Αλυκές στην Ελλάδα

Οι αλυκές στην Ελλάδα είναι οι τόποι παραγωγής αλατιού από αρχαιοτάτων χρόνων.

Οι αλατοπηγικές δραστηριότητες ήταν ήδη από την Τουρκοκρατία κρατικές δραστηριότητες ή φορολογητέες. Στην Ελλάδα, οι αλυκές ανήκαν στο κράτος. Ακόμη και κατά το χρόνο συγγραφής του άρθρου, το μεγαλύτερο ποσοστό της επιχείρησης Ελληνικές Αλυκές ΑΕ ανήκει στο κράτος.

Στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1840 λειτουργούσαν 8 αλυκές, ενώ στις αρχές του 20ου αιώνα υπήρχαν 16 και στα χρόνια του Μεσοπολέμου 25. Από το 1996 λειτουργούν οκτώ οι οποίες ανήκουν στην εταιρεία Ελληνικές Αλυκές ΑΕ, με δυναμικότητα 260.000 ΜΤ, με την μισή δυναμικότητα (130.000 ΜΤ) να προέρχεται από τις αλυκές Μεσολογγίου.

Οι αλυκές από το 1918 ανήκαν στο κράτος, που παρακολουθούσε τη λειτουργία τους με ειδικό προσωπικό και τις νοίκιαζε σε εργολάβους.

Από το 1996 λειτουργούν οκτώ:
 στην Αιτωλοακαρνανία (δυο, στο Μεσολόγγι  και στην Τουρλίδα ),
 στη Λέσβο (δυο, στην Καλλονή και στην Σκάλα Πολιχνίτου που είναι το επίνειο του Πολίχνιτου ),
 στο Κίτρος Πιερίας ,
 στο Αγγελοχώρι Θεσσαλονίκης (Μεγάλο Έμβολο),
 στη Μέση Κομοτηνής και
 στη Νέα Κεσσάνη Ξάνθης.

Οι αλυκές αυτές όπως και οι κλειστές αλυκές της Μήλου  ανήκουν στην εταιρεία Ελληνικές Αλυκές ΑΕ.

Η δυναμικότητά τους ανέρχεται στους 260.000 ΜΤ, με την μισή δυναμικότητα (130.000 ΜΤ) να προέρχεται από τις αλυκές Μεσολογγίου.
Η συνολική ετήσια παραγωγή κυμαίνεται από 120.000 έως 200.000 τόνους., ενώ αλλού αναφέρεται κατανάλωση στην Ελλάδα 350.000 ΜΤ. Κατά τη δεκαετία του 1920-1930 η παραγωγή των ελληνικών αλυκών αναφέρεται σε 100.000 τόνους ετησίως.

Οι κυριότερες από τις κλειστές αλυκές ήταν στην Ανάβυσσο της Αττικής (έκλεισαν το 1969), στη Λευκάδα (κλειστές από το 1948 οι παλιές και το 1990 οι νέες), στη Μήλο, στη Ζάκυνθο, στο Πυθαγόρειο της Σάμου (κλειστές από το 1964), στο Τιγκάκι της Κω (κλειστές από το 1989), στην Λευκίμμη της Κέρκυρας και στην Πάρο.

Αναφορές

Περιβάλλον της Ελλάδας
Αλυκές