Ούγος ο Αββάς (υιός του Κορράδου)

Ο Ούγος ο ηγούμενος (γερμ.: Hugh, πέθανε στις 12 Μαΐου 886) μέλος του Οίκου των Παλαιών Γουέλφων ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας 864, Μαρκήσιος της Βρετάνης (866 - 886) και ηγούμενος του Αββαείου του Σαιν-Ζερμαίν στο Οσέρ. Προερχόταν από τον .

Βιογραφία
Ήταν γιος του Κορράδου Α΄ κόμη του Ωσέρ, Άαργκαου & Παρισιού και της Αδελαΐδας, κόρης του Ούγου κόμη του Τουρ.

Όταν το 864 απεβίωσε ο πατέρας του η μητέρα του έκανε δεύτερο γάμο με τον Ροβέρτο τον ισχυρό αξιωματούχο του Καρόλου Β΄ της Δυτικής Φραγκίας.

Ο Ούγος εισήλθε σε μονή και ανεδείχθη ηγούμενος του αββαείου του Σαιν-Ζερμαίν στο Ωσέρ (Auxerre). Παρά τους όρκους του, δεν ήταν ειρηνικός και στοχαστικός μοναχός, αλλά η επιτομή του πολεμιστή. Ο Κάρολος Β΄ τον έστειλε σε στρατιωτική αποστολή στο Νιβερναί. Παρατηρεί κανείς την τάση των κληρικών να υποστηρίζουν τη δυναστεία ενάντια στους υποτελείς. Ο Ούγος υποδέχθηκε τον Κάρολο Β΄, όταν αυτός διέφυγε το 858 την εισβολή του αδελφού του Λουδοβίκου Β΄ της Ανατολικής Φραγκίας· οι υποτελείς του αρνήθηκαν την επικουρία τους και εξεγέρθηκαν υπό τον Ροβέρτο τον ισχυρό. Επικράτησε ο Ροβέρτος, που εξόρισε τον Ούγο στη Λοθαριγγία· εκεί έγινε αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας το 864, αλλά τελικά κλήθηκε πίσω στη Γαλλία.

Το 866 ο Ροβέρτος απεβίωσε και ο Ούγος έλαβε τις προηγούμενες ηγουμενίες του, όπως τού Νουαρμουτιέ και του Σαιν-Μαρτίν ντε Τουρ, κομητείες, όπως της Τουρ και τη μαρκιωνία μεταξύ του Σεν (Σηκουάνα) και Λουάρ (Λίγηρα) στη Νευστρία. Οι γιοί του Ροβέρτου, Όντο και Ροβέρτος Α΄ κληρονόμησαν μόνο το Μπως και το Τουραίν. Αν και ο Ούγος ήταν αντίπαλος του Ροβέρτου όσο εκείνος ζούσε, τώρα έγινε κηδεμόνας των τέκνων τού Ροβέρτου. Ήταν προικσμένος με μεγάλο πολιτικό ταλέντο και πολέμησε τους Βίκινγκς δραστήρια. Ήταν ο πρωθιερέας της Αυλής και ένας από τους κύριους υπουργούς του Λουδοβίκου Γ΄ της Δυτικής Φραγκίας και του συμβασιλιά αδελφού του Καρλομάν Β΄ (εγγονών του Καρόλου Β΄).

Προσπάθησε να κρατήσει τη συμμαχία που είχαν οι Καρολίδες μεταξύ τους ενάντια στους Βίκινγκς. Ένωσε όλα τα επιμέρους βασίλεια των Καρολιδών ενάντια στον σφετεριστή Μπόζο της Προβηγκίας. Υποστήριξε τον Κάρολο Γ΄ (τρίτο αδελφό των Λουδοβίκου Γ΄ και Καρλομάν Β΄) στη διαδοχή του το 884 στη Δυτική Φραγκία, αλλά απεβίωσε πριν μπορέσει να συνδράμει στην πολιορκία του Παρισιού του 885-886.

Πηγές
MacLean, Simon. Kingship and Politics in the Late Ninth Century: Charles the Fat and the end of the Carolingian Empire. Cambridge University Press: 2003.

Οίκος των Παλαιών Γουέλφων
Επίσκοποι του 9ου αιώνα