Θεοκρασία

Ο όρος θεοκρασία προέρχεται από τον συνδυασμό τον λέξεων θεός +  κράσις, μορφή του ρήματος κεράννυμι που σημαίνει «αναμειγνύω».

Η θεοκρασία χρησιμοποιείται για να περιγραφεί:
 Η πρόσμειξη ιδιοτήτων διαφόρων θεοτήτων σε μια άλλη θεότητα ή η ανάμειξη θρησκευτικών στοιχείων ενός τρόπου λατρείας σε έναν άλλο. Αυτή η ανταλλαγή επιμέρους θρησκευτικών στοιχείων ονομάζεται, επίσης, θρησκευτικός συγκρητισμός.
 Η θρησκευτικοφιλοσοφική αντίληψη της ένωσης της ανθρώπινης ψυχής με το Θείο, συνήθως μέσω διαλογισμού. Αυτή η αντίληψη αποτελούσε ιδανικό μεταξύ ορισμένων Νεοπλατωνιστών και Ανατολιτών μυστικιστών.

Ο Ιάμβλιχος ανέφερε χαρακτηριστικά για κάποιους Πυθαγόρειους φιλόσοφους: «». Ο Φώτιος, στη Βιβλιοθήκη (Μυριόβιβλος) του, αναφέρεται στη λατρεία κάποιων Αλεξανδρινών οι οποίοι απέδιδαν τιμές σε θεότητες όπως ο Όσιρις και ο Άδωνις «».

Υποσημειώσεις

Πηγές
 -Ologies and -Isms: A Thematic Dictionary, 3d ed., 1986, Gale.
  Χ. Τζ. Γουέλς, Επίτομη Παγκόσμια Ιστορία, 1922 (απόσπασμα εδώ ).

Θεολογία
Θρησκειολογία
Φιλοσοφία της θρησκείας
Νεοπλατωνισμός