Ψήφισμα της Κομιντέρν για το Μακεδονικό Ζήτημα

Το ψήφισμα της Κομιντέρν της 11ης Ιανουαρίου 1934 ήταν ένα επίσημο πολιτικό έγγραφο στο οποίο, για πρώτη φορά, μια διεθνής οργάνωση με εξουσία αναγνώριζε την ύπαρξη χωριστού Μακεδονικού έθνους και Μακεδονικής γλώσσας.

Ιστορικό 
Εκείνη την εποχή υπήρχαν λίγοι ιστορικοί, εθνογράφοι ή γλωσσολόγοι που υποστήριζαν ότι υπήρχε χωριστό μακεδονικό έθνος και γλώσσα. Στις αρχές του 20ού αιώνα, μεταξύ της πλειονότητας των Σλάβων στην περιοχή της Μακεδονίας συνυπήρχαν φιλοβουλγαρικά εθνικά συναισθήματα και περιφερειακή μακεδονική ταυτότητα. Η κατάτμηση της Οθωμανικής Μακεδονίας μεταξύ των βαλκανικών εθνικών κρατών μετά την ολοκλήρωση των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913) και του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918) μοίρασε την περιοχή κυρίως μεταξύ Ελλάδας και Σερβίας (αργότερα Γιουγκοσλαβίας). Ως αποτέλεσμα, μέρος των Σλάβων κατοίκων της περιοχής μετανάστευσε στη Βουλγαρική Μακεδονία. Κάτω από τον έλεγχο της Σερβίας στη Μακεδονία του Βαρδάρη, οι ντόπιοι αντιμετώπισαν την πολιτική της αναγκαστικής σερβοποίησης. Οι ελληνικές κυβερνήσεις άρχισαν επίσης μια πολιτική δίωξης για τη χρήση των σλαβικών διαλέκτων, τόσο σε δημόσιο όσο και σε ιδιωτικό επίπεδο, καθώς και εκφράσεις οποιουδήποτε εθνικού διακριτικού χαρακτήρα. Το 1919 και το 1927 υπογράφηκαν συμφωνίες ανταλλαγής πληθυσμών και το μεγαλύτερο μέρος του σλαβικού πληθυσμού της Ελλάδας έφυγε για τη Βουλγαρία. Με τον τρόπο αυτό, η βουλγαρική κοινότητα στο μεγαλύτερο μέρος της περιοχής άρχισε να μειώνεται, είτε με ανταλλαγές πληθυσμών είτε με αλλαγή της εθνοτικής της ταυτότητας.

Ψήφισμα 
Τον Ιούνιο του 1931 ο γραμματέας της Comintern Otto Kuusinen στην έκθεσή του προς την εκτελεστική επιτροπή σχετικά με το εθνικό ζήτημα, πρότεινε ότι η κύρια αδυναμία της Κομιντέρν ήταν η ανεπαρκής εκτίμηση των εθνικών ζητημάτων. Ο Kuusinen κάλεσε να συζητηθεί το εθνικό ζήτημα, προκειμένου να αναπτύξει ένα νέο εθνικό πρόγραμμα για κάθε ένα από τα κόμματα. Εν τω μεταξύ, στα βαλκανικά κομμουνιστικά κόμματα απεστάλη οδηγία για τη σταδιακή εγκατάλειψη του συνθήματος της Βαλκανικής Ομοσπονδίας, προβάλλοντας το «δικαίωμα των ξεχωριστών λαών για αυτοδιάθεση ως πλήρη διαχωρισμό». Ο λόγος αυτής της πολιτικής στροφής ήταν η άνοδος του ναζισμού στη Γερμανία. Έτσι, το 1932, μέλη της Κομιντέρν υποστήριξαν την "Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση" (Ενωμένη IMRO), και έθεσαν για πρώτη φορά το ζήτημα της αναγνώρισης ενός χωριστού μακεδονικού έθνους. Το ζήτημα αυτό συζητήθηκε μεταξύ τους, ωστόσο, υπήρξε διάσπαση όταν ο Vasil Hadzhikimov και η ομάδα του αρνήθηκαν να συμφωνήσουν ότι οι Μακεδόνες είναι διαφορετικός λαός από τους Βουλγάρους. Ωστόσο, οι ανώτατοι θεσμοί της Κομιντέρν ενημερώθηκαν για το ζήτημα αυτό από τον Dino Kyosev ο οποίος έδωσε διάλεξη στη Μόσχα το 1933 σχετικά με την ιδιαίτερη μακεδονική εθνική συνείδηση.

Ως αποτέλεσμα, το φθινόπωρο του 1933, ο Σλαβομακεδόνας Δημήτρης Βλάχοφ, ηγέτης του ΕΜΕΡΟ και πρώην Βούλγαρος διπλωμάτης, κλήθηκε στη Μόσχα και συμμετείχε σε διάφορες συναντήσεις. Σε μία από αυτές η εκτελεστική επιτροπή διέταξε τα στελέχη της Βαλκανικής Γραμματείας, τον Πολωνό Valecki, και τον Τσέχο Šmeral, να εκπονήσουν ειδικό ψήφισμα για το θέμα. Επειδή δεν είχαν ιδέα αυτού του προβλήματος, χρησιμοποιώντας τη βοήθεια του Βλάχοφ, προετοίμασαν το ψήφισμα. Ο Βλάχοφ ισχυρίζεται ότι πριν τη σύγκληση της διαβούλευσης η ηγεσία είχε ήδη τη θέση της ότι υπάρχει το Μακεδονικό έθνος. Έτσι, στις 11 Ιανουαρίου 1934, η Πολιτική Γραμματεία της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομιντέρν εξέδωσε την τελική της απόφαση για το Μακεδονικό Ζήτημα για την ύπαρξη ενός Μακεδονικού έθνους. Η βάση αυτής της νέας έννοιας ήταν η κοινή άποψη ότι η περιοχή της Μακεδονίας είναι ένας από τους άξονες του μελλοντικού ιμπεριαλιστικού πολέμου και ως εκ τούτου η Κομιντέρν αναζητά την επιλογή να αμβλύνει τις αντιφάσεις μεταξύ των χωρών που την κατέχουν. Αυτή η απόφαση της Κομιντέρν ήταν η αναγνώριση ενός χωριστού Μακεδονικού έθνους. Σύμφωνα με τον Βλάχοφ, αυτό ακριβώς συνέβη στη Μόσχα το 1934:  «Ανέφερα νωρίτερα ότι η ίδια η Κομιντέρν θέλησε να εξεταστεί το ερώτημα της Μακεδονίας σε μία από τις διαβουλεύσεις της εκτελεστικής της επιτροπής. Μια μέρα πληροφορήθηκα ότι θα πραγματοποιηθεί η διαβούλευση. Και έτσι ήταν. Πριν από τη σύγκληση της διαβούλευσης, η εσωτερική ηγεσία της επιτροπής είχε ήδη επιτύχει τη θέση της, συμπεριλαμβανομένου του ζητήματος του μακεδονικού έθνους, και ανέθεσε στη Βαλκανική Γραμματεία τη σύνταξη σχετικού ψηφίσματος. . . Στο ψήφισμα, το οποίο δημοσιεύσαμε στο Makedonsko Delo το 1934, συνήχθη το συμπέρασμα ότι υπάρχει το μακεδονικό έθνος»  Ανέφερε επίσης ότι το ψήφισμα είχε μια εχθρική υποδοχή τόσο από τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Βουλγαρίας όσο και από το IMRO (United) που έδρευε στη Μόσχα. Ο ίδιος Βλάχοφ ήταν μέλος και των δύο οργανισμών και Σοβιετικός κατάσκοπος, ο οποίος δήλωνε ο ίδιος Βούλγαρος μέχρι τότε. Αποδέχθηκε την απόφαση χωρίς οποιαδήποτε προσωπική αντίδραση ή ουσιαστικό σχόλιο, που επιβεβαιώνει ότι λειτουργούσε στην πραγματικότητα ως κομμουνιστής πράκτορας. Ωστόσο, το ψήφισμα δεν ανέφερε ποτέ τον αναποτελεσματικό Βλάχοφ ως ηγέτη του IMRO (United). Το ψήφισμα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο τεύχος Απριλίου του περιοδικού του IMRO (United) " Makedonsko Delo ". Μετά την απόφαση της Κομιντέρν, η Ενωμένη IMRO υιοθέτησε ως σύνθημά της το «δικαίωμα του λαού της Μακεδονίας στην αυτοδιάθεση μέχρι την απόσχιση» και το σχηματισμό της «Μακεδονικής Δημοκρατίας των εργαζόμενων μαζών». Παρά το γεγονός ότι αυτό ήταν τυπικά ψήφισμα του IMRO, ήταν ένα έγγραφο που υιοθετήθηκε από την Κομιντέρν, το οποίο δημοσιεύθηκε αμέσως σε όλα τα μέσα αυτού του διεθνούς κομμουνιστικού κέντρου. Στη συνέχεια, η βουλγαρική κοινή γνώμη υποστήριξε ότι η Κομιντέρν είναι ο «εφευρέτης» της ιδέας για την ύπαρξη ενός χωριστού μακεδονικού έθνους.

Σημασία 
Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αυτές οι απόψεις για το μακεδονικό ζήτημα δεν είχαν πρακτική σημασία. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι μακεδονικές ιδέες αναπτύχθηκαν περαιτέρω από τους Γιουγκοσλάβους Κομμουνιστές Παρτιζάνους, αν και μερικοί ερευνητές αμφιβάλλουν ότι ακόμα και τότε οι Μακεδόνες Σλάβοι αναγνωρίστηκαν ως εθνότητα ξεχωριστή από τους Βούλγαρους. Μετά την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στα Βαλκάνια στα τέλη του 1944, στη Βουλγαρία και στη Γιουγκοσλαβία ανέλαβαν νέα κομμουνιστικά καθεστώτα και η πολιτική τους για το Μακεδονικό Ζήτημα ήταν να υποστηρίξουν την ανάπτυξη μιας ξεχωριστής εθνοτικής μακεδονικής ταυτότητας. Μια ξεχωριστή μακεδονική γλώσσα κωδικοποιήθηκε επίσης το 1945.

Υποσημειώσεις 

Κοινωνία της Βόρειας Μακεδονίας
Ιστορία της Βόρειας Μακεδονίας