Κωνσταντίνος Πάλλης (αντιστράτηγος)

Ο Κωνσταντίνος Πάλλης (1871-1941) ήταν επιτελικός αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, ο οποίος υπηρέτησε ως αρχηγός του επιτελείου της Στρατιάς Μικράς Ασίας κατά την περίοδο μεταξύ 1920 και 1922, καθώς και ως αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου κατά την περίοδο μεταξύ 1940 και 1941.

Βιογραφία 
Γεννημένος στην Αθήνα στις 5 Μαρτίου 1871, ο Πάλλης φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία και αποφοίτησε στις 31 Ιουλίου 1883 ως Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού. Κατά τη διάρκεια του Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1897, υπήρξε μέλος του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος το οποίο εστάλη στην Κρήτη, υπό τον συνταγματάρχη Τιμολέοντα Βάσσο.

Το 1904, κατέστη ανθυπολοχαγός, προτού, στη συνέχεια, προβιβαστεί διαδοχικά ως λοχαγός Β΄ τάξης (1910) και λοχαγός Α΄ τάξης (1911). Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, κατά την περίοδο μεταξύ 1912 και 1913, υπηρέτησε ως επιτελικός αξιωματικός εντός του Γενικού Στρατηγείου του διαδόχου και μετέπειτα βασιλέα, Κωνσταντίνου Α΄ της Ελλάδας. Το 1913, ο Πάλλης προήχθη ως στον βαθμό του ταγματάρχη, προτού στη συνέχεια, πιο συγκεκριμένα, προβιβαστεί στον βαθμό του αντισυνταγματάρχη το 1915, καθώς και του συνταγματάρχη το 1917. Κατά την περίοδο μεταξύ 1915-17, υπήρξε επικεφαλής της 3ης Διευθύνσεως της Επιτελικής Υπηρεσίας Στρατού, η οποία ήταν υπεύθυνη για την εκπαίδευση των νεοσυλλέκτων, καθώς και για την καταγραφή της στρατιωτικής ιστορίας.

Λόγω των απόψεων του ιδίου υπέρ της μοναρχίας, απολύθηκε από τον στρατό κατά την περίοδο μεταξύ 1917 και 1920, ωστόσο, έπειτα από την εκλογική νίκη της φιλομοναρχικής Ηνωμένης Αντιπολίτευσης τον Νοέμβριο του 1920, ανεκλήθη στην ενεργό υπηρεσία και ορίστηκε ως αρχηγός του επιτελείου της Στρατιάς Μικράς Ασίας, υπό τον αντιστράτηγο Αναστάσιο Παπούλα. Το 1921, προήχθη στον βαθμό του υποστράτηγου. Παρέμεινε στο αξίωμά του έως και την απόλυση του Παπούλα, στις 23 Μαΐου 1922, ημερομηνία έπειτα από την οποία, επίσης, ο ίδιος ζήτησε την μετάθεσή του. Έπειτα από την τουρκική επέλαση και την απόλυση του διαδόχου του Παπούλα, Γεωργίου Χατζανέστη, ο Πάλλης απεκατεστήθη ως αρχηγός του επιτελείου της υπό ταχεία διάλυση Στρατιάς της Μικράς Ασίας, υπό τον αντιστράτηγο Γεώργιο Πολυμενάκο, στις 26 Αυγούστου του ίδιου έτους.

Στις 28 Νοεμβρίου 1923, αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία. Το 1927, το Ειδικό Στρατιωτικό Συμβούλιο αποφάσισε την εκ νέου ενεργοποίησή του και τον προβιβασμό του στον βαθμό του αντιστράτηγου, ωστόσο, ο Πάλλης αρνήθηκε και συνέχισε την περίοδο αποστράτευσής του.

Στις 7 Δεκεμβρίου 1935, ορίστηκε ως Γενικός Κυβερνήτης της Μακεδονίας εντός της κυβερνήσεως του Κωνσταντίνου Δεμερτζή, αξίωμα το οποίο και διατήρησε, επίσης, υπό τον διάδοχο του Δεμερτζή, Ιωάννη Μεταξά, έως την παραίτηση του ιδίου, στις 2 Ιουνίου 1936.

Έπειτα από το ξέσπασμα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940, ο Πάλλης ανεκλήθη εκ νέου στην ενεργό υπηρεσία και ορίστηκε ως αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού Ξηράς, αξίωμα το οποίο και διατήρησε έως τον Φεβρουάριο του 1941. 

Απεβίωσε κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους, σε ηλικία 70 ετών.

Παραπομπές 

Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Π
Π
Π