Χάουαρντ Χιουζ

Ο Χάουαρντ Ρόμπαρντ Χιουζ Τζούνιορ (, (24 Δεκεμβρίου 1905 – 5 Απριλίου 1976) ήταν Αμερικανός μεγαλοεπιχειρηματίας, παραγωγός ταινιών, αεροπόρος  και φιλάνθρωπος, γνωστός κατά τη διάρκεια της ζωής του ως ένας από τους πιο σημαντικούς και οικονομικά επιτυχημένα ανθρώπους στον κόσμο. Έγινε αρχικά γνωστός ως παραγωγός ταινιών και στη συνέχεια ως σημαντική προσωπικότητα στον κλάδο της αεροπορίας. Αργότερα ο Χιουζ, έγινε γνωστός για την εκκεντρική συμπεριφορά του και τον παράξενο τρόπο ζωής του που προκλήθηκαν εν μέρει από την επιδεινούμενη ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, τον χρόνιο πόνο από ένα σχεδόν θανατηφόρο αεροπορικό δυστύχημα και την αυξανόμενη κώφωση.

Ως μεγιστάνας του κινηματογράφου, ο Χιουζ κέρδισε τη φήμη του στο Χόλυγουντ στα τέλη της δεκαετίας του 1920, όταν παρήγαγε ταινίες μεγάλου προϋπολογισμού και συχνά αμφιλεγόμενες, όπως η The Racket (1928), Οι Άγγελοι της κόλασης (1930), και το Σκάρφεϊς (1932). Αργότερα ανέλαβε το κινηματογραφικό στούντιο RKO Pictures, το 1948, αναγνωρισμένο ως ένα από τα πέντε μεγάλα στούντιο της Χρυσής Εποχής του Χόλυγουντ, αν και η εταιρεία παραγωγής δυσκολεύτηκε υπό τον έλεγχό του και τελικά σταμάτησε τη λειτουργία της το 1957.

Μέσα από το ενδιαφέρον του για αεροπορικά και αεροδιαστημικά ταξίδια, ο Χιουζ δημιούργησε την εταιρεία αεροσκαφών Χιουζ το 1932, προσλαμβάνοντας πολυάριθμους μηχανικούς, σχεδιαστές και εργολάβους. Πέρασε το υπόλοιπο της δεκαετίας του 1930 και μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1940 καθορίζοντας πολλαπλά παγκόσμια αεροπορικά ρεκόρ ταχύτητας και κατασκευάζοντας τα Hughes H-1 Racer (1935) και Hughes H-4 Hercules, το τελευταίο ήταν το μεγαλύτερο υδροπλάνο στην ιστορία και είχε το μεγαλύτερο άνοιγμα φτερών από οποιοδήποτε αεροσκάφος από τη στιγμή της κατασκευής του έως το 2019. Απέκτησε και επέκτεινε την Trans World Airlines και αργότερα απέκτησε την Air West, μετονομάζοντάς την σε Hughes Airwest. Ο Χιουζ κέρδισε το βραβείο Χάρμον σε δύο περιπτώσεις (1936 και 1938), το βραβείο Κόλιερ (1938) και το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου (1939) όλα για τα επιτεύγματά του στην αεροπορία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Εισήχθη στο National Aviation Hall of Fame το 1973 και συμπεριλήφθηκε στη λίστα του περιοδικού Flying το 2013 με τους 51 ήρωες της Αεροπορίας, στην 25η θέση.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Χιουζ επέκτεινε την οικονομική του αυτοκρατορία ώστε να περιλαμβάνει αρκετές μεγάλες επιχειρήσεις στο Λας Βέγκας, όπως ακίνητα, ξενοδοχεία, καζίνο και μέσα ενημέρωσης. Γνωστός εκείνη την εποχή ως ένας από τους πιο ισχυρούς άνδρες στην πολιτεία της Νεβάδα, του αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό η μετατροπή του Βέγκας σε μια πιο εκλεπτυσμένη κοσμοπολίτικη πόλη.

Μετά από χρόνια ψυχικής και σωματικής παρακμής, ο Χιουζ πέθανε από νεφρική ανεπάρκεια το 1976, σε ηλικία 70 ετών. Σήμερα, η κληρονομιά του διατηρείται μέσω του Ιατρικού Ινστιτούτου Χάουαρντ Χιουζ και της Howard Hughes Corporation.

Πρώτα χρόνια 

Τα αρχεία εντοπίζουν τη γενέτειρα του Χάουαρντ Χιουζ είτε στο Χαμπλ είτε στο Χιούστον του Τέξας. 
Η ημερομηνία παραμένει αβέβαιη λόγω αντικρουόμενων ημερομηνιών από διάφορες πηγές. Ο ίδιος υποστήριζε επανειλημμένα την παραμονή των Χριστουγέννων ως τα γενέθλιά του. Μια ένορκη βεβαίωση του πιστοποιητικού γέννησης του Χιουζ του 1941, που υπογράφεται από την θεία του Ανέτ Γκάνο Λούμις και από την Εστέλ Μπουίτον Σαρπ, αναφέρει ότι γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου του 1905, στη κομητεία Χάρις του Τέξας. Ωστόσο, το πιστοποιητικό βάπτισής του, που καταγράφηκε στις 7 Οκτωβρίου 1906, στο ενοριακό μητρώο της Επισκοπικής Εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη στο Κεοκούκ της Αϊόβα, ανέφερε την ημερομηνία γέννησής του ως 24 Σεπτεμβρίου 1905, χωρίς καμία αναφορά στον τόπο της γέννησης.

Ο Χάουαρντ Ρόμπαρντ Χιουζ Τζούνιορ ήταν γιος της Αλέν Στόουν Γκάνο (1883-1922) και του Χάουαρντ Ρόμπαρντ Χιουζ του Πρεσβύτερου (1869-1924), επιτυχημένου εφευρέτη και επιχειρηματία από το Μιζούρι. Είχε αγγλική, ουαλική και κάποια γαλλική καταγωγή, και ήταν απόγονος του υπουργού Τζον Γκάνο (1727-1804), ο οποίος φέρεται να είχε βαπτιστεί από τον Τζορτζ Ουάσινγκτον. [10] Ο πατέρας του κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας (1909) ένα νέο τύπο τρυπανιού, το οποίο επέτρεψε την περιστροφική διάτρηση εξόρυξη πετρελαίου σε προηγουμένως απρόσιτα μέρη. Ο Χιουζ πήρε την οξυδερκή και προσοδοφόρα απόφαση να εμπορευματοποιήσει την εφεύρεση μισθώνοντας τα τρυπάνια αντί να τα πουλήσει και απέκτησε αρκετές πρώτες πατέντες και ίδρυσε την Hughes Tool Company το 1909. Ο θείος του Χιουζ ήταν ο διάσημος μυθιστοριογράφος, σεναριογράφος και σκηνοθέτης ταινιών Ρούπερτ Χιουζ.

Σε νεαρή ηλικία, ο Χιουζ έδειξε ενδιαφέρον για την επιστήμη και την τεχνολογία. Συγκεκριμένα, είχε μεγάλη ικανότητα μηχανικής και κατασκεύασε τον πρώτο «ασύρματο» ραδιοφωνικό πομπό του Χιούστον στην ηλικία των 11 ετών. Ήταν ένας από τους πρώτους αδειοδοτημένους χειριστές ραδιοφώνου στο Χιούστον, έχοντας το εκάστοτε διακριτικό σήμα W5CY (αρχικά 5CY) Στα 12, ο Χιουζ φωτογραφήθηκε στην τοπική εφημερίδα, που προσδιορίστηκε ως το πρώτο αγόρι στο Χιούστον που είχε ένα «μηχανοκίνητο» ποδήλατο, το οποίο είχε κατασκευάσει από μέρη από την ατμομηχανή του πατέρα του.  Υπήρξε αδιάφορος μαθητής, με κλήση στα μαθηματικά, την αεροπορία και τη μηχανική. Πήρε το πρώτο του μάθημα στην αεροπορία στα 14 του και παρακολούθησε την Σχολή Φέσεντεν στη Μασαχουσέτη το 1921.
 
Μετά από μια σύντομη θητεία στη Σχολή Θάτσερ, ο Χιουζ παρακολούθησε μαθήματα στα μαθηματικά και στην αεροναυπηγική μηχανική στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια. Το κόκκινο τούβλινο σπίτι όπου ο Χιουζ έζησε ως έφηβος εξακολουθεί να βρίσκεται έως σήμερα νωστό ως Οίκος Χιουζ στο χώρο του Πανεπιστημίου του Σαιντ Τόμας.

Η μητέρα του Χιουζ πέθανε τον Μάρτιο του 1922 μετά από επιπλοκές μιας πρόωρης εγκυμοσύνης, ενώ ο πατέρας του πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1924. Ο θάνατός τους προφανώς ενέπνευσε τον Χιουζ να συμπεριλάβει την ίδρυση ιατρικού ερευνητικού κέντρου στη διαθήκη που συνέταξε το 1925 σε ηλικία 19 ετών. Η διαθήκη του πατέρα του δεν είχε ενημερωθεί μετά από τον θάνατο της μητέρας του και ο Χιουζ κληρονόμησε το 75% της οικογενειακής περιουσίας. Στα 19α γενέθλιά του, ο Χιουζ κηρύχθηκε χειραφετημένος ανήλικος, επιτρέποντάς του να πάρει τον πλήρη έλεγχο της περιουσίας του.

Από νεαρή ηλικία, ο Χιουζ έγινε ικανός και ενθουσιώδης παίκτης του γκολφ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '20, και για ένα διάστημα στόχευε σε μια επαγγελματική καριέρα γκολφ. Έπαιζε συχνά με κορυφαίους παίκτες, συμπεριλαμβανομένου του Τζιν Σάραζεν. Ο Χιουζ σπάνια έπαιζε ανταγωνιστικά και σταδιακά εγκατέλειψε το πάθος του για το άθλημα για να ακολουθήσει άλλα ενδιαφέροντα. Ο Χιουζ έπαιζε γκολφ κάθε απόγευμα σε γήπεδα του Λος Άντζελες, όπως του Lakeside Golf Club, του Wilshire Country Club ή του Bel-Air Country Club. Οι συνεργάτες του περιλαμβάνουν τον Τζορτζ Φον Ελμ ή τον Όζι Κάρλτον. Όταν ο Χιουζ τραυματίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1920, μετά τη συντριβή του F-11, δεν ήταν σε θέση να παίξει καθόλου γκολφ.

Ο Χιουζ αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο Ράις λίγο μετά το θάνατο του πατέρα του. Την 1η Ιουνίου 1925, παντρεύτηκε την Έλα Μπότς Ράις, κόρη του Ντέιβιντ Ράις και της Μάρθα Λάουσον Μποτς από το Χιούστον, και την ανιψιά του Γουίλιαμ Μαρς Ράις, από τον οποίο πήρε το όνομα του το Πανεπιστήμιο Ράις. Μετακόμισαν στο Λος Άντζελες, όπου ήλπιζε να κάνει καριέρα του ως κινηματογραφιστής. Μετακόμισαν στο Ambassador Hotel και ο Χιουζ προχώρησε σε μαθήματα αεροπλοϊας με ένα Waco, ενώ παράλληλα ξεκίνησε να παράγει την πρώτη του ταινία, Swell Hogan.

Επιχειρηματική καριέρα 
Ο Χιουζ απολάμβανε μια εξαιρετικά επιτυχημένη επαγγελματική καριέρα πέρα ​​από τη μηχανική, την αεροπορία και την κινηματογράφηση. Πολλές από τις επαγγελματικές του προσπάθειες αφορούσαν διαφορετικούς επιχειρηματικούς ρόλους.

Ψυχαγωγία 
Το 1926, ο Ραλφ Γκρέιβς έπεισε τον Χιουζ να χρηματοδοτήσει μια ταινία μικρού μήκους, το Swell Hogan, στην οποία ο Γκρέιβς είχε γράψει το σενάριο και θα πρωταγωνιστούσε. Ο ίδιος ο Χιουζ την έκανε την παραγωγή, ωστόσο, η ταινία ήταν μια καταστροφή. Αφού προσέλαβε έναν μοντέρ για να προσπαθήσει να την σώσει, διέταξε τελικά να καταστραφεί.

Η πρώτη σημαντική ταινία του θα είναι η κωμωδία "Δύο νύχτες στην Αραβία" το 1927 και η οποία θα κερδίσει και το Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας για τον Λιούις Μάιλστοουν. Το 1929 θα ξεκινήσει την παραγωγή της ταινίας "Άγγελοι της Κολάσεως" με πολλά προβλήματα και με υψηλό κόστος παραγωγής για την εποχή της.Τελικά η ταινία θα ολοκληρωθεί με σκηνοθέτη τον ίδιο τον Χιουζ και θα έχει μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Θα ακολουθήσει η ταινία "Η Πρώτη Σελίδα" το 1931 και το "Σκάρφεϊς" το 1932 που αναφέρονταν στην ζωή του Αλ Καπόνε και η οποία καθυστέρησε εξαιτίας της ανησυχίας των λογοκριτών για την χρήση βίας. Μια άλλη ταινία του, "Ο Παράνομος" έκανε πρεμιέρα το 1943, αλλά δεν κυκλοφόρησε σε εθνικό επίπεδο μέχρι το 1946. Στην ταινία εμφανίστηκε η Τζέιν Ράσελ, η οποία έλαβε μεγάλη προσοχή από τους λογοκριτές της βιομηχανίας, αυτή τη φορά λόγω των αποκαλυπτικών φορεμάτων της.

RKO Pictures

Από τη δεκαετία του 1940 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1950, η Hughes Tool Company εισήλθε στην κινηματογραφική βιομηχανία όταν απέκτησε μερική ιδιοκτησία των εταιρειών RKO, οι οποίες περιελάμβαναν την RKO Pictures, την RKO Studios, μια αλυσίδα κινηματογραφικών αιθουσών γνωστή ως RKO Theaters και ένα δίκτυο ραδιοφωνικών σταθμών γνωστό ως RKO Radio Network.

Το 1948, ο Χιουζ αποκτά τον έλεγχο της RKO, ενός μεγάλου στούντιο του Χόλιγουντ, αποκτώντας τις 929.000 μετοχές που ανήκαν στην Atlas Corporation του Φλόιντ Όντλουμ, έναντι 8.825.000 δολαρίων. Μέσα σε λίγες εβδομάδες από την απόκτηση του στούντιο, ο Χιουζ απέλυσε 700 υπαλλήλους. Η παραγωγή μειώθηκε σε 9 ταινίες κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους ελέγχου του Χιουζ, καθώς προηγουμένως η RKO είχε κατά μέσο όρο 30 ταινίες το χρόνο.

Η παραγωγή σταμάτησε για έξι μήνες, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Χιουζ διέταξε έρευνα για κάθε εργαζόμενο που παρέμεινε στην RKO όσον αφορά τις πολιτικές του τάσεις. Μόνο αφού εξασφάλισε ότι τα αστέρια που είχαν υπογράψει συμβόλαιο με την RKO δεν είχαν ύποπτες σχέσεις, ο Χιουζ θα ενέκρινε ολοκληρωμένες ταινίες. Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα για τις γυναίκες που είχαν συμβόλαιο με την RKO εκείνη την εποχή. Αν ο Χιουζ ένιωθε ότι τα αστέρια του δεν αντιπροσώπευαν σωστά τις πολιτικές απόψεις της αρεσκείας του ή αν η αντικομμουνιστική πολιτική μιας ταινίας δεν ήταν αρκετά σαφής, τους απέλυε. Το 1952, μια αποτυχημένη πώληση σε μια ομάδα επιχειρηματιών με έδρα το Σικάγο που συνδέονταν με τη μαφία χωρίς εμπειρία στη βιομηχανία διέκοψε ακόμη περισσότερο τη λειτουργία του στούντιο της RKO.

Το 1953, ο Χιουζ ενεπλάκη με μια δίκη υψηλής δημοσιότητας στο πλαίσιο του διακανονισμού των Ηνωμένων Πολιτειών κατά της Paramount Pictures, Inc. Ως αποτέλεσμα των ακροάσεων, η καταρρέουσα κατάσταση της RKO έγινε ολοένα και πιο εμφανής. Μια σταθερή ροή αγωγών από τους μετόχους μειοψηφίας της RKO είχε γίνει εξαιρετικά ενοχλητική για τον Χιουζ. Τον κατηγόρησαν για οικονομική κακή συμπεριφορά και εταιρική κακοδιαχείριση. Δεδομένου ότι ο Χιουζ ήθελε να επικεντρωθεί κυρίως στην κατασκευή αεροσκαφών του και στις εκμεταλλεύσεις της TWA κατά τα χρόνια του πολέμου της Κορέας από το 1950 έως το 1953, προσφέρθηκε να εξαγοράσει όλους τους άλλους μετόχους για να απαλλαγεί από τους αντιδράσεις τους.

Μέχρι το τέλος του 1954, ο Χιουζ είχε αποκτήσει σχεδόν τον πλήρη έλεγχο της RKO με κόστος σχεδόν 24 εκατομμύρια δολάρια, και έγινε ο πρώτος μοναδικός ιδιοκτήτης ενός μεγάλου στούντιο του Χόλιγουντ από την εποχή του βωβού κινηματογράφου . Έξι μήνες αργότερα ο Χιουζ πούλησε το στούντιο στην εταιρεία General Tire and Rubber Company για 25 εκατομμύρια δολάρια, διατηρώντας τα δικαιώματα στις ταινίες που είχε δημιουργήσει προσωπικά, συμπεριλαμβανομένων αυτών που έγιναν στο RKO. Διατήρησε επίσης το συμβόλαιο της Τζέιν Ράσελ. Για τον Χάουαρντ Χιουζ, αυτό ήταν το εικονικό τέλος της 25χρονης συμμετοχής του στη βιομηχανία κινηματογραφικών ταινιών. Ωστόσο, η φήμη του ως οικονομικού μάγου παρέμεινε αλώβητη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η RKO έγινε γνωστή ως η μητέρα των κλασικών φιλμ νουάρ, χάρη εν μέρει στους περιορισμένους προϋπολογισμούς που απαιτούνται για τη δημιουργία τέτοιων ταινιών κατά τη διάρκεια της θητείας του Χιουζ. Ο Χιουζ φέρεται να αποχώρησε από την RKO έχοντας κερδίσει 6,5 εκατομμύρια δολάρια σε προσωπικό κέρδος.  Σύμφωνα με τον Νώε Ντίτριχ, ο Χιουζ κέρδισε 10.000.000 δολάρια από την πώληση των κινηματογράφων και κέρδισε 1.000.000 δολάρια από την 7ετή ιδιοκτησία του στην RKO.

Ακίνητα 
Σύμφωνα με τον Νώε Ντίτριχ , «η Γη έγινε το κύριο πλεονέκτημα για την αυτοκρατορία των Χιουζ». Ο Χιουζ απέκτησε 1200 στρέμματα στο Κάλβερ Σίτι για την Hughes Aircraft, αγόρασε 4.480 στρέμματα στο Τουσόν για το εργοστάσιο πυραύλων Falcon και αγόρασε 25.000 στρέμματα κοντά στο Λας Βέγκας. Το 1968, η Hughes Tool Company αγόρασε τον αεροσταθμό North Las Vegas.

Αρχικά γνωστή ως Summa Corporation, η Howard Hughes Corporation ιδρύθηκε το 1972 όταν η επιχείρηση ελαιοτριβείων της Hughes Tool Company, που τότε ανήκε στον Χιουζ, εισήχθη στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης με το όνομα "Hughes Tool". Αυτό ανάγκασε τις υπόλοιπες επιχειρήσεις του Χιουζ να υιοθετήσουν το νέο εταιρικό όνομα: "Summa", το οποίο υιοθετήθηκε χωρίς την έγκριση του ίδιου του Χιουζ, καθώς προτίμησε να κρατήσει το όνομά του στην επιχείρηση και πρότεινε τα "HRH Properties" (για θέρετρα και ξενοδοχεία). Το 1988 η Summa ανακοίνωσε σχέδια για τη ίδρυση της Summerlin, μια κοινότητα που είχε σχεδιαστεί με το όνομα της γιαγιάς του Χάουαρντ Χιουζ, Ζαν Αμέλια Σούμμερλιν.

Αρχικά μένοντας στο Desert Inn, ο Χιουζ αρνήθηκε να αδειάσει το δωμάτιό του και αντίθετα αποφάσισε να αγοράσει ολόκληρο το ξενοδοχείο. Ο Χιουζ επέκτεινε την οικονομική του αυτοκρατορία ώστε να περιλαμβάνει ακίνητα, ξενοδοχεία και μέσα ενημέρωσης στο Λας Βέγκας, δαπανώντας περίπου 300 εκατομμύρια δολάρια και χρησιμοποιώντας τις σημαντικές του δυνάμεις για να αναλάβει πολλά από τα γνωστά ξενοδοχεία, ειδικά τους χώρους που σχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα. Γρήγορα έγινε ένας από τους πιο ισχυρούς άνδρες στο Λας Βέγκας και συνέβαλε καθοριστικά στην αλλαγή της εικόνας του Λας Βέγκας από τις ρίζες της Άγριας Δύσης σε μια πιο εκλεπτυσμένη κοσμοπολίτικη πόλη. Εκτός από το Desert Inn, ο Χιουζ θα γίνει ιδιοκτήτης τελικά του Sands, του Frontier, του Silver Slipper, του Castaways and Landmark and Harold's Club στο Ρένο, καθιστώντας τον ως τον μεγαλύτερο εργοδότη στη Νεβάδα.

Αεροπορία και αεροδιαστημική  

Ένα άλλο μέρος των εμπορικών συμφερόντων του Χιουζ αφορούσε την αεροπορία, τις αεροπορικές εταιρείες και τις αεροδιαστημικές και αμυντικές βιομηχανίες. Ήταν εν ζωή λάτρης των αεροσκαφών και πιλότος και επέζησε από τέσσερα αεροπορικά ατυχήματα: ένα κατά της κινηματογράφησης των αγγέλων της κολάσεως, ένα κατά την επίτευξη του ρεκόρ ταχύτητας στο Hughes Racer, ένα στη Λίμνη Μιντ το 1943 και το σχεδόν θανατηφόρο δυστύχημα του με το Hughes XF-11 το 1946. 

Στο αεροδρόμιο Ρότζερς στο Λος Άντζελες, έμαθε να πετά από πρωτοπόρους αεροπόρους, συμπεριλαμβανομένων των Μόγιε Στίβενς και Τζ. Μπ Αλεξάντερ. Έκανε πολλά παγκόσμια ρεκόρ και συμμετείχε στην κατασκευή προσαρμοσμένων αεροσκαφών για τον εαυτό του στο ιδιόκτητο αεροδρόμιο του που βρίσκονταν στο Γκλέντεϊλ της Καλιφόρνιας. 

Ο Χιουζ λειτουργώντας από εκεί, κατασκευάσε το πιο τεχνολογικά σημαντικό αεροσκάφος του, το Hughes H-1 Racer. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1935, ο Χιουζ, πετώντας με το H-1, έκανε ένα νέο αεροπορικό ρεκόρ ταχύτητας πετυχαίνοντας 562 χλμ./ώρα κατά τη διάρκεια της δοκιμαστικής του διαδρομής κοντά στην Σάντα Άννα της Καλιφόρνιας (ο Τζουζέπε Μότα έκανε 362 μίλια/ώρα το 1929 και ο Τζορτζ Στάινφορθ έφτασε τα 407,5 μίλια/ώρα) το 1931, και τα δύο σε υδροπλάνα). 

Αυτό ήταν και η τελευταία φορά στην ιστορία που ένα αεροσκάφος που κατασκευάστηκε από ιδιώτη έκανε το παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας. Ενάμιση χρόνο αργότερα, στις 19 Ιανουαρίου 1937, πετώντας με το ίδιο H-1 Racer με μακρύτερα φτερά, ο Χιουζ έκανε νέο ρεκόρ διηπειρωτικής ταχύτητας πετώντας ασταμάτητα από το Λος Άντζελες στο Νιούαρκ σε επτά ώρες, 28 λεπτά και 25 δευτερόλεπτα (ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ του εννέα ωρών, 27 λεπτών). Η μέση ταχύτητά του κατά τη διάρκεια της πτήσης ήταν 518 χλμ./ώρα. 

Το H-1 Racer παρουσίασε μια σειρά σχεδιαστικών καινοτομιών: είχε ανασυρόμενο εξοπλισμό προσγείωσης (όπως είχε η Boeing Monomail πέντε χρόνια νωρίτερα) και όλα τα πριτσίνια και οι σύνδεσμοι τοποθετήθηκαν στο κύτος του αεροσκάφους για να μειώσουν την αντίσταση. Το H-1 Racer ενδέχεται να έχει επηρεάσει τη σχεδίαση πολλών μαχητικών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όπως τα Mitsubishi A6M Zero, τα Focke-Wulf Fw 190 και F8F Bearcat , αν και αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί ποτέ. Το 1975 το H-1 Racer δόθηκε στο Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν.

Πτήση σε όλο τον κόσμο 
Στις 14 Ιουλίου 1938, ο Χιουζ έκανε άλλο ένα νέο ρεκόρ ολοκληρώνοντας μια πτήση σε όλο τον κόσμο σε μόλις 91 ώρες (τρεις ημέρες, 19 ώρες, 17 λεπτά), ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ που είχε θέσει το 1933 ο Γουίλι Ποστ με ένα μονοκινητήριο Lockheed Vega σχεδόν τέσσερις ημέρες. 

Ο Χιουζ απογειώθηκε από τη Νέα Υόρκη και συνέχισε στο Παρίσι, τη Μόσχα, το Ομσκ, το Γιακούτσκ, το Φέρμπανκς και τη Μινεάπολη και στη συνέχεια επέστρεψε στη Νέα Υόρκη. Για αυτήν την πτήση πέταξε με ένα Lockheed 14 Super Electra (με πλήρωμα τεσσάρων ατόμων) εξοπλισμένο με τον τελευταίο ραδιοφωνικό εξοπλισμό και πλοήγησης. Ο Χάρι Κόνορ ήταν ο συγκυβερνήτης, ο Τόμας Θέρλοου ο πλοηγός, ο Ρίτσαρντ Στόνταρτ ο μηχανικός και ο Έντ Λουντ ο μηχανικός. 

Ο Χιουζ ήθελε αυτήν την πτήση να είναι θρίαμβος της αμερικανικής αεροπορικής τεχνολογίας, αποδεικνύοντας ότι ήταν δυνατή η ασφαλής αεροπορική μεταφορά μεγάλων αποστάσεων. Ο Άλμπερτ Λόντβικ στην Αϊόβα, παρείχε οργανωτικές ικανότητες ως διευθυντής πτήσεων. Ενώ ο Χιουζ ήταν στο παρελθόν σχετικά άγνωστος παρά τον πλούτο του, καθώς ήταν περισσότερο γνωστός για τη γνωριμία του με την Κάθριν Χέπμπορν, η Νέα Υόρκη του έκανε τώρα μια παρέλαση στο Φαράγγι των Ηρώων Ο  Χιουζ και το πλήρωμά του βραβεύτηκαν με το βραβείο Κόλιερ του 1938 για τις πτήσεις τους σε όλο τον κόσμο και σε χρόνο ρεκόρ. και το 1938 για την παγκόσμια περιήγηση με νέο ρεκόρ.

Το 1938 το αεροδρόμιο Γουίλιαμ Π. Χόμπυ στο Χιούστον του Τέξας - γνωστό τότε ως δημοτικό αεροδρόμιο του Χιούστον - μετονομάστηκε σε Χιουζ, αλλά το όνομα άλλαξε παίρνοντας το ίδιο που είχε λόγω της δημόσιας οργής επειδή δόθηκε σε ένα εν ζωή άτομο. Ο Χιουζ είχε επίσης ρόλο στο σχεδιασμό και τη χρηματοδότηση τόσο του Boeing 307 Stratoliner όσο και του Lockheed L-049 Constellation.

Άλλα αεροπορικά βραβεία περιλαμβάνουν: το Κύπελλο Μπιντέσκο της Fédération Aéronautique Internationale το 1938, το βραβείο Octave Chanute το 1940 και ένα ειδικό χρυσό μετάλλιο του Κογκρέσου το 1939 «ως αναγνώριση των επιτευγμάτων του Χάουαρντ Χιουζ στην προώθηση της επιστήμης της αεροπορίας και έτσι φέρνοντας σπουδαία αναγνώριση στη χώρα του σε όλο τον κόσμο». Ο Πρόεδρος Χάρι Τρούμαν έστειλε το μετάλλιο του Κογκρέσου στον Χιουζ μετά τη συντριβή του F-11. Μετά την πτήση του σε όλο τον κόσμο, ο Χιουζ αρνήθηκε να πάει στον Λευκό Οίκο για να το παραλάβει.

Hughes D-2 και XF-11 

Το Hughes D-2 σχεδιάστηκε το 1939 ως βομβαρδιστικό με πέντε μέλη πληρώματος, με 42κύλινδρους κινητήρες Wright R-2160 Tornado. Στην τελική φάση σχεδίασης, εμφανίστηκε ως διθέσιο μαχητικό-αναγνωριστικό αεροσκάφος που ονομάστηκε D-2A, με δύο κινητήρες Pratt & Whitney R-2800-49. Το αεροσκάφος κατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας τη διαδικασία Duramold. Το πρωτότυπο μεταφέρθηκε στο Harper's Dry Lake στην Καλιφόρνια με μεγάλη μυστικότητα το 1943 και πέταξε για πρώτη φορά στις 20 Ιουνίου του ίδιου έτους. Μετά από σύσταση του γιου του προέδρου, συνταγματάρχη Έλιοτ Ρούσβελτ, ο οποίος είχε γίνει φίλος με τον Χιουζ, τον Σεπτέμβριο του 1943 η Αεροπορία του Στρατού των ΗΠΑ (USAAF) διέταξε την ανάπτυξη 100 αναγνωριστικών D-2, γνωστών ως F-11. Ο Χιουζ προσπάθησε τότε να πείσει τον στρατό να πληρώσει για την ανάπτυξη του D-2. Τον Νοέμβριο του 1944, το υπόστεγο που περιείχε το D-2A φέρεται να χτυπήθηκε από κεραυνό και το αεροσκάφος καταστράφηκε. Ο σχεδιασμός του D-2 εγκαταλείφθηκε αλλά οδήγησε στον σχεδιασμό του αμφιλεγόμενου Hughes XF-11. Το XF-11 ήταν ένα μεγάλο, μεταλλικό, διθέσιο αναγνωριστικό αεροσκάφος, που τροφοδοτούνταν από δύο κινητήρες Pratt & Whitney R-4360-31, το καθένα με μια σειρά ελίκων αντίθετης περιστροφής. Μόνο δύο πρωτότυπα ολοκληρώθηκαν, όπου το δεύτερο είχε μόνο μία έλικα σε κάθε πλευρά.

Θανατηφόρα συντριβή του Sikorsky S-43 

Την άνοιξη του 1943 ο Χιουζ πέρασε σχεδόν έναν μήνα στο Λας Βέγκας, δοκιμάζοντας το αμφίβιο αεροσκάφος Sikorsky S-43, με το να εξασκείται στην προσγείωση στη λίμνη Μιντ, και να προετοιμάζεται για την πτήση του Η-4 Hercules. Οι καιρικές συνθήκες στη λίμνη τη μέρα ήταν ιδανικές. Στις 17 Μαΐου 1943, ο Χιουζ πέταξε με το αεροσκάφος Sikorsky από την Καλιφόρνια, μεταφέροντας δύο επιθεωρητές της αρχής πολιτικής αεροπορίας (CAA), δύο υπαλλήλους του και την ηθοποιό Άβα Γκάρντνερ. Ο Χιουζ άφησε την Γκάρντνερ στο Λας Βέγκας και προχώρησε στη λίμνη Μιντ για να πραγματοποιήσει δοκιμές καταλληλότητας στο S-43. Η δοκιμαστική πτήση δεν πήγε καλά. Το Sikorsky συνετρίβη στη λίμνη Μιντ, ενώ σκοτώθηκε ένας επιθεωρητής της CAA και ένας υπάλληλος του Χιουζ. Ο Χιουζ υπέστη σοβαρό χτύπημα στην κορυφή του κεφαλιού του όταν χτύπησε στον επάνω μέρος του πίνακα ελέγχου και έπρεπε να διασωθεί από ένα άλλο μέλος του αεροσκάφους. Αναγκάστηκε να πληρώσει τους δύτες 100.000 δολάρια για να μαζέψουν το αεροσκάφος και αργότερα ξόδεψε περισσότερα από 500.000 δολάρια για την αποκατάστασή του. Στη συνέχεια, έστειλε το αεροπλάνο στο Χιούστον, όπου παρέμεινε για πολλά χρόνια.

Σχεδόν θανατηφόρα συντριβή του XF-11 

Ο Χιουζ ενεπλάκη σε ένα ακόμη σχεδόν θανατηφόρο ατύχημα αεροσκάφους στις 7 Ιουλίου 1946, ενώ πραγματοποιούσε την πρώτη πτήση του πρωτότυπου αναγνωριστικού αεροσκάφους των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων, του XF-11, κοντά στο αεροδρόμιο Χιουζ στο Κάλβερ Σίτι της Καλιφόρνια. Μια διαρροή πετρελαίου προκάλεσε πρόβλημα στην έλικα αντίθετης περιστροφής, με αποτέλεσμα το αεροσκάφος να χάσει γρήγορα υψόμετρο. Ο Χιουζ προσπάθησε να σώσει το αεροσκάφος προσγειώνοντάς το στο γήπεδο γκολφ του Λος Άντζελες, αλλά λίγα δευτερόλεπτα πριν φτάσει στο γήπεδο, το XF-11 άρχισε να πέφτει δραματικά και συνετρίβη στo Μπέβερλι Χιλς.

Όταν το XF-11 τελικά σταμάτησε αφού κατέστρεψε τρία σπίτια, οι δεξαμενές καυσίμων εξερράγησαν, πυρπολώντας το αεροσκάφος και ένα κοντινό σπίτι. Ο Χιουζ κατάφερε να βγει από τα φλεγόμενα συντρίμμια, αλλά ξάπλωσε δίπλα στο αεροσκάφος και διεσώθη από κάποιον που έτυχε να βρίσκεται στην περιοχή. Υπέστη σημαντικά κατάγματα κατά τη συντριβή, όπως συντριπτικό κάταγμα κλείδας, και πολλαπλά ραγισμένα πλευρά, όπως επίσης διάτρηση αριστερού πνεύμονα, μετατόπιση της καρδιάς και πολυάριθμα εγκαύματα τρίτου βαθμού. Παρά τα σοβαρά τραύματά του, ο Χιουζ ανάρρωσε πλήρως.

H-4 Hercules 

Το Συμβούλιο Παραγωγής Πολέμου (όχι ο στρατός) είχε συμβόλαιο αρχικά με τον Χένρι Κάιζερ και τον Χιουζ για την παραγωγή του γιγαντιαίου ιπτάμενου σκάφους HK-1 Hercules. Το αεροσκάφος θα χρησιμοποιούταν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για τη μεταφορά στρατευμάτων και εξοπλισμού πέρα από τον Ατλαντικό ως εναλλακτική λύση στα θαλάσσια πλοία μεταφοράς στρατευμάτων που ήταν ευάλωτα στα γερμανικά υποβρύχια σκάφη. Οι στρατιωτικές υπηρεσίες αντιτάχθηκαν στο έργο, νομίζοντας ότι θα απορροφούσε πόρους από προγράμματα υψηλότερης προτεραιότητας, αλλά οι ισχυροί σύμμαχοι του Χιουζ στην Ουάσινγκτον, το υποστήριξαν. Μετά από διαφωνίες, ο Κάιζερ αποχώρησε από το έργο και ο Χιουζ επέλεξε να το συνεχίσει με το H-4 Hercules. Το αεροσκάφος, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε παρά μόνο μετά το τέλος του πολέμου.

Το H-4 Hercules ήταν το μεγαλύτερο ιπτάμενο σκάφος στον κόσμο (το έχει ξεπεράσει το Antonov An-225 από τότε), το μεγαλύτερο αεροσκάφος κατασκευασμένο από ξύλο, και είχε το μεγαλύτερο άνοιγμα φτερών από οποιοδήποτε άλλο αεροσκάφος. Πέταξε μόνο μία φορά για 1,6 χιλιόμετρα και 21 μέτρα πάνω από το νερό, με τον Χιουζ στα χειριστήρια, στις 2 Νοεμβρίου 1947.

Hughes Aircraft 

Το 1932 ο Χιουζ ίδρυσε την Hughes Aircraft Company σε μια νοικιασμένη γωνία ενός υπόστεγου της Lockheed Corporation στο Μπέρμπανκ της Καλιφόρνια, για να κατασκευάσει το H-1 Racer.

Κατά τη διάρκεια και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Χιουζ μετέτρεψε την εταιρεία του σε έναν σημαντικό κατασκευαστή αμυντικού εξοπλισμού. Το τμήμα Hughes Helicopters ξεκίνησε να λειτουργεί το 1947 όταν η εταιρεία κατασκευής ελικοπτέρων Κέλετ πούλησε το τελευταίο της σχέδιο στον Χιουζ για παραγωγή. Η Hughes Aircraft έγινε σημαντικός κατασκευαστής στον τομέα της αεροδιαστημικής και άμυνας, κατασκευάζοντας πολυάριθμα προϊόντα που σχετίζονται με την τεχνολογία και περιελαμβάνουν διαστημόπλοια, στρατιωτικά αεροσκάφη, συστήματα ραντάρ, ηλεκτρο-οπτικά συστήματα, το πρώτο λειτουργικό λέιζερ, συστήματα υπολογιστών αεροσκαφών, πυραυλικά συστήματα, κινητήρες ιόντων (για διαστημικά ταξίδια), εμπορικούς δορυφόρους και άλλα ηλεκτρονικά συστήματα.

Το 1985, η εταιρεία πουλήθηκε στη General Motors. Το 1997 η General Motors πούλησε τη Hughes Aircraft στη Raytheon, η οποία με τη σειρά της την πούλησε στην Boeing το 2000. Τα Hughes Research Laboratories, ωστόσο, παρέμειναν στην General Motors και στην Boeing, τα οποία επικεντρώθηκαν σε προηγμένες εξελίξεις στη μικροηλεκτρονική, τις επιστήμες πληροφοριών και συστημάτων, τα υλικά, τους αισθητήρες και τη φωτονική. Ο χώρος εργασίας των εργαστηρίων εκτείνεται από τη βασική έρευνα έως την παράδοση προϊόντων, ενώ επικεντρώνεται κυρίως σε ολοκληρωμένα κυκλώματα υψηλής απόδοσης, λέιζερ υψηλής ισχύος, κεραίες, δικτύωση και έξυπνα υλικά.

Αεροπορικές εταιρείες 

Το 1939, μετά από παρότρυνση του Τζακ Φράι, προέδρου της Transcontinental & Western Airlines, προκατόχου της Trans World Airlines (TWA), ο Χιουζ άρχισε να αγοράζει αθόρυβα το μεγαλύτερο μέρος των μετοχών της TWA, και τελικά απέκτησε τον έλεγχο της αεροπορικής εταιρείας μέχρι το 1944. Ο Χιουζ θεωρείται η κινητήρια δύναμη πίσω από τα αεροσκάφη Lockheed Constellation, τα οποία αυτός και ο Φράι παρήγγειλαν το 1939 ως αντικατάσταση των Boeing 307 Stratoliners από τον στόλο της TWA. Ο Χιουζ χρηματοδότησε προσωπικά την εξαγορά 40 αεροσκαφών της σειράς Constellation αξίας 18 εκατομμυρίων δολαρίων, τη μεγαλύτερη παραγγελία αεροσκαφών στην ιστορία μέχρι τότε. Τα αεροσκάφη αυτά ήταν από τα εμπορικά αεροσκάφη με τις υψηλότερες επιδόσεις στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και του 1950 και επέτρεψαν στην TWA να πρωτοπορήσει στην διηπειρωτική υπηρεσία χωρίς στάσεις. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η TWA έγινε ο μοναδικός αμερικάνικος αερομεταφορέας που εξυπηρετούσε εσωτερικές και υπερατλαντικές πτήσεις.

Μετά την αναγγελία του Boeing 707, ο Χιουζ θέλησε να αγοράσει ένα πιο προηγμένο αεροσκάφος για την TWA και πλησίασε την εταιρεία Convair στα τέλη του 1954. Η Convair του πρότεινε δύο σχέδια, αλλά ο Χιουζ δεν μπόρεσε να αποφασίσει και έτσι η Convair εγκατέλειψε την ιδέα μετά την αποκάλυψη της μακέτας του 707 και του Douglas DC-8. Ακόμη και όταν οι ανταγωνιστές όπως η United Airlines, η American Airlines και η Pan American World Airways είχαν κάνει μεγάλες παραγγελίες των 707, ο Χιουζ έκανε μόνο οκτώ παραγγελίες. Παράλληλα, ξεκίνησε ένα σχέδιο κατασκευής δικού του "ανώτερου" αεριωθούμενου αεροσκάφους για την TWA. Ωστόσο, εγκατέλειψε αυτό το σχέδιο γύρω στο 1958, ενώ εν τω μεταξύ διαπραγματεύτηκε νέα συμβόλαια για τα αεροσκάφη 707 και Convair 880 και κινητήρες συνολικού ύψους 400 εκατομμυρίων δολαρίων.

Η χρηματοδότηση των παραγγελιών αεροσκαφών της TWA επέτεινε το τέλος της σχέσης του Χιουζ με τον διευθύνοντα σύμβουλο Νόα Ντίτριχ και οδήγησε τελικά στην αποβολή του Χιουζ από την διοίκηση της TWA. Ο Χιουζ δεν είχε αρκετά μετρητά ή μελλοντικές ταμειακές ροές για να πληρώσει για τις παραγγελίες και δεν ζήτησε αμέσως τραπεζική χρηματοδότηση. Η άρνηση του Χιουζ να ακούσει τις συμβουλές χρηματοδότησης του Ντίτριχ οδήγησε σε ρήξη μεταξύ των δύο μέχρι το τέλος του 1956. Καθώς η ψυχική κατάσταση του Χιουζ επιδεινώθηκε, διέταξε διάφορες τακτικές για να καθυστερήσει τις πληρωμές σε Boeing και Convair. Η συμπεριφορά του οδήγησε τις τράπεζες να επιμείνουν στην απομάκρυνσή του από τη διοίκηση της TWA ως προϋπόθεση για περαιτέρω χρηματοδότηση.

Ο Χιουζ αναγκάστηκε τελικά να αποχωρήσει από τη διοίκηση της TWA το 1960, αν και συνέχισε να κατέχει το 78% της εταιρείας. Το 1961, η TWA κατέθεσε μήνυση κατά της Hughes Tool Company, ισχυριζόμενη ότι η τελευταία είχε παραβιάσει τον αντιμονοπωλιακό νόμο δεσμεύοντας την TWA στις εμπορικές συναλλαγές αεροσκαφών. Ο Χιουζ κέρδισε τη δίκη, αλλά το 1966 αναγκάστηκε να πουλήσει τις μετοχές του, οι οποίες του απέφεραν 546.549.771 δολάρια.

Παράλληλα, το 1962, ο Χιουζ απέκτησε τον έλεγχο της Northeast Airlines με έδρα τη Βοστώνη. Ωστόσο, οι κερδοφόρες πτήσεις της αεροπορικής εταιρείας μεταξύ μεγάλων βορειοανατολικών πόλεων και του Μαϊάμι τερματίστηκαν με απόφαση του Συμβουλίου Πολιτικής Αεροναυτικής (ρυθμιστική αρχή των ΗΠΑ) περίπου την εποχή της εξαγοράς και ο Χιουζ πούλησε τον έλεγχο της εταιρείας το 1964.

Τέλος, το 1970, ο Χιουζ απέκτησε την Air West με έδρα το Σαν Φρανσίσκο την οποία μετονόμασε σε Hughes Airwest. Η Air West δημιουργήθηκε το 1968 από τη συγχώνευση τριών εταιρειών, οι οποίες λειτουργούσαν στις δυτικές ΗΠΑ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Hughes Airwest εκμεταλλευόταν έναν στόλο αεροσκαφών Boeing 727-200, Douglas DC-9-10 και McDonnell Douglas DC-9-30 σε ένα εκτεταμένο δίκτυο διαδρομών στις δυτικές ΗΠΑ με πτήσεις προς το Μεξικό και τον δυτικό Καναδά. Μέχρι το 1980, το σύστημα διαδρομών της αεροπορικής εταιρείας έφτανε μέχρι ανατολικά ως το Χιούστον (αεροδρόμιο Χόμπι) και το Μιλγουόκι με συνολικά 42 προορισμούς. Στα τέλη του 1980 η εταιρεία πουλήθηκε και τελικά κατέληξε στην Delta Air Lines το 2008.

Ιατρικό Ινστιτούτο Χάουαρντ Χιουζ 
Το 1953, ο Χιουζ εγκαινίασε το Ιατρικό Ινστιτούτο Χάουρντ Χιουζ στο Μαϊάμι της Φλόριντα (σήμερα βρίσκεται στο Chevy Chase του Μέριλαντ) με στόχο τη βασική βιοϊατρική έρευνα, συμπεριλαμβανομένης της προσπάθειας να κατανοήσει, με τα λόγια του Χιουζ, τη "γένεση της ίδιας της ζωής", λόγω του δια βίου ενδιαφέροντός του για την επιστήμη και την τεχνολογία. Η πρώτη διαθήκη του Χιουζ, την οποία υπέγραψε το 1925 σε ηλικία 19 ετών, όριζε ότι ένα μέρος της περιουσίας του θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία ιατρικού ινστιτούτου με το όνομά του. Όταν ξεκίνησε μια μεγάλη μάχη με την Εσωτερική Υπηρεσία Εσόδων (φορολογική αρχή των ΗΠΑ), ο Χιουζ έδωσε όλο το απόθεμα των μετοχών της Hughes Aircraft Company στο Ινστιτούτο, μετατρέποντας έτσι την αεροδιαστημική και αμυντική εταιρεία σε μια κερδοσκοπική οντότητα πλήρως απαλλαγμένη από τους φόρους λόγω φιλανθρωπικής δράσης. Ο γιατρός του Χιουζ, Βέρνι Μάσον, ο οποίος επέβλεψε τον Χιουζ μετά το αεροπορικό δυστύχημα του 1946, ήταν πρόεδρος της ιατρικής συμβουλευτικής επιτροπής του Ινστιτούτου. Το νέο διοικητικό συμβούλιο του Ιατρικού Ινστιτούτου Χάουαρντ Χιουζ πούλησε την Hughes Aircraft το 1985 στη General Motors για 5,2 δισεκατομμύρια δολάρια, κάτι το οποίο επέτρεψε τη δραματική αύξηση του Ινστιτούτου.

Μετά το θάνατό του το 1976, πολλοί πίστευαν ότι το υπόλοιπο της περιουσίας του Χιουζ θα πήγαινε στο Ινστιτούτο, αν και τελικά μοιράστηκε μεταξύ των ξαδέρφων του και άλλων κληρονόμων, λόγω έλλειψης διαθήκης. Το 2007, το Ινστιτούτο ήταν ο τέταρτος μεγαλύτερος ιδιωτικός οργανισμός και ένας από τους μεγαλύτερους αφιερωμένους στη βιολογική και ιατρική έρευνα. Το 2020, το ενεργητικό του Ινστιτούτου ήταν 21,2 δισεκατομμύρια δολάρια.

Προσωπική ζωή

Πρώτα ειδύλλια 
Το 1929, η πρώτη σύζυγος του Χιουζ, Έλα, επέστρεψε στο Χιούστον και υπέβαλε αίτηση διαζυγίου. Ο Χιουζ έβγαινε με πολλές διάσημες γυναίκες, όπως η Τζόαν Κρόφορντ, η Μπίλι Ντόουβ, η Μπέτι Ντέιβις , η Ιβόν Ντε Κάρλο, η Άβα Γκάρντνερ, η Ολίβια ντε Χάβιλαντ, η Κάθριν Χέπμπορν, η Χέντι Λάμαρ, η Τζίντζερ Ρότζερς, η Τζάνετ Λι, η Πατ Σίχαν,  και η Τζιν Τίρνεϊ. Επίσης έκανε πρόταση γάμου στην Τζοάν Φονταίν αρκετές φορές, σύμφωνα με την αυτοβιογραφία της με τίτλο No Bed of Roses. Η Τζιν Χάρλοου συνόδευσε τον Χιουζ στην πρεμιέρα των Αγγέλων της Κολάσεως, αλλά ο Νώε Ντίτριχ έγραψε πολλά χρόνια αργότερα ότι η σχέση τους ήταν αυστηρά επαγγελματική, καθώς ο Χιουζ αντιπαθούσε την Χάρλοου προσωπικά. 

Στο βιβλίο του το 1971, Howard: The Amazing Mr. Hughes, ο Νώε Ντίτριχ ανέφερε ότι ο Χιουζ άρεσε πραγματικά και σεβόταν την Τζέιν Ράσελ, αλλά ποτέ δεν επιδίωξε τη ρομαντική εμπλοκή μαζί της. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία της Ράσελ, ωστόσο, ο Χιουζ προσπάθησε κάποτε να την αποπλανήσει μετά από ένα πάρτι. Η Ράσελ (που ήταν παντρεμένη εκείνη την εποχή) τον αρνήθηκε και ο Χιουζ υποσχέθηκε ότι δεν θα ξανασυμβεί. 
Οι δυο τους διατηρούσαν επαγγελματική και ιδιωτική φιλία για πολλά χρόνια. Ο Χιουζ παρέμεινε καλός φίλος με την Τίρνεϊ, ο οποία, μετά τις αποτυχημένες προσπάθειές του να την αποπλανήσει, ανέφερε ότι «δεν νομίζω ότι ο Χάουαρντ θα μπορούσε να αγαπήσει οτιδήποτε δεν είχε κινητήρα». Αργότερα, όταν η κόρη της Τίρνεϊ, Ντάρια γεννήθηκε κωφή και τυφλή και με σοβαρή μαθησιακή δυσκολία λόγω της έκθεσης της Τίρνεϊ στην ερυθρά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, ο Χιουζ ανέλαβε να φροντίσει την Ντάρια και έλαβε την καλύτερη ιατρική φροντίδα και πλήρωσε όλα τα έξοδα.

Πολυτελές γιοτ 
Το 1933, ο Χιουζ αγόρασε ένα πολυτελές γιοτ με το όνομα Ρόβερ, το οποίο ήταν προηγουμένως ιδιοκτησία του Σκωτσέζου μεγιστάνα ναυτιλίας Λορντ Ιντσκέιπ. «Δεν έχω δει ποτέ το Rover αλλά το αγόρασα στα σχέδια, τις φωτογραφίες και τις εκθέσεις των ασφαλιστών των Lloyd's. Η εμπειρία μου είναι ότι οι Άγγλοι είναι οι πιο ειλικρινείς  άνθρωποι στον κόσμο».  Ο Χιουζ μετονόμασε το γιοτ σε Southern Cross και αργότερα το πούλησε στον Σουηδό επιχειρηματία Άξελ Βένερ-Γκριν.

Τροχαίο ατύχημα του 1936
Στις 11 Ιουλίου 1936, ο Χιουζ χτύπησε και σκότωσε έναν πεζό ονόματι Γκάμπριελ Μάγιερ με το αυτοκίνητό του στη γωνία της 3ης οδού και της Λορέιν στο Λος Άντζελες.  Μετά το δυστύχημα, ο Χιουζ μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και πιστοποιήθηκε ως νηφάλιος, αλλά ο θεράπων ιατρός σημείωσε ότι ο Χιουζ ήταν μεθυσμένος. Ένας μάρτυρας του δυστυχήματος είπε στην αστυνομία ότι ο Χιουζ οδηγούσε ακανόνιστα και πολύ γρήγορα και ότι ο Μάγιερ στεκόταν στη ζώνη ασφαλείας σε μια στάσης τραμ. Ο Χιουζ θεωρήθηκε ύποπτος για ανθρωποκτονία από αμέλεια και κρατήθηκε όλη τη νύχτα στη φυλακή, μέχρις ότου ο πληρεξούσιος δικηγόρος του, Νιλ Σ. Μακάρθι , έλαβε ένα ένταλμα για την αποφυλάκισή του εν αναμονή της έρευνας του ιατροδικαστή.  Μέχρι τη στιγμή της έρευνας του ιατροδικαστή, ωστόσο, ο μάρτυρας είχε αλλάξει την ιστορία του και ισχυρίστηκε ότι ο Μάγιερ είχε μετακινηθεί ακριβώς μπροστά από το αυτοκίνητο του Χιουζ. Η Νάνσι Μπέιλι, η οποία βρισκόταν στο αυτοκίνητο με τον Χιουζ τη στιγμή του δυστυχήματος, επιβεβαίωσε αυτήν την εκδοχή της ιστορίας. Στις 16 Ιουλίου 1936, ο Χιουζ θεωρήθηκε αθώος από την δικαστική επιτροπή κατά την έρευνα για τον θάνατο του Μάγιερ.  Ο Χιουζ είπε αργότερα στους δημοσιογράφους «Οδηγούσα αργά και ένας άντρας εμφανίστηκε μέσα από το σκοτάδι που ήταν μπροστά μου».

Γάμος με την Τζιν Πίτερς 
Στις 12 Ιανουαρίου 1957, ο Χιουζ παντρεύτηκε την ηθοποιό Τζιν Πίτερς σε ένα μικρό ξενοδοχείο στο Τονόπα της Νεβάδα.  Το ζευγάρι γνωρίστηκε τη δεκαετία του 1940, πριν η Πίτερς γίνει ηθοποιός στον κινηματογράφο.  Είχαν ένα πολύ δημοφιλή ειδύλλιο το 1947 και συζήτησαν τον γάμο, αλλά είπε ότι δεν μπορούσε να το συνδυάσει με την καριέρα της.Κάποιοι αργότερα ισχυρίστηκαν ότι η Πίτερς ήταν «η μόνη γυναίκα που ο Χιουζ αγάπησε ποτέ», και φέρεται να είχε τους υπεύθυνους ασφαλείας του να την ακολουθούν παντού, ακόμη και όταν δεν είχαν σχέση. Τέτοιες αναφορές επιβεβαιώθηκαν από τον ηθοποιό Μαξ Σόβαλτερ, ο οποίος έγινε στενός φίλος του Πίτερς ενώ γυρίζονταν η ταινία Νιαγάρας (1953).  Ο Σόβαλτερ είπε σε μια συνέντευξη του ότι επειδή συναντιόταν συχνά με την Πίτερς, οι άνδρες του Χιουζ τον απείλησαν ότι θα του καταστρέψουν την καριέρα αν δεν την άφηνε μόνη της.

Συνδέσεις με τον Ρίτσαρντ Νίξον και το Γουωτεργκέιτ 
Λίγο πριν από τις προεδρικές εκλογές του 1960 , ο Ρίτσαρντ Νίξον ανησύχησε όταν αποκαλύφθηκε ότι ο αδελφός του, Ντόναλντ, έλαβε ένα δάνειο 205.000 δολαρίων από τον Χιουζ. Από καιρό εικάζονταν  ότι η επιθυμία του Νίξον να μάθει τι σχεδίαζαν οι Δημοκρατικοί το 1972 βασίστηκε εν μέρει στην πεποίθησή του ότι οι Δημοκρατικοί γνώριζαν για μια μετέπειτα δωροδοκία που είχε λάβει ο φίλος του Μπέμπε Ρεμπόζο από τον Χιουζ μετά την ανάληψη των καθηκόντων του στην Προεδρία των ΗΠΑ.

Στα τέλη του 1971, ο Ντόναλντ Νίξον μάζευε πληροφορίες για τον αδερφό του για την προετοιμασία για τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές. Μία από τις πηγές του ήταν ο Τζον Μάγιερ, πρώην επιχειρηματικός σύμβουλος του Χιουζ, ο οποίος είχε επίσης συνεργαστεί με τον πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής των Δημοκρατικών Λάρι Ο'Μπράιεν.

Ο Μάγιερ, σε συνεργασία με τον πρώην αντιπρόεδρο Χιούμπερτ Χάμφρεϊ και άλλους, ήθελε να δώσει την παραπληροφόρηση στην εκστρατεία του Νίξον. Ο Μάγερ είπε στον Ντόναλντ ότι ήταν σίγουρος ότι οι Δημοκρατικοί θα κερδίσουν τις εκλογές επειδή ο Λάρι Ο'Μπράιεν είχε πολλές πληροφορίες για τις παράνομες σχέσεις του Ρίτσαρντ Νίξον με τον Χάουαρντ Χιουζ που δεν είχαν αποκαλυφθεί ποτέ. Ο Ο'Μπράιεν δεν είχε στην πραγματικότητα καμία τέτοια πληροφορία, αλλά ο Μάγιερ ήθελε ο Νίξον να πιστεύει ότι είχε. Ο Ντόναλντ είπε στον αδερφό του ότι ο Ο'Μπράιαν είχε στην κατοχή του ζημιογόνες πληροφορίες για τον Χιουζ που θα μπορούσαν να καταστρέψουν την εκστρατεία του.   Ο Τέρι Λένζνερ, ο οποίος ήταν ο επικεφαλής ερευνητής της Επιτροπής Γερουσίας για το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ, εικάζει ότι ήταν η επιθυμία του Νίξον να μάθει τι γνώριζε ο Ο 'Μπράιεν για τις συναλλαγές του Νίξον με τον Χιουζ ενδέχεται να είχε παρακινήσει εν μέρει την διάρρηξη του Γουώτεργκεϊτ.

Τελευταία χρόνια και θάνατος

Σωματική και ψυχική παρακμή 
Ο Χιουζ θεωρήθηκε ευρέως εκκεντρικός   και υπέφερε από σοβαρή ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Ο Νώε Ντίτριχ έγραψε ότι ο Χιουζ έτρωγε πάντα το ίδιο για δείπνο, μια μπριζόλα από τη Νέα Υόρκη μαγειρεμένη μισοψημένη, σαλάτα και μπιζέλια, αλλά μόνο τα μικρότερα, αφήνοντας τα μεγαλύτερα στην άκρη. Για πρωινό, ο Χιουζ ήθελε τα αυγά του να μαγειρεύονται όπως τα έφτιαχνε η οικογένειά του. Ο Χιουζ είχε μια «φοβία για τα μικρόβια» και «το πάθος του για το απόρρητο έγινε μανία».

Ενώ σκηνοθετούσε τον Παράνομο (The Outlaw), ο Χιουζ επικεντρώθηκε σε ένα μικρό ελάττωμα σε μια από τις μπλούζες της Τζέιν Ράσελ, υποστηρίζοντας ότι το ύφασμα συσσωρεύτηκε κατά μήκος μιας ραφής και έδωσε την εμφάνιση δύο θηλών σε κάθε στήθος. Έγραψε ένα αναλυτικό υπόμνημα στο συνεργείο σχετικά με τον τρόπο επίλυσης του προβλήματος. Ο Ρίτσαρντ Φλέισερ, ο οποίος σκηνοθέτησε το His Kind of Woman με τον Χιουζ ως εκτελεστικό παραγωγό, έγραψε εκτενώς στην αυτοβιογραφία του για τη δυσκολία αντιμετώπισης του μεγιστάνα. Στο βιβλίο του, Just Tell Me When to Cry, ο Φλέισερ εξήγησε ότι ο Χιουζ ήταν προσκολλημένος σε ασήμαντες λεπτομέρειες και ήταν εναλλάξ αναποφάσιστος και πεισματάρης. Αποκάλυψε επίσης ότι οι απρόβλεπτες εναλλαγές της διάθεσης του Χιουζ τον έκανε να αναρωτηθεί αν η ταινία θα ολοκληρωνόνταν ποτέ.

Το 1958, ο Χιουζ είπε στους βοηθούς του ότι ήθελε να προβάλει μερικές ταινίες σε ένα κινηματογραφικό στούντιο κοντά στο σπίτι του. Έμεινε στο σκοτεινό δωμάτιο προβολής του στούντιο για περισσότερους από τέσσερις μήνες, χωρίς να φύγει ποτέ. Έτρωγε μόνο σοκολάτες και κοτόπουλο και έπινε μόνο γάλα και περιτριγυριζόταν από δεκάδες μπουκάλια Kleenex που στοίβαζε και τακτοποιούσε συνεχώς. Έγραφε αναλυτικά υπομνήματα στους βοηθούς του δίνοντάς τους ρητές οδηγίες ούτε να τον κοιτάξουν ούτε να του μιλήσουν αν δεν τους μιλήσει ο ίδιος. Σε όλη αυτή την περίοδο, ο Χιουζ καθόταν καθηλωμένος στην καρέκλα του, συχνά γυμνός, παρακολουθώντας συνεχώς ταινίες. Όταν τελικά εμφανίστηκε το καλοκαίρι του 1958, η υγιεινή του ήταν άθλια. Δεν είχε λούσει ούτε είχε κόψει τα μαλλιά και τα νύχια του για εβδομάδες. Ειδικοί υποστηρίζουν πως αυτό μπορεί να οφείλεται στην αλλοδυνία, η οποία καταλήγει σε έντονο πόνο σε ερεθίσματα που κανονικά δεν θα προκαλούσαν τίποτα.

Μετά το περιστατικό της αίθουσας προβολής, ο Χιουζ μετακόμισε σε ένα μπανγκαλόου στο Beverly Hills Hotel όπου νοίκιασε επίσης δωμάτια για τους βοηθούς του και τη σύζυγό του. Καθόταν γυμνός στην κρεβατοκάμαρά του με μια ροζ πετσέτα ξενοδοχείου τοποθετημένη πάνω στα γεννητικά του όργανα, βλέποντας ταινίες. Αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι ο Χιουζ έβρισκε το άγγιγμα των ρούχων επώδυνο λόγω αλλοδυνίας. Μπορούσε να έχει παρακολουθήσει ταινίες για να αποσπάσει τον εαυτό του από τον πόνο του - μια συνηθισμένη πρακτική μεταξύ των ασθενών με δυσεπίλυτο πόνο, ειδικά εκείνων που δεν λαμβάνουν επαρκή θεραπεία. Σε ένα χρόνο, ο Χιουζ ξόδεψε περίπου 11 εκατομμύρια δολάρια στο ξενοδοχείο.

Ο Χιουζ άρχισε να αγοράζει αλυσίδες εστιατορίων και ξενοδοχεία τεσσάρων αστέρων που είχαν ιδρυθεί στην πολιτεία του Τέξας . Αυτό περιελάμβανε, αν για ένα μικρό χρονικό διάστημα, πολλά άγνωστες αλυσίδες που σήμερα δεν λειτουργούν. Έθεσε την ιδιοκτησία των εστιατορίων στο Ιατρικό Ινστιτούτο Χάουαρντ Χιουζ και όλες οι άδειες μεταπωλήθηκαν λίγο αργότερα. 

Μια άλλη φορά, είχε εμμονή με την ταινία του 1968 Ice Station Zebra και την έβαλε σε συνεχή παρακολούθηση στο σπίτι του. Σύμφωνα με τους βοηθούς του, την παρακολούθησε τουλάχιστον 150 φορές.  Νιώθοντας ένοχος για την εμπορική, κριτική και φημολογούμενη τοξικότητα της ταινίας του Ο κατακτητής, αγόρασε κάθε αντίγραφο της ταινίας για 12 εκατομμύρια δολάρια, παρακολουθώντας την ταινία σε επανάληψη. Η Paramount Pictures απέκτησε τα δικαιώματα της ταινίας το 1979, τρία χρόνια μετά το θάνατό του.

Ο Χιουζ επέμεινε να χρησιμοποιεί χαρτομάντιλα για να μαζεύει αντικείμενα για να απομονωθεί από τα μικρόβια. Παρατηρούσε επίσης σκόνες, λεκέδες ή άλλες ατέλειες στα ρούχα των ανθρώπων και απαιτούσε να τα φροντίζουν. Κάποτε ήταν από τους πιο προβεβλημένους άνδρες στην Αμερική, αλλά εξαφανίστηκε τελικά από την κοινή θέα, αν και τα ταμπλόιντ συνέχισαν να αναφέρουν φήμες για τη συμπεριφορά και τον τόπο διαμονής του. Αναφέρθηκε ότι ήταν τελείως άρρωστος, ψυχικά ασταθής ή ακόμη και νεκρός.

Οι τραυματισμοί από πολυάριθμα αεροπορικά δυστυχήματα προκάλεσαν τον Χιουζ να περάσει μεγάλο μέρος της μετέπειτα ζωής του με έντονους πόνους και τελικά εθίστηκε στην κωδεΐνη, την οποία την έπαιρνε ενδομυϊκά. Ο Χιουζ έκοβε τα μαλλιά του και τα νύχια του μόνο μία φορά το χρόνο, πιθανότατα λόγω του πόνου που προκλήθηκε από το RSD/CRPS, η οποία προκλήθηκε από τα αεροπορικά ατυχήματα. Αποθήκευε επίσης τα ούρα του σε μπουκάλια.

Μεταγενέστερα χρόνια στο Λας Βέγκας 
Ο πλούσιος και γηράσκων Χιουζ, συνοδευόμενος από τη συνοδεία προσωπικών βοηθών του, άρχισαν να μετακινούνται από το ένα ξενοδοχείο στο άλλο, κάνοντας πάντα την κατοικία τους στο ρετιρέ του τελευταίου ορόφου. Στα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του, 1966 έως 1976, ο Χιουζ έζησε σε ξενοδοχεία σε πολλές πόλεις - συμπεριλαμβανομένων των Μπέβερλι Χιλς, Βοστώνη, Λας Βέγκας, Νασσάου, Φρίπορτ και Βανκούβερ. 

Στις 24 Νοεμβρίου 1966 (Ημέρα των Ευχαριστιών), ο Χιουζ έφτασε στο Λας Βέγκας με τραίνο και μετακόμισε στο Desert Inn. Επειδή αρνήθηκε να φύγει από το ξενοδοχείο και για να αποφύγει περαιτέρω συγκρούσεις με τους ιδιοκτήτες, ο Χιουζ αγόρασε το Desert Inn στις αρχές του 1967. Ο όγδοος όροφος του ξενοδοχείου έγινε το νευραλγικό κέντρο της αυτοκρατορίας του Χιουζ και το ρετιρέ του ένατου ορόφου έγινε η προσωπική του κατοικία. Μεταξύ 1966 και 1968, αγόρασε πολλά άλλα καζίνο ξενοδοχείων, συμπεριλαμβανομένων των Castaways, New Frontier, του Landmark Hotel and Casino και του Sands. Όταν ο Χιουζ έφυγε από το Desert Inn, οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου ανακάλυψαν ότι οι κουρτίνες του δεν είχαν ανοίξει όσο έμενε εκεί και είχαν σαπίσει.

Ως ιδιοκτήτης αρκετών μεγάλων επιχειρήσεων του Λας Βέγκας, ο Χιουζ ασκούσε μεγάλη πολιτική και οικονομική επιρροή στη Νεβάδα. Κατά τη δεκαετία του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, αποδοκίμασε τις υπόγειες πυρηνικές δοκιμές στο πεδίο δοκιμών της Νεβάδα . Ο Χιουζ ανησυχούσε για τον κίνδυνο από την υπολειπόμενη πυρηνική ακτινοβολία και προσπάθησε να σταματήσει τις δοκιμές. Όταν οι δοκιμές πραγματοποιούνταν παρά τις προσπάθειες του Χιουζ, οι εκρήξεις ήταν αρκετά ισχυρές ώστε ολόκληρο το ξενοδοχείο στο οποίο ζούσε έτρεμε από τις δονήσεις. Σε δύο ξεχωριστές, τελευταίες προσπάθειες, ο Χιουζ έδωσε εντολή στους εκπροσώπους του να προσφέρουν δωροδοκίες εκατομμυρίων δολαρίων στους δύο προέδρους Λίντον Τζόνσον και Ρίτσαρντ Νίξον.

Το 1970, η Τζιν Πίτερς υπέβαλε αίτηση διαζυγίου. Οι δυο τους δεν είχαν ζήσει μαζί για πολλά χρόνια. Η Πίτερς ζήτησε ισόβια καταβολή διατροφής 70.000 δολαρίων ετησίως, προσαρμοσμένο στον πληθωρισμό και παραιτήθηκε από όλες τις απαιτήσεις για την περιουσία του Χιουζ. Ο Χιουζ της προσέφερε έναν διακανονισμό πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια, αλλά εκείνη το αρνήθηκε. Ο Χιουζ δεν επέμεινε σε συμφωνία εμπιστευτικότητας από τον Πίτερς ως προϋπόθεση του διαζυγίου. Οι βοηθοί ανέφεραν ότι ο Χιουζ δεν μίλησε ποτέ άσχημα για αυτήν. Από την άλλη η Πίτερς αρνήθηκε να συζητήσει τη ζωή της με τον Χιουζ και αρνήθηκε αρκετές προσοδοφόρες προσφορές από εκδότες και βιογράφους. Η Πίτερς ανέφερε μόνο ότι δεν είχε δει τον Χιουζ για αρκετά χρόνια πριν από το διαζύγιό τους και ότι είχε επικοινώσει μαζί του μόνο μέσω τηλεφώνου.  

Ο Χιουζ ζούσε στο ξενοδοχείο Intercontinental κοντά στη λίμνη Μανάγκουα στη Νικαράγουα, αναζητώντας ιδιωτικότητα και ασφάλεια, όταν ένας σεισμός μεγέθους 6,5 βαθμών έπληξε τη Μανάγκουα τον Δεκέμβριο του 1972. Προληπτικά, ο Χιουζ μετακόμισε πρώτα σε μια μεγάλη σκηνή, στραμμένη προς το ξενοδοχείο και μετά. μετά από μερικές μέρες εκεί στο Εθνικό Παλάτι της Νικαράγουας και έμεινε εκεί ως καλεσμένος του Αναστάζιο Σομόζα πριν φύγει για την Φλόριντα με ιδιωτικό τζετ την επόμενη μέρα. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Ρετιρέ στο Xanadu Princess Resort στο νησί Grand Bahama, το οποίο είχε αγοράσει πρόσφατα. Ζούσε σχεδόν αποκλειστικά στο ρετιρέ του Xanadu Beach Resort & Marina τα τελευταία τέσσερα χρόνια της ζωής του. Ο Χιουζ ξόδεψε συνολικά 300 εκατομμύρια δολάρια για τις πολλές ιδιοκτησίες του στο Λας Βέγκας.

Ψεύτικη αυτοβιογραφία 
Το 1972, ο συγγραφέας Κλίφορντ Ίρβινγκ προκάλεσε αίσθηση στα μέσα ενημέρωσης όταν ισχυρίστηκε ότι είχε συν-γράψει μια εξουσιοδοτημένη αυτοβιογραφία του Χιουζ. Ο Χιουζ ήταν τόσο απομονωμένος που δεν διέψευσε αμέσως δημοσίως τη δήλωση του Ίρβινγκ, οδηγώντας πολλούς να πιστεύουν ότι το βιβλίο του Ίρβινγκ ήταν γνήσιο. Ωστόσο, πριν από τη δημοσίευση του βιβλίου, ο Χιουζ κατήγγειλε τελικά τον Ίρβινγκ σε μια τηλεδιάσκεψη και ολόκληρο το έργο τελικά αποκαλύφθηκε ως ψεύτικο.  Ο Ίρβινγκ καταδικάστηκε αργότερα για απάτη και πέρασε 17 μήνες στη φυλακή. Το 1974, η ταινία F for Fake του Όρσον Γουέλς περιελάμβανε ένα μέρος για την απάτη της αυτοβιογραφίας του Χιουζ, αφήνοντας ανοιχτό το ερώτημα εάν ήταν στην πραγματικότητα ο Χιουζ αυτός που συμμετείχε στην τηλεδιάσκεψη (αφού τόσο λίγοι άνθρωποι τον είχαν ακούσει ή τον είχαν δει τα τελευταία χρόνια). Το 1977, το βιβλίο The Hoax του Κλίφορντ Ίρβινγκ δημοσιεύτηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, λέγοντας την ιστορία του για αυτά τα γεγονότα. Η ταινία του 2006 The Hoax, με πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Γκιρ, βασίζεται επίσης σε αυτά τα γεγονότα.

Θάνατος 
Αναφέρεται ότι ο Χιουζ πέθανε στις 5 Απριλίου 1976, στις 1:27 το μεσημέρι μέσα στο αεροσκάφος Learjet 24B N855W, ιδιοκτησίας του Ρόμπερτ Γκραφ και με πιλότο τον Τζεφ Άμπραμς. Κατευθυνόταν από το ρετιρέ του στο Acapulco Princess Hotel (σημερινό Fairmont Acapulco Princess) στο Μεξικό προς το Νοσοκομείο Μεθοδιστών στο Χιούστον. 

Η απομόνωση και πιθανώς η χρήση ναρκωτικών του τον έκαναν πρακτικά αγνώριστο. Τα μαλλιά, η γενειάδα, τα νύχια και τα νύχια του ήταν μακριά - ζύγιζε μόλις 41 κιλά και το FBI έπρεπε να χρησιμοποιήσει δακτυλικά αποτυπώματα για να προσδιορίσει οριστικά ότι επρόκειτο για την σωρό του Χιουζ. Ο Χιουζ χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Τζον Κόνοβερ όταν το σώμα του έφτασε στο νεκροτομείο στο Χιούστον την ημέρα του θανάτου του.

Η νεκροτομή κατέγραψε την νεφρική ανεπάρκεια ως αιτία θανάτου. Σε έρευνα δεκαοκτώ μηνών που διερευνούσε τη χρήση ναρκωτικών του Χιουζ, διαπιστώθηκε ότι «κάποιος χορήγησε μια παυσίπονη ένεση σε αυτόν... προφανώς άσκοπα και σίγουρα θανατηφόρα».  Υπέφερε από υποσιτισμό και ήταν καλυμμένος με πληγές . Ενώ τα νεφρά του είχαν υποστεί βλάβη, τα άλλα εσωτερικά του όργανα, συμπεριλαμβανομένου του εγκεφάλου του, που δεν είχαν ορατή βλάβη ή ασθένειες, θεωρήθηκαν απολύτως υγιή. Οι ακτινογραφίες αποκάλυψαν πέντε σπασμένες υποδερμικές βελόνες στο δέρμα του. Για να εγχύσει κωδεΐνη στους μυς του, ο Χιουζ είχε χρησιμοποιήσει γυάλινες σύριγγες με μεταλλικές βελόνες που έσπασαν εύκολα. Ο Χιουζ θάφτηκε δίπλα στους γονείς του στο νεκροταφείο Γκλένγουντ στο Χιούστον.

Υποτιθέμενη επιβίωση 
Μετά το θάνατό του, ο Χιουζ κυκλοφόρησαν αρκετές θεωρίες συνωμοσίας που είχαν διαψεύσει ευρέως ότι είχε πλαστογραφήσει τον θάνατό του. Ένας αξιόλογος ισχυρισμός προήλθε από τον συνταξιούχο ταγματάρχη Μαρκ Μούσικ, Βοηθό Γραμματέα της Πολεμικής Αεροπορίας, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ο Χιουζ συνέχισε να ζει με ψεύτικη ταυτότητα, πεθαίνοντας στις 15 Νοεμβρίου 2001 στην Τροία της Αλαμπάμα.

Περιουσία 
Περίπου τρεις εβδομάδες μετά το θάνατο του Χιουζ, βρέθηκε μια χειρόγραφη διαθήκη στο γραφείο ενός αξιωματούχου της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών στο Σολτ Λέικ Σίτι, της Γιούτα. Ο λεγόμενος «Μορμόνος Γουίλ» έδωσε 1,56 δισεκατομμύρια δολάρια σε διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις (συμπεριλαμβανομένων 625 εκατομμυρίων δολαρίων στο Ιατρικό Ινστιτούτο Howard Hughes), σχεδόν 470 εκατομμύρια δολάρια στην ανώτερη διοίκηση των εταιρειών του Hughes και στους βοηθούς του, 156 εκατομμύρια δολάρια στον πρώτο ξάδερφο Γουίλιαμ Λούμις, και 156 εκατομμύρια δολάρια μοιράστηκαν εξίσου μεταξύ των δύο πρώην συζύγων της Έλα Ράις και Τζιν Πίτερς.

Επιπλέον 156 εκατομμύρια δολάρια δόθηκαν σε έναν ιδιοκτήτη βενζινάδικου, τον Μέλβιν Ντούμαρ, ο οποίος είπε στους δημοσιογράφους ότι το 1967, βρήκε έναν ατημέλητο και βρώμικο άνδρα να βρίσκεται στην αμερικανική διαδρομή 95, μόλις 240 χιλιόμετρα βόρεια του Λας Βέγκας. Ο άντρας ζήτησε να κάνει μια βόλτα στο Λας Βέγκας. Πηγαίνοντάς τον στο Sands Hotel, ότι ο άντρας του είπε ότι ήταν ο Χιουζ. Ο Ντούμαρ υποστήριξε αργότερα ότι λίγες μέρες μετά το θάνατο του Χιουζ εμφανίστηκε ένας «μυστηριώδης άνδρας» στο βενζινάδικο του, αφήνοντας ένα φάκελο που περιείχε τη διαθήκη στο γραφείο του. Αβέβαιος αν η διαθήκη ήταν γνήσια, ο Ντούμαρ άφησε τη διαθήκη στο γραφείο της Εκκλησίας LDS. Το 1978, ένα δικαστήριο της Νεβάδα αποφάνθηκε ότι ο Μορμόνος Γουίλ ήταν ψεύτικος και δήλωσε επίσημα ότι ο Χιουζ πέθανε χωρίς έγκυρη διαθήκη. Η ιστορία του Ντούμαρ προσαρμόστηκε αργότερα στην ταινία Melvin and Howard του Τζόναθαν Ντεμί το 1980.

Η ακίνητη περιουσία των 2,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων του Χιουζ μοιράστηκε τελικά το 1983 σε 22 ξαδέλφια, συμπεριλαμβανομένου του Γουίλιαμ Λούμις, ο οποίος υπηρετεί ως διαχειριστής του Ιατρικού Ινστιτούτου Χάουαρντ Χιουζ. Το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών αποφάσισε ότι η Hughes Aircraft ανήκε στο Ιατρικό Ινστιτούτο Χάουαρντ Χιουζ, το οποίο την πούλησε στη General Motors το 1985 έναντι 5,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το δικαστήριο απέρριψε τις αγωγές των πολιτειών της Καλιφόρνιας και του Τέξας που ισχυρίζονταν ότι τους οφείλονταν φόροι κληρονομιάς.

Το 1984, οι κληρονόμοι του Χιουζ πλήρωσαν ένα άγνωστο ποσό στην Τέρι Μουρ, η οποία ισχυρίστηκε ότι εκείνη και ο Χιουζ παντρεύτηκαν κρυφά σε γιοτ στα διεθνή ύδατα ανοικτά του Μεξικού το 1949 και δεν χώρισαν ποτέ. Η Μουρ δεν έδωσε ποτέ απόδειξη γάμου, αλλά το βιβλίο της, Η όμορφη και ο δισεκατομμυριούχος, έγινε μπεστ σέλερ.

Βραβεία 
Harmon Trophy (1936 και 1938)
Collier Trophy (1938)
Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου (1939)
Octave Chanute Award (1940)
National Aviation Hall of Fame (1973)
International Air & Space Hall of Fame (1987)
Motorsports Hall of Fame of America (2018)
 Motorsports Hall of Fame of America (2018)

Αρχείο 
Η συλλογή ταινιών του Χάουαρντ Χιουζ βρίσκεται στην Ταινιοθήκη της Ακαδημίας και αποτελείται από περισσότερα από 200 αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μεγάλου μήκους ταινιών, ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικών προγραμμάτων των 35mm και 16mm, που έγιναν ή συγκεντρώθηκαν από τον Χιουζ.

Φιλμογραφία

Σημειώσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα Howard Hughes στο International Movie Database

Αμερικανοί επιχειρηματίες
Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Αμερικανοί μηχανικοί