Μάριο Ντράγκι

Ο Μάριο Ντράγκι (ιταλ. Mario Draghi, Ρώμη, 3 Σεπτεμβρίου 1947) είναι Ιταλός οικονομολόγος και τραπεζικός, που υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός της Ιταλικής Δημοκρατίας από τις 13 Φεβρουαρίου 2021 έως τις 22 Οκτωβρίου 2022. Στις 21 Ιουλίου 2022 έγινε δεκτή η επίσημη παραίτησή του, έπειτα από κυβερνητική κρίση, και παρέμεινε στη θέση του ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός μέχρι τις 22 Οκτωβρίου.

Από τον Ιανουάριο του 2006 έως τον Οκτώβριο του 2011 διετέλεσε Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Ιταλίας και από το 2011 έως το 2019 Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, διαδεχόμενος τον Ζαν-Κλωντ Τρισέ.

Συμπεριλήφθηκε στη λίστα που εξέδωσε το περιοδικό Time για τα «Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως» για το έτος 2012.

Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε σε οικογένεια της ανώτερης μεσαίας τάξης στις 3 Σεπτεμβρίου 1947. Η μητέρα του Τζίλντα Μαντσίνι ήταν φαρμακοποιός και ο πατέρας του Κάρλο Ντράγκι ήταν στέλεχος της κρατικής Τράπεζας της Ιταλίας. Όταν ήταν 15 ετών, ο πατέρας του πέθανε και στα 19 του πέθανε η μητέρα του. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Ρώμης και έλαβε διδακτορικό στα Οικονομικά από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (M.I.T.). Ακολούθως διετέλεσε καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας από το 1981 μέχρι το 1991.

Πριν αναλάβει το τιμόνι της Τράπεζας της Ιταλίας, υπήρξε αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs International (2002-2005). Διετέλεσε γενικός διευθυντής του ιταλικού Υπουργείου Οικονομικών (1991-2001), πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Δημοσιονομικής Επιτροπής, μέλος των αντιπροσώπων των G8, και πρόεδρος του OECD Working Party. Διορίστηκε πρόεδρος της Ιταλικής Επιτροπής Ιδιωτικοποιήσεων το 1993 και, κατά την περίοδο 1984 έως 1990, εκτελεστικός διευθυντής της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Κατά τη θητεία του στο Υπουργείο Οικονομικών, προέδρευσε της επιτροπής που αναθεώρησε την ιταλική εταιρική και οικονομική νομοθεσία και συνέταξε το νόμο που διέπει τις ιταλικές χρηματοπιστωτικές αγορές. Στο παρελθόν υπήρξε μέλος αρκετών τραπεζών και οργανισμών (Eni, IRI, BNL και IMI).

Διορίστηκε διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας στις 29 Δεκεμβρίου 2005. Με την ιδιότητα αυτή ήταν μέλος του Διοικητικού και του Γενικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, καθώς και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών. Ήταν επίσης εκπρόσωπος της Ιταλίας στα διοικητικά συμβούλια των Διοικητών της Διεθνούς Τράπεζας για την Ανασυγκρότηση και την Ανάπτυξη και της Ασιατικής Τράπεζας Ανάπτυξης. Τον Απρίλιο του 2006 εξελέγη πρόεδρος του Φόρουμ Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, το οποίο μετονομάστηκε σε Συμβούλιο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας την άνοιξη του 2009.

Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Προχωρημένων Μελετών του Πρίνστον και του Ιδρύματος Brookings. Υπήρξε IOP Fellow στη Σχολή Διακυβέρνησης Κέννεντυ του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.

Το 2009 αποφοίτησε τιμητικά (honoris causa) από το τμήμα Στατιστικής του Πανεπιστημίου της Πάδουα. Το 2010 από το τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του Ιδρύματος CUOA της Βιτσέντζα.

Έχει συγγράψει και επιμεληθεί πολλές δημοσιεύσεις σε θέματα μακροοικονομικής και χρηματοοικονομικών.

Θητεία ως καθηγητής και ως δημόσιος υπάλληλος 

 
Από το 1975 έως το 1981, ο Ντράγκι διετέλεσε Καθηγητής Οικονομικής και Χρηματοοικονομικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Τρέντο. Στη συνέχεια διετέλεσε καθηγητής Μακροοικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβας και αργότερα καθηγητής Μαθηματικών Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Βενετίας. Όλες οι πανεπιστημιακές θέσεις που αναφέρθηκαν προηγουμένως τις κατείχε για διαστήματα έως το 1981. Το 1981 διορίστηκε Καθηγητής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, διατηρώντας τη θέση του έως το 1994. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εργάστηκε σαν Εκτελεστικός Διευθυντής της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσινγκτον της Αμερικής για κάποιο διάστημα. Το 1983, ο Ντράγκι διορίστηκε σύμβουλος του τότε υπουργού Οικονομικών της Ιταλίας Τζοβάνι Γκόρια.

Το 1991, ο Ιταλός υπουργός Οικονομικών Γκουίντο Κάρλι και ο διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας Κάρλο Ατσέλιο Τσιάμπι διόρισαν τον Ντράγκι στη θέση του γενικού διευθυντή του Ιταλικού Υπουργείου Οικονομικών. Ο Ντράγκι παρέμεινε γενικός διευθυντής του ιταλικού υπουργείου οικονομικών μέχρι το 2001. Η θητεία του Ντράγκι στο υπουργείο οικονομικών της Ιταλίας ως γενικός διευθυντής σημαδεύτηκε από την προεδρία του στην επιτροπή που αναθεώρησε την ιταλική εταιρική και χρηματοοικονομική νομοθεσία. Παράλληλα συνέταξε μαζί με την επιτροπή τον νόμο ο οποίος διέπει τις ιταλικές χρηματοπιστωτικές αγορές. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 έλαβαν χώρα πάρα πολλές ιδιωτικοποιήσεις πολλών κρατικών εταιρειών της Ιταλίας. Ο Ντράγκι ήταν ένας από τους βασικούς υποστηρικτές των ιδιωτικοποιήσεων που διενέργησε η Ιταλική κυβέρνηση τη δεκαετία αυτή. Ο Ντράγκι ήταν πρόεδρος της επιτροπής αναδιάρθρωσης και διαχείρισης της SACE. Η επιτροπή έφερε εις πέρας την πλήρη αναδιάρθρωση της εταιρείας και τη συνέχιση της λειτουργίας της μετά το σοβαρό πλήγμα που της προκάλεσε το σκάνδαλο διαφθοράς καθαρά χέρια. Ο Ντράγκι έγινε πρόεδρος της SACE από το 1998 έως το 2001, πριν την ιδιωτικοποίηση της επιχείρισης. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, ο Ντράγκι απετέλεσε μέρος του διοικητικού συμβουλίου πολλών μεγάλων εταιρειών και τραπεζών της Ιταλίας, όπως π.χ. στην Eni, στο Ινστιτούτο Βιομηχανικής Ανασυγκρότησης, στην Εθνική Τράπεζα Λαβόρο αλλά και στο Ινστιτούτο Μομπιλιάρε Ιταλιάνο.

Το 2001, ο Ντράγκι εγκατέλειψε το Υπουργείο Οικονομικών και άρχισε να εργάζεται στο Ινστιτούτο Πολιτικής στη Σχολή Διακυβέρνησης Τζον Φ. Κένεντι στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Το 2002 ο Ντράγκι διορίστηκε Αντιπρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Goldman Sachs International. Έγινε και μέλος της διοικητικής επιτροπής της Γκόλντμαν Σαξ. Το 2005 παραιτήθηκε από αυτούς τους ρόλους. Ηγήθηκε της στρατηγικής της επέκτασης της εταιρείας στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Παράλληλα, η εταιρεία ανέπτυξε περαιτέρω τις επαφές της με μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες και κυβερνήσεις. Όταν έγινε γνωστό ότι η ελληνική κυβέρνηση χρησιμοποιούσε συστηματικά ανταλλαγές εκτός αγοράς, με τη βοήθεια της Γκόλντμαν Σαξ, ο Ντράγκι δήλωσε ότι «δεν γνώριζε τίποτα» για τη συμφωνία και «δεν είχε καμία σχέση με αυτήν». Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Ντράγκι εργάστηκε στο Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϋ. Παράλληλα εργάστηκε για κάποιο διάστημα στο ίδρυμα Μπρούκινγκς στην Ουάσινγκτον.

Ως διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας 

Τον Δεκέμβριο του 2005, ανακοινώθηκε ότι ο Ντράγκι θα γίνει Διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας.  Ανέλαβε επίσημα τη θέση του διοικητή στις 16 Ιανουαρίου 2006. Τον Απρίλιο του 2006, ο Ντράγκι εξελέγη Πρόεδρος του Φόρουμ Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας της Ε.Ε., αφού ψήφισαν θετικά οι πρόεδροι των κεντρικών τραπεζών των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό το όργανο μετονομάστηκε σε Συμβούλιο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας τον Απρίλιο του 2009 για λογαριασμό της Ομάδας των 20, συγκεντρώνοντας σε ένα κοινό τόπο εκπροσώπους κυβερνήσεων, κεντρικών τραπεζών και εθνικών εποπτικών ιδρυμάτων στον απόηχο της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Ως ο πρώτος πρόεδρος του μηχανισμού χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, ο Ντράγκι ήταν υπεύθυνος απέναντι στους ηγέτες των χωρών της Ομάδας των 20 και εργάστηκε για την προώθηση της διεθνούς χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, τη βελτίωση της λειτουργίας των αγορών και τη μείωση του συστημικού κινδύνου μέσω της ανταλλαγής πληροφοριών και της διεθνούς συνεργασίας μεταξύ των εποπτικών αρχών.

Υπό την ιδιότητά του ως Διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας, ο Ντράγκι ήταν μέλος του διοικητικού αλλά και του γενικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ήταν επίσης μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών. Ο Ντράγκι απετέλεσε εκπρόσωπος της ιταλικής κυβέρνησης στα διοικητικά συμβούλια της Διεθνούς Τράπεζας για την Ανασυγκρότηση και Ανάπτυξη και της Ασιατικής Τράπεζας Ανάπτυξης. Στις 5 Αυγούστου 2011, έγινε γνωστός για την επιστολή Τρισέ-Ντράγκι, την οποία συνέγραψε από κοινού με τον Πρόεδρο της ΕΚΤ, Ζαν Κλωντ-Τρισέ, με παραλήπτη την ιταλική κυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Εκεί πρότεινε τη λήψη μιας σειράς οικονομικών μέτρων, τα οποία κατά την άποψη των δύο οικονομολόγων έπρεπε να εφαρμοστούν επειγόντως στην Ιταλία.

Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας 

Στις 17 Μαΐου 2011, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνέστησε τον διορισμό του Ντράγκι ως Προέδρου της ΕΚΤ. Ο διορισμός του Ντράγκι εγκρίθηκε αργότερα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και την ίδια την ΕΚΤ και στις 24 Ιουνίου 2011 ο διορισμός του υπογράφηκε από τους ηγέτες της ΕΕ. Κατά τη διαδικασία του διορισμού, εκφράστηκαν ορισμένες ανησυχίες σχετικά με την προηγούμενη απασχόληση του Ντράγκι στην Goldman Sachs. Ως μέλος της Ομάδας των Τριάντα, που ιδρύθηκε από το Ίδρυμα Ροκφέλερ, κατηγορήθηκε στα Der Spiegel, Tagesschau.de και Die Welt ότι είχε σύγκρουση συμφερόντων ως πρόεδρος της ΕΚΤ. Ο Ντράγκι μετακόμισε στη Φρανκφούρτη και ανέλαβε επίσημα τον ρόλο του προέδρου της ΕΚΤ την 1η Νοεμβρίου 2011, την επομένη της λήξης της θητείας του Τρισέ.

Τον Δεκέμβριο του 2011, ο Ντράγκι μεσολάβησε για ένα τριετές πρόγραμμα δανεισμού 489 δισεκατομμυρίων ευρώ από την ΕΚΤ προς τις τράπεζες της ΕΕ. Η ΕΚΤ του Ντράγκι κατήργησε επίσης αμέσως τις δύο τελευταίες αυξήσεις επιτοκίων της θητείας του Τρισέ, δηλώνοντας ότι αυτό θα διευκόλυνε τη συνεχιζόμενη ευρωπαϊκή κρίση δημόσιου χρέους. Τον Φεβρουάριο του 2012, ο νομπελίστας στα οικονομικά, Τζόζεφ Στίγκλιτς υποστήριξε ότι για το θέμα της επικείμενης αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, η επιμονή της ΕΚΤ ότι θα έπρεπε να είναι «εθελοντική», σε αντίθεση με μια χρεοκοπία που συμφωνήθηκε από τις ελληνικές αρχές, θα ήταν «δώρο» στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που πούλησαν ασφάλιση αθέτησης πίστωσης για αυτό το χρέος, μια θέση που ο Στίγκλιτς υποστήριξε ότι ήταν ηθικός κίνδυνος. Τον Μάρτιο του 2012, ξεκίνησε ένας δεύτερος, μεγαλύτερος γύρος δανείων της ΕΚΤ σε τράπεζες της ΕΕ, αυτή τη φορά με το όνομα Πράξη Μακροπρόθεσμης Αναχρηματοδότησης (LTRO). Ένας σχολιαστής, ο Μάθιου Λιν, θεώρησε την εισφορά κεφαλαίων από την ΕΚΤ, μαζί με την ποσοτική χαλάρωση από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ και την Τράπεζα της Αγγλίας, τροφοδότησε τις αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου το 2011 και το 2012.

Τον Ιούλιο του 2012, εν μέσω ανανεωμένων φόβων για την ευρωζώνη, ο Ντράγκι δήλωσε σε συζήτηση σε πάνελ ότι, υπό την ηγεσία του, η ΕΚΤ «...είναι έτοιμη να κάνει ό,τι χρειαστεί (whatever it takes) για να διατηρήσει το ευρώ. Και πιστέψτε με, θα είναι αρκετό». Αυτή η δήλωση αναφέρθηκε έντονα σε όλη την ΕΕ και τις χρηματοπιστωτικές αγορές του κόσμου και αρχικά οδήγησε σε σταθερή μείωση των αποδόσεων των ομολόγων (κόστος δανεισμού) για τις χώρες της ευρωζώνης, ιδίως την Ισπανία, την Ιταλία και τη Γαλλία. Υπό το πρίσμα της αργής πολιτικής προόδου για την επίλυση της κρίσης της ευρωζώνης, η δήλωση του Ντράγκι θεωρείται στη συνέχεια ως το σημαντικότερο σημείο καμπής στην τύχη της ευρωζώνης, με πολλούς υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και σχολιαστές να την περιγράφουν ως απαραίτητη για τη συνέχιση του το νόμισμα του ευρώ. Έκτοτε ο Ντράγκι συνδέθηκε έντονα με τη φράση «ό,τι χρειαστεί».

Στις 31 Οκτωβρίου 2019, η θητεία του ως Προέδρου της ΕΚΤ έληξε και η Διευθύνουσα Σύμβουλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ ορίστηκε ως διάδοχός του.

Τον Οκτώβριο του 2019 η Ακαδημία Αθηνών τον τίμησε για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη.

Προσωπική ζωή 
Έχει δύο παιδιά και ζει μόνιμα με τη σύζυγό του στη Ρώμη.

Πρωθυπουργός της Ιταλίας 
Τον Φεβρουάριο του 2021 έπειτα από πολιτική κρίση, έλαβε εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης και εγκρίθηκε στην πρωθυπουργία στις 3 Φεβρουαρίου 2021. Ανέλαβε καθήκοντα στις 13 Φεβρουαρίου 2021. Τον Μάιο του 2021, παραιτήθηκε από το δικαίωμα του να λαμβάνει τον πρωθυπουργικό μισθό, που φτάνει περίπου τα 10.000 ευρώ τον μήνα. Τον προηγούμενο μήνα, η κυβέρνηση του είχε ανακοινώσει την πρόθεση της να επιτρέψει την ελεύθερη κυκλοφορία στους εμβολιασμένους. Το πιστοποιητικό εμβολιασμού της Ιταλίας, που το 2021 και το 2022 είχε εκτεταμένη χρήση, έχει προκαλέσει τις εκτεταμένες αντιδράσεις των αντιεμβολιαστών.

Πέρα από την πανδημία COVID-19, ως πρωθυπουργός ο Ντράγκι κλήθηκε να αντιμετωπίσει τον αυξημένο πληθωρισμό, την ενεργειακή κρίση, την κατανομή των χρημάτων του ταμείου ανάκαμψης και το αυξημένο δημόσιο χρέος, το σύνολο των οποίων δημιούργησαν συνθήκες αστάθειας στην ιταλική κυβέρνηση. Επιπλέον, ο Ντράγκι είχε πιο σκληρή στάση προς τη Ρωσία κατά τη διάρκεια του πολέμου Ρωσίας-Ουκρανίας σε σχέση με τα κόμματα του κυβερνητικού σχηματισμού.

Σχηματισμός κυβέρνησης 

Τον Δεκέμβριο του 2020 και τον Ιανουάριο του 2021, δημιουργήθηκαν εντάσεις εντός του κυβερνώντος συνασπισμού της Ιταλίας, με τον πρωθυπουργό Τζουζέπε Κόντε και τον πρώην πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι να παίρνουν αντίθετες θέσεις σχετικά με τη διαχείριση της πανδημίας του κορονοϊού στην Ιταλία αλλά και τον τρόπο με τον οποίο θα αποσβεστούν οι αρνητικές συνέπειες του ιού στην οικονομία. Στις 13 Ιανουαρίου, ο Ρέντσι ανακοίνωσε την παραίτηση δύο υπουργών της κυβέρνησης του (και οι δύο υπουργοί ανήκαν στο κόμμα του Ρέντσι, Ιτάλια Βίβα) προκαλώντας την κατάρρευση της δεύτερης κυβέρνησης Κόντε. Στις 26 Ιανουαρίου, μετά από ημέρες αποτυχημένων διαπραγματεύσεων με πολιτικά κόμματα για τη συγκρότηση νέας κυβέρνησης, ο Κόντε παρουσίασε την παραίτηση του στον πρόεδρο Ματαρέλα.

Στις 2 Φεβρουαρίου 2021, μετά από αποτυχημένες διαβουλεύσεις μεταξύ των κομμάτων για τον διορισμό αντικαταστάτη, ο Πρόεδρος Ματαρέλα ανακοίνωσε ότι θα καλούσε τον Ντράγκι στο Κυρινάλειο Παλάτι, ενώ στόχος του Ματαρέλα ήταν να αναθέσει στον Ντράγκι τη συγκρότηση τεχνοκρατικής κυβέρνησης. Την επόμενη μέρα, ο Ντράγκι αποδέχθηκε την πρόταση σχηματισμού νέας κυβέρνησης. Παράλληλα ο Ντράγκι ξεκίνησε τις διαβουλεύσεις με τους αρχηγούς των κομμάτων για το σχηματισμό της κυβέρνησης της Ιταλίας. Ο Ντράγκι εξασφάλισε την υποστήριξη του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος, του κεντρώου κόμματος Ιτάλια Βίβα, του αριστερού κόμματος Ελεύθεροι και Ίσοι. Παράλληλα κέρδισε την υποστήριξη και άλλων μικρών φιλελεύθερων και κεντρώων κομμάτων. Μετά από μια αρχική καθυστέρηση, ο Ματέο Σαλβίνι, ηγέτης της δεξιάς Λέγκας, και ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ηγέτης του κεντροδεξιού κόμματος Φόρτσα Ιτάλια, ανακοίνωσαν από κοινού ότι θα στηρίξουν τη συγκρότηση κυβέρνησης υπό την ηγεσία του Ντράγκι. Τελικά, στις 11 Φεβρουαρίου, τα μέλη του Κινήματος Πέντε Αστέρων ενέκριναν την υποστήριξη του κόμματος στη συγκρότηση νέας κυβέρνησης υπό τον Ντράγκι, με το 59.3% των μελών του κόμματος να ψηφίζει υπέρ της ένταξης στη νέα κυβέρνηση σε εκλογική διαδικασία του κόμματος.

Στις 12 Φεβρουαρίου, ο Ντράγκι ανακοίνωσε τη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου του, το οποίο περιλάμβανε μέλη από όλα τα παραπάνω πολιτικά κόμματα. Ο Ντράγκι κράτησε 9 υπουργούς από το προηγούμενο υπουργικό συμβούλιο, και ενέταξε σε αυτό ανεξάρτητους τεχνοκράτες.  Την επόμενη μέρα, ο Ντράγκι ορκίστηκε πρωθυπουργός. Στον απόηχο της ανακοίνωσης του υπουργικό συμβούλιο του Ντράγκι χαρακτηρίστηκε ως κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

Στις 17 Φεβρουαρίου, ο Ντράγκι κέρδισε τη ψήφο εμπιστοσύνης στη Γερουσία της Δημοκρατίας, με 262 ψήφους υπέρ, 40 κατά και 2 αποχές.  Την επόμενη μέρα, ολοκλήρωσε την εξασφάλιση της ψήφου εμπιστοσύνης για τη κυβέρνηση του: η Βουλή έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στη κυβέρνηση Ντράγκι με 535 ψήφους υπέρ, 56 κατά και 5 αποχές. Αυτό το περιθώριο αντιπροσώπευε μια από τις ψήφους εμπιστοσύνης με τις μεγαλύτερες πλειοψηφίες στη σύγχρονη ιταλική πολιτική ιστορία. Κατά την πρώτη του ομιλία ως Πρωθυπουργός, όπου μίλησε ταυτόχρονα και στα δύο σώματα του ιταλικού κοινοβουλίου, ο Ντράγκι δήλωσε ότι η διαδικασία ανοικοδόμησης της μεταπανδημικής Ιταλίας θα είναι παρόμοια με τη μεταπολεμική διαδικασία ανοικοδόμησης της Ιταλίας και ότι ευθύνη της κυβέρνησής του είναι να ξεκινήσει αυτή τη διαδικασία.  Τόνισε επίσης ότι η κυβέρνησή Ντράγκι θα υιοθετήσει μια έντονα φιλοευρωπαϊκή στάση. Τόνισε παράλληλα τη σημασία της παραμονής της Ιταλίας στο Ευρωσύστημα.

Πανδημία κορονοϊού 

Με διάγγελμα του αμέσως μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, ο Ντράγκι δήλωσε ότι προτεραιότητα της κυβέρνησής του ήταν ο σχεδιασμός μιας διαδρομής εξόδου από την πανδημία του κορονοϊού. Παράλληλα δεσμεύτηκε να αναδιοργανώσει τις μονάδες της χώρας για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Στις 27 Φεβρουαρίου, ο Ντράγκι αντικατέστησε τον Αρχηγό της ιταλικής Πολιτικής Προστασίας, Άντζελο Μπορέλι, με τον Φαμπρίτσιο Κούρτσιο και την 1η Μαρτίου αντικατέστησε τον έκτακτο Επίτροπο για την Έκτακτη Ανάγκη της Πανδημίας του Κορονοϊού, Ντομένικο Αρκούρι, με τον Στρατηγό Φραντσέσκο Πάολο Φιλιουόλο. Ο Φιλιουόλο έλαβε την εντολή της αναδιοργάνωσης της εκστρατείας εμβολιασμού αλλά και την επέκταση της υλοποίησης της σαν ένα πρόσθετο καθήκον. Ο Μπορέλι και ο Αρκούρι θεωρούνταν άτομα που ανήκαν στο στενό περιβάλλον του Τζουζέπε Κόντε.

Μετά από συζητήσεις με την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ο Ντράγκι ανακοίνωσε ότι τα ιταλικής παραγωγής εμβόλια για τον κορονοϊό θα διανέμονταν στο πληθυσμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά προτεραιότητα. Στις 4 Μαρτίου 2021, ο Ντράγκι ανακοίνωσε ότι τα 250.000 εμβόλια της AstraZeneca που αρχικά επρόκειτο να διανεμηθούν στην Αυστραλία θα διανεμηθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η απόφαση του Ντράγκι να δρομολογηθεί η αποστολή των εμβολίων στην ΕΕ και όχι στην Αυστραλία έτυχε σφοδρής κριτικής από τον αυστραλό πρωθυπουργό Σκοτ Μόρισον και τον Βρετανό πρωθυπουργό Μπόρις Τζόνσον. Αντίθετα, η απόφαση του Ντράγκι επαινέθηκε από Ευρωπαίους πολιτικός όπως ο Γάλλος Εμανουέλ Μακρόν. Στα μέσα Μαρτίου, η ιταλική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει η χρήση του εμβολίου της AstraZeneca, επειδή βγήκαν στη δημοσιότητα καταγγελίες για την εμφάνιση θρομβώσεων σε Ιταλούς μετά από τον εμβολιασμό τους με το εμβόλιο αυτό.Στις 16 Μαρτίου 2021, ο Ντράγκι είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Γάλλο Πρόεδρο Μακρόν σχετικά με την αναστολή της χρήσης του εμβολίου της AstraZeneca. Παράλληλα στην επικοινωνία των δύο ηγετών συζητήθηκε και το γεγονός ότι οι τελικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων για τη χρήση του εμβολίου θα γίνονταν στις 18 Μαρτίου 2021.

Στις 15 Μαρτίου 2021, ο Ντράγκι έθεσε το μεγαλύτερο μέρος της Ιταλίας σε συνθήκες «πλήρους απαγορευτικού», με μη βασικές επιχειρήσεις να κλείνουν και τα ταξίδια να περιορίζονται, ως απάντηση στην αύξηση των κρουσμάτων του κορονοϊού, αν και σε αντίθεση με το απαγορευτικό του 2020, τα εργοστάσια και ορισμένοι άλλοι χώροι εργασίας επετράπη να παραμείνουν ανοιχτοί. Επίσης τα περισσότερα σχολεία προχώρησαν σε τηλεκπαίδευση και έκλεισαν, προκαλώντας αντιδράσεις. Ανακοινώνοντας το απαγορευτικό, ο Ντράγκι υποσχέθηκε ότι η Ιταλία θα τριπλασιάσει τον ρυθμό των εμβολιασμών ξεκινώντας από τον Απρίλιο, βάζοντας στόχο να εμβολιάζει έκτοτε 500.000 ανθρώπους την ημέρα. Στις εβδομάδες μετά την ορκομωσία του, το ποσοστό αποδοχής του Ντράγκι σύμφωνα με δημοσκοπήσεις έφτασε το 63%.

Στις 16 Απριλίου, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, στην οποία συμμετείχε ο υπουργός υγείας Ρομπέρτο Σπεράντζα, ο Ντράγκι ανακοίνωσε ότι οι περιορισμοί θα χαλαρώσουν από τις 26 Απριλίου, επιτρέποντας την επαναλειτουργία των μπαρ και εστιατορίων από εκείνη την ημέρα. Δήλωσε μάλιστα ότι "είναι δυνατό να κοιτάξουμε το μέλλον με συνετή αισιοδοξία και εμπιστοσύνη".

Τον Ιούνιο του 2021, κυριάρχησε και στην Ιταλία η μετάλλαξη Δέλτα. Για να περιοριστεί η εξάπλωση νέων μεταλλάξεων, τον Αύγουστο του 2021 η κυβέρνηση έκανε υποχρεωτική την επίδειξη του ψηφιακού πιστοποιητικού εμβολιασμού για τη συμμετοχή σε αθλητικές εκδηλώσεις και μουσικά φεστιβάλ. Επίσης η επίδειξη του έγινε υποχρεωτική για την πρόσβαση σε χώρους όπως τα μπαρ, εστιατόρια και γυμναστήρια, καθώς και στα μέσα μαζικής μεταφοράς μεγάλων αποστάσεων (π.χ. τρένα, λεωφορεία, αεροπλάνα). Στις 15 Οκτωβρίου, η Ιταλία έγινε η πρώτη χώρα στο κόσμο που έκανε υποχρεωτική την επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού κατά του κορονοϊού ή αρνητικού τεστ για τους μη εμβολιασμένους απ'όλους τους εργαζομένους δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Στις 24 Νοεμβρίου, ο Ντράγκι ανακοίνωσε ότι η είσοδος σε ψυχαγωγικές δραστηριότητες (π.χ. κινηματογράφοι, μπαρ, εστιατόρια και αθλητικοί αγώνες) θα γίνεται μόνο με επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού εξαλείφοντας έτσι τη δυνατότητα εισόδου με αρνητικό τεστ.

Στις 5 Ιανουαρίου 2022, εν μέσω νέας αύξησης των κρουσμάτων κορονοϊού μετά την εξάπλωση της εξαιρετικά μεταδοτικής παραλλαγής Όμικρον (ή, εναλλακτικά, μετάλλαξης) η κυβέρνηση έκανε τον εμβολιασμό υποχρεωτικό για όλους τους Ιταλούς πολίτες ηλικίας άνω των 50 ετών.

Εσωτερικές μεταρρυθμίσεις 

Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, ο Ντράγκι ηγήθηκε της διαδικασίας αναθεώρησης του συστήματος ποινικής και πολιτικής δικαιοσύνης της Ιταλίας, με στόχο οι υποθέσεις να εκδικάζονται γρηγορότερα απ'ότι πριν. Μεταξύ άλλων, το πακέτο μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης Ντράγκι στο δικαστικό σύστημα περιλάμβανε την κατάργηση του ενός από τα δύο επίπεδα προσφυγής στη δικαιοσύνη, επηρεάζοντας έτσι τις περισσότερες δικαστικές υποθέσεις από εδώ και στο εξής. Οι μεταρρυθμίσεις έλαβαν την υποστήριξη πολλών πολιτικών κομμάτων, επειδή υποστηρίζουν ότι η ύπαρξη ενός νομικού συστήματος που κινείται με αργούς ρυθμούς αποθαρρύνει τις ξένες επενδύσεις στην Ιταλία. Στις 3 Αυγούστου 2021, το ιταλικό κοινοβούλιο ενέκρινε το πακέτο μεταρρυθμίσεων, αφού ο Ντράγκι ανακοίνωσε ότι θα θεωρούσε την έκβαση της ψηφοφορίας ζήτημα εμπιστοσύνης στην κυβέρνησή του. Ο Ντράγκι ανακοίνωσε ότι η ψήφιση της μεταρρύθμισης στο δικαστικό σύστημα θα συνδεθεί με τη διάθεση 200 δισεκατομμυρίων ευρώ από την Ευρωπαϊκή Ένωση στην Ιταλία με στόχο την τόνωση της ιταλικής οικονομίας. Η μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος αντιπροσώπευε το πρώτο επιτυχημένο πακέτο μεταρρυθμίσεων του ιταλικού δικαστικού συστήματος εδώ και αρκετές δεκαετίες.

Τον Οκτώβριο του 2021, η κυβέρνηση Ντράγκι ενέκρινε τον προϋπολογισμό του 2022. Ο προϋπολογισμός τροποποίησε τη μεταρρύθμιση στο συνταξιοδοτικό σύστημα που ενέκρινε η κυβέρνηση Κόντε. Η λεγόμενη Ποσόστωση 100, η οποία επέτρεψε τη συνταξιοδότηση των εργαζομένων στην ηλικία των 62 ετών εφόσον εργάζονταν για 38 χρόνια καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από τη λεγόμενη Ποσόστωση 102, δηλαδή κάποιος μπορεί να συνταξιοδοτηθεί στην ηλικία των 64 ετών αν εργάζονται για 38 χρόνια. Δηλαδή, εννοείται εδώ ότι για να συνταξιοδοτηθεί από αυτή την ηλικία, θα πρέπει να εργάζεται σταθερά για 38 χρόνια, δηλαδή για τόσα χρόνια να πληρώνει τις αντίστοιχες εργατικές εισφορές. Τα ιταλικά συνδικάτα αντιτάχθηκαν στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος και οργάνωσαν γενική απεργία ως ένδειξη διαμαρτυρίας στα τέλη Νοεμβρίου και αρχές του Δεκεμβρίου 2021. Ο προϋπολογισμός της κυβέρνησης Ντράγκι τροποποίησε το λεγόμενο εισόδημα των πολιτών, ένα σχήμα ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος που εισήγαγε ο Κόντε. Σύμφωνα με τις νέες διατάξεις, το ιταλικό "εισόδημα των πολιτών", ένα επίδομα της πρόνοιας, μειώνεται σταδιακά μετά από έξι μήνες και μετά από την απόρριψη δύο προσφορών για εργασία από τον ωφελούμενο, τότε η καταβολή του σταματά.

Στις 30 Δεκεμβρίου 2021, ο Ντράγκι επέβλεψε την έγκριση μιας πρόσθετης πρότασης στον προϋπολογισμό, με στόχο τη μεταρρύθμιση του ιταλικού φορολογικού συστήματος, εισάγοντας μια νέα σειρά εκπτώσεων στους φόρους και εκτεταμένες περικοπές στον εταιρικό φόρο. Παράλληλα στη νέα μεταρρύθμιση προβλέπεται η θέσπιση επιδοτήσεων στις εταιρείες που προσλαμβάνουν νέους και νέες μητέρες, την παροχή επιδοτούμενων στεγαστικών δανείων για όσους αγοράζουν το πρώτο τους ακίνητο και ένα ταμείο στήριξης για να μετριαστεί η αύξηση των τιμών της ενέργειας. Στα τέλη του 2021, το περιοδικό Εκόνομιστ απένειμε στην Ιταλία τον τίτλο της «Χώρας της Χρονιάς», τίτλο που η σύνταξη του περιοδικού απονέμει στη χώρα που κρίνει ότι έχει σημειώσει τη μεγαλύτερη βελτίωση (σε θέματα οικονομίας) κατά τη διάρκεια ενός έτους. Το περιοδικό ανέφερε ότι ένας κεντρικός λόγος για την απονομή του τίτλου στην Ιταλία ήταν η ηγεσία του Ντράγκι.

Στις προεδρικές εκλογές του 2022, ο Ντράγκι θεωρήθηκε από πολλούς ο διάδοχος του τρέχοντος προέδρου Σέρτζιο Ματαρέλα. Ωστόσο, στις 29 Ιανουαρίου 2022, ο Ντράγκι υποστήριξε δημόσια την επανεκλογή του Ματαρέλα στη θέση του προέδρου της Ιταλίας. Έτσι ο ίδιος έδωσε τέλος στις φήμες που αναπαρήγαγαν τα ΜΜΕ, κατά τις οποίες ο ίδιος θα ήταν διάδοχος του Ματαρέλα. Επίσης δεσμεύτηκε να ηγηθεί της αναθεώρησης του ιταλικού νόμου για τον ανταγωνισμό και την πρόσληψη των ατόμων στο δημόσιο, με στόχο να αυξήσει την απόδοση της ιταλικής οικονομίας.

Στις 18 Φεβρουαρίου 2022, εν μέσω της παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης, η κυβέρνηση Ντράγκι ενέκρινε ένα πακέτο αξίας 8 δισεκατομμυρίων ευρώ με στόχο τη στήριξη της οικονομίας. Ο στόχος αυτής της απόφασης είναι η τόνωση της ιταλικής οικονομίας, η οποία έχει επηρεαστεί σοβαρά από την αύξηση των τιμών της ενέργειας.

Εξωτερική πολιτική 

Από την αρχή της πρωθυπουργίας του, ο Ντράγκι ξεκίνησε να υλοποιεί μια ενεργή εξωτερική πολιτική με έμφαση στη Μεσόγειο Θάλασσα, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, προκειμένου να αυξήσει την επιρροή της Ιταλίας στην περιοχή. Στις 6 Απριλίου 2021, ο Ντράγκι επισκέφθηκε τη Λιβύη. Η επίσκεψη του στη Λιβύη ήταν η πρώτη επίσκεψη του Ντράγκι σε ξένη χώρα ως πρωθυπουργός της Ιταλίας. Εκεί συνάντησε τον Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπέιμπα, δηλώνοντας ότι ήθελε να ενισχύσει τους δεσμούς της Ιταλίας με τη Λιβύη, η οποία αποτελούσε αποικία της Ιταλίας μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ταξίδι του Ντράγκι στη χώρα περιγράφηκε από τα μέσα σαν μια προσπάθεια μείωσης των τουρκικών και αιγυπτιακών επιρροών στη Λιβύη, στον απόηχο του εμφυλίου πολέμου ο οποίος είχε λήξει πριν από λίγους μήνες. Μέρες αργότερα, ο Ντράγκι χαρακτήρισε δικτάτορα τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε δημόσια θέα. Τον επέκρινε σκληρά για τη συμπεριφορά του στην Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, σε μια συνάντηση που είχε ο Ερντογάν με την ίδια και τον Σαρλ Μισέλ (βλέπε το λήμμα Σόφαγκεϊτ για αναλυτικότερη πληροφόρηση). Η δήλωση προκάλεσε άμεσες αντιδράσεις από την τουρκική κυβέρνηση. Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου κάλεσε τον Ιταλό πρεσβευτή στο τουρκικό υπουργείο εξωτερικών για εξηγήσεις. Παράλληλα χαρακτήρισε τα λόγια του Ντράγκι ως «απαράδεκτη λαϊκιστική ρητορική», ενώ πολλά άλλα εξέχοντα μέλη του υπουργικού συμβουλίου του Ερντογάν επιτέθηκαν έντονα στον Ντράγκι. Ωστόσο, την άποψη του Ντράγκι υποστήριξαν αρκετοί Ευρωπαίοι ηγέτες. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνεται ο ηγέτης του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, Μάνφρεντ Βέμπερ. Στις 14 Απριλίου, ο Ερντογάν κατηγόρησε τον Ντράγκι, λέγοντας ότι είναι «διορισμένος και μη εκλεγμένος Πρωθυπουργός». Παράλληλα ο ίδιος χαρακτήρισε τη δήλωση του Ντράγκι «αγενή και αναιδή».

Τον Ιούνιο του 2021, ο Ντράγκι συμμετείχε στην Σύνοδο Κορυφής της Ομάδας των Επτά στην Κορνουάλη στο Ηνωμένο Βασίλειο. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, ο Ντράγκι ηγήθηκε των συζητήσεων σχετικά με τη χάραξη στρατηγικής με στόχο την αποφυγή των αρνητικών επιπτώσεων στις αγορές, όταν μια κυβέρνηση δαπανά χρήματα για να στηρίξει την οικονομία σε κάποια κρίση. Κατά τη διάρκεια της συνόδου, ο Ντράγκι είχε συνάντηση με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν. Ο Ντράγκι επαίνεσε τον Μπάιντεν, λέγοντας του ότι συνέβαλε στη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Τον Αύγουστο του 2021, μετά την αποχώρηση των νατοϊκών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν εν μέσω της κατάληψης της εξουσίας από τους Ταλιμπάν, η ιταλική κυβέρνηση συμμετείχε στην εκκένωση της Καμπούλ από τα ξένα στρατεύματα, μεταφέροντας στην Ιταλία τους πολίτες της που εργάζονταν στη χώρα και τους στρατιώτες της που είχαν αποσταλεί εκεί σαν μέρος των νατοϊκών επιχειρήσεων στο Αφγανιστάν. Συνολικά η Ιταλία μετέφερε στο έδαφος της 5.011 άτομα, εκ των οποίων 4.890 ήταν αφγανοί πολίτες και οι υπόλοιποι ήταν Ιταλοί. Στο πλαίσιο της Επιχείρησης «Aquila Omnia», σχεδόν 5.000 Αφγανοί μεταφέρθηκαν στην Ιταλία με τη βοήθεια των Ιταλικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Στις 30 και 31 Οκτωβρίου 2021, η Ρώμη φιλοξένησε την ετήσια σύνοδο κορυφής της Ομάδας των 20. Ο Ντράγκι και οι άλλοι ηγέτες συζήτησαν, στο περιθώριο της συνόδου, κατά κύριο λόγο για την κλιματική αλλαγή, την πανδημία του κορονοϊού και την παγκόσμια ανάκαμψη του κόσμου, υγειονομικά, πολιτικά και οικονομικά, μετά την πανδημία. Οι μόνοι ηγέτες που δεν μετείχαν στη σύνοδο μέσω της φυσικής παρουσίας ήταν ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ και ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν. Μίλησαν στη σύνοδο με βιντεοκλήση.

Στις 26 Νοεμβρίου 2021, ο Ντράγκι υπέγραψε τη «Συνθήκη του Κυρινάλειου Παλατιού», με τον Γάλλο πρόεδρο Εμανυέλ Μακρόν, στο Κυρινάλειο Παλάτι, στη Ρώμη. Στόχος της συμφωνίας ήταν η σύσφιξη των γαλλοϊταλικών σχέσεων. Στόχος της συνθήκης είναι η προώθηση της σύγκλισης και του συντονισμού των θέσεων της Γαλλίας και της Ιταλίας σε θέματα ευρωπαϊκής και εξωτερικής πολιτικής, ασφάλειας και άμυνας, μεταναστευτικής πολιτικής, οικονομίας, εκπαίδευσης, έρευνας, πολιτισμού και διασυνοριακής συνεργασίας. 

Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Ντράγκι, η κυβέρνηση του Ντράγκι εφάρμοσε μια νέα προσέγγιση απέναντι στη Ρωσία. Η νέα εξωτερική πολιτική της Ιταλίας περιγράφηκε από τους Financial Times ως «μία από τις μεγαλύτερες αλλαγές της εξωτερικής πολιτικής της Ιταλίας εδώ και χρόνια». Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία. Ο Ντράγκι καταδίκασε σκληρά την επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία, καλώντας τη Ρωσία να προχωρήσει σε άμεση κατάπαυση του πυρός και υποσχέθηκε να κάνει «ό,τι χρειάζεται για την αποκατάσταση της ουκρανικής κυριαρχίας». Στην ίδια δήλωση προσέθεσε ότι είναι «αδύνατο να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος με τη Μόσχα», απαιτώντας από τη Ρωσία να αποσύρει άνευ όρων τις δυνάμεις της πίσω στα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα. Παρά την αρχική απροθυμία του, στις 26 Φεβρουαρίου, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον Ουκρανό Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο Ντράγκι άλλαξε γνώμη και συμφώνησε να υποστηρίξει τον αποκλεισμό της Ρωσίας από το δίκτυο SWIFT, το διεθνές σύστημα χρηματοοικονομικών συναλλαγών. Στις 22 Μαρτίου, ο Ντράγκι διαφώνησε με άλλους Ευρωπαίους ηγέτες καθώς υποστήριξε την αίτηση της Ουκρανίας να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Ντράγκι ήταν ένας από τους κύριους υποστηρικτές της πρότασης περί παγώματος της πλειοψηφίας των αποθεμάτων της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας σε ξένο συνάλλαγμα. Η Ρωσική κεντρική τράπεζα έχει αποθέματα αξίας 643 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε ξένο συνάλλαγμα. 

Μέχρι τον Μάιο του 2022, η ιταλική κυβέρνηση είχε διαθέσει 500 εκατομμύρια ευρώ για την οικονομική στήριξη των Ουκρανών που έφταναν στην Ιταλία και παράλληλα είχε ήδη διαθέσει 110 εκατομμύρια δολάρια ως οικονομική βοήθεια για την ουκρανική κυβέρνηση. Επιπλέον, η Ιταλία έχει στείλει στρατιωτικό εξοπλισμό αξίας 110 εκατομμυρίων δολαρίων στην Ουκρανία, έως τις 7 Ιουνίου 2022, σύμφωνα με το BBC. Στις 3 Μαΐου 2022, ο Ντράγκι μίλησε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η ομιλία του αφορούσε πολλά επίκαιρα θέματα. Σύμφωνα με τον Ντράγκι, η ΕΕ πρέπει να αγκαλιάσει τον «ρεαλιστικό φεντεραλισμό» σε πολλούς τομείς πολιτικής (όπως η ασφάλεια, η οικονομία και η άμυνα).

Στις 16 Ιουνίου 2022, ο Ντράγκι επισκέφθηκε το Κίεβο, σε μια από κοινού επίσκεψη με τον Γάλλο Πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν και τον Γερμανό Καγκελάριο Όλαφ Σολτς. Οι τρεις ηγέτες είχαν μια μακρά συνάντηση με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Εκεί συζήτησαν διάφορα θέματα, όπως η αίτηση της Ουκρανίας να ενταχθεί της ΕΕ και η συνεχιζόμενη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Το ταξίδι θεωρήθηκε «ιστορικής σημασίας» από διάφορους σχολιαστές των εξελίξεων στις διεθνείς σχέσεις και την πολιτική.

Παραίτηση 
Στις 14 Ιουλίου 2022 ανακοίνωσε στο υπουργικό συμβούλιο την παραίτησή του, την οποία όμως ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα δεν έκανε δεκτή. Ακολούθως, τα τρία κόμματα που αποτελούσαν τον κυβερνητικό σχηματισμό, το κίνημα Πέντε Αστέρων, η Λέγκα του Βορρά και η Φόρτσα Ιταλία, απέσυραν τη στήριξή τους προς το πρόσωπό του, με αποτέλεσμα να υποβάλλει εκ νέου την παραίτησή του στις 21 Ιουλίου, η οποία έγινε δεκτή. Τα κόμματα αυτά είχαν απαιτήσει την επαναδιαπραγμάτευση του κυβερνητικού προγράμματος. Η αύξηση των σπρεντ της Ιταλίας έχει επισημανθεί σαν παράγωγο της παραίτησης. Ο Ντράγκι παρέμεινε στη θέση του, ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός, μέχρι τη διεξαγωγή εκλογών. Την προηγούμενη ημέρα είχε εκφράσει την προθυμία του να παραμείνει στην εξουσία. Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις οι περισσότεροι Ιταλοί προτιμούσαν την παραμονή του στην εξουσία, στο τιμόνι ενός συνασπισμού εθνικής εθνότητας που καλύπτει κόμματα όλου του ιδεολογικού φάσματος.

Αντιδράσεις για την παραίτηση 
Η παραίτηση του Μάριο Ντράγκι, που αποτελεί τη δεύτερη παραίτηση ηγέτη μεγάλης ευρωπαϊκής χώρας μέσα στον Ιούλιο του 2022, μετά τον Μπόρις Τζόνσον, έχει συνοδευτεί από αντιδράσεις. Αρκετές ιταλικές εφημερίδες εκφράζουν την εναντίωση τους στην παραίτηση του. 

Παράλληλα, η  (ακροδεξιό- εθνικιστικό κόμμα), τα οποία, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις του Ιουλίου 2022, έχουν υψηλά ποσοστά προτίμησης. Η Ρωσία αντέδρασε θετικά στη παραίτηση, ενώ στην Ευρώπη οι πιέσεις ήταν για το αντίθετο.

Παραπομπές

Πηγές 
 Mario Draghi, βιογραφικό στον ιστότοπο της Τράπεζας της Ιταλίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Mario Draghi, κατάλογος δημοσιεύσεων.

Ιταλοί οικονομολόγοι
Ιταλοί τραπεζίτες
Ηγέτες εν ενεργεία
Πρόεδροι Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
Πρωθυπουργοί της Ιταλίας
Ιταλοί πολιτικοί του 21ου αιώνα