Ακοντισμός στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Ο ακοντισμός είναι ένα παλιό αγώνισμα στίβου των Ολυμπιάδων. Βρίσκεται στο πρόγραμμα των αγώνων από την Ολυμπιάδα του 1908 στο Λονδίνο. Όμως, προηγουμένως είχε  διεξαχθεί και στους Μεσοολυμπιακούς  του 1906 στην Αθήνα.

Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα μπήκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα το 1932 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες.

Αξιοσημείωτα

Στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου το 1908 διεξήχθη και το παραπλήσιο αγώνισμα του ελεύθερου ακοντισμού, το οποίο στη συνέχεια αποσύρθηκε από το ολυμπιακό πρόγραμμα. Επίσης, Το 1912 στη Στοκχόλμη δοκιμάστηκε και ο ακοντισμός με δύο χέρια αλλά το πείραμα δεν επαναλήφθηκε.

Ως το 1948 τα μετάλλια ήταν υπόθεση των αθλητών από τη Σκανδιναβία. Ακολούθως, επικράτησαν και άλλοι Ευρωπαίοι και λιγότεροι Αμερικανοί. Στις γυναίκες κυριαρχούν κυρίως αθλήτριες από την κεντρική και ανατολική Ευρώπη.

Στις αρχές του 20ού αιώνα μεγάλη φυσιογνωμία του αθλήματος υπήρξε ο Σουηδός Έρικ Λέμινγκ με δύο συνεχόμενα χρυσά μετάλλια (1908, 1912) κι δύο ακόμα: στους Μεσοολυμπιακούς  (1906) και στον ελεύθερο ακοντισμό (1908). Το 1906 κατέκτησε και τρία χάλκινα (σφαιροβολία, πένταθλο, διελκυστίνδα). Δύο χρυσά κατέκτησε επίσης ο Φινλανδός Γιόνι Μίιρα (1912, 1920).

Στα νεώτερα χρόνια μεγάλη μορφή είναι ο Τσέχος Γιαν Ζελέζνι με τρία χρυσά μετάλλια (1992, 1996, 2000) κι ένα ασημένιο (1988).

Στις γυναίκες η μεγαλύτερη φυσιογνωμία του 20ού αιώνα ήταν η Ρουθ Φουκς από την Ανατολική Γερμανία με δύο χρυσά μετάλλια (1972, 1976), που έφτασε το παγκόσμιο ρεκόρ σχεδόν στα 70 μέτρα με τον παλιό τύπο ακοντίου. Δύο φορές χρυσή Ολυμπιονίκης στον 21ο αιώνα είναι η Τσέχα κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ Μπάρμπορα Σποτάκοβα με δύο χρυσά μετάλλια επίσης και ένα χάλκινο το 2016.

Στον ακοντισμό γυναικών η Ελλάδα έχει κατακτήσει δύο μετάλλια με τη Μιρέλα Μανιάνι: ένα ασημένιο (2000) και ένα χάλκινο (2004).

Ολυμπιονίκες

Άνδρες

 1906
  Έρικ Λέμινγκ
1908
  Έρικ Λέμινγκ
 1912
  Έρικ Λέμινγκ
 1920
  Γιόνι Μίιρα
 1924
  Γιόνι Μίιρα
 1928 
  Έρικ Λούντκβιστ
 1932
  Μάτι Γιάρβινεν
 1936
  Γκέρχαρντ Στοκ
 1948
  Τάπιο Ραουταβάαρα
 1952
  Σάιρους Γιανγκ
 1956
  Έγκιλ Ντάνιελσεν
 1960
  Βίκτορ Τσιμπουλένκο
 1964
  Πάουλι Νέβαλα
 1968
  Γιάνις Λούσις
 1972
  Κλάους Βόλφερμαν
 1976 
  Μίκλος Νέμετ
 1980
  Ντάνις Κούλα
 1984
  Άρτο Χάρκονεν
 1988
  Τάπιο Κόργιους
 1992
  Γιαν Ζελέζνι
 1996
   Γιαν Ζελέζνι
 2000
  Γιαν Ζελέζνι
 2004
   Αντρέας Τόρκιλντσεν 
 2008
   Αντρέας Τόρκιλντσεν 
2012
  Κέσορν Γουόλκοτ
2016
  Τόμας Ρόλερ
2021
  Νεράι Τσόπρα

Γυναίκες

 

 1932
  Μίλντρεντ Ντίντρικσον
 1936
  Τίλι Φλάισερ
 1948
  Χέρμα Μπάουμα
 1952
  Ντάνα Ζατοπέκοβα
 1956
  Ινέσε Γιαουνζέμε 
 1960
  Ελβίρα Οζόλινα 
 1964
  Μιχαέλα Πένες
 1968
  Άνγκελα Νέμετ
 1972
  Ρουθ Φουκς
 1976 
  Ρουθ Φουκς
 1980
  Μαρία Κολόν
 1984
  Τέσα Σάντερσον
 1988
  Πέτρα Φέλκε
 1992
  Σίλκε Ρενκ
 1996
   Χέλι Ράντανεν
 2000
  Τρίνε Χάτεσταντ
 2004
   Οσλέιδις Μενέντες
 2008
  Μπάρμπορα Σποτάκοβα
2012
  Μπάρμπορα Σποτάκοβα
2016
  Σάρα Κόλακ
2021
  Λιου Σιγίνγκ

Πηγές

 "Οι Ολυμπιονίκες 1896-1980", Χρυσός Τύπος ΑΕ.
 "Ολυμπιάδα 80", Olympic Press.
 Τοm McNab, "Ολυμπιακοί Αγώνες 1984", Bell.
 "Η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων", Εκδοτική Αθηνών.

Παραπομπές 

Ακοντισμός
Ακοντισμός