Φρανσουά Ζεράρ

Ο Φρανσουά Πασκάλ Σιμόν Ζεράρ (François Pascal Simon Gérard, 4 Μαΐου 1770 – 11 Ιανουαρίου 1837) ήταν Γάλλος νεοκλασικός ζωγράφος, γνωστός για τις προσωπογραφίες και τις ιστορικές σκηνές του. Γεννήθηκε στη Ρώμη, όπου ο πατέρας του εργαζόταν δίπλα στο Γάλλο πρεσβευτή. Αρχικά σπούδασε κοντά στον γλύπτη Ωγκυστέν Παζού (Augustin Pajou), αργότερα με τον ιστορικό ζωγράφο Νικολά-Γκυ Μπρενέ (Nicolas-Guy Brenet) και τελικά με τον διάσημο ακαδημαϊκό ζωγράφο Ζακ-Λουί Νταβίντ (Jacques-Louis David).

Το 1794 έλαβε μέρος σε διαγωνισμό και κέρδισε το πρώτο βραβείο με τον πίνακά του «Η δεκάτη Αυγούστου», με θέμα την έφοδο στο Ανάκτορο του Κεραμεικού. Το 1795 φιλοτέχνησε τον περίφημο «Βελισάριο». Καθιερώθηκε, όμως, με το αριστουργηματικό έργο του «Έρως και Ψυχή» (Σαλόν του 1798, Μουσείο του Λούβρου). Μεταξύ των ετών 1805 και 1810, φιλοτέχνησε τις προσωπογραφίες διάσημων προσωπικοτήτων, όπως των Μαντάμ Ρεκαμιέ, Ταλλεϋράνδου, Λουδοβίκου ΙΗ', Καρόλου Ι΄, Λουδοβίκου Φιλίππου κ.ά. Ένα από τα καλύτερα έργα του είναι η προσωπογραφία του φίλου του «Ζ. Μπ. Ιζαμπέ και της μικρής κόρης του» (1795, Λούβρο).

Παράλληλα, στράφηκε στη ζωγραφική ιστορικών θεμάτων, όπως «Η Μάχη του Αούστερλιτς» (1810) και «Η είσοδος του Ερρίκου Δ΄ στο Παρίσι» (Μουσείο Ανακτόρου των Βερσαλλιών). Μεταξύ άλλων σημαντικών έργων του περιλαμβάνονται: «Πορτρέτο της Αυτοκράτειρας Ιωσηφίνας» (1801, Μουσείο Ερμιτάζ, Αγία Πετρούπολη), «Αγία Τερέζα της Άβιλα» (1827, Θεραπευτήριο Μαρί-Τερέζ, Παρίσι), «Δάφνις και Χλόη» (περ. 1824, Ινστιτούτο Καλών Τεχνών, Ντιτρόιτ Η.Π.Α.). Το 1819, ο Γάλλος βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΗ΄ του απένειμε τον τίτλο του βαρόνου. Πέθανε μετά από τριήμερο πυρετό στις 11 Ιανουαρίου 1837, σε ηλικία 66 ετών.

Επιλογή έργων

Παραπομπές

Πηγές 
 Χέρμπερτ Ρηντ: «Λεξικό Εικαστικών Τεχνών», λήμμα «Ζεράρ, Φρανσουά», σελ. 88, Εκδόσεις Υποδομή Ε.Π.Ε., Αθήνα, 1986.
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Ζεράρ, Φρανσουά», τόμος 26, σελ. 23, Εκδόσεις Πάπυρος, 1996.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Γάλλοι ζωγράφοι