Η Επιτροπή (Μαφία)

Η Επιτροπή (αγγλικά:The Commission) είναι το διοικητικό όργανο της αμερικανικής μαφίας, που ιδρύθηκε το 1931 από τον Τσαρλς "Λάκι" Λουτσιάνο μετά τον πόλεμο του Καστελαμαρέζε. Η Επιτροπή αντικατέστησε τον τίτλο «capo di tutti capi» (αφεντικό όλων των αφεντικών), που κατείχε ο Σαλβατόρε Μαραντζάνο πριν από τη δολοφονία του, με μια κυβερνητική επιτροπή που αποτελείται από τα αφεντικά των πέντε οικογενειών της Νέας Υόρκης, καθώς και τα αφεντικά του Σικάγου και της οικογένειας του Μπάφαλο. Σκοπός της Επιτροπής ήταν να επιβλέπει όλες τις δραστηριότητες της Μαφίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και να χρησιμεύει στη μεσολάβηση των συγκρούσεων μεταξύ των οικογενειών.

Καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας της Επιτροπής, το σύμβουλιο έχει εμπλακεί σε διάφορα περιστατικά, 
συμπεριλαμβανομένης της συνάντησης των Απαλάχιων το 1957, μιας συνωμοσίας για τη δολοφονία πολλών μελών της Επιτροπής το 1963, και της δίκης της Επιτροπής της Μαφίας το 1985.

Ιστορικό

Περιόδος Προ-Επιτροπής
Πριν από το 1931, ο «capo dei capi» (αφεντικό των αφεντικών) ήταν ένας όρος που εφάρμοσαν οι μαφιόζοι στον Τζουζέπε Μορέλλο γύρω στο 1900, σύμφωνα με τον Νικ Τζεντίλε. Τα αφεντικά Τζο Μασερία (1928-1931) και Σαλβατόρε Μαραντζάνο (1931) χρησιμοποίησαν τον τίτλο ως μέρος των προσπαθειών τους να συγκεντρώσουν τον έλεγχο της Μαφίας υπό τον εαυτό τους. Όταν ο Μαραντζάνο κέρδισε τον πόλεμο του Καστελαμαρέζε, ορίστηκε ως αφεντικό όλων των αφεντικών, δημιούργησε τις πέντε οικογένειες και διέταξε κάθε οικογένεια της Μαφίας να του αποτίσει φόρο τιμής. Αυτό προκάλεσε έντονη αντίδραση στους κόλπους της μαφίας, όπου είχε σαν αποτέλεσμα να δολοφονηθεί τον Σεπτέμβριο του 1931, με εντολή του Λάκι Λουτσιάνο.

Σχηματισμός της Επιτροπής
Μετά τη δολοφονία του Μαραντζάνο το 1931, ο Λουτσιάνο κάλεσε μια συνάντηση στο Σικάγο. 
Αν και θα υπήρχαν λίγες αντιρρήσεις αν ο Λουτσιάνο είχε δηλώσει τον εαυτό του capo di tutti capi, 
κατάργησε τον τίτλο, πιστεύοντας ότι η θέση δημιούργησε προβλήματα μεταξύ των οικογενειών και έκανε τον εαυτό του στόχο για έναν άλλο φιλόδοξο αντίπαλο. Οι στόχοι του Λουτσιάνο με την Επιτροπή ήταν να διατηρήσει ήσυχα τη δική του εξουσία σε όλες τις οικογένειες και να αποτρέψει μελλοντικούς συμμοριακούς πολέμους. Τελικά τα αφεντικά ενέκριναν την ιδέα της Επιτροπής. Η Επιτροπή θα αποτελείται από ένα «διοικητικό συμβούλιο» για να επιβλέπει όλες τις δραστηριότητες της Μαφίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και να μεσολαβεί σε συγκρούσεις μεταξύ οικογενειών. 

Η Επιτροπή αποτελούνταν από επτά αφεντικά της μαφίας: τους ηγέτες των πέντε οικογενειών της Νέας Υόρκης:  Τσαρλς "Λάκι" Λουτσιάνο, Βίνσεντ Μανγκάνο, Τόμι Γκαγκλιάνο, Τζόζεφ Μπονάννο και Τζο Προφάτσι. Το αφεντικό του Σικάγου Αλ Καπόνε και το αφεντικό της οικογένειας Μπαφάλο, Στέφανο Μαγκαντίνο.  Ο Λάκι Λουτσιάνο διορίστηκε πρόεδρος της Επιτροπής. Η Επιτροπή συμφώνησε να πραγματοποιεί συναντήσεις κάθε πέντε χρόνια ή όταν χρειάζεται για να συζητήσουν τα οικογενειακά προβλήματα.

Η εξουσία της Επιτροπής
Η Επιτροπή είχε την εξουσία να εγκρίνει ένα νέο αφεντικό προτού μπορέσει να αναλάβει επίσημα. Οι πέντε οικογένειες της Νέας Υόρκης αποφάσισαν επίσης ότι τα ονόματα όλων των νέων προτεινόμενων μελών πρέπει να εγκριθούν από τις άλλες οικογένειες. Αφού το νέο προτεινόμενο μέλος εγκρίθηκε 
από τις άλλες οικογένειες, θα μπορούσε να γίνει μέλος της Επιτροπής.
Η Επιτροπή επέτρεψε στους Εβραίους μαφιόζους Μέγερ Λάνσκι, Μπάγκσυ Σίγκελ, [[Λουί Λέπκε" Μπουτσάλτερ]], Ντατς Σουλτς και Άμπνερ Ζουίλμαν να συνεργαστούν μαζί τους και να συμμετάσχουν σε ορισμένες συναντήσεις. 

Το πρώτο τεστ της Επιτροπής έγινε το 1935, όταν διέταξε τον Ντατς Σουλτς να εγκαταλείψει τα σχέδιά του για τη δολοφονία του Ειδικού Εισαγγελέα Τόμας Ντιούι. Ο Λουτσιάνο υποστήριξε ότι η δολοφονία του Ντιούι θα προκαλούσε μαζική αντίδραση από τις διωκτικές αρχές. Ο Ντατς Σουλτς εξοργισμένος είπε ότι θα σκότωνε τον Ντιούι ούτως ή άλλως και αποχώρησε από τη συνάντηση. Ο επικεφαλής της Murder Inc, Άλμπερτ Αναστάζια πλησίασε τον Λουτσιάνο αναφέροντας του ότι ο Σουλτς του είχε ζητήσει πληροφορίες σχετικά με την πολυκατοικία που διέμενε ο Ντιούι στην Fifth Avenue. Αφού μαθεύτηκαν τα νέα, η Επιτροπή πραγματοποίησε μια διακριτική συνάντηση για να συζητήσει το θέμα. Μετά από έξι ώρες συζητήσεων, η Επιτροπή διέταξε τον Λέπκε Μπουτσάλτερ να δολοφονήσει τον Σουλτς.Newark, p. 81 Στις 23 Οκτωβρίου του 1935, πριν μπορέσει να σκοτώσει τον Ντιούι, ο Σουλτς πυροβολήθηκε σε μια ταβέρνα στο Νιουάρκ του Νιού Τζέρσεϊ και υπέκυψε στους τραυματισμούς του την επόμενη μέρα.

Στις 13 Μαΐου του 1936 ξεκίνησε η δίκη του Λουτσιάνο.] Ο Τόμας Ντιούι κατηγόρησε τον Λουτσιάνο ότι ήταν μέρος ενός μεγάλου κυκλώματος πορνείας γνωστού ως «ο συνδυασμός». Κατά τη διάρκεια της δίκης, ο Ντιούι εξέθεσε τον Λουτσιάνο για τους ψευδόμαρτυρες που είχε χρησιμοποιήσει για να καλυθφεί, καθώς επίσης και τα αρχεία τηλεφωνικών κλήσεων. Ο Λουτσιάνο δεν είχε επίσης καμία εξήγηση γιατί τα αρχεία του ομοσπονδιακού κράτους ανέφεραν ότι είχε φόρο εισοδήματος μόνο 22.000 δολάρια ετησίως, ενώ ήταν προφανές ότι ήταν ένας πλούσιος άνθρωπος.Stolberg, p. 148  Στις 7 Ιουνίου, ο Λουτσιάνο καταδικάστηκε για 62 κατηγορίες σχετικά με το κύκλωμα πορνείας. Στις 18 Ιουνίου, καταδικάστηκε σε καθερξή 30 έως 50 ετών μαζί με άλλους μαφιόζους.

Κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το Αμερικανικό Ναυτικό, η Πολιτεία της Νέας Υόρκης και ο Λουτσιάνο κατέληξαν σε μια συμφωνία: σε αντάλλαγμα για την αλλαγή της ποινής του, ο Λουτσιάνο υποσχέθηκε την πλήρη βοήθεια της μαφίας στην παροχή πληροφοριών προς το Ναυτικό. Ο Αναστάζια, σύμμαχος του Λουτσιάνο που έλεγχε τις αποβάθρες, φέρεται να υποσχέθηκε ότι δεν θα χτυπήσει κανείς εργάτης κατά τη διάρκεια του πολέμου. Κατά την προετοιμασία της συμμαχικής εισβολής του 1943 στη Σικελία, ο Λουτσιάνο φέρεται να παρέχει στον αμερικανικό στρατό επαφές της Σικελικής Μαφίας. Αυτή η συνεργασία μεταξύ του Ναυτικού και της Μαφίας έγινε γνωστή ως Επιχείρηση Υπόκοσμος.

Στις 3 Ιανουαρίου 1946, ως ανταμοιβή για την υποτιθέμενη συνεργασία του κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Ντιούι αντέδρασε απρόθυμα την αλλαγή ποινής του Λουτσιάνο, υπό την προϋπόθεση ότι δεν αντιστάθηκε στην απέλαση του στην Ιταλία. Ο Λουτσιάνο αποδέχθηκε τη συμφωνία, αν και εξακολουθούσε να υποστηρίζει ότι ήταν πολίτης των ΗΠΑ και δεν υπόκειται σε απέλαση. Στις 2 Φεβρουαρίου 1946, δύο ομοσπονδιακοί πράκτορες μετανάστευσης μετέφεραν τον Λουτσιάνο από τη φυλακή Σινγκ Σινγκ στο νησί Έλλις του λιμανιού της Νέας Υόρκης για την διαδικασία απέλασης του. Στις 10 Φεβρουαρίου, το πλοίο με επιβάτη τον Λουτσιάνο απέπλευσε από το λιμάνι του Μπρούκλιν με προορισμό την Ιταλία.

Το 1951, ο συντηρητικός ηγέτης της φατρίας Βίνσεντ Μανγκάνο εξαφανίστηκε και ο Άλμπερτ Αναστάζια
συμμετείχε με τα μέλη της «φιλελεύθερης-αμερικανικής φατρίας» Φρανκ Κοστέλο και Τόμι Λούτσεζε. Η εξουσία της Επιτροπής μετατοπίστηκε από τη «συντηρητική-σικελική φατρία» στην «φιλελεύθερη-αμερικανική φατρία». Το 1951 μετά την εξαφάνιση του Μανγκάνο, ο αδελφός του Φιλίππος βρέθηκε νεκρός κοντά στο Μπρούκλιν. 

Μετά τον Μανγκάνο, ο Φρανκ Κοστέλο έγινε επικεφαλής της Επιτροπής με τη «φιλελεύθερη φατρία» και ο Τζόζεφ Μπονάνο έγινε ο επικεφαλής της «συντηρητικής φατρίας». Η φιλελεύθερη φατρία υποστηρίχθηκε από εκείνους που ήταν επίσης ανοιχτοί σε συνεργασία με μη ιταλικές οργανώσεις και εμπόρους ναρκωτικών, 
συγκεκριμένα από τους Βίτο Τζενοβέζε, Τόμι Λουτσέζε και Κάρλο Γκαμπίνο (αντιτάχθηκε στα ναρκωτικά), 
  ενώ η συντηρητική φατρία ήταν πιο επιφυλακτική και υποστηρίχθηκε από τους παραδοσιακούς (ιταλική τιμή και πίστη), δηλαδή από τους Τζο Προφάτσι και Στέφανο Μαγκαντίνο. Μετά από μια συνεδρίαση της Επιτροπής του 1956, προστέθηκαν οι εγκληματικές οικογένειες της Φιλαδέλφειας, με επικεφαλής τον Άντζελο Μπρούνο και του Ντιτρόιτ, με επικεφαλής τον Τζόζεφ Ζερίλλι, με μικρότερες οικογένειες να εκπροσωπούνται επισήμως από μια οικογένεια της Επιτροπής. 
Συνάντηση των Απαλάχιων
Ένα χρόνο αργότερα, στις 14 Νοεμβρίου 1957, η Σύσκεψη των Απαλάχιων οργανώθηκε από τους Τζενοβέζε στο κτήμα του Τζόζεφ Μπάρμπαρα για να συζητήσει το μέλλον της Κόζα Νόστρα. Ωστόσο, η συνάντηση ματαιώθηκε όταν η αστυνομία εντοπίσε πολλά οχήματα των παρευρισκομένων και συνέλαβε πολλούς από τους μαφιόζους που συμμετείχαν. Περίπου 100 μαφιόζοι παρακολούθησαν τη συνάντηση και περισσότεροι από 60 συνελήφθησαν. Όλοι αυτοί που συνελήφθησαν τους επιβλήθηκαν πρόστιμα, έως 10.000 δολάρια στον καθένα, και απονεμήθηκαν ποινές φυλάκισης που κυμαίνονταν από τρία έως πέντε χρόνια, ωστόσο, όλες οι καταδίκες ανατράπηκαν κατόπιν της έφεσης το 1960.
 
Σε κάθε περίπτωση, ο Μπονάνο υπέστη καρδιακή προσβολή και εξαίρεθηκε από μάρτυρας στη δίκη.Bonanno, p. 222

Ο μακροχρόνιος διευθυντής του FBI, Τζέι Έντγκαρ Χούβερ, αρνήθηκε την ύπαρξη ενός «Εθνικού Συνδικάτου Εγκλήματος» και την ανάγκη αντιμετώπισης του οργανωμένου εγκλήματος στην Αμερική. Μετά τη Σύνοδο των Απαλάχιων, ο Χούβερ δεν μπορούσε πλέον να αρνηθεί την ύπαρξη του συνδικάτου και την επιρροή του που αυτό είχε στον υποκόσμο της Βόρειας Αμερικής, καθώς και τον συνολικό έλεγχο και την επιρροή της Κόζα Νόστρα στα πολλά παρακλάδια του Συνδικάτου σε όλη τη Βόρεια Αμερική και στο εξωτερικό. Μετά τη συνάντηση των Απαλάχιων, ο Χούβερ δημιούργησε το «Top Hoodlum Programme», ένα πρόγραμμα που παρακολουθούσε τα κορυφαία αφεντικά του συνδικάτου σε όλη τη χώρα.

Δίκη της Επιτροπής
Στο πλαίσιο της δίκης της Επιτροπής, στις 25 Φεβρουαρίου 1985, εννέα ηγέτες της Μαφίας της Νέας Υόρκης κατηγορήθηκαν για διακίνηση ναρκωτικών, τοκογλυφίας, τυχερά παιχνίδια, εκβιασμούς
εναντίον κατασκευαστικών εταιρειών βάσει του νόμου περί επιρροών και διεφθαρμένων οργανώσεων.  Την 1η Ιουλίου 1985, οι αρχικοί εννέα άντρες, με την προσθήκη δύο ακόμη ηγετών της Μαφίας της Νέας Υόρκης, δεν παραδέχθηκαν ότι ήταν ένοχοι για το σύνολο κατηγοριών της δίκης. Οι εισαγγελείς σκόπευαν να διάλυσουν όλες τις οικογένειες εγκλημάτων ταυτόχρονα χρησιμοποιώντας τη συμμετοχή τους στην Επιτροπή. Στις 2 Δεκεμβρίου 1985, ο Ανιέλο Ντελακρότσε πέθανε από καρκίνο. Ο Καστελάνο δολοφονήθηκε αργότερα στις 16 Δεκεμβρίου 1985. Σύμφωνα με τον εκτελεστή των Κολόμπο και πληροφοριοδότη του FBI, Γκρέγκορι Σκάρπα ο Τζον Γκότι υποστήριζε ένα σχέδιο για τη δολοφονία του κύριου εισαγγελέα, και μελλοντικού δήμαρχου της Νέας Υόρκης, Ρούντι Τζουλιάνι, στα τέλη του 1986, αλλά απορρίφθηκε από την υπόλοιπη Επιτροπή.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η οικογένεια Μπονάνο εκδιώχθηκε από την Επιτροπή λόγω της διείσδυσης του μυστικού πράκτορα Τζόζεφ Ντ. Πιστόνε (με το ψευδώνυμο Ντόνι Μπράσκο). Έτσι έχοντας προηγουμένως χάσει την έδρα τους στην Επιτροπή, οι Μπονάνος υπέστησαν λιγότερη έκθεση από τις άλλες οικογένειες σε αυτήν την περίπτωση. Οκτώ κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν για εκβιασμό στις 19 Νοεμβρίου 1986, με εξαίρεση τον Indelicato ο οποίος δικάστηκε για δολοφονία και καταδικάστηκε στις 13 Ιανουαρίου 1987. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, καθώς ξέσπασε ο οικογενειακός πόλεμος στους Κολόμπο, η Επιτροπή αρνήθηκε να επιτρέψει σε οποιοδήποτε μέλος των Κολόμπο να πάρει μέρος στην Επιτροπή καθώς θεώρησε ότι είχε διαλυθεί η οικογένεια.

Σημερινή Κατάσταση
Σύμφωνα με τον Τζόζεφ Μασίνο, πρώην αφεντικό της οικογένειας Μπονάνο, η τελευταία γνωστή συνάντηση της Επιτροπής με όλα τα αφεντικά πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 1985, λίγο πριν από το θάνατο του Πωλ Καστελάνο τον Δεκέμβριο. Ωστόσο, υπήρξε μια σύνοδος της Επιτροπής το 1988 με επικεφαλής τον Τζον Γκότι που παρακολούθησε ο Βίνσεντ Γκιγκάντε και ο νέος ηγέτης της οικογένειας Λουτσέζε, 
Βίκτωρ Αμούζο, και ήταν πρώτη συνεδρίαση της Επιτροπής μετά τη δίκη της Επιτροπής της Μαφίας. Σύμφωνα με τον Σαλβατόρε Βιτάλε, πραγματοποιήθηκε μια συνεδρίαση της Επιτροπής στις αρχές του 2000 για να αποκατασταθεί ο κανόνας που υποχρεώνει και τους δύο γονείς να είναι ιταλικής καταγωγής για να γίνουν αφεντικά. Η Επιτροπή εξακολουθεί να φημολογείται ότι υπάρχει, αν και η τρέχουσα ιδιότητά της αποτελείται μόνο από τα αφεντικά των Πέντε Οικογενειών και του Σικάγου. Αντί για μια συνάντηση των αφεντικών, οι υπαρχηγοί ή οι λοχαγοί συναντιούνται κρυφά για να συζητήσουν τις επιχειρήσεις και να κυβερνήσουν.
Ιστορική ηγεσία
Δεν υπήρχε «Προέδρος» της Επιτροπής, αλλά υπήρχε ένας διορισμένος πρόεδρος ή επικεφαλής 
της Επιτροπής. Αυτό χρησιμοποιήθηκε ως υποκατάστατο του ρόλου του «capo di tutti capi», καθώς είχε τις εξουσίες του παλιού συστήματος Μουστάς Πιτ του κανόνα του ενός ατόμου δηλαδή.

Πρόεδροι της Επιτροπής
1931-1946 - Λάκι Λουτσιάνο - συνελήφθη το 1936 και στη συνέχεια απελάθηκε το 1946
1946-1951 - Βίνσεντ Μανγκάνο - εξαφανίστηκε τον Απρίλιο του 1951
1951–1957 - Φρανκ Κοστέλο (Φιλελεύθερη φατρία), και Τζο Μπονάνο (συντηρητική φατρία)
1957–1959 - Βίτο Τζενοβέζε - (Φιλελεύθερη φατρία μαζί με τον Τόμι Λουτσέζε και τον Κάρλο Γκαμπίνο).φυλακίστηκε το 1959 και πέθανε στις 14 Φεβρουαρίου 1969
1959–1963 - Τζόζεφ Μπονάννο (συντηρητική φατρία μαζί με τον Τζο Προφάτσι και τον Στέφανο Μαγκαντίνο)
1963-1976 - Κάρλο Γκαμπίνο (συμμάχησε με τον Τόμι Λουτσέζε και τον συνταξιούχο Φρανκ Κοστέλο). Πέθανε στις 15 Οκτωβρίου 1976
1976–1985 - Πωλ Καστελάνο - δολοφονήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1985
1985 - Μετά την δίκη της Επιτροπής, αποφασίστηκε ότι η Επιτροπή δεν θα συνέρχεται πλέον ως σύμβουλιο. Αντ 'αυτού, τα μέλη της Επιτροπής ψηφίζουν και στέλνουν αγγελιοφόρους σε άλλα αφεντικά της οικογένειας που σχετίζονται με θέματα της Επιτροπής
1986-1992 - Τζον Γκότι (ανεπίσημα) - φυλακίστηκε το 1992 και πέθανε στις 10 Ιουνίου 2002
1985-1997 - Βίνσεντ Γκιγκάντε - φυλακίστηκε το 1997 και πέθανε στις 19 Δεκεμβρίου 2005
2000–2003 -Τζόζεφ Μασίνο (ανεπίσημα) - φυλακίστηκε το 2003 και στη συνέχεια το 2004 έγινε πληροφοριόδοτης της κυβέρνησης.

Οικογένειες με έδρες στην Επιτροπή
Τζενοβέζε (1931 – σήμερα)
Γκαμπίνο (1931 – σήμερα)
Λουτσέζε (1931 – σήμερα)
Πόλης του Σικάγου (1931 – σήμερα), που συχνά εκπροσωπείται από την οικογένεια Τζενοβέζε
Μπονάνο (1931-1980) 1990-σήμερα)
Κολόμπο (1931-1990,  2000-σήμερα)

Οικογένειες που εκπροσωπούνται από την οικογένεια Τζενοβέζε
Οικογένεια εγκλήματος Μπαφάλο - κατείχε έδρα από το 1931 έως το 1974
Οικογένεια εγκλήματος της Φιλαδέλφειας - κατείχε έδρα από το 1961 έως το 1980
Συνεργασία του Ντιτρόιτ - κατείχε έδρα από το 1961 έως το 1977
Οικογένεια εγκλήματος ΝτεΚαβαλκάντε (Νιου Τζέρσεϊ)
Οικογένεια εγκλήματος Πατριάρκα (Νέα Αγγλία)
Οικογένεια εγκλήματος του Πίτσμπουργκ
Οικογένεια εγκλήματος του Κλίβελαντ
Οικογένεια εγκλήματος της Νέας Ορλεάνης

Οικογένειες που εκπροσωπούνται από το Συνδικάτο του Σικάγου
Οικογένεια εγκλήματος του Μιλγουόκι
Οικογένεια εγκλήματος του Κάνσας Σίτι
Οικογένεια εγκλήματος του Σαιντ Λούις
Οικογένεια εγκλήματος Τραφικάντε (Τάμπα)
Οικογένεια εγκλήματος στο Λος Άντζελες
Οικογένεια εγκλήματος στο Σαν Φρανσίσκο
Οικογένεια εγκλήματος στο Σαν Χοσέ

 Δείτε επίσης  
 Εθνικό Συνδικάτο Εγκλήματος
Διάσκεψη του Ατλάντικ Σίτι

 Βιβλιογραφικές πηγές 
 Bonanno, Joseph. A Man of Honor: The Autobiography of Joseph Bonanno. New York: St. Martin's Press, 2003. 
 Bernstein, Lee. The Greatest Menace: Organized Crime in Cold War America. Boston: UMass Press, 2002. 
 Bonanno, Bill. Bound by Honor: A Mafioso's Story''. New York: St. Martin's Press, 1999.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Η ιστορία της Ιταλο-Αμερικανικής Κόζα Νόστρα στον επίσημο ιστοτόπο του FBI.gov (αγγλικά) 

Μαφία