Βασιλεία των Δουκών

Η Βασιλεία των Δουκάδων καλύπτει το μεσοδιάστημα στην ιστορία των  Λομβαρδών (574/5 – 584/5) μεταξύ της βασιλείας του  Κλέφου και της βασιλείας του  Αυθάριο.  Στα χρόνια αυτά η Ιταλία διοικήθηκε από τους τοπικούς δούκες των διάσπαρτων πόλεών της. Σύμφωνα με τον  Παύλο το Διάκονο,  η μεσοβασιλεία διερκησε δέκα χρόνια, αλλά άλλες πηγές (π.χ. Προσπέριος ο Ακουιντανός) αναφέρουν ως και δώδεκα. 
Οι Λομβαρδοί πρωτοεισήλθαν στην Ιταλική χερσόνησο το 568 υπό τον Αλβοΐνο και επέκτειναν τις κατακτήσεις τους ενάντια στους  Βυζαντινούς με τον διάδοχό του, τον Κλέφο.  Η βασιλεία του Κλέφου ήταν σκληρή και σύντομη. Μετά το θάνατό του, οι Λομβαρδοί δεν εξέλεξαν καινούριο ηγεμόνα και άφησαν τη διακυβέρνηση της Ιταλίας στα χέρια των τοπικών αρχόντων. Οι δούκες της Λομβαρδίας απέτυχαν να ενωθούν ώστε να συνεχίσουν τις νίκες τους ενάντια στους Βυζαντινούς.  Όταν τελικά εισέβαλαν στις περιοχές που έλεγχαν οι γειτονικοί Μεροβίγγειοι, οι Φράγκοι ηγεμόνες Γούνδραμ και Χιλδεβέρτος Β΄ αντεπιτέθηκαν και κατέλαβαν το Τρέντο, ξεκινώντας διαπραγματεύσεις με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα και διοικητή του  Εξαρχάτου της Ραβέννας, Τιβέριο Β΄.
Απελπισμένοι από τη στρατιωτική αδυναμία τους και φοβούμενοι περαιτέρω Ελληνικές και Φραγκικές επιδρομές, οι δούκες ανακήρυξαν νέο βασιλιά τους τον Αυθάριο.

Οι πιο γνωστοί δούκες της μεσοβασιλείας των Λομβαρδών ήταν οι ακόλουθοι:
Ζόττος, Δούκας του Μπενεβέντο
Βαλλάριος, Δούκας του Μπέργκαμο
Άλαγις Α΄, Δούκας της Μπρέσια
Γισούλφος Α΄, Δούκας της Φριουλίας
Ζαβάνος, Δούκας της Παβίας
Φαροάλδος Α΄, Δούκας του Σπολέτο
Ευήνος, Δούκας του Τρέντο
Αϊμόνης, Δούκας του Τορίνο

Παραπομπές και σημειώσεις

Βιβλιογραφία
Oman, Charles, The Dark Ages, 476–918. London: Rivingtons, 1914. 
Paul the Deacon, Historia Langobardorum. Translated by William Dudley Foulke. Philadelphia: University of Pennsylvania, 1907. 

Λομβαρδοί
Μεσοβασιλείες