Χουβράτης

Ο Χουβράτης (βουλγαρικά: Кубрат) ήταν ο «ηγέτης των Ονόγουρων-Βουλγάρων», που πιστώνεται με την ίδρυση της Συνομοσπονδίας της Παλαιάς Μεγάλης Βουλγαρίας γύρω στο 635.

Προέλευση
Στο Κατάλογο ονομάτων των Βουλγάρων χάνων ο Χουβράτης αναφέρεται ως Κουρτ (Коуртъ), ότι είναι μέλος της φυλής Ντούλο και βασιλεύει για 60 χρόνια έχοντας διαδεχθεί τον Γκόστουν την φυλής Ερμί.  

Οι Βουλγάροι, ένας τουρκικός νομαδικός λαός, προέρχονταν από την Ουννική Ομοσπονδία του 5ου αιώνα και θεωρούσαν τον Ατίλλα ως τον πρώτο κυβερνήτη τους. Μετά το θάνατο του Αττίλα, οι φυλές που αργότερα σχημάτισαν τους Βουλγάρους είχαν υποχωρήσει ανατολικά στα Στενά της Μαύρης Θάλασσας-Κασπίας. Οι δυτικές βουλγαρικές φυλές εντάχθηκαν στο Χαγανάτο των Αβάρων, ενώ οι ανατολικοί Βούλγαροι ήταν υπό το Δυτικό Τουρκικό Χαγανάτο μέχρι τα τέλη του 6ου αιώνα.

Ο Θεοφάνης ο Ομολογητής τον ονόμασε "Βασιλιάς των Ονόγουρων Ούννων". Ο πατριάρχης Νικηφόρος Α΄ (758-828) τον ονόμασε "Άρχοντα του Ονόγουρων" και "ηγεμόνα των Ονόγουρων-Βουλγάρων". Ο Ιωάννης του Νικίου (γύρω στο 696) τον ονόμασε "Αρχηγό των Ούννων". Ο Ντ. Χάπτσικ τον αναγνώρισε ως Ονόγουρο, ο Π. Γκόλντεν ως "Όγουρο-Βουλγάρο", ο Χ. Τζ. Κιμ ως "Βούλγαρο Ούνο/Ούνο Βουλγάρο". Σύμφωνα με τον Χ. Τζ. Κιμ οι Ονόγουροι ήταν προφανώς μέρος της βουλγαρικής συνομοσπονδίας.

Ιστορία 

Ο Κουμπράτ πέρασε την πρώιμη ζωή του στο αυτοκρατορικό παλάτι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη. Καθώς ο βυζαντινός ιστορικός του 7ου αιώνα, ο Ιωάννης του Νικίου, αφηγείται::

Το αν ήταν παιδί ή νεαρός ενήλικας κατά τη διάρκεια της ζωής του στην Κωνσταντινούπολη είναι ασαφές. Ο ακριβής χρόνος αυτού του γεγονότος είναι επίσης άγνωστη, αλλά κατά πάσα πιθανότητα συνέπεσε με τη βασιλεία του αυτοκράτορα Ηρακλείου (610-641). Η βάπτιση του Οργκάνα στον Χριστιανισμό τοποθετείται γύρω στο 619 μ.Χ.. Φαίνεται ότι ο νεαρός Χουβράτης ήταν μέρος του προκαθορισμένου συνασπισμού, που ξεκίνησε από τον Ηράκλειο ή τον Οργκάνα, εναντίον της Σασσανιδοαβαρικής συμμαχίας. Αυτό συμπίπτει με άλλες συμμαχίες του Ηρακλείου με λαούς της στέπας, όλες προς το συμφέρον της σωτηρίας της Κωνσταντινούπολης.

Ο Χουβράτης το 635 σύμφωνα με τον Νικηφόρο Α΄, κυβερνήτη των Ονόγουρων-Βουλγάρων, επαναστάτησε με επιτυχία εναντίον των Αβάρων και συνήψε συνθήκη με τον Ηράκλειο ". Το κράτος της Μεγάλης Βουλγαρίας (Magna Bulgaria) σχηματίστηκε. Ο Χουβράτης πέθανε "όταν ο Κωνσταντίνος βρισκόταν στη Δύση", κάπου κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κωνστάντιου Β΄ (641–668).

Σύμφωνα με τον Νικηφόρο Α΄, ο Χουβράτης ανέθεσε στους πέντε γιους του (Μπατμπαγιάν, Κοτράγκ, Ασπαρούχ, δύο άλλοι που δεν αναφέρονται προσδιορίζονται να είναι ο Κουμπέρ και ο Αλτσέκ) να «μην χωριστούν ποτέ από τον τόπο κατοικίας τους ο ένας από τον άλλο, έτσι ώστε να είναι σύμφωνοι ο ένας με τον άλλον και η δύναμή τους να ευδοκιμεί». Ωστόσο, η χαλαρή φυλετική ένωση έσπασε κάτω από εσωτερικές εντάσεις και κυρίως από την πίεση των Χαζάρων από την Ανατολή.

Θάνατος του Χουβράτη 
Ο Θησαυρός Περεστσέπινα ανακαλύφθηκε το 1912 από Ουκρανούς αγρότες στην περιφέρεια Πολτάβα, στο χωριό Μάλο Περεστσέπινε. Αποτελείται από διάφορα χρυσά και ασημένια αντικείμενα συνολικού βάρους άνω των 50 κιλών από την περίοδο μετανάστευσης, συμπεριλαμβανομένου ενός δακτυλίου το οποίο τελικά υπονόμευσε τους μελετητές να προσδιορίσουν τον τόπο ως τον τάφο του Χουβράτη. Το δαχτυλίδι είχε την επιγραφή "Χουβρ(ά)του Πατρ(ι)κ(ίου)", υποδεικνύοντας την αξιοπρέπεια του πατρίκιου που είχε επιτύχει στον βυζαντινό κόσμο. Ο θησαυρός δείχνει στενή σχέση μεταξύ Βουλγάρων και Βυζαντινών, π.χ. τα βραχιόλια επηρεάστηκαν ή κατασκευάστηκαν από έναν βυζαντινό χρυσοχόο. Τα πρώτα νομίσματα του θησαυρού εκδόθηκαν μετά το 629 από τον Ηράκλειο, και τα τελευταία περίπου στο 650 μ.Χ. από τον Κωνστάντιο Β΄ το οποίο μπορεί να συνδέεται με την επικείμενη κατάληψη από τους Χαζάρους.

Ο Χουβράτης αναφέρεται στον Κατάλογο ονομάτων των Βουλγάρων χάνων, σύμφωνα με την οποία η γέννησή του έχει δοθεί στο βουλγαρικό ημερολόγιο το σημάδι του βοδιού (σέγκορ βέτσεμ). Λέει επίσης ότι η εξουσία του ήταν 60 χρόνια. Εννοείται ότι υποθέτοντας τη διάρκεια ζωής εννοείται, αυτό θα έβαζε το θάνατό του το 653 ή το 665 μ.Χ. Επομένως, η ημερομηνία του θανάτου του Χουβράτη σύμφωνα με ιστορικές και αρχαιολογικές πηγές τοποθετείται μεταξύ του 650 και του 665 μ.Χ.. Αντίστοιχα η γέννησή του θα μπορούσε να ήταν μεταξύ του 590 και του 615 εάν η θεωρία του Σόμογκι είναι σωστή.

Κληρονομιά 
Ο λοφίσκος Κουμπράτ στην νήσο Λίβινγκστον στις νότιες Νήσους Σέτλαντ στην Ανταρκτική ονομάζεται προς τιμήν του Χουβράτη της Μεγάλης Βουλγαρίας.

Ο Χουβράτης απεικονίστηκε από τον Βασίλ Μιχαΐλοφ στη βουλγαρική ταινία Ασπαρούχ του 1981, σε σκηνοθεσία του Λούντμιλ Στάικοφ.

Δείτε επίσης
Βουλγάροι
Ονόγουροι
Ουτιγούροι
Κουτριγούροι

Σχόλια

Παραπομπές

Πηγές

Περαιτέρω ανάγνωση

Львова, З.А., 2000. Погребения в Малой Перешчепине и Вознесенке и Кубрат, каган Великой Болгарии. Stratum plus, 5, pp. 145-160.
Lambrev, K., Легендата за кан Кубрат и неговите синове. Исторически Преглед.
Георгиев, П., 2001. Столицата на хан Кубрат. Трудове на катедрата по История и богословие (Шуменски университет), 4, pp.17-39.
Вернер, И., 1985. Захоронение в Малом Перещепине и Кубрат, хан болгарский. Софийские новости (газета), 5.
Семёнов, И.Г., 2013. К истории Унногундурского государства. Византийский временник, 72, pp.45-67.
Комар, О.В., 2001. Кубрат” і “Велика Булгарія”: проблеми джерелознавчого аналізу. Сходознавство.–2001.–Вип, pp.13-14.
Zalesskaia, V.N., 2006. Zlatoto na khan Kubrat. Pereshchepinskoto săkrovishte.
Todorov-Berberski, H., 1997. Great Bulgaria under Khan Kubrat-Some disputed issues from a linguistic perspective (9th century Bulgaria). BULGARIAN HISTORICAL REVIEW-REVUE BULGARE D HISTOIRE, (2-3), pp.180-204.
Baba, S.M., 2013. Origin and History of Volga Bulghars: A Study of the Journey from Central Asia to Volga-Ural Region and the Formation of Volga Bulgharia. Journal of Asian Civilizations, 36(1), p. 189.
1983: Kurt, Kubrat ili Kurt Kubrat [Kurt, Kubrat oder Kurt Kubrat]. In: Bälgarski Ezik 33. S. 341-342.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ο θησαυρός Περεστσέπινα
 Ο δακτύλιος του Χουβράτη στο μουσείο Ερμιτάζ

Τσάροι της Βουλγαρίας
Χριστιανοί μονάρχες