Μαρίνο Φαλιέρο

Ο Μαρίνο Φαλιέρο (Ιταλικά : Marino Faliero, 1274 - 17 Απριλίου 1355) ήταν ο 55ος Δόγης της Βενετίας (11 Σεπτεμβρίου 1354 - 17 Απριλίου 1355). Μερικές φορές αναφέρεται σαν Μαρίν Φαλιέρ ή Φαλιέρι, εκτελέστηκε στην διάρκεια ενός πραξικοπήματος. Ο Μαρίνο Φαλιέρο ήταν ικανός στρατιωτικός αρχηγός και διπλωμάτης πριν διαδεχτεί τον Αντρέα Ντάντολο σαν νέος δόγης της Βενετίας.

Δόγης της Βενετίας

Την εποχή της εκλογής του ο πληθυσμός της Βενετίας ήταν έντονα δυσαρεστημένος από την κυβερνώσα αριστοκρατική τάξη λόγω της μεγάλης ήττας στην ναυμαχία του Πορτολούγκο (1354) από την Δημοκρατία της Γένοβας στον Γ΄ Βενετο - Γενουατικό πόλεμο. Ο Φαλιέρο έμαθε τα νέα για την εκλογή του ενώ βρισκόταν σε διπλωματική αποστολή στην Αβινιόν. Σε λίγους μήνες μετά την εκλογή του ο Φαλιέρο επιχείρησε με πραξικόπημα να πάρει όλες τις εξουσίες από τους αριστοκράτες. Η παράδοση αναφέρει ότι η δεύτερη σύζυγος του Αλουίκια Γκραντενίγκο προσβλήθηκε από τον αριστοκράτη και μετέπειτα δόγη Μικέλε Στεν αλλά σύμφωνα με μελέτη της Αντονέλλας Γκρινιόλα όλες οι Ιταλικές πόλεις εκείνη την εποχή προσπαθούσαν να αντικαταστήσουν τα ολιγαρχικά πολιτεύματα με απολυταρχικά.

Εκτέλεση

Η συνωμοσία οργανώθηκε πρόχειρα και αποκαλύφτηκε, ο Φαλιέρο παραδέχτηκε τις κατηγορίες (17 Απριλίου 1355), αποκεφαλίστηκε και το σώμα του ακρωτηριάστηκε. Άλλοι 10 συνωμότες κρεμάστηκαν σε δημόσια θέα στην πλατεία του Αγίου Μάρκου. Ο Μαρίνο Φαλιέρο καταδικάστηκε σε αιώνια αμαύρωση της μνήμης του, αφαιρέθηκε η προτομή του από την αίθουσα του Μεγάλου Συμβουλίου των δόγηδων και αντικαταστάθηκε με ένα μαύρο σάβανο που είναι ορατό ακόμα και σήμερα. Μια Λατινική επιγραφή πάνω στον σάβανο γράφει "η θέση αυτή προοριζόταν για τον Μαρίνο Φαλιέρο που αποκεφαλίστηκε για τα εγκλήματα του".

Έργα

Η ιστορία της αποτυχημένης συνομωσίας του Φαλιέρο παίχτηκε τα νεώτερα χρόνια σε έργα από τον Λόρδο Βύρων (1820) και τον Καζιμίρ Ντελαβίγκν (1829). Η τελευταία έκδοση μεταφέρθηκε σε όπερα από τον συνθέτη Γκαετάνο Ντονιτσέττι (1835). Οι τρεις διαφορετικές ιστορίες παρουσιάζουν τον Φαλιέρο να υπερασπίζεται την τιμή της συζύγου του. Ο Πρώσος συγγραφέας Ε. Τ. Α. Χόφμαν  χρησιμοποιεί μια διαφορετική προσέγγιση στο έργο του "Δόγης και Δόγισσα" (1818), ο Γερμανός συνθέτης Ρόμπερτ Σούμαν τέλος θα γράψει μια όπερα βάση της ιστορίας που παρουσιάζει ο Χόφμαν.

Παραπομπές

Πηγές

Ashbrook, William (1996). "Marino Faliero". The New Grove Dictionary of Opera.
Brown, H. (1907). Studies in the History of Venice. London: John Murray.
Grignola, Antonella (1999). The Doges of Venice. Venice: Demetra. ISBN 9788844014131.
Norwich, John Julius (2003) [1977]. A History of Venice. London: Penguin. ISBN 978-0-14-101383-1.
Lazzerini, V (1892). Genealogia d. M. Faliero. Archivio Veneto.
— (1893) "M. Faliero avanti ii Dogado," ibid.
— (1897) "M. Faliero, la Congiura," ibid.
Romanin, S. (1855). Storia documentata di Venezia. lib. ix. Venice.
Sanudo, M. (1900). Le Vite dei Dogi (Muratori fasc. ed.). Citta di Castello.

Δείτε επίσης

Δόγηδες της Βενετίας

Δόγηδες της Βενετίας