Ίμρε Σλόσσερ-Λάκατος

Ο Ίμρε Σλόσσερ-Λάκατος (ουγγρικά: Schlosser-Lakatos Imre, 11 Οκτωβρίου 1889 – 19 Ιουλίου 1959) ήταν Ούγγρος ποδοσφαιριστής, με καταγωγή από τους Σουηβούς του Δούναβη, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού.
Θεωρείται ως ο πρώτος μεγάλος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της Ουγγαρίας και της ηπειρωτικής Ευρώπης,  και ένας από τους κορυφαίους Ευρωπαίους στο πρώτο ήμισυ του 20ού αιώνα. Κατά τη διάρκεια της πολυετούς σταδιοδρομίας του κέρδισε πολλαπλούς τίτλους συλλογικά και ατομικά και έθεσε ρεκόρ, τα περισσότερα των οποίων καταρρίφθηκαν δεκαετίες αργότερα, ή σε εγχώριο επίπεδο διατηρούνται ακόμα, πάνω από ένα αιώνα από την επίτευξή τους.

Βιογραφία 

Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη από οικογένεια μεταναστών από την Αυστρία. Το διπλό επίθετο σημαίνει κλειδαράς σε δύο γλώσσες, στη γερμανική το πρώτο και στην ουγγρική το δεύτερο, με το δεύτερο να μην ανευρίσκεται σε όλες τις βιβλιογραφικές αναφορές. Είχε δύο μεγαλύτερα αδέρφια που έγιναν επίσης ποδοσφαιριστές της Φερεντσβάρος. Το ταλέντο του ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά στην ηλικία των 11 ετών, όταν άρχισε να παίζει στην παιδική ομάδα του συλλόγου Ρεμένι ΦΚ (Remény FC). Αρχικά θεωρούνταν αδύνατος και ακατάλληλος για το άθλημα, δυνάμωσε όμως πολύ παίζοντας από νωρίς το απόγευμα συχνά μέχρι αργά το βράδυ.

Καριέρα σε συλλόγους
Ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα της Φερεντσβάρος που ήδη ήταν ένας από τους πιο δημοφιλείς συλλόγους στη χώρα του και του πρόσφερε το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο στα 16 του χρόνια. Τοποθετήθηκε αρχικά στην τρίτη ομάδα της στην αριστερή πλευρά, αλλά μετά τον πρώτο του αγώνα μεταφέρθηκε στη δεύτερη, όπου και αγωνίστηκε για τρεις μήνες   για να προωθηθεί στη συνέχεια στην πρώτη. Αριστεροπόδαρος, με υψηλού επιπέδου τεχνική, έξυπνος, πονηρός, με μεγάλη ευχέρεια στο σκοράρισμα, και πολύ καλός στο ψηλό παιχνίδι παρά το μέτριο ανάστημά του. Έγινε γνωστός με το προσωνύμιο 
«Σλόζι» (Slózi).

Ο πρώτος τίτλος ήρθε το 1905 με την κατάκτηση του πρωταθλήματος, ενώ το 1909 ήρθε και η ατομική καταξίωση: εκτός το συλλογικό εθνικό πρωτάθλημα ο ίδιος σημείωσε 30 από τα 69 τέρματα της ομάδας και τον τίτλο του πρώτου σκόρερ. Στη Φερεντσβάρος κέρδισε το ουγγρικό πρωτάθλημα επτά φορές, συμπεριλαμβανομένων πέντε συνεχόμενων, ενώ ο ίδιος τερμάτισε ως κορυφαίος σκόρερ στο πρωτάθλημα και στις πέντε συνεχόμενες χρονιές έως το 1913. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών τίτλων που κέρδισε, δεν ήταν μόνο πρώτος σκόρερ στην Ουγγαρία, αλλά ο κορυφαίος σκόρερ στην ευρωπαϊκή ήπειρο και στον κόσμο, κάτι που επαναλήφθηκε για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά το 1914 συμπληρώνοντας έτσι έξι συνεχόμενες χρονιές πρωτιές ως πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Η επίδοση αυτή ήταν ρεκόρ που καταρρίφθηκε τρεις δεκαετίες αργότερα από τον Γιόζεφ Μπίτσαν. Στο ημερολογιακό έτος 1912 σημείωσε συνολικά 64 τέρματα σε επίσημους αγώνες, ένα ακόμα ρεκόρ κόσμου. Στον αγώνα απέναντι στη  III. Kerületi TVE (11–3, 9 Ιουνίου 1912) στη σεζόν 1911–12 σημείωσε 8 γκολ, τότε η δεύτερη καλύτερη επίδοση σε αγώνα πρώτης κατηγορίας πρωταθλήματος στην Ευρώπη. Εκείνη τη χρονιά ψηφίστηκε και καλύτερος ποδοσφαιριστής της χώρας.  Το 1913 σημείωσε το νικητήριο γκολ στον τελικό του Κυπέλλου απέναντι στη Βουδαπέστη ΑΚ (2–1).

Στη Φερεντσβάρος έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής όχι μόνο για τις εξαιρετικές δεξιότητές του, αλλά και για την ταπεινή, συμπαθητική στάση του και τον αθλητικό τρόπο παιχνιδιού. Η μεγαλύτερη σημασία του ρόλου του οφείλεται στην μεγάλη δημοτικότητα του παιχνιδιού του. Στην ακμή του, για τουλάχιστον μια δεκαετία, χιλιάδες άνθρωποι - τόσο στην πρωτεύουσα όσο και στην ύπαιθρο - τον παρακολουθούσαν από εβδομάδα σε εβδομάδα.
Πάνω από μία φορά, φίλαθλοι πήγαν τον επιθετικό σπίτι στους ώμους τους ή απλώς έπιασαν τα ίδια τα άλογα τραβώντας το καρότσι που τον μετέφερε γύρω από την πόλη. Αυτοί οι υποστηρικτές του από θεατές σταδιακά έγιναν πιστοί οπαδοί του ποδοσφαίρου. Η παρουσία του είχε χρησιμεύσει ως πρότυπο για πολλούς νέους  για να ξεκινήσουν το ποδόσφαιρο. Θεωρούταν ως ο πραγματικός «βασιλιάς του ποδοσφαίρου» (Konig des Fussballs) της εποχής του.

Το 1916 μεταγράφηκε με περιπετειώδη τρόπο στην ΜΤΚ Βουδαπέστης, σημαντικότερο αντίπαλο της προηγούμενης ομάδας του. Η μεταγραφή κέρδισε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων από τα νέα του μετώπου του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η αιτία ήταν μια επιπρόσθετη αμοιβή που ζήτησε ο ίδιος πριν από έναν αγώνα Αυστρίας-Ουγγαρίας από τη διοίκηση της ομάδας του, η οποία την αρνήθηκε. Δεν εμφανίστηκε στους αγώνες του πολεμικού πρωταθλήματος, αλλά ούτε σε αυτό αντέδρασε ο σύλλογος. Έτσι έφτασε η 15η Δεκεμβρίου 1915, η ημερομηνία εφόσον οι προθέσεις για αλλαγή συλλόγου θα μπορούσαν να αναφερθούν στην  Ομοσπονδία. Κάτι τέτοιο δεν έγινε αποδεκτό και από τις 15 Ιουλίου 1916 ξεκίνησε προπονήσεις με τη νέα του ομάδα μετά την υποχρεωτική διακοπή του εξαμήνου. Η Φερεντσβάρος έκανε ότι μπορούσε για να αποτρέψει τη μεταγραφή, αλλά η κατηγορία εις βάρος του παίκτη αποσύρθηκε μία ημέρα πριν από τη σύγκληση της πειθαρχικής ακροαματικής διαδικασίας. για το σκοπό αυτό. Στη νέα του ομάδα έπαιξε έξι χρόνια και κέρδισε άλλα έξι πρωταθλήματα. Ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος άλλη μία φορά (1916–17), την έβδομη στην καριέρα του σημειώνοντας 38 τέρματα σε μόλις 16 αγώνες. Το 1917–18 σημείωσε 41 γκολ σε 22 
συναντήσεις αλλά ο τίτλος του κορυφαίου σκόρερ πήγε στον συμπαίκτη του Άλφρεντ Σάφερ με 46 τέρματα (η ομάδα σημείωσε εκείνη τη χρονιά τον αριθμό ρεκόρ των 147 τερμάτων δεχόμενη μόνο 10 έχοντας για προπονητή τον πρωτοπόρο Άγγλο Τζίμι Χόγκαν).

Το 1926 μετά από ένα διάλειμμα τεσσάρων ετών, η καθιέρωση του επαγγελματισμού στην Ουγγαρία τον επανέφερε στη Φερεντσβάρος για ένα χρόνο και κατέκτησε το πρώτο νταμπλ στην ιστορία του συλλόγου σημειώνοντας 13 γκολ σε 17 αγώνες πρωταθλήματος. Τελείωσε τυπικά την καριέρα του σε ηλικία 39 ετών σε ένα μικρό σύλλογο της Βουδαπέστης στη δεύτερη κατηγορία, την Πεστέρζεμπετ (Pesterzsébet II). Ο αποχαιρετιστήριος αγώνας προς τιμή του δόθηκε μεταξύ των επίλεκτων ομάδων της Α' και Β' εθνικής με το Σλόσσερ να αγωνίζεται στη δεύτερη. 

Ο Σλόσσερ ήταν ο πιο παραγωγικούς σκόρερ στον κόσμο κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα.  Εξακολουθεί να είναι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στο ουγγρικό πρωτάθλημα με 411 γκολ σε 301 εμφανίσεις και συνολικά στην καριέρα του 417 σε 318 αγώνες πρώτης κατηγορίας σύμφωνα με την IFFHS. Ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής που ξεπέρασε τα 400 τέρματα σε πρωταθλήματα πρώτης κατηγορίας, ρεκόρ που  καταρρίφθηκε από το Μπίτσαν και πάλι.
Κατακτώντας 13 τίτλους πρωταθλήματος έθεσε ρεκόρ που καταρρίφθηκε 84 χρόνια αργότερα από το Νορβηγό Ρόαρ Στραντ. Στους τίτλους αυτούς δεν συμπεριλαμβάνονται δύο ακόμη ανεπίσημοι κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Διεθνής καριέρα
Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ουγγαρίας σε ιδιαίτερα νεαρή ηλικία, στα 17 του στις 7 Οκτωβρίου 1906 σε αγώνα κατά της Βοημίας, με την οποία οι αθλητικές αρχές της χώρας είχαν αναπτύξει τότε φιλικές σχέσεις. Το  παιχνίδι ήταν συναρπαστικό και έληξε με 4–4. Ο Σλόσσερ δεν σκόραρε αλλά η εφημερίδα Sport-Világ έγραψε σχετικά: «Ο νεαρός Σλόσσερ πραγματικά προκάλεσε σάλο με το παιχνίδι του. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στο δεύτερο αγώνα του στις 4 Νοεμβρίου του ίδιου έτους με αντίπαλο την Αυστρίας. Την ημέρα του αγώνα ήταν 17 ετών και 24 ημερών, ο νεότερος παίκτης που είχε αγωνιστεί και σκοράρει με την εθνική ομάδα, ρεκόρ που παραμένει ακατάρριπτο. Έως το τέλος της καριέρας του εμφανίστηκε σε 68 διεθνείς αγώνες κατά τη διάρκεια των οποίων πέτυχε συνολικά 59 τέρματα. Και οι δύο αυτές επιδόσεις αποτελούσαν ρεκόρ κόσμου στην εποχή του. Αγωνίστηκε σε 26 συνεχόμενους διεθνείς αγώνες, επίσης επίδοση ρεκόρ κόσμου στην εποχή του. Σε 31 αγώνες (από το 1913) ήταν αρχηγός της ομάδας. Ήταν ο πρώτος που ξεπέρασε τα 50 τέρματα σε επίσημες διεθνείς συναντήσεις. Η αποκατάσταση των σχέσεων με την Αυστρία οδήγησε στην καθιέρωση των εθνικών συναντήσεων τη σύγκρουση Ουγγαρίας και Αυστρίας, με τις συνεχείς επιτυχίες της δεύτερης να διακόπτωνται στις 2 Μαΐου 1909 στη Βιέννη με χατ τρικ του Σλόσσερ στο τελικό 4–3, την πρώτη εκτός έδρας νίκη των Ούγγρων στις μεταξύ τους μονομαχίες. Στην εθνική ομάδα ως μόνο επίτευγμα ήταν η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης το 1912, μιας και διεθνείς διοργανώσεις δεν υπήρχαν εκείνα τα χρόνια. Η Ουγγαρία κατέλαβε την πέμπτη θέση, και ο ίδιος συμμετείχε σε τρεις αγώνες σημειώνοντας τέσσερα γκολ, από τα οποία ένα χατ τρικ με αντίπαλο την Εθνική Γερμανίας (το τέταρτο στην διεθνή του καριέρα) και ένα γκολ στον αγώνα κατάταξης απέναντι στην Αυστρία. Η νίκη επί της Αυστρίας είχε μεγάλη ιστορική αξία για το ποδόσφαιρο της τότε ενιαίας χώρας δίνοντας πλέον σαφές προβάδισμα της ανάπτυξης στους Ούγγρους που διατηρούσαν ήδη καλές σχέσεις με την πατρίδα του ποδοσφαίρου Αγγλία. Η τελευταία συμμετοχή του ήταν στις 10 Απριλίου 1927 με αντίπαλο την Αυστρία. Η διάρκεια της διεθνούς σταδιοδρομίας του, 21 χρόνια είναι από τις μακροβιότερες στην ιστορία, έχοντας σκοράρει για 16 συνεχόμενα χρόνια (1906–1921), μία ακόμη επίδοση ρεκόρ που καταρρίφθηκε σχεδόν ένα αιώνα από την επίτευξή της. Παραμένει τρίτος καλύτερος σκόρερ της εθνικής Ουγγαρίας.

Σε περισσότερα από 20 χρόνια καριέρας, σημείωσε τουλάχιστον 570 γκολ σε μόνο 464 επίσημα παιχνίδια, γεγονός που του δίνει την υψηλότατη αναλογία 1,23 γκολ ανά αγώνα, ένα συντελεστή από τους καλύτερους στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ιστορία, ενώ αντίστοιχα υψηλή είναι και η παραγωγικότητά του σε αγώνες πρωταθλήματος (1,31). Συμπεριλαμβανομένων των φιλικών το γενικό σύνολο είναι πάνω από 1.016 τέρματα σε 800 συναντήσεις. Σύμφωνα με την RSSSF παραμένει έκτος σκόρερ όλων των εποχών στο επίπεδο της ανώτερης κατηγορίας πρωταθλήματος με τα 417 τέρματα. Η IFFHS τον αναγνωρίζει ως το δεύτερο χρονολογικά κορυφαίο σκόρερ στην ιστορία του ποδοσφαίρου, όταν το 1918 ξεπέρασε τον Στιβ Μπλούμερ. Σύμφωνα με την IFFHS ανέβασε το ρεκόρ στα 504 τέρματα. Τέλος, σύμφωνα με τα στοιχεία της RSSSF του 2021, είναι ο πρώτος ποδοσφαιριστής που ξεπέρασε τα 1.000 γκολ στην καριέρα του στις ομάδες ανδρών συμπεριλαμβανομένων των φιλικών αγώνων. 
 
Εργάστηκε και ως προπονητής σε διάλειμμα της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας (1922–1926) στη Σουηδία, στην Αυστρία και στην Πολωνία. Το 1922 πήρε μια εντελώς απροσδόκητη απόφαση καθώς δεν έδειξε σημάδια σωματικής αδυναμίας. Δέχθηκε την πρόταση της  Νόρσεπινγκ και μετακόμισε στη Σουηδία, σε ένα πρωτάθλημα που ήταν λιγότερο ανταγωνιστικό από το ουγγρικό. Εκεί έμεινε δύο χρόνια. Μια απογοητευτική πέμπτη θέση στη δεύτερη χρονιά του τον έπεισε να αλλάξει ομάδα και χώρα. Μετακόμισε στη Βίσλα Κρακοβίας, με την ίδια δουλειά ως προπονητής της πρώτης ομάδας, αλλά και η πολωνική εμπειρία δεν αποδείχθηκε πολύ τυχερή. και άρχισε να σκέφτεται σοβαρά την επιστροφή του στα γήπεδα. Η ευκαιρία ήρθε όταν την αυστριακή Βίνερ, που του πρόσφερε την ομάδα νέων και, ταυτόχρονα, το δικαίωμα να αγωνίζεται για την πρώτη ομάδα. Η βραχύβια παρουσία του στην Πολωνία που είχε χαμηλού (συγκριτικά) επιπέδου ποδόσφαιρο εκτιμήθηκε σημαντικά στην ανάπτυξη του αθλήματος στη χώρα. Από το 1930 και μετά έγινε επί σειρά ετών διαιτητής  και περιστασιακά προπονητής μικρών ομάδων. Ως προπονητής της Μπουντάφοκ, έπαιξε επίσης σε ένα αγώνα πρωταθλήματος για την ομάδα το 1932.

Εκτός γηπέδων
Ο Σλόσσερ υπήρξε ιδιαίτερα προσφιλής στους γελοιογράφους με τα στραβά πόδια του. Η συμβολή του στην ανάπτυξη του αθλήματος στη χώρα του ήταν τέτοια που θεωρήθηκε εθνικός θησαυρός, γράφτηκαν ποιήματα γι' αυτόν, παπούτσια και  άλογα κούρσας πήραν το όνομά του, γράφτηκαν βιβλία και γυρίστηκε ταινία για τη ζωή του. Ο ίδιος παρέμεινε ένας ταπεινός, ευγενικός άνθρωπος, αγαπητός και σεβαστός από όλους. Η ακμή του συνδυάστηκε με τον ιδιαίτερο τρόπο παιχνιδιού του ποδοσφαίρου της χώρας δημιουργώντας σχολή. Το 1912, παντρεύτηκε την Ερζεμπέτ Φριτς, αδερφή του τερματοφύλακα της ομάδας του, με την οποία απέκτησαν δύο γιους. Το ποδόσφαιρο δεν του προσέφερε οικονομική αυτάρκεια και έτσι δούλεψε από το 1909 εργάστηκε ως διευθυντής του Water Works of Székesfóváros Budapest και μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση το 1928 στο Εθνικό Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων και αργότερα  ως υπάλληλος γραφείου σε επαρχιακές πόλεις. Το 1935 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του, η οποία περιέχει σημαντικές πληροφορίες για την ιστορία του ουγγρικού ποδοσφαίρου των μέχρι τότε χρόνων του 20ού αιώνα.  Το 1937, στα πλαίσια των μεταβολών στη χώρα, αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομά του σε Σολιμόσι (Solymosi). Στην ηλικία των 66 ετών (1955), είχε την τιμή να σφυρίξει το εναρκτήριο λάκτισμα στον 100ό αγώνα των εθνικών ομάδων Ουγγαρίας-Αυστρίας στη Βουδαπέστη μπροστά από 104.000 θεατές. Απεβίωσε το 1959, τρεις μήνες πριν από τα 70ά γενέθλιά του.

Το 1995 ανακηρύχθηκε από την Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής Ποδοσφαίρου (IFFHS) ως ο δεύτερος καλύτερος σκόρερ του 20ού αιώνα στο επίπεδο της υψηλότερης εθνικής κατηγορίας πίσω από τον Πούσκας.

Στατιστική

Συνολική στατιστική
      

Πηγή : RSSSF - Imre Schlosser (2023)

Ρεκόρ κόσμου

Οι επιδόσεις του Σλόσσερ που ήταν ρεκόρ κόσμου είναι οι εξής : 

Πηγές : RSSSF, IFFHS, ARFTS, WFHC, WRA

Σημείωση: Οι ανωτέρω επιδόσεις πρωταθλήματος αφορούν την ιστορία εθνικών διοργανώσεων.

Διεθνείς συμμετοχές και τέρματα

Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει όλες τις επίσημες συμμετοχές και τα τέρματα του Ίμρε Σλόσσερ με την Εθνική ομάδα της χώρας του. Το σκορ της Ουγγαρίας στο αποτέλεσμα αναφέρεται πρώτο. Το ρεκόρ συμμετοχών καταρρίφθηκε με την 46η εμφάνιση (3 Οκτωβρίου 1915) και διατηρήθηκε έως τις 26 Οκτωβρίου 1924 . Επανακτήθηκε για σύντομο χρονικό διάστημα με την 66η και την 68η εμφάνιση. Το ρεκόρ τερμάτων καταρρίφθηκε με το 30όγκολ (3 Ιουλίου 1912) και διατηρήθηκε έως τις 25 Νοεμβρίου 1953 .

Πηγές : Imre Schlosser-Lakatos - Goals in International Matches, Imre Schlosser

Τίτλοι 

Φερεντσβάρος: 
  Πρωτάθλημα Ουγγαρίας (7) : 1905, 1907 ,  1909 ,  1910 ,  1911 ,  1912 και 1913   
   Κύπελλο Ουγγαρίας (2) : 1913 , 1927 

ΜΤΚ Βουδαπέστης
  Πρωταθλημα Ουγγαρίας (6) : 1917 , 1918 , 1919 , 1920 , 1921 και 1922

Ατομικές διακρίσεις 

 Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Ουγγαρίας (7) : 1909 (30 γκολ) , 1910 (18 γκολ) , 1911 (42 γκολ) , 1912 (40 γκολ) , 1913 (42 γκολ) , 1914 (36 γκολ) , 1917 (38 γκολ) 
 Πρώτος σκόρερ στην Ευρώπη και στον κόσμο (4) : 1910, 1911, 1912, 1913
 Πρώτος σκόρερ στην ιστορία του Ουγγρικού Πρωταθλήματος : 411 τέρματα 
 Καλύτερος παίκτης στην Ουγγαρία : 1911–12
 IFFHS : 42ος καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα 
 IFFHS : 4ος καλύτερος Ούγγρος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα

Δείτε επίσης 

 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ 
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών με τα περισσότερα τέρματα πρωταθλήματος
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών που σημείωσαν ρεκόρ με χατ-τρικ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Kicken unter dem Doppeladler - Το ποδόσφαιρο στην Αυστροουγγαρία (Γερμανικά) 

Σουηβοί του Δούναβη
Ούγγροι γερμανικής καταγωγής
Ούγγροι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές ΜΤΚ Βουδαπέστης
Ποδοσφαιριστές Φερεντσβάρος
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1912
Ούγγροι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ούγγροι προπονητές ποδοσφαίρου
Προπονητές ποδοσφαίρου Βίσλα Κρακοβίας
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές