Έντουαρτ Ρ. Μάροου

Ο Έντουαρτ Ρόσκο Μάροου (25 Απριλίου 1908 – 27 Απριλίου 1965), γεννημένος ως Έγκμπερτ Ρόσκο Μάροου,  ήταν ένας Αμερικανός δημοσιογράφος και πολεμικός ανταποκριτής. Κέρδισε για πρώτη φορά την προσοχή του κοινού και κριτικών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου με μια σειρά ζωντανών ραδιοφωνικών εκπομπών από την Ευρώπη για το δημοσιογραφικό τμήμα του δικτύου CBS . Κατά τη διάρκεια του πολέμου σύστησε μια ομάδα πολεμικών ανταποκριτών με τους οποίους συνεργάστηκε στενά, και οι οποίοι έγιναν γνωστοί ως 'Τα Παλικάρια του Μάροου' .

Πρωτοπόρος στη μετάδοση ειδήσεων στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, ο Μάροου παρήγαγε μια σειρά από ρεπορτάζ στο τηλεοπτικό του πρόγραμμα Δείτε το τώρα, που βοήθησε στην αποπομπή του γερουσιαστή Τζόζεφ ΜακΚάρθι . Οι συνάδελφοι του  δημοσιογράφοι Eric Sevareid, Ed Bliss, Bill Downs, Dan Rather και Alexander Kendrick έχουν κατα καίρους δηλώσει ότι θεωρούν τον Murrow μία από τις μεγαλύτερες μορφές της δημοσιογραφίας.

Πρώιμη ζωή 
Ο Μάροου γεννήθηκε Έγκμπερτ Ρόσκο Μάροου στο Polecat Creek, κοντά στο Greensboro,  στην κομητεία Guilford, στη Βόρεια Καρολίνα, από τους Roscoe Conklin Murrow και Ethel F. (née Lamb) Murrow. Οι γονείς του ήταν Κουάκεροι .  Ήταν ο νεότερος από  τέσσερα αδέρφια και η καταγωγή του ήταν ένα «μίγμα σκωτσέζικης, ιρλανδικής, αγγλικής και γερμανικής καταγωγής».  Ο πρωτότοκος, Roscoe Jr., έζησε μόνο λίγες ώρες. Η Lacey Van Buren ήταν τεσσάρων ετών και ο Dewey Joshua δύο ετών όταν γεννήθηκε ο Μάροου.  Το σπίτι του ήταν μια ξύλινη καλύβα χωρίς ρεύμα ή υδραυλικά, σε μια φάρμα που απέφερε στην οικογένεια μόνο μερικές εκατοντάδες δολάρια το χρόνο από καλαμπόκι και σανό.

Όταν ο Murrow ήταν έξι ετών, η οικογένειά του μετακόμισε σε όλη τη χώρα στην κομητεία Skagit στη δυτική Ουάσιγκτον, και εγκατασταθήκαν κοντά στο Blanchard,  νότια των συνόρων Καναδά-Ηνωμένων Πολιτειών . Φοίτησε στο γυμνάσιο στο κοντινό Έντισον και ήταν πρόεδρος του μαθητικού σώματος στο τελευταίο του έτος εκεί, και επίσης διέπρεψε στην ομάδα συζήτησης. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας μπάσκετ που κέρδισε το πρωτάθλημα της κομητείας.

Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο το 1926, ο Murrow εγγράφηκε στο Κολέγιο Washington State College (τώρα Washington State University) στη πόλη Pullman της γειτονικής πολιτείας του Γουάσινγκτον, και τελικά έλαβε ειδίκευση στην ομιλία. Ένα μέλος της αδελφότητας Κάππα Σίγμα, ήταν επίσης ενεργός στην πολιτικά δρώμενα του κολεγίου. Στα εφηβικά του χρόνια, ο Murrow ονομαζόταν "Έντ" και κατά τη διάρκεια του δεύτερου έτους του κολεγίου, άλλαξε το όνομά του από Έγκμπερτ σε Έντουαρτ. Το 1929, ενώ παρακολουθούσε το ετήσιο συνέδριο της Εθνικής Φοιτητικής Ομοσπονδίας της Αμερικής, ο Μάροου έδωσε μια ομιλία προτρέποντας τους φοιτητές να ενδιαφερθούν περισσότερο για τις εθνικές και παγκόσμιες υποθέσεις. Αυτή η πρωτοβουλία του οδήγησε στην εκλογή του ως προέδρου της ομοσπονδίας. Αφού απέκτησε το πτυχίο του το 1930, επέστρεψε στην ανατολική ακτή των Η.Π.Α., στη Νέα Υόρκη.

Ο Μάροου ήταν βοηθός διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνούς Εκπαίδευσης από το 1932 έως το 1935 και υπηρέτησε ως βοηθός γραμματέας της  Έκτακτης Επιτροπής για την Αρωγή Εκτοπισμένων Αλλοδαπών Ακαδημαϊκών  , η οποία βοήθησε εξέχοντες Γερμανούς ακαδημαϊκούς που είχαν απολυθεί από ακαδημαϊκές θέσεις. Παντρεύτηκε τη Janet Huntington Brewster στις 12 Μαρτίου 1935. Ο γιος τους, Charles Casey Murrow, γεννήθηκε στο δυτικό Λονδίνο στις 6 Νοεμβρίου 1945.

Καριέρα στο CBS 
Ο Μάροου εντάχθηκε στο CBS ως διευθυντής ομιλιών και εκπαίδευσης το 1935 και παρέμεινε στο δίκτυο για όλη την καριέρα του.  Το CBS δεν είχε ειδησεογραφικό προσωπικό όταν έγινε μέλος ο Μάροου, εκτός από τον εκφωνητή Bob Trout . Η δουλειά του Μάροου ήταν να αναζητήσει και να προσκαλεί καλεσμένους στο δίκτυο για να μιλήσουν για τα θέματα της καθημερινότητας. Αλλά ο άλλοτε πτυχιούχος ομιλίας από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον βρήκε  ενδιαφέρουσα την εκφορά λόγου του Τράουτ όταν ήταν στον αέρα, οπότε και ο Τράουτ του έδωσε συμβουλές για το πώς να επικοινωνεί αποτελεσματικά στο ραδιόφωνο.

Ο Μάροου πήγε στο Λονδίνο το 1937 ως διευθυντής των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων του CBS. Η θέση δεν περιελάμβανε χρέη παρουσίασης από τον ίδιο. Η δουλειά του ήταν να πείσει ευρωπαϊκές προσωπικότητες να εμφανίζονται στο δικτύο CBS, το οποίο βρισκόταν σε άμεσο ανταγωνισμό με τα δύο ραδιοφωνικά δίκτυα του NBC. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έκανε συχνά ταξίδια σε όλη την Ευρώπη.  Το 1937, ο Murrow προσέλαβε τον δημοσιογράφο William L. Shirer και τον ανέθεσε σε μια παρόμοια θέση στην ήπειρωτική Ευρώπη. Αυτό σηματοδότησε την αρχή της ομάδας πολεμικών ανταποκριτών με το παρατσούκλι «Τα Παλικάρια του Μάροου».

Ραδιόφωνο 
Ο Μάροου κέρδισε την πρώτη αναγνώριση κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ένωσης του Μαρτίου 1938, στο οποίο ο Αδόλφος Χίτλερ σχεδίασε την προσάρτηση της Αυστρίας στη Ναζιστική Γερμανία . Ενώ ο Μάροου βρισκόταν στην Πολωνία κανονίζοντας μια μετάδοση παιδικών χορωδιών, ενημερώθηκε από τον Σίρερ για την προσάρτηση — και το γεγονός ότι ο Σίρερ δεν μπορούσε να μεταδώσει το γεγονός μέσω των αυστριακών κρατικών ραδιοφωνικών εγκαταστάσεων. Ο Μάροου έστειλε αμέσως τον Σίρερ στο Λονδίνο, όπου και μετάδωσε το γεγονός όπως το είχε βιώσει ο ίδιος χωρίς λογοκρισία. Στη συνέχεια, ο Μάροου ναύλωσε το μοναδικό διαθέσιμο μεταφορικό μέσο, ένα αεροπλάνο 23 επιβατών, για να πετάξει από τη Βαρσοβία στη Βιέννη, ώστε να μπορέσει να αντικαταστήσει τον Σίρερ. 

Κατόπιν αιτήματος της διοίκησης του CBS στη Νέα Υόρκη, οι Μάροου και Σίρερ συνέταξαν απο κοινού μία Δημοσιογραφική Ανασκόπηση για την αντίδραση του Ευρωπαϊκού Τύπου στην προσάρτηση, η οποία συγκέντρωσε ανταποκριτές από διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις για μια ραδιοφωνική εκπομπή. Στις 13 Μαρτίου 1938, η ειδική εκπομπή μεταδόθηκε, με συντονιστή τον Μπομπ Τράουτ στη Νέα Υόρκη, με συμμετοχή του Σίρερ στο Λονδίνο (με τη βουλευτή των Εργατικών Ellen Wilkinson ), του ρεπόρτερ Edgar Ansel Mowrer της Chicago Daily News στο Παρίσι, του ρεπόρτερ Pierre J. Huss του Διεθνής Υπηρεσία Ειδήσεων στο Βερολίνο και τον γερουσιαστή Lewis B. Schwellenbach στην Ουάσιγκτον, DC. Ο δημοσιογράφος Φρανκ Γκερβάσι, στη Ρώμη, δεν μπόρεσε να βρει έναν πομπό για να μεταδώσει τις αντιδράσεις από την ιταλική πρωτεύουσα, αλλά μετέφερε τηλεφωνικώς το προσ μετάδοση κειμενό του στον Σίρερ στο Λονδίνο, ο οποίος το διάβασε στον αέρα.  Ο Μάροου βγήκε σε απευθείας μετάδοση από τη Βιέννη, στο πρώτο ζωντανό ρεπορτάζ της καριέρας του: «Από Έντουαρτ Μάροου στη Βιέννη. . . . Τώρα είναι σχεδόν 2:30 τα ξημερώματα και αναμένουμε την άφιξη του κυρίου Χίτλερ».

Η εκπομπή θεωρήθηκε επαναστατική εκείνη την εποχή. Από πολλαπλά σημεία μετάδωσης, ζωντανά ρεπορτάζ που μεταδόθηκαν από τα βραχέα κύματα πριν τη σύγχρονη τεχνολογία (και χωρίς τον καθένα από τους συμμετέχοντες να μπορεί απαραίτητα να ακούσει ο ένας τον άλλο), η μετάδοση ήταν σχεδόν άψογη. Η εκπομπή έγινε η βάση για την εκπομπή World News Roundup —την παλαιότερη ραδιοφωνική εκπομπή ειδήσεων, η οποία εξακολουθεί να προβάλλεται καθημερινά πρωί και βράδυ στο Ραδιοφωνικό Δίκτυο CBS .

Τον Σεπτέμβριο του 1938, ο Μάροου και ο Σίρερ συμμετείχαν τακτικά στην κάλυψη του CBS της κρίσης στη Σουδητία στην Τσεχοσλοβακία, την οποία ο Χίτλερ επιθυμούσε για τη Γερμανία και τελικά κέρδισε στη Συμφωνία του Μονάχου. Το εκτενές ρεπορτάζ τους αύξησε την όρεξη των Αμερικανών για ραδιοφωνικές ειδήσεις, με τους ακροατές να περιμένουν τακτικά τις εκπομπές βραχέων κυμάτων του Μάροου, που παρουσίαζε ο αναλυτής H.V. Kaltenborn στη Νέα Υόρκη, με τη θρυλική εισαγωγή: "Και έχουμε τώρα ζωντανά τον Εντ Μάροου... Μας ακούς Εντ Μάροου".

Κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους, μέχρι το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μάροου συνέχισε να εδρεύει στο Λονδίνο. Το ρεπορτάζ του Γουίλιαμ Σίρερ από το Βερολίνο του έφερε εθνική αναγνώριση και θέση σχολιαστή στο CBS News μετά την επιστροφή του στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Δεκέμβριο του 1940. Το 1941, ο Σίρερ θα περιέγραφε τις εμπειρίες του από το Βερολίνο στο δημοφιλές βιβλίο του  Ημερολόγιο του Βερολίνου. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος τον Σεπτέμβριο του 1939, ο Μάροου έμεινε στο Λονδίνο και αργότερα παρήγαγε ζωντανές ραδιοφωνικές εκπομπές με τον τίτλο "Λονδίνο στο Σκοτάδι" κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών . Αυτές οι ζωντανές εκπομπές βραχέων κυμάτων, που αναμεταδόθηκαν στο δίκτυο CBS,  κέρδισαν την προσοχή του ραδιοφωνικού κοινού, όπως ποτέ άλλοτε: η κάλυψη του προηγούμενου πολέμου είχε ως επί το πλείστον γίνει μέσω ρεπορτάζ εφημερίδων, μαζί με ειδησεογραφικές ταινίες που προβαλόντουσαν στις κινηματογραφικές αίθουσες. Τα προηγούμενα ραδιοφωνικά ειδησεογραφικά προγράμματα είχαν απλώς παρουσιάσει έναν εκφωνητή σε ένα στούντιο που διάβαζε τις επίσημες αναφορές που έρχονταν από τον τυλέτυπο.

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος 

Οι αναφορές του Μάροου, ειδικά κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών, ξεκίνησαν με αυτό που έγινε το χαρακτηριστικό του άνοιγμα, " Εδώ Λονδίνο", που τη απέδιδε με έμφαση στη λέξη Εδώ, ακολοθούμενη από παύση πριν από την υπόλοιπη φράση. Η πρώην καθηγήτριά ομιλίας του, Ida Lou Anderson, του το ως μια πιο καθαρή εισαγωγή από αυτήν που είχε κληρονομήσει από τον προκάτοχό του στο CBS Europe, César Saerchinger : «Γεια σου, Αμερική. Εκπέμπουμε από Λονδίνο». Η φράση του Μάροου έγινε συνώνυμη με τον ίδιο και το δίκτυό. 

Ο Μάροου έγινε διάσημος ως αποτέλεσμα των πολεμικών αναφορών του. Από τις πολεμικές αναφορές προέρχεται και η δεύτερη διάσημη φράση του ; στα τέλη του 1940, μετά από κάθε βραδινό γερμανικό βομβαρδισμό, οι Λονδρέζοι που μπορεί να μην έβλεπαν απαραιτήτως ο ένας τον άλλον το επόμενο πρωί, συχνά έκλειναν τις συνομιλίες τους με την φράση «καληνύχτα και καλή τύχη». Η μελλοντική βρετανίδα μονάρχης, πριγκίπισσα Ελισάβετ, έκανε γνωστό τον χαιρετισμό σε όλο τον δυτικό κόσμο σε μια ζωντανή ραδιοφωνική ομιλία στο τέλος του έτους, όταν είπε «καληνύχτα και καλή τύχη σε όλους σας». Έτσι, στο τέλος μιας εκπομπής του 1940, ο Murrow τελείωσε το τμήμα του με το "καληνύχτα και καλή τύχη". Ο δάσκαλος ομιλίας Άντερσον επέμενε να το καθιερώσει, και έτσι μια άλλη συνθηματική φράση του Murrow γεννήθηκε.

Όταν ο Μάροου επέστρεψε στις ΗΠΑ το 1941, το CBS παρέθεσε ένα δείπνο προς τιμήν του στις 2 Δεκεμβρίου στο ξενοδοχείο Waldorf-Astoria . 1.100 καλεσμένοι παρακολούθησαν το δείπνο, το οποίο μετέδωσε το δίκτυο. Ο Φράνκλιν Ντ. Ρούσβελτ έστειλε ένα τηλεγράφημα καλωσορίσματος, το οποίο διαβάστηκε στο δείπνο, και ο Βιβλιοθηκονόμος του Κογκρέσου Άρτσιμπαλντ ΜακΛις έδωσε ένα εγκώμιο που σχολίασε την αίσθηση και την οικειότητα των αποστολών του Μάροου εν καιρώ πολέμου.  «Φέρατε τις πυρκαγίες της πόλης του Λονδίνου μέσα στα σαλόνια των σπιτιών μας και νιώσαμε τις φλόγες που τις έθρεφαν», είπε ο MacLeish. «Ανάπαυσες τους νεκρούς του Λονδίνου στα κατώφλια μας και ξέραμε ότι οι νεκροί τους ήταν και νεκροί μας, ήταν νεκροί της ανθρωπότητας. Διαλύσατε τη δεισιδαιμονία ότι ό,τι γίνεται πέρα ένα ωκεανό και 3.000 μίλια θάλασσας δεν μας αφορά.» 

Η ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ σημειώθηκε λιγότερο από μία εβδομάδα μετά από αυτή την ομιλία και οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο ως μαχητές στην πλευρά των Συμμάχων. Ο Μάρροου πέταξε σε 25 αποστολές μάχης των Συμμάχων στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του πολέμου,  παρέχοντας ρεπορτάζ  μέσα από τα αεροπλάνα καθώς περνούσαν πετούσαν στους ουρανούς της Ευρώπης  (ηχογραφήθηκαν για καθυστερημένη μετάδοση). Η ικανότητα του Μάροου να αυτοσχεδιάζει γλαφυρές περιγραφές του τι συνέβαινε γύρω ή κάτω από αυτόν, που προήλθε εν μέρει από την εκπαίδευσή του στο κολέγιο στην ομιλία, βοήθησε στο αντίκτυπο των ραδιοφωνικών εκπομπών του.

Καθώς οι εχθροπραξίες εξαπλώθηκαν, ο Μάροου επέκτεινε την ειδησιογραφική κάλυψη του CBS News στο Λονδίνο σε αυτό που ο Χάρισον Σάλσμπερι περιέγραψε ως «το καλύτερο ειδησεογραφικό προσωπικό που είχε συγκεντρώσει ποτέ κανείς στην Ευρώπη».  Το αποτέλεσμα ήταν μια ομάδα δημοσιογράφων αναγνωρισμένων για τη διάνοια και την περιγραφική τους ικανότητα, συμπεριλαμβανομένων των Eric Sevareid, Charles Collingwood, Howard K. Smith, Mary Marvin Breckinridge, Cecil Brown, Richard C. Hottelet, Bill Downs, Winston Burdett, Charles Shaw, Ned Calmer. και ο Larry LeSueur . Πολλοί από αυτούς, συμπεριλαμβανομένου του Σίρερ, ονομάστηκαν αργότερα « Τα αγόρια του Μάροου» — παρά το γεγονός ότι η Μαίρυ Μπρέκινριτζ ήταν γυναίκα. Το 1944, ο Μάροου "στρατολόγησε" τον Γουόλτερ Κρόνκαϊτ για να αντικαταστήσει τον Bill Downs στο γραφείο της Μόσχας του δικτύου CBS. Ο Κρόνκαϊτ δέχτηκε αρχικά, αλλά αφού έλαβε μια καλύτερη προσφορά από τον τρέχων εργοδότη του, United Press, απέρριψε την προσφορά. 

Ο Μάροου συνεργάστηκε τόσο στενά με τους Βρετανούς που το 1943 ο Ουίνστον Τσόρτσιλ προσφέρθηκε να τον κάνει ομότιμο  γενικό διευθυντή του BBC και υπεύθυνο προγραμματισμού. Αν και αρνήθηκε τη δουλειά, κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Μάροου ερωτεύτηκε την νύφη του Τσόρτσιλ, την Πάμελα,   της οποίας άλλοι Αμερικανοί εραστές ήταν ο Averell Harriman, τον οποίο παντρεύτηκε πολλά χρόνια αργότερα. Η Πάμελα ήθελε ο Μάροου να την παντρευτεί, και το σκέφτηκε. Ωστόσο, αφού η σύζυγός του γέννησε το μοναχοπαίδι τους, την Κέισι, τελείωσε τη σχέση.

Μετά τον πόλεμο, ο Μάροου στρατολόγησε δημοσιογράφους όπως ο Alexander Kendrick, ο David Schoenbrun, ο Daniel Schorr  και ο Robert Pierpoint στον κύκλο του ως την «επόμενη γενιά», αν και το βιογραφικό της αρχικής ομάδας εν καιρώ πολέμου την έθεσε σε διαφορετικό επίπεδο.

Στις 12 Απριλίου 1945, ο Μάροου και ο Bill Shadel ήταν οι πρώτοι ρεπόρτερ στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλτ   στη Γερμανία. Γνώρισε αποστεωμένους επιζώντες, συμπεριλαμβανομένου του Petr Zenkl, παιδιών με τατουάζ αναγνώρισης και «σωρούς στοιβαγμένους σαν κούτσουρα» στο κρεματόριο. Στην έκθεσή του τρεις ημέρες αργότερα, ο Murrow είπε:  
"Σας εκλιπαρώ να πιστέψετε την μαρτυρία μου για το Μπούχενβάλντ. Παρότι η αναφορά μου πηγάζει σε αυτά που είδα και άκουσα, ήταν μόνο μέρος της μαρτυρίας μου. Για το μεγαλύτερο μέρος αυτής, δεν έχω λόγια να τη περιγράψω. Και αν σαας αναστάτωσα με αύτη την κατ'εμέ ήπια περιγραφή του στρατοπέδου Μπούχενβαλτ, δεν το μετανιώνω επ'ουδενί"

-- Απόσπασμα από το ρεπορτάζ του Μάροου για το Μπούχενβαλντ. 15η Απριλίου 1945.

Μεταπολεμική καριέρα

Ραδιόφωνο 
Τον Δεκέμβριο του 1945 ο Μάροου αποδέχτηκε απρόθυμα την πρόταση του William S. Paley να γίνει αντιπρόεδρος του δικτύου και επικεφαλής του δελτίου ειδήσεων CBS News, και έκανε την τελευταία του αναφορά ειδήσεων από το Λονδίνο τον Μάρτιο του 1946.  Η παρουσία του και η προσωπικότητά του διαμόρφωσαν την ομάδα σύνταξης και το ύφος των ανταπροκρίσεων. Μετά τον πόλεμο, διατήρησε στενές φιλίες με τους δημοσιογράφους που είχε προσλάβει,  συμπεριλαμβανομένων των πρώην και νυν "Αγοριών του Μάροου". Οι πιό νέοι εργαζόμενοι στο CBS άρχισαν να τρέφουν μια δυσαρέσκεια εξαιτίας συτού, θεωρώντας το φαινόμενο ως προνομιακή μεταχείριση, οπότε και σχημάτισαν τη άτυπη λέσχη "Murrow Isn't God Club". Η λέσχη διαλύθηκε όταν ο Murrow ρώτησε αν μπορούσε να γίνει μέλος.  

Με τον Μάροου ως αντιπροέδρου, η συνεργασία με τον Σίρερ έληξε το 1947 σε μια από τις μεγάλες αντιπαραθέσεις της αμερικανικής ζωντανής δημοσιογραφίας, όταν και ο Σίρερ απολύθηκε από το CBS. Ο Σίρερ δηλωσε ότι παραιτήθηκε εν  μέσω συνέντευξης  ενώ ήταν στον αέρα, αλλά στην πραγματικότητα απολύθηκε.  Η σύγκρουση ξεκίνησε όταν ο χορηγός JB Williams, κατασκευαστής σαπουνιού ξυρίσματος, απέσυρε τη χορηγία από το κυριακάτικο δελτίο ειδήσεων του Shirer. Το CBS, του οποίου ο Μάροου ήταν τότε αντιπρόεδρος για δημόσιες υποθέσεις, αποφάσισε να «κινηθεί σε μια νέα κατεύθυνση», προσλαμβάνοντας νέο παρουσιαστή και αποδεσμεύοντας τον Σίρερ από το συμβολαιό του. Υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές αυτών των γεγονότων. Η εκδοχή κατά Σίρερ δεν δημοσιοποιήθηκε μέχρι το 1990.

Ο Σίρερ υποστήριξε ότι η ρίζα των προβλημάτων του ήταν ότι το δίκτυο και ο χορηγός αποσύραν την στηριξή τους στο ατομό του λόγω επικριτικών σχολίων του για το Δόγμα Τρούμαν, καθώς και άλλων σχολίων που θεωρήθηκαν εκτός της πεπατημένης. Ο Σίρερ και οι υποστηρικτές του ένιωσαν ότι φιμώθηκε λόγω των απόψεών του. Εν τω μεταξύ, ο Μάροου, και κάποιοι από τους συνεργάτες του, πίστευαν ότι ο Σίρερ εκμεταλευόταν την φήμη του και δεν εργαζόταν αρκετά σκληρά για να αναπτύξει τον σχολιασμό του με  δική του έρευνα. Εξαιτίας αυτού, οι  Μάροου και Σίρερ  δεν συμφιλιώθηκαν.

Το επεισόδιο επιτάχυνε την επιθυμία του Murrow να εγκαταλείψει την αντιπροεδρία του δικτύου του και να επιστρέψει στη μετάδοση ειδήσεων, και προμήνυε τα δικά του προβλήματα να έρθει με τον φίλο του Paley, αφεντικό του CBS.

Ο Murrow και ο Paley είχαν αναπτύξει φιλία όταν ο πρόεδρος του δικτύου συμμετείχε στην πολεμική προσπάθεια, δημιουργώντας ραδιοφωνικούς σταθμούς των Συμμάχων στην Ιταλία και τη Βόρεια Αφρική. Μετά τον πόλεμο, συχνά πήγαινε απευθείας στο Paley για να διευθετήσει τυχόν προβλήματα που είχε. «Ο Έντ Μάροου ήταν ο ένας γνήσιος φίλος του Μπιλ Πάλεϊ στο CBS», σημείωσε ο βιογράφος του Murrow, Joseph Persico .

Ο Μάροου επέστρεψε στον αέρα τον Σεπτέμβριο του 1947, αναλαμβάνοντας το βραδυνό δελτίο ειδήσεων και με κύριο παρουσιαστή τον παλιό του φίλο και δάσκαλο παρουσίασης Μπομπ Τράουτ. Για τα επόμενα αρκετά χρόνια ο Μάροου θα επικεντρωνόταν στο ραδιόφωνο και εκτός από τα δελτία ειδήσεων θα  παρήγαγε ειδικά αφιερώματα για το CBS News Radio. Το 1950, αφηγήθηκε ένα μισάωρο ραδιοφωνικό ντοκιμαντέρ με τίτλο Η υπόθεση του Ιπτάμενου Δίσκου . Προσέφερε μια ισορροπημένη ματιά στα UFO, ένα θέμα ιδιαίτερου ενδιαφέροντος εκείνη την εποχή. Ο Μάροου πήρε συνέντευξη από τον Kenneth Arnold και τον αστρονόμο Donald Menzel .  

Από το 1951 έως το 1955, ο Μάροου ήταν ο παρουσιαστής του This I Believe, το οποίο πρόσφερε σε απλούς ανθρώπους την ευκαιρία να μιλήσουν για πέντε λεπτά στο ραδιόφωνο. Συνέχισε να παρουσιάζει καθημερινές ραδιοφωνικές ειδήσεις στο Ραδιοφωνικό Δίκτυο CBS μέχρι το 1959. Ηχογράφησε επίσης σαν αφηγητής μια σειρά "ιστορικών άλμπουμ" για την Columbia Recordsμε τον τίτλο I Can Hear It Now, η οποία εγκαινίασε τη συνεργασία του με τον παραγωγό Fred W. Friendly . Το 1950 αυτοί οι δίσκοι εξελίχθηκαν σε μια εβδομαδιαία εκπομπή του CBS Radio, Hear It Now, με παρουσιαστή τον Μάροου και συμπαραγωγούς τους Μάροου και Φριέντλι.

Τηλεόραση και ταινίες 
Καθώς ξεκίνησε η δεκαετία του 1950, ο Μάροου ξεκίνησε την τηλεοπτική του καριέρα κάνοντας σχολιασμό στο τέλος του βραδυνού δελτίου CBS Evening News και στην κάλυψη ειδικών εκδηλώσεων. Αυτό προέκυψε παρά τις δικές του επιφυλάξεις για το νέο μέσο και την έμφαση που αυτό έδινε στην εικόνα και όχι στις ιδέες.

Στις 18 Νοεμβρίου 1951, το Hear It Now μεταφέρθηκε στην τηλεόραση και ξαναβαφτίστηκε See It Now . Στο πρώτο επεισόδιο, ο Murrow εξήγησε: «Αυτή είναι μια παλιά ομάδα, που προσπαθεί να μάθει ένα νέο επάγγελμα».  

Το 1952, ο Μάροου παρείχε την αφήγηση στο πολιτικό ντοκιμαντέρ Συμμαχία για την Ειρήνη, ένα μέσο ενημέρωσης για το νεοσύστατο SHAPE που περιέγραφε λεπτομερώς τις επιπτώσεις του Σχεδίου Μάρσαλ σε μια Ευρώπη που έχει καταρρεύσει από τον πόλεμο. Γράφτηκε από τον William Templeton και η παραγωγή ήταν του Samuel Goldwyn Jr.

Το 1953, ο Μάροου ξεκίνησε μια δεύτερη εβδομαδιαία τηλεοπτική εκπομπή, μια σειρά από συνεντεύξεις διασημοτήτων με τίτλο Πρόσωπο με Πρόσωπο .

Κριτική του Μακαρθισμού 
Η εκπομπή See It Now επικεντρώθηκε σε μια σειρά από αμφιλεγόμενα ζητήματα στη δεκαετία του 1950, αλλά έχει μείνει στην ιστορία ως η εκπομπή που επέκρινε τον Μακαρθισμό και τον Κόκκινο Τρόμο, και αν όχι αποτέλεσε τον καταλήτη, τότε σίγουρα συνέβαλλε στην πολιτική πτώση του γερουσιαστή Τζόζεφ ΜακΚάρθι. Ο ΜακΚάρθι είχε προηγουμένως επαινέσει τον Μάροου για τη ακεραιότητα του στο δημοσιογραφικό έργο. 

Στις 15 Ιουνίου 1953, ο Μάροου φιλοξένησε το The Ford 50th Anniversary Show, που μεταδόθηκε ταυτόχρονα στα δίκτυα NBC και CBS και το παρακολούθησαν 60 εκατομμύρια θεατές. Η εκπομπή έκλεισε με το σχόλιο του Μάροου που κάλυπτε μια ποικιλία θεμάτων, συμπεριλαμβανομένου του κινδύνου πυρηνικού πολέμου, με το φόντο στο στούντιο να δείχνει ένα πυρηνικό 'μανιτάρι'. Ο Μάροου άσκησε επίσης έμμεση κριτική στον Μακαρθισμό, λέγοντας: «Εθνη έχουν χάσει την ελευθερία τους ενώ ετοιμάζονταν να την υπερασπιστούν, και αν εμείς στη χώρα μας συγχέουμε τη αντίρρηση με την προδοσία, τότε αφαιρούμε από τους εαυτούς μας το δικαίωμα να κάνουμε λάθος». Σαράντα χρόνια μετά τη μετάδοση της εκπομπής, ο τηλεοπτικός κριτικός Tom Shales θυμήθηκε τη μετάδοση ως «ορόσημο στην ιστορία της τηλεόρασης» και ως «ορόσημο στην πολιτιστική ζωή της δεκαετίας του '50». 

Στις 9 Μαρτίου 1954, ο Μάροου, ο Φριέντλι και η ειδησεογραφική τους ομάδα παρήγαγαν ένα μισάωρο ειδικό επσισόδιο για το See It Now με τίτλο "Αφιέρωμα στον Γερουσιαστή Τζόζεφ ΜακΚάρθυ".  Ο Μάροου σκόπευε να κάνει ένα τέτοι επεισόδιο από το ντεμπούτο του το See It Now και είχε την  ενθάρρυνση πολλών συναδέλφων του, συμπεριλαμβανομένου του Μπιλ Ντάουνς. Ωστόσο, ο Φριέντλι ήθελε να περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να το κάνει.  Ο Μάροου χρησιμοποίησε αποσπάσματα από τις ομιλίες και τις διακηρύξεις του ίδιου του ΜακΚάρθι, για να επικρίνει τον γερουσιαστή και να επισημάνει επεισόδια όπου είχε αντικρούσει τον εαυτό του. Οι Μάροου και Φριέντλι με δικά τους έξοδα διαφήμησαν το επεισόδιο στις εφημερίδες , καθώς δεν τους επιτρεπόταν να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα του CBS για τη διαφημιστική εκστρατεία ή ακόμη και να χρησιμοποιήσουν το λογότυπο του δικτύου CBS.

Το επεισόδιο αποτέλεσε καταλύτη για μια πανεθνική κατακραυγή κατά του Μακάρθι και γι αυτό θεωρείται σαν  σημείο καμπής για την ιστορία της τηλεόρασης. Προκάλεσε την αποστολή δεκάδων χιλιάδων επιστολών, τηλεγραφημάτων και τηλεφωνημάτων στα κεντρικά γραφεία του CBS, με αναλογία 15 προς 1 υπέρ της τοποθέτησης του Μάροου.  Σε ένα αναδρομικό επεισόδιο που δημιουργήθηκε για το κανάλι Biography, ο Φριέντλι σημείωσε πώς οι φορτηγατζήδες σταματούσαν τον Μάροου στο δρόμο για τις επόμενες μέρες και φώναζαν "Ωραία Εκπομπή, Εντ."

Ο Μάροου πρόσφερε στον ΜακΚάρθι την ευκαιρία να απαντήσει στην κριτική παρεχοντάς του τριάντα λεπτά  σε επεισόδιο του See It Now . Ο ΜακΚάρθι αποδέχτηκε την πρόσκληση και εμφανίστηκε στις 6 Απριλίου 1954. Στην απάντησή του, ο ΜακΚάρθι απέρριψε την κριτική του Μάροου και τον κατηγόρησε ότι ήταν οπαδός του κομμουνισμού [ο ΜακΚάρθι κατηγόρησε επίσης τον Μάροου ότι ήταν μέλος της οργάνωσης Εργάτες του Κόσμου, κάτι που ο Murrow αρνήθηκε.  ]. Ο ΜακΚάρθι έκανε επίσης έκκληση στο κοινό επιτιθέμενος στους επικριτές του, δηλώνοντας:
Γενικά, δεν θα διέκοπτα την σημαντική μου εργασία για να απαντήσω στον Μάροου. Ομως, στην συγκεκριμένη περίπτωση αισθάνομαι υπόχρεος να το κάνω διότι ο Μάροου είναι σύμβολο, μια ηγετική φιγούρα και ο ευφυέστερος της αγέλης των αρπαχτικών που πάντα επιτίθεται σε οποιόνδήποτε τολμά να φανερώσει κομμουνιστικά στοιχεία και προδότες.
Εν τέλει, ο αντίλογος του ΜακΚάρθι το μόνο που κατάφερε ήταν να μειώσει περαιτέρω τη δημοτικότητά του που είχε ήδη εξασθενίσει.  Στο πρόγραμμα μετά την εμφάνιση του Μακάρθι, ο Μάροου σχολίασε ότι ο γερουσιαστής "δεν έκανε αναφορά σε καμία από τις συγκεκριμένες δήλωσεις μας" και αντέκρουσε τις κατηγορίες του ΜακΚάρθι εναντίον του, μία προς μία.

Μεταγενέστερη τηλεοπτική καριέρα 
Η σκληρή δημοσιογραφική προσέγγιση του Μάροου,  ωστόσο, είχε αρνητικές συνέπειες στην δημοφιλία του με τους συναδέλφους τους στον κόσμο της τηλεόρασης. Η εκπομη του See It Now κατά καιρούς σημείωσε υψηλές τηλεθεάσεις (συνήθως όταν καταπιανόταν με ένα ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο θέμα), αλλά γενικά, δεν είχε μεγάλη ακροαματικότητα όταν προβαλόταν στις 'καλές' ώρες τηλεθέασης.

Όταν το  φαινόμενο των τηλεπαιχνιδιών εμφανίστηκε και έκανε πάταγο στην τηλεόραση στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ο Μάροου συνειδητοποίησε ότι οι μέρες της εκπομπής του See It Now ως εβδομαδιαίας εκπομπής ήταν μετρημένες. (Ο βιογράφος Joseph Persico σημειώνει ότι ο Μάροου, παρακολουθώντας ένα από τα πρώτα επεισόδια του The $64.000 Question λίγο πριν από το δικό του See It Now, λέγεται ότι στράφηκε στο Φριέντλι και τον ρώτησε πόσο καιρό περίμεναν να κρατήσουν την ώρα μεταδοσής τους).

Το See It Now σταμάτησε να προβάλλεται εβδομαδιαία το 1955 αφού ο χορηγός Alcoa απέσυρε τη διαφήμισή του, αλλά η εκπομπή παρέμεινε ως μια σειρά περιστασιακών ειδικών εκπομπών, οι οποίες κατάφεραν να αποτελέσουν το πρότυπο στην κάλυψη τρέχουσων ειδήσεων. Παρά το κύρος της εκπομπής, το CBS δυσκολεύτηκε να βρει μόνιμο χορηγό, καθώς προβαλλόταν κατά διαστήματα στο νέο του χρονοδιάγραμμα (Κυριακάτικα απογεύματα στις 5 μ.μ. μέχρι το τέλος του 1956) και δεν μπορούσε να αναπτύξει ένα τακτικό κοινό.

Το 1956, ο Μάροου δαπάνησε χρόνο για να εμφανιστεί ως αφηγητής ενός ειδικού προλογίζοντα επεισόδιο για την επική παραγωγή του Μάικλ Τοντ , Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Μέρες . Αν και ο πρόλογος γενικά παραλειφόταν στις τηλεοπτικές μεταδόσεις της ταινίας, συμπεριλαμβανόταν στις εκδόσεις βίντεο.

Ξεκινώντας το 1958, ο Μάροου φιλοξένησε μία εκπομπή συζήτησης με τίτλο Μικρός Κόσμος που συγκέντρωνε πολιτικές προσωπικότητες για συζητήσεις σε πρώτυο πρόσωπο. Τον Ιανουάριο του 1959, εμφανίστηκε στο Ο Τύπος και το Κοινό του WGBH με τον Louis Lyons, συζητώντας τις ευθύνες της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας. 

Ο Μάροου υποδύθηκε τον εαυτό του στη βρετανική κινηματογραφική παραγωγή του Sink the Bismarck! το 1960, αναδημιουργώντας μερικές από τις εκπομπές εν καιρώ πολέμου που έκανε από το Λονδίνο για το CBS. 

Στις 16 Σεπτεμβρίου 1962, εισήγαγε την εκπαιδευτική τηλεόραση στο κοινό της  Νέας Υόρκης μέσω της παρθενικής εκπομπής του WNDT, που έγινε WNET .

Πτώση Δημοφιλίας 
Το στυλ και η θεματολογία που επέλεγε ο Μάροου τον έφεραν σε επανειλημμένες συγκρούσεις με το CBS, ειδικά με τον πρόεδρό του δικτύου Γουίλιαμ Πάλεϋ, με την σχέση να συνοψίζεται από τον Φριέντλυ  στο βιβλίο του Λόγω των περιστάσεων πέρα από τον έλεγχό μας'. Η εκπομπή See It Now βγήκε από τον αέρα το καλοκαίρι του 1958 μετά από μια λογομαχία στο γραφείο του Πάλεϋ. Ο Μάροου είχε παραπονεθεί στον Πάλεϋ ότι δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να κάνει το σόου αν το δίκτυο παρείχε διαρκώς (χωρίς να συμβουλευτεί τον Murrow) τηλεοπτικό χρόνο σε άτομα που ένιωθαν ότι είχαν αδικηθεί από το πρόγραμμα.

Σύμφωνα με το Φριέντλυ, ο Μάροου ρώτησε τον Πάλεϋ αν επρόκειτο να βγάλει το See It Now από τον αέρα, στο οποίο είχε επενδύσει τόσα πολλά ο διευθύνων σύμβουλος του CBS. Ο Πάλεϋ απάντησε ότι είχε κουραστεί από τους πονοκεφάλους που αποκτούσε κάθε φορά που ο Μάροου κάλυπτε ένα αμφιλεγόμενο θέμα. Η τελική εκπομπή με τίτλο “Ρολόι στην Ruhr ” (που αφορούσε την μεταπολεμική Γερμανία), προβλήθηκε την 7 του Ιούλη 1958. Τρεις μήνες αργότερα, στις 15 Οκτωβρίου 1958, σε μια ομιλία ενώπιον της Ένωσης Διευθυντών Ραδιοφωνικών και Τηλεοπτικών Ειδήσεων στο Σικάγο, ο Μάροου μίλησε επικριτικά για  το βάρος που έδινε η τηλεόραση στην ψυχαγωγία και την εμπορευματοποίηση εις βάρος του δημόσιου ενδιαφέροντος στην ομιλία του με τίτλο «Καλώδια και Φώτα»:Εν μέσω των περιόδων τακτικής τηλεθέασης, καταλήγουμε να απομονωμαστε από την πραγματικότητα του κόσμου στον οποίο ζούμε. Αν η τρέχουσα τάξη πραγμάτων συνεχιστεί, θα καταλήξουμε να διαφημίζουμε τις υπηρεσίες μας με το σλόγκαν : 'Δες τώρα, και ο λογαριασμός θα έρθει αργότερα.

Ο σκληρός τόνος της ομιλίας του Σικάγο έβλαψε σοβαρά τη φιλία του Μάρου με την Πάλεϋ, ο οποίος ένιωσε ότι ο Μάροου δάγκωνε το χέρι που τον τάιζε. Πριν από το θάνατό του, ο Φριέντλυ είπε ότι η ομιλία του Μάροου στην ένωση RTNDA (τώρα Radio Television Digital News Association) επιδείνωσε πολυ περισσότερο από την εκπομπή με τον Γερουσιαστή ΜακΚάρθυ, τη σχέση μεταξύ του αφεντικού του CBS και του πιο σεβαστού δημοσιογράφου του.

Ένα άλλο στοιχείο που συνέβαλε στην παρακμή της καριέρας του Μάροου ήταν η άνοδος μιας νέας κλάσης τηλεοπτικών δημοσιογράφων. Η άφιξη του Γουόλτερ Κρονκάϊτ στο CBS το 1950 σηματοδότησε την αρχή μιας μεγάλης αντιπαλότητας που συνεχίστηκε έως ότου ο Μάροου παραιτήθηκε από το δίκτυο το 1961. Ο Μάροου κρατούσε μνησικακία που χρονολογείται από το 1944, όταν ο Κρονκάϊτ απέρριψε την προσφορά του να ηγηθεί του γραφείου του CBS στη Μόσχα.  Με τα 'παιδιά του Μάροου' να κυριαρχούν στην αίθουσα σύνταξης, ο Κρονκάϊτ ένιωσε σαν αουτσάιντερ αμέσως μετά την ένταξή του στο δίκτυο. Με την πάροδο του χρόνου, καθώς η καριέρα του Μάροου φαινόταν σε ύφεση και του Κρονκάϊτ σε άνοδο, οι δυο τους δυσκολεύονταν όλο και περισσότερο να συνεργαστούν. Η συμπεριφορά του Κρονκάϊτ ήταν παρόμοια με τους δημοσιογράφους που είχε προσλάβει ο Μάροου. Η διαφορά ήταν ότι ο Μάροου έβλεπε τα 'παιδιά του Μάροου' ως δορυφόρους και όχι ως πιθανούς αντιπάλους, όπως φαινόταν να είναι ο Κρονκάϊτ. 

Καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, οι δυο τους ερχόντουσαν σε έντονες λογομαχίες που πυροδοτούσε εν μέρει η επαγγελματική τους αντιπαλότητα. Σε ένα δείπνο που παρέθεσε ο Μπιλ Ντάουνς στο σπίτι του στη Βηθέσδα, ο Κρονκάϊτ και ο Μάροου μάλωναν για τον ρόλο των χορηγών, τους οποίους ο Κρονκάϊτ αποδεχόταν ως αναγκαίο κακό  και όπως έλεγε "πλήρωναν τους λογαριασμούς". Ο Μάροου, ο οποίος από καιρό περιφρονούσε τους χορηγούς παρόλο που βασιζόταν επίσης σε αυτούς, απάντησε θυμωμένα. Σε μια άλλη περίπτωση, μια λογομαχία κατέληξε σε «μονομαχία» στην οποία οι δυο τους πήραν μεθυσμένοι ένα ζευγάρι πιστόλια αντίκες μονομαχίας και προσποιήθηκαν ότι πυροβολούσαν ο ένας τον άλλον.  Παρόλα αυτά, ο Κρονκάϊτ κατέλειξε να έχει μια μακρά καριέρα ως παρουσιαστής στο CBS.

Μετά το τέλος του See It Now, ο Μάροου προσκλήθηκε από το Δημοκρατικό Κόμμα της Νέας Υόρκης να θέσει υποψηφιότητα για τη Γερουσία. Ο Πάλεϋ ήταν ενθουσιώδης και τον ενθάρρυνε να το κάνει. Ο Χάρι Τρούμαν συμβούλεψε τον Μάροου ότι η επιλογή του ήταν μεταξύ του να είναι ο νεόκοπος γερουσιαστής από τη Νέα Υόρκη ή ο Έντουαρντ Ρ. Μάροου, ο αγαπημένος δημοσιογράφος της εκπομπής και ήρωας εκατομμυρίων Αμερικάνων. Ο Μάροου ακολούθησε την συμβουλή του Τρούμαν και δεν ασχολήθηκε με την πολιτική. 

Αφού συνεισέφερε στο πρώτο επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ CBS Reports, ο Μάροου, καταβεβλημένος από σωματικό στρες λόγω των συγκρούσεων και της απογοήτευσής του με το CBS, πήρε άδεια από το καλοκαίρι του 1959 έως τα μέσα του 1960, αν και συνέχισε να εργάζεται στο CBS Reports και στο Small World. κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Ο Φριέντλυ, όντας εκτελεστικός παραγωγός του CBS Reports, ήθελε το δίκτυο να επιτρέψει στον Murrow να είναι και πάλι συμπαραγωγός του μετά το πέρας της ιατρικής αδείας του Μάροου, αλλά τελικά απορρίφθηκε.

Η τελευταία σημαντική τηλεοπτική εμφάνιση του Μάροου ήταν η παρουσιάση της ειδικής εκπομπής του CBS Reports Η Σοδειά της Ντροπής, ένα αφιεέρωμα για τα δεινά των μεταναστών αγροτών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε σκηνοθεσία του Φριέντλι και παραγωγή του Ντέιβιντ Λόου, προβλήθηκε τον Νοέμβριο του 1960, αμέσως μετά την Ημέρα των Ευχαριστιών .

Σύνοψη τηλεοπτικής παρουσίας 

 1951–1958 - Δείτε το τώρα (οικοδεσπότης)
 1953–1959 – Από άτομο σε άτομο (οικοδεσπότης)
 1958–1960 – Μικρός Κόσμος (συντονιστής και παραγωγός)

ΚρονκάϊτΔιευθυντής του Οργανισμού Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών (USIA). 
Ο Μάροου παραιτήθηκε από το CBS για να δεχτεί μια θέση ως επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών, μητρικής εταιρίας του δημοσιογραφικού πρακτορείου  Η Φωνή της Αμερικής, τον Ιανουάριο του 1961. Ο Πρόεδρος John F. Kennedy πρόσφερε στον Murrow τη θέση, την οποία θεώρησε ως «ένα επίκαιρο δώρο». Ο πρόεδρος του CBS, Φρανκ Στάντον, φέρεται να του είχε προταθεί η δουλειά, αλλά εκείνος αρνήθηκε, προτείνοντας τον Μάροου ως κατάλληλο για την θέση.

Ο διορισμός του ως επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών θεωρήθηκε ως ψήφος εμπιστοσύνης στην υπηρεσία, η οποία παρείχε τις επίσημες απόψεις της κυβέρνησης στο κοινό άλλων εθνών. Η USIA είχε δεχτεί πυρά κατά την εποχή του ΜακΚάρθυ και ο Μάροου επαναπροελαβε τουλάχιστον έναν από τα θύματα του ΜακΚάρθυ, τον Reed Harris .  Ο Μάροου επέμεινε στην ανάγκη να έχει υψηλό επίπεδο πρόσβασης στον Πρόεδρο, λέγοντας στον Κένεντι: «Αν με χρειάζεσαι στις προσγειώσεις, καλύτερα να είμαι παρών και για τις απογειώσεις». Ωστόσο, οι πρώιμες επιπτώσεις του καρκίνου τον εμπόδισαν να αναλάβει ενεργό ρόλο στον σχεδιασμό της εισβολής στον Κόλπο των Χοίρων. Είχε ρόλο συμβούλου στον πρόεδρο κατά τη διάρκεια της κουβανικής κρίσης πυραύλων, αλλά ήταν άρρωστος τη στιγμή που δολοφονήθηκε ο πρόεδρος. Ο Μάρρου έμπλεξε με την υπόθεση του Βιετνάμ επειδή είχε ανατεθεί στην USIA να πείσει τους δημοσιογράφους στη Σαϊγκόν ότι η  φιλο-αμερικάνική κυβέρνηση του Ngo Dinh Diem ενσάρκωνε τις ελπίδες και τα όνειρα του βιετναμέζικου λαού. Ο Μάροου γνώριζε ότι η κυβέρνηση Diem κάθε άλλο παρά ταίραιζε με αυτή την περιγραφή.  Ο Μάροου, δέχτηκε να παραμείνει στη θέση του όταν του ζητήθηκε από τον Πρόεδρο Λίντον Μπ. Τζόνσον, αλλά στη συνέχεια παραιτήθηκε στις αρχές του 1964, επικαλούμενος ασθένεια. Πριν από την αποχώρησή του, η τελευταία του σύσταση ήταν ο Barry Zorthian να είναι ο επικεφαλής εκπρόσωπος της αμερικανικής κυβέρνησης στη Σαϊγκόν του Βιετνάμ. 

Η διασημότητα του Μάροου αναβάθμισε το προφίλ του πρακτορείου, το οποίο μπορεί να βοήθησε  στο να εξασφαλίσει  περισσότερα κονδήλια από το Κογκρέσο. Η ανάληψη  κυβερνητικής θέσης —ο Μάροου διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, ένας ισόβιος διορισμός—οδήγησε σε ένα ντροπιαστικό περιστατικό λίγο μετά την ανάληψη της θέσης. Ο ίδιος θεώρησε σώφρον να ζητήσει από το BBC να μην προβάλει το ντοκιμαντέρ που είχε παραγάγει με τίτλο "Harvest of Shame", το οποίο είχε κατακριτική άποψη για το κράτος πρόνοιας στις ΗΠΑ. Ωστόσο, το BBC αρνήθηκε και το μετάδωσε, με τη δικαιολογία ότι είχε αγοράσει το πρόγραμμα καλόπιστα.  Οι βρετανικές εφημερίδες ενθουσιάστηκαν με την ειρωνεία της κατάστασης, με έναν συγγραφέα της Daily Sketch να λέει: «αν ο Μάροου οικοδομήσει την Αμερική τόσο επιδέξια όσο την έκανε κομμάτια χθες το βράδυ (με την αφήγηση του στο ντοκιμαντέρ), ο πόλεμος της προπαγάνδας είναι σίγουρο πως θα κερδιθεί». 

Σύμφωνα με ορισμένους βιογράφους,  κοντά στο τέλος της ζωής του Murrow, όταν προβλήματα υγείας τον ανάγκασαν να παραιτηθεί από την USIA, ο Πάλεϋ φέρεται να κάλεσε τον Μάροου να επιστρέψει στο CBS. Ο Μάροου, πιθανώς γνωρίζοντας ότι η υγεία του δεν θα του επέτρεπε να εργαστεί, απέρριψε την προσφορά του Πάλεϋ.

Θάνατος 
Ένας μανιώδης καπνιστής σε όλη του τη ζωή, ο Μάροου ήταν πρακτικά αχώριστος από ένα τσιγάρο Camel. Αναφέρθηκε ότι κάπνιζε από εξήντα έως εξήντα πέντε τσιγάρα την ημέρα, που ισοδυναμούν με περίπου τρία πακέτα.  Το See It Now ήταν το πρώτο τηλεοπτικό πρόγραμμα που έκανε αναφορά για τη σχέση καπνίσματος και καρκίνου. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής, ο Μάροου είπε: «Αμφιβάλλω ότι θα μπορούσα να αντέξω μισή ώρα χωρίς τσιγάρο , και να μην νιώσω άγχος και δυσφορία». Εμφάνισε καρκίνο του πνεύμονα και έζησε δύο χρόνια μετά την επέμβαση αφαίρεσης του αριστερού πνεύμονα.

Ο Μάροου πέθανε στο σπίτι του στο Pawling της Νέας Υόρκης, στις 27 Απριλίου 1965, δύο μέρες μετά τα 57α γενέθλιά του.  Ο συνάδελφος και φίλος του Έρικ Σεβαράιντ είπε γι 'αυτόν, «Ήταν ένα διάτων αστέρι ; και θα ζήσουμε στη λάμψη του για πολύ καιρό». Το CBS μετέδωσε ένα αναμνηστικό αφιέρωμα, το οποίο περιελάμβανε και μια σπάνια εμφάνιση στην κάμερα του William S. Paley, ιδρυτή του CBS.

Διακρίσεις 

 Ο Μάροου τιμήθηκε επανειλημμένα με το βραβείο Peabody, από κοινού και μεμονωμένα. 
 Το 1947 ο Μάροου έλαβε το βραβείο Alfred I. duPont . 
 Το 1964, ο Μάροου τιμήθηκε με το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας . [ <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2021)">απαιτείται παραπομπή</span> ]
 1964: Βραβείο Paul White, Radio Television Digital News Association 
 Έγινε επίτιμος Μέγας Ιππότης  του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας από τη Βασίλισσα Ελισάβετ II στις 5 Μαρτίου 1965 και έλαβε παρόμοιες τιμές από τις κυβερνήσεις του Βελγίου, της Γαλλίας και της Σουηδίας . 

[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (April 2014)">απαιτείται παραπομπή</span> ]
 Έλαβε «Ειδικά» Βραβεία Τζορτζ Πολκ το 1951 και το 1952. [ <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2021)">απαιτείται παραπομπή</span> ]
 Το 1967, του απονεμήθηκε το βραβείο Grammy για το καλύτερο άλμπουμ προφορικού λόγου για τον Edward R. Murrow – A Reporter Remembers, Vol. I Τα χρόνια του πολέμου . [ <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2021)">απαιτείται παραπομπή</span> ]
 Το βραβείο Edward R. Murrow, που απονέμεται ετησίως από την Ένωση Ψηφιακών Ειδήσεων Ραδιοτηλεόρασης, ονομάζεται προς τιμήν του. παρουσιάζεται για "εξαιρετικό επίτευγμα στην ηλεκτρονική δημοσιογραφία"
 Το Κολλέγιο Επικοινωνίας Edward R. Murrow στο Πανεπιστήμιο της Πολιτείας της Ουάσιγκτον ονομάστηκε προς τιμήν του.
 Το πάρκο Edward R. Murrow στην Ουάσιγκτον, DC ονομάζεται στη μνήμη του.
 Το γυμνάσιο Edward R. Murrow στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης πήρε το όνομά του.
 Η Λεωφόρος Μάροου είναι μια μεγάλη λεωφόρος στην καρδιά του Greensboro, στη Βόρεια Καρολίνα. 
 Ο τελευταίος εναπομείνας ραδιοσταθμός  εκπομπής της Φωνής της Αμερικής στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο σταθμός εκπομπής Edward R. Murrow, φέρει το όνομά του.
 Ένα άγαλμα του Edward R. Murrow στέκεται στους χώρους του Ιστορικού Μουσείου Greensboro. 
 Το 1984, ο Μάροου εισήχθη μετά θάνατον στο Τηλεοπτικό Hall of Fame . [ <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2021)">απαιτείται παραπομπή</span> ]
 Το 1996, Μάροου κατετάγη Νο 22 στο TV Guide λίστα  "50 Μεγαλύτεροι Τηλεοπτικοί Αστέρες όλων των εποχών". 
 Το πάρκο Edward R. Murrow στο Pawling της Νέας Υόρκης ονομάστηκε για αυτόν. [ <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2021)">απαιτείται παραπομπή</span> ]

Κληρονομιά 

Μετά τον θάνατο του Μάροου, το Κέντρο Δημόσιας Διπλωματίας Edward R. Murrow ιδρύθηκε στο Fletcher School of Law and Diplomacy του Πανεπιστημίου Tufts . Η βιβλιοθήκη του Μάροου και επιλεγμένα προσωποικά του αντικείμενα στεγάζονται στο Murrow Memorial Reading Room που χρησιμεύει επίσης ως ειδική αίθουσα διδασκαλίας σεμιναρίων και αίθουσα συσκέψεων για τις δραστηριότητες Fletcher. Οι εργασίες του Μάροου είναι διαθέσιμες για έρευνα στις Ψηφιακές Συλλογές και Αρχεία στο Tufts, οι οποίες διαθέτουν έναν ιστότοπο  για τη συλλογή και κάνουν πολλά από τα ψηφιοποιημένα έγγραφα διαθέσιμα μέσω της Ψηφιακής Βιβλιοθήκης Tufts.

Το κέντρο απονέμει υποτροφίες Μάροου σε επαγγελματίες με μέση καριέρα που ασχολούνται με την έρευνα στο Fletcher, σε θέματα που κυμαίνονται από τον αντίκτυπο του δημόσιου διαλόγου για την Νέα Παγκόσμια Τάξη Πληροφοριών στα διεθνή μέσα κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1970 και του 1980 έως τις τρέχουσες πολιτικές και τους κανονισμούς τηλεπικοινωνιών. Πολλοί διακεκριμένοι δημοσιογράφοι, διπλωμάτες και υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής έχουν περάσει χρόνο στο κέντρο, ανάμεσά τους ο Ντέιβιντ Χάλμπερσταμ, ο οποίος έγραψε το βραβευμένο με Πούλιτζερ βιβλίο του το 1972, The Best and the Brightest, ενώ υπότροφος.

Ο βετεράνος δημοσιογράφος Crocker Snow Jr. διορίστηκε διευθυντής του Κέντρου Μάροου το 2005.

Το 1971 η RTNDA (Now Radio Television Digital News Association) ίδρυσε τα Βραβεία Edward R. Murrow, τιμώντας εξαιρετικά επιτεύγματα στον τομέα της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας. Υπάρχουν άλλα τέσσερα βραβεία, τα οποία είναι επίσης γνωστά ως η « Edward R. Murrow Award », μεταξύ των οποίων το ένα στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον.

Το 1973, το πανεπιστήμιο του Μάροου το Washington State University, αφιέρωσε τις διευρυμένες  εγκαταστάσεις του στο Κέντρο Επικοινωνιών Edward R. Murrow και ίδρυσε το ετήσιο Συμπόσιο Edward R. Murrow.  Το 1990, το Τμήμα Επικοινωνιών του WSU έγινε το Edward R. Murrow School of Communication,  ακολούθησε την 1η Ιουλίου 2008, με το σχολείο να γίνει το Edward R. Murrow College of Communication .  Ο βετεράνος διεθνής δημοσιογράφος Lawrence Pintak είναι ο ιδρυτής του κολεγίου.

Γυρίστηκαν αρκετές ταινίες, είτε αφιερωμένες στον ίδιο είτε περιλαμβάνοντας τον. Το 1986, το HBO μετέδωσε βιογραφική ταινία, Μάροου, με τον Daniel J. Travanti στον ομώνυμο ρόλο και τον Ρόμπερτ Βον  σε δεύτερο ρόλο. Στην ταινία The Insider του 1999, ο Lowell Bergman, τηλεοπτικός παραγωγός για το περιοδικό ειδήσεων CBS 60 Minutes, τον οποίο υποδύεται ο Al Pacino, έρχεται αντιμέτωπος με τον Mike Wallace, τον οποίο υποδύεται ο Christopher Plummer, αφού μια έκθεση της καπνοβιομηχανίας παραποιείται για να ικανοποιήσειτην διοίκηση στο CBS και στη συνέχεια η ίδια εκτίθεται στον Τύπο για την αυτολογοκρισία. Ο Γουάλας δίνει στον Μπέργκμαν ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στους New York Times, το οποίο κατηγορεί το CBS ότι πρόδωσε την κληρονομιά του Έντουαρντ Ρ. Μάροου. Το Good Night, and Good Luck είναι μια υποψήφια για Όσκαρ ταινία του 2005 σε σκηνοθεσία και σε σενάριο του George Clooney σχετικά με τη σύγκρουση μεταξύ του Μάροου και του Τζόζεφ ΜακΚάρθυ στο See It Now . Τον Μάροου υποδύεται ο ηθοποιός David Strathairn, ο οποίος έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ. Στην ταινία, η σύγκρουση του Μάροου με το αφεντικό του CBS Γουίλιαμ Πέιλι συμβαίνει αμέσως μετά τη συμπλοκή του με τον ΜακΚάρθι.

Το 2003, οι Fleetwood Mac κυκλοφόρησαν το άλμπουμ τους Say You Will, με το κομμάτι " Murrow Turning Over in His Grave ". Στο κομμάτι, ο  Lindsey Buckingham τραγουδά για τα τρέχοντα μέσα ενημέρωσης και ισχυρίζεται ότι ο Εντ Μάροου θα σοκαριζόταν με την προκατάληψη και τον θεατρινισμό που επιδεικνύουν οι δημοσιογράφοι του νέο αιώνα.

Εργα

Φιλμογραφία 

 Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Μέρες (1956) ως Αφηγητής Προλόγου
 The Lost Class of '59 (1959) ως ο ίδιος
 Ο Montgomery Speaks His Mind (1959) όπως ο ίδιος
 Βυθίστε το Βίσμαρκ! (1960) ως ο ίδιος (τελικός κινηματογραφικός ρόλος)
 Βιογραφική ταινία Murrow (1986) φτιαγμένη για καλωδιακή τηλεόραση σε σκηνοθεσία Jack Gold, η οποία μεταδόθηκε αρχικά από το HBO
 Good Night, and Good Luck, ιστορικό δράμα 2005 που απεικονίζει τη σύγκρουση μεταξύ του Μάροου και του Αμερικανού γερουσιαστή Τζόζεφ ΜακΚάρθυ, ειδικά σε σχέση με τις ενέργειες του αντικομμουνιστή γερουσιαστή με τη Μόνιμη Υποεπιτροπή της Γερουσίας για τις Έρευνες, σε σκηνοθεσία George Clooney

Βιβλία 

 Rise of the Vice President by Irving G. Williams, που εισήχθη από τον Edward R. Murrow (Washington: Public Affairs Press, 1956)

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι και παραπομπές 

 Appearances  
   
 The Life and Work of Edward R. Murrow: an archive exhibit , Digital Collections and Archives, Tufts University
 Έγγραφα Murrow στο Mount Holyoke College

Βιογραφίες και άρθρα 

 Βιβλιογραφία Edward R. Murrow μέσω της βιβλιοθήκης UC Berkeley
 Νεκρολόγια των New York Times, 28 Απριλίου 1965
 
 Μουσείο Ραδιοφωνικών Επικοινωνιών , βιογραφία
 Ο Edward R. Murrow and the Time of His Time από τον Joseph Wershba, συγγραφέα, εκδότη και ανταποκριτή του CBS News, αρχής γενομένης από το 1944. παραγωγός του 60 Minutes (1968–1988)
 Κρατική Βιβλιοθήκη της Βόρειας Καρολίνας, βιογραφία
 0824204794 
 0395680840 
 978-1-118-03999-1 
 046003958Χ 
 978-0-87157-504-3 
 
 0195206355 
 978-1-58836-982-6 
 978-0-8232-1882-0

Προγράμματα 
 Edward R. Murrow  
 Πρωτότυπο μεταγραφή This I Believe , 1951.
 Ο ραδιοφωνικός σταθμός Murrow εκπέμπει στο Earthstation 1, Επιλεγμένες εκπομπές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από το Λονδίνο και τη Γερμανία

Βραβευμένοι με Γκράμι
Γερμανοαμερικανοί
Μακαρθισμός
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις