Ιστορία της ζωοφιλίας

Η ιστορία της ζωοφιλίας και της κτηνοβασίας ξεκινάει από την προϊστορική εποχή, όπου απεικονίσεις ανθρώπων και ζώων σε σεξουαλικό πλαίσιο εμφανίζονται περιστασιακά στην ευρωπαϊκή βραχογραφία. Η κτηνοβασία παρέμεινε θέμα στη μυθολογία και τη λαογραφία κατά τη διάρκεια της κλασσικής εποχής και στον Μεσαίωνα (π.χ. ο ελληνικός μύθος της Λήδας και του Κύκνου) και αρκετοί αρχαίοι συγγραφείς το κατέγραφαν ως μια φυσιολογική, αποδεκτή πράξη.

Η ρητή νόμιμη απαγόρευση της ανθρώπινης σεξουαλικής επαφής με τα ζώα είναι κληρονομιά των Αβρααμικών θρησκειών: Η Εβραϊκή Βίβλος επιβάλλει τη θανατική ποινή τόσο στο πρόσωπο όσο και στο ζώο που εμπλέκεται σε πράξη κτηνοβασίας. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα γνωστά από την μεσαιωνική Ευρώπη ανθρώπων και ζώων που εκτελούνται για τη διάπραξη της κτηνοβασίας. Με την εποχή του Διαφωτισμού, η κτηνοβασία συμπεριλήφθηκε μαζί με άλλα σεξουαλικά «εγκλήματα κατά της φύσης» σε κοινωνικούς νόμους περί σοδομίας, παραμένοντας συνήθως ως αδίκημα που τιμωρείται με θάνατο.

Η κτηνοβασία παραμένει παράνομη στις περισσότερες χώρες. Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν αυτό περιλαμβάνουν: είναι εναντίον της θρησκείας, είναι «έγκλημα κατά της φύσης» και ότι τα (μη ανθρώπινα) ζώα δεν μπορούν να δώσουν συγκατάθεση και ότι το σεξ με τα ζώα είναι εγγενώς κακοποίηση. Όπως συμβαίνει με πολλές παραφιλίες, το διαδίκτυο έχει επιτρέψει τη δημιουργία κοινότητας ζωόφιλων που έχει αρχίσει να ασκεί πιέσεις για να θεωρείται η ζωοφιλία ή η ζωοσεξουαλικότητα εναλλακτική σεξουαλικότητα και για τη νομιμοποίηση της κτηνοβασίας.

Παραπομπές

Ζωοφιλία