Ματσούρα Τακεσίρο

Ο Ματσούρα Τακεσίρο (松浦 武四郎, 12 Μαρτίου 1818 – 10 Φεβρουαρίου 1888) ήταν Ιάπωνας εξερευνητής,  χαρτογράφος, συγγραφέας, ζωγράφος, ιερέας και αρχαιολόγος. Κατά τη διάρκεια της περιόδου του Έντο και του Μπακουμάτσου ταξίδεψε έξι φορές στο Έζο, συμπεριλαμβανομένων της Σαχαλίνης και των Κουρίλων νήσων. Στις αρχές της περιόδου Μέιτζι ήταν αξιωματούχος στην Επιτροπή Ανάπτυξης του Χοκκάιντο.  Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ονοματοδοσία του νησιού και πολλών τοποθεσιών του νησιού. Αναφέρεται μερικές φορές ως «νονός του Χοκκάιντο.»

Όνομα 
Ήταν το τέταρτο παιδί του Ματσούρα Τοκιχάρου (ή Κεϊσούκε).  Αυτό αντανακλάται στην κατάληξη -σίρο (四郎, shirō)  ή «Ο γιος και τέταρτο παιδί», που του δόθηκε ως όνομά του.  Γεννημένος την Ώρα της Τίγρης στο Έτος του Τίγρη, το στοιχείο Τάκε (Take) του ονόματός του προέρχεται από τα ιαπωνικά για τη λέξη  μπαμπού, με το οποίο η τίγρη συνδέεται στενά.   Αργότερα άλλαξε τον χαρακτήρα για το μπαμπού  (竹) με αυτόν για τον γενναίο ή τον θαρραλέο (武).  Στην ενηλικίωση πήρε το επίσημο όνομα Χιρόσι, (弘), η ιμίνα του, η αζάνα του είναι Σίσο (Shichō,  子重).  Όταν εισήλθε στο βουδιστικό ιερατείο στο Ναγκασάκι σε ηλικία είκοσι ενός ετών, πήρε το όνομα Ντάρμα Μπούνκεϊ.  Είναι επίσης γνωστό ότι χρησιμοποίησε το καλλιτεχνικό όνομα  Χοκκάι Ντότζιν (Hokkai Dōjin)  από το 1859. Αυτό μπορεί να αναλυθεί ως "άνθρωπος του Χοκκάιντο", "άνθρωπος που γνωρίζει καλά τους δρόμους της βόρειας θάλασσας" ή "απομονωμένος από τις βόρειες θάλασσες".

Βιογραφία 
Ο Ματσούρα Τακεσίρο γεννήθηκε την έκτη ημέρα του δεύτερου μήνα του Μπούνκα 15 (1818) στο χωριό Σουγκάβα, αργότερα Ονόε, τώρα Ματσουσάκα, στην τότε επαρχία Ίσε, τώρα Νομαρχία Μίε.  Η οικογένεια των σαμουράι λέγεται ότι είχε προγονικές σχέσεις με τη φυλή Ματσούρα του τομέα Χιράντο  στην επαρχία Χίζεν, στο βόρειο Κιούσου .  Ο Τοκιχάρου, ο  πατέρας του Τακεσίρο, ήταν λάτρης της τελετής τσαγιού και Χαϊκάι και είχε σπουδάσει υπό τον  μελετητή Μοτοόρι Νορινάγκα.  Καθώς ο μεγαλύτερος αδερφός του προοριζόταν να αναλάβει επικεφαλής της οικογένειας, ο Τακεσίρο ήξερε από νεαρή ηλικία ότι θα έπρεπε να τολμήσει να εξερευνήσει στον κόσμο.  Το σπίτι της παιδικής του ηλικίας στη Ματσουσάκα (που χαρακτηρίζεται ως δημοτικός ιστορικός χώρος) βρίσκεται στο Ίσε Κάιντο, τον δρόμο που κάποτε ήταν γεμάτος προσκυνητές στο Ίσε Τζίνγκου. Μόνο στο προσκύνημα του 1830 περίπου πέντε εκατομμύρια επισκέφθηκαν το Μεγάλο Ναό.  

Ο νεαρός Τακεσίρο ξεκίνησε μαθήματα καλλιγραφίας στον τοπικό ναό Σότο Ζεν Σινκάκου-τζι σε ηλικία επτά ετών.  Ως αγόρι έδειξε σημάδια της μετέπειτα ενέργειάς του, παίζοντας στη στέγη του ναού και του άρεσε να διαβάζει εικονογραφημένα βιβλία με μέισο ή διάσημα μέρη.  Έδειξε επίσης πρώιμες λογοτεχνικές υποσχέσεις ο ίδιος, συνθέτοντας σε ηλικία έντεκα ετών ένα χαϊκού με θέμα τις αγριόχηνες, που επέστρεφαν, που έτυχε της επιδοκιμασίας του πατέρα του και άρχισε να εκδηλώνει τις μεταγενέστερες αρχαιοπρεπείς τάσεις του, αντιγράφοντας εικόνες από καμπάνες του ναού από παλιά βιβλία.  Όταν ήταν δώδεκα, η ψαλμωδία του Ράιο Όσο (来応和尚), του ιερέα που ήταν ο δάσκαλός του καλλιγραφίας, για να βοηθήσει ένα κοριτσίστικο πνεύμα, που του είχε γίνει έμμονη ιδέα μια αλεπού, άφησε μεγάλη εντύπωση στο νεαρό μυαλό του. Η εκδιωχθείσα αλεπού στη συνέχεια τοποθετήθηκε ως Σέισουν Ινάρι Νταϊμιότζιν (正節稲荷大明神), και αργότερα θα έγραφε γι' αυτό το επεισόδιο στην αυτοβιογραφία του.  Νωρίς στη ζωή του είχε ιδέες να γίνει ο ίδιος βουδιστής ιερέας, αλλά οι γονείς του τον αποθάρρυναν. Σε ηλικία δεκατριών ετών, στάλθηκε στο σχολείο, που διηύθυνε ο Κομφουκιανός λόγιος Χιραμάτσου Ρακουσάι, όπου σπούδασε κινέζικα και είχε την ευκαιρία να συναντήσει επισκέπτες επιστήμονες από όλη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένου του Γιαναγκάβα Σέιγκαν. Συνέχισε εκεί τις σπουδές του μέχρι τα δεκαέξι του.  

Στο Τένπο 4 (1833) έφυγε απότομα από το σπίτι, φαινομενικά παρακινημένος όχι μόνο από την λαχτάρα για περιπλάνηση αλλά και από την οικονομική απερισκεψία, έχοντας υποχρεωθεί κρυφά να πουλήσει κάποια οικογενειακά κειμήλια, για να τακτοποιήσει τα χρέη, που προέκυψαν αγοράζοντας βιβλία και αντίκες.   Μια επιστολή που γράφτηκε λίγο μετά την αναχώρησή του σημειώνει τις προθέσεις του να ταξιδέψει πρώτα στο Έντο, μετά στο Κιότο, πριν κατευθυνθεί στο Ναγκασάκι, από όπου θα έπλεε για το Μοροκόσι, και ίσως ακόμη και μετά στο Τεντζίκου.  Αν και δεν έφτασε μέχρι την Κίνα και την Ινδία, τα ταξίδια του τον οδήγησαν κατά μήκος του Τοκάιντο στο Έντο, όπου έμεινε με τον Γιαμαγκούτσι Γκούσο, μαθαίνοντας από αυτόν την τέχνη της δημιουργίας σφραγίδων, που θεωρείται ότι τον στήριξε στα ταξίδια του, πριν κατευθυνθεί κατά μήκος του Νακασέντο στο Ζένκο-τζι. Ανέβηκε επίσης στο κοντινό βουνό Τογκακούσι, στο σημερινό Εθνικό Πάρκο Μιόκο-Τογκακούσι Ρένζαν.  Την επόμενη χρονιά, με γιατάτε και σημειωματάρια στο χέρι, ταξίδεψε από το Κίνκι στο Τσουγκόκου και το Σικόκου και επέστρεψε. Το επόμενο χρόνο ταξίδεψε  μέσω των περιοχών Κίνκι, Χοκουρίκου, Κοσίν' έτσου, Τοχόκου (συμπεριλαμβανομένων των Σεντάι και Ματσουσίμα), Κάντο (όπου υπηρέτησε για μια περίοδο στην έπαυλη του Μιζούνο Ταντακούνι στο Έντο), Τσούμπου και Κίνκι στο Σικόκου ξανά. Το 1836 ακολούθησε τη διαδρομή Σικόκου προσυνήματος 88 ναών, στη συνέχεια, διέσχισε τις περιοχές  Κίνκι, Σαν' ίν και Σαν' γιό (συμπεριλαμβανομένης της Τομονοούρα). Τον επόμενο χρόνο πήγε από το Σαν' γιό γύρω από το Κιούσου, λόγω των ταξιδιωτικών περιορισμών που εισερχόμενος στην Σατσούμα μεταμφιεσμένος σε βουδιστή μοναχό.   Το 1838, σε ηλικία 21 ετών, αρρώστησε βαριά στο Ναγκασάκι κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας.   Ο πατέρας του πέθανε εκείνη τη χρονιά, ενώ η αδερφή του και ένας αδερφός του είχαν πεθάνει αρκετά χρόνια πριν.  Ενώ βρισκόταν στο Ναγκασάκι, παρακινούμενος από τον μοναχό Ζεν που τον περιέθαλψε, για να αποκαταστήσει την υγεία του, εισήλθε στο βουδιστικό ιερατείο, στο Ζένριν-τζι, πηγαίνοντας να υπηρετήσει ως ιερέας στο Σένκο-τζι  στο Χιράντο για τα επόμενα τρία χρόνια. .   Το 1842 επιχείρησε να περάσει από την Τσουσίμα στο Τσόσεν (Κορέα), αλλά λόγω του σακόκου ή της πολιτικής της «κλειστής χώρας», δεν τα κατάφερε.   Η μητέρα του πέθανε περίπου αυτή την εποχή.  Όταν βρισκόταν στην περιοχή του Ναγκασάκι, σε ηλικία 26 ετών, ο Ματσούρα άκουσε από έναν αρχηγό του χωριού ιστορίες για το Έζο και το Καραφούτο, καθώς και για το αυξανόμενο ρωσικό ενδιαφέρον για την περιοχή και την προσέγγιση των ρωσικών πλοίων.   Το 1844, για πρώτη φορά μετά από εννέα χρόνια, επέστρεψε στο σπίτι του, αποτίοντας φόρο τιμής στους τάφους των γονιών του και επισκέφθηκε το Ίσε Τζίνγκου, πριν ξεκινήσει για τον βορρά.  

Έχοντας φτάσει μέχρι εκεί, που είναι τώρα η Ατζιγκασάβα στο βόρειο άκρο του Χόνσου, δεν μπόρεσε να περάσει στο Έζο λόγω των αυστηρών περιορισμών στο ταξίδι, που επιβλήθηκαν από τον τομέα Ματσουμάε, γυρνώντας αντί να πάει στην επαρχία Ρικούζεν.   Το 1845, σε ηλικία 28 ετών, διέσχισε για πρώτη φορά τα στενά Τσουγκάρου, στην πόλη Εσάσι, απ' όπου έφυγε μεταμφιεσμένος σε έμπορο, ταξιδεύοντας σε όλο το νησί για τους επόμενους επτά μήνες: περπάτησε, με τους ντόπιους Αϊνού ως οδηγούς, κατά μήκος της νότιας ακτής του Ειρηνικού Ωκεανού από το Χακοντάτε στην άκρη της χερσονήσου Σιρετόκο, όπου ανήγειρε μία πινακίδα με την επιγραφή «Επαρχία Ίσε, Περιοχή Ιτσίσι, Ποταμός Κουμόζου,  Ματσούρα Τακεσίρο» (勢州一志郡雲出川南 松浦竹四郎), πριν επιστρέψει στο Χακοντάτε και από εκεί στο Έντο.    Τον επόμενο χρόνο, προσκολλημένος ως υπηρέτης Ουνπέι στον Νισικάβα Σούναν, περπάτησε από το Εσάσι κατά μήκος της ακτής της Θάλασσας της Ιαπωνίας στη Σόγια, περνώντας από εκεί στο Καραφούτο, όπου διέσχισαν το νησί και εξερεύνησαν τις ανατολικές και τις δυτικές ακτές του νότιου άκρου αυτού που σήμερα είναι Σαχαλίνη.    Περνώντας πίσω από το στενό Σόγια, περπάτησε στην ακτή της Οχοτσκικής Θάλασσας στη χερσόνησο Σιρετόκο, πριν επιστρέψει στη Σόγια με βάρκα, στη συνέχεια μέσω της ξηράς μέσω Ισικάρι, Τσιτόσε και Γιουφούσου πίσω στο Εσάσι, και από εκεί ξανά στο Χόνσου. Ενώ ήταν  στο Εσάσι συνάντησε τον Κομφουκιανό μελετητή Ράι Μικισαμπούρο. Οι δύο τους ανταγωνίζονταν, για να συνθέσει ο καθένας εκατό ποιήματα και να χαράξει εκατό σφραγίδες σε μια μέρα.   Τρία χρόνια αργότερα, το 1849, στην τρίτη του εξόρμηση στο Έζο, έπλευσε από το Χακοντάτε στο Κουνασίρι και στο Ετορόφου.  Είχε πλέον καλύψει ολόκληρο τον βορρά.  Σύμφωνα με τα λόγια του Φρέντερικ Σταρ, «αυτά τα ταξίδια ήταν επικά», με αποτελέσματα γεωγραφικής, λογοτεχνικής και πολιτικής σημασίας.  Και πάλι, «η χαρτογραφία για αυτές τις περιοχές πρακτικά χρονολογείται από τον Ματσούρα.»  Για αυτό, εξοπλισμένος μόνο με πυξίδα τσέπης, βασίστηκε στον δικό του ρυθμό σε συνδυασμό με την παρατήρηση από ψηλά σημεία.  Ταυτόχρονα, εκτός από την ενεργό μελέτη της γλώσσας των Αϊνού, αντιλαμβανόταν όλο και πιο πολύ τη δεινή θέση των Αϊνού στα χέρια αδίστακτων εμπόρων και πρακτόρων του Τομέα Ματσουμάε. 

Δεν επέστρεψε στο Έζο παρά το 1856, περίπου επτά χρόνια αργότερα.  Στο ενδιάμεσο, δημοσίευσε πολύτομα «ημερολόγια» των τριών πρώτων επισκέψεών του και αλληλοεπιδρούσε με πολλές ηγετικές προσωπικότητες αυτής της ταραγμένης περιόδου.   Στο σπίτι του άρχισαν να συχνάζουν οι σίσι ή οι «άντρες υψηλών σκοπών» και ήταν σε επαφή με τους στοχαστές σόννο τζόι (sonnō jōi) Αϊζάβα Σεϊσισάι και Φουτζίτα Τόκο, καθώς και με τους Ικεούτσι Νταϊγκάκου, Ράι Μικισαμπούρο, Ουμέντα Ούνπιν και Γιαναγκάβα Σέιγκαν. Το  1853 είδε την άφιξη των «Black Ships » του Πέρρι στον κόλπο του Έντο. Όταν επέστρεψαν το επόμενο έτος, με την προτροπή του Τομέα Ουβατζίμα, ο  Ματσούρα Τακεσίρο ακολούθησε την πρόοδό τους, δίνοντας αφορμή για τα ημερολόγιά του Σιμόντα.  Ήταν επίσης σε επαφή με τον Γιοσίντα Σόιν, ο οποίος, σε μια εισαγωγική επιστολή του 1853 σε έναν οπλουργό της Οσάκα, έγραψε επικριτικά για την απάντηση του Μπακούφου στην άφιξη του Πέρρι στην Ουράγκα και του Πολιάτιν στο Ναγκασάκι, ενώ σύστηνε τον Ματσούρα Τακεσίρο ως ένα άτομο που είχε αφήσει το στίγμα του σε όλη τη χώρα, γνώριζε πολύ καλά το Έζο και είχε το ζήτημα της άμυνας των ακτών στην καρδιά του.  Στην αυτοβιογραφία του, ο Ματσούρα Τακεσίρο γράφει για την παραμονή του Γιοσίντα Σόιν την Πρωτοχρονιά του 1853/4, όταν έμειναν ξύπνιοι μέχρι την αυγή συζητώντας αυτό το θέμα.  Μετά τη Συνθήκη Ειρήνης και Φιλίας του 1854 Ιαπωνίας-ΗΠΑ, το 1855 έφερε τη Συνθήκη Εμπορίου και Ναυσιπλοΐας μεταξύ Ιαπωνίας και Ρωσίας . Λόγω της ανάγκης για μεγαλύτερη εποπτεία και ασφάλεια στα βόρεια σύνορα, εκείνη τη χρονιά οι μπακούφου ανέλαβαν επίσης τον άμεσο έλεγχο του Έζο, με εξαίρεση το άμεσο περιβάλλον του Κάστρου Ματσουμάε.  

Σύμφωνα με τον νέο σόγκουν Τοκουγκάβα Ιεσάντα, και με την κατάσταση στο Έζο υπό το φως της ρωσικής δραστηριότητας σε αυξανόμενη προτεραιότητα, η σημασία των προσπαθειών του, άρχισε να δέχεται την αναγνώριση από την κορυφή: το 1855 του δόθηκαν δέκα Ryo χρυσού από τους μπακούφου, διπλάσια με την άφιξη τις επόμενες μέρες, από τον Τοκουγκάβα Ναριάκι, νταϊμιό του τομέα Μίτο, και τον Ντάτε Γιοσικούνι, νταϊμιό του τομέα Σεντάι.   Έλαβε εντολή να ταξιδέψει ξανά στο Έζο, αυτή τη φορά ως υπάλληλος των μπακούφου, για περαιτέρω εργασία στη γεωγραφία της περιοχής, για να ερευνήσει τα βουνά και τα ποτάμια του και τις δυνατότητες για νέους δρόμους.  Μέσα στα επόμενα τρία χρόνια, θα ακολουθούσαν τρεις επισκέψεις—πράγματι, μια θεωρία θεωρεί αυτές τις προηγούμενες όχι ως ιδιωτικές πρωτοβουλίες, αλλά ως πράξεις με αμοιβή από τους μπακούφου, συνδέοντάς το με τα εμπόδια που τίθεντο στο δρόμο του από τον Τομέα Ματσουμάε.  Συμμετέχοντας στην αποστολή με επικεφαλής τον Μουκογιάμα Γκεντάγιου, ολοκλήρωσε έναν κύκλο του νησιού, ταξιδεύοντας δεξιόστροφα από το Χακοντάτε, περνώντας επίσης το στενό Σόγια στις βόρειες περιοχές του Έζο, μέχρι το σημερινό Πορονάισκ, στη Σαχαλίνη.  Ο Μουκογιάμα πέθανε στην πορεία, και ο ίδιος ο Ματσούρα ήταν τόσο άρρωστος που συνέθεσε ένα ποίημα θανάτου.  Το επόμενο έτος, εγκαταλείποντας τα σχέδια για περαιτέρω έρευνα της Σαχαλίνης, ακολούθησε τις πορείες των ποταμών Ισικάρι και Τέσιο, από τις εκβολές τους στις ανάντη περιοχές τους.  Η τελευταία του επίσκεψη, το 1858, περιελάμβανε έρευνα του εσωτερικού του κέντρου και της ανατολικής πλευράς του νησιού, γύρω από το Ακάν.   Οι έρευνες του κάλυψαν τόσο τη φυσική γεωγραφία όσο και την ανθρωπογεωγραφία, καθώς και προτάσεις για την ανάπτυξη της γης και την πρόοδο των κατοίκων της.  Τα στοιχεία αυτών των τριών ετών ανέρχονται σε 117 τόμους, ενώ στόχευε επίσης σε ένα ευρύτερο κοινό μέσα από έργα όπως το Έζο Μάνγκα και μια σειρά από ταξιδιωτικά ημερολόγια γεμάτα λεπτομέρειες για τα τοπικά βουνά και τα ποτάμια, τη χλωρίδα και την πανίδα, τα έθιμα, τους θρύλους και υλικό πολιτισμό των Αϊνού, που συνάντησε στην πορεία.  Έδειξε συμπόνοια για την κατάστασή τους. Δεν επιτράπηκε από το Χακοντάτε μπουγκιό να δημοσιευτεί Η Ιστορία των Ανθρώπων του Έζο στα Πρόσφατα Χρόνια, (近世蝦夷人物誌), η οποία περιλαμβάνει τα βάσανά τους στα χέρια εμπόρων και αξιωματούχων του Τομέα Ματσουμάε.

Καθώς το Μπακουμάτσου πλησίαζε στο τέλος του, ως αυθεντία στο βορρά,   επισκέφτηκαν τον Ματσούρα Τακεσίρο άνθρωποι όπως ο Οκούμπο Τοσιμίτσι και ο Σάιγκο Τακαμόρι, ηγετικές φυσιογνωμίες στην Αποκατάσταση του Μέιτζι.  Ο Οκούμπο υποστήριξε έναν ρόλο για αυτόν στη νέα κυβέρνηση, με αρμοδιότητες που σχετίζονταν με την ανάπτυξη του Έζο, και, αφού διεξήγαγε μια έρευνα για το Τοκάιντο, του ανατέθηκε μια θέση στη διοίκηση της βραχύβιας επαρχίας Χακοντάτε και ανέβηκε στην κατώτερη πέμπτη βαθμίδα της Αυλής.    Λίγο μετά έγινε βοηθός του Κυβερνήτη της Νομαρχίας Τόκιο. Συμμετείχε στη διαίρεση των νομών σε περιφέρειες. Και ήταν κήρυκας κατά τη μεταφορά της πρωτεύουσας από το Κιότο.  Με την ίδρυση της Επιτροπής Ανάπτυξης του Χοκκάιντο το 1869, διορίστηκε Επίτροπος Ανάπτυξης (開拓判官) .  Ενώ βρισκόταν στη θέση του, εστίασε στην επίσημη ονοματολογία, για τις επαρχίες του νησιού και τις σημερινές διοικητικές του υποδιαιρέσεις, καθώς και στην εύρεση αντικαταστάτη του ίδιου του «Έζο».  Προβάλλοντας έξι εναλλακτικές λύσεις,  η κυβέρνηση επέλεξε το «Χοκκάιντο», (北加伊道), αντικαθιστώντας τον χαρακτήρα για τη θάλασσα (海) με τους δύο χαρακτήρες για το κάι (加伊),  τους οποίους είχε αντλήσει από τους  Θρύλους του Ιερού Ατσούτα (熱田大神宮縁起), η αποθήκη του ξίφους Κουσανάγκι νο Τσουρούγκι, ενός από τους Τρεις Ιερούς Θησαυρούς, έχοντας ακούσει για πρώτη φορά για το κάι ως παλιό επώνυμο των Αϊνού από έναν ηλικιωμένο, που συνάντησε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στον ποταμό Τέσιο το 1857. Έτσι γεννήθηκε το «Χοκκάιντο».    Πράγματι, δεδομένου ότι ονομαζόταν με το καλλιτεχνικό όνομα Χοκκάι Ντότζιν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το ψευδώνυμό του έγινε το όνομα του νησιού και ο Ματσούρα Τακεσίρο αναφέρεται μερικές φορές για αυτούς τους λόγους ως "ο Νονός του Χοκκάιντο".    Ανήλθε επίσης στην πέμπτη τάξη της Αυλής και του δόθηκαν εκατό ryō χρυσού.  Το 1870, ωστόσο, αποσύρθηκε από τη θέση του, δυσαρεστημένος με την κατεύθυνση που πήρε και απογοητευμένος από τις προσπάθειές του να εγκρίνει την κλήρωση των Αϊνού, καθώς οι έμποροι του νησιού φαινομενικά είχαν εργαστεί, για να τον απομονώσουν στην Επιτροπή, ενώ έστελναν δωροδοκίες στον επικεφαλής της Επιτροπής Χιγκασικούζε Μιτσιτόμι, που αρνήθηκε να υποστηρίξει τις απόψεις του.  Παρέδωσε επίσης τον αυλικό βαθμό του, έγινε σιζόκου της Νομαρχίας Τόκιο και έλαβε κρατική σύνταξη ίση με το εισόδημα δεκαπέντε ανδρών.  

Τώρα στα 53 του, το σπίτι του στο Τόκιο το επισκέφτηκαν καλλιτέχνες, ποιητές και πολιτικοί.  Συνέχισε να ταξιδεύει, συλλέγοντας παλιά νομίσματα, μαγκατάμα, βράχους ασυνήθιστου σχήματος και άλλα παρόμοια, τα οποία κατέγραψε σε κατάλογο και τα εξέθεσε.  Ασχολήθηκε επίσης με την αξιολόγηση έργων τέχνης και την εμπορία.  Ακολούθησε το αιώνιο ενδιαφέρον του για τον  Σουγκαβάρα νο Μιτσιζάνε, ως άντρα, Τέντζιν, ως κάμι, αφιερώνοντας μια σειρά από μεγάλου μεγέθους μπρούτζινους καθρέφτες, ενός μέτρου σε διάμετρο και βάρους 120 κιλών για τα Τενμάνγκου ιερά, που ιδρύθηκαν προς τιμήν του, πρώτα στο Κιτάνο Τενμάνγκου (με έναν χάρτη του Χοκκάιντο, Καραφούτο, και Τσισίμα στο πίσω μέρος του καθρέφτη), αργότερα στο Οσάκα Τενμάνγκου και Νταζάιφου Τενμάνγκου, καθώς και στο Ουένο Τοσό-Γκου και Κιμπούσεν-τζι, και επίσης μικρότερους καθρέφτες σε είκοσι ακόμη ιερά στο Τέντζιν.   Το 1881, παρήγγειλε έναν πίνακα στον Καβανάμπε Κιοσάι με τίτλο «ο Χοκκάι Ντότζιν παίρνει έναν υπνάκο κάτω από τα δέντρα», μια αναμόρφωση του παραδοσιακού πίνακα nirvāṇa (ή νεχάνζου) που, ολοκληρώθηκε πέντε χρόνια αργότερα και δείχνει τον Ματσούρα Τακεσίρο να παίρνει έναν υπνάκο και να περιβάλλεται από αντικείμενα από τη συλλογή του στη θέση των συνηθισμένων πενθούντων.  Στο τέλος της έβδομης δεκαετίας του, ανέβηκε στο όρος Ονταϊγκαχάρα τρεις φορές, διατηρώντας τα ορεινά μονοπάτια και τις καλύβες ανάπαυσης, καθώς και το όρος Φούτζι.   Στο Μέιτζι 21 (1888), χτυπήθηκε από μηνιγγίτιδα, και ανέβηκε για άλλη μια φορά στην πέμπτη κατάταξη της Αυλής. Πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία.   Τα έξοδα της κηδείας του κάλυψε ο Αυτοκράτορας, αρχικά κηδεύτηκε στην Ασακούσα, τα λείψανά του στη συνέχεια μεταφέρθηκαν και μοιράστηκαν, σύμφωνα με την τελευταία του διαθήκη (με τον τίτλο Χίλιες χελώνες, Δέκα χιλιάδες Γερανοί), ανάμεσα στο κοιμητήριο Σόμεϊ  στο Τόκιο και το αγαπημένο του όρος Ονταϊγκαχάρα.

Κληρονομιά Χοκκάιντο 
Το 2018 μια σειρά από εξήντα εννέα στήλες με επιγραφές με ποιήματα του  Ματσούρα Τακεσίρο, πινακίδες, που υποδηλώνουν τόπους της διαμονής του και άλλες επιγραφές και μνημεία προς τιμήν του, χαρακτηρίστηκαν από κοινού ως κληρονομιά του Χοκκάιντο, μια πρωτοβουλία που στοχεύει στην αξιοποίηση της φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς του νησιού, ως ίχνη της Εξερεύνησης του Έζο από τον Ματσούρα Τακεσίρο.   Αυτά περιλαμβάνουν:

 Ατσούμα: μια στήλη στο Τομισάτο  (富里) ανεγέρθηκε το 1957 σε σχέση με την εκατονταετή επέτειο από τη διαμονή του δύο διανυκτερεύσεων στην περιοχή στο Ανσέι 5 (1858) (Ενσώματη Δημοτική Πολιτιστική Ιδιοκτησία) 
 Μπιφούκα: η τοποθεσία όπου καταγράφηκε το όνομα του ποταμού Τέσιο (από τους  Αϊνού για ένα φράγμα ψαρέματος) στο Ανσέι 4 (1857) ( Δημοτική Ιστορική Τοποθεσία) 
 Μασίκε: η τοποθεσία που διέσχισε τον ποταμό Νομπούσα (信砂川)  στο Ανσέι 3 (1856) ( Δημοτική Ιστορική Τοποθεσία ) 
 Ομπίρα: άγαλμα και ενεπίγραφο ποίημα στο Πάρκο Πολιτισμού και Ιστορίας Νίσιν (にしん文化歴史公園)  
 Σάρι: ενεπίγραφο ποίημα στο Ουτόρο
 Τέσιο: άγαλμα και ενεπίγραφο ποίημα στο παραθαλάσσιο Πάρκο Καγκαμινούμα (鏡沼海浜公園). Μία πινακίδα του μέρους που έμεινε, που αναφέρεται ως Σακοκάισι, την πρώτη νύχτα της εξερεύνησής του στον ποταμό Τέσιο στο Ανσέι 4 (1857), όπως καταγράφεται στα ημερολόγιά του Τέσιο.  Μία πινακίδα κοντά στο σημείο όπου η Εθνική Διαδρομή 40 της Ιαπωνίας διασχίζει τον ποταμό Ονοππουνάι (雄信内川), σε ανάμνηση του ύπνου του έξω στο ύπαιθρο τη δεύτερη νύχτα του, όταν μαστιζόταν από κουνούπια στην Ονκανράνμα (オンカンランマ).  
 Τογιοτόμι: μία πινακίδα, όπου έμεινε στο Βακασανάι, κοντά στην στάση Sand Dune Station (砂丘の駅).

Εικόνες

Σημειώσεις 
 
Τα έξι ονόματα, που πρότεινε ο Ματσούρα Τακεσίρο ήταν Χιτακαμίτνο (Hitakamidō) (日高見道), Χοκκάιντο (Hokkaidō) (北加伊道), Καϊχόντο (Kaihōdō) (海北道), Καϊτόντο (Kaitōdō) (海東道), Τοχοκούντο (Tōhokudō) (東北道), και Τσισιμάντο  (Chishimadō) (千島道).

Παραπομπές 

Ιάπωνες ζωγράφοι