Γιούνις Νιούτον Φουτ

Η Γιούνις Νιούτον Φουτ (Eunice Newton Foote, 17 Ιουλίου 1819 - 30 Σεπτεμβρίου 1888) ήταν Αμερικανίδα επιστήμονας, εφευρέτρια και αγωνίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών. Ήταν η πρώτη επιστήμονας που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ορισμένα αέρια θερμαίνονται όταν εκτίθενται στο φως του ήλιου και ότι η αύξηση των επιπέδων διοξειδίου του άνθρακα (CO2) θα άλλαζε τη θερμοκρασία της ατμόσφαιρας και θα μπορούσε να επηρεάσει το κλίμα, ένα φαινόμενο που σήμερα αναφέρεται ως φαινόμενο του θερμοκηπίου. Γεννημένη στο Κονέκτικατ, η Φουτ μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη, στο κέντρο των κοινωνικών και πολιτικών κινημάτων της εποχής της, όπως η κατάργηση της δουλείας, ο ακτιβισμός κατά του αλκοόλ και τα δικαιώματα των γυναικών. Φοίτησε στο Σεμινάριο Θηλέων του Τρόι και στο σχολείο Ρενσέλερ από την ηλικία των 17-19 ετών, αποκτώντας μια ευρεία εκπαίδευση στην επιστημονική θεωρία και πρακτική

Αφού παντρεύτηκε τον δικηγόρο Ελίσα Φουτ το 1841, η Φουτ εγκαταστάθηκε στο Σενέκα Φολς της Νέας Υόρκης. Υπέγραψε τη Διακήρυξη των Συναισθημάτων και ήταν μία από τις συντάκτριες των πρακτικών της Συνέλευσης του Σενέκα Φολς του 1848, της πρώτης συγκέντρωσης που ασχολήθηκε αποκλειστικά με τα δικαιώματα των γυναικών. Το 1856 δημοσίευσε μια εργασία αξιοσημείωτη για την απόδειξη της απορρόφησης θερμότητας από το CO2 και τους υδρατμούς και την υπόθεση ότι η μεταβολή των ποσοτήτων CO2 στην ατμόσφαιρα θα άλλαζε το κλίμα. Ήταν η πρώτη γνωστή δημοσίευση σε επιστημονικό περιοδικό από Αμερικανίδα στον τομέα της φυσικής. Δημοσίευσε μια δεύτερη εργασία το 1857, σχετικά με τον στατικό ηλεκτρισμό στα ατμοσφαιρικά αέρια. Αν και δεν ήταν μέλος της Αμερικανικής Ένωσης για την Προώθηση της Επιστήμης ("American Association for the Advancement of Science", AAAS), και οι δύο εργασίες της παρουσιάστηκαν στα ετήσια συνέδρια της οργάνωσης - αυτές ήταν οι μόνες εργασίες στον τομέα της φυσικής που γράφτηκαν από Αμερικανίδα μέχρι το 1889. Στη συνέχεια κατοχύρωσε αρκετές εφευρέσεις με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.

Η Φουτ πέθανε το 1888 και για σχεδόν εκατό χρόνια η συμβολή της ήταν άγνωστη, πριν ανακαλυφθεί ξανά από γυναίκες ακαδημαϊκούς τον εικοστό αιώνα. Τον εικοστό πρώτο αιώνα, νέο ενδιαφέρον για την Φουτ προέκυψε όταν έγινε αντιληπτό ότι το έργο της προηγήθηκε των ανακαλύψεων του Τζον Τίνταλ (John Tyndall), ο οποίος είχε αναγνωριστεί από τους επιστήμονες ως ο πρώτος που έδειξε πειραματικά τον μηχανισμό του φαινομένου του θερμοκηπίου που αφορούσε την υπέρυθρη ακτινοβολία. Η λεπτομερής εξέταση του έργου της από σύγχρονους επιστήμονες επιβεβαίωσε ότι τρία χρόνια πριν από τη δημοσίευση της εργασίας του Τίνταλ το 1859, η Φουτ ανακάλυψε ότι οι υδρατμοί και το CO2 απορροφούν θερμότητα από το ηλιακό φως. Επιπλέον, η άποψή της ότι οι διακυμάνσεις στα ατμοσφαιρικά επίπεδα των υδρατμών και του CO2 θα είχαν ως αποτέλεσμα την κλιματική αλλαγή προηγήθηκε της δημοσίευσης του Τίνταλ το 1861 κατά πέντε χρόνια. Λόγω των ορίων του πειραματικού της σχεδιασμού και πιθανώς της έλλειψης γνώσεων για την υπέρυθρη ακτινοβολία, η Φουτ δεν εξέτασε ούτε εντόπισε την απορρόφηση και την εκπομπή ακτινοβολίας στην περιοχή της θερμικής υπέρυθρης ακτινοβολίας, η οποία είναι η αιτία του φαινομένου του θερμοκηπίου. Το 2022, η Αμερικανική Γεωφυσική Ένωση καθιέρωσε προς τιμήν της το μετάλλιο Eunice Newton Foote για την επιστήμη της Γης-Ζωής για να αναγνωρίσει την εξαιρετική επιστημονική έρευνα.

Παιδική ηλικία και εκπαίδευση 

Η Γιούνις Νιούτον γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1819, στο Γκόσεν του Κονέκτικατ, από τη Θίρζα (Thirza) και τον Ισαάκ Νιούτον τον Νεώτερο (Isaac Newton Jr.). Το 1820 η οικογένεια μετακόμισε στην κομητεία Οντάριο της δυτικής Νέας Υόρκης. Ο πατέρας της ήταν αγρότης και επιχειρηματίας στο East Bloomfield, συγκεντρώνοντας πλούτο και χάνοντάς τον με κερδοσκοπίες. Η Γιούνις ήταν μακρινή συγγενής του επιστήμονα Ισαάκ Νεύτωνα. Η Γιούνις είχε έξι αδελφές και πέντε αδελφούς, αν και η μεγαλύτερη αδελφή πέθανε σε ηλικία δύο ετών. Ο πατέρας της πέθανε το 1835 και το πέμπτο παιδί, μια κόρη που ονομαζόταν Αμάντα, ανέλαβε να απαλλάξει τα ακίνητα από τα χρέη και να γίνει αποκλειστική ιδιοκτήτρια για να μην πουληθεί η οικογενειακή φάρμα. Η περιοχή της Νέας Υόρκης όπου η Γιούνις μεγάλωσε και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της ήταν το κέντρο του κοινωνικού ακτιβισμού της εποχής. Θα πρέπει να είχε έρθει σε επαφή με υποστηρικτές της κατάργησης του νόμου, ακτιβιστές της μεταρρύθμισης της ένδυσης, μυστικιστές, υπέρμαχους της εγκράτειας και αγωνιστές για τα δικαιώματα των γυναικών.

Η Νιούτον σπούδασε στο Troy Female Seminary, ένα πρωτοποριακό προπαρασκευαστικό σχολείο για γυναίκες, που ιδρύθηκε από τη φεμινίστρια Έμμα Γουίλαρντ. Οι μαθήτριες του σεμιναρίου ενθαρρύνονταν να παρακολουθούν μαθήματα φυσικών επιστημών στο παρακείμενο σχολείο Rensselaer, του οποίου ηγείτο ο Amos Eaton, καθηγητής και υπέρμαχος της εκπαίδευσης των γυναικών. Οι καινοτόμες μέθοδοι του Eaton περιλάμβαναν διαλέξεις επιστημονικής θεωρίας που συνοδεύονταν από πρακτικά πειράματα στο εργαστήριο και όχι από απομνημόνευση. Η Νιούτον φοίτησε σε αυτά τα σχολεία μεταξύ 1836 και 1838.

Κατά τη διάρκεια της φοίτησης της Νιούτον, βοηθός διευθυντή της σχολής ήταν η αδελφή του Γουίλαρντ, Αλμίρα Χαρτ Λίνκολν Φελπς, η οποία προετοίμαζε τα προγράμματα σπουδών της σχολής και έγραφε βιβλία για τις μαθήτριες. Οι μαθήτριες είχαν τη δυνατότητα να αμφισβητούν τους βαθμούς τους πριν από την εβδομαδιαία συνάντηση που αξιολογούσε τα ηθικά τους κενά. Αντί για το τυπικό πρόγραμμα σπουδών του τελικού σχολείου που προσφερόταν στα κορίτσια, οι μαθήτριες μελετούσαν χορό, ιστορία, γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, λατινικά), λογοτεχνία, μαθηματικά (γενικά, άλγεβρα, γεωμετρία), μουσική, ζωγραφική, φιλοσοφία, ρητορική και επιστήμες (βοτανική, οικιακή επιστήμη). Στη σχολή Rensselaer, η Νιούτον έμαθε πώς να διεξάγει έρευνα, καθώς και εργαστηριακές δοκιμές. Τα κορίτσια που φοιτούσαν στο σχολείο μπορούσαν να σπουδάσουν αστρονομία, χημεία, γεωγραφία, μετεωρολογία και φυσική φιλοσοφία.

Γάμος και οικογενειακή ζωή 
Στις 12 Αυγούστου 1841, στο Ιστ Μπλούμφιλντ (East Bloomfield), η Νιούτον παντρεύτηκε τον Ελίσα Φουτ Τζούνιορ (Elisha Foote Jr., 1809-1883), δικηγόρο. Ο Φουτ είχε εκπαιδευτεί στο Τζονστάουν της Νέας Υόρκης υπό τον δικαστή Ντάνιελ Κέιντι, πατέρα της ακτιβίστριας για τα δικαιώματα των γυναικών Ελίζαμπεθ Κάντι Στάντον. Το 1844, σε μια κυβερνητική δημοπρασία, ο Ελίσα αγόρασε το σπίτι στο οποίο μετακόμισε η οικογένεια Στάντον το 1847. Το μεταβίβασε τον επόμενο χρόνο στον Ντάνιελ Κέιντι (Daniel Cady), ο οποίος με τη σειρά του το έδωσε στην κόρη του, Ελίζαμπεθ, το 1846. Η συγγραφέας Ερμίνα Λέοναρντ (Ermina Leonard) περιέγραψε την Γιούνις ως «εξαιρετική ζωγράφο πορτραίτων και τοπίων», η οποία ήταν επίσης γνωστή ως ερασιτέχνης επιστήμονας και εφευρέτης. Στην αίτηση διαβατηρίου που υπέβαλε το 1862, οι υπάλληλοι περιέγραψαν την Φουτ ως ψηλή λίγο κάτω από 1,57 μ., με γαλαζοπράσινα μάτια, ένα "μάλλον μεγάλο" στόμα, με οβάλ πρόσωπο, ωχρό δέρμα και σκούρα καστανά μαλλιά. Από το γάμο τους απέκτησαν δύο κόρες, τη Μαίρη (Mary), που γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου 1842 και έγινε καλλιτέχνης, συγγραφέας και υπέρμαχος των δικαιωμάτων των γυναικών, και την Ογκούστα (Augusta), που γεννήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1844 και έγινε συγγραφέας. Και οι δύο κόρες γεννήθηκαν στο Σενέκα Φολς (Seneca Falls). Ο Ελίσα έγινε δικαστής στο Court of Common Pleas της κομητείας Σένεκα, αλλά παραιτήθηκε από τη θέση του το 1846. Συνέχισε να εργάζεται ως δικηγόρος και η Γιούνις σχεδίασε και κατασκεύασε ένα εργαστήριο στο σπίτι τους. Την άνοιξη του 1860, η οικογένεια είχε μετακομίσει στο Σαρατόγκα Σπρινγκς (Saratoga Springs) της Νέας Υόρκης, όπου η Αυγούστα φοιτούσε σε ιδιωτικό σχολείο. Ο Ελίσα διατηρούσε ιδιωτικό γραφείο και ήταν ειδικός στο δίκαιο των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας.

Το 1865, ο Ελίσα διορίστηκε για να υπηρετήσει τη μαθητεία του στο Συμβούλιο των επικεφαλής εξεταστών του Γραφείου Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και Εμπορικών Σημάτων των Ηνωμένων Πολιτειών. Όλη η οικογένεια μετακόμισε εκείνη την εποχή στην Ουάσινγκτον. Ενώ βρίσκονταν στην Ουάσινγκτον, και οι δύο κόρες παντρεύτηκαν. Η Μαίρη παντρεύτηκε τον Τζον Μπ. Χέντερσον (John B. Henderson), γερουσιαστή των ΗΠΑ από το Μιζούρι, συν-συγγραφέα της 13ης τροπολογίας για την κατάργηση της δουλείας και υπέρμαχο της 15ης τροπολογίας για τη χορήγηση δικαιώματος ψήφου στους πρώην σκλάβους. Πραγματοποίησαν μια πολυτελή τελετή το 1868, στην οποία παρευρέθηκαν πολλοί αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου των ΗΠΑ Άντριου Τζόνσον. Τον επόμενο χρόνο, η Ογκούστα παντρεύτηκε τον Φράνσις Μπέντζαμιν Άρνολντ, εισαγωγέα καφέ από τη Νέα Υόρκη.

Αφού ολοκλήρωσε τη μαθητεία του, ο Ελίσα διορίστηκε Επίτροπος Πατεντών, υπηρετώντας από τις 25 Ιουλίου 1868 έως τις 25 Απριλίου 1869. Όταν έληξε η θητεία του ως Επιτρόπου, παρέμεινε στο Συμβούλιο των επικεφαλής εξεταστών (Examiners-in-Chief) για αρκετά χρόνια. Το ζευγάρι ζούσε στο Ιστ Μπλούμφιλντ (East Bloomfield) το 1872 και το 1873, επέστρεψε στην Ουάσινγκτον το 1874, αλλά επέστρεψε στη Νέα Υόρκη το 1878. Ζούσαν στη Νέα Υόρκη το 1881. Ενώ επισκέπτονταν το Σεντ Λούις, Μιζούρι, το 1883, ο Ελίσα πέθανε στο σπίτι της Μαίρης. Μετά το θάνατο του Ελίσα, η Γιούνις έζησε εν μέρει στο Μπρούκλιν και εν μέρει στο Λένοξ της Μασαχουσέτης.

Ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών 

Η Γιούνις Φουτ ήταν γειτόνισσα και φίλη της σουφραζέτας Ελίζαμπεθ Κέιντι Στάντον (Elizabeth Cady Stanton) και συμμετείχε στο συνέδριο του Σενέκα Φολς το 1848, το πρώτο συνέδριο για τα δικαιώματα των γυναικών. Ως μέλος της συντακτικής επιτροπής του συνεδρίου, η Φουτ και ο σύζυγός της Ελίσα υπέγραψαν τη «Διακήρυξη των Αισθημάτων» του συνεδρίου. Η διακήρυξη, γραμμένη από τη Στάντον, απαιτούσε κοινωνικά και νομικά δικαιώματα ίσα με εκείνα των ανδρών, καθώς και το δικαίωμα ψήφου. Η Φουτ ήταν μία από τις πέντε γυναίκες που προετοίμασαν τα πρακτικά του συνεδρίου για δημοσίευση- οι άλλες ήταν η Στάντον, η Ελίζαμπεθ Μ'Κλίντοκ, η Μαίρη Ανν Μ'Κλίντοκ και η Έιμι Ποστ.

Επιστημονική σταδιοδρομία

«Περιστάσεις που επηρεάζουν τη θερμότητα των ακτίνων του ήλιου» ("Circumstances Affecting the Heat of the Sun's Rays") 
Ως ερασιτέχνης επιστήμονας, η Φουτ διεξήγαγε μια σειρά πειραμάτων που κατέδειξαν τις αλληλεπιδράσεις του ηλιακού φωτός με διαφορετικά αέρια. Χρησιμοποίησε μια αντλία αέρα, δύο γυάλινους κυλίνδρους και τέσσερα γυάλινα θερμόμετρα υδραργύρου. Σε κάθε κύλινδρο τοποθέτησε δύο θερμόμετρα και στη συνέχεια χρησιμοποίησε την αντλία για να εκκενώσει τον αέρα από τον έναν κύλινδρο και να τον συμπιέσει στον άλλο κύλινδρο. Όταν και οι δύο κύλινδροι έφτασαν σε ίσες θερμοκρασίες περιβάλλοντος, τοποθετήθηκαν στο φως του ήλιου και μετρήθηκαν οι αποκλίσεις της θερμοκρασίας. Τοποθέτησε επίσης τα δοχεία στη σκιά για σύγκριση και εξέτασε τα αποτελέσματα της θερμοκρασίας αφυδατώνοντας τον έναν κύλινδρο και προσθέτοντας νερό στον άλλο, για να μετρήσει την επίδραση του ξηρού έναντι του υγρού αέρα. Η Φουτ σημείωσε ότι η ποσότητα της υγρασίας στον αέρα επηρέασε τα αποτελέσματα της θερμοκρασίας. Πραγματοποίησε αυτό το πείραμα με αέρα, διοξείδιο του άνθρακα (CO2) (το οποίο στην εποχή της ονομαζόταν αέριο ανθρακικό οξύ) και υδρογόνο, διαπιστώνοντας ότι ο σωλήνας που ήταν γεμάτος με διοξείδιο του άνθρακα γινόταν θερμότερος από τους άλλους όταν εκτίθετο στο φως του ήλιου. Έγραψε: «Το δοχείο που περιείχε αυτό το αέριο θερμάνθηκε ο ίδιος πολύ -αρκετά περισσότερο από τους άλλους- και όταν απομακρύνθηκε [από τον ήλιο], χρειάστηκε πολλές φορές περισσότερο χρόνο για να κρυώσει».

Η Φουτ σημείωσε ότι το CO2 έφτανε σε θερμοκρασία 52 °C και ότι η ποσότητα υγρασίας στον αέρα συνέβαλε στις διακυμάνσεις της θερμοκρασίας. Σε σχέση με την ιστορία της Γης, η Φουτ διατύπωσε τη θεωρία ότι «μια ατμόσφαιρα από αυτό το αέριο θα έδινε στη Γη μας υψηλή θερμοκρασία - και αν, όπως υποθέτουν ορισμένοι, σε μια περίοδο της ιστορίας της, ο αέρας είχε αναμιχθεί με αυτό σε μεγαλύτερο ποσοστό από ό,τι σήμερα, μια αυξημένη θερμοκρασία από την ίδια του τη δράση, καθώς και από το αυξημένο βάρος, πρέπει να ήταν αναγκαστικά το αποτέλεσμα». Η θεωρία της ήταν μια σαφής διατύπωση της υπερθέρμανσης του πλανήτη που προκαλείται από τα αυξημένα επίπεδα CO2 στην ατμόσφαιρα.

Η Φουτ περιέγραψε τα ευρήματά της σε μια εργασία με τίτλο "Circumstances Affecting the Heat of the Sun's Rays", την οποία υπέβαλε για τη δέκατη ετήσια συνάντηση της AAAS, που πραγματοποιήθηκε στις 23 Αυγούστου 1856 στο Όλμπανι της Νέας Υόρκης. Για λόγους που δεν είναι σαφείς, η Φουτ δεν παρουσίασε την εργασία της στους παρευρισκόμενους -οι γυναίκες είχαν κατ' αρχήν δικαίωμα να μιλούν δημόσια στο συνέδριο- και αντ' αυτού η εργασία της παρουσιάστηκε από τον Τζόζεφ Χένρι (Joseph Henry) του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν. Ο Χένρι προλόγισε την εργασία της Φουτ δηλώνοντας ότι «η επιστήμη δεν είχε καμία χώρα και κανένα φύλο. Η σφαίρα της γυναίκας περιλαμβάνει όχι μόνο το όμορφο και το χρήσιμο, αλλά και το αληθινό». Ωστόσο, στο άρθρο της New-York Daily Tribune σχετικά με την παρουσίαση, μείωσε τη σημασία των ευρημάτων της, λέγοντας ότι «αν και τα πειράματα ήταν ενδιαφέροντα και πολύτιμα, υπήρχαν [πολλές] [δυσκολίες] για [κάθε] προσπάθεια ερμηνείας της σημασίας τους».

Η έκδοση του 1856 του American Journal of Science and Arts δημοσίευσε ολόκληρη την εργασία της Φουτ με το ονοματεπώνυμό της, αμέσως μετά την εργασία του συζύγου της, Ελίσα. Εκτός από εκείνες που αφορούσαν την αστρονομία, η εργασία αυτή ήταν η πρώτη γνωστή δημοσίευση φυσικής σε επιστημονικό περιοδικό από Αμερικανίδα. Δεν συμπεριλήφθηκε ωστόσο από την AAAS στην ετήσια έκδοσή της για τις συνεδριάσεις της ένωσης. Περιλήψεις των εργασιών της Φουτ συμπεριλήφθηκαν στην έκδοση του 1857 του The Annual of Scientific Discovery, στο Canadian Journal of Industry, Science and Art (1857), στο Jahresbericht über die Fortschritte der reinen, pharmaceutischen und technischen Chemie, Physik, Mineralogie und Geologie, 1856 (Annual Report on the Progress of Pure, Pharmaceutical, and Industrial Chemistry, Physics, Mineralogy, and Geology, 1856 (Giessen, 1857), στο New Philosophical Journal του Εδιμβούργου (1857), στην εφημερίδα New-York Daily Tribune και στο περιοδικό Scientific American (1856). Τόσο οι περιλήψεις του Giessen όσο και του Εδιμβούργου παρέλειπαν τα άμεσα συμπεράσματά της σχετικά με την επίδραση του διοξειδίου του άνθρακα στο κλίμα. Η περίληψη που γράφτηκε στο New Philosophical Journal του Εδιμβούργου ανέφερε ότι είχαν γραφτεί δύο άρθρα, ένα από τον Ελίσα και ένα από την κυρία Ελίσα Φουτ, αλλά ο τίτλος του άρθρου του Ελίσα, "On the Heat in the Sun's Rays", δόθηκε και για τα δύο άρθρα, αν και η περίληψη ήταν εξ ολοκλήρου αφιερωμένη στο άρθρο της Γιούνις. Η Φουτ επαινέθηκε στο τεύχος Scientific American της 13ης Σεπτεμβρίου 1856. Αν και το άρθρο είχε τίτλο "Scientific Ladies-Experiments with Condensed Gases" (Επιστημονικές κυρίες-Πειράματα με συμπυκνωμένα αέρια), η Φουτ ήταν το κύριο θέμα. Εντυπωσιασμένοι από το γεγονός ότι οι θεωρίες της υποστηρίζονταν από πειράματα, οι συγγραφείς δήλωσαν: «Αυτό είμαστε ευτυχείς να πούμε ότι έγινε από μια κυρία», και σημείωσαν ότι «ήταν βαθιά εξοικειωμένη με σχεδόν κάθε κλάδο της φυσικής επιστήμης».

Στα τέλη της δεκαετίας του 1770, ο Οράς-Μπενεντίκτ ντε Σωσύρ είχε χρησιμοποιήσει μια παρόμοια συσκευή με αυτή του Φουτ και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το υψόμετρο επηρέαζε την ηλιακή θερμότητα σε έναν κλειστό κύλινδρο. Ο Ζοζέφ Φουριέ είχε θεωρήσει στη δεκαετία του 1820 ότι τα ατμοσφαιρικά αέρια παγιδεύουν την ηλιακή θερμότητα. Κανένας από αυτούς δεν είχε αναγνωρίσει την αύξηση της ηλιακής θερμότητας από το CO2 και τους υδρατμούς στην ατμόσφαιρα, η οποία ήταν μοναδική στα ευρήματα της Φουτ. Το 1859, ο John Tyndall ανέφερε την πιο εξελιγμένη έρευνά του, χρησιμοποιώντας έναν κύβο Leslie και ένα διαφορικό φασματόμετρο, δείχνοντας ότι διάφορα αέρια τόσο παγίδευαν όσο και εξέπεμπαν υπέρυθρη θερμική ακτινοβολία αντί για το ηλιακό φως. Το έργο του, "Σημείωση για τη μετάδοση της ακτινοβολούμενης θερμότητας μέσω αερίων σωμάτων", δημοσιεύθηκε το ίδιο έτος στα Πρακτικά της Βασιλικής Εταιρείας, της οποίας ήταν μέλος.

Ο Tyndall έδωσε τα εύσημα στο έργο του Claude Pouillet για την ηλιακή ακτινοβολία μέσω της ατμόσφαιρας, αλλά φαίνεται ότι δεν γνώριζε το έργο της Φουτ ή δεν το θεωρούσε σχετικό. Ο Tyndall δεν έκανε καμία αναφορά στους υδρατμούς, το διοξείδιο του άνθρακα ή το κλίμα μέχρι την τέταρτη δημοσίευσή του επί του θέματος, η οποία εμφανίστηκε στο γαλλόφωνο περιοδικό Bibliothèque Universelle de Genève το 1859, και ακόμη και εκεί, δεν έκανε καμία σύνδεση με την κλιματική αλλαγή. Αφού πραγματοποίησε περαιτέρω δοκιμές, το 1861 το θεμελιώδες έργο του για το κλίμα, "Η διάλεξη του Μπακεριάν: On the Absorption and Radiation of Heat by Gases and Vapours, and on the Physical Connexion of Radiation, Absorption, and Conduction" παρουσιάστηκε ως διάλεξη στη Βασιλική Εταιρεία. Δημοσιεύθηκε αργότερα το ίδιο έτος στο περιοδικό Philosophical Transactions of the Royal Society (Φιλοσοφικές Συναλλαγές της Βασιλικής Εταιρείας).

«Σχετικά με μια νέα πηγή ηλεκτρικής διέγερσης» ("On a New Source of Electrical Excitation") 
Μέχρι το 1857, η Φουτ διεξήγαγε πειράματα για τον στατικό ηλεκτρισμό, τον οποίο ονόμασε "ηλεκτρική διέγερση". Οι μελέτες σχεδιάστηκαν για να ελέγξουν την περιεκτικότητα σε υγρασία και ποια αέρια στον αέρα μπορούσαν να δημιουργήσουν στατικό ηλεκτρισμό. Χρησιμοποίησε μια αντλία αέρα με περιορισμένη ισχύ για να ρυθμίζει την πίεση του αέρα σε έναν γυάλινο σωλήνα μήκους περίπου δύο μέτρων και διαμέτρου τριών ιντσών, ο οποίος σφραγίστηκε στα άκρα με ορειχάλκινα καπάκια. Στο ένα καπάκι ήταν προσαρτημένο ένα ηλεκτρόμετρο με φύλλα χρυσού, το οποίο της επέτρεπε να μετράει τα ηλεκτρικά φορτία και το άλλο καπάκι ήταν προσαρτημένο στην αντλία. Αφαιρώντας τον ατμοσφαιρικό αέρα, τον αντικατέστησε με οξυγόνο, υδρογόνο και CO2, καθώς και με ξηρό και υγρό αέρα για να ελέγξει την επίδρασή τους στο ηλεκτρικό φορτίο. Με τη διαστολή ή τη συστολή του αέρα, η Φουτ παρατήρησε ότι η περιεκτικότητα σε υγρασία άλλαζε, γεγονός που με τη σειρά του επηρέαζε την ποσότητα του στατικού ηλεκτρισμού που μπορούσε να παραχθεί. Εργαζόταν με βάση την υπόθεση ότι τα ηλεκτρικά φορτία και οι διακυμάνσεις της ατμοσφαιρικής πίεσης θα μπορούσαν να εξηγήσουν το μαγνητικό πεδίο και την πολικότητα της Γης, κάτι που αργότερα αποδείχθηκε από άλλους επιστήμονες ότι δεν ισχύει.

Η εργασία της Φουτ, "On a New Source of Electrical Excitation", διαβάστηκε και πάλι από τον Χένρι στο ετήσιο συνέδριο της AAAS που πραγματοποιήθηκε στο Μόντρεαλ, την τρίτη ημέρα των εργασιών, στις 14 Αυγούστου 1857. Τον Νοέμβριο του 1857, τα ευρήματά της δημοσιεύθηκαν στα Πρακτικά της Αμερικανικής Ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης. Η δημοσίευση αυτής της εργασίας ήταν η πρώτη φορά που το έργο μιας Αμερικανίδας στη φυσική συμπεριλήφθηκε στο περιοδικό. Κατά τη διάρκεια του δέκατου ένατου αιώνα, μόνο δεκαέξι εργασίες στη φυσική δημοσιεύθηκαν από Αμερικανίδες. Οι μόνες δύο που δημοσιεύτηκαν πριν από το 1889 ήταν οι εργασίες της Φουτ το 1856 και το 1857.

Η εργασία της Φουτ συντομεύτηκε και δημοσιεύθηκε στο American Journal of Science and Arts και στο Philosophical Magazine. Το Philosophical Magazine είχε απορρίψει τη δημοσίευση της πρώτης της εργασίας υπέρ της αναδημοσίευσης της εργασίας του Ελίσα του 1856. Το άρθρο σχετικά με τα ευρήματα της Φουτ που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα The New-York Daily Times στις 18 Αυγούστου 1857, εξήρε το έργο της, υποστηρίζοντας ότι τα ευρήματά της "δεν είχαν αποδειχθεί ποτέ στο παρελθόν", αν και στην πραγματικότητα επιβεβαίωναν τον νόμο των ιδανικών αερίων, που είχε δημοσιευθεί το 1834. Απέδειξε ότι η αδιαβατική θέρμανση ή ψύξη, ή οι αλλαγές στη θερμοκρασία που συμβαίνουν χωρίς την προσθήκη ή την απομάκρυνση θερμότητας, είναι αποτέλεσμα της μεταβολής της πίεσης. Οι μεταβολές της θερμοκρασίας μεταβάλλουν την πίεση των ατμών στον αέρα, η οποία με τη σειρά της επηρεάζει τη δημιουργία στατικού ηλεκτρισμού.

Εφευρέσεις 

Η Γιούνις Φουτ και ο σύζυγός της Ελίσα ήταν και οι δύο εφευρέτες. Η Rachel Brazil, επιστημονική συγγραφέας του Chemistry World, σημείωσε το 2020 ότι ο Ελίσα κατέθεσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1842 για μια θερμοστατικά ελεγχόμενη κουζίνα μαγειρέματος, την οποία είχε εφεύρει η Eunice. Σύμφωνα με την Brazil, η Γιούνις κατοχύρωνε τις εφευρέσεις της κυρίως στο όνομα του συζύγου της, επειδή ως παντρεμένη γυναίκα δεν θα μπορούσε να υπερασπιστεί τις πατέντες στο δικαστήριο. Η ίδια η Φουτ αναγνώρισε την πρακτική αυτή το 1868, όταν ο Στάντον την επισκέφθηκε στο γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας. Είπε στον Στάντον ότι κατά τη γνώμη της οι μισές πατέντες που κατατίθεντο αφορούσαν εφευρέσεις γυναικών, αλλά επειδή οι άνδρες έλεγχαν τα χρήματα που απαιτούνταν για την κατασκευή ενός μοντέλου και επιδίωκαν το κύρος, έβγαζαν τις πατέντες των γυναικών στο όνομά τους. Το 1857, ο Ελίσα κέρδισε έναν σημαντικό διακανονισμό για παραβίαση της πατέντας της σόμπας του 1842.

Η Γιούνις κατέθεσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στο όνομά της το 1860 για ένα ένθετο παπουτσιών και μπότας κατασκευασμένο από ένα ενιαίο κομμάτι βουλκανισμένου καουτσούκ για την «αποτροπή του τριξίματος των μποτών και των παπουτσιών».Ένα πατίνι που εφηύρε, το οποίο δεν είχε λουριά, αναφέρθηκε στην εφημερίδα The Emporia News το 1868. Το 1864, η Γιούνις ανέπτυξε μια νέα μηχανή παραγωγής χαρτιού κυλινδρικού τύπου. Η Daily Evening Star ανέφερε ότι η μηχανή επέτρεπε την κατασκευή καλύτερης ποιότητας χαρτιού περιτυλίγματος και χαρτιού εκτύπωσης με μικρότερο κόστος. Μια εταιρεία από το Fitchburg της Μασαχουσέτης, η οποία χρησιμοποιούσε τη μηχανή, ανέφερε ότι εξοικονομούσε 157 δολάρια (που αντιστοιχούν σε 2.720 δολάρια το 2021) ημερησίως σε πρώτες ύλες.

Θάνατος 
Η Φουτ πέθανε στις 29 ή 30 Σεπτεμβρίου 1888 στο Lenox της Μασαχουσέτης. Τάφηκε στο νεκροταφείο Green-Wood στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης.

Επανανακάλυψη

Ιστορικό 
Οι προκαταλήψεις κατά της αναγνώρισης των γυναικών επιστημόνων για το έργο τους οδήγησαν σε έλλειψη τεκμηρίωσης σχετικά με τις συνεισφορές και τα επιστημονικά της επιτεύγματα, και η Φουτ έπεσε στην αφάνεια. Οι επιστήμονες και οι δημοσιογράφοι συμφωνούν γενικά ότι αυτό συνέβη επειδή ήταν γυναίκα και ερασιτέχνης επιστήμονας και επειδή εκείνη την εποχή οι Αμερικανοί επιστήμονες δεν έχαιραν τόσο μεγάλου σεβασμού όσο οι Ευρωπαίοι. Η αποτυχία της να κατονομάσει τα συγκεκριμένα έργα των επιστημόνων που την είχαν επηρεάσει χαρακτήρισε τη Φουτ ως ερασιτέχνη. Οι Αμερικανοί ερευνητές αναγνωρίζονταν στην εποχή της για τη φυσική ιστορία, αλλά η φυσική ήταν ακόμη ένας αναπτυσσόμενος τομέας και λίγοι Αμερικανοί φυσικοί είχαν διεθνή φήμη. Ο Tyndall έγινε το πρόσωπο που πιστώνεται συχνότερα με την ανακάλυψη του φαινομένου του θερμοκηπίου. Ορισμένοι συγγραφείς αποδίδουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου στον Σβάντε Αρρένιους, τον Σουηδό νομπελίστα χημικό, ο οποίος χρησιμοποίησε τη φυσική χημεία για να υπολογίσει πώς η αύξηση της ποσότητας του ατμοσφαιρικού διοξειδίου του άνθρακα μπορεί να προκαλέσει θέρμανση της Γης και απέδειξε ότι η ανθρώπινη αλληλεπίδραση με το περιβάλλον ήταν άμεση αιτία της κλιματικής αλλαγής.  

Το 1902, η Σούζαν Μπ. Άντονι έκανε μια ομιλία καλώντας τις νεότερες φεμινίστριες να αναλάβουν τα ηνία από τις ιδρύτριες του κινήματος όπως «η Elizabeth Cady Stanton, η Lucretia Mott, η Eunice Newton Foote, η Mary Livermore και η Isabella Beecher Hooker». Η θεσμοθετημένη παραμέληση της ιστορίας των γυναικών και η διαστρέβλωση της ιστορικής καταγραφής από ιστορικούς που δεν ανέλυαν ή δεν συμπεριλάμβαναν τις εμπειρίες των γυναικών οδήγησαν στο να είναι ελάχιστα γνωστά για τις πρώιμες φεμινίστριες. Πριν από το 1960 μόνο δεκατρία κείμενα που δημοσιεύτηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες ασχολήθηκαν με την ιστορία των γυναικών. Από αυτά, τα πέντε επικεντρώνονταν στις γυναίκες της αποικιοκρατίας και τα τρία στις γυναίκες του Νότου της Ανατολής. Οι ακτιβίστριες της γυναικείας απελευθέρωσης άρχισαν να διατυπώνουν αιτήματα για μεγαλύτερη εκπροσώπηση των γυναικών στον ακαδημαϊκό χώρο στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Ήθελαν να διευρυνθεί η έρευνα για την ιστορία των γυναικών και ομάδες όπως οι έγχρωμοι και άλλες περιθωριοποιημένες κοινότητες να αποτελέσουν μέρος της ιστορικής καταγραφής. Το 1969, αυτές οι ακτιβίστριες δημιούργησαν τη Συντονιστική Επιτροπή για τις Γυναίκες στο Ιστορικό Επάγγελμα ως παράρτημα της Αμερικανικής Ιστορικής Ένωσης, ελπίζοντας να αντιμετωπίσουν τις ιστορικές παραλείψεις και να εξαλείψουν τις διακρίσεις και τα προβλήματα πρόσληψης στο επάγγελμα των ιστορικών. Η πίεση για την ένταξη των γυναικών τόσο ως ιστορικών θεμάτων όσο και ως πεδίου μελέτης για τους ακαδημαϊκούς είχε ως αποτέλεσμα την έναρξη του πρώτου πανεπιστημιακού προγράμματος γυναικείων σπουδών στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1970. Τα πρώτα κείμενα που γράφτηκαν ειδικά για τις φεμινίστριες του πρώτου κύματος γράφτηκαν μετά το 1975.

Αναγνώριση του ρόλου της Φουτ 
Οι γυναίκες μελετητές άρχισαν να ανακτούν τον ρόλο της Φουτ ως επιστήμονα του δέκατου ένατου αιώνα τη δεκαετία του 1970. Το 1976, η ιστορικός Sally Gregory Kohlstedt σημείωσε τη συμμετοχή της Φουτ ως της μοναδικής γυναίκας στη συνεδρίαση της AAAS το 1857 στην ιστορία του οργανισμού αυτού. Η Kohlstedt σημείωσε επίσης τόσο τη συμμετοχή του Ελίσα στην AAAS από το 1856 έως το 1860, όσο και την παρουσίαση εργασιών από την Γιούνις ως μη μέλος. Η Deborah Jean Warner ανέφερε τα άρθρα της Φουτ, καθώς και τη συμμετοχή της στα συνέδρια της AAAS του 1856 και του 1857, στο άρθρο της "Science Education for Women in Antebellum America" που δημοσιεύθηκε το 1978 στο περιοδικό Isis. Η Lois Barber Arnold, η οποία δίδασκε στο Τμήμα Επιστημονικής Εκπαίδευσης του Teachers College του Πανεπιστημίου Columbia, περιέγραψε λεπτομερώς τα πειράματα της Φουτ και τη συμμετοχή της στα συνέδρια της AAAS το 1984, αλλά σημείωσε ότι δεν υπήρχαν βιογραφικά στοιχεία γι' αυτήν. Η Ελίζαμπεθ Βάγκνερ Ριντ, γενετίστρια και μελετήτρια που μελέτησε τις προκαταλήψεις απέναντι στις γυναίκες στην επιστήμη, συμπεριέλαβε ένα κεφάλαιο με τίτλο "Eunice Newton Foote: 1819-1888" στο βιβλίο της "American Women in Science Before the Civil War" (Αμερικανίδες στην επιστήμη πριν από τον εμφύλιο πόλεμο), το 1992.

Μετά την έλευση του Διαδικτύου και της ψηφιοποίησης, το ανανεωμένο ενδιαφέρον για την Φουτ προκλήθηκε από ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε από τον συνταξιούχο γεωλόγο πετρελαίου Ρέι Σόρενσον (Ray Sorenson), τον Ιανουάριο του 2011, στο διαδικτυακό περιοδικό Search and Discovery της Αμερικανικής Ένωσης Γεωλόγων Πετρελαίου (American Association of Petroleum Geologists). Η Katharine Hayhoe, διευθύντρια του Climate Science Center στο Texas Tech University, έπεσε πάνω στο έργο της Φουτ όταν προσπαθούσε να απαντήσει σε μια ερώτηση μιας συναδέλφου της, της Patricia Solís, σχετικά με την έλλειψη γυναικών στην πρώιμη κλιματική έρευνα. Δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο "John v Eunice - A Fascinating Tale of Early Climate Science, Women's Rights and Accidental Poisoning" στο Facebook το 2016. Η Leila McNeill, κοινή αρχισυντάκτρια του περιοδικού Lady Science, δημοσίευσε ένα άρθρο στο περιοδικό Smithsonian τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, αφού συζήτησε την υπόθεση της Φουτ με την Σόρενσον. Περίπου την ίδια εποχή, ο φυσικός John Perlin, ο οποίος σύμφωνα με τον Nick Welsh, εκτελεστικό συντάκτη της Santa Barbara Independent, είναι συγγραφέας δύο οριστικών ιστοριών για την ηλιακή ενέργεια, έλαβε γνώση της Φουτ και άρχισε να ερευνά την ιστορία της. Μέχρι το 2019, και επειδή ήταν η 200ή επέτειος από τη γέννηση της Φουτ, τόσο ακαδημαϊκοί όσο και δημοσιογράφοι από πολλά μέρη του πλανήτη είχαν αρχίσει να γράφουν τακτικά για τη Φουτ και τον σεξισμό και τις προκαταλήψεις στην επιστημονική κοινότητα, που είχαν ως αποτέλεσμα οι γυναίκες, και ιδιαίτερα οι γυναίκες επιστήμονες, να μην αναγνωρίζονται.

Αξιολόγηση των πειραμάτων της Φουτ 
Ο Roland Jackson, επισκέπτης μελετητής στο Βασιλικό Ίδρυμα του Λονδίνου, ξεκίνησε το 2019 να αναλύσει τα ζητήματα προτεραιότητας του έργου της Φουτ, όπως είχε κάνει και η Hayhoe το 2016. Σύμφωνα με τους Jackson και Hayhoe, η απλή συσκευή της Φουτ δεν μπορούσε να κάνει διάκριση μεταξύ των αποτελεσμάτων της ενέργειας που εκπέμπεται από τον ήλιο και της υπέρυθρης ενέργειας που εκπέμπει η Γη. Επειδή ο Tyndall διέθετε πιο εξελιγμένο εξοπλισμό, ο Hayhoe σημείωσε ότι ήταν σε θέση να κάνει αυτές τις διακρίσεις και να μετρήσει οριστικά τις «ιδιότητες παγίδευσης θερμότητας» διαφόρων αερίων, διαφοροποιώντας την υπέρυθρη ενέργειά τους και την ικανότητα των μορίων να απορροφούν ή να εκπέμπουν ακτινοβολία. Ο Τζάκσον αναγνώρισε ότι ήταν πιθανό η Φουτ να μην «είχε αναγνωρίσει, τη διάκριση μεταξύ της ηλιακής ακτινοβολίας και της ακτινοβολούμενης θερμότητας από τη γη». Ο Ralph Lorenz αξιολόγησε το έργο της Φουτ σε ένα σύγχρονο πλανητικό κλιματικό πλαίσιο και σημείωσε ότι η απορρόφηση της ακτινοβολίας στο εγγύς υπέρυθρο (0,8 έως 3 μm) που ανέφερε η Φουτ είναι ουσιαστικά ένα φαινόμενο κατά του θερμοκηπίου, επειδή αφορά κυρίως την απορρόφηση της ηλιακής ακτινοβολίας και όχι την απορρόφηση και επανακτινοβολία της γήινης μακροκυματικής («θερμικής») υπέρυθρης ακτινοβολίας.

Μια ανάλυση και των δύο εγγράφων της Φουτ δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο το 2020 από τον Joseph D. Ortiz, καθηγητή γεωλογίας στο Kent State University, και τον Τζάκσον. Τα έντυπα ευρήματά του το 2022 περιέχουν μια περιγραφή της μεθοδολογίας της Φουτ. Επισήμαναν ότι αν και δεν ανέφερε συγκεκριμένα έργα άλλων επιστημόνων, αναφέρθηκε στους de Saussure, Αλεξάντερ φον Χούμπολντ και Έντουαρντ Σαμπίν. (Ο Reed είχε προηγουμένως σημειώσει ότι η Foote είχε επίσης αναφερθεί στους Ανρί Μπεκερέλ, Ζαν-Μπατίστ Μπιό και Ζοζέφ Λουί Γκαι-Λυσσάκ). Σημείωσαν επίσης ότι η Φουτ «δεν μέτρησε το φυσικό φαινόμενο του θερμοκηπίου της γήινης ατμόσφαιρας», αλλά μελέτησε τη θέρμανση των αερίων μέσα σε γυάλινα δοχεία. Τα τοιχώματα αυτών των δοχείων θα εμπόδιζαν την υπέρυθρη ακτινοβολία μεγάλου μήκους κύματος είτε να εισέλθει είτε να εξέλθει, ενώ θα επέτρεπαν σε κάποια θερμότητα να διαφύγει μέσω αγωγιμότητας. Κατά συνέπεια, τα αποτελέσματά της δεν έδειχναν άμεσα πώς λειτουργεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου σε μια φυσική ατμόσφαιρα, αλλά παρείχαν ποσοτικές πληροφορίες για το πώς τα αέρια, συμπεριλαμβανομένων των αερίων του θερμοκηπίου, απορροφούν και εκπέμπουν θερμότητα.

Η ανάλυση των Ortiz και Jackson εντόπισε την προέλευση των ιδεών της Φουτ και διερεύνησε τον τρόπο με τον οποίο δημιούργησε, πραγματοποίησε και ερμήνευσε τα πειράματά της. Διαπίστωσαν ότι διεξήγαγε τα πειράματά της χρησιμοποιώντας ένα δοχείο ελέγχου και ένα δοχείο δοκιμής, τα οποία ήταν κατασκευασμένα όσο το δυνατόν πιο παρόμοια. Ο πειραματικός της σχεδιασμός επαναλάμβανε την αντιστοίχιση έτσι ώστε να μπορεί να μετρά τις αλλαγές μεταξύ πλήρους ήλιου και σκιάς, κενού και συμπυκνωμένου αέρα, υγρού και ξηρού αέρα, και ατμόσφαιρας περιβάλλοντος και CO2 για κάθε δοχείο. Παρόλο που δεν προσπάθησε να απαντήσει πώς ή γιατί συνέβη η θέρμανση, τα αποτελέσματά της επιβεβαίωσαν τα ερωτήματα που επεδίωκε να απαντήσει: «Επηρεάζει η συγκέντρωση των αερίων στην ατμόσφαιρα την απόκριση της θέρμανσης στις ακτίνες του ήλιου;», «Επηρεάζει η σύνθεση των αερίων στην ατμόσφαιρα την απόκριση της θέρμανσης στις ακτίνες του ήλιου;» και «Μπορεί να γίνει κατάταξη της επίδρασης των διαφορετικών αερίων στην απόκριση της θέρμανσης στις ακτίνες του ήλιου;».

Ανάλυση του πρωτοποριακού ρόλου της Φουτ στην επιστήμη του κλίματος 
Το κεφάλαιο του Reed έδωσε βιογραφικά στοιχεία για την Γιούνις και την οικογένειά της και παρουσίασε μια λεπτομερή ανάλυση του επιστημονικού της έργου. Αναγνώρισε ότι τα πειράματα της Φουτ επιβεβαίωσαν ότι, όταν το διοξείδιο του άνθρακα υποβάλλεται στο φως του ήλιου, γίνεται θερμότερο από τον αέρα «αποδεικνύοντας έτσι αυτό που σήμερα ονομάζουμε φαινόμενο του θερμοκηπίου». Το 2010, όταν ο Sorenson ανακάλυψε μια περίληψη της εργασίας της Foote σε έναν τόμο του 1857 του περιοδικού The Annual of Scientific Discovery, δεν γνώριζε ότι είχε δημοσιευτεί η πλήρης εργασία. Δεν γνώριζε επίσης πόσα από όσα έγραφε ο εκδότης David Ames Wells στην περίληψη «αποδίδονταν στην [Foote]». Ο Sorenson αναγνώρισε ότι η εργασία της Φουτ είχε προηγηθεί της εργασίας του Τίνταλ για τη σύνδεση μεταξύ του διοξειδίου του άνθρακα και της κλιματικής αλλαγής, αλλά πίστευε ότι η έλλειψη αναγνώρισης της ανακάλυψης οφειλόταν στο γεγονός ότι η εργασία της ήταν απλώς μια προφορική παρουσίαση. Δημοσίευσε μια επικαιροποίηση των αρχικών του ευρημάτων για την Φουτ το 2018 και ανέφερε ότι «πραγματοποιήθηκε μια εξέταση του American Journal of Science and Arts (AJS) και η αρχική εργασία [της Φουτ] βρέθηκε στο τεύχος του Νοεμβρίου 1856» ... «Το δημοσιευμένο έγγραφο της AJS δείχνει σαφώς ότι η ιδέα της υπερθέρμανσης του κλίματος λόγω της αύξησης των επιπέδων του ατμοσφαιρικού CO2 ξεκίνησε από την Γιουνίς Φουτ».

Η εργασία του Τζάκσον το 2019 επιβεβαίωσε ότι τα πειράματα της Φουτ που έδειξαν ότι οι υδρατμοί και το CO2 απορροφούν θερμότητα έγιναν τρία χρόνια πριν ο Τίνταλ διατυπώσει παρόμοιο ισχυρισμό. Επικύρωσε επίσης ότι η παρατήρησή της ότι οι διαφορές στα ατμοσφαιρικά επίπεδα των υδρατμών και του CO2 θα οδηγούσαν σε κλιματική αλλαγή προηγήθηκε του ισχυρισμού του Tyndall κατά πέντε χρόνια. Ο Lorenz ανέφερε το 2019 στο έργο του Exploring Planetary Climate ότι η Φουτ είχε κάνει τις ανακαλύψεις της που αποδείκνυαν ότι ο υγρός αέρας παρήγαγε μεγαλύτερη αύξηση της θερμοκρασίας από τον ξηρό αέρα και ότι οι διαφορές στην πυκνότητα του αέρα επηρέαζαν την αύξηση της θερμοκρασίας, πριν από τον Tyndall. Ο Perlin συμφώνησε, περιγράφοντας τη Φουτ ως «τη Ρόζα Παρκς της επιστήμης, ... την πρώτη γυναίκα που διάβασε μια εργασία σε μια μεγάλη επιστημονική συνάντηση ... την πρώτη γυναίκα που δημοσίευσε μια εργασία στα πρακτικά μιας μεγάλης επιστημονικής συνάντησης ... [και] τη μόνη γυναίκα που είχε δημοσιεύσεις σε σοβαρά περιοδικά φυσικής μέχρι την Μαντάμ Κιουρί». Οι Ortiz και Jackson κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Φουτ ήταν η πρώτη που απέδειξε την απορρόφηση θερμότητας από το διοξείδιο του άνθρακα και τους υδρατμούς, αλλά δεν απομόνωσε ούτε εντόπισε την απορρόφηση και την εκπομπή ακτινοβολίας στην περιοχή της θερμικής υπέρυθρης ακτινοβολίας, η οποία προκαλεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Συζήτηση για το αν ο Τίνταλ γνώριζε το έργο της Φουτ 
Η εκ νέου ανακάλυψη της Φουτ προκάλεσε επίσης ακαδημαϊκή συζήτηση σχετικά με το αν ο Τίνταλ γνώριζε το έργο της. Η θέση της Hayhoe το 2018 ήταν ότι δεν υπήρχαν επαρκείς πληροφορίες για να εξακριβωθεί κάτι τέτοιο. Ο Perlin πίστευε ακράδαντα ότι ο Tyndall γνώριζε, επειδή μία από τις εργασίες του δημοσιεύθηκε στο American Journal of Science του 1856 μαζί με εκείνη της Φουτ. Ο Τζάκσον, ο οποίος έγραψε επίσης μια βιογραφία του Τίνταλ, πιστεύει ότι ο Τίνταλ πιθανότατα δεν γνώριζε ποτέ για την Φουτ. Αναγνωρίζει την πιθανότητα ότι ο Tyndall θα μπορούσε να γνωρίζει, καθώς ήταν ένας από τους συντάκτες του Philosophical Magazine και θα μπορούσε να συμμετέχει στην επιλογή των άρθρων που επέλεγε να δημοσιεύσει. Ο Jackson σημειώνει επίσης ότι πολλοί Ευρωπαίοι επιστήμονες, συμπεριλαμβανομένων των George Stokes και Ουίλιαμ Τόμσον, δεν γνώριζαν το έργο της Φουτ, καθώς το όνομά της δεν αναφέρεται σε καμία «αλληλογραφία, περιοδικό ή δημοσιευμένη εργασία των κρίσιμων φυσικών» της εποχής της.

Ο Πέρλιν αντέκρουσε την άποψη του Τζάκσον επειδή, σε ένα προηγούμενο περιστατικό, ο Τίνταλ δεν είχε πιστώσει προηγούμενο έργο του Χένρι και ο Τίνταλ ήταν γνωστό ότι δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία στις πνευματικές ικανότητες των γυναικών. Ο Jeff Hecht, συγγραφέας επιστημονικών και τεχνολογικών άρθρων, αναγνώρισε ότι οι λόγοι για τους οποίους ο Tyndall δεν αναγνώρισε την Φουτ παραμένουν άγνωστοι, αλλά ότι «...μπορεί να αγνόησε μια ανακάλυψη που υποστήριξε μια γυναίκα». Όπως και ο Perlin, ο Hecht επεσήμανε ότι ο Tyndall «...απέτυχε να πιστώσει ανακαλύψεις ανδρών όπως ο Colladon και διαπληκτίστηκε για την προτεραιότητα με ορισμένους άλλους εξέχοντες επιστήμονες της εποχής του». Ο Τζάκσον αντέκρουσε ότι ο Τίνταλ είχε περιορισμένο μόνο ενδιαφέρον για το κλίμα και μετά το 1861 δεν δημοσίευσε ποτέ ξανά για το θέμα, καθώς το ενδιαφέρον του ήταν η μελέτη της επίδρασης της ακτινοβολίας στα μόρια. Ο Jackson δήλωσε ότι ήταν οι επιστήμονες που έδωσαν στον Tyndall τον τίτλο του «θεμελιωτή της επιστήμης του κλίματος» και όχι έναν τίτλο που ο Tyndall είχε διεκδικήσει για τον εαυτό του.

Παρακαταθήκη και αναγνώριση 
Τον Μάιο του 2018, διοργανώθηκε συμπόσιο για το έργο της Φουτ, με τίτλο Science Knows No Gender: In Search of Eunice Foote Who 162 Years Ago Discovered the Principal Cause of Global Warming (Σε αναζήτηση της Γιούνις Φουτ που πριν από 162 χρόνια ανακάλυψε την κύρια αιτία της υπερθέρμανσης του πλανήτη) πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Σάντα Μπάρμπαρα. Κύριος εισηγητής στο συμπόσιο, το πρώτο συνέδριο που διοργανώθηκε ειδικά προς τιμήν της Φουτ, ήταν η Πέρλιν. Μια ταινία μικρού μήκους για τη ζωή της Φουτ, Γιούνις, δημιουργήθηκε το 2018 από τους Eric Garro και Paul Bancilhon. Την ίδια χρονιά, το Cornell University Press κυκλοφόρησε ένα εγχειρίδιο Communicating Climate Change: A Guide for Educators επιβεβαιώνοντας ότι το έργο της Φουτ προηγήθηκε εκείνου του Τίνταλ. Η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στη Σάντα Μπάρμπαρα εγκαινίασε τον Νοέμβριο του 2019 μια επτάμηνη έκθεση με τίτλο From Eunice Foote to UCSB: A Story of Women, Science, and Climate Change (Από την Γιούνις Φουτ στο UCSB: Μια ιστορία γυναικών, επιστήμης και κλιματικής αλλαγής) για να τιμήσει το έργο και την κληρονομιά της Φουτ.

Το έργο της Φουτ αναγνωρίζεται σήμερα ως η πρώτη γνωστή επιστημονική έρευνα που αποδεικνύει την ύπαρξη των αερίων του θερμοκηπίου και τη δυνατότητά τους να επιφέρουν αλλαγές στο κλίμα. Η δημοσίευση της εργασίας της στην έκδοση του 1856 του American Journal of Science and Arts αναγνωρίζεται ως η πρώτη γνωστή δημοσίευση σε επιστημονικό περιοδικό για τη φυσική από γυναίκα. Η δημοσίευση της εργασίας της το 1857 στην έκδοση Proceedings of the American Association for the Advancement of Science του ίδιου έτους αναγνωρίζεται ως η πρώτη φορά που δημοσιεύεται εργασία Αμερικανίδας στο περιοδικό. Η Αμερικανική Γεωφυσική Ένωση θέσπισε το 2022 το μετάλλιο Eunice Newton Foote για τις επιστήμες της Γης-Ζωής για να αναγνωρίσει εξαιρετικά επιστημονικά επιτεύγματα στην έρευνα που επικεντρώνεται στη σύγκλιση των επιστημών της Γης και της ζωής.

Δημοσιευμένα έργα

Δείτε επίσης 

 Ιστορία της επιστήμης της κλιματικής αλλαγής
 Φαινόμενο Matilda – μια προκατάληψη ενάντια στην αναγνώριση των επιτευγμάτων των γυναικών επιστημόνων
 Οι γυναίκες στην κλιματική αλλαγή

Σημειώσεις

Βιβλιογραφικές αναφορές

Αναφορές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 "Μια ξεχασμένη πρωτοπόρος της επιστήμης του κλίματος: Eunice Newton Foote", 40-λεπτο podcast BBC World, Σεπτέμβριος 2022
 "Eunice Foote: A Once Forgotten Climate Science Pioneer", podcast Initial Conditions, Απρίλιος 2022
 17 Ιουλίου 2023, το Google Doodle για την 204η επέτειο γέννησής της.

Εφευρέτριες
Αμερικανοί εφευρέτες
Κλιματική αλλαγή