Χρήστος Ανδρούτσος

Ο Χρήστος Ανδρούτσος (1869 - 1935) ήταν Έλληνας θεολόγος, φιλόσοφος και συγγραφέας.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε στην Κίο της Βιθυνίας στις 7 Ιανουαρίου του 1869. Έμεινε ορφανός από μικρή ηλικία και έτσι παράλληλα με τις σχολικές του υποχρεώσεις ασχολούνταν και με γεωργικές εργασίες. Σπούδασε στην κεντρική ιερατική σχολή της Κωνσταντινούπολης (1882-1887), και μετά στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από όπου αποφοίτησε το 1892 συγγράφοντας και τη θεολογική διατριβή με θέμα «Το λογικό κύρος των περί υπάρξεως του Θεού αποδείξεων». Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας με έξοδα του Θοδωράκη Ζαφειρίδη ευεργέτη από την Κίο, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας. Εκεί υπήρξε μαθητής των φιλοσόφων Βίλχελμ Βουντ και Ρούντολφ Χάιντσε. Διορίστηκε καθηγητής στη Χάλκη, στην Κρήτη (Ηράκλειο και Χανιά), στο Μαράσλειο Διδασκαλείο της Αθήνας και το Ελληνικό Εκπαιδευτήριο στο Γκαλάτσι της Ρουμανίας. Το 1912 διορίστηκε καθηγητής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας όπου δίδαξε Δογματική και Χριστιανική Ηθική μέχρι και το θάνατό του το 1935. Στο ενδιάμεσο είχε παυθεί από το Πανεπιστήμιο εξαιτίας των πολιτικών ασταθειών που επικρατούσαν στην Ελλάδα και των συχνών παρεμβάσεων του στα πολιτικά. Διετέλεσε κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1912-1913, 1917-1918 και 1921-1922. 

Το 1926 διορίστηκε στο Υπουργείο Παιδείας όπου ανέλαβε τη διεύθυνση Θρησκευμάτων. Το 1914 του απονεμήθηκε ο Αργυρός Σταυρός των Ιπποτών του Τάγματος του Σωτήρος και το 1921 ο αντίστοιχος Χρυσός. 

Απεβίωσε στις 3 Νοεμβρίου 1935 στην Αθήνα μετά από βραχεία νόσο. Τη νεκρώσιμο ακολουθία του, τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος.

Έργο 
Συνεργαζόταν με δύο Πατριάρχες της εποχής του, τον Ιωακείμ Γ΄ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τον Δαμιανό του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Έτσι είχε τη δυνατότητα να επηρεάζει τις αποφάσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας, της οποίας τα συμφέροντα εκπροσωπούσε σε διάφορα εκκλησιαστικά συνέδρια. 

Η περιουσία του δόθηκε, μέσω διαθήκης, για την έκδοση θεολογικών και φιλοσοφικών έργων, ενώ το περίσσευμα από τα έξοδα αυτά διδόταν στο ίδρυμα «Ευγηρείας Πρόνοια». Έγραψε διάφορες μονογραφίες, διατριβές και λόγους, και μερικά από τα έργα του βραβεύτηκαν και μεταφράστηκαν σε άλλες γλώσσες. Πολλά από τα έγγραφά του βρίσκονται στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη. 

Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους θεολόγους που δίδαξαν στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ το 1939 ο Παναγιώτης Μπρατσιώτης εξέδωσε μια μελέτη αφιερωμένη σε αυτόν και το έργο του, το οποίο λόγω του συντηρητισμού του ήταν επηρεασμένο από τη ρωμαιοκαθολική θεολογία. Σημαντική ήταν και η παρουσία του στο φιλοσοφικό στερέωμα όπου και εκεί αναδείχθηκε κορυφαίος. Υποστήριζε την ελληνική παράδοση εναντίον της σύγχρονης κοσμικής φιλοσοφίας.

Εργογραφία 
Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται τα εξής:

Θεολογικά έργα 
 Εν μάθημα περί του προπατορικού αμαρτήματος, 1896
 Δεύτερον μάθημα περί του προπατορικού αμαρτήματος, 1896
 Συμβολική εξ απόψεως ορθοδόξου, 1901
 Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησία, 1907
 Δογματικοί μελέται, 1908

Φιλοσοφικά έργα 
 Περί της έννοιας και της ουσίας του κακού κατά Πλάτωνα, 1896-97
 Η θεωρία της του Πλάτωνος γνώσεως, 1903 (με βράβευση από τον Σούτσειο Φιλοσοφικό Διαγωνισμό)
 Ψυχολογία και Λογική, 1908
 Εκκλησία και Πολιτεία εξ απόψεως ορθοδόξου, 1920
 Λεξικόν της Φιλοσοφίας, 1929

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Χρήστος Ανδρούτσος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Έλληνες θεολόγοι
Έλληνες φιλόσοφοι
Απόφοιτοι Θεολογικής Σχολής Χάλκης
Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος