Δαίμονας

Ένας δαίμονας, ή δαίμων, είναι ένα υπερφυσικό και συχνά κακόβουλο ον που κυριαρχεί στη θρησκεία, τον αποκρυφισμό, τη λογοτεχνία, τη μυθοπλασία, τη μυθολογία και τη λαογραφία.

Η αρχική ελληνική λέξη δαίμων δεν έχει αρνητική σημασία και υποδηλώνει τον θεό, καθώς και το πνεύμα ή τη θεϊκή δύναμη. Η ελληνική αντίληψη για ένα δαίμονα εμφανίζεται κυρίως στα έργα του Πλάτωνα, όπου περιγράφει τη θεϊκή έμπνευση του Σωκράτη. 

Στις αρχαίες θρησκείες της Εγγύς Ανατολής και τις Αβρααμικές παραδόσεις, συμπεριλαμβανομένης της αρχαίας και μεσαιωνικής χριστιανικής δαιμονολογίας, δαίμονας είναι η επιβλαβής πνευματική οντότητα που μπορεί να προκαλέσει δαιμονική κατοχή, απαιτώντας εξορκισμό. Στον δυτικό αποκρυφισμό και τη μαγεία της Αναγέννησης προέκυψε από τη συγχώνευση της ελληνορωμαϊκής μαγείας, της εβραϊκής αγκαντάχ και της χριστιανικής δαιμονιολογίας, και έτσι πιστεύεται ότι ένας δαίμονας είναι μια πνευματική οντότητα που μπορεί να εξαπλωθεί και να ελεγχθεί.

Ετυμολογία 

Οι ελληνικοί όροι δεν έχουν καμία ένδειξη κακού ή κακίας. Στην πραγματικότητα, εὐδαιμονία (eudaimonia), (κυριολεκτικά καλό πνεύμα) σημαίνει ευτυχία. Από την πρώιμη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αγάλματα λατρείας θεωρήθηκαν από ειδωλολάτρες και τους χριστιανούς γείτονές τους, πως κατοικούνταν από τη φωτεινή παρουσία των θεών: «Όπως οι ειδωλολάτρες, οι Χριστιανοί εξακολουθούσαν να αισθάνονται και να βλέπουν τους θεούς και τις δυνάμεις τους, και με μια εύκολη παραδοσιακή αλλαγή απόψεων, μετέτρεψαν αυτούς τους ειδωλολατρικούς δαίμονες σε κακόβουλους «δαίμονες», τη στρατιά του Σατανά... Μέχρι τη Βυζαντινή περίοδο οι Χριστιανοί έβλεπαν το παλιό ειδωλολατρικό άγαλμα των πόλεων τους ως έδρα της παρουσίας των δαιμόνων. Δεν ήταν πια όμορφο, μολύνθηκε.». Ο όρος είχε αποκτήσει για πρώτη φορά τις αρνητικές του δηλώσεις στη μετάφραση της Εβραϊκής Βίβλου απο τους Εβδομήκοντα στα ελληνικά, η οποία βασίστηκε στη μυθολογία των αρχαίων σημιτικών θρησκειών. Αυτό στη συνέχεια κληρονομήθηκε από το κείμενο της Καινής Διαθήκης που ήταν γραμμένο στην Ελληνιστική Κοινή. Η δυτική μεσαιωνική και νεο-μεσαιωνική σύλληψη ενός δαίμονα προέρχεται απρόσκοπτα από τον περιβαλλοντικό λαϊκό πολιτισμό της Ύστερης Αρχαιότητας. Ο ελληνιστικός «δαίμονας» τελικά κατέληξε να συμπεριλάβει πολλούς σημιτικούς και κοντινούς ανατολικούς θεούς όπως εκτιμήθηκε από τον Χριστιανισμό.

Η υποτιθέμενη ύπαρξη δαιμόνων παραμένει μια σημαντική έννοια σε πολλές σύγχρονες θρησκείες και αποκρυφιστικές παραδόσεις. Οι δαίμονες εξακολουθούν να προκαλλούν φόβο σε μεγάλο βαθμό λόγω της υποτιθέμενης ικανότητάς τους να κατέχουν ζωντανά πλάσματα. Στη σύγχρονη δυτική απόκρυφη παράδοση (ίσως επιτομή από το έργο του Άλιστερ Κρόουλι), ένας δαίμονας (όπως ο Χορόνζον, που είναι η ερμηνεία του Κρόουλι για το λεγόμενο «Δαίμονας της Αβύσσου») είναι μια χρήσιμη μεταφορά για ορισμένες εσωτερικές ψυχολογικές διαδικασίες (εσωτερικοί δαίμονες), αν και μερικοί μπορεί επίσης να το θεωρούν ως αντικειμενικά πραγματικό φαινόμενο. Μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι μεγάλα τμήματα της δαιμονολογίας του Ιουδαϊσμού, μια βασική επιρροή στον Χριστιανισμό και το Ισλάμ, προήλθε από μια μεταγενέστερη μορφή του Ζωροαστρισμού και μεταφέρθηκαν στον Ιουδαϊσμό κατά την Περσική εποχή.

Αρχαία Αίγυπτος 

Τόσο οι θεότητες όσο και οι δαίμονες μπορούν να λειτουργήσουν ως μεσάζοντες για να μεταφέρουν μηνύματα στους ανθρώπους. Έτσι μοιράζονται κάποια ομοιότητα με το ελληνικό δαιμόνιο. Ο ακριβής ορισμός του «δαίμονα» στην Αιγυπτολογία δημιούργησε ένα μεγάλο πρόβλημα για τη σύγχρονη λογιότητα, καθώς τα σύνορα μεταξύ θεότητας και δαίμονα είναι μερικές φορές θολά και η αρχαία αιγυπτιακή γλώσσα στερείται όρους για το σύγχρονο ελληνικό «δαίμονας». 

Ωστόσο, μαγικά γραπτά δείχνουν ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι αναγνώρισαν την ύπαρξη κακόβουλων δαιμόνων επισημαίνοντας τα ονόματα των δαιμόνων με κόκκινο μελάνι. Οι δαίμονες σε αυτήν την κουλτούρα φαινόταν να είναι υποτακτικοί και να σχετίζονται με μια συγκεκριμένη θεότητα, αλλά μπορεί περιστασιακά να είχαν ενεργήσει ανεξάρτητα από τη θεϊκή βούληση. Η ύπαρξη δαιμόνων μπορεί να σχετίζεται με τη σφαίρα του χάους, πέρα ​​από τον δημιουργημένο κόσμο. Αλλά ακόμη και αυτή η αρνητική συνήθεια δεν μπορεί να αμφισβητηθεί υπό το φως των μαγικών κειμένων. Ο ρόλος των δαιμόνων σε σχέση με τον ανθρώπινο κόσμο παραμένει διφορούμενος και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πλαίσιο.

Οι αρχαίοι αιγυπτιακοί δαίμονες μπορούν να χωριστούν σε δύο τάξεις: «φύλακες» και «περιπλανητές». Οι «φύλακες» συνδέονται με ένα συγκεκριμένο μέρος. Η δαιμονική τους δραστηριότητα ορίζεται τοπογραφικά και η λειτουργία τους μπορεί να είναι καλοπροαίρετη απέναντι σε εκείνους που έχουν τη μυστική γνώση να τις αντιμετωπίσουν. Οι δαίμονες που προστατεύουν τον κάτω κόσμο μπορούν να εμποδίσουν την είσοδο των ανθρώπινων ψυχών στον παράδεισο. Μόνο γνωρίζοντας τις σωστές γοητείες μπορεί ο νεκρός να μπει στις αίθουσες του Όσιρις. Εδώ, η επιθετική φύση των δαιμόνων φυλάκων παρακινείται από την ανάγκη προστασίας των κατοικιών τους και όχι από την κακή τους ουσία. Κατά συνέπεια, οι δαίμονες φρουρούσαν τα ιερά μέρη ή τις πύλες στον κάτω κόσμο. Κατά τη διάρκεια της Πτολεμαϊκής και της Ρωμαϊκής περιόδου, οι κηδεμόνες στράφηκαν προς τον ρόλο των Γκένιους λόκι και ήταν το επίκεντρο των τοπικών και ιδιωτικών λατρείων.

Οι «περιπλανώμενοι» σχετίζονται με κατοχή, ψυχική ασθένεια, θάνατο και πληγές. Πολλοί από αυτούς χρησιμεύουν ως εκτελεστές για τις μεγάλες θεότητες, όπως του Ρα ή του Όσιρις, όταν διατάζονται να τιμωρήσουν ανθρώπους στη γη ή στον κάτω κόσμο. Οι περιπλανώμενοι μπορούν επίσης να είναι παράγοντες του χάους, που προκύπτουν από τον κόσμο πέρα ​​από τη δημιουργία για να προκαλέσουν ατυχία και ταλαιπωρία χωρίς καμία θεϊκή οδηγία και καθοδηγούνται μόνο από κακά κίνητρα. Οι επιρροές των περιπλανώμενων μπορούν να αποφευχθούν και να διατηρηθούν στα σύνορα του ανθρώπινου κόσμου με τη χρήση μαγείας, αλλά δεν μπορούν ποτέ να καταστραφούν. Μια υποκατηγορία των "περιπλανώμενων" είναι δαίμονες εφιάλτη, οι οποίοι πιστεύεται ότι προκαλούν εφιάλτες όταν εισέρχονται σε ένα ανθρώπινο σώμα.

Μεσοποταμία 

Οι αρχαίοι Μεσοποταμικοί πίστευαν ότι ο κάτω κόσμος φιλοξενούσε πολλούς δαίμονες, οι οποίοι μερικές φορές αναφέρονται ως «απόγονοι του αράλι». Αυτοί οι δαίμονες θα μπορούσαν μερικές φορές να αφήσουν τον κάτω κόσμο και να τρομοκρατήσουν τους θνητούς στη γη. Μια τάξη δαιμόνων που πιστεύεται ότι κατοικούσαν στον κάτω κόσμο ήταν γνωστή ως Γκάλα και ο πρωταρχικός τους σκοπός φαίνεται να ήταν να επιστρέψουν τους ατυχούς θανάτους πίσω στον Κούρ. Αναφέρονται συχνά σε μαγικά κείμενα και ορισμένα κείμενα τα περιγράφουν ως επτά σε αριθμό. Αρκετά υπάρχοντα ποιήματα περιγράφουν την τάξη δαιμόνων Γκάλα να σέρνουν τον θεό Ντουμουζίντ στον κάτω κόσμο. Όπως και άλλοι δαίμονες, ωστόσο, οι Γκάλα θα μπορούσε επίσης να είναι καλοπροαίρετοι και σε έναν ύμνο από τον Βασιλιά Γκούντεα της πόλης Λάγκας (2144 - 2124 π.Χ.), ένας ανήλικος θεός που ονομάζεται Ιγκ-αλιμά περιγράφεται ως "η μεγάλη Γκάλα του Γκιρσού".

Η Λαμαστού ήταν μια δαιμονική θεά με κεφάλι λιονταριού, δόντια γαϊδουριού, γυμνά στήθη, ένα τριχωτό σώμα, χέρια βαμμένα (με αίμα), μακριά δάχτυλα και νύχια, και τα πόδια του Ανζού (μίας μικρότερης θεότητας ή τέρατος που βρίσκουμε σε πολλές θρησκείες της Μεσοποταμίας.). Πιστεύεται ότι τρέφονταν με το αίμα των ανθρώπινων βρεφών και κατηγορήθηκε ευρέως ως η αιτία των αποβολών και των θανάτων απο κούνια. Αν και η Αλμαστού έχει παραδοσιακά αναγνωριστεί ως δαιμόνιο, το γεγονός ότι θα μπορούσε να προκαλέσει κακό μόνη της χωρίς την άδεια άλλων θεών δείχνει έντονα ότι θεωρήθηκε ως θεά από μόνη της. Οι μεσοποταμικοί λαοί προστατεύονταν εναντίον της χρησιμοποιώντας φυλαχτά. Πιστεύεται ότι οδηγούσε τη βάρκα της στον ποταμό του κάτω κόσμου και συνδέθηκε με τα γαϊδούρια. Πιστεύεται ότι ήταν κόρη του Άνου (ή Αν).

Ο Παζούζου είναι ένας δαιμονικός θεός που ήταν γνωστός στους Βαβυλώνιους και τους Ασσύριους κατά τη διάρκεια της πρώτης χιλιετίας π.Χ. Εμφανίζεται με ένα πρόσωπο σκύλου με ασυνήθιστα διογκωμένα μάτια, ένα φολιδωτό σώμα, ένα πέος απο φίδι, τα νύχια ενός πουλιού και συνήθως φτερά. Πιστεύεται ότι είναι ο γιος του θεού Χανμπί. Συνήθως θεωρείται κακός, αλλά μερικές φορές μπορούσε επίσης να είναι μια ευεργετική οντότητα που προστάτευε από τους ανέμους που έφερναν λοιμό και θεωρήθηκε ότι ήταν σε θέση να αναγκάσει τη Λαμαστού να επιστρέψει στον κάτω κόσμο. Φυλαχτά που φέρουν την εικόνα του τοποθετήθηκαν σε κατοικίες για να προστατεύσουν τα βρέφη από τη Λαμαστού και οι έγκυες γυναίκες φορούσαν συχνά φυλακτά με το κεφάλι του πάνω τους ως προστασία από αυτήν.

Σύμφωνα με την Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, «Στη μυθολογία των Χαλδαίων οι επτά κακές θεότητες, γνωστές στη Μεσοποταμία ως Γκάλα, ήταν γνωστές ως σέντου (shedu), καταιγίδες-δαίμονες, που εκπροσωπούνται σε μορφή βοοειδούς», μία μορφή που προέρχεται από τους κολοσσιαίους ταύρους που χρησιμοποιούνται ως προστατευτικά τζίνι των βασιλικών ανακτόρων.

Αβρααμικές θρησκείες

Ιουδαϊσμός 
Όσον αφορά την ύπαρξη ή τη μη ύπαρξη δαιμόνων υπάρχουν αντίθετες απόψεις στον Ιουδαϊσμό. Στην Εβραϊκή Βίβλο υπάρχουν "σχεδόν μηδενικοί" ρόλοι που έχουν ανατεθεί σε δαίμονες. Στον Ιουδαϊσμό σήμερα, οι πεποιθήσεις στους «δαίμονες» ή στα «κακά πνεύματα» είναι μιντότ χασιντούτ (όχι κανονιστική εβραϊκή πρακτική). Δηλαδή, οι Εβραίοι δεν είναι υποχρεωμένοι να πιστεύουν στην ύπαρξη των δαιμόνων, όπως επισημαίνει ο ραββίνος Νταβίντ Μπαρ-Χαγίμ.

Τανάκ

Κείμενα της περιόδου του Δευτέρου Ναού

Ταλμουδική παράδοση

Χριστιανισμός

Παλαιά Διαθήκη 
Οι δαιμονικές οντότητες στην Παλαιά Διαθήκη της Χριστιανικής Βίβλου είναι δύο κατηγοριών: οι «σάτυροι» ή οι «τραγόμορφοι» όπως αναφέρεται στα Ησαΐας 13:21, και 34:14 και οι «δαίμονες».

Καινή Διαθήκη 
Ο όρος "δαίμονας" (από το Ελληνιστικό Κοινό "δαιμόνιον") εμφανίζεται 63 φορές στην Καινή Διαθήκη της Χριστιανικής Βίβλου, κυρίως αν όχι όλα σχετικά με περιστατικά κατοχής ατόμων και εξορκισμού από τον Ιησού Χριστό.

Χριστιανική δαιμονολογία

Ισλάμ 
Στο Ισλάμ οι δαίμονες λέγονται τζίνια και είναι κακα πνέυματα

Ινδουισμός

Ιρανοί δαίμονες

Σύγχρονες ερμηνείες 

Ο ψυχολόγος Ουίλχελμ Γουντ παρατήρησε ότι «μεταξύ των δραστηριοτήτων που αποδίδονται από μύθους σε όλο τον κόσμο στους δαίμονες, κυριαρχούν οι επιβλαβείς, έτσι ώστε στη δημοφιλή πεποίθηση ότι οι κακοί δαίμονες είναι σαφώς μεγαλύτεροι από τους καλούς». Ο Φρόυντ ανέπτυξε αυτήν την ιδέα και ισχυρίστηκε ότι η έννοια των δαιμόνων προήλθε από τη σημαντική σχέση του ζωντανού με τους νεκρούς: "Το γεγονός ότι οι δαίμονες θεωρούνται πάντα ως πνεύματα εκείνων που πέθαναν πρόσφατα δείχνει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο την επίδραση του πένθους στην προέλευση της πίστης στους δαίμονες.".

Ο Μ. Σκοτ Πεκ, ένας Αμερικανός ψυχίατρος, έγραψε δύο βιβλία για το θέμα, People of the Lie: The Hope For Healing Human Evil και Glimpses of the Devil: A Personal Psychiatrists of Possession, Exorcism and Redemption. Ο Πεκ περιγράφει με λεπτομέρεια αρκετές περιπτώσεις στις οποίες εμπλέκονται οι ασθενείς του. Στο People of the Lie παρέχει αναγνωριστικά χαρακτηριστικά ενός κακού ατόμου, το οποίο ταξινόμησε ως διαταραχή του χαρακτήρα. Στο Glimpses of the Devil, ο Πεκ πηγαίνει σε μια σημαντική λεπτομέρεια που περιγράφει πώς ενδιαφέρθηκε για τον εξορκισμό για να ξεφορτωθεί τον μύθο της κατοχής από τα κακά πνεύματα - μόνο για να πειστεί διαφορετικά, αφού αντιμετώπισε δύο περιπτώσεις που δεν ταιριάζουν σε καμία κατηγορία γνωστή για την ψυχολογία ή την ψυχιατρική. Ο Πεκ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κατοχή ήταν ένα σπάνιο φαινόμενο που σχετίζεται με το κακό και ότι οι άνθρωποι που έχουν δαιμονιστεί δεν είναι στην πραγματικότητα κακοί. Μάλλον, μάχονται με τις δυνάμεις του κακού.

Παρόλο που η προηγούμενη δουλειά του Πεκ αντιμετωπίστηκε με ευρεία αποδοχή, η δουλειά του στα θέματα του κακού και της κατοχής προκάλεσε σημαντική συζήτηση και χλευασμό. Πολλά έγιναν από τη σχέση του με τον αμφιλεγόμενο Μάλακι Μάρτιν, έναν Ρωμαιοκαθολικό ιερέα και έναν πρώην Ιησουίτη, παρά το γεγονός ότι ο Πεκ χαρακτήριζε συνεχώς τον Μάρτιν ψεύτη και χειριστή. Ο Ρίτσαρντ Γουντς, ένας Ρωμαιοκαθολικός ιερέας και θεολόγος, ισχυρίστηκε ότι ο Δρ. Πεκ εσφαλμένα διάγνωσε τους ασθενείς με βάση την έλλειψη γνώσεων σχετικά με τη διαταραχή της διαχωριστικής ταυτότητας (παλαιότερα γνωστή ως διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας) και προφανώς παραβίασε τα όρια της επαγγελματικής ηθικής προσπαθώντας να πείσει ασθενείς να αποδεχτούν τον Χριστιανισμό. Ο πατέρας Γουντς παραδέχτηκε ότι δεν έχει δει ποτέ μια πραγματική υπόθεση δαιμονικής κατοχής όλα τα χρόνια του.

Σύμφωνα με τον ΣΝ Τσίου, ο Θεός φαίνεται να στέλνει έναν δαίμονα εναντίον του Σαούλ στο Α´ Βασιλειών 16-18 προκειμένου να τον τιμωρήσει για την αποτυχία να ακολουθήσει τις οδηγίες του Θεού, δείχνοντας στον Θεό ότι έχει τη δύναμη να χρησιμοποιεί δαίμονες για δικούς του σκοπούς, βάζοντας τον δαίμονα υπό τη θεϊκή του εξουσία. Σύμφωνα με τη Εγκυκλοπαίδεια Britannica Concise, οι δαίμονες, παρόλο που συνήθως συνδέονται με το κακό, συχνά φαίνεται ότι βρίσκονται υπό θεϊκό έλεγχο και δεν ενεργούν από τις δικές τους βουλήσεις.

Παραπομπές 

Αρχαία ελληνική θρησκεία