Αρσένιο Ερίκο

Ο Αρσένιο Παστόρ Ερίκο (Arsenio Pastor Erico, 30 Μαρτίου 1915 – 23 Ιουλίου 1977) ήταν Παραγουανός ποδοσφαιριστής, ο κορυφαίος στην ιστορία της χώρας του. Αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού επιθετικού και διέπρεψε με τη φανέλα της αργεντίνικης Ιντεπεντιέντε. Ένας από τους καλύτερους επιθετικούς όλων των εποχών, ψηφίστηκε 49ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS.

Βιογραφία 

Ο Αρσένιο Ερίκο γεννήθηκε στην Ασουνσιόν, πρωτεύουσα της πατρίδας του. Ο πατέρας του ήταν ιταλικής καταγωγής και δεν άργησε να τον κατευθύνει προς το ποδόσφαιρο και εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της τοπικής Νασιονάλ σε ηλικία 11 ετών. Έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα σε ηλικία μόλις 15 ετών, το 1930. Το 1932 οι διοργανώσεις στην Παραγουάη σταμάτησαν λόγω του «Πολέμου του Τσάκο» και ο νεαρός Ερίκο εντάχθηκε σε μια ομάδα εθελοντών του Ερυθρού Σταυρού, η οποία έδινε φιλικούς αγώνες στην Αργεντινή και την Παραγουάη για να συγκεντρώσει χρήματα υπέρ των θυμάτων του πολέμου. Σε ένα σύνολο 26 αγώνων, που έγιναν σε διάφορες περιοχές της Αργεντινής και της Παραγουάης, η ομάδα του Ερίκο, έχασε μόλις τους επτά και οι επιδόσεις του δεν πέρασαν απαρατήρητες. Εντυπωσίασε τους ανθρώπους της Ιντεπεντιέντε και της Ρίβερ Πλέιτ με τους πρώτους να επιτυγχάνουν να εξασφάλισαν άμεσα τη μετεγγραφή του.

Μολονότι στο νέο ξεκίνημά του ταλαιπωρήθηκε από αλλεπάλληλους τραυματισμού, σημείωσε το πρώτο του γκολ στο δεύτερο αγώνα του και γρήγορα καθιερώθηκε στην αρχική ενδεκάδα της Ιντεπεντιέντε και πρωταγωνίστησε στην κατάκτηση των Πρωταθλημάτων του 1938 και 1939. Ήταν επίσης ο πρώτος ποδοσφαιριστής που αναδείχθηκε τρεις συνεχόμενες χρονιές πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης (1937 – 47 γκολ, 1938 – 43, 1939 – 40). Τις δύο πρώτες χρονιές ήταν και και κορυφαίος σε όλο τον κόσμο. Μάλιστα το 1938 θα μπορούσε να έχει πετύχει περισσότερα, αλλά εσκεμμένα δε σκόραρε στους τελευταίους αγώνες, επειδή μια εταιρεία τσιγάρων που λάνσαρε μια συσκευασία με τίτλο «43», είχε προαναγγείλει ότι θα δώσει χρηματικό βραβείο σε όποιον παίκτη πετύχαινε ακριβώς 43 τέρματα. Τα χρήματα που κέρδισε τα μοιράστηκε με τους συμπαίκτες του. Συχνά τον αποκαλούσαν «ο κόκκινος άλτης» λόγω της μεγάλης έφεσης στο σκοράρισμα με κεφαλιές. Ένα ακόμη προσωνύμιο που του δόθηκε ήταν το El Saltarin Rojo («Το κόκκινο πουλόβερ») λόγω της εμφάνισης της Ιντεπεντιέντε. Η τεχνική ήταν υψηλή και η ικανότητά του να βρίσκεται στην καλύτερη θέση την κατάλληλη στιγμή αξιοθαύμαστη. Άλλο χαρακτηριστικό του ποδοσφαιρικού στυλ ήταν το χτύπημα της φτέρνας (τακουνάκι). Μέχρι τότε, κανείς δεν είχε χρησιμοποιήσει ποτέ αυτό το μέρος του ποδιού για να παίξει ποδόσφαιρο.
Μετά από δεκατρία χρόνια στους «Κόκκινους Διαβόλους» της Αβεγιανέδα, μεταγράφηκε στην Ουρακάν του Μπουένος Άιρες (1946), όπου αγωνίσθηκε μόλις 7 φορές. Έκλεισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στην πρώτη του ομάδα, τη Νασιονάλ, από το 1947 έως το 1949.

Είναι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στην Α' Κατηγορία Αργεντινής με 295 γκολ σε 332 αγώνες. Σε πρωταθλήματα πρώτης κατηγορίας σημείωσε συνολικά 331 τέρματα σε 372 αγώνες. 

Ο Ερίκο δεν ευτύχησε να έχει επιτυχίες με την Εθνική Ομάδα της χώρας του. Φόρεσε τη φανέλλα της 56 φορές και πέτυχε 26 γκολ, αλλά κανείς από αυτούς τους αγώνες δεν ήταν σε μεγάλη διοργάνωση. Πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1938 του είχε προταθεί ένα πολύ μεγάλο χρηματικό ποσόν για να πολιτογραφηθεί Αργεντινός, αλλά είχε αρνηθεί.

Ήταν το είδωλο του Αλφρέδο Ντι Στέφανο. Η περιγραφή του Αργεντινού ίσως να είναι η πιο καλή μαρτυρία της ποδοσφαιρικής του παρουσίας: «Ο Ερίκο ήταν διαφορετικός από όλους, από όλα όσους είδα. Ένας αξιόλογος παίκτης. Όλα αυτά περιλαμβάνονται, χωρίς υπερβολή, στα πέντε γράμματα της λέξης ρήγμα. Για μένα, ζογκλέρ τσίρκου, καλλιτέχνης. Συγγνώμη, ένας υπέροχος καλλιτέχνης».

Μετά το τέλος της καριέρας του εγκαταστάθηκε στην Αργεντινή μέχρι το θάνατό του και συχνά ταξίδευε στην πατρίδα του για να επισκεφτεί συγγενείς. Το γήπεδο της Νασιονάλ φέρει το όνομά του, καθώς και ένα στάδιο του Defensores del Chaco. Απεβίωσε το 1977 και θάφτηκε στο Μπουένος Άιρες. Αυτό δημιούργησε ένταση μεταξύ των δύο χωρών, καθώς οι Παραγουανοί είχαν ζητήσει το σώμα του Ερίκο να θαφτεί στην Ασουνσιόν, αλλά οι Αργεντινοί αρνήθηκαν. Οι οπαδοί της Ιντεπεντιέντε τον αποχαιρέτησαν όπως έπρεπε. Νικώντας στην Αβεγιανέδα τη Ρίβερ Πλέιτ με 2–1, κάνοντας ανατροπή και φωνάζοντας: «Se siente, se siente, Erico este presente» (Το νιώθω, το νιώθω, ο Ερίκο είναι παρών).

Μετά από δεκαετίες προσπαθώντας να φέρει το σώμα του πίσω στην πατρίδα του, η Παραγουάη πέτυχε τελικά το 2010, ώστε τελικά να αναπαυτεί ανάμεσα στους συμπατριώτες του. Το γεγονός ότι η Αργεντινή ήθελε να διατηρήσει το σώμα του και αγωνίστηκε για αυτό το δικαίωμα ήταν, με έναν περίεργο τρόπο, πηγή υπερηφάνειας για πολλούς Παραγουανούς, οι οποίοι συχνά θεωρούνταν κατώτεροι από τους γείτονές τους στη Νότια Αμερική.

Τίτλοι και διακρίσεις 

Ιντεπεντιέντε
 Πρωταθλητής Αργεντινής (2) : 1938, 1939
 Κύπελλο Αλντάο (2) : 1938, 1939
Νασιονάλ
 Πρωτάθλημα Παραγουάης : 1942
Ατομικές διακρίσεις
 Πρώτος σκόρερ Πρωταθλήματος Αργεντινής (3) : 1937, 1938, 1939
 Πρώτος σκόρερ των πρωταθλημάτων του κόσμου (2) : 1937, 1938 
 IFFHS : 49ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα και κορυφαίος της χώρας του

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

 Στατιστικά καριέρας στην Ιντεπεντιέντε
 Αναλυτική βιογραφία

 

Παραγουανοί ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Ιντεπεντιέντε
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Παραγουάης
Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Νασιονάλ
Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Ουρακάν
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Αργεντινής