούτε έναν αγώνα – μια τεράστια έκπληξη, δεδομένου ότι ήταν ο πιο επιτυχημένος οδηγός F1 στην ιστορία. Το 2013 είδε τον Vettel να κέρδισε τον 9ο συνεχόμενο αγώνα του εκείνη τη σεζόν που ήταν ένα νέο ρεκόρ. Το 2014 είδε το εντελώς κυρίαρχο δίδυμο της Mercedes των Nico Rosberg και Lewis Hamilton να τερματίζει με 1–2 στον αγώνα. Το 2015 είδε τον Rosberg να κερδίζει ξανά. είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος εκείνης της σεζόν αποκαρδιωμένος και στο έλεος του συμπαίκτη του Χάμιλτον, ο οποίος κέρδισε το 3ο Πρωτάθλημα οδηγών του. Το 2016 είδε τη συνεχιζόμενη κυριαρχία της Mercedes, αλλά ήταν ο Χάμιλτον που κέρδισε με δεύτερο τον Ρόσμπεργκ. Αλλά η νίκη της Mercedes εκείνη την ημέρα επισκιάστηκε από δυνατή βροχή, πολλά ατυχήματα και μια εκπληκτική οδήγηση από τον Ολλανδό έφηβο Max Verstappen, γιο του πρώην οδηγού της F1 Γιος Φερστάπεν, ο οποίος οδήγησε την Red Bull από τη 16η στην 3η θέση σε 15 γύρους, αφού η ομάδα του τα κατάφερε χάρη στην στρατηγική ελαστικών.

Στις 10 Οκτωβρίου 2013 ανακοινώθηκε ότι το συμβόλαιο για το Grand Prix της Βραζιλίας είχε παραταθεί μέχρι το 2022,  με περαιτέρω παράταση τον Νοέμβριο του 2020 που το επέκτεινε μέχρι το 2025  

Ο προγραμματισμένος αγώνας του 2020 ακυρώθηκε από τη διοίκηση της Formula 1 τον Ιούλιο του ίδιου έτους λόγω της συνεχιζόμενης πανδημίας COVID-19, αφήνοντας εξαγριωμένους τους υποστηρικτές του αγώνα του Interlagos που ανέφεραν τις απώλειες εξαιτίας αυτού και ότι θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της Formula 1 αγώνες στο χώρο μακροπρόθεσμα.   Ωστόσο, η Formula 1 θα επέστρεφε στο Ιντερλάγκος τη σεζόν του 2021, με τον Λιούις Χάμιλτον, μετά από τον αποκλεισμό από την πρόκριση λόγω τεχνικών παραβάσεων, να κερδίζει τον αγώνα αφού κατέκτησε την πέμπτη θέση στο σπριντ μετά από μια εκκίνηση στην πίσω σειρά.

Πέντε Βραζιλιάνοι οδηγοί έχουν κερδίσει το Grand Prix της Βραζιλίας, με τους Έμερσον Φιτιπάλντι, Νέλσον Πικέ, Άιρτον Σένα και Φελίπε Μάσα να έχουν κερδίσει από δύο φορές και τον Κάρλος Πάσε να έχει κερδίσει από μία φορά. Οι περισσότερες νίκες είναι του Γάλλου Αλέν Προστ, ο οποίος έχει κερδίσει τον αγώνα 6 φορές (συμπεριλαμβανομένων 5 φορές στο Jacarepaguá). Ο Αργεντινός οδηγός Κάρλος Ρόιτεμαν και ο Μίχαελ Σουμάχερ έχουν κερδίσει και οι δύο 4 φορές.

Φήμες για επιστροφή στο Ρίο ντε Τζανέιρο 
Την άνοιξη του 2019, ο Ζαΐρ Μπολσονάρου, Πρόεδρος της Βραζιλίας, ανακοίνωσε ότι το Grand Prix της Βραζιλίας θα επιστρέψει στο Ρίο ντε Τζανέιρο.  Επειδή η πίστα Jacarepaguá είχε κατεδαφιστεί για να ανοίξει ο δρόμος για την κατασκευή εγκαταστάσεων για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, μια νέα πίστα πρόκειται να κατασκευαστεί στη γειτονιά Deodoro του Ρίο ντε Τζανέιρο.  Ωστόσο, αυτό διαψεύστηκε από τον εμπορικό διευθυντή της Formula 1, Sean Bratches . 

Τον Νοέμβριο του 2020 υπογράφηκε μια συμφωνία σύμφωνα με την οποία η Φόρμουλα 1 θα συνεχίσει να αγωνίζεται στο Ιντερλάγκος μέχρι το 2025, αν και με τον τίτλο του Γκραν Πρι του Σάο Πάολο.   Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο αγώνας ήταν γνωστός ως Γκραν Πρι του Σάο Πάολο. Το συμβόλαιο του αγώνα ανεστάλη τον Ιανουάριο του 2021.   Επίσης τον Ιανουάριο του 2021, με επίσημη επιβεβαίωση τον Φεβρουάριο του 2021, ο νεοεκλεγείς δήμαρχος του Ρίο ντε Τζανέιρο, Eduardo Paes, επιβεβαίωσε ότι τα σχέδια για την κατασκευή της νέας πίστας στο Deodoro είχαν ακυρωθεί, με την υπόσχεση να βρεθεί ένα νέο κατάλληλο μέρος για την κατασκευή της.  

Οι οδηγοί της Φόρμουλα 1 εξέφρασαν επίσης την ανησυχία τους για το περιβάλλον σχετικά με το έργο και ο Λιούις Χάμιλτον είπε, «Δεν νομίζω ότι είναι μια έξυπνη κίνηση. Υπάρχει μια παγκόσμια κρίση με την αποψίλωση των δασών».

Νικητές

Επαναλαμβανόμενοι νικητές (οδηγοί) 
Οι οδηγοί με έντονους χαρακτήρες αγωνίζονται στο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 την τρέχουσα σεζόν. Ένα ροζ φόντο υποδηλώνει διοργάνωση που δεν ήταν μέρος του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1 .

Επαναλαμβανόμενοι νικητές (κατασκευαστές) 
Ομάδες με έντονους χαρακτήρες αγωνίζονται στο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 την τρέχουσα σεζόν. Ένα ροζ φόντο υποδηλώνει γεγονός που δεν ήταν μέρος του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1.

Επαναλαμβανόμενοι νικητές (κατασκευαστές κινητήρων) 
Οι κατασκευαστές με έντονους χαρακτήρες αγωνίζονται στο πρωτάθλημα της Formula 1 την τρέχουσα σεζόν. Ένα ροζ φόντο υποδηλώνει γεγονός που δεν ήταν μέρος του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της Formula 1.

Κατασκευάστηκε από την Cosworth, με χρηματοδότηση από τη Ford
Μεταξύ 1998 και 2005 κατασκευάστηκε από την Ilmor, με χρηματοδότηση από τη Mercedes
Κατασκευάστηκε από την Porsche

Ανά έτος 

 Ένα ροζ φόντο υποδηλώνει ένα γεγονός που δεν ήταν μέρος του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1.
 Από το 2021 η διοργάνωση πραγματοποιείται με την ονομασία «Γκραν Πρι του Σάο Πάολο».

Σημειώσεις

Παραπομπές 

Φόρμουλα 1
Αθλητισμός στη Βραζιλία
Αγώνες αυτοκινήτου