Ιταλικό Λαϊκό Κόμμα (1919)

Το Ιταλικό Λαϊκό Κόμμα ( , PPI ), ήταν ένα χριστιανοδημοκρατικό  πολιτικό κόμμα στην Ιταλία, εμπνευσμένο από την καθολική κοινωνική διδασκαλία .  Ήταν ενεργό τη δεκαετία του 1920, αλλά αποσυντέθηκε επειδή ήταν βαθιά κατακερματισμένο ανάμεσα στις συνιστώσες του υπέρ και κατά του φασιστικού κόμματος του Μουσολίνι. Στο πρόγραμμά του ζητούσε την εκλεξιμότητα της Γερουσία της Δημοκρατίας, την αναλογική εκπροσώπηση, τον εταιρικό χαρακτήρα, την αγροτική μεταρρύθμιση, την ψήφο των γυναικών, την πολιτική αποκέντρωση, την ανεξαρτησία της Καθολικής Εκκλησίας και την κοινωνική νομοθεσία.

Ιστορία 
Το ιταλικό λαϊκό κόμμα ιδρύθηκε το 1919 από τον Λουίτζι Στούρτζο (Luigi Sturzo), έναν καθολικό ιερέα της Σικελίας . Το PPI υποστηρίχθηκε από τον Πάπα Βενέδικτο του XV για να αντιταχθεί στο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSI).  Το κόμμα υποστήριξε διάφορες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, συμπεριλαμβανομένων των θεμελίων ενός κράτους πρόνοιας, της ψηφοφορίας των γυναικών και της ψήφισης της αναλογικής εκπροσώπησης .  

Στις γενικές εκλογές του 1919, οι πρώτες στις οποίες συμμετείχε το PPI, το κόμμα κέρδισε το 20,5% των ψήφων και 100 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων, γεγονός που επιβεβαιώθηκε ουσιαστικά το 1921 . Το PPI ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο ιταλικό πολιτικό κόμμα μετά το PSI τότε. Τα προπύργιά του ήταν το εσωτερικό του Βένετο και της βορειοδυτικής Λομβαρδίας . Το 1919 το κόμμα κέρδισε 42,6% στο Βένετο (49,4% στη Βιτσέντσα ), 30,1% στη Λομβαρδία (64,3% στο Μπέργκαμο ), 24,4% στη Φρίουλι-Βενέτσια Τζούλια, 27,3% στη Μασσαλία και 26,2% στο Λάτσιο, ενώ δεν ήταν δημοφιλές στο Πεδεμόντιο και στη νότια Ιταλία .  

Το PPI χωρίστηκε κυρίως σε δύο ομάδες: τους Χριστιανοδημοκράτες που ήταν ευνοϊκοί για συμφωνία με τους Σοσιαλιστές, και στους Ήπιους Κληρικαλιστές που υποστήριζαν συμμαχία με τα φιλελεύθερα κόμματα, που τελικά συνέβη. Το τελευταίο περιλάμβανε τότε  τον Αλτσίντε ντε Γκάσπερι . Ορισμένοι έλαβαν μέρος στην πρώτη κυβέρνηση του Μπενίτο Μουσολίνι το 1922, οδηγώντας το κόμμα σε διαίρεση μεταξύ των αντιπάλων του Μουσολίνι και εκείνων που τον υποστήριζαν. Ο τελευταίος εντάχθηκε τελικά στο Εθνικό Φασιστικό Κόμμα .  Τα περισσότερα από τα μέλη του PPI αργότερα συμμετείχαν στη χριστιανική δημοκρατία . 

Ο John Molony υποστηρίζει ότι «στο τέλος, το ιταλικό φασιστικό κράτος και το Βατικανό εργάστηκαν χέρι για να βοηθήσουν στην καταστροφή του Partito Popolare». Προσθέτει ότι οι Φιλελεύθεροι και οι Σοσιαλιστές μίσησαν το PPI σχεδόν όσο και οι Φασίστες και είδαν πολύ αργά πόσο αναγκαίο ήταν στον αγώνα για δημοκρατία στην Ιταλία.

Ιδεολογία 
Οι ιδεολογικές πηγές του κόμματος βρίσκονταν κατά κύριο λόγο στην καθολική κοινωνική διδασκαλία, τα χριστιανικά δημοκρατικά δόγματα που αναπτύχθηκαν από τον 19ο αιώνα και μετά (βλέπε χριστιανική δημοκρατία ), την πολιτική σκέψη των Romolo Murri και Λουίτζι Στούρτζο . Η παπική εγκύκλιος, Rerum novarum (1891) του Πάπα Λέοντα XIII, πρόσφερε μια βάση για την κοινωνική και πολιτική διδασκαλία.

Εκλογικά αποτελέσματα

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση 

 Delzell, Charles F. "Η εμφάνιση του πολιτικού καθολικισμού στην Ιταλία: Partio Popolare, 1919-1926". (1980): 543-546. σε απευθείας σύνδεση 
      
 Molony, John N. Η εμφάνιση του πολιτικού καθολικισμού στην Ιταλία: Partito popolare 1919-1926 (1977)
 Murphy, Francis J. "Ο Don Sturzo και ο θρίαμβος της χριστιανικής δημοκρατίας". Ιταλική Αμερική 7.1 (1981): 89-98 online . 

Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ιταλία
Χριστιανοδημοκρατικά κόμματα