Morrissey

Ο Στίβεν Πάτρικ Μόρισεϊ (γενν. 22 Μαΐου 1959), ευρύτερα γνωστός ως Morrissey, είναι Άγγλος τραγουδιστής, τραγουδοποιός και συγγραφέας. Έγινε τραγουδιστής των Smiths, οι οποίοι ήταν ενεργοί από το 1982 έως το 1987. Από τότε, ο Morrissey είχε μια σόλο καριέρα, φτάνοντας στην πρώτη δεκάδα του UK Singles Chart σε δέκα διαφορετικές περιστάσεις και φτάνοντας στον αριθμό ένα στο UK Album Album Chart τρεις φορές.

Γεννημένος στο Davyhulme, Lancashire, σε ιρλανδική οικογένεια της εργατικής τάξης, ο Morrissey μεγάλωσε στο Μάντσεστερ. Ως παιδί ανέπτυξε μια αγάπη της λογοτεχνίας, του ρεαλισμού και της λαϊκής μουσικής. Συμμετείχε στη Punk Rock σκηνή του Μάντσεστερ στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ενώ αντιμετώπισε με μεγάλη επιτυχία τους Nosebleeds. Ξεκινώντας μια καριέρα στη μουσική δημοσιογραφία, συντάσσει πολλά βιβλία για τη μουσική και για ταινίες στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Με τον Johnny Marr ίδρυσε τους Smiths το 1982, προσελκύοντας σύντομα την εθνική αναγνώριση για το ομότιτλο άλμπουμ τους. Ως frontman του συγκροτήματος, ο Morrissey προσέλκυσε την προσοχή για την ασυνήθιστη αλλά εκφραστική βαριά του φωνή, τους ευφυείς και σαρδονικούς στίχους και την ιδιοσυγκρασιακή του εμφάνιση. Αποφεύγοντας σκόπιμα το ροκ machismo, καλλιέργησε την αισθητική ενός κοινωνικού αλλοδαπού που απέφυγε τα ναρκωτικά και αγκάλιασε την αγαμία. Οι Smiths κυκλοφόρησαν τρία επιπλέον άλμπουμ στούντιο και είχαν μια σειρά από singles με μεγάλη επιτυχία. Οι προσωπικές διαφορές μεταξύ Morrissey και Marr οδήγησαν στη διάλυση των Smiths το 1987.

Πρώιμη ζωή

Παιδική ηλικία: 1959-1976 
Ο Steven Patrick Morrissey γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1959 στο Park Hospital, Davyhulme, Lancashire. Οι γονείς του - Elizabeth (née Dwyer) και Peter Morrissey - ήταν Ιρλανδοί καθολικοί της εργατικής τάξης. Είχαν μεταναστεύσει στο Μάντσεστερ από το Δουβλίνο με την μοναδική μεγαλύτερη αδελφή του, Jacqueline, ένα χρόνο πριν από τη γέννησή του. Του έδωσαν το όνομα του Steven μετά τον αμερικανικό ηθοποιό Steve Cochran. Το παλαιότερο σπίτι του ήταν ένα συμβολικό σπίτι στο 17 Harper Street στην περιοχή Hulme του εσωτερικού Μάντσεστερ. Ζώντας σ 'αυτή την περιοχή, ως παιδί είχε επηρεαστεί βαθιά από τις δολοφονίες των Moors, στις οποίες δολοφονήθηκαν διάφορα παιδιά της περιοχής από τον Ian Brady και τη Myra Hindley. Οι δολοφονίες είχαν μόνιμη επιρροή σε αυτόν και θα αναφέρονται στους στίχους του τραγουδιού των the Smiths, "Suffer Little Children". Έχει επίσης αντιληφθεί το αντι-ιρλανδικό συναίσθημα στη βρετανική κοινωνία κατά Ιρλανδών μεταναστών στη Βρετανία. Το 1970 η οικογένεια μεταφέρθηκε σε ένα άλλο συμβούλιο στο 384 King's Road, Stretford. 

Σχετικά με την εφηβική του ηλικία, ο Morrissey είπε: «Η ποπ μουσική ήταν το μόνο που είχα ποτέ και ήταν εντελώς συνδεδεμένο με την εικόνα του ποπ σταρ. Θυμάμαι ότι αισθανόμουν ότι το πρόσωπο που τραγουδούσε ήταν στην πραγματικότητα μαζί μου και κατανοούσε εμένα και τα προβλήματα μου ». Αργότερα αποκάλυψε ότι ο πρώτος δίσκος που αγόρασε ήταν το single του Marianne Faithfull, το 1964, "Come and Stay With Me". Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 έγινε ένας φαν της glam rock, απολαμβάνοντας το έργο των βρετανικών καλλιτεχνών όπως ο T. Rex, ο David Bowie και η Roxy Music. Ήταν επίσης οπαδός των Αμερικανών glam ερμηνευτών Sparks, Jobriath και The New York Dolls, ο τελευταίος από τους οποίους είχε σημαντική επιρροή στο Morrissey, στον βαθμό που διοργάνωσε ένα βρετανικό fan club για τη μπάντα μέσω μικρών διαφημίσεων στις πίσω σελίδες των μουσικών περιοδικών. Μέσα από το ενδιαφέρον των Dolls για γυναίκες τραγουδιστές από τη δεκαετία του 1960, ο Morrissey ανέπτυξε επίσης μια γοητεία για τέτοιους καλλιτέχνες που περιλάμβαναν τους Sandie Shaw, Twinkle και Dusty Springfield.

Πρώην συγκροτήματα και δημοσιευμένα βιβλία: 1977-1981

Παλαιότερα συγκροτήματα 
Αφού έφυγε από την επίσημη εκπαίδευση, ο Morrissey είχε αρχικά εργαστεί ως υπάλληλος μιας δημόσιας υπηρεσίας και έπειτα για το Inland Revenue,εργάστηκε επίσης σε δισκογραφικό κατάστημα και ως φορέας νοσοκομείων, παρόλο που στη συνέχεια εγκατέλειψε και άρχισε να ζητά παροχές ανεργίας. Χρησιμοποίησε μεγάλο μέρος των χρημάτων από αυτές τις δουλειές για να αγοράσει εισιτήρια για συναυλίες, παρακολουθώντας παραστάσεις από τους Talking Heads, Ramones και Blondie. Παρακολούθησε τακτικά συναυλίες, έχοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την εναλλακτική και τη post-punk μουσική σκηνή. Αφού συναντήθηκε με τον κιθαρίστα Billy Duffy τον Νοέμβριο του 1977, ο Morrissey συμφώνησε να γίνει ο τραγουδιστής της μπάντας του Duffy, τους  The Nosebleeds. Ο Morrissey έγραψε μερικά τραγούδια με το συγκρότημα "Peppermint Heaven", "I Get Nervous" και "I Think I'm Ready for the Electric Chair" και έπαιξε μαζί τους ως support για τον Jilted John και στη συνέχεια για το περιοδικό Magazine. Το συγκρότημα σύντομα διαλύθηκε.

Καριέρα ως συγγραφέας 

Μετά τη διάλυση των The Nosebleeds, και επιθυμώντας να γίνει επαγγελματίας συγγραφέας, ο Morrissey σκέφτηκε να ξεκινήσει καριέρα στη μουσική δημοσιογραφία. Συχνά έγραφε επιστολές στο στυλ της μουσικής και επιτέλους προσλήφθηκε από την εβδομαδιαία ανασκόπηση του Recording Mirror. Δημιούργησε μια σειρά μικρών βιβλίων για την τοπική εκδοτική εταιρεία Babylon Books: το 1981 κυκλοφόρησε ένα φυλλάδιο 24 σελίδων που είχε γράψει στο The New York Dolls, το οποίο πώλησε 3000 αντίτυπα. Ακολούθησε ένας τόμος που έγραψε για τον κινηματογραφικό ηθοποιό, James Dean, με τίτλο James Dean Not Dead. Ο Morrissey είχε αναπτύξει μια αγάπη για τον Dean, έχοντας καλύψει την κρεβατοκάμαρά του με εικόνες του νεκρού καλλιτέχνη.

Καθιέρωση των The Smiths: 1982-1984

Τα πρώτα βήματα 
Τον Αύγουστο του 1978, ο Morrissey παρουσιάστηκε για λίγο στο 14χρονο Johnny Marr από αμοιβαίες γνωριμίες σε συναυλίες Patti Smith που πραγματοποιήθηκαν στο θέατρο Apollo του Μάντσεστερ.  Αρκετά χρόνια αργότερα, τον Μάιο του 1982, ο Marr εμφανίστηκε στο κατώφλι του σπιτιού του Morrissey, εκεί για να ρωτήσει τον Morrissey εάν ενδιαφερόταν για τη δημιουργία ενός συγκροτήματος.  Ο Marr είχε εντυπωσιαστεί από το γεγονός ότι ο Morrissey είχε συντάξει ένα βιβλίο για τις κούκλες της Νέας Υόρκης και ήταν τόσο εμπνευσμένος ώστε να φτάσει στο κατώφλι του ακολουθώντας το παράδειγμα του Jerry Leiber, ο οποίος σχημάτισε τη συνεργασία του με τον Mike Stoller μετά την εμφάνισή του πόρτα. Σύμφωνα με τον Morrissey: "Τα πηγαίναμε απολύτως περίφημα, ήμασταν πολύ παρόμοιοι στις "κινήσεις"."  Την επόμενη μέρα ο Morrissey τηλεφώνησε στον Marr για να επιβεβαιώσει ότι θα ενδιαφερόταν να σχηματίσει μια μπάντα μαζί του. Ο Steve Pomfret, ο οποίος είχε υπηρετήσει ως πρώτος μπασίστας της μπάντας, σύντομα εγκατέλειψε την ομάδα, να αντικατασταθεί από τον Dale Hibbert. Γύρω στο χρόνο του σχηματισμού του συγκροτήματος, ο Morrissey αποφάσισε ότι θα ήταν γνωστός μόνο με το επώνυμό του, με τον Marr να τον αναφέρει ως "Mozzer" ή "Moz". Το 1983 απαγόρευε στους γύρω του να χρησιμοποιούν το όνομα του "Steven", το οποίο περιφρονούσε. Ο Morrissey ήταν επίσης υπεύθυνος για την επιλογή του ονόματος της μπάντας "The Smiths" , ενημερώνοντας αργότερα έναν συνθέτη ότι "ήταν το πιο συνηθισμένο όνομα και σκέφτηκα ότι ήρθε η ώρα που οι απλοί λαοί του κόσμου έδειξαν τα πρόσωπά τους".

Παράλληλα αναπτύσσοντας τα δικά τους τραγούδια, ανέπτυξαν επίσης ένα εξώφυλλο του "Cookies for My Birthday", το οποίο αντικατοπτρίζει την εσκεμμένη τους επιθυμία να παραβιάσουν τους κανόνες του φύλου και της σεξουαλικότητας σε ροκ με τρόπο εμπνευσμένο από τις κούκλες της Νέας Υόρκης. Τον Αύγουστο του 1982, ηχογράφησαν το πρώτο τους demo στο Decibel Studios του Μάντσεστερ, και ο Morrissey πήγε το demo για επίδειξη στο Factory Records, αλλά δεν τους ενδιαφέρει. Στα τέλη του καλοκαιριού του 1982, ο Mike Joyce υιοθετήθηκε ως ντράμερ της μπάντας μετά από μια επιτυχημένη ακρόαση. Τον Οκτώβριο του 1982 έδωσαν την πρώτη τους δημόσια παράσταση, ως πράξη υποστήριξης του Blue Rondo à la Turk στο The Ritz του Μάντσεστερ. Ωστόσο, ο Hibbert ήταν δυσαρεστημένος με αυτό που αντιλαμβανόταν ως ομοφυλόφιλη αισθητική του συγκροτήματος. με τη σειρά του, ο Morrissey και ο Marr ήταν δυσαρεστημένοι με το μπάσο που παίζει και έτσι απομακρύνθηκε από το συγκρότημα και αντικαταστάθηκε από τον παλιό φίλο του Marr Andy Rourke.

Παραπομπές 

Άγγλοι τραγουδιστές
Άγγλοι τραγουδοποιοί
Άγγλοι συγγραφείς
Νικητές Ivor Novello Awards
Βρετανοί αυτοβιογράφοι