Μπονιφάσιο Οντό Εδού

Ο Μπονιφάσιο Οντό Εδού-Αγκουόνγκ (Bonifacio Ondó Edú-Aguong, Ενιβαγιόνγκ Ισπανικής Γουινέας, 1922 – Μαλάμπο, Ισημερινή Γουινέα, 5 Μαρτίου 1969 ) ήταν πολιτικός της Ισημερινής Γουινέας .

Βιογραφία 
Γεννήθηκε σε μια αστική οικογένεια στην πόλη Εβιναγιόνγκ. Ήταν θείος του Λεάντρο Μπόμιο Νσούε. Ήταν κατηχητής στην εκκλησία της γενέτειράς του κατά τη διάρκεια της νεότητάς του και δίδαξε στο Δημοτικό Σχολείο Μισιόν Σαν Χοσέ.

Εξορίστηκε στην Γκαμπόν τον Οκτώβριο του 1959, όπου οργάνωσε τη Λαϊκή Ένωση για την Απελευθέρωση της Ισημερινής Γουινέας (UPLGE), στη Λιμπρεβίλ, με την υποστήριξη της κυβέρνησης του Λέον Μπα.

Επέστρεψε στην Ισημερινή Γουινέα το 1963, λίγο πριν από την έγκριση της αυτονομίας της επικράτειας τον Δεκέμβριο του 1963, μετατρέποντας το UPLGE σε Κίνημα της Εθνικής Ένωσης της Ισημερινής Γουινέας - Movimiento de Unión Nacional de Guinea Ecuatorial (MUNGE), ένα ακροδεξιό κόμμα που σχετίζεται με το καθεστώς του Φράνκο και με εθνικιστική ιδεολογία.που βρήκε υποστήριξη μεταξύ των συντηρητικών ανθρώπων της τάξης. Έλαβε επίσης την υποστήριξη των κατοίκων της Γουινέας που ήταν πιο κοντά στη διοίκηση (όπως αξιωματούχοι, παραδοσιακοί αρχηγοί και ηλικιωμένοι γενικά), υλοτόμοι, η Καθολική Εκκλησία και αποίκοι, ιδιαίτερα Ισπανοί ιδιοκτήτες αγροκτημάτων .

Έγινε πρόεδρος της αυτόνομης κυβέρνησης την 1η Ιανουαρίου 1964    και κατά τη διάρκεια της διοίκησής του έγιναν κάποια δημόσια έργα, όπως η κατασκευή της γέφυρας στον ποταμό Μπίνι.  Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα έργα του ήταν αυτό των Συγκεντρωμένων Πόλεων, με το οποίο σκόπευε να συγκεντρώσει μικρούς πληθυσμούς σε μεγαλύτερους πυρήνες για να διευκολύνει την παροχή δημόσιων υπηρεσιών στους πολίτες. 

Συμμετείχε στη διάσκεψη που συνέταξε το Σύνταγμα της Ισημερινής Γουινέας το 1968, όντας ένα από τα φαβορί στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 1968 αμέσως πριν από την ανεξαρτησία της χώρας, στις οποίες ήρθε δεύτερος, με   ψήφους — και —πρώτος γύρος   ψήφοι —δεύτερος γύρος—.

Στις 11 Οκτωβρίου παρασημοφορήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Καθολικής Ισαβέλλας στην ισπανική πρεσβεία από τον Μανουέλ Φράγκα.   Αντιμέτωπος με τονFrancisco Macías, πήγε ξανά στην εξορία στη Γκαμπόν μετά την ανεξαρτησία. Αναγκάστηκε από τον πρόεδρο της Γκαμπόν Ομάρ Μπόνγκο να επιστρέψει στη χώρα μετά από λίγους μήνες,  κρατήθηκε στο αεροδρόμιο Σάντα Ισαμπέλ,  υποβλήθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό και αργότερα φυλακίστηκε στη φυλακή Playa Negra    όπου, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, αυτοκτόνησε στις 5 Μαρτίου 1969. Εκείνες τις μέρες πέθανε και η γυναίκα του.  Ο θάνατός του κοινοποιήθηκε στον Μασίας —ο οποίος βρισκόταν σε περιοδεία στην ηπειρωτική περιοχή— μέσω τηλεγραφήματος του Τεοδόρο Ομπιάνγκ, τότε διευθυντή των φυλακών. 

Εναλλακτικά, έχει αναφερθεί ότι στην πραγματικότητα εκτελέστηκε με την κατηγορία ότι σχεδίαζε πραξικόπημα.

Παραπομπές 

Πρωθυπουργοί της Ισημερινής Γουινέας