Dangerous (άλμπουμ)

Το Dangerous είναι το 8ο άλμπουμ του Αμερικανού καλλιτέχνη Μάικλ Τζάκσον, το οποίο κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου 1991 από την Epic Records. Έγινε το 3ο άλμπουμ που έλαβε αμέσως τη 1η θέση του Billboard 200, όπου βρισκόταν για 4 εβδομάδες. Το άλμπουμ πούλησε 35 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Το άλμπουμ έλαβε ένα Γκράμι για Best Engineered Album – Non Classical (το κέρδισαν ο Μπρους Σουίντιεν και ο Τέντι Ρίλεϊ), και είναι το πιο επιτυχημένο άλμπουμ ενός νέου μουσικού είδους, με την ανάμειξη του swing και του beat (που πλησίαζε πολύ περίσότερο στο μουσικό ύφος του Τζάκσον) της λεγόμενης new jack swing.

Προϊστορία

Οι ηχογραφήσεις άρχισαν στο Λος Άντζελες, στην Καλιφόρνια στο Ocean Way/Record One Studio 2 στις 25 Ιουνίου 1990. Οι ηχογραφήσεις έληξαν στο Larrabee North and Ocean Way Studio στις 29 Οκτωβρίου 1991, και αποτέλεσαν τις πιο πολύχρονες ηχογραφήσεις στην καριέρα του Τζάκσον (ηχογράφησε το άλμπουμ σε 16 μήνες, σε αντίθεση με τους συνηθισμένους 6 για τα προηγούμενα). Το 1990, ένα Promo CD Acetate ονόματι Promo (Flight Only) δόθηκε σε 10 στελέχη της Sony, ως τρέιλερ για το Dangerous.

Τον Μάρτιο του 1991, ο Τζάκσον υπέγραψε συμβόλαιο 15 ετών και συμβόλαιο για 6 άλμπουμ με τη Sony Music. Η Sony υπολόγιζε ότι τα άλμπουμ που θα κυκλοφορούσε ο Τζάκσον θα είχαν την ίδια εμπορική επιτυχία όπως τα προηγούμενα και θα της απέδιδε κέρδος 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων. Μέχρι τη λήξη του συμβολαίου τον Μάρτιο του 2006, ο Τζάκσον θα λάμβανε 45 εκατομμύρια από τη Sony (1 εκατομμύριο κάθε χρόνο μαζί με 5 εκατομμύρια για κάθε άλμπουμ). Αυτό δεν συμπεριλάμβανε πόσα θα κέρδιζε από τις πωλήσεις των άλμπουμ, των singles και των βίντεο. Υπό αυτό το συμβόλαιο, ο Τζάκσον, σύμφωνα με υπολογισμούς, μπορούσε να λαμβάνει 175 εκατομμύρια μόνο από τις πωλήσεις των άλμπουμ.

Οι παραγωγοί του Dangerous ήταν ο Τέντι Ρίλεϊ και ο νικητής του Γκράμι, Μπίλ Μπόττρελ, τους οποίους πρότεινε ο Κουίνσι Τζόουνς για να εξελιχθεί ο ήχος του Τζάκσον. Το προηγούμενο άλμπουμ, το Bad, ήταν το τελευταίο άλμπουμ του Τζάκσον για τη βιομηχανία των LP, το οποίο είχε διάρκεια 50 λεπτών με 10 τραγούδια, σε αντίθεση με το Dangerous είχε διάρκεια 77 λεπτών με 14 κομμάτια.

Το Dangerous ήταν πολυαναμενόμενο άλμπουμ, όπως φαίνεται από ένα συμβάν στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες, όπου μια ομάδα ληστών έκλεψε 30.000 αντίτυπα πριν την επίσημη κυκλοφορία του άλμπουμ. Εξαιτίας αυτού, σε μερικές χώρες το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 25 Νοεμβρίου, ενώ η επίσημη κυκλοφορία του άλμπουμ έγινε στις 22 Νοεμβρίου.

Εξώφυλλο

Το άλμπουμ είναι γνωστό για το εξώφυλλο του. Μια ειδική περιορισμένη έκδοση του άλμπουμ είχε αρχικά κυκλοφορήσει σε ένα μεγάλο box με την εικόνα των ματιών του Τζάκσον, την οποία ζωγράφισε ο Μάρκ Ράιντεν, με το CD και το booklet στο κάτω μέρος.

Υποδοχή

Εμπορική υποδοχή 

Το Dangerous κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου 1991, και είχε τις πιο γρήγορες πωλήσεις, με πωλήσεις 7 εκατομμυρίων αντιγράφων μέσα σε δύο μήνες. Αυτό έσπασε το ρεκόρ του Bad, το οποίο πούλησε 7 εκατομμύρια αντίγραφα, αλλά σε 4 μήνες.

Το Dangerous έφθασε στη 1η θέση του Billboard 200, με πωλήσεις 366.500 αντιγράφων κατά την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του άλμπουμ, όπου έμεινε για 4 εβδομάδες. Ο Τζάκσον προώθησε το άλμπουμ με συναυλία στο Super Bowl και με μια συνέντευξη με την Όπρα Γουίνφρεϊ, αλλά δεν επέστρεψε στη 1η θέση. Ωστόσο, επέστρεψε στο Top#10 μετά τη λήψη του Grammy Legend Award από τον Τζάκσον το 1993. Το Dangerous έμεινε για 117 εβδομάδες στο Billboard 200, 30 περισσότερες από ότι το Bad. Η RIAA έκανε το Dangerous 7 φορές πλατινένιο (7 εκατομμύρια αντίγραφα).

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το άλμπουμ έφθασε αμέσως στη 1η θέση, αντικαθιστώντας το άλμπουμ των U2, Achtung Baby, αλλά τη δεύτερη εβδομάδα αντικαταστάθηκε από το άλμπουμ των Queen, Greatest Hits II. Το Dangerous έμεινε για 23 εβδομάδες στο Τop#10, και 96 εβδομάδες στο Τop#75 chart. Το Black or White γράφτηκε από τον Τζάκσον και τον Μπίλ Μπόττρελ, ο οποίος ήταν ο παραγωγός. Το single ήταν το μεγαλύτερο hit μετά το Billie Jean. Από το άλμπουμ κυκλοφόρησαν 9 singles, κατά τη διάρκεια 2 ετών (1991-1993). Το ομώνυμο single για το άλμπουμ δεν μπόρεσε να κυκλοφορήσει, καθώς η κυκλοφορία του ακυρώθηκε στα τέλη του 1993, μετά από κατηγορίες για σεξουαλική παρενόχληση του δεκατριάχρονου τότε Τζορντι Τσάντλερ. Επτά singles έφθασαν στο Τop#10 του Ηνωμένο Βασιλείου, περισσότερα από ότι τα προηγούμενα άλμπουμ του Τζάκσον.

Το 48% από τις παγκόσμιες πωλήσεις του Bad ήταν στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις ΗΠΑ - για το Dangerous, το σύνολο ήταν 33%, ως αποτέλεσμα της παγκόσμιας φήμης του Τζάκσον. Τα singles από το Dangerous ήταν μεγαλύτερα hits στην Ευρώπη και στην Αυστραλία από ότι στις ΗΠΑ. Το Dangerous πούλησε πολλά αντίτυπα στην Ασία και στη Νότια Αμερική, οι οποίες ήταν δύο αναδυόμενες και αναπτυσσόμενες αγορές, και προωθήθηκε χάρη στην Dangerous World Tour. Πριν την κυκλοφορία του επόμενου άλμπουμ του Τζάκσον, HIStory: Past, Present and Future, Book I, το Dangerous είχε ήδη πωλήσει 35 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Κατά τη διάρκεια 17 ετών, οι πηγές υπολογίζουν ότι το άλμπουμ πώλησε μεταξύ 30 και 35 εκατομμύρια αντίγραφα παγκοσμίως, κάτι που έκανε το άλμπουμ το πιο γρήγορο selling album από ότι το Bad.

Κριτικές 

Το Dangerous έλαβε θετικές κριτικές. Ο Ρόμπερτ Κριστγκάου έδωσε στο Dangerous A-, λέγοντας ότι «ήταν το πιο συνεπές άλμπουμ μετά το Off the Wall».

Επευφημίες

Κομμάτια

Η Ειδική Έκδοση του 2001 είχε τον ίδιο κατάλογο κομματιών. Είχε κυκλοφορήσει μαζί με το Dangerous – The Short Films DVD σε two disc set το 2008.

Ειδικές εκδόσεις 

Υπήρξαν αρκετές εκδόσεις του άλμπουμ. Οι πιο γνωστές ήταν η έκδοση του 1992 που έγινε διοράμα, ένα remix compilation που κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία το 1993 και μια two-disc έκδοση με bonus remixes, η οποία κυκλοφόρησε στην Αυστραλία το 1993.

Μια παγκόσμια επανακυκλοφόρηση του άλμπουμ (ονόματι Dangerous: Special Edition) διεξήχθη στις 16 Οκτωβρίου 2001, δύο εβδομάδες πριν την κυκλοφορία του Invincible. Παρομοίως, Ειδικές Εκδόσεις (Special Editions) του Off the Wall, του Thriller και του Bad κυκλοφορήσαν. Για την περίπτωση αυτή, το Dangerous συμπεριλάμβανε ένα slipcase και ένα 24σέλιδο πολύχρωμο booklet με νέες και ακυκλοφόρητες φωτογραφίες, οι οποίες δεν είχαν εκδοθεί προηγουμένως. Η νέα έκδοση έφθασε στη 108η θέση στα τσαρτ του Ηνωμένου Βασιλείου (μια από τις 4 επανακυκλοφορήσεις δεν κατάφερε να φθάσει στο Top#75 εκεί). Λόγω των περιορισμών του χρόνου λειτουργίας του Dangerous, τα προηγούμενα τραγούδια που δεν κυκλοφόρησαν δεν συμπεριλήφθηκαν. Αρχικώς, το Dangerous: Special Edition έπρεπε να κυκλοφορήσει ως double disc, με τον πρώτο δίσκο να συμπεριλαμβάνει τα αρχικά 14 κομμάτια του άλμπουμ, ενώ ο δεύτερος είχε κομμάτια που δεν κυκλοφόρησαν. Αυτό το σχέδιο απορρίφθηκε την τελευταία στιγμή, παρόλο αυτά πολλά κομμάτια κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο με αρκετά demos των άλλων κομματιών που συμπεριλήφθηκαν στο άλμπουμ. Το 2004, κάποια από αυτά τα κομμάτια κυκλοφόρησαν με το The Ultimate Collection (επίσης γνωστό ως  Dangerous [Early Version] και Monkey Business).

Dangerous - The Remix Collection (Ιαπωνία)

Dangerous - Collector's Edition (Αυστραλία) 

Δίσκος 1 - Dangerous

Δίσκος 2

Bonus Cuts - test pressing acetate 

* - Κυκλοφόρησε επίσημα με το The Ultimate Collection

Βραβεία Γκράμι

|-
|rowspan="4"| 1993 ||rowspan="1"| Dangerous || Best Engineered – Non Classical || 
|-
|  Black or White || Best Pop Vocal Performance – Male || 
|-
|  Jam || Best R&B Vocal Performance – Male || 
|-
|  Jam || Best R&B Song || 
|-
|}

Πηγές:

Μουσικά βίντεο

Στα μουσικά βίντεο από το Dangerous συμμετείχαν αρκετές διασημότητες. Το βίντεο για το Jam, με διευθυντή τον Ντάβιντ Κέλλογκ, έδειξε τον Τζάκσον και τον Μάικλ Τζόρνταν να παίξουν καλαθοσφαίριση και να χορεύουν μαζί, ενώ στο βίντεο για το Remember the Time, με διευθυντή τον Τζων Σίνγκλτον, τα γεγονότα διεξάγονται σε ένα αρχαίο αιγυπτιακό παλάτι, με πρωταγωνιστές τους Τζάκσον, Έντι Μέρφι, Μάτζικ Τζόνσον και Ίμαν. Στο βίντεο για το In the Closet έδειχνε τον Τζάκσον και τη Ναόμι Κάμπελ ως ερωμένους. Ο διευθυντής του βίντεο ήταν ο φωτογράφος Χέρμπ Ριτς, ο οποίος είχε πάρει φωτογραφίες του Τζάκσον για την κυκλοφορία του Dangerous. Το βίντεο για το Who Is It είχε διευθυντή τον Ντάβιντ Φίντσερ, ο οποίος αργότερα διεύθυνε ταινίες όπως Se7en, Fight Club και Zodiac. Στο βίντεο για το Give Into Me, ο Τζάκσον συμμετείχε με τον κιθαρίστα των Guns N Roses, Slash.

Το βίντεο Black or White έχει διάρκεια 10 λεπτών, που κυκλοφόρησε στις 14 Νοεμβρίου 1991 στο MTV, στο VH1, στο BET, και στο Fox. Στα τελευταία 4 λεπτά του βίντεο, ο Τζάκσον άρχιζε να σπάει παράθυρα και αυτοκίνητα και δήλωσε ότι με αυτό το τρόπο προσπαθεί να περάσει το μήνυμα του αντιρατσισμού και ρατσιστικά γκράφιτι προστέθηκαν στις επόμενες εκδοχές για να γίνει η βία πιο κατανοητή. Το MTV και άλλα κανάλια για μουσικά βίντεο αποφάσισαν να μην δείξουν τα τελευταία 4 λεπτά του βίντεο, και ο Τζάκσον αναγκάστηκε να απολογηθεί σε όσους είχε επιτεθεί, και εξήγησε ότι προσπάθησε να μεταφέρει το ζωικό ένστικτο των πανθήρων σε χορό. Διευθυντής του βίντεο ήταν ο Τζων Λάντις, με πρωταγωνιστές τους Μακόλει Κάλκιν και Τάιρα Μπάνκς.

Βραβεία

Τσαρτ

Τσαρτ δεκαετίας

Παραπομπές

Δισκογραφία του Μάικλ Τζάκσον
Άλμπουμ του 1991

it:Dangerous#Musica