Somewhere (ταινία)

Το Somewhere είναι αμερικανική δραματική ταινία που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τη Σοφία Κόπολα. Η ταινία ακολουθεί τον Τζόνι Μάρκο (Johnny Marco) (που παίζεται από τον  Στέφεν Ντορφ ), έναν πρόσφατα διάσημο ηθοποιό, καθώς αναρρώνει από έναν μικρό τραυματισμό στο Chateau Marmont, ένα γνωστό καταφύγιο του Χόλιγουντ . Παρά τα χρήματα, τη φήμη και την επαγγελματική επιτυχία, ο Μάρκο είναι παγιδευμένος σε μια υπαρξιακή κρίση και έχει μια συναισθηματικά κενή καθημερινή ζωή. Όταν η πρώην σύζυγός του υποφέρει από ανεξήγητη κατάθλιψη και φεύγει, αφήνει στη φροντίδα του την  Κλειώ (Cleo) ( Ελ Φάνινγκ ), την 11χρονη κόρη του. Ξοδεύουν χρόνο μαζί και η παρουσία της βοηθάει τον Μάρκο να ωριμάσει και να δεχθεί την ευθύνη των ενηλίκων. Η ταινία ασχολείται με τη μονοτονία ανάμεσα στα αστέρια του Χόλιγουντ, τη σχέση του πατέρα και της κόρης και ταυτόχρονα προσφέρει μια λοξή κωμωδία της σόου μπίζνες, ιδιαίτερα της παραγωγής ταινιών του Χόλιγουντ και της ζωής ενός "αστέρος". 

Το Somewhere έκανε πρεμιέρα στο 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, όπου έλαβε το βραβείο Golden Lion για καλύτερη εικόνα. Η κριτική γνώμη ήταν ήπια θετική. Οι αναθεωρητές επαίνεσαν την υπομονή του οπτικού στυλ του κινηματογράφου και την συμπάθεια του για μια χούφτα χαρακτήρων, αλλά κάποιοι βρήκαν την ταινία να επαναλαμβάνει τα θέματα από τα προηγούμενα έργα της Coppola ή ότι δεν συμπάσχουν με τον πρωταγωνιστή λόγω της σχετικής επιτυχίας του. Έπαιξε σε θέατρα στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία στις 10 Δεκεμβρίου 2010 και στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 22 Δεκεμβρίου 2010.

Παραγωγή 

Οι σκηνές από την ταινία λέγεται ότι εμπνέονται από την παιδική εμπειρία της Σοφία Κόπολα ως κόρη του Φράνσις Φορντ Κόπολα .  Υπενθυμίζει τη δειγματοληψία όλων των γεύσεων παγωτού σε ένα μενού εξυπηρέτησης δωματίων του Milanese, ένα ταξίδι στην Ιταλία, μια βόλτα με ελικόπτερο, και παρόλο που είπε ότι υπάρχει μια "προσωπική σχέση" με την ταινία, αρνήθηκε ότι ήταν μια αυτοβιογραφία. Αντίθετα, βασίστηκε στον χαρακτήρα της Κλειώ στην κόρη ενός φίλου του οποίου οι γονείς εργάζονται στο Χόλιγουντ και χρησιμοποίησαν τις δικές του εμπειρίες για να συνδεθούν με τον χαρακτήρα και να προσθέσουν μια ρεαλιστική αφή.  O Toby Dammit (1968) του Federico Fellini  έχει επίσης επισημανθεί ως επιρροή. Εν τω μεταξύ, η γονική εστίαση της ταινίας αναπτύχθηκε επειδή η Coppola είχε πρόσφατα το δεύτερο παιδί της.  Η Coppola δήλωσε ότι είχε φανταστεί τον Ντόρφ στο ρόλο του Μάρκο γράφοντας την ταινία, επειδή είχε μια αύρα «του ηθοποιού-κακού -παιδιού», αλλά και «αυτήν την πολύ γλυκιά και ειλικρινή πλευρά».  

H Coppola ήθελε μια μινιμαλιστική ματιά για την ταινία, ειδικά μετά από τις μικτές αντιδράσεις την πλούσια στιλιστική επιλογή των κοστουμιών, στο προηγούμενό της έργο, Marie Antoinette. Το συνολικό αποτέλεσμα ήταν να είναι "γλυκό και αγνό, αλλά χωρίς να είναι πολύ γλυκανάλατο".  Για το οπτικό στυλ συζήτησε τα πορτρέτα του Χόλλυγουντ του Μπρους Βέμπερτ και τις φωτογραφίες των μοντέλων του Χέλμουτ Νιούτον στο Chateau Marmont και την Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975), μια ταινία του Chantal Akerman για τη ρουτίνα μίας νοικοκυράς από το Βέλγιο, με τον φωτογράφο Χάρη Σαββίδη . Είπε, "Το κύριο πράγμα ήταν να πεις την ιστορία πραγματικά απλά και να την αφήσεις να παίξει σε μακριές κτυπήσεις και να έχει το κοινό να ανακαλύψει τη στιγμή".  Η Coppola χρησιμοποίησε τους φακούς που ο πατέρας της είχε χρησιμοποιήσει για να σκηνοθετήσει το Rumble Fish (1983) σε μια προσπάθεια να δώσει στην ταινία μια πιο μακρόχρονη ματιά, αν και διαδραματίζονταν στο παρόν.

Παραπομπές

Νικητές Χρυσού Λέοντα
Αμερικανικές ταινίες
Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες
Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία
Ταινίες τοποθετημένες σε ξενοδοχεία
Αγγλόφωνες ταινίες
Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες
Ταινίες του 2010
Pages with unreviewed translations
Ταινίες παραγωγής Focus Features