Ιστορία του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision

Η ιστορία του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision ξεκίνησε με μια ιδέα του Σέρτζιο Πουλιέζε (Sergio Pugliese, 1908-1965), της Ιταλικής τηλεόρασης RAI και στη συνέχεια εγκρίθηκε από τον Μαρσέλ Μπεζανσόν (Marcel Bezençon, 1907-1981) της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU). Ο διαγωνισμός βασίστηκε στο Ιταλικό Φεστιβάλ Μουσικής του Σαν Ρέμο και σχεδιάστηκε για να δοκιμάσει τα όρια της τεχνολογίας ζωντανής τηλεοπτικής εκπομπής. 

Ο πρώτος διαγωνισμός διεξήχθη στις 24 Μαΐου 1956 και συμμετείχαν επτά χώρες. Καθώς ο διαγωνισμός συνεχιζόταν, οι κανόνες έγιναν σταδιακά πολύπλοκοι και τα επίπεδα συμμετοχής αυξήθηκαν για να υπερβούν τις 40 χώρες στα τέλη του 20ου αιώνα. Καθώς περισσότερες χώρες εντάχθηκαν κατά τη διάρκεια των επόμενων δεκαετιών και η τεχνολογία προχώρησε, η EBU προσπάθησε να συμβαδίσει με τις εθνικές και διεθνείς τάσεις.

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου στις αρχές της δεκαετίας του 1990 οδήγησε σε ξαφνική αύξηση του αριθμού, με πολλές πρώην χώρες του Ανατολικού Μπλοκ να αναμένουν να συναγωνιστούν για πρώτη φορά. Αυτή η διαδικασία συνεχίστηκε στο διαγωνισμό του , όπου και η Βουλγαρία και η Μολδαβία έκαναν το ντεμπούτο τους. Το Λιχτενστάιν, η Πόλη του Βατικανού και το Κοσσυφοπέδιο είναι οι μόνες ευρωπαϊκές χώρες που δεν συμμετείχαν. Η πιο πρόσφατη μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα που έλαβε μέρος ήταν η Τσεχία, η οποία έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο διαγωνισμό του . Ο Άγιος Μαρίνος έλαβε μέρος στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision  στο Βελιγράδι της Σερβίας μαζί με το Αζερμπαϊτζάν. Η Αυστραλία έκανε το ντεμπούτο της στο διαγωνισμό του 2015 και έγινε η πρώτη χώρα από την περιοχή της Ωκεανίας (και η δεύτερη χώρα εκτός της Ευρασίας συνολικά μετά το Μαρόκο το 1980) που πήρε μέρος στο διαγωνισμό. Παρότι η συμμετοχή της αρχικά ανακοινώθηκε ως έκτακτη εκδήλωση, η χώρα στη συνέχεια κλήθηκε να συμμετάσχει στο διαγωνισμό του 2016.

Έχουν διεξαχθεί 66 διαγωνισμοί από την πρώτη της έκδοση και πάνω από 1.600 τραγούδια που αντιπροσωπεύουν 52 χώρες έχουν παρουσιαστεί στη σκηνή της Eurovision μέχρι το 2022. Η Eurovision έχει δει πολλές αλλαγές από την ίδρυσή της, όπως η εισαγωγή του υποβιβασμού τη δεκαετία του 1990 και στη συνέχεια ημιτελής -τελικοί στη δεκαετία του 2000, ως απάντηση στον αυξανόμενο αριθμό ενδιαφερόμενων συμμετεχόντων. Οι κανόνες του διαγωνισμού έχουν επίσης δει πολλές αλλαγές με την πάροδο των ετών, με το σύστημα ψηφοφορίας και τα γλωσσικά κριτήρια να έχουν τροποποιηθεί σε αρκετές περιπτώσεις.

Η Eurovision έχει αναγνωριστεί ως ο μακροβιότερος ετήσιος διεθνής τηλεοπτικός μουσικός διαγωνισμός στον κόσμο, όπως καθορίζεται από το Guinness World Records, και περισσότερες από 40 χώρες συμμετέχουν πλέον τακτικά κάθε χρόνο. Αρκετοί άλλοι διαγωνισμοί έχουν εμπνευστεί από τη Eurovision τα χρόνια από τη σύστασή της, και η EBU έχει επίσης δημιουργήσει έναν αριθμό δωρεάν διαγωνισμών που εστιάζουν σε άλλες πτυχές της μουσικής και του πολιτισμού. Η έκδοση του διαγωνισμού του 2020 ήταν η πρώτη που ακυρώθηκε, καθώς καμία διαγωνιστική εκδήλωση δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί λόγω της πανδημίας του COVID-19.

Ιστορικό διαγωνισμού

Θέματα και σλόγκαν του διαγωνισμού
Ένα μεμονωμένο σλόγκαν έχει συσχετιστεί με κάθε έκδοση του διαγωνισμού από το 2002, εκτός από το 2009. Αυτό το σλόγκαν αποφασίζεται από τον διοργανωτή ραδιοτηλεοπτικό φορέα και στη συνέχεια χρησιμοποιείται για την ανάπτυξη της οπτικής ταυτότητας και του σχεδιασμού του διαγωνισμού. Αυτό το σλόγκαν χρησιμοποιείται συνήθως από τους παραγωγούς για τον σχεδιασμό και τη διαμόρφωση της οπτικής ταυτότητας της παράστασης και διοχετεύεται στη σκηνογραφία του διαγωνισμού, στις εναρκτήριες και ενδιάμεσες πράξεις και στις "καρτ ποστάλ": σύντομα βίντεο που παρεμβάλλονται μεταξύ των συμμετοχών που συνήθως υπογραμμίζουν τη διοργανώτρια χώρα, και σε πολλές περιπτώσεις εισάγουν τις διαγωνιστικές πράξεις.

Προέλευση
Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) ιδρύθηκε το 1950, όταν ο βρετανικός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός BBC φιλοξένησε μια διάσκεψη με 23 οργανισμούς στο Imperial Hotel στο Torquay της Αγγλίας, με στόχο τη δημιουργία συνεργασίας σε δημιουργικές προσπάθειες και τη δημιουργία θεμελίων για την ανταλλαγή τηλεοπτικών προγραμμάτω, πέρα από τα σύνορα. Το "Eurovision" ως όρος στις τηλεπικοινωνίες χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Βρετανό δημοσιογράφο George Campey στο London Evening Standard το 1951, όταν αναφέρθηκε σε ένα πρόγραμμα του BBC που μεταδόθηκε από την ολλανδική τηλεόραση. Ιδρύθηκε το 1954 και την εποχή εκείνη αποτελούσε μια σειρά από ζεύξεις μικροκυμάτων σε όλη την Ευρώπη.

Στα χρόνια που ακολούθησαν τον σχηματισμό της EBU, μια σειρά από μεγάλα γεγονότα μεταδόθηκαν μέσω της υποδομής τους, συμπεριλαμβανομένης της στέψης της Ελισάβετ Β΄, η οποία εκτός από το Ηνωμένο Βασίλειο μεταδόθηκε επίσης στη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία και τη Γερμανία. Τον Σεπτέμβριο του 1953, μια συνάντηση της EBU στο Λονδίνο οδήγησε σε μια σειρά από διεθνή προγράμματα ανταλλαγών που οργανώθηκαν το επόμενο έτος, με τίτλο "Ευρωπαϊκή Τηλεοπτική Περίοδος" και μεταδόθηκαν ζωντανά σε όλη την Ευρώπη μέσω του δικτύου της Eurovision. Το πρώτο από αυτά τα προγράμματα προβλήθηκε στις 6 Ιουνίου 1954, παρουσιάζοντας κάλυψη του Φεστιβάλ Νάρκισσου που πραγματοποιήθηκε στο Μοντρέ της Γαλλίας, και ακολούθησε περιοδεία στην πόλη του Βατικανού. Περαιτέρω εκδηλώσεις μεταδόθηκαν τις επόμενες ημέρες, όπως το Palio di Siena, μια συνάντηση στίβου στη Γλασκώβη, μια παρέλαση από το Βασιλικό Ναυτικό περνώντας τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ και ζωντανή μετάδοση αγώνων ποδοσφαίρου από το Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA του 1954 στην Ελβετία, την πρώτη φορά το Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA συνοδεύτηκε από ζωντανή τηλεοπτική κάλυψη.

Μετά από αυτή τη θερινή σεζόν των προγραμμάτων, η EBU σχημάτισε μια "Επιτροπή Προγράμματος" για να διερευνά νέες πρωτοβουλίες για συνεργασία μεταξύ ραδιοτηλεοπτικών φορέων κάθε χρόνο, με τον Μαρσέλ Μπεζανσόν, Γενικό Διευθυντή της Ελβετικής Ραδιοφωνικής Εταιρείας (SRG SSR), να είναι ο πρώτος Πρόεδρος της επιτροπής, ο Rene McCall, αναπληρωτής διευθυντής του BBC, και ο Jean d'Arcy, διευθυντής του γαλλικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα Radiodiffusion-Télévision Française (RTF), με τους δυο τελευταίους να υπηρετούν ως Αντιπρόεδροι. Αυτή η επιτροπή συνεδρίασε στο Μόντε Κάρλο τον Ιανουάριο του 1955 και ενέκρινε δύο νέα έργα για περαιτέρω μελέτη: έναν ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού, που προτάθηκε αρχικά από τον Sergio Pugliese από τον ιταλικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα RAI, και έναν διαγωνισμό ερασιτεχνών διασκεδαστών. Η τελευταία ιδέα τελικά απορρίφθηκε. Στις 19 Οκτωβρίου 1955, στην ετήσια Γενική Συνέλευση της EBU, που πραγματοποιήθηκε στο Palazzo Corsini της Ρώμης υπό την Προεδρία του Γενικού Διευθυντή του BBC Sir Ian Jacob, η EBU συμφώνησε στη διοργάνωση του διαγωνισμού τραγουδιού, σύμφωνα με τον αρχικό τίτλο European Grand Prix (στα Ελληνικά: Ευρωπαϊκό Γκραν Πρι), και αποδέχτηκε πρόταση της ελβετικής αντιπροσωπείας να φιλοξενήσει τη διοργάνωση στο Λουγκάνο την άνοιξη του 1956. Δημιουργήθηκε μια υποομάδα σχεδιασμού για τον καθορισμό των κανόνων του διαγωνισμού, με επικεφαλής τον Eduard Hass της SRG SSR, η οποία χρησιμοποίησε το Ιταλικό Φεστιβάλ Μουσικής του Sanremo ως βάση για τη δουλειά τους, με αρκετές τροποποιήσεις και προσθήκες για να αντικατοπτρίζει καλύτερα αυτή τη νέα διεθνή έκδοση.

Δεκαετία 1950

Ο  ήταν η πρώτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Radiotelevisione svizzera di lingua italiana (RTSI) και πραγματοποιήθηκε στις 24 Μαΐου 1956 στο Teatro Kursaal στο Λουγκάνο της Ελβετίας. Οι κανονισμοί για αυτόν τον πρώτο διαγωνισμό επέτρεπαν σε έναν συμμετέχοντα ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό από κάθε χώρα να υποβάλει δύο τραγούδια διάρκειας μεταξύ 3 και 3½ λεπτών, η μόνη έκδοση που επέτρεπε περισσότερα από ένα τραγούδια ανά χώρα. Κάθε χώρα ενθαρρύνθηκε έντονα να διοργανώσει έναν εθνικό διαγωνισμό για να επιλέξει τις διαγωνιζόμενες συμμετοχές της, με μόνο σόλο καλλιτέχνες να επιτρέπεται να εμφανιστούν. Επτά χώρες συμμετείχαν στον εναρκτήριο διαγωνισμό, με συμμετοχές από το Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Δυτική Γερμανία, την Ιταλία, το Λουξεμβούργο, την Ολλανδία και την Ελβετία. Η ψηφοφορία σε αυτόν τον πρώτο διαγωνισμό διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών: δύο μέλη της κριτικής επιτροπής από κάθε χώρα που βρισκόταν στον χώρο βαθμολόγησαν τα ανταγωνιστικά τραγούδια, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της χώρας τους. Η Ελβετίδα Lys Assia στέφθηκε η πρώτη νικήτρια του διαγωνισμού, με το τραγούδι "Refrain". Μόνο ο γενικός νικητής του διαγωνισμού ανακοινώθηκε στην ολοκλήρωσή του, και τα πλήρη αποτελέσματα δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ. Κανένα γνωστό βίντεο της εκδήλωσης δεν είναι γνωστό ότι επιβίωσε πέρα ​​από το ρεπορτάζ της νικητήριας επανάληψης. Ωστόσο, ο ήχος του μεγαλύτερου μέρους του διαγωνισμού υπάρχει.

Ο  ήταν η δεύτερη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τον Hessischer Rundfunk (HR) για λογαριασμό του ARD και πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαρτίου 1957 στο Großer Sendesaal des hessischen Rundfunks στη Φρανκφούρτη της Δυτικής Γερμανίας. Οι πρώτοι κανόνες καθόρισαν ότι ένας διαφορετικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας θα αναλάμβανε το έργο της διοργάνωσης του διαγωνισμού κάθε χρόνο και η Γερμανία επιλέχθηκε να φιλοξενήσει την εκδήλωση του 1957. Δέκα χώρες συμμετείχαν σε αυτόν τον δεύτερο διαγωνισμό, με τους επτά αρχικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς να συμμετέχουν από την Αυστρία, τη Δανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, με κάθε χώρα να υποβάλλει ένα τραγούδι προς εξέταση. Εμπνευσμένοι από το Φεστιβάλ Βρετανικών Λαϊκών Τραγουδιών, που διοργανώθηκε από το BBC τον Αύγουστο του 1956, το οποίο περιελάμβανε πίνακα αποτελεσμάτων και ψηφοφορία από περιφερειακές επιτροπές, οι διοργανωτές του διαγωνισμού αποφάσισαν να ενσωματώσουν αυτές τις ιδέες στον πανευρωπαϊκό διαγωνισμό, επιτρέποντας στους θεατές στο σπίτι να παρακολουθήσουν την διαδικασία της ψηφοφορίας. Ένα νέο σύστημα ψηφοφορίας εισήχθη σε συνδυασμό, με μια κριτική επιτροπή δέκα μελών σε κάθε χώρα να ψηφίζει μία μόνο ψήφο για το αγαπημένο τους τραγούδι. Τα μέλη της κριτικής επιτροπής από μια χώρα δεν μπορούσαν να ψηφίσουν για το τραγούδι της χώρας τους, ένας κανόνας που εξακολουθεί να ισχύει μέχρι σήμερα. Νικήτρια ψηφίστηκε η Ολλανδία, εκπροσωπούμενη από τον Corry Brokken με το τραγούδι "Net als toen".

Ο  ήταν η τρίτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Nederlandse Televisie Stichting (NTS) και πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαρτίου 1958 στα στούντιο AVRO στο Χίλφερσουμ της Ολλανδίας. Αυτό σηματοδότησε την πρώτη φορά που η νικήτρια χώρα της προηγούμενης έκδοσης είχε την τιμή να φιλοξενήσει, θέτοντας ένα προηγούμενο που συνεχίζει να τηρείται. Το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε να μην διαγωνιστεί σε αυτή την έκδοση, ωστόσο η Σουηδία έκανε το ντεμπούτο της, διατηρώντας τον συνολικό αριθμό των διαγωνιζόμενων χωρών σε δέκα. Εισήχθη ένας νέος κανόνας που περιόριζε τη διάρκεια κάθε διαγωνιζόμενης συμμετοχής σε 3 λεπτά, που προκλήθηκε από τον διαγωνισμό του προηγούμενου έτους, όταν η ιταλική συμμετοχή διήρκεσε πάνω από 5 λεπτά. Η Γαλλία κέρδισε την πρώτη της νίκη στο διαγωνισμό, εκπροσωπούμενη από τον André Claveau και το "Dors, mon amour". Παρά την τρίτη θέση, το ιταλικό "Nel blu, dipinto di blu", γνωστό ευρέως ως "Volare" και ερμηνευμένο από τον Domenico Modugno, θα είχε μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία από το νικητήριο τραγούδι, φτάνοντας στο νούμερο ένα στο αμερικανικό Billboard Hot 100 και ηχογραφήθηκε από διάφορους καλλιτέχνες όλα αυτά τα χρόνια, με συνδυασμένες πωλήσεις πάνω από 22 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

Ο  ήταν η τέταρτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Radiodiffusion-Télévision Française (RTF) και πραγματοποιήθηκε στις 11 Μαρτίου 1959 στο Palais des Festivals στις Κάννες της Γαλλίας. 11 χώρες διαγωνίστηκαν σε αυτήν την έκδοση, όπου το Ηνωμένο Βασίλειο επέστρεψε στον διαγωνισμό μαζί με νεοεισερχόμενους το Μονακό, ενώ το Λουξεμβούργο αποφάσισε να αποσυρθεί. Η Ολλανδή Teddy Scholten στέφθηκε νικητής με το τραγούδι "Een beetje", που έγινε η πρώτη χώρα που κέρδισε τον διαγωνισμό δύο φορές. Αυτός ο διαγωνισμός σηματοδότησε επίσης τη μοναδική φορά που οι τρεις πρώτες συμμετοχές έλαβαν επανάληψη, με τους Pearl Carr & Teddy Johnson του Ηνωμένου Βασιλείου και τον Γάλλο Jean Philippe να παίζουν επίσης για δεύτερη φορά στο τέλος της εκπομπής.

Δεκαετία 1960
Ο  ήταν η πέμπτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την British Broadcasting Corporation (BBC) και πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαρτίου 1960 στο Royal Festival Hall στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο ολλανδικός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός NTS αρνήθηκε την ευκαιρία να διοργανώσει την εκδήλωση για δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια, με αποτέλεσμα η EBU να πλησιάσει το BBC για να φιλοξενήσει την εκδήλωση ως επιλαχούσα της προηγούμενης χρονιάς. Ο αριθμός των ανταγωνιστικών χωρών αυξήθηκε σε 13, καθώς το Λουξεμβούργο επέστρεψε και η Νορβηγία έστειλε την πρώτη της συμμετοχή. Η Γαλλία κατέγραψε τη δεύτερη νίκη της στο διαγωνισμό, με τη Ζακλίν Μπουαγιέ να παίρνει τον τίτλο με το "Tom Pillibi".

Ο  ήταν η έκτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το RTF και πραγματοποιήθηκε στις 18 Μαρτίου 1961 στο Palais des Festivals στις Κάννες της Γαλλίας. Η Γαλλία έγινε η πρώτη χώρα που φιλοξένησε δύο διαγωνισμούς, με το Palais des Festivals να έχει φιλοξενήσει επίσης τη διοργάνωση του 1959. Αυτός ήταν επίσης ο πρώτος διαγωνισμός που διεξήχθη το βράδυ του Σαββάτου, που έχει γίνει πλέον η τυπική χρονική περίοδος για τον τελικό του διαγωνισμού. Ένα ρεκόρ 16 χωρών διαγωνίστηκαν στη φετινή διοργάνωση, με ντεμπούτο συμμετοχές από τη Φινλανδία, την Ισπανία και τη Γιουγκοσλαβία. Το Λουξεμβούργο έγινε η τέταρτη χώρα που κέρδισε τον τίτλο της Eurovision, με τον Γάλλο τραγουδιστή Jean-Claude Pascal να δίνει στο Μεγάλο Δουκάτο την πρώτη του νίκη με το "Nous les amoureux".

Ο  ήταν η έβδομη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Compagnie Luxembourgeoise de Radiodiffusion (CLT) και πραγματοποιήθηκε στις 18 Μαρτίου 1962 στο Grand Auditorium de RTL, Villa Louvigny στην Πόλη του Λουξεμβούργου του Λουξεμβούργου. Για πρώτη φορά δεν υπήρξε καμία αλλαγή στις χώρες που διαγωνίστηκαν, με την ίδια σύνθεση όπως το 1961. Ένα νέο σύστημα ψηφοφορίας εφαρμόστηκε σε αυτόν τον διαγωνισμό, με κάθε χώρα να δίνει τώρα 3, 2 και 1 βαθμούς στα τρία κορυφαία τραγούδια όπως καθορίζεται από τις συνδυασμένες ψήφους της συγκεντρωμένης κριτικής επιτροπής. Η Γαλλίδα Isabelle Aubret στέφθηκε νικήτρια με το "Un premier amour", δίνοντας στη Γαλλία την τρίτη της νίκη σε πέντε χρόνια.

Ο  ήταν η όγδοη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το BBC και πραγματοποιήθηκε στις 23 Μαρτίου 1963 στο Τηλεοπτικό Κέντρο BBC στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου. Το γαλλικό RTF είχε απορρίψει την προσφορά να διοργανώσει τον διαγωνισμό για άλλη μια φορά και το BBC παρενέβη για να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό για δεύτερη φορά. Μια τροποποίηση του συστήματος ψηφοφορίας που χρησιμοποιήθηκε το 1962 υιοθετήθηκε, με τις χώρες να δίνουν τώρα 5, 4, 3, 2 και 1 βαθμούς για τα αγαπημένα τους τραγούδια. Σε έναν στενό αγώνα για την πρώτη θέση μεταξύ της Δανίας και της Ελβετίας, οι Grethe και Jørgen Ingmann βγήκαν νικητές με το "Dansevise" για τη Δανία, δίνοντας στη Σκανδιναβική χώρα την πρώτη της νίκη στην τελική ψηφοφορία.

Ο  ήταν η ένατη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Danmarks Radio (DR) και πραγματοποιήθηκε στις 21 Μαρτίου 1964 στο Μέγαρο Μουσικής Tivoli στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Η Σουηδία αναγκάστηκε να αποσυρθεί λόγω της εργατικής δράσης της Ένωσης Σουηδών Μουσικών, ωστόσο καθώς η Πορτογαλία έκανε το ντεμπούτο της, ο συνολικός αριθμός των διαγωνιζόμενων χωρών παρέμεινε στις 16. Μια άλλη τροποποίηση του συστήματος ψηφοφορίας είδε τώρα κάθε χώρα να δίνει 5, 3 και 1 βαθμούς στα 3 κορυφαία τραγούδια με βάση το σύνολο όλων των ψήφων από τα μέλη της κριτικής επιτροπής, με κάθε μέλος της κριτικής επιτροπής να έχει τρεις ψήφους για να διανείμει μεταξύ των τραγουδιών. Αν όλα τα μέλη ψήφιζαν μόνο δύο τραγούδια, αυτά θα έπαιρναν 6 και 3 πόντους, και αν όλα τα μέλη ψήφιζαν για το ίδιο τραγούδι θα έπαιρναν 9 βαθμούς. Αυτή η εκδήλωση σηματοδότησε την πρώτη φορά που ο διαγωνισμός διακόπηκε από έναν διαδηλωτή, όταν ένας άνδρας που διαδήλωνε ενάντια στις δεξιές δικτατορίες της Ισπανίας και της Πορτογαλίας και τη συμπερίληψη αυτών των χωρών στον διαγωνισμό, μπήκε στη σκηνή κρατώντας ένα πανό που έγραφε «Μποϊκοτάρετε τον Φράνκο και τον Σαλαζάρ », προτού αφαιρεθεί γρήγορα καθώς οι κάμερες κόβουν ένα πλάνο στον πίνακα αποτελεσμάτων. Ωστόσο, δεν υπάρχει πλάνα αυτής της διαμαρτυρίας, καθώς, όπως ο διαγωνισμός του 1956, δεν είναι γνωστό ότι υπάρχει βίντεο του διαγωνισμού, αλλά είναι γνωστό ότι σώζονται πλάνα από την εναρκτήρια σειρά και τη νικήτρια επανάληψη, καθώς και ηχογραφήσεις. Η Ιταλίδα Gigliola Cinquetti σημείωσε μια συντριπτική νίκη με το τραγούδι "Non ho l'età", κερδίζοντας σχεδόν τρεις φορές περισσότερους πόντους από το Ηνωμένο Βασίλειο στη δεύτερη θέση και χαρίζοντας στην Ιταλία την πρώτη της νίκη στη Eurovision.

Ο  ήταν η δέκατη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Radiotelevisione italiana (RAI) και πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαρτίου 1965 στο Sala di Concerto della RAI στη Νάπολη της Ιταλίας. Ένα ρεκόρ 18 χωρών διαγωνίστηκαν σε αυτήν την επετειακή εκδήλωση, με τη Σουηδία να κάνει την επιστροφή της και την Ιρλανδία να κάνει το ντεμπούτο της. Με τον διαγωνισμό να παρακολουθείται από το δίκτυο Eastern Europe Intervision και να μεταδίδεται σε χώρες όπως η Σοβιετική Ένωση, η Τσεχοσλοβακία, η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Ανατολική Γερμανία για πρώτη φορά, ο διαγωνισμός του 1965 ήταν ο μεγαλύτερος μέχρι σήμερα με εκτιμώμενο παγκόσμιο κοινό 150 εκατομμυρίων θεατές. Η είσοδος της Σουηδίας προκάλεσε κάποια διαμάχη όταν η συμμετοχή τους έγινε στα αγγλικά και όχι στην εθνική τους γλώσσα σουηδικά. Καθώς δεν υπήρχε κανένας κανόνας που να υπαγορεύει σε ποια γλώσσα θα μπορούσε να εκτελέσει μια χώρα, αυτό επιτρεπόταν παρά τις διαμαρτυρίες από άλλες ανταγωνιστικές χώρες. Το Λουξεμβούργο κέρδισε για δεύτερη φορά, με τη Γαλλίδα τραγουδίστρια France Gall να ερμηνεύει το "Poupée de cire, poupée de son". Ήταν η πρώτη φορά που ένα ποπ τραγούδι κέρδισε τον διαγωνισμό, ο οποίος θα γινόταν διεθνής επιτυχία για τον Gall και θα είχε επιρροή στο είδος των τραγουδιών που θα συμμετείχαν στον διαγωνισμό τα επόμενα χρόνια.

Πριν από τον διαγωνισμό του 1966, η EBU κάλεσε τους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς να υποβάλουν προτάσεις για ιδέες που πίστευαν ότι θα έπρεπε να παρουσιαστούν σε μελλοντικές εκδόσεις. Αυτό προκλήθηκε από ανησυχίες από την CLT σχετικά με την ικανότητά τους να οργανώσουν το επόμενο γεγονός. Μερικές κοινές ιδέες μεταξύ πολλών ραδιοτηλεοπτικών φορέων περιλάμβαναν: την εισαγωγή ημιτελικών για τη μείωση του αριθμού των διαγωνιστικών πράξεων, ενώ ορισμένοι προτείνουν επίσης ότι οι ανταγωνιστικές χώρες πρέπει να χωριστούν σε γεωγραφική ή γλωσσική βάση. Ειδικοί στη μουσική που έχουν μερίδιο 50% στο αποτέλεσμα για να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στη μουσική ποιότητα. και αυστηροποίηση των κανόνων σχετικά με τη γλώσσα και τον περιορισμό υποβολής, με τη δημιουργία ενός ρόλου εκτελεστικού επόπτη προκειμένου να επιβλέπει τον διαγωνισμό και να αυξήσει τα πρότυπα παραγωγής. Περαιτέρω προτάσεις για αλλαγές στον διαγωνισμό περιλάμβαναν τη διεξαγωγή της εκδήλωσης σε πολλές τοποθεσίες, με παραστάσεις και καθήκοντα φιλοξενίας χωρισμένα σε δύο ή τρεις διαφορετικές ανταγωνιστικές χώρες. αυτή η πρόταση απορρίφθηκε μετά από ανησυχίες που εκφράστηκαν ότι η μουσική ποιότητα και συνέπεια θα υποφέρουν σε έναν διαγωνισμό που διεξάγεται σε πολλές τοποθεσίες και με πολλές ορχήστρες και ότι ο κίνδυνος τεχνικής αποτυχίας θα αυξανόταν επίσης με τη χρήση πολλών χώρων. Η EBU υιοθέτησε ορισμένες από τις προτάσεις που τέθηκαν, με τον ακόλουθο διαγωνισμό με εμπειρογνώμονες της μουσικής στις εθνικές επιτροπές και την εφαρμογή ενός κανόνα γλώσσας που ορίζει ότι τα τραγούδια πρέπει να ερμηνεύονται σε μία από τις εθνικές γλώσσες της συμμετέχουσας χώρας. Άλλες αλλαγές, όπως οι ημιτελικοί και ο διαχωρισμός των χωρών με καθορισμένα κριτήρια, θα επανεξεταστούν στη συνέχεια στις επόμενες δεκαετίες.

Ο  ήταν η ενδέκατη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την CLT και πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαρτίου 1966 στο Grand Auditorium de RTL, Villa Louvigny στην Πόλη του Λουξεμβούργου του Λουξεμβούργου. Αυτό σηματοδότησε τον δεύτερο διαγωνισμό του Λουξεμβούργου ως οικοδεσπότης, χρησιμοποιώντας τον ίδιο χώρο με εκείνον το 1961. Αυτός ο διαγωνισμός είδε την πρώτη παράσταση από έναν μαύρο καλλιτέχνη στη Eurovision, όταν η Milly Scott εκπροσώπησε την Ολλανδία. Ο Udo Jürgens εξασφάλισε την πρώτη νίκη της Αυστρίας με το "Merci, Chérie". Αυτή ήταν η τρίτη προσπάθεια του Γιούργκενς για νίκη, έχοντας προηγουμένως τερματίσει 6ος το 1964 και 4ος το 1965.

Ο  ήταν η δωδέκατη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τον Österreichischer Rundfunk (ORF) και πραγματοποιήθηκε στις 8 Απριλίου 1967 στο Großer Festsaal der Wiener Hofburg στη Βιέννη της Αυστρίας. Η Δανία αποσύρθηκε από αυτόν τον διαγωνισμό, μειώνοντας τον αριθμό των διαγωνιζόμενων χωρών σε 17. Το σύστημα βαθμολόγησης που χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά το 1961, με δέκα μέλη να ψηφίζουν μόνο για το αγαπημένο τους, επανεισαχθεί, με τουλάχιστον τα μισά μέλη της κριτικής επιτροπής σε κάθε χώρα να απαιτείται να να είναι κάτω των 30 ετών. Μια σειρά από άλλες καινοτομίες που εισήχθησαν για πρώτη φορά σε αυτόν τον διαγωνισμό, όπως οι λήψεις του πράσινου δωματίου κατά τη διαδικασία της ψηφοφορίας και ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας κάθε χώρας που ορίζει έναν επίσημο εκπρόσωπο, έχουν γίνει έκτοτε αναπόσπαστα μέρη του σημερινού διαγωνισμού. Η Sandie Shaw του Ηνωμένου Βασιλείου κέρδισε τον διαγωνισμό με το "Puppet on a String" σε μια συντριπτική νίκη, με το Ηνωμένο Βασίλειο να κερδίζει περισσότερους από δύο φορές περισσότερους ψήφους από τη δεύτερη Ιρλανδία για να κερδίσει τον πρώτο τίτλο της Eurovision.Ο  ήταν η δέκατη τρίτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το BBC και πραγματοποιήθηκε στις 6 Απριλίου 1968 στο Royal Albert Hall στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου. Αυτή ήταν η πρώτη έκδοση του διαγωνισμού που έγινε έγχρωμη. Μια σφιχτή σειρά ψηφοφοριών οδήγησε την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο να ανταγωνίζονται για την πρώτη θέση μέχρι το τέλος, με τις ψήφους των τελικών κριτικής επιτροπής να είναι καθοριστικές υπέρ του Ισπανού Massiel με μία μόνο ψήφο. Ο Joan Manuel Serrat είχε αρχικά ανακοινωθεί ως ο Ισπανός εκπρόσωπος, αλλά όταν ήθελε να τραγουδήσει στα καταλανικά, ο δικτάτορας της Ισπανίας Francisco Franco απαίτησε να ερμηνεύσει το "La, la, la" στα καστιλιάνικα, με αποτέλεσμα την αντικατάστασή του από τη Massiel. Ένα ισπανικό ντοκιμαντέρ το 2008 υποστήριξε ότι, σε μια προσπάθεια να αποφευχθεί η εμφύλια αναταραχή που παρατηρείται σε άλλα μέρη της Ευρώπης και να ενισχύσει τη θέση της Ισπανίας παγκοσμίως, ο Φράνκο είχε διατάξει τους πράκτορες να προσπαθήσουν να χειραγωγήσουν τις ψήφους των επιτροπών των άλλων χωρών για να εξασφαλίσουν μια ισπανική νίκη στο διαγωνισμό. Το ντοκιμαντέρ συνεχίζει να προτείνει ότι ο Κλιφ Ρίτσαρντ του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος είχε προταθεί για τη νίκη πριν από τον διαγωνισμό με το "Congratulations", θα έπρεπε να ήταν ο νικητής. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα οποιασδήποτε πιθανής δωροδοκίας έχει αμφισβητηθεί, και άλλοι, συμπεριλαμβανομένης της Massiel, έχουν κατηγορήσει τους δημιουργούς του ντοκιμαντέρ και τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα για την κατασκευή του σκανδάλου.

Ο  ήταν η δέκατη τέταρτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Televisión Española (TVE) και πραγματοποιήθηκε στις 29 Μαρτίου 1969 στο Teatro Real στη Μαδρίτη της Ισπανίας. 16 χώρες συμμετείχαν στον φετινό διαγωνισμό, με την Αυστρία να αρνείται να λάβει μέρος λόγω της ισπανικής δικτατορίας. Μια σφιχτή σειρά ψηφοφοριών έφερε τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο να διεκδικούν την πρώτη θέση, όταν με τις ψήφους της τελικής κριτικής επιτροπής, και οι τέσσερις χώρες τερμάτισαν με ίσους βαθμούς. Χωρίς να υπάρχουν κανόνες για να σπάσει η ισοπαλία για την πρώτη θέση και οι τέσσερις χώρες ανακηρύχθηκαν νικήτριες, η μόνη φορά που περισσότερες από μία χώρες έχουν κερδίσει σε ένα μόνο έτος. Καθώς ευτυχώς είχαν κερδίσει τέσσερα μετάλλια για το βραβείο, η Ισπανίδα Salomé, η Βρετανή Lulu, η Ολλανδή Lenny Kuhr και η Γαλλίδα Frida Boccara μπόρεσαν να λάβουν το βραβείο τους πριν από την επανάληψη και των τεσσάρων νικητηρίων τραγουδιών: "Vivo cantando", "Boom Bang-a-Bang", "De troubadour" και "Un jour, un enfant" αντίστοιχα. Το αποτέλεσμα σήμαινε ότι η Γαλλία κέρδισε ένα νέο ρεκόρ, τέταρτη νίκη στον διαγωνισμό, με την Ολλανδία να καταγράφει την τρίτη της νίκη, και τόσο η Ισπανία όσο και το Ηνωμένο Βασίλειο να κερδίζουν τη δεύτερη νίκη τους. Η Ισπανία έγινε επίσης η πρώτη χώρα που πέτυχε δύο νίκες στη σειρά.

Δεκαετία 1970

Ο  ήταν η δέκατη πέμπτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τον Nederlandse Omroep Stichting (NOS) και πραγματοποιήθηκε στις 21 Μαρτίου 1970 στο RAI Congrescentrum στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας. Πραγματοποιήθηκε κλήρωση για τον προσδιορισμό της διοργανώτριας χώρας αυτού του διαγωνισμού μετά την ισοπαλία τετραμερών για την πρώτη θέση το 1969, η οποία επέλεξε την Ολλανδία ως οικοδεσπότη έναντι της Γαλλίας, καθώς η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο αρνήθηκαν να λάβουν μέρος στην κλήρωση λόγω της φιλοξενίας πρόσφατους διαγωνισμούς. Η ευρεία δυσαρέσκεια για το αποτέλεσμα του διαγωνισμού του 1969 οδήγησε στην αποχώρηση της Φινλανδίας, της Νορβηγίας, της Σουηδίας και της Πορτογαλίας, με την Αυστρία και τη Δανία να αρνούνται επίσης να συμμετάσχουν ως απάντηση, αφήνοντας μόνο 12 χώρες να διαγωνιστούν στο Άμστερνταμ, ο χαμηλότερος αριθμός συμμετεχόντων από το 1959. Εισήχθη για πρώτη φορά ένας κανόνας tie-break για να διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξουν άλλοι από κοινού νικητές: ως αποτέλεσμα της ισοβαθμίας για την πρώτη θέση, οι καλλιτέχνες των εμπλεκόμενων χωρών θα εμφανίζονταν ξανά και οι κριτικές επιτροπές σε όλες τις υπόλοιπες χώρες θα καθορίσουν ο νικητής με ανάταση των χεριών. Αν και αυτό κατέληγε σε ισοπαλία, τότε οι χώρες θα μοιράζονταν τον τίτλο. Ορισμένες καινοτομίες που έκτοτε έχουν γίνει τακτικά χαρακτηριστικά του διαγωνισμού εφαρμόστηκαν για πρώτη φορά φέτος, αρχικά ως ένας τρόπος επέκτασης της μετάδοσης λόγω του μικρού αριθμού συμμετοχών. Αυτά περιλαμβάνουν μια εκτεταμένη εναρκτήρια ακολουθία ταινιών που υπογραμμίζει τη χώρα υποδοχής και "καρτ ποστάλ" από κλιπ μικρού μήκους ταινίας που επισημαίνουν τους συμμετέχοντες ή τη χώρα υποδοχής και τοποθετούνται μεταξύ των διαγωνιζόμενων τραγουδιών. Η Ιρλανδία, η οποία θα συνέχιζε να κέρδιζε περισσότερες φορές από οποιαδήποτε άλλη χώρα, κατέγραψε την πρώτη της νίκη εδώ, με τη Dana να συμμετέχει στο διαγωνισμό με το "All Kinds of Everything".

Ο  ήταν η δέκατη έκτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τον Raidió Teilifís Éireann (RTÉ) και πραγματοποιήθηκε στις 3 Απριλίου 1971 στο Gaiety Theatre στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Ορισμένες αλλαγές στα γκρουπ του διαγωνισμού επιτρέπονται για πρώτη φορά, με το πολύ έξι ερμηνευτές στη σκηνή. Προηγουμένως, μόνο ένας ή δύο κύριοι τραγουδιστές είχαν επιτραπεί με την υποστήριξη το πολύ τριών υποστηρικτικών καλλιτεχνών. Ένα νέο σύστημα ψηφοφορίας εισήχθη επίσης για αυτόν τον διαγωνισμό, το οποίο εφαρμόστηκε για να διασφαλιστεί ότι θα υπήρχε ξεκάθαρος νικητής και για να αποφευχθεί η λήψη μηδενικών βαθμών από χώρες: δύο ένορκοι από κάθε χώρα, ο ένας κάτω των 25 ετών και ο άλλος παραπάνω, κατέταξαν όλους τραγούδια εκτός από αυτό της χώρας τους σε κλίμακα από το ένα έως το πέντε. Όλες οι χώρες ήταν πλέον υποχρεωμένες να παρέχουν ένα μουσικό βίντεο της συμμετοχής τους και να μεταδίδουν όλες τις συμμετοχές πριν από τον διαγωνισμό μέσω μιας εκπομπής προεπισκόπησης. Με αυτές τις αλλαγές, οι χώρες που είχαν συμμετάσχει το 1970 ένιωσαν ικανές να επιστρέψουν, και 18 συμμετέχοντες συνολικά ήταν παρόντες, ο μεγαλύτερος διαγωνισμός από το 1966, με τη Νορβηγία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία, την Αυστρία και την Πορτογαλία να επιστρέφουν και τη Μάλτα να κάνει το ντεμπούτο της. Το Μονακό κατέγραψε την πρώτη και μοναδική του νίκη, με τη Γαλλίδα τραγουδίστρια Σεβερίν νικήτρια για το πριγκιπάτο με το "Un banc, un arbre, une rue".

Ο  ήταν η δέκατη έβδομη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το BBC και πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαρτίου 1972 στο Usher Hall στο Εδιμβούργο του Ηνωμένου Βασιλείου. Το Télé Monte-Carlo (TMC) του Μονακό είχε αρχικά εκφράσει ενδιαφέρον για τη φιλοξενία, ωστόσο κανένας κατάλληλος χώρος στο Μονακό δεν ήταν διαθέσιμος εγκαίρως για τον διαγωνισμό. Μετά το ισπανικό TVE και το γερμανικό ARD, που ήρθαν δεύτερο και τρίτο το προηγούμενο έτος, και το γαλλικό ORTF είχε αρνηθεί την ευκαιρία να φιλοξενήσει, το BBC προσφέρθηκε για άλλη μια φορά να παρέμβει, παίρνοντας τον διαγωνισμό εκτός Λονδίνου και Αγγλίας, φέρνοντας για πρώτη φορά το διαγωνισμό στην πρωτεύουσα της Σκωτίας. Οι ίδιες 18 χώρες από το 1971 ήταν ξανά παρούσες και εφαρμόστηκε το ίδιο σύστημα ψηφοφορίας. Ο διαγωνισμός μεταδόθηκε σε 28 χώρες και για πρώτη φορά ήταν διαθέσιμος ζωντανά στην Ασία, με τους θεατές να παρακολουθούν την εκπομπή στην Ιαπωνία, την Ταϊβάν, τις Φιλιππίνες, το Χονγκ Κονγκ και την Ταϊλάνδη. Το Λουξεμβούργο κέρδισε την τρίτη του νίκη στο διαγωνισμό, εκπροσωπούμενη από την Ελληνίδα τραγουδίστρια Βίκυ Λέανδρο με το "Après toi". Ήταν η δεύτερη προσπάθεια του Λέανδρου στη Eurovision, έχοντας προηγουμένως έρθει 4ος για το Λουξεμβούργο το 1967.

Ο  ήταν η δέκατη όγδοη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την CLT και πραγματοποιήθηκε στις 7 Απριλίου 1973 στο Nouveau Théâtre στην Πόλη του Λουξεμβούργου του Λουξεμβούργου. Το Ισραήλ έκανε την πρώτη του εμφάνιση, έγινε το πρώτο μη ευρωπαϊκό έθνος που συμμετείχε στον διαγωνισμό, ενώ η Αυστρία και η Μάλτα αποσύρθηκαν και οι δύο, ανεβάζοντας το σύνολο των συμμετεχόντων εθνών σε 17. Σε λιγότερο από ένα χρόνο μετά τη σφαγή του Μονάχου, τα μέτρα ασφαλείας ήταν ασυνήθιστα αυστηρά υπό το πρίσμα του ντεμπούτου του Ισραήλ, με τον χώρο να έχει σφραγιστεί από τις αρχές και την ισραηλινή αντιπροσωπεία να απομονώνεται στο ξενοδοχείο τους και να περιβάλλεται από ένοπλους φρουρούς όταν δεν απαιτείται στο χώρο. Το κοινό είχε επίσης προειδοποιηθεί να μην στέκεται κατά τη διάρκεια της παράστασης με κίνδυνο να πυροβοληθεί. Φέτος σηματοδότησε την πρώτη κατάργηση του γλωσσικού κανόνα, επιτρέποντας στους συμμετέχοντες την ελευθερία να επιλέξουν τη γλώσσα στην οποία ήθελαν να εμφανιστούν: αρκετές χώρες το επωφελήθηκαν από αυτό, με τη Φινλανδία και τη Σουηδία να παίζουν στα αγγλικά, ενώ η Νορβηγία έπαιζε και στα αγγλικά και στα γαλλικά. Τα προηχογραφημένα υποστηρικτικά κομμάτια επιτρέπονταν επίσης για πρώτη φορά, ωστόσο όλα τα φωνητικά έπρεπε να εκτελούνται ζωντανά και όλα τα όργανα που εμφανίζονται στο κομμάτι έπρεπε να φαίνονται στη σκηνή. Το Λουξεμβούργο κέρδισε τον διαγωνισμό για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, με τη Γαλλίδα τραγουδίστρια Anne-Marie David να δίνει στο Λουξεμβούργο την τέταρτη νίκη του με το "Tu te reconnaîtras". Το Λουξεμβούργο έγινε έτσι η πρώτη χώρα που κέρδισε δύο συνεχόμενες νίκες, η Ισπανία είχε κερδίσει και το 1968 και το 1969 αλλά μοιράστηκε τον τελευταίο τίτλο.

Ο  ήταν η δέκατη ένατη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το BBC και πραγματοποιήθηκε στις 6 Απριλίου 1974 στο The Dome στο Μπράιτον του Ηνωμένου Βασιλείου. Το CLT του Λουξεμβούργου απέρριψε την προσφορά να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό για δεύτερη συνεχή χρονιά, και το ισπανικό RTVE ως δεύτερος το 1973 είχε επίσης απορρίψει τα καθήκοντα φιλοξενίας. Μια προσφορά από την IBA του Ισραήλ απορρίφθηκε λόγω των περιορισμένων τεχνικών δυνατοτήτων τους, και στο τέλος το BBC έριξε το καπέλο του στο ρινγκ για άλλη μια φορά για να λάβει μέρος στον διαγωνισμό για πέμπτη φορά. Συνολικά αγωνίστηκαν 17 χώρες, με την Ελλάδα να κάνει το ντεμπούτο της. Η Γαλλία αποσύρθηκε μερικές ημέρες πριν από το γεγονός μετά το θάνατο του Προέδρου της Γαλλίας Ζωρζ Πομπιντού, σε ένδειξη σεβασμού, καθώς η κηδεία του είχε προγραμματιστεί για την ημέρα του διαγωνισμού. Το σύστημα ψηφοφορίας τροποποιήθηκε για άλλη μια φορά για να επαναφέρει το σύστημα που χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά το 1970, με 10 μέλη της κριτικής επιτροπής να δίνουν μία ψήφο για το αγαπημένο τους τραγούδι. Οι Σουηδοί ABBA ανακηρύχθηκαν νικητές του διαγωνισμού με το "Waterloo", δίνοντας στη Σουηδία τον πρώτο της τίτλο στη Eurovision. Η νίκη των ABBA στον διαγωνισμό θα τους ωθήσει σε παγκόσμια φήμη, με περίπου 380 εκατομμύρια δίσκους που πουλήθηκαν κατά τη διάρκεια της καριέρας τους, με το "Waterloo" μόνο να έχει πουλήσει πέντε εκατομμύρια αντίτυπα και να γίνει ένα από τα πιο επιτυχημένα τραγούδια του διαγωνισμού.

Ο  ήταν η εικοστή έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Sveriges Radio (SR) και πραγματοποιήθηκε στις 22 Μαρτίου 1975 στο Stockholmsmässan στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Ένα ρεκόρ τότε 19 χωρών συμμετείχαν σε αυτή την έκδοση, όπου η Ελλάδα αποσύρθηκε, η Γαλλία και η Μάλτα επέστρεψαν και η Τουρκία έκανε το ντεμπούτο της. Ο SR αρχικά ήταν διστακτικός στη διοργάνωση του διαγωνισμού λόγω των εξόδων που συνεπαγόταν, και ήθελε όλες οι ανταγωνιστικές χώρες να μοιραστούν το κόστος, ωστόσο αυτά τα σχέδια επιμερισμού κόστους δεν εφαρμόστηκαν εγκαίρως για την εκδήλωση του '75. Στην εκδήλωση της Στοκχόλμης έγιναν επίσης διαδηλώσεις από αριστερούς ακτιβιστές που αντιτάχθηκαν στο υψηλό κόστος της φιλοξενίας της εκδήλωσης. Σε αυτόν τον διαγωνισμό εισήχθη ένα νέο σύστημα ψηφοφορίας, το οποίο αποτέλεσε τη βάση για την επιβράβευση πόντων σε όλους τους μελλοντικούς διαγωνισμούς: η κριτική επιτροπή κάθε χώρας απένειμε 12 πόντους στο κορυφαίο τραγούδι της, 10 βαθμούς στη δεύτερη θέση και στη συνέχεια 8 προς 1 βαθμούς για όσους κατατάσσονται από την τρίτη έως τη δέκατη θέση. Η Ολλανδία ήταν η πρώτη χώρα που κέρδισε τον διαγωνισμό με αυτό το νέο σύστημα, με τους Teach-In να πετυχαίνουν την τέταρτη ολλανδική νίκη της Eurovision με το "Ding-a-dong".

Ο  ήταν η εικοστή πρώτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τον NOS και πραγματοποιήθηκε στις 3 Απριλίου 1976 στο Nederlands Congresgebouw στη Χάγη της Ολλανδίας. Η διοργανώτρια Σουηδία του προηγούμενου έτους, ως απάντηση στις διαμαρτυρίες κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης του 1975 και φοβούμενη για το κόστος που συνεπάγεται η διοργάνωση της εκδήλωσης σε περίπτωση που κερδίσει ξανά, αποφάσισε να αποσυρθεί, ενώνοντας τη Μάλτα και την Τουρκία, ωστόσο με την Αυστρία και την Ελλάδα να επιστρέφουν συνολικά 18 χώρες ανέβηκε στη σκηνή για τον τρίτο διαγωνισμό της Ολλανδίας ως οικοδεσπότες. Εν μέρει ως απάντηση στις ανησυχίες που έθεσε ο σουηδικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, όλες οι ανταγωνιστικές χώρες έπρεπε πλέον να συνεισφέρουν στο κόστος της λειτουργίας της Eurovision, με την αξία του τέλους συνεισφοράς να εξαρτάται από την τηλεθέαση και τον πληθυσμό της χώρας. Το Ηνωμένο Βασίλειο κέρδισε την τρίτη του νίκη στη Eurovision, χάρη στους Brotherhood of Man και το "Save Your Kisses for Me", το οποίο θα πουλούσε πάνω από έξι εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, περισσότερα από οποιοδήποτε άλλο νικητήριο τραγούδι στην ιστορία του διαγωνισμού.

Ο  ήταν η εικοστή δεύτερη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το BBC και πραγματοποιήθηκε στις 7 Μαΐου 1977 στο Συνεδριακό Κέντρο Wembley στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου. Αρχικά είχε προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στις 2 Απριλίου, μια απεργία από κάμεραμαν και τεχνικούς του BBC ανάγκασε μια καθυστέρηση πέντε εβδομάδων. Ο κανόνας της γλώσσας εισήχθη εκ νέου σε αυτόν τον διαγωνισμό, πράγμα που σημαίνει ότι τα τραγούδια μπορούσαν να παιχτούν μόνο σε μία από τις εθνικές γλώσσες της χώρας που εκπροσωπούσε. 18 χώρες συμμετείχαν στον διαγωνισμό του Λονδίνου, με τη Σουηδία να επιστρέφει και τη Γιουγκοσλαβία να αποχωρεί. Έγινε επίσης μια προσπάθεια από την Τυνησία να λάβει μέρος στον διαγωνισμό για πρώτη φορά, ωστόσο αυτό τελικά δεν υλοποιήθηκε, παρά το γεγονός ότι κλήθηκε να παίξει τέταρτη στη σκηνή. Η Γαλλία σημείωσε νέο ρεκόρ καταγράφοντας την πέμπτη της νίκη στη Eurovision, με τη Marie Myriam να συμμετέχει στο διαγωνισμό με το "L'oiseau et l'enfant", σε αυτό που θα γινόταν η τελευταία νίκη της Γαλλίας μέχρι σήμερα.

Ο  ήταν η εικοστή τρίτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το TF1 και πραγματοποιήθηκε στις 22 Απριλίου 1978 στο Palais des Congrès στο Παρίσι της Γαλλίας. Ένα νέο ρεκόρ 20 χωρών διαγωνίστηκε στην τρίτη εμφάνιση της Γαλλίας ως διοργανώτρια, με τη Δανία και την Τουρκία να επιστρέφουν, με την πρώτη να κάνει την πρώτη της εμφάνιση από το 1966. Το Ισραήλ κέρδισε τον διαγωνισμό για πρώτη φορά, εκπροσωπούμενο από τον Izhar Cohen και τους Alphabeta με το τραγούδι "A-Ba-Ni-Bi". Η νίκη του Ισραήλ αποδείχθηκε προβληματική για ορισμένους μη ανταγωνιστικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς που μετέδιδαν την εκδήλωση, ιδιαίτερα εκείνων στον αραβικό κόσμο με περιορισμένη αναγνώριση του Ισραήλ, και πολλοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς τερμάτισαν τη μετάδοση της εκδήλωσης νωρίς όταν έγινε σαφές ότι το Ισραήλ θα κέρδιζε.Ο  ήταν η εικοστή τέταρτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Ισραηλινή Ραδιοφωνική Αρχή (IBA) και πραγματοποιήθηκε στις 31 Μαρτίου 1979 στο Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο στην Ιερουσαλήμ του Ισραήλ. Συμμετείχαν 19 χώρες, με την Τουρκία, η οποία αρχικά είχε την πρόθεση να συμμετάσχει και είχε ήδη επιλέξει τη συμμετοχή τους, αποσύροντας σε μεταγενέστερο στάδιο μετά από πιέσεις από αραβικά έθνη που αντιτάχθηκαν στη συμμετοχή ενός κατά κύριο λόγο μουσουλμανικού έθνους στο Ισραήλ. Ένα σφιχτό αποτέλεσμα έφερε το Ισραήλ και την Ισπανία να ανταγωνίζονται για την πρώτη θέση, με την Ισπανία να προηγείται μόνο με έναν βαθμό στην τελική ψηφοφορία, η οποία ήταν η τελική βαθμολογία της Ισπανίας: δίνοντας στους γηπεδούχους 10 πόντους χάρισαν στο Ισραήλ τη δεύτερη συνεχόμενη νίκη του, δίνοντας τη νίκη στους Milk and Honey και το τραγούδι "Hallelujah".

Δεκαετία 1980

Ο  ήταν η εικοστή πέμπτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τον NOS και πραγματοποιήθηκε στις 19 Απριλίου 1980 στο Nederlands Congresgebouw στη Χάγη της Ολλανδίας. Το Ισραήλ, έχοντας κερδίσει την προηγούμενη χρονιά, είχε αρχικά συμφωνήσει να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό, ωστόσο λόγω του κόστους της φιλοξενίας της εκδήλωσης για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, η IBA τελικά αρνήθηκε να φιλοξενήσει τη διοργάνωση. Αφού αρκετοί άλλοι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς, συμπεριλαμβανομένου του BBC, εμφανίστηκαν απρόθυμοι να διοργανώσουν την εκδήλωση, ο NOS παρενέβη με την κατανόηση ότι θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν μια μειωμένη παραγωγή, χρησιμοποιώντας τον ίδιο χώρο όπως το 1976. Η ημερομηνία της 19ης Απριλίου αποδείχτηκε προβληματική για το Ισραήλ καθώς έπεσε μαζί με το Yom HaZikaron και μετά από αποτυχημένες προσπάθειες να μετακινηθεί η ημερομηνία που τελικά το Ισραήλ αποχώρησε, την πρώτη και μοναδική φορά που η νικήτρια χώρα του προηγούμενου έτους δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τον τίτλο της. Το Μονακό αποσύρθηκε επίσης από το διαγωνισμό, ωστόσο ο αριθμός των διαγωνιζόμενων χωρών παρέμεινε σταθερός στις 19, με την Τουρκία να επιστρέφει και το Μαρόκο να κάνει το ντεμπούτο του, που έγινε η πρώτη αφρικανική χώρα που διαγωνίζεται στον διαγωνισμό. Ο Johnny Logan πέτυχε την πρώτη από τις τρεις νίκες του στη Eurovision στη Χάγη, χαρίζοντας στην Ιρλανδία τη δεύτερη νίκη της με το τραγούδι "What's Another Year".

Ο  ήταν η εικοστή έκτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το RTÉ και πραγματοποιήθηκε στις 4 Απριλίου 1981 στο RDS Simmonscourt στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Συνολικά διαγωνίστηκαν 20 χώρες, με την Κύπρο να κάνει το ντεμπούτο της, το Ισραήλ και τη Γιουγκοσλαβία να επιστρέφουν και το Μαρόκο και την Ιταλία να αποσύρονται, η τελευταία για πρώτη φορά από τη σύσταση του διαγωνισμού. Αναμενόταν ένα παγκόσμιο κοινό περίπου 500 εκατομμυρίων θεατών, με περίπου 30 χώρες να μεταδίδονται σε όλη την Ευρώπη, την Ασία και τη Βόρεια Αφρική. Η ψηφοφορία κατέληξε σε μια στενή αντιπαράθεση μεταξύ Ελβετίας, Ηνωμένου Βασιλείου και Γερμανίας και το Ηνωμένο Βασίλειο κέρδισε την τέταρτη νίκη του με διαφορά 4 μονάδων έναντι της Γερμανίας. Οι Bucks Fizz, που δημιουργήθηκαν ειδικά για τον διαγωνισμό, θα είχαν μεγάλη επιτυχία τα επόμενα χρόνια και το τραγούδι τους που κέρδισε τη Eurovision "Making Your Mind Up" θα συνέχιζε να γίνεται επιτυχία σε όλη την Ευρώπη.

Ο  ήταν η εικοστή έβδομη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το BBC και πραγματοποιήθηκε στις 24 Απριλίου 1982 στο Συνεδριακό Κέντρο Harrogate στο Χαρογκέιτ του Ηνωμένου Βασιλείου. Συνολικά διαγωνίστηκαν 18 χώρες, με τη Γαλλία και την Ελλάδα να αποχωρούν. Ο γαλλικός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός TF1 κατά την αποχώρησή του επέκρινε τη μουσική ποιότητα του διαγωνισμού και τον περιέγραψε ως «μνημείο οδήγησης», όπου η Ελλάδα, η οποία θα ερμήνευε δεύτερη τη βραδιά, αναγκάστηκε να αποχωρήσει λίγες εβδομάδες πριν από τον διαγωνισμό, όταν ανακαλύφθηκε ότι η προβλεπόμενη καταχώρισή της είχε κυκλοφορήσει προηγουμένως και βασιζόταν σε ένα ελληνικό δημοτικό τραγούδι. Η Γερμανία κυριάρχησε στην ψηφοφορία και θα κέρδιζε με τη μεγαλύτερη διαφορά που έχει δει μέχρι σήμερα με το τρέχον σύστημα (61 βαθμοί), καθώς και με νέο ρεκόρ 12 βαθμών, με 9 κριτική επιτροπή να τις τοποθετούν στην κορυφή. Η Nicole έγινε η πρώτη Γερμανίδα ηθοποιός που κέρδισε τον διαγωνισμό, 26 χρόνια μετά την πρώτη τους συμμετοχή, και κατά τη διάρκεια της νικητήριας επανάληψης θα ερμήνευε τη νικητήρια συμμετοχή της "Ein bißchen Frieden" στα Αγγλικά, Γαλλικά, Ολλανδικά και τα αυθεντικά Γερμανικά.

Ο  ήταν η εικοστή όγδοη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τον Bayerischer Rundfunk (BR) για λογαριασμό του ARD και πραγματοποιήθηκε στις 23 Απριλίου 1983 στο Rudi-Sedlmayer-Halle στο Μόναχο της Δυτικής Γερμανίας. 20 χώρες ήταν παρούσες στον δεύτερο διαγωνισμό της Γερμανίας με οικοδεσπότες, με επιστροφές από Ιταλία, Ελλάδα και Γαλλία, με τον τελευταίο να εκπροσωπείται από έναν νέο τηλεοπτικό φορέα, τον Antenne 2, μετά από μια δημόσια κατακραυγή για την απουσία του προηγούμενου έτους, ωστόσο η Ιρλανδία αποσύρθηκε για πρώτη φορά λόγω σε μια οικονομική κρίση στον ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό RTÉ. Το Λουξεμβούργο κατέγραψε την πέμπτη οριστική του νίκη μετά από στενή ψηφοφορία επί του Ισραήλ, της Σουηδίας και της Γιουγκοσλαβίας, με τη Γαλλίδα τραγουδίστρια Corinne Hermès να εδραιώνει το Μεγάλο Δουκάτο ως μία από τις πιο επιτυχημένες χώρες του διαγωνισμού με το "Si la vie est cadeau".

Ο  ήταν η εικοστή ένατη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την CLT και πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαΐου 1984 στο Théâtre Municipal στην Πόλη του Λουξεμβούργου του Λουξεμβούργου. Συμμετείχαν συνολικά 19 χώρες, με την Ιρλανδία να επιστρέφει και το Ισραήλ να αρνείται να συμμετάσχει καθώς η ημερομηνία του διαγωνισμού συγκρούστηκε με το Yom HaZikaron, με την Ελλάδα να αποσύρεται επίσης αργά αφού η ΕΡΤ αποφάσισε ότι τα πιθανά τραγούδια τους ήταν πολύ χαμηλής ποιότητας για την εκδήλωση. Η Désirée Nosbusch, που επιλέχθηκε ως παρουσιάστρια για την εκδήλωση, έγινε το νεότερο άτομο που παρουσίασε στον διαγωνισμό, σε ηλικία μόλις 19 ετών. 10 χρόνια αφότου οι ABBA κέρδισαν τη Σουηδία την πρώτη της νίκη στη Eurovision, οι Herreys έδωσαν στη Σκανδιναβική χώρα τη δεύτερη, παίρνοντας τον διαγωνισμό με το "Diggi-Loo Diggi-Ley".

Ο  ήταν η τριακοστή έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Sveriges Television (SVT) και πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαΐου 1985 στο Scandinavium στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας. Με περισσότερους από 8.000 θεατές παρόντες στην αρένα, η διοργάνωση του 1985 ήταν η μεγαλύτερη που έγινε εκείνη την εποχή και ήταν ο πρώτος διαγωνισμός που μεταδόθηκε ζωντανά μέσω δορυφόρου. 19 χώρες ήταν και πάλι παρούσες, με το Ισραήλ και την Ελλάδα να επιστρέφουν, αλλά η Γιουγκοσλαβία και η Ολλανδία να αποχωρούν, η τελευταία για πρώτη φορά. Και στις δύο περιπτώσεις ο διαγωνισμός συγκρούστηκε με εθνικές ημέρες μνήμης, με τη Μνήμη των Νεκρών που πραγματοποιήθηκε στην Ολλανδία και στη Γιουγκοσλαβία την επέτειο του θανάτου του Προέδρου Josip Broz Tito. Μια σκληρή αναμέτρηση στην ψηφοφορία μεταξύ Νορβηγίας, Γερμανίας και Σουηδίας είδε τους αιώνιους ηττημένους να κερδίζουν για πρώτη φορά: η Νορβηγία είχε προηγουμένως έρθει τελευταία σε έξι περιπτώσεις, περισσότερες από οποιαδήποτε άλλη χώρα, οδηγώντας σε μεγάλους πανηγυρισμούς στην αρένα όταν οι Bobbysocks! στέφθηκαν οι νικήτριες με το "La det swinge".

Ο  ήταν η τριακοστή πρώτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Norsk rikskringkasting (NRK) και πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαΐου 1986 στο Grieghallen στο Μπέργκεν της Νορβηγίας. 20 χώρες διαγωνίστηκαν συνολικά: η Ολλανδία και η Γιουγκοσλαβία επέστρεψαν μετά από ένα χρόνο απουσίας και η Ισλανδία έκανε το ντεμπούτο της. Η Ιταλία είχε αποφασίσει να εξαιρεθεί από τη φετινή διοργάνωση, ενώ η Ελλάδα αποσύρθηκε σε καθυστερημένο στάδιο λόγω του διαγωνισμού που συμπίπτει με το Μεγάλο Σάββατο. Σε μια εκδήλωση ορόσημο, το 500ο τραγούδι που κοσμεί τη σκηνή της Eurovision παρουσιάστηκε σε αυτόν τον διαγωνισμό, με την ευγενική προσφορά της Sherisse Laurence από το Λουξεμβούργο και του "L'amour de ma vie". Αυτός ο διαγωνισμός είδε επίσης μια από τις πρώτες ανοιχτές αναπαραστάσεις ενός μέλους της LGBT κοινότητας, όταν μέλη της νορβηγικής ομάδας drag the Great Garlic Girls συνόδευσαν τον τραγουδιστή της χώρας καταγωγής Ketil Stokkan. Το Βέλγιο σημείωσε την πρώτη και μοναδική του νίκη μέχρι σήμερα, με τη Σάντρα Κιμ να γίνεται η νεότερη νικήτρια ποτέ του διαγωνισμού, σε ηλικία μόλις 13 ετών, με το τραγούδι "J'aime la vie". Η Κιμ είχε προηγουμένως πει στους παραγωγούς πριν από τον διαγωνισμό ότι ήταν σε ηλικία μόλις 15 ετών, ενώ ήταν 13, και όταν αποκαλύφθηκε η αλήθεια, η ελβετική αποστολή, που είχε έρθει δεύτερη, διαμαρτυρήθηκε και ζήτησε να αποκλειστεί το Βέλγιο χωρίς αποτέλεσμα.

Ο  ήταν η τριακοστή δεύτερη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Radio-télévision belge de la Communauté française (RTBF) και πραγματοποιήθηκε στις 9 Μαΐου 1987 στο Palais de Centenaire στις Βρυξέλλες του Βελγίου. Το Βέλγιο περίμενε σε εκείνο το σημείο περισσότερο από κάθε άλλη χώρα για να φιλοξενήσει τον πρώτο του διαγωνισμό, 31 χρόνια μετά το ντεμπούτο του. Από τη σύσταση του διαγωνισμού, δύο ραδιοτηλεοπτικοί φορείς ήταν υπεύθυνοι για την επιλογή των συμμετοχών του Βελγίου, με το γαλλόφωνο RTBF και το ολλανδικό Belgische Radio-en Televisieomroep (BRT) να εναλλάσσονται κάθε δύο χρόνια. Αρχικά το BRT ήθελε να συμπαραγωγήσει τον πρώτο βελγικό διαγωνισμό με το RTBF, τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα που είχε κερδίσει το προηγούμενο έτος, ωστόσο γρήγορα προέκυψαν διαφωνίες μεταξύ των δύο οργανισμών και έτσι το RTBF διοργάνωσε το διαγωνισμό μόνο του, με το BRT να επιλέγει τη βελγική συμμετοχή. 22 χώρες συμμετείχαν στον διαγωνισμό, ένα νέο ρεκόρ, με την Ιταλία και την Ελλάδα να επιστρέφουν και να εντάσσονται στις 20 χώρες από το προηγούμενο έτος. Ο Τζόνι Λόγκαν, ο νικητής του διαγωνισμού του 1980, επέστρεψε για την Ιρλανδία και έγινε ο πρώτος καλλιτέχνης που κατέγραψε δύο νίκες στο διαγωνισμό με το "Hold Me Now", ένα ρεκόρ που ο Λόγκαν διατηρεί ακόμα μέχρι σήμερα, και χαρίζοντας έτσι στην Ιρλανδία την τρίτη της νίκη σε διαγωνισμό.

Ο  ήταν η τριακοστή τρίτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το RTÉ και πραγματοποιήθηκε στις 30 Απριλίου 1988 στο RDS Simmonscourt στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Αυτός ήταν ο τρίτος διαγωνισμός της Ιρλανδίας, ο οποίος έπεσε την ίδια χρονιά με τη χιλιετία ίδρυσης του Δουβλίνου. Η ίδια ομάδα χωρών από το 1987 εισήλθε, ωστόσο η Κύπρος αναγκάστηκε να αποσυρθεί σε μεταγενέστερο στάδιο, όταν ανακαλύφθηκε ότι η συμμετοχή τους είχε προηγουμένως διαγωνιστεί στην κυπριακή εθνική επιλογή το 1984. Η ομάδα παραγωγής του RTÉ έκανε μεγάλη προσπάθεια για να εκσυγχρονίσει τον διαγωνισμό και να προσελκύσει ένα νεότερο κοινό, με την παραγγελία μιας σύγχρονης σκηνής, τη μεγαλύτερης μέχρι τότε, η οποία περιείχε δύο γιγάντια video walls και την πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε ηλεκτρονικός πίνακας αποτελεσμάτων. Σε έναν από τους πιο κοντινούς αγώνες που έχουν δει ποτέ, η Ελβετία βγήκε νικήτρια μόνο με έναν μόνο βαθμό έναντι του Ηνωμένου Βασιλείου, με μια τότε άγνωστη, τη Σελίν Ντιόν να κερδίζει την Ελβετία, τη δεύτερη νίκη της με το "Ne partez pas sans moi". Αν και το τραγούδι της που κέρδισε τη Eurovision δεν ήταν εμπορικά επιτυχημένο, η Ντιόν θα γίνει αργότερα μια από τις καλλιτέχνες με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στον κόσμο, έχοντας πουλήσει πάνω από 200 εκατομμύρια δίσκους σε όλη την καριέρα της.

Ο  ήταν η τριακοστή τέταρτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Swiss Broadcasting Corporation (SRG SSR) και πραγματοποιήθηκε στις 6 Μαΐου 1989 στο Palais de Beaulieu στη Λωζάνη της Ελβετίας. Αυτό σηματοδότησε τη δεύτερη Eurovision που πραγματοποιήθηκε στην Ελβετία, 33 χρόνια μετά τη διεξαγωγή του εναρκτήριου διαγωνισμού στη χώρα των Άλπεων. Με την επιστροφή της Κύπρου, ο τελικός διαγωνισμός της δεκαετίας του 1980 ισοφάρισε το ρεκόρ 22 διαγωνιζόμενων χωρών που σημειώθηκε το 1987. Εφαρμόστηκε φέτος μια τροποποίηση στον κανόνα ισοπαλίας: θα γινόταν πλέον αντίστροφη μέτρηση για τις χώρες που ισοβάθμησαν στην πρώτη θέση, με τη χώρα με τους περισσότερους 12 βαθμούς να ανακηρύσσεται νικήτρια, με περαιτέρω συγκρίσεις έναντι 10 πόντων και χαμηλότερο επίσης διεξάγεται εάν απαιτείται για να σπάσει η ισοπαλία. Δύο από τις διαγωνιζόμενες πράξεις δημιούργησαν διαμάχη ενόψει του διαγωνισμού λόγω του νεαρού της ηλικίας τους, με τη Γαλλίδα Nathalie Pâque και την Gili Netanel από το Ισραήλ να γίνονται οι νεότεροι συμμετέχοντες ποτέ στην ιστορία του διαγωνισμού σε ηλικία 11 και 12 ετών αντίστοιχα. Η Γιουγκοσλαβία σημείωσε τη μοναδική της νίκη στο διαγωνισμό, όταν οι Riva κέρδισαν με το "Rock Me".

Δεκαετία 1990
Ο  ήταν η τριακοστή πέμπτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τη Jugoslovenska radio-televizija (JRT) και τη Radiotelevizija Zagreb (RTZ) και πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαΐου 1990 στο Vatroslav Lisinski Concert Hall στο Ζάγκρεμπ της Γιουγκοσλαβίας. Σε απάντηση στους Ισραηλινούς και Γάλλους τραγουδιστές το 1989, η EBU εισήγαγε έναν νέο κανόνα ηλικίας, απαγορεύοντας σε οποιονδήποτε κάτω των 16 ετών την ημέρα του διαγωνισμού να συμμετέχει. Αυτός ο κανόνας σημαίνει ότι η Sandra Kim, η νεότερη νικήτρια του διαγωνισμού σε ηλικία 13 ετών, παραμένει έτσι στο διηνεκές. Ο Ιταλός Toto Cutugno έγινε ο πρώτος νικητής της δεκαετίας, δίνοντας στην Ιταλία τη δεύτερη νίκη της με το Insieme: 1992, μια ωδή στον προγραμματισμένο σχηματισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1992.

Ο  ήταν η τριακοστή έκτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από τη RAI και πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαΐου 1991 στο Studio 15 di Cinecittà στη Ρώμη της Ιταλίας. Αυτή ήταν η δεύτερη έκδοση του διαγωνισμού που θα πραγματοποιηθεί στην Ιταλία και παρουσιάστηκε από τους δύο προηγούμενους Ιταλούς νικητές, Gigliola Cinquetti και Toto Cutugno. Ο διαγωνισμός είχε αρχικά προγραμματιστεί να διεξαχθεί στο Sanremo, τον τόπο του Μουσικού Φεστιβάλ Sanremo που αποτέλεσε την έμπνευση για τη Eurovision, ωστόσο μετά το ξέσπασμα του Πολέμου του Κόλπου, η RAI αποφάσισε να μεταφέρει τον διαγωνισμό στην ιταλική πρωτεύουσα για να διασφαλίσει καλύτερα την ασφάλεια των ξένων αντιπροσωπειών. Η Ολλανδία αποσύρθηκε για άλλη μια φορά καθώς ο διαγωνισμός έπεσε στο μνημείο Μνήμης των Νεκρών, αλλά η Μάλτα έκανε την πρώτη της εμφάνιση στον διαγωνισμό από το 1975, διατηρώντας τους συμμετέχοντες στο διαγωνισμό στους 22. Η Γερμανία έκανε επίσης την πρώτη της εμφάνιση ως ενοποιημένη χώρα μετά την επανένωση της Γερμανίας τον Οκτώβριο του 1990. Καταγράφηκε το πλησιέστερο ποτέ τελικό αποτέλεσμα, με τη Σουηδία και τη Γαλλία να τερματίζουν με τον ίδιο αριθμό πόντων. Στη συνέχεια, η Σουηδία ανακηρύχθηκε νικήτρια όταν, στη μοναδική χρήση του κανόνα tie-break στην ιστορία του διαγωνισμού, μια αντίστροφη μέτρηση αποκάλυψε ότι η Σουηδία είχε συγκεντρώσει περισσότερους 10 βαθμούς από τη Γαλλία, αφού και οι δύο χώρες είχαν συγκεντρώσει τον ίδιο αριθμό 12 πόντων. Ως εκ τούτου, η Carola έγινε η τρίτη σουηδική συμμετέχων που κέρδισε τον διαγωνισμό με το "Fångad av en stormvind" στη δεύτερη συμμετοχή της στο διαγωνισμό, έχοντας προηγουμένως έρθει τρίτη το 1983.

Ο  ήταν η τριακοστή έβδομη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την SVT και πραγματοποιήθηκε στις 9 Μαΐου 1992 στο Malmömässan στο Μάλμε της Σουηδίας. Ένα νέο ρεκόρ 23 χώρες συμμετείχαν στον διαγωνισμό, με την Ολλανδία να επιστρέφει. Αυτός ο διαγωνισμός θα σηματοδοτούσε την τελευταία εμφάνιση της Γιουγκοσλαβίας, έχοντας ήδη ξεκινήσει τη διαδικασία διάλυσης και τώρα εκπροσωπώντας την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Η Linda Martin από την Ιρλανδία αναδείχθηκε νικήτρια με το «Why Me?» που έγραψε ο Johnny Logan, δίνοντας στην Ιρλανδία την τέταρτη νίκη και στον Logan την τρίτη του ως ερμηνευτής και τραγουδοποιός. Ήταν η δεύτερη εμφάνιση της Martin σε διαγωνισμό, έχοντας προηγουμένως έρθει δεύτερη για την Ιρλανδία το 1984. Με το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Μάλτα να παίρνουν τη δεύτερη και τρίτη θέση, αυτός ήταν ο πρώτος διαγωνισμός που περιλάμβανε μόνο αγγλόφωνα τραγούδια στην πρώτη τριάδα.

Ο  ήταν η τριακοστή όγδοη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το RTÉ και πραγματοποιήθηκε στις 15 Μαΐου 1993 στο Green Glens Arena στο Μίλστριτ της Ιρλανδίας. Παραμένει η μόνη ιρλανδική παραγωγή του διαγωνισμού που πραγματοποιήθηκε έξω από το Δουβλίνο και, ως μια μικρή πόλη με μόνο 1.500 κατοίκους, το Μίλστριτ έγινε ο μικρότερος οικοδεσπότης της Eurovision μέχρι σήμερα, αν και το Green Glens Arena μπορούσε να χωρέσει έως και 8.000 θεατές. Οι αλλαγές στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1990 αντικατοπτρίστηκαν για πρώτη φορά σε αυτόν τον διαγωνισμό, με πολλές νέες χώρες που σχηματίστηκαν μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας που επιθυμούσαν να διαγωνιστούν για πρώτη φορά. Προκειμένου να φιλοξενήσει αυτόν τον αυξανόμενο αριθμό, πραγματοποιήθηκε στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας στις 3 Απριλίου, η πρώτη προεπιλογή της Eurovision, το Kvalifikacija za Millstreet· επτά χώρες διαγωνίστηκαν για τρεις θέσεις στο διαγωνισμό, με τα κράτη της πρώην Γιουγκοσλαβίας, τη Σλοβενία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και την Κροατία να αναδεικνύονται νικητές και να ενώνονται με 22 χώρες που είχαν λάβει μέρος στο Μάλμε, με απουσία μόνο τη Γιουγκοσλαβία, που απαγορεύτηκε να συμμετέχουν μετά τις κυρώσεις του ΟΗΕ. Προκειμένου να διαχειρίζονται καλύτερα τις συμμετέχουσες χώρες τα επόμενα χρόνια, εισήχθη ένα σύστημα υποβιβασμού, το οποίο έβλεπε τις χώρες της τελευταίας θέσης να έχασαν την επόμενη χρονιά και να αντικατασταθούν από νέες χώρες και χώρες που επέστρεφαν. Μια κούρσα δύο αλόγων αναπτύχθηκε σύντομα στην ψηφοφορία μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας, με την τελική κριτική επιτροπή να είναι καθοριστική για τη νίκη στους οικοδεσπότες: η Niamh Kavanagh έγινε ο πρώτος Ιρλανδός συμμετέχων που κέρδισε στην έδρα του με το "In Your Eyes", τη δεύτερη συνεχόμενη νίκη και πέμπτη νίκη που ισοδυναμεί με ρεκόρ συνολικά.

Ο  ήταν η τριακοστή ένατη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το RTÉ και πραγματοποιήθηκε στις 30 Απριλίου 1994 στο Point Theatre στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Το RTÉ έγινε έτσι ο πρώτος ραδιοτηλεοπτικός φορέας που φιλοξένησε δύο διαδοχικούς διαγωνισμούς. Επτά χώρες συμμετείχαν στον διαγωνισμό για πρώτη φορά, αντικαθιστώντας τις 6 τελευταίες χώρες από το Millstreet και την Ιταλία που αποχώρησαν οικειοθελώς. Το Λουξεμβούργο, μία από αυτές τις χώρες που υποβιβάστηκε, δεν έχει ακόμη συμμετάσχει ξανά στον αγώνα. Η Εσθονία, η Ουγγαρία, η Ρουμανία και η Σλοβακία, οι οποίες απέτυχαν να προκριθούν από το Kvalifikacija za Millstreet το προηγούμενο έτος, ενώθηκαν με νέες συμμετοχές από τη Λιθουανία, την Πολωνία και τη Ρωσία στο ντεμπούτο τους, ανταγωνίζονται μαζί με τις 18 κορυφαίες χώρες από το Millstreet. Το Riverdance, το οποίο θα γινόταν μια από τις πιο επιτυχημένες παραγωγές χορού στον κόσμο, έκανε το ντεμπούτο του σε αυτή την έκδοση ως την ενδιάμεση τελετή. Αρχικά μια παράσταση διάρκειας επτά λεπτών, αργότερα θα επεκταθεί σε μια πλήρη παράσταση που θα συνεχίσει να παίζεται σε πάνω από 450 χώρους παγκοσμίως και θα την δουν πάνω από 250 εκατομμύρια άτομα. Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας σε αυτόν τον διαγωνισμό χρησιμοποιήθηκαν δορυφορικοί σύνδεσμοι, οι οποίοι επέτρεψαν στους εκπροσώπους της κριτικής επιτροπής να φανούν σε όραση για πρώτη φορά. Η Ιρλανδία εξασφάλισε την τρίτη συνεχόμενη νίκη της, ένα κατόρθωμα που δεν έχει ακόμη επαναληφθεί, και κέρδισε την έκτη νίκη που έσπασε ρεκόρ χάρη στους Paul Harrington και Charlie McGettigan και το "Rock 'n' Roll Kids". Η Πολωνία εξασφάλισε την καλύτερη εμφάνιση μέχρι τώρα τη χρονιά του ντεμπούτου της, όταν η Edyta Górniak κατέλαβε τη δεύτερη θέση.

Ο  ήταν η τεσσαρακοστή έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το RTÉ και πραγματοποιήθηκε στις 13 Μαΐου 1995 στο Point Theatre στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Το RTÉ είχε ανησυχίες σχετικά με τη διοργάνωση του διαγωνισμού για τρίτη συνεχή χρονιά και το BBC υπέβαλε προσφορά για να αναλάβει την εκδήλωση, καθώς και πρότεινε μια κοινή παραγωγή στο Μπέλφαστ, την πρωτεύουσα της Βόρειας Ιρλανδίας. Τελικά το RTÉ αποφάσισε να παράγει το διαγωνισμό μόνο του, φιλοξενώντας τον τρίτο συνεχόμενο διαγωνισμό του, ο οποίος παραμένει ρεκόρ, με το Point Theatre να γίνεται ο πρώτος χώρος που φιλοξενεί δύο διαγωνισμούς στη σειρά. Ο αριθμός των διαγωνιζόμενων χωρών μειώθηκε σε 23, με τις επτά χαμηλότερες χώρες από το 1994 να υποβιβάζονται και τις πέντε χώρες που υποβιβάστηκαν στο Millstreet το 1993 να επιστρέφουν. Η Νορβηγία σημείωσε τη δεύτερη νίκη της στο διαγωνισμό με το ιρλανδο-νορβηγικό δίδυμο Secret Garden και το τραγούδι "Nocturne". Μετά τη νίκη της προέκυψε κάποια κριτική ότι, ως ένα κυρίως ορχηστρικό κομμάτι που περιέχει μόνο 24 λέξεις συνολικά, το τραγούδι που κέρδισε δεν θα έπρεπε να έχει ήταν επιλέξιμο για τον διαγωνισμό τραγουδιού, χωρίς αποτέλεσμα.Ο  ήταν η τεσσαρακοστή πρώτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το NRK και πραγματοποιήθηκε στις 18 Μαΐου 1996 στο Oslo Spectrum στο Όσλο της Νορβηγίας. Ένα νέο σύστημα προκριματικών εισήχθη σε αυτόν τον διαγωνισμό, κυρίως για να κατευνάσει τη Γερμανία, έναν από τους μεγαλύτερους οικονομικούς υποστηρικτές του διαγωνισμού, ο οποίος διαφορετικά θα είχε υποβιβαστεί, που είδε όλες τις χώρες, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα, να διαγωνίζονται σε έναν ηχητικό προκριματικό γύρο. 29 χώρες συμμετείχαν συνολικά, με όλα τα διαγωνιζόμενα έθνη και τη Νορβηγία να ψηφίζουν και να αποφασίζουν τις 22 χώρες που θα προκριθούν στον τελικό. Ωστόσο, η Γερμανία θα ήταν μία από τις επτά χώρες που θα αποκλειστούν, μαζί με την Ουγγαρία, τη Δανία, τη Ρωσία, το Ισραήλ, τη Ρουμανία και την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, σε αυτό που θα ήταν το ντεμπούτο τους. Για πρώτη και μοναδική φορά μέχρι σήμερα, η ψηφοφορία διεξήχθη χρησιμοποιώντας τεχνολογία εικονικής πραγματικότητας, με τα γραφικά για τον πίνακα αποτελεσμάτων να τοποθετούνται πάνω από το «μπλε δωμάτιο» του διαγωνισμού. Η Ιρλανδία εξασφάλισε το ρεκόρ της έβδομης νίκης, με την Eimear Quinn να κερδίζει την τέταρτη νίκη σε πέντε χρόνια με το "The Voice". Όπως και στους προηγούμενους διαγωνισμούς, η πιο επιτυχημένη εμπορικά συμμετοχή θα ήταν ένα από τα τραγούδια που έχασαν, με το βρετανικό "Ooh Aah... Just a Little Bit" της Gina G να γίνεται διεθνής επιτυχία, φτάνοντας στο top 20 του αμερικανικού Billboard Hot 100 και τελικά προτάθηκε για βραβείο Grammy· παραμένει επίσης η τελευταία συμμετοχή στο Ηνωμένο Βασίλειο που έφτασε στο νούμερο ένα στο UK Singles Chart.

Ο  ήταν η τεσσαρακοστή δεύτερη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το RTÉ και πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαΐου 1997 στο Point Theatre στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. 25 χώρες διαγωνίστηκαν στον τρίτο διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε στο Point Theatre, με ένα νέο σύστημα υποβιβασμού που εφαρμόστηκε για τη μείωση του αριθμού των διαγωνιζόμενων συμμετοχών: ο αριθμός των πόντων που κέρδισε κάθε χώρα στους τελευταίους τέσσερις διαγωνισμούς χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό της μέσης βαθμολογίας για κάθε χώρα. Και οι χώρες με τον χαμηλότερο μέσο όρο αναγκάστηκαν να μείνουν έξω για ένα χρόνο. Το Ισραήλ αποσύρθηκε οικειοθελώς λόγω της σύγκρουσης του αγώνα με το Yom HaShoah, δίνοντας μια αναβολή στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η οποία διαφορετικά θα είχε υποβιβαστεί. Η Ιταλία έκανε επίσης μια σύντομη επιστροφή μετά από τέσσερα χρόνια απουσίας, η οποία θα ήταν η τελευταία της συμμετοχή για 14 χρόνια. Η πρώτη χρήση της τηλεψηφοφορίας εφαρμόστηκε σε αυτόν τον διαγωνισμό σε δοκιμαστική βάση, με τους βαθμούς από την Αυστρία, την Ελβετία, τη Γερμανία, τη Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο να καθορίζονται από το κοινό και όχι από μια συγκεντρωμένη κριτική επιτροπή. Τα πλήρη υποστηρικτικά κομμάτια επιτρέπονταν επίσης τώρα χωρίς περιορισμούς, επιτρέποντας στα τραγούδια να εκτελούνται χωρίς ζωντανή μουσική εάν το επιθυμούσαν, αν και εξακολουθούσαν να απαιτούνται ζωντανά φωνητικά. Το Ηνωμένο Βασίλειο βγήκε νικητής για πέμπτη φορά, 16 χρόνια μετά την τελευταία τους νίκη, με την Katrina and the Waves και το "Love Shine a Light".

Ο  ήταν η τεσσαρακοστή τρίτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το BBC και πραγματοποιήθηκε στις 9 Μαΐου 1998 στο National Indoor Arena στο Μπέρμιγχαμ του Ηνωμένου Βασιλείου. 25 χώρες συμμετείχαν στον όγδοο διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, ένα νέο ρεκόρ, με την πΓΔΜ να κάνει το ντεμπούτο της. Μετά την επιτυχή δοκιμή του 1997 πραγματοποιήθηκε τηλεψηφοφορία στην πλειονότητα των χωρών για πρώτη φορά σε αυτόν τον διαγωνισμό. Το πρώτο αποτέλεσμα που καθορίστηκε ευρέως από το κοινό είδε το Ισραήλ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Μάλτα να ανταγωνίζονται για την πρώτη θέση, με την Dana International του Ισραήλ να ανακηρύσσεται νικητής με το τελικό αποτέλεσμα, δίνοντας στο Ισραήλ την τρίτη του νίκη με το "Diva". Η Dana International, η πρώτη τρανς ερμηνεύτρια του διαγωνισμού, είχε αναδειχθεί σε αμφιλεγόμενη φιγούρα στο Ισραήλ μετά την επιλογή της για τον διαγωνισμό, με την κριτική να ασκείται από συντηρητικά τμήματα της ισραηλινής κοινωνίας και τις απειλές για θάνατο από φανατικές φατρίες.

Ο  ήταν η τεσσαρακοστή τέταρτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την IBA και πραγματοποιήθηκε στις 29 Μαΐου 1999 στο Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο στην Ιερουσαλήμ του Ισραήλ. 23 χώρες συμμετείχαν στον δεύτερο διαγωνισμό του Ισραήλ ως οικοδεσπότες, με τη Λιθουανία να επιστρέφει μετά από 5 χρόνια απουσίας. Ήταν ο πρώτος διαγωνισμός που δεν παρουσίαζε ορχήστρα, κάτι που είχε γίνει προαιρετική απαίτηση φέτος, μια αλλαγή που είχε χρησιμοποιήσει η IBA σε μια προσπάθεια να μειώσει το κόστος. Αυτή η αλλαγή, η οποία αποδείχθηκε αμφιλεγόμενη, σήμαινε ότι όλες οι συμμετοχές θα συνοδεύονταν από ένα backing track για πρώτη φορά, μια απόφαση που ο πρώην νικητής Johnny Logan ισχυρίστηκε ότι είχε μετατρέψει τον διαγωνισμό σε "καραόκε". Ο κανόνας της γλώσσας ήταν επίσης χαλαρός για άλλη μια φορά, γεγονός που επέτρεψε στους καλλιτέχνες την επιλογή να τραγουδούν σε οποιαδήποτε γλώσσα, με πολλούς πλέον να επιλέγουν να τραγουδούν στα αγγλικά. Η ομάδα χωρών "Μεγάλοι Τέσσερις" σχηματίστηκε σε αυτόν τον διαγωνισμό, ένας κανόνας σύμφωνα με τον οποίο οι μεγαλύτεροι οικονομικοί υποστηρικτές του διαγωνισμού, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, εξαιρούνται πλέον από τον υποβιβασμό και μπορούν να συμμετέχουν κάθε χρόνο. Ο διαγωνισμός έγινε ένας στενός αγώνας μεταξύ Σουηδίας και Ισλανδίας, με τη Charlotte Nilsson να κερδίζει την τέταρτη νίκη της Σουηδίας με το "Take Me to Your Heaven". Μετά τη νικητήρια επανάληψη, η μετάδοση ολοκληρώθηκε από όλους τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες που συγκεντρώθηκαν στη σκηνή για να ερμηνεύσουν το "Hallelujah", το νικητήριο τραγούδι του Ισραήλ από το 1979, ως φόρο τιμής στα θύματα του τότε συνεχιζόμενου πολέμου στα Βαλκάνια.

Δεκαετία 2000

Ο  ήταν η τεσσαρακοστή πέμπτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την SVT και πραγματοποιήθηκε στις 13 Μαΐου 2000 στο Globe Arena στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. 24 χώρες διαγωνίστηκαν στον διαγωνισμό, με τη Λετονία να κάνει την πρώτη της εμφάνιση. Ο πρώτος διαγωνισμός της νέας χιλιετίας πραγματοποιήθηκε ενώπιον του μεγαλύτερου πλήθους που έχει δει ποτέ στην ιστορία της, με πάνω από 13.000 θεατές να παρακολουθούν το σόου στην αρένα, και ήταν ο πρώτος διαγωνισμός που μεταδόθηκε ζωντανά μέσω του Διαδικτύου. Η Δανία εξασφάλισε τη δεύτερη νίκη της, την πρώτη της από το 1963, εκπροσωπούμενη από τους Olsen Brothers με το τραγούδι "Fly on the Wings of Love". Η Ρωσία, η οποία είχε τοποθετηθεί στη δεύτερη θέση, υπέβαλε αίτηση για αποκλεισμό του τραγουδιού για μερική χρήση κωδικοποιητή φωνής, η οποία απορρίφθηκε από την EBU.

Ο  ήταν η τεσσαρακοστή έκτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την DR και πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαΐου 2001 στο Parken Stadium στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Μια αναδιπλούμενη οροφή κατασκευάστηκε ειδικά πάνω από το γήπεδο ποδοσφαίρου για τον διαγωνισμό, και με 38.000 θεατές έγινε το μεγαλύτερο ζωντανό κοινό που έχει δει ποτέ στη Eurovision, ένα ρεκόρ που εξακολουθεί να ισχύει. Συνολικά διαγωνίστηκαν 23 χώρες και το σύστημα υποβιβασμού άλλαξε και πάλι, αφαιρώντας τη σύγκριση του μέσου όρου βαθμολογίας και επαναφέροντας το σύστημα που χρησιμοποιήθηκε το 1994 και το 1995 για τον υποβιβασμό των χωρών που κατείχαν την τελευταία θέση, με τους Τέσσερις Μεγάλους να εξαιρούνται ανεξάρτητα από την κατάταξή τους. Η Εσθονία ανακηρύχθηκε νικήτρια, εκπροσωπούμενη από τους Tanel Padar, Dave Benton και 2XL με το "Everybody". Με τη νίκη τους η Εσθονία έγινε η πρώτη χώρα από το πρώην Ανατολικό Μπλοκ που κέρδισε τον διαγωνισμό, πυροδοτώντας μια 8ετή αλυσίδα νικών για νέες χώρες, και ο γεννημένος στην Αρούμπα Benton έγινε ο πρώτος μαύρος καλλιτέχνης που κέρδισε τον διαγωνισμό.

Ο  ήταν η τεσσαρακοστή έβδομη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Eesti Televisioon (ETV) και πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαΐου 2002 στο Saku Suurhall στο Ταλίν της Εσθονίας. 24 χώρες συμμετείχαν στον πρώτο διαγωνισμό που διεξήχθη πίσω από το πρώην Σιδηρούν Παραπέτασμα. Τα βραβεία Marcel Bezençon, μια σειρά πρόσθετων βραβείων που τιμούν μερικά από τα καλύτερα τραγούδια και καλλιτέχνες στον τελικό κάθε διαγωνισμού, όπως ψηφίστηκαν από τον αναγνωρισμένο τύπο, τους σχολιαστές και τους συνθέτες, απονεμήθηκαν για πρώτη φορά σε αυτόν τον διαγωνισμό και στη συνέχεια εμφανίζονται σε κάθε διαγωνισμό από τότε παραδοσιακά μοιράζονταν στα παρασκήνια λίγο πριν τον μεγάλο τελικό. Η Λετονία κέρδισε τον πρώτο της τίτλο, μόνο δύο χρόνια μετά την πρώτη τους είσοδο, εκπροσωπούμενη από τη Marie N και το "I Wanna". Η Λετονία είχε αρχικά υποβιβαστεί λόγω της κακής της απόδοσης στην Κοπεγχάγη, ωστόσο δόθηκε αναβολή όταν η Πορτογαλία αποφάσισε να αποσυρθεί οικειοθελώς.

Ο  ήταν η τεσσαρακοστή όγδοη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Latvijas Televīzija (LTV) και πραγματοποιήθηκε στις 24 Μαΐου 2003 στο Skonto Hall στη Ρίγα της Λετονίας. 26 χώρες συμμετείχαν στον διαγωνισμό, με την Ουκρανία να συμμετέχει στον διαγωνισμό για πρώτη φορά. Αυτός θα γινόταν ο τελευταίος διαγωνισμός που θα διεξαχθεί σε μία βραδιά, με μια ανακοίνωση τον Ιανουάριο του 2003 ότι από το 2004 θα καθιερωνόταν ένας ημιτελικός: οι 10 κορυφαίες χώρες από τη διοργάνωση του 2003 μαζί με τους "Μεγάλους Τέσσερις" θα προκριθούν αυτόματα για τον τελικό το 2004, με όλες τις άλλες χώρες να διαγωνίζονται στον ημιτελικό για 10 θέσεις πρόκρισης. Η Τουρκία κέρδισε την πρώτη της νίκη στη Eurovision, με τη Sertab Erener να στέφεται νικήτρια σε έναν από τους πιο κοντινούς διαγωνισμούς που έχουν δει ποτέ, καθώς το "Everyway That I Can" θριάμβευσε με μόνο τρεις βαθμούς που χωρίζουν τις τρεις πρώτες χώρες.

Ο  ήταν η τεσσαρακοστή ένατη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Τουρκική Εταιρεία Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης (TRT) και πραγματοποιήθηκε στις 12 και 15 Μαΐου 2004 στο Abdi İpekçi Arena στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Ένα ρεκόρ 36 χωρών συμμετείχαν στον πρώτο διαγωνισμό που διεξήχθη με τη νέα μορφή, με τις χώρες που υποβιβάστηκαν από το 2003 να συνοδεύονται από την Αλβανία, την Ανδόρα, τη Λευκορωσία και τη Σερβία και Μαυροβούνιο στο ντεμπούτο τους, με το Μονακό να κάνει επίσης την πρώτη του εμφάνιση μετά από 25 χρόνια απουσία. 22 χώρες μπήκαν στον πρώτο ημιτελικό της Eurovision, με τις 10 πρώτες να συμμετέχουν στους 14 αυτόματα προκριθέντες στον τελικό. Η Ουκρανία αναδείχθηκε νικήτρια, μόνο στη δεύτερη εμφάνισή της σε διαγωνισμό, εκπροσωπούμενη από τη Ruslana και το "Wild Dances".

Ο  ήταν η πεντηκοστή έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Εθνική Εταιρεία Τηλεόρασης της Ουκρανίας (NTU) και πραγματοποιήθηκε στις 19 και 21 Μαΐου 2005 στο Palace of Sports στο Κίεβο της Ουκρανίας. 39 χώρες διαγωνίστηκαν συνολικά, με ντεμπούτο συμμετοχές από τη Μολδαβία και τη Βουλγαρία, και μια επιστροφή από την Ουγγαρία για πρώτη φορά από το 1998. Ο Λίβανος είχε επίσης σχεδιάσει να κάνει το ντεμπούτο του, ωστόσο αποσύρθηκε σε μεταγενέστερο στάδιο λόγω προβλημάτων με τον ανταγωνισμό μαζί με το Ισραήλ. Η Ελληνίδα Έλενα Παπαρίζου έγινε η νικήτρια της επετειακής έκδοσης του διαγωνισμού με το "My Number One", την πρώτη νίκη για την Ελλάδα μετά από 31 χρόνια συμμετοχών. Ήταν η δεύτερη εμφάνιση της Παπαρίζου στο διαγωνισμό, έχοντας προηγουμένως έρθει τρίτη για την Ελλάδα το 2001, ως μέλος των Antique.

Στις 22 Οκτωβρίου 2005, πραγματοποιήθηκε ένας ειδικός διαγωνισμός για τον εορτασμό της 50ής επετείου του διαγωνισμού. Το Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision διοργανώθηκε από τον DR και πραγματοποιήθηκε στο Forum Copenhagen στην Κοπεγχάγη της Δανίας, με οικοδεσπότες τους πρώην διαγωνιζόμενους της Eurovision Katrina Leskanich και Renārs Kaupers. 14 τραγούδια από την ιστορία της Eurovision, επιλεγμένα από τους θαυμαστές και την ομάδα αναφοράς του διαγωνισμού, διαγωνίστηκαν για να καθορίσουν το πιο δημοφιλές τραγούδι από τα πρώτα 50 χρόνια του διαγωνισμού. Μεταδόθηκε ζωντανά σε 31 χώρες που είχαν διαγωνιστεί στη Eurovision εκείνη τη στιγμή, οι συνδυασμένες ψήφοι του κοινού και της κριτικής επιτροπής επέλεξαν έναν νικητή σε δύο γύρους. Το νικητήριο τραγούδι, που ανακοινώθηκε στο τέλος του σόου, ήταν το "Waterloo" των ABBA, το νικητήριο τραγούδι από τον διαγωνισμό του 1974 για τη Σουηδία.

Ο  ήταν η πεντηκοστή πρώτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση (ΕΡΤ) και πραγματοποιήθηκε στις 18 και 20 Μαΐου 2006 στο Ολυμπιακό Κλειστό Γήπεδο στην Αθήνα της Ελλάδας. Στον διαγωνισμό συμμετείχαν 37 έθνη, με την πρώτη εμφάνιση της Αρμενίας. Η Σερβία και Μαυροβούνιο είχαν σκοπό να διαγωνιστούν, αλλά η διαμάχη για τον νικητή της εθνικής επιλογής τους είχε ως αποτέλεσμα την καθυστερημένη απόσυρσή τους. Ένα νέο ορόσημο επιτεύχθηκε σε αυτόν τον διαγωνισμό με την εκτέλεση του 1.000ου τραγουδιού στην ιστορία της Eurovision, όταν ο Ιρλανδός Brian Kennedy ερμήνευσε το "Every Song Is a Cry for Love" στον ημιτελικό. 45 χρόνια μετά την πρώτη συμμετοχή στον διαγωνισμό, η Φινλανδία εξασφάλισε την πρώτη της νίκη, εκπροσωπούμενη από τους Lordi και "Hard Rock Hallelujah".

Ο  ήταν η πεντηκοστή δεύτερη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Yleisradio (YLE) και πραγματοποιήθηκε στις 10 και 12 Μαΐου 2007 στο Hartwall Arena στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Ένα ρεκόρ 42 χωρών διαγωνίστηκαν στον διαγωνισμό, ο οποίος είδε τις συμμετοχές για το ντεμπούτο από την Τσεχία, τη Γεωργία, το Μαυροβούνιο και τη Σερβία, οι δύο τελευταίες ως ανεξάρτητες χώρες για πρώτη φορά. 28 χώρες διαγωνίστηκαν στον μοναδικό ημιτελικό, ο μεγαλύτερος αριθμός συμμετεχόντων που έχει δει ποτέ σε σόου της Eurovision. Η Σερβία έγινε μόνο η δεύτερη χώρα που κέρδισε στο ντεμπούτο της, εκπροσωπούμενη από τη Marija Šerifović και τη "Molitva".Ο  ήταν η πεντηκοστή τρίτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Radio-televizija Srbije (RTS) και πραγματοποιήθηκε στις 20, 22 και 24 Μαΐου 2008 στο Belgrade Arena στο Βελιγράδι της Σερβίας. Ένα νέο ρεκόρ 43 χωρών διαγωνίστηκαν στον διαγωνισμό, με το Αζερμπαϊτζάν και τον Άγιο Μαρίνο να κάνουν τις πρώτες τους εμφανίσεις στο διαγωνισμό. Ένας δεύτερος ημιτελικός εισήχθη σε αυτόν τον διαγωνισμό, με όλες τις χώρες εκτός από τους οικοδεσπότες και τους "Μεγάλους Τέσσερις" να διαγωνίζονται τώρα σε έναν από τους δύο ημιτελικούς. Η Ρωσία κέρδισε την πρώτη της νίκη στο διαγωνισμό, εκπροσωπούμενη από τον Dima Bilan και το τραγούδι "Believe"; Ήταν η δεύτερη εμφάνιση του Bilan στο διαγωνισμό, έχοντας προηγουμένως έρθει δεύτερος για τη Ρωσία το 2006.

Ο  ήταν η πεντηκοστή τέταρτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Channel One (C1R) και πραγματοποιήθηκε στις 12, 14 και 16 Μαΐου 2009 στο Olimpiyskiy Arena στη Μόσχα της Ρωσίας. 42 χώρες διαγωνίστηκαν, συμπεριλαμβανομένης της Σλοβακίας στην πρώτη της εμφάνιση μετά από 11 χρόνια. Η συμμετοχή της Γεωργίας μπλέχτηκε σε διαμάχες, όταν κατηγορήθηκε ότι ασκούσε κριτική στον Ρώσο ηγέτη Βλαντιμίρ Πούτιν μετά τον πρόσφατο ρωσογεωργιανό πόλεμο. Μετά την απόρριψη των αιτημάτων της EBU για αλλαγή των στίχων, η Γεωργία αποσύρθηκε στη συνέχεια. Οι κριτικές επιτροπές επέστρεψαν στον διαγωνισμό φέτος, με τους βαθμούς που απονεμήθηκαν στον τελικό να αποφασίζονται από ισάξιο συνδυασμό κριτικής επιτροπής και τηλεψηφοφορίας, με τους προκριθέντες από τους ημιτελικούς ωστόσο να αποφασίζονται κατά κύριο λόγο με τηλεψηφοφορία σε αυτόν τον διαγωνισμό. Η Νορβηγία εξασφάλισε την τρίτη της νίκη στο διαγωνισμό, καθώς ο Alexander Rybak κέρδισε μια νίκη με το "Fairytale". Με 387 πόντους, ο Rybak κέρδισε το σύνολο των υψηλότερων πόντων που έχουν δει μέχρι σήμερα στον διαγωνισμό, το οποίο παραμένει το υψηλότερο σύνολο σε αυτό το σύστημα.

Δεκαετία 2010
Ο  ήταν η πεντηκοστή πέμπτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το NRK και πραγματοποιήθηκε στις 25, 27 και 29 Μαΐου 2010 στο Telenor Arena στο Όσλο της Νορβηγίας. Συμμετείχαν συνολικά 39 χώρες, με τη Γεωργία να επιστρέφει μετά από ένα χρόνο απουσίας. Αρκετές χώρες αποσύρθηκαν για φέτος λόγω των επιπτώσεων της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2007–2008, συμπεριλαμβανομένης της Ανδόρας που δεν έχει ακόμη εμφανιστεί ξανά, με την κρίση να επηρεάζει επίσης την παραγωγή του διαγωνισμού. Ο συνδυασμός κριτικής επιτροπής και τηλεψηφοφορίας που παρατηρήθηκε στον τελικό του 2009 επεκτάθηκε στους ημιτελικούς φέτος, ο καθένας με ίσο μερίδιο στον καθορισμό των 10 προκριθέντων σε κάθε ημιτελικό. Η Γερμανία κέρδισε τη δεύτερη νίκη της στον διαγωνισμό, και έγινε η πρώτη χώρα των "Μεγάλων Τεσσάρων" που κέρδισε από τον σχηματισμό τους το 1999, με τη Lena να είναι η πρώτη Γερμανίδα νικήτρια μετά από 28 χρόνια με το "Satellite".

Ο  ήταν η πεντηκοστή έκτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Norddeutscher Rundfunk (NDR) για λογαριασμό του ARD και πραγματοποιήθηκε στις 10, 12 και 14 Μαΐου 2011 στο Düsseldorf Arena στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας. 43 χώρες διαγωνίστηκαν στον τρίτο διαγωνισμό που διεξήχθη σε γερμανικό έδαφος, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του 2008, όπου μεταξύ των χωρών που επέστρεψαν ήταν η Ιταλία, κάνοντας την πρώτη της εμφάνιση από το 1997, η οποία προκρίθηκε αυτόματα στον τελικό ως μέλος των πρόσφατα διευρυμένων "Μεγάλων Πέντε". Το Αζερμπαϊτζάν κέρδισε τον πρώτο του τίτλο, εκπροσωπούμενο από τους Ell & Nikki και το τραγούδι "Running Scared".

Ο  ήταν η πεντηκοστή έβδομη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την İctimai Television (İTV) και πραγματοποιήθηκε στις 22, 24 και 26 Μαΐου 2012 στο Baku Crystal Hall στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. 42 χώρες συμμετείχαν στον διαγωνισμό. Η Αρμενία είχε αρχικά υποβάλει αίτηση για να διαγωνιστεί, αλλά αποσύρθηκε σε μεταγενέστερο στάδιο λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια που σχετίζονται με τη συνεχιζόμενη σύγκρουση μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν. Ο διαγωνισμός χαρακτηρίστηκε επίσης από ανησυχίες σχετικά με το ιστορικό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Αζερμπαϊτζάν, καθώς και από εντάσεις με το γειτονικό Ιράν σχετικά με τον «αντι-ισλαμικό» χαρακτήρα του διαγωνισμού. Η Σουηδία εξασφάλισε τον πέμπτο τίτλο της στη Eurovision, εκπροσωπούμενη από τη Loreen και το "Euphoria", η οποία θα γινόταν μεγάλη εμπορική επιτυχία μετά τον διαγωνισμό, πουλώντας πάνω από δύο εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.Ο  ήταν η πεντηκοστή όγδοη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την SVT και πραγματοποιήθηκε στις 14, 16 και 18 Μαΐου 2013 στο Malmö Arena στο Μάλμε της Σουηδίας. Συνολικά αγωνίστηκαν 39 χώρες, με την Αρμενία να επιστρέφει μετά από ένα χρόνο απουσίας. Μεταξύ των χωρών που αποσύρθηκαν ήταν η Σλοβακία και η Τουρκία, οι οποίες δεν έχουν ακόμη εμφανιστεί στο διαγωνισμό, με τον τουρκικό ραδιοτηλεοπτικό σταθμό TRT να επικαλείται τροποποιήσεις στους κανόνες του διαγωνισμού τα τελευταία χρόνια, καθώς και να υποστηρίζει την κριτική της LGBT φύσης ορισμένων παραστάσεων, ως λόγους για τη συνεχιζόμενη μη συμμετοχή τους. Η Δανία κέρδισε τον διαγωνισμό για τρίτη φορά, εκπροσωπούμενη από την Emmelie de Forest και το "Only Teardrops".

Ο  ήταν η πεντηκοστή ένατη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την DR και πραγματοποιήθηκε στις 6, 8 και 10 Μαΐου 2014 στο B&W Hallerne στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Καλλιτέχνες που εκπροσωπούσαν 37 χώρες διαγωνίστηκαν στον τρίτο διαγωνισμό της Δανίας ως διοργανώτρια, με την Αυστρία να αναδεικνύεται νικήτρια για να κερδίσει τη δεύτερη νίκη τους, την πρώτη τους σε 48 χρόνια, με την Conchita Wurst και το "Rise Like a Phoenix". Η νίκη της γενειοφόρου drag queen αποδείχθηκε αμφιλεγόμενη μεταξύ ορισμένων, ιδιαίτερα στη Ρωσία όπου αρκετές συντηρητικές φωνές εξέφρασαν κριτική για τη νίκη της. Οι εξελίξεις στη Ρωσία, ιδιαίτερα η θέσπιση νόμου για την προπαγάνδα των ομοφυλοφίλων και οι εξελίξεις στην Κριμαία, ήταν επίσης παρούσες στον διαγωνισμό όταν ακουγόταν ηχητικές αποδοκιμασίες κατά τη διάρκεια της συμμετοχής και της ψηφοφορίας της Ρωσίας.

Για τον εορτασμό της εξηκοστής επετείου του διαγωνισμού, η EBU διοργάνωσε μια ειδική συναυλία στο Hammersmith Apollo στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου στις 31 Μαρτίου 2015. Το Eurovision Song Contest's Greatest Hits περιλάμβανε ζωντανές εμφανίσεις από δεκαπέντε προηγούμενες παραστάσεις της Eurovision από δεκατρείς χώρες, βίντεο μοντάζ προηγούμενων εκδόσεων του διαγωνισμού και πλάνα από προηγούμενες συμμετοχές και μια παράσταση από το καστ του Riverdance, που αρχικά είχε σχεδιαστεί ως η διαλειμματική παράσταση για τον διαγωνισμό του 1994 πριν εξελιχθεί σε πλήρη παραγωγή. Μια παραγωγή του BBC, η συναυλία ηχογραφήθηκε ζωντανά και μεταδόθηκε ως καθυστερημένη μετάδοση σε διάφορες ημερομηνίες που βόλευαν τους μεμονωμένους συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικούς φορείς: το BBC και το ιρλανδικό RTÉ ήταν οι πρώτοι που μετέδωσαν το γεγονός, σε ταυτόχρονη μετάδοση στις 3 Απριλίου 2015.

Ο  ήταν η εξηκοστή έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το ORF και πραγματοποιήθηκε στις 19, 21 και 23 Μαΐου 2015 στο Wiener Stadthalle στη Βιέννη της Αυστρίας. 39 χώρες ανακοινώθηκαν αρχικά ότι θα συμμετάσχουν στον διαγωνισμό, ο πρώτος που πραγματοποιήθηκε στην Αυστρία από το 1967. Αργότερα προστέθηκε η Αυστραλία ως η 40η χώρα, κάνοντας την πρώτη της εμφάνιση σε αυτό που χρεώθηκε ως εφάπαξ για τον εορτασμό της 60ής επετείου του διαγωνισμού. Η Αυστραλία θα προκριθεί απευθείας στον τελικό, που σημαίνει ότι 27 χώρες θα διαγωνίζονταν στον μεγαλύτερο τελικό που έχει δει ποτέ στον διαγωνισμό. Η Σουηδία κέρδισε την έκτη της νίκη στο διαγωνισμό, εκπροσωπούμενη από τον Måns Zelmerlöw και το "Heroes".

Ο  ήταν η εξηκοστή πρώτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την SVT και πραγματοποιήθηκε στις 10, 12 και 14 Μαΐου 2016 στο Globe Arena στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. 43 χώρες ανακοινώθηκαν αρχικά ότι θα εκπροσωπηθούν στο διαγωνισμό, με την Αυστραλία που προσκλήθηκε να διαγωνιστεί για δεύτερη φορά. Η Ρουμανία αποκλείστηκε από το να διαγωνιστεί, λόγω χρεών από τον Ρουμανικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα TVR, αφήνοντας 42 χώρες να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό που διοργάνωνε η Σουηδία για έκτη φορά. Το σύστημα ψηφοφορίας μεταμορφώθηκε για πρώτη φορά σε περισσότερα από 30 χρόνια σε αυτόν τον διαγωνισμό: κάθε χώρα θα απονέμει πλέον δύο σετ βαθμών, που αντιπροσωπεύουν τις ψήφους της κριτικής επιτροπής και του κοινού κάθε χώρας ξεχωριστά. Η Ουκρανία κατέγραψε τη δεύτερη νίκη της στο διαγωνισμό, χάρη της Jamala με το "1944".

Ο  ήταν η εξηκοστή δεύτερη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Public Broadcasting Company of Ukraine (UA:PBC) και πραγματοποιήθηκε στις 9, 11 και 13 Μαΐου 2017 στο Διεθνές Εκθεσιακό Κέντρο στο Κίεβο της Ουκρανίας. 43 χώρες υπέβαλαν αίτηση για να λάβουν μέρος στον διαγωνισμό, ωστόσο μόνο 42 θα λάβουν μέρος στη συνέχεια στον δεύτερο διαγωνισμό της Ουκρανίας: η Ρωσία δεν μπόρεσε να διαγωνιστεί αφού οι ουκρανικές αρχές απαγόρευσαν την είσοδο στην επιλεγμένη ερμηνεύτρια Yuliya Samoylova στην Ουκρανία λόγω παράνομης εισόδου στην Κριμαία το 2015, με προτάσεις για τη Samoylova να διαγωνιστεί μέσω δορυφόρου από τη Ρωσία, κάτι που απορρίφθηκε από τον ρωσικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα. Η Πορτογαλία κέρδισε τον πρώτο της τίτλο στη Eurovision, 53 χρόνια μετά την πρώτη της συμμετοχή στον διαγωνισμό, με τον Salvador Sobral να κερδίζει τους μεγαλύτερους πόντους που έχει δει ποτέ στην ιστορία της Eurovision καθώς το "Amar pelos dois" κέρδισε 758 πόντους.Ο  ήταν η εξηκοστή τρίτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από το Rádio e Televisão de Portugal (RTP) και πραγματοποιήθηκε στις 8, 10 και 12 Μαΐου 2018 στο Altice Arena στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας. 43 χώρες διαγωνίστηκαν σε αυτόν τον διαγωνισμό, ταιριάζοντας με το προηγούμενο ρεκόρ, με τη Ρωσία να επιστρέφει μετά την απουσία της το προηγούμενο έτος. Αυτός ο διαγωνισμός είδε την απόδοση του 1.500ου τραγουδιού της Eurovision, όταν ο πρώην νικητής Alexander Rybak ερμήνευσε το "That's How You Write a Song" στον δεύτερο ημιτελικό για τη Νορβηγία. Το Ισραήλ κέρδισε τον τέταρτο τίτλο του στη Eurovision, εκπροσωπούμενο από τη Netta με το "Toy".

Ο  ήταν η εξηκοστή τέταρτη έκδοση του διαγωνισμού, που διοργανώθηκε από την Ισραηλινή Δημόσια Ραδιοτηλεόραση (KAN) και πραγματοποιήθηκε στις 14, 16 και 18 Μαΐου 2019 στην Expo Tel Aviv στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ. Ο τρίτος ισραηλινός διαγωνισμός χαρακτηρίστηκε από διαμάχες σε πολλαπλά μέτωπα, με ορθόδοξους θρησκευτικούς ηγέτες και πολιτικούς στο Ισραήλ να καλούν τον διαγωνισμό να μην παρεμβαίνει στο Σάββατο, ενώ άλλες ομάδες, συμπεριλαμβανομένου του BDS, ζήτησαν μποϊκοτάζ της εκδήλωσης ως απάντηση στις δηλώσεις της χώρας. πολιτικές έναντι των Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, και σε αντίθεση με αυτό που ορισμένοι θεωρούν «ροζ πλύσιμο» από την ισραηλινή κυβέρνηση. 42 χώρες ανακοινώθηκαν αρχικά ως διαγωνιζόμενοι σε αυτόν τον διαγωνισμό, με την Αυστραλία να έχει εξασφαλίσει δικαιώματα συμμετοχής έως το 2023. Ωστόσο, μόνο 41 χώρες συμμετείχαν στον διαγωνισμό όταν η Ουκρανία αποσύρθηκε στη συνέχεια: οι συγκρούσεις μεταξύ του ουκρανικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα UA:PBC και του νικητή της εθνικής του επιλογής Maruv οδήγησαν στην άρνηση του τελευταίου να διαγωνιστεί, με αποτέλεσμα την απόσυρσή του μετά την απόρριψη άλλων πράξεων από την επιλογή του συμμετέχοντα. Η Ολλανδία κατέγραψε την πέμπτη της νίκη στη Eurovision και πρώτη μετά από 44 χρόνια, χάρη στον Ντάνκαν Λόρενς με το "Arcade", το οποίο αργότερα θα γινόταν μεγάλη επιτυχία το 2021, καθιστώντας το τραγούδι της Eurovision με τις περισσότερες ροές στο Spotify και το πρώτο μετά το "Ooh Aah.. Just a Little Bit" για να γραφτεί στο αμερικανικό Billboard Hot 100, φτάνοντας τελικά στο top 30 του chart.

Δεκαετία 2020
Ο  είχε προγραμματιστεί να διεξαχθεί στις 12, 14 και 16 Μαΐου 2020 στο Rotterdam Ahoy στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και ήταν να διοργανωθεί από τους φορείς Nederlandse Publieke Omroep (NPO), Nederlandse Omroep Stichting (NOS) και AVROTROS. 41 χώρες υπέβαλαν αίτηση για να συμμετάσχουν σε αυτόν που θα ήταν ο πέμπτος διαγωνισμός της Ολλανδίας ως διοργανωτές, αλλά τον Μάρτιο του 2020, για πρώτη φορά στην ιστορία του, ο διαγωνισμός ακυρώθηκε λόγω της αβεβαιότητας που προκλήθηκε από την πανδημία του COVID-19 και των περιορισμών που επιβλήθηκαν από τις κυβερνήσεις σε όλη την Ευρώπη, η οποία περιελάμβανε lockdown και ταξιδιωτικούς περιορισμούς. Στη θέση του, μια ειδική μετάδοση από το Media Park στο Χίλφερσουμ, το Eurovision: Europe Shine A Light, πραγματοποιήθηκε την ημέρα του τελικού, σε μια γιορτή και έκθεση των καλλιτεχνών και των τραγουδιών που θα διαγωνίζονταν στο διαγωνισμό του 2020 σε μη διαγωνιστική μορφή, καθώς και με παραστάσεις πρώην καλλιτεχνών της Eurovision.

Ο  ήταν η εξηκοστή πέμπτη έκδοση του διαγωνισμού, που πραγματοποιήθηκε στις 18, 20 και 22 Μαΐου 2021 στο Rotterdam Ahoy στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και διοργανώθηκε από τους NPO, NOS και AVROTROS. Το Ρότερνταμ αποκαλύφθηκε ως η διοργανώτρια πόλη του διαγωνισμού του 2021 κατά τη διάρκεια του Eurovision: Europe Shine a Light. Πολλοί από τους καλλιτέχνες που είχαν αρχικά επιλεγεί για να διαγωνιστούν το 2020 επιβεβαιώθηκαν για τις χώρες τους για άλλη μια φορά, ωστόσο οποιοδήποτε τραγούδι συμμετείχε στον διαγωνισμό του 2020 δεν ήταν επιλέξιμο για το 2021 σύμφωνα με τους κανόνες του διαγωνισμού. Τα προηχογραφημένα δευτερεύοντα φωνητικά επετράπησαν για πρώτη φορά το 2021 σε δοκιμαστική βάση, που ανακοινώθηκε ως μια προσπάθεια εκσυγχρονισμού και αύξησης της βιωσιμότητας του διαγωνισμού. Οι ίδιες 41 χώρες που είχαν αρχικά σχεδιάσει να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό του 2020 ανακοινώθηκαν αρχικά ότι θα συμμετάσχουν ξανά σε αυτόν τον διαγωνισμό, ωστόσο, μια καθυστερημένη απόσυρση της Αρμενίας και ο επακόλουθος αποκλεισμός της συμμετοχής από τη Λευκορωσία μείωσε τον αριθμό των διαγωνιζόμενων χωρών σε 39. Ως απάντηση στην πανδημία του COVID-19, αναπτύχθηκαν πολλαπλά σενάρια έκτακτης ανάγκης από τους οικοδεσπότες ραδιοτηλεοπτικούς φορείς και την EBU, που κυμαίνονται από έναν κανονικό, αν και λιγότερο κόσμο διαγωνισμό έως έναν πλήρως απομακρυσμένο διαγωνισμό - με τους συμμετέχοντες να παίζουν μέσω "ζωντανής κασέτας" ηχογραφήσεις - για να διασφαλιστεί ότι ο διαγωνισμός θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί ανεξάρτητα από την περίσταση. Η Αυστραλία και η Ισλανδία τελικά δεν μπόρεσαν να εμφανιστούν ζωντανά στον διαγωνισμό: η αυστραλιανή αντιπροσωπεία επέλεξε να χρησιμοποιήσει την απόδοσή της «ζωντανά σε κασέτα» λόγω των υλικοτεχνικών δυσκολιών στο ταξίδι στο εξωτερικό ως μέρος της αντιμετώπισης της πανδημίας της χώρας, ενώ η Ισλανδία διαγωνίστηκε χρησιμοποιώντας πλάνα από πρόβες μετά από κρούσμα του COVID-19 μεταξύ της αντιπροσωπείας της. Η Ιταλία κατέγραψε την τρίτη της νίκη στη Eurovision, και έγινε η δεύτερη χώρα των "Μεγάλων Πέντε" που κέρδισε από τον σχηματισμό της, καθώς οι Måneskin τελείωσαν μια 31χρονη αναμονή για νίκη με το "Zitti e buoni". Η δεύτερη Γαλλία και η τρίτη Ελβετία πέτυχαν επίσης τα καλύτερα αποτελέσματα από το 1991 και το 1993 αντίστοιχα. Η νίκη των Måneskin στο διαγωνισμό σηματοδότησε τη διεθνή ανακάλυψη του συγκροτήματος, με τις κυκλοφορίες τους να μπαίνουν σε πολλά ευρωπαϊκά και παγκόσμια εβδομαδιαία charts τους μήνες μετά τη νίκη τους.

Ο  ήταν η εξηκοστή έκτη έκδοση του διαγωνισμού, που πραγματοποιήθηκε στις 10, 12 και 14 Μαΐου 2022 στο PalaOlimpico στο Τορίνο της Ιταλίας και διοργανώθηκε από την RAI. 41 χώρες υπέβαλαν αίτηση για να λάβουν μέρος στον διαγωνισμό, με την Αρμενία και το Μαυροβούνιο να υποβάλλουν τις πρώτες τους συμμετοχές από το 2019. Στη συνέχεια, η Ρωσία, η οποία είχε εμφανιστεί αρχικά στη λίστα, αποκλείστηκε από τη συμμετοχή της μετά την εισβολή της στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, με αποτέλεσμα 40 χώρες να διαγωνιστούν στην τρίτη φορά που η Ιταλία φιλοξενούσε το διαγωνισμό. Η Ουκρανία κατέγραψε την τρίτη της νίκη στο διαγωνισμό, εκπροσωπούμενη από τους Kalush Orchestra με το "Stefania", ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο, που κατέλαβε τη δεύτερη θέση, και η Ισπανία, που κατέλαβε την τρίτη θέση, πέτυχαν επίσης τα καλύτερα αποτελέσματά τους από το 1998 και το 1995 αντίστοιχα.

Ο  θα είναι η εξηκοστή έβδομη έκδοση του διαγωνισμού, που θα διεξαχθεί στις 9, 11 και 13 Μαΐου 2023 στο Liverpool Arena στο Λίβερπουλ του Ηνωμένου Βασιλείου και διοργανώνεται από το BBC. Το UA:PBC της Ουκρανίας είχε αρχικά την ευκαιρία να φιλοξενήσει μετά τη νίκη του το προηγούμενο έτος, αλλά λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια που προκλήθηκαν από τη ρωσική εισβολή στη χώρα, το BBC επιλέχθηκε, ως δεύτερος, για να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό για λογαριασμό του. 37 χώρες υπέβαλαν αίτηση για να λάβουν μέρος στον ένατο διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, με αρκετές χώρες να αποσύρονται για φέτος λόγω των επιπτώσεων της παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης 2021–2022. Ουσιαστικές αλλαγές έγιναν στο σύστημα ψηφοφορίας για αυτόν τον διαγωνισμό, με την πλήρη τηλεψηφοφορία να επιστρέφει για τον καθορισμό των φιναλίστ από τους ημιτελικούς και τους θεατές από μη συμμετέχουσες χώρες να επιτρέπεται να ψηφίζουν σε όλες τις εκπομπές, με τις ψήφους τους να συγκεντρώνονται και να απονέμονται ως ένα σύνολο βαθμών από μια "έξτρα χώρα" για τη συνολική ψήφο του κοινού. Η Λορίν, η νικήτρια του διαγωνισμού του 2012, επέστρεψε για τη Σουηδία και έγινε η δεύτερη καλλιτέχνιδα και η πρώτη γυναίκα καλλιτέχνης που κατέγραψε δύο νίκες στο διαγωνισμό με το "Tattoo", χαρίζοντας έτσι στη Σουηδία μια ισοπαλία-ρεκόρ για τον έβδομο νικητήριο διαγωνισμό.

Τα τραγούδια 
Η πιο πρόωρη περίοδος στην ιστορία της Eurovision χαρακτηρίζεται από το ύφος των τραγουδιών που συμμετείχαν και τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκε η ίδια η παράσταση. Διασημότερα μουσικά και κινηματογραφικά αστέρια θα συμμετείχαν χωρίς προκαταλήψεις, με τους Ιταλούς νικητές του Φεστιβάλ του Sanremo και με τα βρετανικά ονόματα Patricia Bredin και Bryan Johnson. Με μια ζωντανή ορχήστρα τον κανόνα στα πρώτα χρόνια, και απλά τραγούδια τραγουδιού σε κάθε ραδιοφωνικό σταθμό, ο διαγωνισμός έγινε ένα από τα αγαπημένα μεταξύ όλων σχεδόν των ηλικιακών ομάδων σε ολόκληρη την ήπειρο. Τα εικονικά τραγούδια όπως το "Volare" και το "Poupée de cire, poupée de son" του Serge Gainsbourg έπληξαν τους χάρτες πωλήσεων σε πολλές χώρες μετά την εμφάνισή τους στο Eurovision.

Στην αρχή, ήταν προφανές για τους συμμετέχοντες ότι πρέπει να τραγουδούν στην εθνική γλώσσα της χώρας τους. Εντούτοις, όπως η σουηδική είσοδος το 1965, το "Absent Friend" τραγούδησε στα αγγλικά, η EBU έθεσε πολύ αυστηρούς κανόνες σχετικά με τη γλώσσα στην οποία θα μπορούσαν να εκτελεστούν τα τραγούδια. Οι εθνικές γλώσσες έπρεπε να χρησιμοποιηθούν σε όλους τους στίχους, συμπεριλαμβανομένης της Μάλτας, όταν το νησιωτικό έθνος έκανε το ντεμπούτο του. Οι συνθέτες σε όλη την Ευρώπη προστέθηκαν σύντομα στην ιδέα ότι η επιτυχία θα έφθανε μόνο αν οι δικαστές μπορούσαν να κατανοήσουν το περιεχόμενο, με αποτέλεσμα τέτοιες εγγραφές όπως "Boom-Bang-A-Bang" και "La La La". Οι στίχοι επιτρέπεται να περιέχουν περιστασιακές φράσεις σε άλλες γλώσσες, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν για παράδειγμα από το Γιουγκοσλαβικό τραγούδι το 1969. Το 1973, οι κανόνες σχετικά με τη χρήση της γλώσσας ήταν χαλαροί και το επόμενο έτος οι ABBA κέρδισαν με το "Waterloo".

Αυτοί οι κανόνες "ελεύθερης γλώσσας" θα αντιστραφούν σύντομα το 1977, για να επιστρέψουν με προφανές μόνιμο καθεστώς στον διαγωνισμό του 1999, με τα παρελθόντα έτη να μειώνονται από τα σημεία που μαρτυρούν τα νεκρά χρόνια. Οι σκηνές "swinging sixties" και punk χάθηκαν από τις σύγχρονες περιόδους της Eurovision, ενώ η δεκαετία του '80 είδε μια αύξηση στο μπαλάντα με σχεδόν καθόλου αγνοία της pop ή της ηλεκτρονικής ή της κιθάρας. Εκτός από τις έντονα εγχυμένες ποπ εκδόσεις, η ραπ ήταν δίπλα στην πλήρη αγνόηση.

Ένα αποτέλεσμα της προσπάθειας εκσυγχρονισμού των τραγουδιών του Διαγωνισμού ήταν η κατάργηση της υποχρεωτικής χρήσης της ζωντανής ορχήστρας, στην οποία έπρεπε να εκτελέσουν όλα τα τραγούδια. Η απόφαση αυτή έγινε το 1997 και αφαιρέθηκε η αυτόματη απαίτηση για αναπαράσταση τραγουδιών για αναπαραγωγή με ζωντανή ορχήστρα. Από το 1999, η χώρα υποδοχής δεν ήταν υποχρεωμένη να παρέχει ζωντανή ορχήστρα και από τότε δεν έχει υπάρξει. Δεν έγινε προσπάθεια επιστροφής του Διαγωνισμού στις ημέρες ζωντανών συγκροτημάτων και βιολιών. Η ζωντανή μουσική δεν επιτρέπεται. Αυτός ο κανόνας πιθανότατα υπάρχει επειδή δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για να σύρουν τα όργανα κατά τη διάρκεια της σύντομης διάλειμμα μεταξύ των τραγουδιών. Από την άλλη πλευρά, μια ταινία υποστήριξης μπορεί να μην έχει φωνές σε αυτό, το τραγούδι πρέπει να γίνει ζωντανό. Πριν από το 1997 επιτρεπόταν η δημιουργία τραγουδιών, αλλά μόνο αν όλα τα όργανα στην ταινία εμφανίζονταν στη σκηνή. Αυτό εξηγεί την περίεργη κατάσταση το 1996, όταν η Gina G, εισερχόμενος στο Ηνωμένο Βασίλειο, είχε δύο οθόνες ηλεκτρονικών υπολογιστών στη σκηνή.

Εκτός από τους πρώτους διαγωνισμούς, κάθε συμμετοχή έχει καθοριστεί σε μέγιστο διάστημα τριών λεπτών.

Συμμετέχοντες 
Προηγούμενοι καλλιτέχνες στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision περιλαμβάνουν:

Παρουσιαστές των Διαγωνισμών 

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision είναι ένας ετήσιος διεθνής διαγωνισμός τραγουδιού, που διεξάγεται κάθε χρόνο από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) από το 1956. Αυτή η σελίδα είναι μια λίστα με άτομα που έχουν ενεργήσει ως παρουσιαστές του διαγωνισμού.

Από το 1988, ήταν ο κανόνας να υπάρχουν τουλάχιστον δύο παρουσιαστές για τον διαγωνισμό. Όλοι οι διαγωνισμοί πριν από το 1978 είχαν έναν παρουσιαστή και μόνο λίγοι μετά το 1988 είχαν μόνο έναν παρουσιαστή (αυτοί ήταν το 1993, το 1995 και το 2013). Ο διαγωνισμός του 1999 ήταν ο πρώτος που αποτελείται από τρεις παρουσιαστές και αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται συχνότερα από το 2010. Οι διαγωνισμοί από το 2018 έως το 2021 αποτελούνταν από τέσσερις παρουσιαστές ο καθένας (εξαιρουμένου του διαγωνισμού του 2020 που ακυρώθηκε).

Παρουσιαστές

Παρουσιαστές του Green room

Online παρουσιαστές

Songs of Europe

Το Songs of Europe ήταν ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα συναυλίας που μεταδόθηκε από το Mysen, Νορβηγία το 1981, για τον εορτασμό της 25ης επετείου του διαγωνισμού. Στην εκδήλωση συμμετείχαν σχεδόν όλοι οι νικητές του διαγωνισμού από το 1956 έως το 1981.

Kvalifikacija za Millstreet

Το Kvalifikacija za Millstreet (Ελληνικά: Πρόκριση για το Μίλστριτ, Αγγλικά: Qualification for Millstreet; Γαλλικά: Qualification pour Millstreet) ήταν η προεπιλογή για το . Επτά χώρες πήραν μέρος, οι οποίες ήταν οι: , , , , ,  και .

Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision

Το Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision ήταν μια ειδική τηλεοπτική εκπομπή που μεταδόθηκε από την Κοπεγχάγη, Δανία το 2005, για να σηματοδοτήσει την 50η επέτειο του διαγωνισμού και να καθορίσει τον πιο δημοφιλή συμμετέχοντα του ο διαγωνισμός τα τελευταία 50 χρόνια.

Eurovision Song Contest's Greatest Hits

Το Eurovision Song Contest's Greatest Hits (επίσης γνωστό ως Eurovision's Greatest Hits) ήταν μια ζωντανή τηλεοπτική συναυλία που οργανώθηκε από την EBU και παρήχθη από τη British Broadcasting Corporation (BBC) το 2015, για τον εορτασμό της 60ής επετείου του διαγωνισμού.

Eurovision: Europe Shine a Light

Το Eurovision: Europe Shine a Light ήταν ένα ζωντανό τηλεοπτικό πρόγραμμα που διοργανώθηκε από την EBU και παρήχθη από τους NPO, NOS και AVROTROS ως αντικατάσταση του  μετά την ακύρωσή του λόγω της πανδημίας του COVID-19.

Παρουσιαστές που γεννήθηκαν εκτός της διοργανώτριας χώρας
 Κάθριν Μπόιλε, γεννημένη στη Φλωρεντία, Ιταλία από Ιταλο-Ρώσο πατέρα και Βρετανο-Αυστραλίανή μητέρα
 Μιρέιγ Ντελανουά, γεννημένη στη Γαλλία
 Έλγκα Γκιτόν, γεννημένη στη Καινιξβέργη, Ανατολική Πρωσία, Γερμανική Αυτοκρατορία (τώρα Καλίνινγκραντ, Ρωσία)
 Λεόν Ζιτρόν, γεννημένη στο Πετρογκράντ, Ρωσική Αυτοκρατορία (τώρα Αγία Πετρούπολη, Ρωσία)
 Λιλ Λίντφορς, γεννημένη στο Ελσίνκι, Φινλανδία
 Όσε Κλέβελαντ, γεννημένη στη Στοκχόλμη, Σουηδία από Νορβηγό πατέρα και Σουηδή μητέρα
 Βικτόρ Λαζλό, γεννημένη στη Λοριάν, Γαλλία
 Φιονούλα Σουίνι, γεννημένη στο Μπέλφαστ, Ηνωμένο Βασίλειο
 Ούλρικα Τζόνσον, γεννημένη στη Σολεντούνα, Σουηδία
 Τέρι Ουόγκαν, γεννημένος στο Λίμερικ, Ιρλανδία
 Μαρία Μενούνος, γεννημένη στο Μέντφορντ, Μασαχουσέτη, Ηνωμένες Πολιτείες από Έλληνες γονείς
 Νάντια Χασνάουι, γεννημένη στο Μαρόκο από Μαροκινό πατέρα και Νορβηγή μητέρα
 Άνκε Ενγκέλκε, γεννημένη στο Μόντρεαλ, Κεμπέκ, Καναδάς από Γερμανούς γονείς
 Κατρίνα Λέσκανιτς, γεννημένη στο Τοπίκα, Κάνσας, Ηνωμένες Πολιτείες
 Γκρέιαμ Νόρτον, γεννημένος στο Κλόνταλκιν, Ιρλανδία
 Ντανιέλα Ρουά, γεννημένη στη Βοστώνη, Μασαχουσέτη, Ηνωμένες Πολιτείες από Πορτογάλους γονείς
 Mika, γεννημένος στη Βηρυττό, Λίβανος
 Γιούλια Σάνινα, γεννημένη στο Κίεβο, Ουκρανική ΣΣΔ, Σοβιετική Ένωση (τώρα Ουκρανία)

Παρουσιαστές που είχαν διαγωνιστεί στο παρελθόν στη Eurovision
 Κόρι Μπρόκεν, εκπροσώπησε την  το  και το , νικήτρια του διαγωνισμού το 
 Γιαρντένα Αράζι, εκπροσώπησε το  το  ως μέλος των Chocolate, Menta, Mastik και το 
 Λιλ Λίντφορς, εκπροσώπησε τη  το  μαζί με τον Σβάντε Τούρεσον
 Όσε Κλέβελαντ, εκπροσώπησε τη  το 
 Τζιλιόλα Τσινκουέτι, νικήτρια του διαγωνισμού το  και δεύτερη θέση το  για την 
 Τότο Κουτούνιο, νικητής του διαγωνισμού το  για την 
 Ντάφνα Ντέκελ, εκπροσώπησε το  το 
 Κατρίνα Λέσκανιτς, νικήτρια του διαγωνισμού το  για το  ως μέλος των Katrina and the Waves
 Ρέναρς Κάουπερς, εκπροσώπησε τη  το  ως μέλος του Brainstorm
 Μαρίγια Ναούμοβα, νικήτρια του διαγωνισμού το  για τη 
 Σάκης Ρουβάς, εκπροσώπησε την  το  και το 
 Ζέλικο Γιοκσίμοβιτς, εκπροσώπησε τη  το  μαζί με τους Ad Hoc Orchestra, και τη  το 
 Αλσού Ραλίφοβνα Σάφινα, εκπροσώπησε τη  το 
 Στέφαν Ράαμπ, εκπροσώπησε τη  το 
 Έλνταρ Γκάσιμοβ, νικητής του διαγωνισμού το  για το 
 Μονς Σέλμερλεβ, νικητής του διαγωνισμού το  για τη 
 Εντσίλια Ρόμπλεϊ, εκπροσώπησε την  το  και το 

Επίσης, οι Γιαρντένα Αράζι, Σάκης Ρουβάς και Ζέλικο Γιοκσίμοβιτς συμμετείχαν πριν και μετά το ρόλο του παρουσιαστή.

Παρουσιαστές που παραιτήθηκαν
 Τσάιμ Τοπόλ (1979)
 Ρενέ Μέντβετσεκ και Ντουμπάβκα Μάρκοβιτς (1990)
 Άλισον Ντούντι (1995)
 Ρουσλάνα, νικήτρια του διαγωνισμού του  (2005)
 Γιάνα Τσουρίκοβα (2009)

Παρουσιαστές κληρώσεων σειράς και κατανομής ημιτελικών
Πριν από τον διαγωνισμό κάθε έτους, πραγματοποιούνταν μια σειρά κληρώσεων για να προσδιοριστούν διαφορετικές πτυχές της παραγωγής του διαγωνισμού, οι οποίες συνήθως προεδρεύονται από έναν ή περισσότερους παρουσιαστές. Ιστορικά, μια τυχαία κλήρωση γινόταν πριν από τον διαγωνισμό κάθε έτους για να καθοριστεί η σειρά με την οποία θα εμφανίζονταν οι συμμετέχουσες χώρες στον μεγάλο τελικό και από το 2004 στους ημιτελικούς, αλλά αυτό καταργήθηκε το 2013, όταν η σειρά εμφάνισης άρχισε να καθορίζεται από τους παραγωγούς του διαγωνισμού.

Από το 2008 διεξάγεται κλήρωση κατανομής των ημιτελικών, για να καθοριστεί ποιες χώρες θα παίξουν σε ποιον από τους δύο ημιτελικούς, καθώς και σε ποιον ημιτελικό οι αυτόματοι φιναλίστ έχουν δικαίωμα ψήφου. Οι χώρες που συμμετέχουν στον ημιτελικό χωρίζονται σε δοχεία με βάση τα ιστορικά μοτίβα ψηφοφορίας και οι χώρες σε κάθε δοχείο μοιράζονται στη συνέχεια εξίσου μεταξύ των δύο ημιτελικών. Κατά τη διάρκεια αυτής της κλήρωσης, οι χώρες έχουν επίσης ανατεθεί να εμφανιστούν είτε στο πρώτο είτε στο δεύτερο μισό της παράστασης. Η ακριβής σειρά εμφάνισης καθορίζεται στη συνέχεια σε μεταγενέστερη ημερομηνία.

Παρουσιαστές Τελετών Έναρξης

Περαιτέρω ανάγνωση

Σημειώσεις και παραπομπές

Σημειώσεις

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση

Δείτε επίσης 
 Διαγωνισμός Eurovision Νέων Μουσικών
 Διαγωνισμός Χορού Eurovision
 Διαγωνισμός Παιδικού Τραγουδιού Eurovision

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Eurovision Song Contest: History by events 

Eurovision