Ρομπέρτο Μπάτζο

Ο Ρομπέρτο Μπάτζο (Roberto Baggio, γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1967) είναι πρώην διεθνής Ιταλός ποδοσφαιριστής. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους Ιταλούς  ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. 
Το 1993 αναδείχθηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής της Ευρώπης και του κόσμου.

Στις εκλογές της IFFHS αναδείχθηκε 53ος ποδοσφαιριστής της Ευρώπης για τον 20ο αιώνα. Έμεινε γνωστός στο ποδοσφαιρικό στερέωμα με το ψευδώνυμο Μικρός Βούδας. Το 1999, ο Μπάτζο ήρθε τέταρτος στη διαδικτυακή ψηφοφορία της ΦΙΦΑ για τον καλύτερο ποδοσφαιριστή του 20ού αιώνα, ενώ το 2002 συμπεριελήφθη στην ομάδα - όνειρο των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Το 2004 ο Πελέ τον συμπεριέλαβε στη λίστα FIFA 100, τη λίστα των 125 κορυφαίων εν ζωή ποδοσφαιριστών.

Καριέρα 
Ο Ρομπέρτο Μπάτζο ξεκίνησε τα ποδοσφαιρικά του βήματα σε ηλικία 15 ετών στη Βιτσέντσα, όπου σε τρία χρόνια είχε 36 συμμετοχές και σημείωσε 13 γκολ, ενώ θεωρούνταν ως το μεγαλύτερο ταλέντο του Ιταλικού ποδοσφαίρου. 

Το καλοκαίρι του 1985 πήρε μεταγραφή στη Φιορεντίνα. Το ποδοσφαιρικό του ντεμπούτο στη Σέριε Α έγινε σε παιχνίδι με αντίπαλο την Σαμπντόρια στις 21 Σεπτεμβρίου 1986. Το πρώτο του γκολ έρχεται λίγους μήνες μετά εναντίον της Νάπολι στις 10 Μαΐου του 1987. Με την ομάδα της Φλωρεντίας αγωνίστηκε από το 1985 μέχρι και το 1990 πραγματοποιώντας 94 εμφανίσεις και σημειώνοντας 39 τέρματα. 

Η πιο παραγωγική περίοδος του ήρθε στο Τορίνο για λογαριασμό της Γιουβέντους. Η μεταγραφή του το καλοκαίρι του 1990 ήταν η πιο ακριβή έως τότε στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου ενώ προκάλεσε οργισμένες αντιδράσεις από τους οπαδούς της Φιορεντίνα. Με τη "Γηραιά Κυρία" του Ιταλικού Ποδοσφαίρου έφτασε τα 78 γκολ σε 141 συμμετοχές στη Σέριε Α πραγματοποιώντας εξαιρετικές εμφανίσεις, κατέκτησε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1993 και το νταμπλ το 1995, ενώ το 1993 ανακηρύχθηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής της Ευρώπης (Χρυσή Μπάλα) και του Κόσμου. Ο Μπάτζο θεωρείται ένας από τους 50 κορυφαίους ποδοσφαιριστές στη μακραίωνη ιστορία της Γιουβέντους. 

Ακολούθησαν δύο χρόνια (1995–97) στη Μίλαν, ένας χρόνος στην Μπολόνια και δύο ακόμα αγωνιστικές περιόδους στην Ίντερ. Έκλεισε την καριέρα του στην Μπρέσια Κάλτσιο το 2004, όπου στις 16 Μαΐου του 2004 στο τελευταίο του παιχνίδι με αντίπαλο τη Μίλαν στο Στάδιο Τζουζέπε Μεάτσα καταχειροκροτήθηκε από 80.000 θεατές. Συνολικά αγωνίστηκε σε 452 αγώνες πρωταθλήματος στη Σέριε Α σημειώνοντας 205 τέρματα, ένας από τους δέκα κορυφαίους σκόρερ όλων των εποχών.

Ο Ρομπέρτο Μπάτζο έγινε ευρέως γνωστός από τις σπουδαίες εμφανίσεις του σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα του 1990, του 1994 και του 1998. Το 1990 το ένα από τα δύο του γκολ που σημείωσε στη διοργάνωση (απέναντι στην Τσεχοσλοβακία) ψηφίστηκε ως το καλύτερο του τουρνουά και παραμένει ένα από τα θεαματικότερα στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Η Ιταλία έφτασε μέχρι τα ημιτελικά όπου αποκλείστηκε στα πέναλτι από την Αργεντινή του Ντιέγκο Μαραντόνα. Το 1994 ήταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της Ιταλίας και την οδήγησε στον τελικό απέναντι στη Βραζιλία σημειώνοντας πέντε γκολ, όλα στη φάση των νοκ άουτ (δύο στους '16' απέναντι στη Νιγηρία, ένα στα προημιτελικά απέναντι στην Ισπανία και δύο στα ημιτελικά απέναντι στη Βουλγαρία). Στον τελικό ο Μπάτζο αγωνίστηκε τραυματισμένος και η Ιταλία έχασε το Κύπελλο στα πέναλτι. Η στιγμή που ο Μπάτζο αστόχησε στο δικό του έχει μείνει χαραγμένη σε εκατομμύρια κόσμο και θεωρείται μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές όλων των εποχών στην ιστορία των Παγκοσμίων Κύπελλων. Το 1998 ο Μπάτζο σημείωσε δύο γκολ αλλά η Ιταλία αποκλείστηκε πάλι στα πέναλτι αυτή τη φορά στα προημιτελικά από τη μετέπειτα τροπαιούχο Γαλλία.

Είναι ο μοναδικός Ιταλός ποδοσφαιριστής ο οποίος έχει σκοράρει σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα και ο πρώτος Ιταλός σκόρερ στην ιστορία των διοργανώσεων μαζί με τον Κριστιάν Βιέρι και τον Πάολο Ρόσι με 9 γκολ.

Στυλ παιχνιδιού 
Από πολύ μικρή ηλικία τον συνέκριναν με τον κορυφαίο Ιταλό Τζιουζέπε Μεάτσα. Ο Μπάτζο ήταν ένας πολυμήχανος παίκτης, δυνατότητα που του επέτρεπε να αναλάβει περισσότερες αρμοδιότητες μέσα στο παιχνίδι: πέρα από επιθετικός και δεκάρι, αγωνίστηκε αρκετές φορές ως κεντρικός μέσος αλλά και ως ακραίος επιθετικός.

Ο Μισέλ Πλατινί τον χαρακτήρισε ως έναν παίκτη τύπου nove e mezzo, επειδή κινούταν μεταξύ του επιθετικού και του οργανωτή παιχνιδιού. Αυτό το χαρακτηριστικό καθιστούσε αρκετά συχνά δύσκολο τον εναρμονισμό του με την τακτική της ομάδας.

Είχε την ικανότητα να αναπτύξει μαεστρικά το παιχνίδι της ομάδας του και να δώσει ασίστ στους συμπαίκτες του, χάρις στον εξαιρετικό τρόπο αντίληψης του παιχνιδιού. Το εγγενές χάρισμα του να στέλνει την μπάλα, εκεί που ήθελε, και να σκοράρει εύκολα γκολ ήταν οι ποδοσφαιρικές αρετές που «συνέβαλαν» στη γιγάντωση της καριέρας του, που όμως στιγματίστηκε από αρκετούς σοβαρούς τραυματισμούς.

Άριστος από τεχνικής άποψης, μπορούσε να χειρίζεται την μπάλα και με τα δύο πόδια. Κατά κύριο λόγο χρησιμοποιούσε το δεξί του πόδι, όμως συνέβαλε και το αριστερό για τις ντρίμπλες του, στις οποίες θεωρείτο σπεσιαλίστας. Η ευκινησία, «κομψότητα» της τεχνικής του, η γρηγοράδα και η ποδοσφαιρική του οξυδέρκεια  ήταν χαρακτηριστικά που δεν συμβάδιζαν με τη φύση του ιταλικού ποδοσφαίρου, όντας πιο «φυσικό» και τακτικό. Ο ίδιος επιβεβαίωσε ότι ποτέ δεν έλαβε κάποια τακτική οδηγία. Από μικρός είχε την ελευθερία να κινείται στον αγωνιστικό κατά βούλησιν.

Πέρα από τις ντρίμπλες, ήταν σπεσιαλίστας και των στημένων φάσεων: βρίσκεται στη δεύτερη θέση των σκόρερ από εκτελέσεις πέναλτι (68) και στην τέταρτη θέση αυτών από εκτελέσεις φάουλ.

Ο Μπάτζο ήρθε σε σύγκρουση με πολλούς προπονητές του. Μερικές περιπτώσεις είναι οι ακόλουθες: στη Φιορεντίνα, ήρθε σε σύγκρουση με τον Σουηδό Σβεν Γκόραν Έρικσον, καθώς ήθελε να τον παραχωρήσει δανεικό στην Τσεζένα.  Ο προπονητής του στη Γιουβέντους και στην Εθνική Ιταλίας, Τζιοβάνι Τραπατόνι, συνήθιζε να του σφυρίζει κάθε φορά, που δεν γύριζε στην άμυνα, και υποστήριζε ότι ήταν ένας παίκτης, που δεν έπαιζε για την ομάδα.Με τον Μαρσέλο Λίπι (Γιουβέντους, Ίντερ) και τον Φάμπιο Καπέλλο (Μίλαν) ανέπτυξε μία πιο αμφιλεγόμενη σχέση. Τον πρώτο, τον κατηγόρησε ότι του έκανε διάφορα «καψώνια», πράγμα που αρνήθηκε ο ιταλός τεχνικός, ακολουθώντας μάλιστα και τη δικαστική οδό. Για τον δεύτερο έκανε εξίσου καυστικά σχόλια.

Τίτλοι 

Βιτσέντσα
 Πρωτάθλημα Τρίτης κατηγορίας : 1984–1985

Γιουβέντους
 Πρωτάθλημα Ιταλίας : 1994–1995
 Κύπελλο Ιταλίας : 1994–1995
 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ : 1993

Μίλαν
 Πρωτάθλημα Ιταλίας : 1995–1996

Ατομικές διακρίσεις 

 Golden Guerin (Βραβεύτηκε στον καλύτερο παίκτη της τρίτης κατηγορίας): 1985 
 Βραβείο Bravo (απονεμήθηκε στον Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή της χρονιάς U-23): 1990 
 Κορυφαίος σκόρερ Κύπελλο νικητών UEFA Cup : 1990–91 (9 γκολ) 
 Παγκόσμιος ποδοσφαιριστής της χρονιάς : 1993 
 Χρυσή Μπάλα (Ballon d'or) : 1993
δεύτερη θέση: 1994 
 Καλύτερος παίκτης της Χρονιάς της FIFA : 1993
Τρίτη θέση: 1994 
 Onze d'Or : 1993
 Onze de Bronze : 1994 
 Onze d'Argent : 1995 
 Onze de Onze (3) : 1993, 1994, 1995 
 Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της εποχής της UNICEF : 1992–93 
 Ασημένια μπάλα του Παγκόσμιου Κυπέλλου της FIFA : 1994 
 Καλύτερη Ομάδα Παγκόσμιου Κυπέλλου της FIFA : 1994 
 Βραβείο Don Balón : 1994 
 Super Onze d'Or (τέταρτη θέση) : 1995 
 Παγκόσμια βραβεία ποδοσφαίρου - «Οι 100 μεγαλύτεροι παίκτες του 20ού αιώνα» # 16: 1999 
 IFFHS Ιταλός παίκτης του 20ού αιώνα : # 9 
 IFFHS Ευρωπαίος παίκτης του 20ού αιώνα : # 53 
 France Football ποδοσφαιριστής του αιώνα : # 18
 Παίκτης της Ιταλίας του αιώνα : 2000 
 FIFA XI (2) : 2000, 2002 
 Ομάδα Όνειρο του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA : 2002 
 Golden Foot : 2003 
 FIFA 100 : 2004
 IFFHS θρύλοι 
 Δημοσκόπηση UEFA Golden Jubilee # 24 : 2004
 Ιταλικό Ποδόσφαιρο Hall of Fame : 2011 
 Έλαβε μέρος στο Walk of Fame του ιταλικού αθλητισμού : 2015

Παραπομπές 

Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα
Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909
Ποδοσφαιριστές Μπρέσια Κάλτσιο
Ποδοσφαιριστές Βιτσέντσα Κάλτσιο
FIFA 100
Νικητές Χρυσής Μπάλας
Νικητές του Παίκτη της Χρονιάς της FIFA
Ιππότες του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας