Πάβλε Σίμιτς

Ο Πάβλε Σίμιτς (σερβικά κυριλλικά: , γεννηθείς το 1818 στο Νόβι Σαντ και αποβιώσας στις 17 Ιανουαρίου 1876 στο Νόβι Σαντ) ήταν Σέρβος ζωγράφος.

Βιογραφία 
Ο Πάβλε Σίμιτς ήταν γόνος οικογένειας εμπόρων. Έχοντας χάσει τους γονείς του σε νεαρή ηλικία, την φροντίδα του ανέλαβε ο πάππος του, ο οποίος ήταν ιερέας στη Στάρα Κανγίζα, όπου από θαυμασμό προς το ζωγραφισμένο εικονοστάσιο από τον Τεοντόρ Ίλις Τσέσλγιαρ και το οποίο ευρισκόταν εντός της εκκλησίας της πόλεως, αποφάσισε να γίνει ζωγράφος. Πραγματοποίησε τις δευτεροβάθμιες σπουδές του στο Σόμπορ και τη Σουμπότιτσα, ενώ στην συνέχεια σπούδασε ζωγραφική στο Νόβι Σαντ, στο εργαστήριο της Αλοΐζα Καστάγκνι, Ιταλίδας καταγόμενης από τη Μάντοβα. Τον Δεκέμβριο του 1837, εγκαταστάθηκε στη Βιέννη, όπου και παρακολούθησε μαθήματα της Ακαδημίας Καλών τεχνών, ενώ σπούδασε ιστορική ζωγραφική έως το 1841.

Έργα 

Ο Σίμιτς ασχολήθηκε κυρίως με την ζωγραφική εικονοστασίων και πορτραίτων.

Μεταξύ των έργων του, περιλαμβάνονται το εικονοστάσιο της εκκλησίας του Μοναστηριού του Κούβεζντιν (1849), καθώς και εκείνο της εκκλησίας του Σάμπατς (1853-1856). Εργάστηκε στο Στάρι Φούτογκ (1855), ζωγράφισε το εικονοστάσιο της εκκλησίας του Τζούρτζεβο στην περιοχή του Σάικασκα (1857), εκείνο της Εκκλησίας των Αγίων Πέτρου και Παύλου του Πίρος (σημερινό Ρούμενκα), καθώς και εκείνο της Εκκλησίας του Αγίου Μιχαήλ του Σέντα (1859). Εργάστηκε, ακόμη στη ζωγραφική διακόσμηση της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου του Νόβι Σαντ (1863) και του παρεκκλησίου του Πλάτον Ατανάτσκοβιτς, εντός του Κοιμητηρίου του Άλμας στο Νόβι Σαντ (1864). Στην συνέχεια, εργάστηκε στη ζωγραφική διακόσμηση της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου του Μπάσαϊντ, στο Μπανάτο (1864-1866), της εκκλησίας του Μοναστηριού της Οραχόβιτσα στη Σλαβονία (1867), της εκκλησίας της Γκλίνα (1866-1868), της Εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου του Σόμπορ (1870-1873) και της Παρεκκλησίου Χάρις του Ζέμουν (1874).

Ο Σίμιτς είναι ακόμη περισσότερο γνωστός ως ζωγράφος πορτραίτων. Μεταξύ των πορτραίτων του, αξίζει να αναφερθούν τα Probojčević, Čovek u belom prsluku ή Prote Mateja τα οποία αποτελούν μερικά εκ των κορυφαίων της σερβικής ζωγραφικής των μέσων του 19ου αιώνα. Μεταξύ των μικρού μεγέθους πορτραίτων του περιλαμβάνονται εκείνο της Αγκριπίνα Γκρούγιτς, καθώς και εκείνο της ποιήτριας Μίλιτσα Στογιαντίνοβιτς-Σρπκίνγια.

Ήταν, επίσης, ο δημιουργός σειράς ιστορικών ζωγραφικών πινάκων, των οποίων, ωστόσο, τμήμα έχει, σήμερα, χαθεί.

Δείτε επίσης 
Κατάλογος Σέρβων ζωγράφων

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

  I. Kukuljević, Slovnik umjetnikah jugoslavenskih, Zagreb, 1860
  V. Petrović et Milan Kašanin, Srpska umetnost u Vojvodini, Novi Sad, 1927
  V. Stajić, Novosadske biografije, Novi Sad, 1940, 1942-1949

Σέρβοι ζωγράφοι