Πιερ Εμμανυέλ

Ο Νοέλ Ματιέ, γνωστός με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Πιερ Εμμανυέλ (Noël Mathieu / Pierre Emmanuel, 3 Μαΐου 1916 – 22 Σεπτεμβρίου 1984), ήταν Γάλλος ποιητής.

Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νοέλ Ματιέ γεννήθηκε στην κωμόπολη Γκαν του Νομού των Ατλαντικών Πυρηναίων. Γονείς του ήταν οι Εμίλ Ματιέ και Μαρία Ζ. Μπουλόν (Maria Juge Boulogne), ωστόσο τον μεγάλωσε ένας θείος του, αφού οι γονείς του προτίμησαν να τον αφήσουν και να μεταναστεύσουν στις ΗΠΑ. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Λυών και ξεκίνησε μια σταδιοδρομία καθηγητή σε σχολείο. Προσελκύσθηκε στην ποίηση από τη La Jeune Parque του Πωλ Βαλερύ, ενώ ο λογοτέχνης Πιερ Ζαν Ζουβέ, τον οποίο συνάντησε το 1937, τον καθοδήγησε στο ποιητικό του ντεμπούτο: τις συλλογές Ελεγείες (1940) και Ορφέως Τάφος (1941).

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο Εμμανυέλ κατέφυγε στον Νομό Ντρομ, όπου δίδασκε και έλαβε μέρος στην Αντίσταση. Μεταπολεμικά έγινε διευθυντής των αγγλόφωνων υπηρεσιών της γαλλικής ραδιοτηλεοράσεως και έδωσε αρκετές διαλέξεις στον Καναδά και στις ΗΠΑ. Εκλέχθηκε ως το τρίτο μέλος της 4ης έδρας της Γαλλικής Ακαδημίας το 1968 (διαδεχόμενος τον Αλφόνς Ζυν), ενώ διετέλεσε πρόεδρος του PEN International μεταξύ 1969 και 1971, της γαλλικής λέσχης PEN από το 1973 ως το 1976, και ο πρώτος πρόεδρος του γαλλικού Εθνικού Οπτικοακουστικού Ινστιτούτου το 1975.

Το ποιητικό έργο του Εμμανυέλ είναι το έργο ενός διανοούμενου ορμητικού, επαναστατικού και ρωμαλέου, ενώ εμπνέεται σε μεγάλο βαθμό από τον Χριστιανισμό. Στα πεζά του κείμενα εκθέτει τις εμπειρίες του από τη νεανική του ζωή και τη θητεία του στην ποίηση προκειμένου να εκφράσει μια δικής του επινοήσεως ασκητική. 

Ο Πιερ Εμμανυέλ απεβίωσε στο Παρίσι το 1984, σε ηλικία 68 ετών, από γενικευμένο καρκίνο και τάφηκε στο Κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ. Μαζί του είναι θαμμένη η σορός της δεύτερης συζύγου του, Ζανίν (το γένος Loo), η οποία απεβίωσε τον Απρίλιο του 2013.

Εργογραφία

Ποίηση
 1940: Elégies
 1941: Tombeau d'Orphée
 1942: Le Poète et son Christ
 1943: Jour de colère με τον «Hymne de la liberté»
 1943: «Les dents serrées», στην ανθολογία L’Honneur des poètes, Éditions de Minuit
 1943: La Colombe
 1944: Le Poète fou
 1944: Mémento des vivants
 1944: Sodome
 1945: Combats avec tes défenseurs
 1945: La liberté guide nos pas
 1947: Poésie, raison ardente
 1947: Qui est cet homme
 1949: Car enfin je vous aime
 1952: Babel
 1956: Visage Nuage
 1958: Versant de l'Âge
 1961: Evangéliaire
 1963: Le Goût de l'un
 1963: La Nouvelle Naissance
 1965: La Face Humaine
 1970: Jacob
 1973: Sophia
 1976: La Vie Terrestre
 1978: Tu
 Le Livre de l'Homme et de la Femme, μια τριλογία:
 1978: Una ou la mort la vie
 1979: Duel
 1980: L’Autre 
 1981: L'Arbre et le Vent 1984: Le grand oeuvre, εκδόθηκε λίγες εβδομάδες προ του θανάτου του
 1984: Le grand œuvre. Une cosmogonieΜεταθανάτιες εκδόσεις
 Tombeau d'Orphée suivi de Hymnes orphiques, επιμ. και πρόλογος της Anne-Sophie Andreu, έκδ. «L'Âge d'homme», coll. Amers, Λωζάνη 2001
 Œuvres poétiques complètes, έκδ. «L'Âge d'homme», Λωζάνη 2001, τόμ. I, 1940-1963
 Œuvres poétiques complètes, έκδ. «L'Âge d'homme», Λωζάνη 2003, τόμ. II, 1970-1984
 Lettres à Albert Béguin : correspondance 1941-1952, επιμ. και σημειώσεις Aude Préta-de Beaufort, «L'Âge d'homme», coll. «Cahiers Pierre Emmanuel», nο. 2, Παρίσι και Λωζάνη 2005, ISBN 2-8251-1921-0.

Πεζά
 1950: The Universal Singular: The Autobiography of Pierre Emmanuel (μετάφ. Erik de Mauny), Grey Walls Press, Λονδίνο 
 1967: Le monde est intérieurΕλληνικές μεταφράσεις
  Τετράδιο Πιέρ Εμμανυέλ (συλλογή ποιημάτων που μεταφράσθηκαν κατά καιρούς από πολλούς μεταφραστές), εισαγωγή Jean Onimus, εκδ. «Ευθύνη», Αθήνα 1980, 218 σελ.

Παραπομπές

Πηγές
 Το λήμμα «Εμμανυέλ, Πέτρος» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 12 (1971), σελ. 243

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Pierre Emmanuel - Επίσημος ιστότοπος
 «Les dernières interrogations de Pierre Emmanuel»: η τελευταία συνέντευξη του ποιητή, στον Damian Pettigrew, που εκδόθηκε στον Le Monde'', στις 7 Οκτωβρίου 1984

Γάλλοι ποιητές
Γάλλοι ακαδημαϊκοί