Κουβουκλείσιος

Ο κουβουκλείσιος ήταν τίτλος ο οποίος απονεμόταν από τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες σε εκκλησιαστικούς αρχιθαλαμηπόλους, ειδικότερα εκείνους του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.

Η ύπαρξη του τίτλου αναφέρεται για πρώτη φορά κατά την διάρκεια της Β΄ Συνόδου της Νίκαιας, το 787, ενώ εμφανίζεται σε γραπτές πηγές και σφραγίδες των κατόχων του έως τα τέλη του 11ου αιώνα, όταν και πιθανώς καταργήθηκε. Οι κουβουκλείσιοι ήσαν το εκκλησιαστικό αντίστοιχο των οικειακών υπηρετών του αυτοκράτορα, των κουβικουλάριων. Αρχικά ο συγκεκριμένος τίτλος παραχωρείτο από τους αυτοκράτορες, αν και κατά την διάρκεια του 11ου αιώνα ο ισχυρός πατριάρχης Μιχαήλ Κηρουλάριος ανέλαβε ο ίδιος το συγκεκριμένο προνόμιο.

Σύμφωνα με το Τακτικόν Μπενέσεβιτς, το οποίο χρονολογείται περί το 934/944, υπήρχαν δύο κατηγορίες κουβουκλείσιων, οι ιερείς και οι διάκονοι. Η συγκεκριμένη θέση, συνήθως, συνδυαζόταν με άλλα αξιώματα της εκκλησιαστικής διοικήσεως, όπως εκείνα του χαρτοφύλακα ή του σκευοφύλακα. Ήταν επίσης δυνατό να κατέχεται από μοναχούς.

Παραπομπές

Πηγές 
 

Βυζαντινοί εκκλησιαστικοί τίτλοι και αξιώματα