Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1823

Η δεύτερη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας έγινε το 1823 με τον νόμο ΛΗ' της 16ης Απριλίου 1823, ο οποίος όριζε την διαίρεση της χώρας σε επαρχίες, κωμοπόλεις και χωριά, καταργώντας ουσιαστικά τις αντεπαρχίες της προηγούμενης διοικητικής διαίρεσης. Ο νόμος εφαρμόστηκε σε όλα τα τότε ελεύθερα εδάφη, με το διάταγμα υπ' αριθμόν 583 της 17ης Μαΐου 1823. 

Τα νησιά του Αιγαίου πελάγους διαιρέθηκαν σε 15 επαρχίες: 

 Επαρχία Νάξου
 Επαρχία Πάρου και Αντιπάρου
 Επαρχία Μυκόνου και Σύρου
 Επαρχία Τήνου
 Επαρχία Άνδρου
 Επαρχία Σαντορίνης, Αστυπαλαίας και Ανάφης
 Επαρχία Τζιάς και Θερμιών
 Επαρχία Σερίφου, Σίφνου, Μήλου και Κιμώλου
 Επαρχία Ίου, Αμοργού, Πολυκάνδρου και Σικίνου
 Επαρχία Σάμου
 Επαρχία Πάτμου, Λέρου, Καλύμνου και Ικαρίας
 Επαρχία Κάσου
 Επαρχία Καρπάθου, Σύμης, Επισκοπής και Χάλκης
 Επαρχία Πόρου, Αιγίνης, Κούλουρης και Αγγιστρίου

Στην Πελοπόννησο, οι πρώην οθωμανικοί καζάδες θεωρήθηκαν επαρχίες: 

 Επαρχία Αγίου Πέτρου
Επαρχία Ανδρούσης
 Επαρχία Άργους
 Επαρχία Αρκαδίας
 Επαρχία Βοστίτσας
 Επαρχία Γαστούνης
 Επαρχία Ιμλακίκων
 Επαρχία Καλαβρύτων
 Επαρχία Καλαμάτας
 Επαρχία Καρύταινας
 Επαρχία Κάτω Ναχαγέ
 Επαρχία Κορίνθου
 Επαρχία Κορώνης
 Επαρχία Λεονταρίου
 Επαρχία Μικρομάνης
 Επαρχία Μυστρά
 Επαρχία Μονεμβασίας
 Επαρχία Ναυπλίου
 Επαρχία Νεοκάστρου και Μεθώνης
 Επαρχία Νησίου
 Επαρχία Πραστού
 Επαρχία Πύργου
 Επαρχία Παλαιών Πατρών
 Επαρχία Τριπολιτσάς
 Επαρχία Φαναρίου
 Επαρχία Δερβενοχωρίων

Στη Στερεά Ελλάδα, οι παρακάτω περιοχές:

 Επαρχία Αθηνών
 Επαρχία Θηβών
 Επαρχία Λιβαδειάς
 Επαρχία Λιδωρικίου
 Επαρχία Μαλανδρίνου
 Επαρχία Σαλώνων
 Επαρχία Ζητουνίου
 Επαρχία Μπουδουνίτσης και Τουρκοχωρίου
 Επαρχία Πατρατζικίου
 Επαρχία Ταλαντίου
 Επαρχία Αγράφων
 Επαρχία Βενέτικου
 Επαρχία Βάλτου
 Επαρχία Ζυγού
 Επαρχία Καρπενησίου
 Επαρχία Κραββάρων
 Επαρχία Ασπροποτάμου
 Επαρχία Δυτικής Ευβοίας
 Επαρχία Ανατολικής Ευβοίας

Στον ελεύθερο χώρο της Θεσσαλίας:

 Επαρχία Θεταλλομαγνησίας

Παραπομπές΄

1823