Χαρουτιούν Γκαλέντς

Ο Χαρουτιούν Γκαλέντς (επίσης γνωστός ως Καλέντς, , 27 Μαρτίου 1910 στο Κιουρίν - 7 Μαρτίου 1967 στο Γερεβάν), ήταν ένας παραγωγικός Αρμένιος ζωγράφος.

Βιογραφία 

Ο Γκαλέντς γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου του 1910 στην πόλη Γκιουρούν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Τουρκία). Ο πατέρας του Τιρατούρ διέθετε ένα εργοστάσιο βαφής μαλλιών που άφησε μια βαθιά εντύπωση στον Γκαλέντς. Το 1915, κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας των Αρμενίων, ο πατέρας του Γκαλέντς απομακρύνθηκε από τους Τούρκους στρατιώτες και δεν τον είδε ποτέ ξανά. Ο Γκαλέντς μαζί με τους τρεις αδελφούς του και τη μητέρα της διέφυγαν στο Χαλέπι της Συρίας. Λίγες μέρες μετά το δύσκολο ταξίδι τους στο Χαλέπι, η μητέρα τους πέθανε από λιμοκτονία και κόπωση. Ο Γκαλέντς και οι τρεις αδελφοί της πέρασαν την παιδική τους ηλικία και τη εφηβεία τους σε ορφανοτροφείο της πόλης. Παρά τις δυσκολίες της ζωής στο ορφανοτροφείο, ο Γκαλέντς άρχισε να καλλιεργεί το πάθος της για τις τέχνες εν μέρει με ενθάρρυνση από μία από τις αδερφές των ορφανοτροφείων. Συχνά το έσκαγε από το ορφανοτροφείο για να περιπλανηθεί γύρω από τις αγορές του Χαλεπίου και να ζωγραφίσει. Γάλλοι ιστορικοί τέχνης τον ονόμασαν ως "Ο άνθρωπος που δεν είχε παιδική ηλικία".

Το 1922, στην ηλικία των 12 ετών, ο Γκαλέντς έφυγε από το ορφανοτροφείο για να γίνει μαθητευόμενος ως λιθογράφος και αργότερα έλαβε την στοιχειώδη καλλιτεχνική του εκπαίδευση από τον Ονίκ Αβετισιάν στο Χαλέπι. Στη συνέχεια ακολούθησε τους αδελφούς του στην Τρίπολη του Λιβάνου, όπου είχαν ανοίξει ένα φωτογραφικό στούντιο. Ο Γκαλέντς ζωγράφιζε υπόβαθρα για να χρησιμοποιηθούν σε συνεδρίες φωτογραφίας. Από το 1929 έως το 1933, ο γάλλος ζωγράφος Κλωντ Μισουλέ ήταν καθηγητής του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βηρυτού, όπου στη συνέχεια δίδαξε ζωγραφική μέχρι το 1939.

Ο Γκαλέντς έλαβε το Μετάλλιο Αξίας από το προεδρείο των Διεθνών Εκθέσεων στη Νέα Υόρκη το 1939 και το τιμητικό βραβείο της κυβέρνησης του Λιβάνου για τα ανάγλυφα του στο περίπτερο του Λιβάνου που παρουσιάστηκε στη διεθνή έκθεση της Νέας Υόρκης.

Το 1938 πήρε στη μαθητεία μια νεαρή γυναίκα με το όνομα Αρμίν Παρονιάν (Γκαλέντς), την οποία παντρεύτηκε αργότερα στις 2 Μαΐου 1943. Η Αρμίν έγινε εξέχων αρμενικός ζωγράφος μαζί με τον σύζυγό της. Είχαν δύο γιους, τον Αρμέν και τον Σάρο (1946-2017), ο οποίος ήταν επίσης ζωγράφος.

Ο Γκαλέντζ και η οικογένειά του έφυγε για το Γερεβάν της Αρμενίας τον Ιούνιο του 1946. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε σε ομαδική έκθεση που διοργάνωσε για να παρουσιάσει έργα νεοαφιχθέντων ζωγράφων. Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις που διοργάνωσε η Ένωση Καλλιτεχνών, της οποίας ήταν μέλος από το 1947. Έκανε πολλές ατομικές εκθέσεις τόσο στο Γερεβάν όσο και στη Μόσχα και βραβεύτηκε μεταθανάτια με το Κρατικό Βραβείο της Αρμενικής ΣΣΔ το 1967.

Τα τοπία και οι νεκρές φύσεις του είναι γεμάτα φως. Σύμφωνα με τον Χένρικ Ιγκιτιάν, "κοιτάζοντας τους ακτινοβόλους, χαρούμενους πίνακες του Γκαλέντς, θυμόμαστε τα ευγενικά μάτια του όπου δυσκολεύεται κανείς να συνειδητοποιήσει ότι αυτός ο ήσυχος θλιβερός άνθρωπος είναι ο συντάκτης αυτών των φωτεινών αισιόδοξων ποιητικών παραμυθιών".

Ο Αλεξάντερ Γκίτοβιτς αφιέρωσε ένα από τα ποιήματά του στον Γκαλέντς. Ο Γκαλέντς είναι ένας από τους ήρωες του "Άνθρωποι χωρίς παιδική ηλικία" του Αντρανίγκ Ντζαρουγκιάν.

Σήμερα, το σπίτι του Γκαλέντς στο Γερεβάν είναι μουσείο. Πίνακές του βρίσκονται επίσης στις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης της Αρμενίας (Γερεβάν), του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης του Γερεβάν, του Υπουργείου Πολιτισμού της Δημοκρατίας της Αρμενίας καθώς και ιδιωτικών συλλογών στη Μόσχα, την Αγία Πετρούπολη, την Τιφλίδα, τη Νέα Υόρκη, το Παρίσι, τη Βιέννη, τη Βηρυτό, το Κέιμπριτζ, το Σαν Φρανσίσκο, το Λος Άντζελες και αλλού.

Στις 27 Απριλίου 2010 εγκαινιάστηκε το Μουσείο Χαρουτιούν και Αρμίν Γκάλεντς στο Ερεβάν, στην οδό Γκάλεντς 18. Υπάρχουν 200 καμβάδες και πάνω από 200 γραφικά έργα στο μουσείο, συμπεριλαμβανομένου του αρχειακού υλικού. Το μουσείο έχει δύο ορόφους. Τα έργα του Χαρουτιούν Γκάλεντς εκτίθονται στον πρώτο όροφο.

Κύριες προσωρινές εκθέσεις 

 Χαρουτιούν Γκαλέντς: Χρώμα ως έντυπο (2013), Μουσείο Τέχνης Καφεσιτζάν, Ερεβάν
 Vier Lebenswege. Zwei Künstlerpaare in der armenischen Tradition, Mariam Aslamazyan, Nikolai Nikogosyan, Harutyun Kalentz und Armine Kalentz (2016), Galerie des Kulturhauses Karlshorst, Βερολίνο.

Βιβλία 

 Haroutiun Galentz, Album-Monography, 141 p., Aybengir Publishing (2010, in English and Armenian), 
 Forgive Me Haroutyun, by Armine Galentz, Yerevan, Nairi, 1997 (in Armenian)
 Harutyun Kalents in the memoirs of contemporaries, Yerevan 2012, , 176 p. (in Russian)
 Нерсисян, Алис Григорьевна, Художник Арутюн Каленц: жизнь, творчество / Нац. акад. наук Республики Армения, Ин-т искусств, Ереван, 2012
 Мкртчян, Левон Мкртичевич, Арутюн Галенц. Каким я его знал, Ереван : Наири, 2000
 Удивительный Галенц: Статьи. Воспоминания. Ереван : Айастан, 1969

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Galentz Museum
 Galentz (in Armenian) 
 "Kalents" museum opened
 Kalents at MAMY 
 Haroutiun Galentz: Color as Form

Παραπομπές 

Αρμένιοι ζωγράφοι