Κολλέγιο των Τεσσάρων Εθνών

Το Κολλέγιο των Τεσσάρων Εθνών είναι παλαιό παριζιάνικο κολλέγιο ευρισκόμενο επί του Και ντε Κοντί, το οποίο, σήμερα, φιλοξενεί την έδρα του Ινστιτούτου της Γαλλίας.

Καταβολές 

Το 1661, εντός της διαθήκης του, ο Καρδινάλιος Μαζαρέν προόριζε την χρήση της μεγάλης περιουσίας του για την ίδρυση κολλεγίου, προοριζόμενου για την δωρεάν εκπαίδευση εξήντα ευγενών προερχόμενων από τα τέσσερα έθνη τα οποία είχαν τεθεί υπό την βασιλική εξουσία έπειτα από την Συνθήκη της Βεστφαλίας (1648) και την Συνθήκη των Πυρηναίων (1659):
 το Αρτουά, η Φλάνδρα, το Αινώ και το Λουξεμβούργο (20 φοιτητές),
 την Αλσατία και τα υπόλοιπα γερμανικά εδάφη (15 φοιτητές),
 το Πινιερόλ και τα Παπικά Κράτη (15 φοιτητές),
 το Ρουσιγιόν, το Κονφλάν και την Σερντάνι (10 φοιτητές).

Κατά τον θάνατό του, ο Μαζαρέν διετύπωσε την επιθυμία ταφής του, όπως ο προκάτοχός του, Καρδινάλιος ντε Ρισελιέ, το είχε πραγματοποιήσει στη Σορβόννη, εντός του παρεκκλησίου του κολλεγίου. 

Παραχώρησε, επίσης, το σύνολο των έργων του στη βιβλιοθήκη του νέου εκπαιδευτικού ιδρύματος (την Βιβλιοθήκη Μαζαρέν) η οποία θα έπρεπε να είναι ανοιχτή για όλους τους ανθρώπους των γραμμάτων, δύο φορές την εβδομάδα.

Ανέγερση και ιστορία 

Ο Κολμπέρ ανέθεσε στον Λουί Λε Βω να προχωρήσει στην κατασκευή των σχεδίων του κολλεγίου, με τοποθεσία την αντίθετη όχθη του Σηκουάνα, απέναντι από το Παλάτι του Λούβρου.

Η ανέγερσή του έλαβε χώρα μεταξύ του 1662 και του 1688, ενώ οι πρώτοι φοιτητές του έγιναν δεχτοί κατά την έναρξη του ακαδημαϊκού έτους τον Οκτώβριο του 1688. Η προερχόμενη από το παλάτι του Μαζαρέν βιβλιοθήκη άνοιξε στο κοινό 1691. Το κολλέγιο έκλεισε το 1791.

Στην διάρκεια της Επανάστασης, το Κολλέγιο μετατράπηκε διαδοχικά στο Κολλέγιο της Ενότητας, ενώ, στην συνέχεια, φυλακή, έδρα της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας, ενώ, στην συνέχεια, εκείνη της Ανώτατης Κεντρικής Σχολής και τέλος, εκείνη της Σχολής Καλών Τεχνών.

Το 1805, κατόπιν αιτήματος του Ναπολέοντα Α΄, το Ινστιτούτο της Γαλλίας αποχώρησε από το Λούβρο, όπου, τότε, έδρευε, και εγκαταστάθηκε εντός του πρώην Κολλεγίου των Τεσσάρων Εθνών. Ο Αντουάν Βωντουαγιέ μετέτρεψε το παρεκκλήσιο σε αίθουσα για τις συνεδρίες των Ακαδημιών.

Το κτίριο είναι καταγεγραμμένο ως ιστορικό μνημείο από το 1862.

Αξιοσημείωτοι φοιτητές 

Μεταξύ των φοιτητών οι οποίοι μαθήτευσαν εντός του Κολλεγίου των Τεσσάρων Εθνών, ευρίσκονταν, μεταξύ άλλων, οι κάτωθι:
 Ζαν λε Ρον Ντ'Αλαμπέρ (1717–1783), εγκυκλοπαιδιστής,
 Ζακ-Λουί Νταβίντ (1748–1825), ζωγράφος,
 Ζυλιάν Λουί Ζοφρουά (1743–1814), κριτικός θεάτρου και λογοτεχνίας,
 Αντουάν Λαβουαζιέ (1743–1794), χημικός, φιλόσοφος και οικονομολόγος,
 Σαρλ-Ωγκυστέν Κουλόμπ (1736-1806), φυσικός και μηχανικός ο οποίος ανακάλυψε το νόμο ο οποίος χαρακτηρίζει την ηλεκτρομαγνητική δύναμη μεταξύ δύο φορτισμένων σωματιδίων, ανοίγοντας, με αυτό τον τρόπο, τον δρόμο για την ποσοτική μελέτη του ηλεκτρισμού, η οποία, έως τότε, ήταν ποιοτική,
 Σαρλ ντε Μπωμόν, Ιππότης ντ'Εόν (1728-1810), Γάλλος κατάσκοπος, διπλωμάτης και άνθρωπος των γραμμάτων.

Δείτε επίσης 
 Ζυλ Μαζαρέν
 Ινστιτούτο της Γαλλίας

Σημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές 
  institut-de-france.fr Ιστορία του Ινστιτούτου της Γαλλίας: Κολλέγιο των Τεσσάρων Εθνών.

Βιβλιογραφία 
  Jean Marot, Daniel Marot, L’architecture française ou recueil des plans, élévations, coupes et profils des églises, palais, hôtels et maisons particulières de Paris, et des chasteaux et maisons de campagne ou de plaisance des environs et de plusieurs autres endroits de France, bâtis nouvellement par les plus habiles architectes et levés et mesurés exactement sur les lieux, planche 120, P.-J. Mariette (ανάγνωση)

Τεσσαρων Εθνων
Παλαιό Καθεστώς
Μπαρόκ αρχιτεκτονική στη Γαλλία
Κτίρια του Λουί Λε Βω
6ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Ινστιτούτο της Γαλλίας