Υποταγματάρχης

Ο υποταγματάρχης ήταν στρατιωτικός βαθμός του πρώιμου οργανωμένου Ελληνικού Στρατού έως τα μέσα του 18ου αιώνα, περίπου όπως υποδηλώνεται, Κατείχε θέση υποδιοικητού ελαφρού τάγματος.

Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός θα καλούνταν Lieutenant Major.

Ετυμολογία 
Η λέξη υποταγματάρχης προέρχεται από το πρόθεμα υπό- + τάγμα (γενική: τάγματος) + άρχω (διοικώ).

Ιστορικό
Ιστορικός βαθμός αξιωματικού (OF-3) του ελληνικού στρατού ξηράς ανώτερος αυτού του επιλοχαγού και κατώτερος εκείνου του ταγματάρχη. Ο βαθμός αυτός ήταν ενεργός κατά τα έτη 1829 - 1863.

Το φθινόπωρο του 1829, έπειτα από τη Μάχη της Πέτρας, ο τότε Κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας, στο πλαίσιο προσπάθειας για εκσυγχρονισμό των ελληνικών στρατευμάτων διέλυσε τις χιλιαρχίες και δημιούργησε 13 ελαφρά τάγματα. Θέσεις ευθύνης και αρμοδιότητας σε αυτούς τους σχηματισμούς ορίστηκαν οι ακόλουθες:
 Διοικητής (ταγματάρχης)
 Υποταγματάρχης, ο υποδιοικητής του τάγματος
 Υπασπιστής, με βαθμό υπολοχαγού
 Καταλυματίας, με βαθμό υπολοχαγού
 Σημαιοφόρος, με βαθμό ανθυπολοχαγού
 σαλπιγκτές, ιερέας.

Παραπομπές 

Στρατιωτικοί βαθμοί