Σέρτζιο Πανούντσιο

Ο Σέρτζιο Πανούντσιο (Sergio Panunzio, 20 Ιουλίου 1886 – 8 Οκτωβρίου 1944) ήταν Ιταλός θεωρητικός του εθνικοσυνδικαλισμού. Κατά τη δεκαετία του 1920 αναδείχθηκε σε σημαντικό θεωρητικό του ιταλικού φασισμού.

Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Σέρτζιο Πανούντσιο γεννήθηκε στη Μολφέττα της νότιας Ιταλίας, από γονείς μεγαλοαστούς, τον Βίτο Πανούντσιο και την Τζουζεππίνα (το γένος Πόλι). Μάλιστα η οικογένειά του ήταν μία από τις γνωστότερες στην πόλη.. Ξεκίνησε νωρίς την ενασχόλησή του με την πολιτική, συνδεόμενος με συνδικαλιστικούς κύκλους το 1902. Στη συνέχεια πήρε δύο πτυχία από το Πανεπιστήμιο της Νάπολης, νομικής το 1908 και φιλοσοφίας το 1911.

Το 1928 ο Πανούντσιο τοποθετήθηκε επικεφαλής της Φασιστικής Σχολής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Περούτζια.

Κατά τον Πανούντσιο, ο συνδικαλισμός συνιστά την ιστορική ανάπτυξη του μαρξισμού. Υπέδειξε τους Ζωρζ Σορέλ και Φραντσέσκο Σαβέριο Μερλίνο ως αναθεωρητές των ιδεών του Μαρξ, ώστε αυτές να προσαρμοσθούν στη νέα εποχή. Λέγεται ότι ο Πανούντσιο υπήρξε η αιχμή του ρεβιζιονισμού εκείνου που οδήγησε πολλούς συνδικαλιστές, μέσα από τον οικονομικό παρεμβατισμό στον κορπορατισμό. Υποστηρίχθηκε επίσης ότι «χάρισε στη δικτατορία του Μουσολίνι έναν μανδύα επαναστατικής νομιμοποίησης».

Ο Πανούντσιο επέκρινε το σοβιετικό κράτος ως μια «δικτατορία επί του προλεταριάτου» και όχι «του προλεταριάτου». Αναφέρεται επίσης ότι δήλωσε: «η Μόσχα υποκλίνεται ενώπιον του φωτός που εκπορεύεται από τη Ρώμη. Η Κομμουνιστική Διεθνής δεν ομιλεί πλέον στο πνεύμα - είναι νεκρά.»

Από την άλλη, ο Πανούντσιο αντιτάχθηκε στην αντισημιτική εκστρατεία του 1938. Ισχυρός υποστηρικτής του κράτους για το κράτος, είχε μια μακρόχρονη ακαδημαϊκή αντιπαράθεση με τον κορπορατιστή Carlo Costamagna (1881-1965) σχετικά με τον ρόλο του φασισμού.

Ο Σέρτζιο Πανούντσιο πέθανε στη μόλις απελευθερωθείσα Ρώμη, σε ηλικία 58 ετών.

Εργογραφία
 La Persistenza del Diritto (Discutendo di Sindacalismo e di Anarchismo) [= Η επιμονή της Δεξιάς (Μια συζήτηση για τον συνδικαλισμό και τον αναρχισμό)], Casa Editrice Abruzzese, Pescara 1909
 Diritto, forza e violenza; lineamenti di una teoria della violenza. Con prefazione di R. Mondolfo, Cappelli, Μπολόνια 1921
 Italo Balbo, Imperia, Μιλάνο 1923
 Stato nazionale e sindacati, Imperia, Μιλάνο 1924
 Che cos' è il fascismo, εκδ. Alpes, Μιλάνο 1924
 Lo stato fascista, Cappelli (editore), Μπολόνια 1925
 Il sentimento dello stato, Libreria del Littorio, Ρώμη 1929
 Il diritto sindacale e corporativo (programma, concetto, metodo), έκδ. «La Nuova Italia», Perugia-Βενετία 1930
 Popolo, nazione, stato (esame giuridico) «La Nuova Italia», Φλωρεντία 1933
I sindacati e l'organizzazione economica dell'impero, Istituto poligrafico dello stato, Libreria, Ρώμη 1938
Sulla natura giuridica dell'impero italiano d'Etiopia, Istituto poligrafico dello stato, Libreria, Ρώμη 1938
L'organizzazione sindacale e l'economia dell'impero, Istituto poligrafico dello stato, Libreria, Ρώμη 1939
La Camera dei fasci e delle corporazioni, Stabilimento arti grafiche Trinacria, Ρώμη 1939
Teoria generale dello stato fascista 2η έκδ. (επαυξημένη και επικαιροποιημένη), CEDAM (Casa editrice dott. A. Milani), Πάδοβα 1939
Teoria generale dello stato fascista, 2η έκδ, CEDAM, Πάδοβα 1939
Spagna nazionalsindacalista (Milano, Bietti, 1942)
Motivi e metodo della codificazione fascista, εκδ. A. Giuffrè, Μιλάνο 1943

Παραπομπές

Πηγές
 
 
 
 

Ιταλοί φασίστες
Ιταλοί νομικοί
Συνδικαλιστές