41η Συμφωνία (Μότσαρτ)

Η 41η Συμφωνία σε Ντο μείζονα, K. 551 είναι μία συμφωνία Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που ολοκληρώθηκε στις 10 Αυγούστου 1788. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη σε διάρκεια συμφωνία του Αυστριακού συνθέτη, καθώς και την τελευταία του. Από πολλούς μουσικούς κριτικούς, θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες συμφωνίες της κλασικής μουσικής. Η Συμφωνία είναι γνωστή και ως Jupiter (ελληνιστί: Συμφωνία του Διός). Το προσωνύμιο της αποδίδεται στον ιμπρεσάριο Γιόχαν Πίτερ Σάλομον. 

Η Συμφωνία χωρίζεται σε τέσσερα μέρη: Ι) Allegro vivace, 4/4, II) Andante cantabile, 3/4, σε Φα μείζονα, ΙΙΙ) Menuetto: Allegretto – Trio, 3/4, IV) Molto allegro, 2/2. Περίπου ο μέσος χρόνος εκτέλεσής της κυμαίνεται στα 33 λεπτά. Η συμφωνία είναι γραμμένη σε για φλάουτο, 2 όμποε, 2 φαγκότο, 2 κόρνο σε Ντο, 2 τρομπέτες σε Ντο, τιμπάνι  σε Ντο και Σολ και έγχορδα.  Επίσης, είναι άγνωστο αν η πρώτη εκτέλεσης της συμφωνίας, έγινε κατά την περίοδο που ζούσε ο Μότσαρτ.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η 41η Συμφωνία στο IMSLP.org
Analysis of the fugal coda from the finale
List of live performances on Bachtrack

Συμφωνίες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ
Συνθέσεις σε Ντο μείζονα
Συνθέσεις του 1788