Τζοβάνι Παπίνι

Ο Τζοβάνι Παπίνι (9 Ιανουαρίου 1881 – 8 Ιουλίου 1956) ήταν ένας Ιταλός δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, ποιητής και μυθιστοριογράφος.

Πρώιμη ζωή 
Κατάγεται από την Φλωρεντία όπου ο πατέρας του ήταν μέσος πωλητής επίπλων (και πρώην μέλος των Giuseppe Garibaldis Redshirts) από το Borgo degli Albizi, και η μητέρα του βάφτισε τον Παπίνι κρυφά για να αποφύγει τον επιθετικό αντιθρησκευτισμό του πατέρα του. Ο Παπίνι έζησε μια ρουστίκ, μοναχική παιδική ηλικία. Τότε απεχθανόταν όλες τις πεποιθήσεις, όλες τις εκκλησίες, και κάθε μορφή δουλείας (που συνδεόταν με τη θρησκεία)* και τον συνάρπασε η ιδέα της συγγραφής μιας εγκυκλοπαίδειας , όπου θα συνοψίζονταν όλοι οι πολιτισμοί.

Σπούδασε στο Istituto di Studi Superiori  (1900-2), δίδαξε για ένα χρόνο στο Αγγλο-ιταλικό σχολείο και εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στο Μουσείο της Ανθρωπολογίας τα έτη 1902-1904. Η λογοτεχνική ζωή προσέλκυσε τον Παπίνι, που το 1903 ίδρυσε το περιοδικό Il Leonardo, στο οποίο δημοσίευε άρθρα με το ψευδώνυμο "Gian Falco." Συνεργάτες του ήταν οι Giuseppe Prezzolini, Borgese, Vailati, Costetti και Calderoni. Μέσω του περιοδικού ο Παπίνι και οι συνεργάτες του παρουσίασαν στην Ιταλία σημαντικούς στοχαστές όπως οι Kierkegaard, Peirce,  Νίτσε, Santayana και Poincaré. Αργότερα στελέχωσε το Il Regno (Το Βασίλειο), ένα εθνικιστικό έντυπο διεύθυνσης του Enrico Corradini, που ίδρυσε την Associazione Nazionalistica Italiana (Ιταλική Εθνικιστική Ένωση), για να υποστηρίξει τον αποικιακό επεκτατισμό της χώρας του.

Ο Παπίνι γνωρίστηκε με τους Γουίλιαμ Τζέιμς και Ανρί Μπερξόν, που επηρέασαν σημαντικά τα πρώτα του έργα. Άρχισε να δημοσιεύει διηγήματα και δοκίμια: το Il Tragico Quotidiano ("Τραγική Καθημερινότητα") το 1906, τα Il non specializzato Cieco ("Ο Τυφλός Πιλότος") και Il Crepuscolo dei Filosofi ("Το Λυκόφως των Φιλοσόφων") το 1907. Το τελευταίο αποτελούσε πολεμική με τα καθιερωμένα στοιχεία αντιπαράθεσης λογίων, όπως των Immanuel Kant, Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Auguste Comte, ο Χέρμπερτ Σπένσερ, ο Άρθουρ Σοπενχάουερ, και ο Φρίντριχ Νίτσε. Ο Παπίνι προκήρυξε το θάνατο των φιλοσόφων και την κατεδάφιση της σκέψης καθαυτής. Για λίγο φλέρταρε με τον Φουτουρισμό και άλλες βίαιες και απελευθερωτικές μορφές του Μοντερνισμού (Ο Παπίνi είναι ο χαρακτήρας πολλών ποιημάτων της Mina Loy).

Το 1907 ο Παπίνι παντρεύτηκε την Τζιασίντα Τζοβανόλι * το ζευγάρι απέκτησε δύο κόρες, τη Βιόλα και την Τζοκόντα.

Πριν και κατά τον Α ' Παγκόσμιο Πόλεμο 

Το 1907 ο Τζοβάνι Παπίνι εγκατέλειψε το Il Leonardo και ίδρυσε πολλά άλλα περιοδικά. Το 1908 κυκλοφόρησε το La Voce (Η φωνή), και αργότερα το  L'Anima (Η Ψυχή) μαζί με τους Giovanni Amendola και Prezzolini. Το 1913 (προτού εμπλακεί η Ιταλία στον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο) άρχισε το Lacerba (1913-15). Για τρία χρόνια ήταν ανταποκριτής για το Mercure de France και αργότερα κριτικός λογοτεχνίας για το La Nazione (Το Έθνος). Περί το 1918 δημοσίευσε το άρθρο ανασκόπησης La Vraie Italie (Η Αληθινή Ιταλία), με τον Ardengo Soffici.

Η πένα του παρήγαγε αρκετά βιβλία. Στο Parole e Sangue ("Λέξεις και Αίμα") παρουσίασε τον βασικό αθεϊσμό του. Επιπλέον, παρολίγο να δημιουργήσει σκάνδαλο με τις εικασίες του ότι ο Ιησούς και ο Ιωάννης ο Απόστολος είχαν ομοφυλοφιλική σχέση. Το 1912 εκδόθηκε το γνωστότερο έργο του, η αυτοβιογραφία Un Uomo Finito ("Η Αποτυχία").

Το 1915 στη συλλογή ποιητικής πρόζας Cento Pagine di Poesia (100 Σελίδες Ποίησης) και τα Buffonate (Αστείο), Maschilità (Ανδρισμός) και Stroncature (Αυστηρή Κριτική ή Πλακόστρωση), ο Παπίνι βρέθηκε ενώπιος ενωπίω με τους  Βοκάκιο, Γουίλιαμ Σαίξπηρ, Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, και άλλους συγχρόνους του όπως οι Μπενεντέτο Κρότσε και Giovanni Gentile, και λιγότερο επιφανείς μαθητές του Γκαμπριέλε Ντ'Ανούντσιο. Ένας κριτικός έγραψε γι ' αυτόν:Ο Τζοβάνι Παπίνι [...] είναι ένα από τα καλύτερα μυαλά στην Ιταλία του σήμερα. Είναι ένας εξαιρετικός εκπρόσωπος της μοντέρνας αδιάκοπης αναζήτησης για την αλήθεια, και στο έργο του βρίσκεται μία μορφή αναζωογονητικής ανεξαρτησίας, όχι όπως η αυτοαποκαλούμενη ανεξαρτησία, με άγνοια του παρελθόντος, αλλά με μελέτη και κατανόησή του.Το 1917 δημοσίευσε στίχουργήματα ομαδοποιημένα υπό τον τίτλο Opera Prima. Το 1921 ο Παπίνι ανακοίνωσε το ενδιαφέρον του για τον Ρωμαϊκό Καθολικισμό στη δημοσίευση Storia di Cristo ("Η Ιστορία του Χριστού"), ένα βιβλίο που μεταφράστηκε σε είκοσι τρεις γλώσσες και ήταν παγκόσμια επιτυχία.

Ο φασισμός και τα μεταγενέστερα χρόνια 
Μετά από αρκετά ποιητικά έργα δημοσίευσε τη σάτιρα Gog (Γωγ) (1931) και το δοκίμιο ο Dante Vivo ("Ζωντανός Δάντης" ή "Αν ο Δάντης Ήταν Ζωντανός") το 1933.

Κινήθηκε προς τον Φασισμό, και λόγω των πεποιθήσεών του κέρδισε μια θέση διδασκαλίας στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια το 1935. Οι Φασιστικές αρχές επιβεβαίωσαν την "άψογη φήμη" του Παπίνι μέσω του διορισμού. Το 1937 ο Παπίνι δημοσίευσε τον μοναδικό τόμο της Ιστορίας της Ιταλικής Λογοτεχνίας, με αφιέρωση στον Μπενίτο Μουσολίνι: "στον Ντούτσε, φίλο της ποίησης και των ποιητών", για την απονομή κορυφαίων θέσεων στην ακαδημαϊκή κοινότητα, ειδικά στη μελέτη της Ιταλικής Αναγέννησης. Το 1940 ο τόμος δημοσιεύτηκε στη Ναζιστική Γερμανία με τον τίτλο Ewiges Italien - Die Großen im Reich seiner Dichtung. Ο Παπίνι ήταν ο αντιπρόεδρος της Europäische Schriftstellervereinigung (Ένωση Ευρωπαίων Συγγραφέων) που ιδρύθηκε από τον Γιόζεφ Γκαίμπελς το 1941/42. Όταν το Φασιστικό καθεστώς κατέρρευσε (1943), ο Παπίνι μπήκε στο Φραγκισκανό μοναστήρι στη La Verna με το όνομα Fra' Μποναβεντούρα.

Το έργο του επικεντρώθηκε σε διάφορα θέματα, όπως μια βιογραφία του Μιχαήλ Αγγέλου, ενώ συνέχισε να γράφει σκοτεινά και τραγικά δοκίμια. Στο πλαίσιο συνεργασίας με την εφημερίδα Corriere della Sera, συνείσφερε άρθρα που δημοσιεύτηκαν σε συλλεκτικό τόμο μετά τον θάνατό του. Έπασχε από προοδευτική παράλυση και ήταν τυφλός κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Σύμφωνα με τον ιστορικό τέχνης Richard Dorment, το καθεστώς του Φρανσίσκο Φράνκοs και το ΝΑΤΟ χρησιμοποίησαν την σειρά από φανταστικές συνεντεύξεις του Παπίνι (Il Libro Nero, 1951) ως προπαγάνδα εναντίον του Πάμπλο Πικάσο, υπονομεύοντας δραματικά την προ-Κομμουνιστική εικόνα του. Το 1962 ο καλλιτέχνης ζήτησε από τον βιογράφο του Pierre Daix να εκθέσει την προσποιητή συνέντευξη, όπως έπραξε στο Les Lettres Françaises.

Είχε την εκτίμηση του Bruno de Finetti, που επινόησε την υποκειμενική θεωρία των πιθανοτήτων, και του Χόρχε Λουίς Μπόρχες που σχολίασε ότι ο Παπίνι "ξεχάστηκε άδικα" και συμπεριέλαβε κάποιες από τις ιστορίες του στη Βιβλιοθήκη της Βαβέλ.

Δημοσιεύσεις 

  La Teoria Psicologica della Previsione (1902).
  Sentire Senza Agire e Agire Senza Sentire (1905).
  Il Crepuscolo dei Filosofi (1906).
  Il Tragico Quotidiano (1906).
  La Coltura Italiana  (with Giuseppe Prezzolini, 1906).
  Il Pilota Cieco (1907).
  Le Memorie d'Iddio (1911).
  L'Altra Metà (1911).
  La Vita di Nessuno (1912).
  Parole e Sangue (1912).
  Un Uomo Finito (1913).
  Ventiquattro Cervelli (1913).
  Sul Pragmatismo: Saggi e Ricerche, 1903-1911 (1913).
  Almanacco Purgativo 1914 (with Ardengo Soffici et al., 1913).
  Buffonate (1914).
  Vecchio e Nuovo Nazionalismo (with Giuseppe Prezzolini, 1914).
  Cento Pagine di Poesia (1915).
  Maschilità (1915).
  La Paga del Sabato (1915).
  Stroncature (1916).
  Opera Prima (1917).
  Polemiche Religiose (1917).
  Testimonianze (1918).
  L'Uomo Carducci (1918).
  L'Europa Occidentale Contro la Mittel-Europa (1918).
  Chiudiamo le Scuole (1918).
  Giorni di Festa (1918).
  L'Esperienza Futurista (1919).
  Poeti d'Oggi (with Pietro Pancrazi, 1920).
  Storia di Cristo (1921).
  Antologia della Poesia Religiosa Italiana (1923).
  Dizionario dell'Omo Salvatico (with Domenico Giuliotti, 1923).
  L'Anno Santo e le Quattro Paci (1925).
  Pane e Vino (1926).
  Gli Operai della Vigna (1929).
  Sant'Agostino (1931).
  Gog (1931).
  La Scala di Giacobbe (1932).
  Firenze (1932).
  Il Sacco dell'Orco (1933).
  Dante Vivo (1933).
  Ardengo Soffici (1933).
  La Pietra Infernale (1934).
  Grandezze di Carducci (1935).
  I Testimoni della Passione (1937).
  Storia della Letteratura Italiana (1937).
  Italia Mia (1939).
  Figure Umane (1940).
  Medardo Rosso (1940).
  La Corona d'Argento (1941).
  Mostra Personale (1941).
  Prose di Cattolici Italiani d'Ogni Secolo (with Giuseppe De Luca, 1941).
  L'Imitazione del Padre. Saggi sul Rinascimento (1942).
  Racconti di Gioventù (1943).
  Cielo e Terra (1943).
  Foglie della Foresta (1946).
  Lettere agli Uomini di Papa Celestino VI (1946).
  Primo Conti (1947).
  Santi e Poeti (1948).
  Passato Remoto (1948).
  Vita di Michelangiolo (1949).
  Le Pazzie del Poeta (1950).
  Firenze Fiore del Mondo (with Ardengo Soffici, Piero Bargellini and Spadolini, 1950).
  Il Libro Nero (1951).
  Il Diavolo (1953).
  Il Bel Viaggio (with Enzo Palmeri, 1954).
  Concerto Fantastico (1954).
  Strane Storie (1954).
  La Spia del Mondo (1955).
  La Loggia dei Busti (1955).
  Le Felicità dell'Infelice (1956).

Posthumous
  L'Aurora della Letteratura Italiana: Da Jacopone da Todi a Franco Sacchetti (1956).
  Il Muro dei Gelsomini: Ricordi di Fanciullezza (1957).
  Giudizio Universale (1957).
  La Seconda Nascita (1958).
  Dichiarazione al Tipografo (1958).
  Città Felicità (1960).
  Diario (1962).
  Schegge (Articles published in Corriere della Sera, 1971).
  Rapporto sugli Uomini (1978).

Συλλογές έργων 

 Tutte le Opere di Giovanni Papini, 11 τόμοι. Μιλάνο: Mondadori (1958-66)

Έργα που μεταφράστηκαν στα αγγλικά 

 Four and Twenty Minds. New York: Thomas Y. Crowell Company, 1922.
 The Story of Christ. London: Hodder and Stoughton, 1923 [Rep. as Life of Christ. New York: Harcourt, Brace and Co., 1923].
 The Failure. New York: Harcourt, Brace and Company, 1924 [Rep. as A Man-Finished. London: Hodder & Stoughton, 1924].
 The Memoirs of God. Boston: The Ball Publishing Co., 1926.
 A Hymn to Intelligence. Pittsburgh: The Laboratory Press, 1928.
 A Prayer for Fools, Particularly Those we See in Art Galleries, Drawing-rooms and Theatres. Pittsburgh: The Laboratory Press, 1929.
 Laborers in the Vineyard. London: Sheed & Ward, 1930.
 Life and Myself, translated by Dorothy Emmrich. New York: Brentano's, 1930.
 Saint Augustine. New York: Harcourt, Brace and Co., 1930.
 Gog, translated by Mary Prichard Agnetti. New York: Harcourt, Brace and Co., 1931.
 Dante Vivo. New York: The Macmillan Company, 1935.
 The Letters of Pope Celestine VI to All Mankind. New York: E.P. Dutton & Co., Inc., 1948.
 Florence: Flower of the World. Firenze: L'Arco, 1952 [with Ardengo Soffici and Piero Bargellini].
 Michelangelo, his Life and his Era. New York: E. P. Dutton, 1952.
 The Devil; Notes for Future Diabology. New York: E.P. Dutton, 1954 [London: Eyre & Spottiswoode, 1955].
 Nietzsche: An Essay. Mount Pleasant, Mich.: Enigma Press, 1966.
 "The Circle is Closing." In: Lawrence Rainey (ed.), Futurism: An Anthology, Yale University Press, 2009.

Επιλεγμένα άρθρα 

 "Philosophy in Italy," The Monist 8 (4), July 1903, pp. 553–585.
 "What Pragmatism is Like," Popular Science Monthly, Vol. LXXI, October 1907, pp. 351–358.
 "The Historical Play," The Little Review 6 (2), pp. 49–51.
 "Ignoto," The New Age 26 (6), 1919, p. 95.
 "Buddha," The New Age 26 (13), 1920, pp. 200–201.
 "Rudolph Eucken" The Open Court, 38 (5), May 1924, pp. 257–261.

Διηγήματα 

 "The Debt of a Day," The International 9 (4), 1915, pp. 105–107.
 "The Substitute Suicide," The International 10 (5), 1916, pp. 148–149.
 "Four-Hundred and Fifty-Three Love Letters," The Stratford Journal 3 (1), 1918, pp. 9–12.
 "The Beggar of Souls" The Stratford Journal 4, 1919, p. 59–64.
 "Life: The Vanishing Mirror," Vanity Fair 13 (6), 1920, p. 53.
 "Don Juan's Lament," Vanity Fair 13 (10), 1920, p. 43.
 "An Adventure in Introspection," Vanity Fair 13 (10), 1920, p. 65.
 "Having to do with Love – and Memory," Vanity Fair 14 (2), 1920, p. 69.
 "For no Reason," Vanity Fair 14 (3), 1920, pp. 71, 116.
 "The Prophetic Portrait," Vanity Fair 14 (4), 1920, p. 73.
 "The Man who Lost Himself," Vanity Fair 14 (5), 1920, p. 35.
 "Hope," Vanity Fair 14 (6), 1920, p. 57.
 "The Magnanimous Suicide," Vanity Fair 15 (1), 1920, p. 73.
 "The Lost Day," Vanity Fair 15 (3), 1920, pp. 79, 106.
 "Two Faces in the Well," Vanity Fair 15 (4), 1920, p. 41.
 "Two Interviews with the Devil," Vanity Fair 15 (5), 1921, pp. 59, 94.
 "The Bartered Souls," Vanity Fair 15 (6), 1921, p. 57.
 "The Man Who Could Not be Emperor," Vanity Fair 16 (1), 1921, p. 41.
 "A Man Among Men — No More," Vanity Fair 16 (2), 1921, p.
 "His Own Jailer," The Living Age, December 9, 1922.
 "Pallas and the Centaur," Italian Literary Digest 1 (1), April 1947.

Βιβλιογραφία 

 Η Βιογραφία εν μέρει ληφθεί από την εισαγωγή του Γωγ του Ettore Allodoli.

Περαιτέρω ανάγνωση 

 Berghaus, Günter (2000). International Futurism in Arts and Literature. Berlin: Walter de Gruyter.
 Colella, E. Paul (2005). "Reflex Action and the Pragmatism of Giovanni Papini," The Journal of Speculative Philosophy 19 (3), pp. 187–215.
 Filippis, M. de (1944). "Giovanni Papini," The Modern Language Journal 28 (4), pp. 352–364.
 Gironella, José María (1958). "The Death and Judgment of Giovanni Papini," Modern Age 2 (3), pp. 240–250.
 Giuliano, William P. (1946). "Spiritual Evolution of Giovanni Papini," Italica 23 (4), pp. 304–311.
 Golino, Carlo L. (1955). "Giovanni Papini and American Pragmatism," Italica 32 (1), pp. 38–48.
 James, William (1906). "G. Papini and the Pragmatist Movement in Italy," The Journal of Philosophy, Psychology and Scientific Methods 3 (13), pp. 337–341.
 Phelps, Ruth Shepard (1923). "The Poet in Papini," The North American Review, Vol. CCXVII, No. 811, pp. 834–843.
 Phillips, Charles (1921). "A Prophet in Italy," Catholic World, Vol. CIV, pp. 210–219.
 Prezzolini, Giuseppe (1922). "Giovanni Papini," Broom 1 (3), pp. 239–248.
 Riccio, Peter M. (1938). "Giovanni Papini." In: Italian Authors of Today. New York: S.F. Vanni, Inc., pp. 87–96.
 Waterfield, Lina (1921). "Giovanni Papini," The Living Age, No. 4016, pp. 788–789.
 Wilson, Lawrence A. (1961). "A Possible Original of Papini's Dottor Alberto Rego," Italica 38 (4), pp. 296–301.
 Wohl, Robert (2009). The Generation of 1914. Harvard University Press.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Ιταλοί δοκιμιογράφοι
Ιταλοί φασίστες
Ιταλοί δημοσιογράφοι
Ιταλοί βιογράφοι