Παναγής Καββαδίας

Ο Παναγής Καββαδίας (2 Μαΐου 1850 - 20 Ιουλίου 1928) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα. Ήταν υπεύθυνος για την ανασκαφή αρχαίων χώρων στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένης της Επιδαύρου στην Αργολίδα και της Ακρόπολης των Αθηνών, καθώς και για αρχαιολογικές ανακαλύψεις στο νησί της γενέτειράς του, την Κεφαλλονιά. Ως γενικός έφορος (επικεφαλής της Ελληνικής Αρχαιολογικής Υπηρεσίας) από το 1885 έως το 1909, ο Καββαδίας επέβλεψε την επέκταση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και την εισαγωγή του νόμου 2646 του 1899, ο οποίος αύξησε τις εξουσίες του κράτους για την αντιμετώπιση της παράνομης ανασκαφής και του λαθρεμπορίου αρχαιοτήτων.

Το έργο του Καββαδία είχε ιδιαίτερο αντίκτυπο στην Ακρόπολη των Αθηνών - τού αποδίδεται η ολοκλήρωση της «μεταμόρφωσής της ... από κάστρο σε μνημείο». Μεταξύ 1885 και 1890, αφαίρεσε σχεδόν όλα τα εναπομείναντα μεσαιωνικά και σύγχρονα κτίσματα της Ακρόπολης, αποκαλύπτοντας πολλά αρχαία μνημεία. Έπαιξε επίσης ρόλο στην εκτεταμένη ανακατασκευή του χώρου από τον αρχιτέκτονα και μηχανικό Νικόλαο Μπαλάνο. Παρόλο που αρχικά επαινέθηκε, το έργο προκάλεσε σημαντικές ζημιές σε αρκετούς ναούς και αποδομήθηκε σχεδόν πλήρως και ανοικοδομήθηκε κατά τη διάρκεια του ύστερου 20ού και των αρχών του 21ου αιώνα. Ο Καββαδίας επέβλεψε το άνοιγμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου στην Αθήνα, οργάνωσε τις πρώτες συλλογές του και έγραψε μερικούς από τους πρώτους καταλόγους του.

Ως διαχειριστής, ο Καββαδίας θεωρήθηκε ενεργητικός, συγκεντρωτικός και αυταρχικός. Στη σταδιοδρομία του σημειώθηκε σημαντικός εκσυγχρονισμός στην πρακτική της αρχαιολογίας στην Ελλάδα, ενώ αναμόρφωσε και έκανε επαγγελματικότερη την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Η αιγίδα του προς τις ξένες αρχαιολογικές σχολές της Αθήνας πιστώθηκε με την προώθηση της ανάπτυξης της ελληνικής αρχαιολογίας, αλλά επικρίθηκε επίσης από τους ντόπιους Έλληνες αρχαιολόγους. Δημιούργησε περαιτέρω δυσαρέσκεια στην Αρχαιολογική Εταιρεία Αθηνών μειώνοντας τον ρόλο της υπέρ της κυβερνητικής Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Μετά το πραξικόπημα του Γουδή το 1909, η δυσαρέσκεια στον ελληνικό Τύπο και μεταξύ των υφισταμένων του στην Αρχαιολογική Υπηρεσία οδήγησε στην απομάκρυνσή του από το αξίωμα, από την Αρχαιολογική Εταιρεία και από τη θέση του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αν και μπόρεσε να επιστρέψει στη δημόσια και ακαδημαϊκή ζωή από το 1912 και παρέμεινε ενεργός στην ελληνική αρχαιολογία μέχρι το θάνατό του το 1928.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε το 1850 στο χωριό Κοθρέας της Κεφαλλονιάς από επιφανή οικογένεια κατά την βενετοκρατία, η οποία διήρκεσε από το 1500 μέχρι την γαλλική κατάκτηση το 1797. Την εποχή της γέννησής του, τα νησιά του Ιονίου Πελάγους ήταν προτεκτοράτο του Ηνωμένου Βασιλείου - μεταβιβάστηκαν στην Ελλάδα το 1864.

Σπούδασε φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο της Αθήνας και έπειτα μετέβη στη Γερμανία μετά από υποτροφία από την ελληνική κυβέρνηση για μεταπτυχιακές σπουδές στο κλάδο της αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου υπό τον Heinrich Brunn. Ο Brunn, που θεωρείται ως «ίσως ο σημαντικότερος Γερμανός αρχαιολόγος της εποχής του», είχε φέρει επανάσταση στη μελέτη της ελληνικής ιστορίας της τέχνης τη δεκαετία του 1850 μέσω της μεθοδικής, αναλυτικής μελέτης λογοτεχνικών κειμένων παράλληλα με έργα τέχνης. Η χρήση των ανατομικών λεπτομερειών των αρχαίων γλυπτών για την εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με τη χρονολόγηση, τον τόπο προέλευσης και τη συγγραφή τους έχει χαρακτηριστεί ως η σημαντικότερη επιρροή στη «στένωση και όξυνση» του 19ου αιώνα του κλάδου της κλασικής ιστορίας της τέχνης και, ως εκ τούτου, στη μετακίνηση της βάσης του κλάδου από τη γνώση προς την εμπειρική παρατήρηση. Ο Καββαδίας αναγνώρισε αργότερα τον Brunn ως μεγάλη επιρροή στη δική του αρχαιολογική πρακτική.

Ο Καββαδίας παρακολούθησε επίσης μαθήματα επιγραφικής στο Collège de France στο Παρίσι υπό τον Paul Foucart, έναν Γάλλο επιγραφολόγο που αργότερα αναγνωρίστηκε ως «ο δόκιμος του κλάδου μας» από τον κλασσικό αρχαιολόγο Salomon Reinach. Σπούδασε επίσης στο Βερολίνο, το Λονδίνο και τη Ρώμη.

Το 1879 επέστρεψε στην Αθήνα και μπήκε στην αρχαιολογική υπηρεσία ως Έφορος Αρχαιοτήτων Κυκλάδων και Ευβοίας. Το 1885 έγινε αναπληρωτής του Γενικού Εφόρου και μετά από λίγο Γενικός Έφορος των Αρχαιοτήτων. Ίδρυσε πολλά μουσεία στις επαρχίες και εν γένει οργάνωσε την αρχαιολογική εταιρεία, στην οποία διετέλεσε και Γραμματέας από το 1894 ως το 1909 και ξανά από το 1911 ως το 1920. Ακόμη υπήρξε διευθυντής του τμήματος αρχαιολογίας του Υπουργείου Παιδείας.

Ήταν καθηγητής Ιστορίας της Αρχαίας Τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας από το 1904 έως το 1922 και αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας των Επιγραφών και της Φιλολογίας, ενώ ανήκε στα ιδρυτικά μέλη της Ακαδημίας Αθηνών το 1926. Ήταν επίσης μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου και επίτιμος διδάκτωρ των Πανεπιστημίων της Κανταβριγίας και της Λειψίας. 
Απέκτησε δύο γιούς , τον Αλέξανδρο Πολύκλειτο γιατρό και τον Επαμεινώνδα υφυπουργό Ναυτικών και Αρχηγό ΓΕΝ.

Απεβίωσε στις 20 Ιουλίου 1928.

Αρχαιολογική καριέρα

Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του, ο Καββαδίας επέστρεψε στην Αθήνα και μπήκε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία ως Έφορος Αρχαιοτήτων Κυκλάδων και Ευβοίας. Το 1879 διορίστηκε ως έφορος, με αρμοδιότητα την εποπτεία, διαχείριση και προστασία της αρχαιολογικής κληρονομιάς - ο πρώτος τέτοιος αξιωματούχος που διατηρήθηκε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία εκτός από τον γενικό έφορο, τον επικεφαλή της. Το 1881 δημοσίευσε μια σύντομη ιστορία της ελληνικής αρχαιολογίας. Μία από τις πρώτες του αποσπάσεις ήταν στις ανασκαφές της Γαλλικής Σχολής Αθηνών στο νησί της Δήλου, οι οποίες λειτουργούσαν από το 1873. Βρισκόταν εκεί το 1882, δουλεύοντας μαζί με τον Reinach, ο οποίος αργότερα έγραψε ότι ο Καββαδίας φαινόταν «γεμάτος ενθουσιασμό και φιλοδοξία».

Οι πρώτες μεγάλες ανασκαφές που διηύθυνε προσωπικά ο Καββαδίας ήταν στην Επίδαυρο της Αργολίδας, οι οποίες ξεκίνησαν τον Μάρτιο 1881, ενώ κατά τον πρώτο χρόνο τους οι ανασκαφές αποκάλυψαν το θέατρο και στη συνέχεια αποκάλυψαν αρκετά κτίρια και επιγραφές εντός του Ιερού του Ασκληπιού και του κοντινού Ιερού του Απόλλωνα Μαλεάτα στο όρος Κυνόρτυνα. Μετά τη συνταξιοδότηση του Παναγιώτη Ευστρατιάδη το 1884, ο Καββαδίας αναβαθμίστηκε στη θέση του γενικού εφόρου το 1885 και παρέδωσε την ευθύνη για τον χώρο στον προστατευόμενό του Βαλέριο Στάη, αλλά συνέχισε τόσο να εργάζεται στον χώρο όσο και να δημοσιεύει τα αποτελέσματα της ανασκαφής μέχρι τον θάνατό του το 1928.

Ο Καββαδίας έκανε συχνά ανασκαφές γύρω από την Κεφαλλονιά, με στόχο να ανακαλύψει τις λεγόμενες "ομηρικές" τοποθεσίες και υπολείμματα της Ιθάκης του Οδυσσέα. Πραγματοποίησε τις πρώτες του ανασκαφές στην ακρόπολη του νησιού Σάμε, κοντά στο νησί που είναι γνωστό στη σύγχρονη εποχή ως Ιθάκη, το 1883. Ο Καββαδίας αποκάλυψε μια πύλη, αλλά θεώρησε τα ευρήματά του ασήμαντα, καθώς το μόνο υλικό που αποκαλύφθηκε χρονολογείται από την αρχαϊκή έως τη ρωμαϊκή περίοδο (δηλαδή περίπου 850 π.Χ. - περίπου 500 μ.Χ.) και όχι από την «ομηρική» Ύστερη Εποχή του Χαλκού (περίπου 1600 - περίπου 1180 π.Χ.) Το 1889 ανακάλυψε μυκηναϊκούς θαλαμοειδείς τάφους και θραύσματα μυκηναϊκών αγγείων στην περιοχή Λειβαθώ, κοντά στο χωριό Μαζαράκατα, τα οποία αποτέλεσαν την πρώτη απόδειξη της παρουσίας μυκηναϊκού πολιτισμού στο νησί. Το 1899 έκανε εκ νέου ανασκαφές στο Σάμε και στη Λειβαθώ, με χρηματοδότηση από τον Adriaan Goekoop, έναν πλούσιο Ολλανδό ερασιτέχνη αρχαιολόγο, βρίσκοντας περισσότερες κατασκευές στο Σάμε, αλλά καμία που να προϋπήρχε της κλασικής περιόδου. Πραγματοποίησε περαιτέρω εργασίες στο νησί το 1908, το 1909 - όταν ανακάλυψε δύο μικρούς μυκηναϊκούς θολωτούς τάφους στα Κοκολάτα - και το 1913.

Ὁ Καββαδίας δημοσίευσε τίς πρῶτες ἀναφορές τῶν ἀνασκαφῶν του στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως (Ἑφημερίς τῆς Κυβερνήσεως), μία ἐπίσημη ἔκδοση πού συνήθως χρησιμοποιούταν γιά νόμους καί βασιλικά διατάγματα. Ἡ Ἀρχαιολογική Ὑπηρεσία στερούνταν ἐπίσημης ἔκδοσης ἀπό τό 1860, ὅταν σταμάτησε νά ἐκδίδει τό Ἀρχαιολογικό Δελτίο (Ἀρχαιολογική Ἑφημερίς), πού ἀνέλαβε τό 1862 ἡ Ἀρχαιολογική Ἑταιρεία Ἀθηνῶν ὡς δικό της περιοδικό. Αντ' αυτού, τα νέα για τις ανασκαφές και τις δραστηριότητές της δημοσιεύονταν συνήθως σε περιοδικά ή ενημερωτικά δελτία. Το 1888, ο Καββαδίας άρχισε να εκδίδει το μηνιαίο Αρχαιολογικό Δελτίο (Ἀρχαιολογικόν Δελτίον) για λογαριασμό της Υπηρεσίας, ενώ επιμελήθηκε ο ίδιος όλους τους τόμους του μεταξύ 1885 και 1892, μετά το οποίο η έκδοση του περιοδικού σταμάτησε μέχρι το 1915.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως γενικού εφόρου μεταξύ 1885 και 1909, το κύριο έργο του Καββαδία ήταν η ανασκαφή και η επακόλουθη αποκατάσταση της Ακρόπολης των Αθηνών. Μέχρι το 1890, σε συνεργασία με τον Γερμανό αρχαιολόγο και αρχιτέκτονα Georg Kawerau, ανέσκαψε ή ανασκάπτει σχεδόν ολόκληρο τον χώρο, αφαιρώντας σχεδόν όλες τις εναπομείνασες μετακλασικές κατασκευές και ανακαλύπτοντας δεκάδες έργα αρχαίας γλυπτικής, ιδίως αρχαϊκά κορία. Μετά το 1890, οι εργασίες στην Ακρόπολη συνίσταντο κυρίως στην αποκατάσταση, ιδίως του Παρθενώνα, του Ερεχθείου και των Προπυλαίων, υπό την επίβλεψη του Νικόλαου Μπαλάνου, ο οποίος διηύθυνε το έργο σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητα.

Ο Καββαδίας ξεκίνησε την ανασκαφή του Καβείρου στη Βοιωτία το 1887, η οποία συνεχίστηκε αργότερα από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο στην Αθήνα. Το 1889 διεξήγαγε ανασκαφές στο ιερό της Λυκόσουρας, το οποίο θεώρησε ότι ήταν το ιερό της Δέσποινας που περιγράφει ο αρχαίος Έλληνας γεωγράφος Παυσανίας. Ανακάλυψε μέρος μιας λατρευτικής ομάδας αγαλμάτων - έργο του Μεσσήνιου γλύπτη Δαμοφώντα - που δείχνει τη Δέσποινα καθισμένη σε διπλό θρόνο δίπλα στη Δήμητρα, συνοδευόμενη από την Άρτεμη και τον Τιτάνα Άνυτο. Το 1900, κατά τη διάρκεια σωστικών ανασκαφών στον Εξωτερικό Κεραμεικό, αποκάλυψε τον αμφορέα της Νέσσου, έναν αμφορέα του τέλους του 7ου αιώνα π.Χ., τον οποίο θεώρησε ότι ήταν δοχείο για ταφή με καύση από το κοντινό νεκροταφείο του Διπύλου. Στη σύγχρονη εποχή, το αγγείο έχει γίνει το ομώνυμο έργο του ζωγράφου της Νέσσου, και περιγράφηκε από τον John Beazley ως το "κύριο παράδειγμα" της πρώιμης μαυροφορεμένης αγγειογραφίας, καθώς και ως η καθιέρωση του ζωγράφου της Νέσσου ως «του πρωιμότερου Έλληνα καλλιτέχνη του οποίου την προσωπικότητα μπορούμε να συλλάβουμε».

Το 1902-1903, ανέσκαψε το Ηραίο της Σάμου μαζί με τον μελλοντικό πρωθυπουργό, Θεμιστοκλή Σοφούλη, που τότε ήταν λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επίσης, επέβλεψε την πρώτη ανακατασκευή του ναού του Απόλλωνα στη Μπασσέα, που ανασκάφηκε από τον Κωνσταντίνο Κουρουνιώτη, μεταξύ 1902 και 1908. Σύμφωνα με τη νεκρολογία του στην ελληνική εφημερίδα Σκριπ, διετέλεσε επίσης διευθυντής της αρχαιολογικής υπηρεσίας του Υπουργείου Παιδείας.

Ανασκαφές στην Επίδαυρο (1881-1928) 
Στις 15 Μαρτίου 1881, ο Καββαδίας ξεκίνησε ανασκαφές για λογαριασμό της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών στην Επίδαυρο, με σκοπό την αποκάλυψη του θεάτρου που περιγράφει ο Παυσανίας. Αυτές ήταν οι πρώτες ανασκαφές που ανέλαβε η Εταιρεία εκτός Αθηνών, εκτός από μικρές και μικρής κλίμακας σωστικές ανασκαφές. Οι στήλες, που χρονολογούνται στα τέλη του τέταρτου ή στις αρχές του τρίτου αιώνα π.Χ. και μερικές φορές αποκαλούνται «θαυματουργές επιγραφές», κατέγραψαν τα ονόματα τουλάχιστον είκοσι ατόμων και τα μέσα με τα οποία θεραπεύτηκαν - συνήθως θαυματουργά όνειρα ή οράματα. Η ανασκαφή και η δημοσίευση αυτών των στηλών συνέβαλε σημαντικά στην πρώιμη αρχαιολογική φήμη του Καββαδία.

Το 1882, ο Καββαδίας αποκάλυψε τον θόλο (κυκλικό ναό) και τον ναό του Ασκληπιού, ενώ ακολούθησε το άβατον το 1883. Το 1884, ανέσκαψε τον ναό της Αρτέμιδος και τα Μεγάλα Προπύλαια και ανακατασκεύασε μια σειρά κιόνων στη δυτική στοά του άβατον. Οι ανασκαφές συνεχίστηκαν μέχρι το 1927. Ο Βαλέριος Στάης, τον οποίο ο Καββαδίας διόρισε ως έφορο της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας το 1885, εντάχθηκε σε αυτές ως επόπτης στις αρχές του 1886, μετά την ανάδειξη του Καββαδία σε γενικό έφορο, και έγινε διευθυντής πεδίου το 1887.

Το 1896, ανέσκαψε τα πρώτα τμήματα του κοντινού ιερού του Απόλλωνα Μαλέατα στο όρος Κυνόρτυνα.  Εκείνη τη χρονιά, ο Γάλλος ιστορικός αρχιτεκτονικής Charles Chipiez χαρακτήρισε την ανασκαφή της Επιδαύρου «κεφαλαιώδους σημασίας για την ιστορία της ελληνικής αρχιτεκτονικής», αν και επέκρινε τις συγκρατημένες και περιορισμένες αναπαραστάσεις που συνέταξε ο Γερμανός Wilhelm Dörpfeld, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Καββαδία και εικονογράφησε τη δημοσίευση των ανασκαφών του, υπέρ των πιο πλούσιων ανακατασκευών που δημιούργησε το 1895 ο Γάλλος αρχιτέκτονας Alphonse Defrasse - ανακατασκευές οι οποίες, έως τον ύστερο 20ό αιώνα, θεωρήθηκαν σε μεγάλο βαθμό εσφαλμένες. Η έκθεση του Καββαδία για τις ανασκαφές του στο ωδείο της ρωμαϊκής περιόδου στην περιοχή, την οποία δημοσίευσε το 1900, έχει χαρακτηριστεί ως «ανεκτίμητη» για το πλήθος των στοιχείων που διασώζει, πολλά από τα οποία έχουν χαθεί λόγω της μεταγενέστερης επιδείνωσης της κατάστασης του κτιρίου.

Ο Καββαδίας επέστρεφε στην Επίδαυρο καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του: σε μια νεκρολογία του 1929, ο Βρετανός αρχαιολόγος Robert Carr Bosanquet έγραψε ότι η καλοκαιρινή ανασκαφική περίοδος εκεί ήταν «σχεδόν οι μόνες διακοπές που επέτρεπε ο Καββαδίας στον εαυτό του». Το 1902 ανακάλυψε τα πρώτα τμήματα ενός κτιρίου δίπλα στο στάδιο (το οποίο είχε ήδη ανακαλυφθεί το 1893), το οποίο συνδεόταν απευθείας με αυτό μέσω μιας σήραγγας εισόδου. Τα ευρήματα από την ανασκαφή του κτιρίου δεν δημοσιεύθηκαν ποτέ πλήρως - το 1992, ο αρχαιολόγος Stephen G. Miller πρότεινε ότι μπορεί να ήταν αποδυτήριο (αποδυτήριο) για τους αθλητές. Το 1903, ο Καββαδίας δημοσίευσε μέρος της επιγραφής πάνω σε μια τρίτη στήλη, όπου περιγράφονται λεπτομερώς περαιτέρω μαρτυρίες για θαυματουργές θεραπείες - δημοσίευσε ολόκληρη την επιγραφή το 1918. Στην τελευταία ανασκαφική του περίοδο στην Επίδαυρο, η οποία διήρκεσε από τον Ιούνιο του 1928 έως λίγο πριν από το θάνατό του τον Ιούλιο, αποκάλυψε ένα περίτεχνο κτίριο, που πιθανώς χρησιμοποιούνταν από αθλητές που προετοιμάζονταν για αγώνες, στα βόρεια του σταδίου.

Η ανασκαφή της Επιδαύρου έχει χαρακτηριστεί ως «ορόσημο», τόσο για τον χαρακτήρα της ως η πρώτη κρατικά καθοδηγούμενη ανασκαφή στην Ελλάδα εκτός Αθηνών όσο και για τα ευρήματα που αποκαλύφθηκαν εκεί. Ο Reinach αποκάλεσε τις ανασκαφές ως μία από τις «δύο αθάνατες κόρες» του Καββαδία, η άλλη είναι το έργο του στην Ακρόπολη των Αθηνών. Ο Καββαδίας ήταν πιο αμφίθυμος για το έργο του εκεί : όταν ξενάγησε έναν συνάδελφό του αρχαιολόγο, τον Στρατή Παρασκευιάδη, στον χώρο, έδειξε το θέατρο και είπε «εκεί θυσίασα και κατέστρεψα». Ο Βασίλειος Πετράκος, ιστορικός της ελληνικής αρχαιολογίας, έχει προτείνει ότι μπορεί να υπονοούσε την εκχέρσωση ενός εκτεταμένου δάσους που αρχικά κάλυπτε τα ερείπια.

Ανασκαφές και αναστηλώσεις στην Ακρόπολη (1885-1909)

Ανασκαφές με τον Καβεράου (1885-1890) 
Ο προκάτοχος του Καββαδία στη θέση του γενικού εφόρου αρχαιοτήτων, Παναγιώτης Σταματάκης, είχε προγραμματίσει να ολοκληρώσει την ανασκαφή της Ακρόπολης των Αθηνών, αλλά πέθανε ξαφνικά το 1884 πριν ξεκινήσουν οι εργασίες. Έτσι, ο Καββαδίας πραγματοποίησε τις ανασκαφές με χρηματοδότηση από την Αρχαιολογική Εταιρεία Αθηνών και ανέλαβε τις εργασίες, οι οποίες διήρκεσαν από τις 11 Νοεμβρίου 1885 έως τα τέλη του 1890, σε συνεργασία με τον Γερμανό αρχιτέκτονα Γκέοργκ Καβεράου. Ο Καββαδίας ανέσκαψε ολόκληρη την Ακρόπολη μέχρι το βράχο, αφήνοντας, όπως ισχυρίστηκε, «ούτε την παραμικρή ποσότητα χώματος ... που να μην έχει ερευνηθεί». Όλα τα εναπομείναντα μετακλασικά κτίρια στον χώρο κατεδαφίστηκαν. Η ανασκαφή έχει περιγραφεί ως «μη συστηματική» : έχει επίσης επικριθεί για την απουσία καταγραφής της στρωματογραφίας και για τη μερική μόνο καταγραφή μέσω σχεδίων και φωτογραφιών.

Κατά τη διάρκεια του 1885, οι ανασκαφές κινήθηκαν από τη δυτική πλευρά της Ακρόπολης, ξεκινώντας κοντά στα Προπύλαια (τη μνημειακή πύλη του χώρου), προς τα ανατολικά. Το 1886, προστέθηκαν τρεις περιοχές: το τμήμα του βόρειου κυκλικού τείχους μεταξύ του Ερεχθείου και των Προπυλαίων, η περιοχή μεταξύ του Παρθενώνα και του Ερεχθείου (η οποία περιείχε τα λείψανα του Εκατόμπεδου ή "Παλαιού Παρθενώνα", που ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1882) και η περιοχή ανατολικά του Παρθενώνα. Το 1887, ο Καββαδίας ανέσκαψε την περιοχή ανατολικά του Ερεχθείου, κατά μήκος του Ανατολικού Περιφερειακού Τείχους μέχρι τον πύργο του Μπελβεντέρε και από τον πύργο του Μπελβεντέρε μέχρι την περιοχή μεταξύ του Παρθενώνα και του Μουσείου της Ακρόπολης. Το 1888, ανέσκαψε την περιοχή γύρω από το μουσείο, καθώς και την περιοχή μεταξύ του Παρθενώνα και του νότιου κυκλικού τείχους, και αποκάλυψε τη στυλοβάτη του Παρθενώνα σε όλο το βάθος της, 14 μέτρα, ήτοι είκοσι δύο επίπεδα τοιχοποιίας. Το 1889, το μεγαλύτερο μέρος του νότιου και δυτικού τμήματος της Ακρόπολης καθαρίστηκε από τα μετακλασικά κατάλοιπα, όπως και το εσωτερικό του Παρθενώνα και η Πινακοθήκη (αίθουσα στη βόρεια πτέρυγα του μνημείου) των Προπυλαίων. Τέλος, το 1890, ο Καββαδίας καθάρισε τη διαδρομή προς την Ακρόπολη από την πύλη Μπελέ.

Οι ανασκαφές αποκάλυψαν χιλιάδες θραύσματα αρχαϊκής και προκλασικής τέχνης - τη μεγαλύτερη ποσότητα τέτοιου υλικού που έχει ανακαλυφθεί ποτέ. Συγκεκριμένα, στις ανασκαφές του 1887 και του 1888 βρέθηκαν τα εναπομείναντα τμήματα των γλυπτών του «Ηρακλή και της Ύδρας», που κάποτε αποτελούσαν αέτωμα του Εκατόμπεδου. Μεγάλο μέρος αυτού του υλικού προήλθε από το λεγόμενο Perserschutt, το στρώμα των συντριμμιών που άφησε πίσω της η περσική καταστροφή της Ακρόπολης το 480 π.Χ. και η τελετουργική ταφή των κατεστραμμένων αγαλμάτων από τους Αθηναίους μετά τους Περσικούς Πολέμους. Ιδιαίτερα γόνιμη περιοχή ήταν ο λεγόμενος «κορεότρυπος», βορειοδυτικά του Ερεχθείου, ο οποίος αποτελεί τη σημαντικότερη γνωστή πηγή για τα κορεότρυπα και τα κουρούσια γλυπτά της αρχαϊκής περιόδου. Ο Καββαδίας αποκάλυψε κάπου μεταξύ εννέα και δεκατεσσάρων κορεότρυπων μόνο κατά την αρχική ανασκαφή. Άλλα αξιοσημείωτα ευρήματα από το Perserschutt ήταν το γλυπτό του Περσικού Καβαλάρη.

Ο Καββαδίας ανέσκαψε επίσης μια παλαιοχριστιανική εκκλησία, καθώς και σημαντικά κατάλοιπα μυκηναϊκής οχύρωσης της δυτικής πλευράς της Ακρόπολης κοντά στα Προπύλαια. Στη βόρεια πλευρά της Ακρόπολης, ο Καββαδίας ανέσκαψε το 1887 ένα σπήλαιο (που αργότερα αναγνωρίστηκε από τον αρχαιολόγο Oscar Broneer ως μέρος του Ιερού του Έρωτα και της Αφροδίτης) στο οποίο βρήκε κομμάτια κεραμικής με μαύρα σχήματα, το κεφάλι ενός γυναικείου γλυπτού και αυτό που πίστευε ότι ήταν ίχνη της μυστικής διαδρομής που περιγράφει ο Παυσανίας ότι χρησιμοποιούσαν οι αρρεφόροι κατά τη διάρκεια της τελετής των Αρρεφορίων. Σύγχρονες έρευνες της Rachel Rosenzweig αμφισβήτησαν κατά πόσον αυτή η μυστική διαδρομή, η οποία περιγράφεται μόνο αόριστα από τον Παυσανία, υπήρξε ποτέ πραγματικά. Οι ανασκαφές του αποκάλυψαν επίσης τα λείψανα του αρχαϊκού "κτιρίου Β" κάτω από την Πινακοθήκη των Προπυλαίων, καθώς και το Βραυρώνειο, τη Χαλκοθήκη και το ναό του Ρωμαίου και του Αυγούστου. Τα αρχαιολογικά ευρήματα από τις ανασκαφές, συμπεριλαμβανομένων γλυπτών, αγγείων, αρχιτεκτονικών λειψάνων, ειδωλίων και επιγραφών, αποτέλεσαν τον πυρήνα της συλλογής του Μουσείου της Παλαιάς Ακρόπολης. Το έργο του Καββαδία έχει περιγραφεί από την αρχαιολόγο ιστορικό Φανή Μαλλούχου-Τουφάνο ως η ολοκλήρωση "της μετατροπής της [Ακρόπολης] από κάστρο σε μνημείο". Οι κατασκευές που κατεδαφίστηκαν περιλάμβαναν μια υστερορωμαϊκή δεξαμενή κοντά στα Προπύλαια, μια κατασκευή γνωστή ως θόλος κοντά στο Ερέχθειο, ένα μεσαιωνικό κτίριο στα νότια του Παρθενώνα, καθώς και διάφορες υστερορωμαϊκές οχυρώσεις. Ο Καββαδίας αφαίρεσε επίσης τα «τείχη» ή τους «πίνακες», που κατασκεύασε ο προκάτοχός του Κυριάκος Πιττάκης από διάφορες διάσπαρτες αρχαιότητες. Ο Πιττάκης είχε σκοπό οι πινάκες να αποτρέψουν τη λεηλασία, αλλά είχε επικριθεί από τον σύγχρονο τύπο για την παρουσίαση αντικειμένων διαφορετικών περιόδων και προελεύσεων μαζί και για τη διάσπαση ομάδων γλυπτών που αρχικά αποτελούσαν ενιαία σύνολα σε διαφορετικές πινάκες.

Ο Καββαδίας πραγματοποίησε μικρές ανασκαφές στα σπήλαια στη βόρεια πλευρά της Ακρόπολης κατά τη διάρκεια του 1896 και του 1897, αποκαλύπτοντας ένα με αυτό που πίστευε ότι ήταν τα υπολείμματα ενός βωμού, καθώς και δέκα μαρμάρινες πλάκες με επιγραφές που τις χαρακτήριζαν ως αφιέρωση στον Απόλλωνα, ο οποίος προσδιοριζόταν από το επίθετο "κάτω από τους βράχους" (ελληνικά: ὑπὸ Μάκραις ή ὑπ' Ἄκρας). Οι επιγραφές, που χρονολογούνται μεταξύ του 40 μ.Χ. και του μεταγενέστερου 3ου μ.Χ. αιώνα, ταυτοποίησαν τους αφιερωτές ως ανώτερους Αθηναίους αξιωματούχους ("άρχοντες") και τους γραμματείς τους από τη ρωμαϊκή περίοδο, γεγονός που έδωσε στον χώρο το όνομα "Λατρεία Αρχόντων". Μεταξύ 1887 και 1888, ένα δεύτερο μουσείο, με το παρατσούκλι "μικρό" (μικρό), χτίστηκε από τον Κάβεραου στα ανατολικά του κύριου μουσείου της Ακρόπολης, στην περιοχή του Ιερού του Πανδίονα. Κατά τη διάρκεια της επέκτασης του Μουσείου της Ακρόπολης τη δεκαετία του 1950, κατεδαφίστηκε και ο χώρος ενσωματώθηκε στο κύριο κτίριο.

Οι αναστηλώσεις του Μπαλάνου (1894-1909) 

Οι σεισμοί της Αταλάντης το 1894 προκάλεσαν ζημιές στον Παρθενώνα, προκαλώντας την πτώση τμημάτων του οπισθόδομου. Η Αρχαιολογική Υπηρεσία, με επικεφαλής τον Καββαδία, ανέθεσε στους αρχιτέκτονες Francis Penrose, Josef Durm και Lucien Magne να διερευνήσουν πιθανές αντιδράσεις και αποφάσισε μια μερική ανακατασκευή που θα ενίσχυε τα κατεστραμμένα τμήματα και θα αντικαθιστούσε, όπου ήταν απαραίτητο, αρχαίο μάρμαρο με σύγχρονο. Αποφάσισαν επίσης να χρησιμοποιήσουν, στο μέτρο του δυνατού, τις αρχικές μεθόδους δόμησης (ξερολιθική τοιχοποιία συγκρατούμενη με μεταλλικούς σφιγκτήρες) στις εργασίες αποκατάστασης, και ο Καββαδίας έγραψε αργότερα υπέρ αυτής της προσέγγισης. Αποκλείστηκε η πλήρης ανακατασκευή και ο πρωταρχικός στόχος του έργου ορίστηκε ως η ενίσχυση της έκτασης των τμημάτων του κτιρίου που είχαν υποστεί ζημιές.

Οι Penrose, Durm και Magne σχημάτισαν μια εποπτεύουσα επιτροπή, αλλά η επιχειρησιακή διεύθυνση ανατέθηκε στην "Επιτροπή για τη Συντήρηση του Παρθενώνα", ένα όργανο στο οποίο συμμετείχαν ακαδημαϊκοί, μέλη των ξένων αρχαιολογικών σχολών της Αθήνας και εκπρόσωποι της ελληνικής κυβέρνησης. Ο Νικόλαος Μπαλάνος, αρχιμηχανικός δημοσίων έργων της Αθήνας, κλήθηκε να συμμετάσχει στην επιτροπή αυτή μετά τη συγκρότησή της και ουσιαστικά ανέλαβε τον έλεγχο των ανακατασκευών, λειτουργώντας, σύμφωνα με την Μαλλούχου-Τουφάνο, «ανεξάρτητα και ανεξέλεγκτα».

Μεταξύ του 1898 και του 1909, ο Μπαλάνος εργάστηκε σχεδόν συνεχώς στον Παρθενώνα, το Ερέχθειο και τα Προπύλαια.Το έργο του χρηματοδοτήθηκε από τη Γενική Εφορεία Αρχαιοτήτων, της οποίας προΐστατο ο Καββαδίας, και από την Αρχαιολογική Εταιρεία Αθηνών, της οποίας ο Καββαδίας ήταν γραμματέας.Οι αναστηλώσεις αρχικά επαινέθηκαν από τους συγχρόνους, αλλά αργότερα επικρίθηκαν για την επεμβατική μεθοδολογία τους και για την έλλειψη αρχαιολογικής τεχνογνωσίας σε ορισμένες από τις εργασίες. Η χρήση οπλισμένου σκυροδέματος από τον Μπαλάνο για την πλήρωση των κενών της μαρμάρινης τοιχοποιίας οδήγησε σε εισροή νερού και διάβρωση των σιδερένιων σφιγκτήρων που χρησιμοποιήθηκαν για την ενίσχυση της δομής, με αποτέλεσμα να ραγίσει το μάρμαρο και να καταρρεύσουν οι όγκοι. Στο Ερέχθειο, το πρόβλημα αυτό επιδεινώθηκε από τη διάβρωση που προκλήθηκε από την έκθεση των αρχικών γλυπτών των Καρυάτιδων στην ατμοσφαιρική ρύπανση. Το 1977, ανακοινώθηκε ένα πρόγραμμα για την αντιμετώπιση των συνεπειών των αναστηλώσεων του Μπαλάνου, το οποίο περιελάμβανε την απομάκρυνση των Καρυάτιδων στο Μουσείο της Ακρόπολης και την αντικατάστασή τους στο ναό με αντίγραφα και τελικά περιελάμβανε (τουλάχιστον εν μέρει) την αποσυναρμολόγηση και την ανοικοδόμηση κάθε κατασκευής στην οποία είχε εργαστεί ο Μπαλάνος.

Γενικός Έφορος Αρχαιοτήτων (1885-1909) 

Το 1885, ο Καββαδίας, ο ευνοούμενος υποψήφιος του πρωθυπουργού Χαρίλαου Τρικούπη, διαδέχθηκε τον Παναγιώτη Σταματάκη στη θέση του γενικού εφόρου αρχαιοτήτων, επικεφαλής της Ελληνικής Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Ακολούθησε μια συγκεντρωτική προσέγγιση στη συλλογή του, την οποία συνέθεσε από υλικό από όλη την Ελλάδα, εκτός από την Ολυμπία και τους Δελφούς. Συνέταξε δύο καταλόγους των γλυπτών του, που εκδόθηκαν το 1890 και το 1892, με τη βοήθεια του Χρήστου Τσούντα για το προϊστορικό υλικό.

Υπό την ηγεσία του, η Αρχαιολογική Υπηρεσία επέκτεινε το χαρτοφυλάκιο των μουσείων της στην Ελλάδα, αξιοποιώντας το έργο του προκατόχου του Σταματάκη στο άνοιγμα μουσείων για τοπικές αρχαιολογικές συλλογές σε όλη τη χώρα. Ο Καββαδίας βοήθησε στο σχεδιασμό και το σχεδιασμό του Αρχαιολογικού Μουσείου Ηρακλείου στην οθωμανόκρατη Κρήτη, το οποίο άνοιξε το 1883, καταρτίζοντας το σχέδιο για τα νεοκλασικά κτίρια του μουσείου σε συνεργασία με τον Wilhelm Dörpfeld. Το 1909, κλήθηκε, μαζί με τον ιστορικό Γεώργιο Σωτηριάδη και άλλα μέλη της Αρχαιολογικής Εταιρείας, να οργανώσει τις πρώτες συλλογές του Κυπριακού Μουσείου.

Μεταξύ 1901 και 1905, ο Καββαδίας διοργάνωσε το Πρώτο Διεθνές Αρχαιολογικό Συνέδριο, το οποίο πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα από 1-13 Απριλίου 1905. Το συνέδριο έχει περιγραφεί ως μια "πλαγιοκόπηση" του Καββαδία για να μειώσει την επιρροή της Αρχαιολογικής Εταιρείας υπέρ της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας: η Αρχαιολογική Εταιρεία διαμαρτυρήθηκε για την ιδιοκτησία του συνεδρίου από την κυβέρνηση, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον Καββαδία και τον υπουργό Παιδείας Εμμανουήλ Στάη. Η πίεση της Εταιρείας ανάγκασε επίσης τον Καββαδία να ανακαλέσει την απόφασή του να αποκλείσει τους Έλληνες αρχαιολόγους από το συνέδριο.

Ο Καββαδίας μίλησε στην κηδεία του Γερμανού αρχαιολόγου Χάινριχ Σλήμαν στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών στις 23 Δεκεμβρίου 1890, εκφωνώντας έναν σύντομο επικήδειο λόγο στα ελληνικά. Απέδωσε στον Σλήμαν μεγάλο μέρος της δημιουργίας της μελέτης της ελληνικής προϊστορίας και εξέφρασε την άποψη ότι η ελληνική αρχαιολογία ήταν και "ιδιότυπα ελληνική" και είχε "όλο τον πολιτισμένο κόσμο για σπίτι της". Εξελέγη καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών στις 11 Φεβρουαρίου 1904, μαζί με τον Χρήστο Τσούντα, με ψήφους δεκαεπτά έναντι δύο των δεκαεννέα παρόντων εκλεκτόρων καθηγητών.

Αναδιοργάνωση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας 

Ο διορισμός του ίδιου του Καββαδία το 1879, που έγινε από τον Παναγιώτη Ευστρατιάδη, είχε σηματοδοτήσει την αρχή της επέκτασης της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, αυξάνοντας τον αριθμό των εφόρων της από έναν σε δύο. Ο Καββαδίας συνέχισε την πρόσληψη νέων εφόρων: μέχρι το τέλος της θητείας του, η Υπηρεσία είχε προσλάβει πάνω από δώδεκα εφόρους (ενώ προηγουμένως είχε απασχολήσει μόνο τον γενικό εφόρο μεταξύ 1836 και 1866), μεταξύ των οποίων ο Χάμπο Γκέρχαρντ Λόλινγκ και ο Κωνσταντίνος Κουρουνιώτης, και εγκατέστησε δραστηριότητες στο νησί της Κρήτης, που τότε αποτελούσε αυτόνομη επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επέβαλε επίσης τα πρώτα επίσημα ακαδημαϊκά κριτήρια για τους εφόρους - ο προκάτοχός του ως γενικός έφορος, Παναγιώτης Σταματάκης, δεν είχε λάβει καμία πανεπιστημιακή εκπαίδευση ή επίσημη αρχαιολογική κατάρτιση - απαιτώντας από όλους τους εφόρους να είναι απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Αθηνών και είτε να έχουν πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές στην αρχαιολογία είτε να έχουν επιτύχει σε εξετάσεις στην αρχαιολογία, την ιστορία, τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά. Το 1887 επέβαλε την αυστηρότερη απαίτηση όλοι οι υποψήφιοι έφοροι να είναι κάτοχοι διδακτορικού διπλώματος είτε στη φιλολογία είτε στην αρχαιολογία και στη συνέχεια να περνούν από συνέντευξη ενώπιον συμβουλίου αποτελούμενου από καθηγητές κλασικών σπουδών, αρχαιολογίας και ιστορίας, στο οποίο συμμετείχε και ο γενικός έφορος.

Ο Καββαδίας δημιούργησε μεγάλο μέρος του γραφειοκρατικού μηχανισμού της σύγχρονης Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Με βασιλικό διάταγμα της 25ης Νοεμβρίου 1885, ίδρυσε το Ταμείο Αρχαιολογικών Εισπράξεων, το οποίο χρησιμοποιούσε τα έσοδα από τις πωλήσεις εισιτηρίων, εκμαγείων και καταλόγων από τα μουσεία για τη χρηματοδότηση της συντήρησης και αποκατάστασης των αρχαίων μνημείων. Ήταν επίσης πίσω από το βασιλικό διάταγμα της 8ης Ιανουαρίου 1886, το οποίο δημιούργησε την πρώτη συστηματική διαίρεση της Ελλάδας σε αρχαιολογικές περιοχές.

Αρχαιολογική Εταιρεία Αθηνών 
Ο Καββαδίας ήταν ενεργό μέλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών, μιας επιστημονικής εταιρείας με σημαντικό ρόλο στην οργάνωση ανασκαφών και στην προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα, διεξήγαγε μια μακρόχρονη εκστρατεία για να γίνει γραμματέας της εταιρείας, η οποία έχει ερμηνευθεί από τον Βασίλειο Πετράκο, έναν μεταγενέστερο γραμματέα και ιστορικό της αρχαιολογικής εταιρείας, ως μέσο για να τεθούν τα οικονομικά της έσοδα υπό τον ουσιαστικό έλεγχο του κράτους. Τουλάχιστον από το 1886, όταν ο Καββαδίας παρενέβη εκ μέρους της κυβέρνησης σε μια έρευνα για την οικονομική κακοδιαχείριση της εταιρείας, ενήργησε για να αυξήσει την επιρροή της Γενικής Εφορείας στις υποθέσεις της, δημιουργώντας εχθρότητα μεταξύ του κράτους και της εταιρείας, η οποία είχε γίνει αντιληπτή και σχολιαζόταν τακτικά στον Τύπο από το 1888. Αν και η Αρχαιολογική Εταιρεία παραδοσιακά υποστήριζε τους στόχους του κράτους, είχαν ήδη αρχίσει να αναπτύσσονται εντάσεις μεταξύ της εταιρείας και της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, ιδίως καθώς η εταιρεία συχνά επωμιζόταν το κόστος για εργασίες που ξεκινούσε ο Καββαδίας υπό την ιδιότητά του ως γενικού εφόρου της Υπηρεσίας, και οι εφόροι που απασχολούνταν από την εταιρεία συχνά αποσπάστηκαν για να εργαστούν για την κυβέρνηση: η εταιρεία ψήφισε τον τερματισμό αυτής της πρακτικής το 1882.

Ο Καββαδίας ενέτεινε τις προσπάθειές του να αποκτήσει τον έλεγχο της εταιρείας το 1894, χρησιμοποιώντας τους δικούς του συμμάχους στον Τύπο και εντός της εταιρείας για να επιτεθεί στον γραμματέα της, Στέφανο Κουμανούδη. Τον Δεκέμβριο του 1894 διεξήχθησαν εκλογές για την ανάδειξη των αξιωματούχων της εταιρείας: Ο Κουμανούδης επανεξελέγη γραμματέας, αλλά παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας, αφού ένας από τους συμμάχους του Καββαδία διορίστηκε επίσης στο συμβούλιο. Ο Δημήτριος Φίλιος παραιτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1894, ακολουθούμενος από τον νομισματολόγο Ιωάννη Σβορώνο στις 2 Ιανουαρίου 1895 και τον λαογράφο Νικόλαο Πολίτη. Ο Καββαδίας έγινε επομένως γραμματέας με σχεδόν ομόφωνη ψηφοφορία στις 6 Ιανουαρίου. Ο Σβορώνος φυλακίστηκε για λίγο αργότερα το 1895, αφού ο Καββαδίας τον μήνυσε για τα προσβλητικά σχόλια που έκανε ο Σβορώνος γι' αυτόν στη γενική συνέλευση της εταιρείας στις 23 Ιουλίου.

Ως γραμματέας, ο Καββαδίας αύξησε τα έσοδα της εταιρείας καθώς και τις δραστηριότητές της τόσο στις ανασκαφές όσο και στις αναστηλώσεις. Το 1895 ξεκίνησε τη σύνταξη ενός νέου καταστατικού για την εταιρεία, το οποίο διεύρυνε τη σφαίρα των δραστηριοτήτων της και έκανε πρόεδρό της τον διάδοχο του θρόνου της Ελλάδας, Κωνσταντίνο. Επέβλεψε επίσης τη μετακόμιση της εταιρείας σε νέες εγκαταστάσεις το 1899 και έγραψε την ιστορία της για να τιμήσει την περίσταση.

Προσπάθειες κατά του εγκλήματος κατά των αρχαιοτήτων 
Μέχρι τη δεκαετία του 1880, ήταν σαφές ότι οι διαθέσιμοι νομικοί μηχανισμοί για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς ήταν ανεπαρκείς για την πρόκληση που έθεταν οι παράνομες ανασκαφές και οι εξαγωγές αρχαιοτήτων. Ο κύριος νόμος που διέπει τις αρχαιότητες ήταν ο Αρχαιολογικός Νόμος της 22ας Μαΐου [ΦΕΚ 10 Μαΐου] 1834, ο οποίος έχει περιγραφεί ως "χαλαρά ερμηνευμένος και ακόμη πιο χαλαρά εφαρμοσμένος": αρχαιότητες από μη εγκεκριμένες, παράνομες ανασκαφές διαφημίζονταν ανοιχτά προς πώληση τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας. Σύμφωνα με το νόμο του 1834, οι αρχαιότητες που ανακαλύφθηκαν σε ιδιωτική γη μπορούσαν να παραμείνουν στην ιδιωτική κατοχή, παρά το γεγονός ότι νομικά ανήκαν από κοινού στο κράτος και στους ιδιώτες "ιδιοκτήτες": αυτό δημιούργησε ασάφεια, η οποία μείωσε την ικανότητα του κράτους να ελέγχει τις αρχαιότητες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1870, η λεηλασία της νεκρόπολης της Τανάγρας είχε δει περίπου 10.000 τάφους να ληστεύονται και εκατοντάδες αρχαιότητες, συμπεριλαμβανομένων αγγείων και ειδωλίων, να πωλούνται στο εξωτερικό, γεγονός που εξόργισε τον ελληνικό Τύπο και έθεσε το θέμα του αρχαιολογικού εγκλήματος στο γενικό πληθυσμό. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως γενικού εφόρου μεταξύ 1864 και 1884, ο Παναγιώτης Ευστρατιάδης είχε προσπαθήσει να εργαστεί κατά των πλιατσικολόγων και των λαθρεμπόρων, αλλά είχε περιθωριοποιηθεί από το νομικό πλαίσιο που ίσχυε τότε. Το 1866 αναγκάστηκε νομικά να επιτρέψει μια ανασκαφή σε ιδιωτική γη από δύο Αθηναίους εμπόρους έργων τέχνης, παρά τη δυσπιστία του για τις προθέσεις τους. Επίσης, δεν μπόρεσε να αποτρέψει την εξαγωγή σημαντικών αρχαιοτήτων, όπως ο Αινέτας αρυβάλλος (ένα κορινθιακό αγγείο του 7ου αιώνα π.Χ. που πωλήθηκε στο Βρετανικό Μουσείο το 1866 από τον επιγραφολόγο και έμπορο έργων τέχνης Αθανάσιο Ρουσόπουλο) και μια σειρά από επιτύμβιες πλάκες, ζωγραφισμένες από τον Εξεκία, που πωλήθηκαν παράνομα στον Γερμανό αρχαιολόγο Γκούσταβ Χίρσφελντ από τον έμπορο έργων τέχνης Αναστάσιο Ερνέρη το 1873.

Στον Καββαδία αποδίδεται η διαμόρφωση του νόμου 2646 του 1899, με υπότιτλο Περί Αρχαιοτήτων. Σύμφωνα με το νέο νόμο, όλες οι αρχαιότητες που ανακαλύφθηκαν ποτέ στην Ελλάδα, είτε σε δημόσια είτε σε ιδιωτική γη, θεωρούνταν ιδιοκτησία του κράτους, κλείνοντας το προηγούμενο παραθυράκι της "συνιδιοκτησίας". Ο νόμος είχε ημερομηνία 24 Ιουλίου 1899 και ακολούθησε στις 11 Αυγούστου 1899 από μια σειρά έξι βασιλικών διαταγμάτων, που έδιναν στο κράτος πρόσθετες εξουσίες για την εποπτεία της ανασκαφής των αρχαιοτήτων και την αποτροπή της πώλησής τους στο εξωτερικό. Ο νόμος του 1899 συγκέντρωσε επίσης την εξουσία στα χέρια του γενικού εφόρου, στον οποίο δόθηκε η τελική απόφαση για τα περισσότερα κρίσιμα ζητήματα. Επίσης, για πρώτη φορά, προσδιόρισε επίσημα τη βυζαντινή περίοδο ως μέρος του "ελληνισμού" - της ιδέας της ελληνικής ιστορίας και του ελληνικού πολιτισμού - και έχει περιγραφεί ως μέρος της "αποκατάστασης και ενσωμάτωσης του Βυζαντίου . .. στην εθνική αφήγηση». Ο πρώτος έφορος βυζαντινών αρχαιοτήτων της Ελλάδας, ο Αδαμάντιος Αδαμαντίου, διορίστηκε υπό τον Καββαδία το 1908.

Ο Καββαδίας ήταν γνωστός για την αποφασιστικότητά του να αντιταχθεί στην εξαγωγή αρχαιοτήτων: Ο Reinach έγραψε στη νεκρολογία του για τον "πυρετό των κατασχέσεων" που εξαπέλυσε ο Καββαδίας. Ωστόσο, ο Reinach έκρινε επίσης ότι οι προσπάθειές του "δεν είχαν σχεδόν κανένα χρήσιμο αποτέλεσμα", επισημαίνοντας μια υπόθεση του 1886 στην οποία ο Καββαδίας κατέσχεσε μια ομάδα πλαστών πλακών από τερακότα, οι οποίες εξήχθησαν από την Αθήνα στο Παρίσι τυλιγμένες σε σελίδες ενός περιοδικού με έναν μόνο συνδρομητή στην Αθήνα, έναν έμπορο με το όνομα Λάμπρος. Ο Λάμπρος είχε επιρροή στον βασιλιά Γεώργιο της Ελλάδας και είχε έναν συγγενή που ήταν κηδεμόνας του μελλοντικού βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄- ο Καββαδίας εγκατέλειψε επομένως την υπόθεση.

Το 1887, αρκετά αντικείμενα εκλάπησαν από το Νομισματικό Μουσείο της Αθήνας από έναν κλέφτη ονόματι Περικλής Ραφτόπουλος, ο οποίος συνελήφθη από την αστυνομία στο Παρίσι. Ο Καββαδίας απέλυσε τον ιδρυτή και διευθυντή του μουσείου, Αχιλλέα Ποστολάκα, και τον κατηγόρησε για συνέργεια στην κλοπή. Ο Καββαδίας απέλυσε επίσης τον Ιωάννη Σβορώνο, αναπληρωτή του Ποστολάκα, και επιχείρησε να ασκήσει δίωξη κατά των Γάλλων αγοραστών που είχαν επιχειρήσει να αγοράσουν τις κλεμμένες αρχαιότητες του Ραφτόπουλου. Ένας από αυτούς τους αγοραστές αυτοκτόνησε προτού ο Γάλλος υπουργός Édouard Lockroy, μέσω του υφισταμένου του Gustave Larroumet, καταστήσει σαφές στον Καββαδία ότι η γαλλική κυβέρνηση δεν θα ασκούσε δίωξη σε αυτό που θεωρούσε ότι ήταν θέμα των ελληνικών τελωνείων. Ο Ποστολάκας αθωώθηκε από αθηναϊκό δικαστήριο τον Απρίλιο του 1889 και η υπόθεση έκανε τον Καββαδία πολλούς εχθρούς: Ο Reinach έγραψε αργότερα ότι ο στρατηγός έφορος είχε "χάσει λίγο το κεφάλι του".

Απόλυση, εξορία και επιστροφή (1909-1928) 

Στις 28 Αυγούστου 1909, μια ομάδα αξιωματικών του στρατού γνωστή ως "Στρατιωτική Ένωση" πραγματοποίησε το πραξικόπημα στο Γουδί, το οποίο οδήγησε σε λαϊκές διαδηλώσεις κατά του πολιτικού κατεστημένου και στην παραίτηση του πρωθυπουργού Δημήτριου Ράλλη. Οι υφιστάμενοι του Καββαδία ξεκίνησαν τη δική τους αποκαλούμενη "ανταρσία των εφόρων", εξοργισμένοι από το στυλ ηγεσίας του, το οποίο έκτοτε έχει χαρακτηριστεί ως "αυταρχικό" και "τυραννικό». Μια άλλη πηγή αντιδράσεων κατά του Καββαδία στο εσωτερικό της Ελλάδας ήταν η υποστήριξή του προς τις ξένες αρχαιολογικές σχολές, τις οποίες κατηγορήθηκε ότι προτίμησε πάνω από τα συμφέροντα των ντόπιων Ελλήνων αρχαιολόγων.

Η δυσαρέσκεια με τον Καββαδία έφτασε στον ελληνικό Τύπο στις 9 Νοεμβρίου με ένα άρθρο στην εφημερίδα Χρόνος, που θεωρούνταν το φερέφωνο του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Με τίτλο "Ανάγκη για ειλικρίνεια" (Ἀνάγκη Εἰλικρινείας), το άρθρο κατηγόρησε τον Καββαδία ότι "ταπείνωσε την ελληνική επιστήμη προς όφελος της ξένης επιστήμης" με το να είναι υπερβολικά "διαλλακτικός" προς τις ξένες σχολές, να τις στηρίζει από ελληνικούς πόρους και να τους δίνει πρόσβαση στους καλύτερους αρχαιολογικούς χώρους κατά προτίμηση στους Έλληνες αρχαιολόγους. Ο μακροχρόνιος αντίπαλος του Καββαδία. Ο Ιωάννης Σβορώνος κατηγορήθηκε ότι βρίσκεται πίσω από το άρθρο, αν και αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη και εξέφρασε την υποστήριξή του προς τις ξένες σχολές. Τρεις ημέρες αργότερα, οι διευθυντές των ξένων σχολών δημοσίευσαν ένα κοινό αντίλογο στο περιοδικό Εστία, αρνούμενοι τις κατηγορίες που διατυπώθηκαν στο Χρονικό και επαινώντας τον Καββαδία για τον "κυρίαρχο ρόλο" του στο να "αποδώσει στην Αθήνα το παλιό της κύρος ως μητρόπολη των αρχαίων σπουδών".

Παρ' όλα αυτά, η κριτική κατά του Καββαδία συνέχισε να αυξάνεται. Στις 24 Νοεμβρίου, ο Σβορώνος έγραψε επιστολή στον Χρόνο, στην οποία κατηγορούσε τον Καββαδία για υπεξαίρεση 80.000 δραχμών από την πώληση των καταλόγων του μουσείου του, ενώ ένα άλλο περιοδικό κατηγορούσε τον Καββαδία για αθέμιτη εύνοια προς τους ξένους αρχαιολόγους και επέκρινε την Αρχαιολογική Εταιρεία για την αδράνειά της. Ο Καββαδίας δέχτηκε επίσης πιέσεις από το εσωτερικό της κυβέρνησης και ο υπουργός Παιδείας τον συμβούλεψε να παραιτηθεί. Ζήτησε από το διοικητικό συμβούλιο της Αρχαιολογικής Εταιρείας προσωρινή άδεια από το ρόλο του γραμματέα, η οποία του χορηγήθηκε. Πριν από το τέλος του 1909, είχε απομακρυνθεί από τη θέση του γενικού εφόρου και διατάχθηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα από τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο, ο οποίος τον χαρακτήρισε "επικίνδυνο αντιδραστικό" και τον συνόδευσε στο λιμάνι του Πειραιά με τη συνοδεία στρατιωτικού υπαξιωματικού. Ο προστατευόμενός του Στάης, ο οποίος ήταν μέλος του συμβουλίου της Αρχαιολογικής Εταιρείας από το 1896, αναγκάστηκε να παραιτηθεί την ίδια εποχή, και το 1910 ο Καββαδίας στερήθηκε την έδρα του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η πτώση του Καββαδία έγινε δεκτή με διαμαρτυρίες από πολλές ξένες σχολές, οι οποίες είχαν επωφεληθεί από τη φιλελεύθερη στάση του απέναντι στις δραστηριότητές τους. Στη Βρετανία, οι πανεπιστημιακοί καθηγητές Robert Carr Bosanquet, Percy Gardner και Ernest Arthur Gardner οργάνωσαν συλλογή χρημάτων για την υποστήριξή του.

Μετά την εκδίωξη του Καββαδία, η ελληνική κυβέρνηση αναδιοργάνωσε την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Τα καθήκοντα του Καββαδία ανατέθηκαν στον αρχαιολόγο Γαβριήλ Βυζαντινό, ο οποίος λίγο αργότερα αντικαταστάθηκε από τον Βασίλειο Λεονάρδο, διευθυντή του Επιγραφικού Μουσείου Αθηνών. Με τον νόμο 3721, της 31 Μαρτίου 1910, καταργήθηκε η Γενική Εφορεία, υπέρ ενός πιο συλλογικού συστήματος διαχείρισης, όπου τα καθήκοντα του γενικού εφόρου αναλάμβανε το "Αρχαιολογικό Συμβούλιο", μια δεκαμελής επιτροπή από καθηγητές πανεπιστημίου, εφόρους και τους διευθυντές των μουσείων της Αθήνας, στην οποία ο νεοτιτλοφορούμενος διευθυντής της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας είχε μία μόνο ψήφο. Η χώρα διαιρέθηκε εκ νέου σε επτά αρχαιολογικές περιφέρειες, σε αντικατάσταση των εννέα που είχε καθιερώσει ο Καββαδίας το 1886. Ένα ακόμη αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων ήταν ότι η Αρχαιολογική Εταιρεία δεν επιτρεπόταν πλέον να διεξάγει αναστηλωτικές εργασίες, οι οποίες έπρεπε πλέον να αναλαμβάνονται από την Αρχαιολογική Υπηρεσία.

Όταν η Εθνοσυνέλευση εξελέγη στις 8 Αυγούστου 1910 - ένα μέτρο που διαπραγματεύτηκε ως αντάλλαγμα για τη διάλυση του Στρατιωτικού Συνδέσμου ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ένας Κρητικός πολιτικός που προσκλήθηκε από τους ηγέτες του Συνδέσμου για να βοηθήσει στη διαπραγμάτευση μιας πολιτικής διευθέτησης του πραξικοπήματος - ο Καββαδίας εξελέγη από το λαό της Κεφαλλονιάς ως εκπρόσωπός του. Με τη διάλυση της Συνέλευσης το 1912, ο Καββαδίας ανέκτησε τη θέση του ως γραμματέας της Αρχαιολογικής Εταιρείας, την οποία και κατείχε στη συνέχεια μέχρι το 1920. Επανέκτησε επίσης την καθηγητική του έδρα στην Αθήνα, την οποία θα διατηρούσε μέχρι το 1922, και έγινε πρόεδρος του Αρχαιολογικού Συμβουλίου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι την παραίτησή του το 1920. Το 1920 άρχισε να εργάζεται πάνω σε ένα corpus ελληνικών ψηφιδωτών, με χρηματοδότηση της ελληνικής κυβέρνησης και της Union Académique Internationale, το οποίο παρέμεινε ημιτελές τη στιγμή του θανάτου του.

Ο Καββαδίας επέστρεψε στην Επίδαυρο για τελευταία φορά τον Ιούνιο του 1928. Εκεί υπέστη κρίση και επέστρεψε στην Αθήνα, όπου πέθανε στις 20 Ιουλίου.

Επιπτώσεις στην ελληνική αρχαιολογία

Ως αρχαιολόγος 
Το 1910, το περιοδικό της Βρετανικής Κλασικής Εταιρείας περιέγραψε τον Καββαδία ως "οικείο όνομα" μεταξύ των αρχαιολόγων. Το έργο του στην Επίδαυρο αναγνωρίστηκε εν ζωή ως κορυφαίο επίτευγμα : ένα αμερικανικό εγχειρίδιο του 1909, που γράφτηκε ενώ μεγάλο μέρος των ανασκαφών του Καββαδία παρέμενε ανολοκλήρωτο, περιέγραψε την Επίδαυρο ως "μία από τις σημαντικότερες τοποθεσίες στην Ελλάδα" και τις ανασκαφές της Ακρόπολης υπό τον Καββαδία ως το σημαντικότερο επίτευγμα της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών. Γράφοντας για το έργο του στην Ακρόπολη στο Αρχαιολογικό Δελτίο, ο Καββαδίας καυχιόταν ότι "παρέδωσε την Ακρόπολη πίσω στον πολιτισμένο κόσμο, καθαρισμένη από όλες τις βάρβαρες προσθήκες, ένα ευγενές μνημείο της ελληνικής ιδιοφυΐας, ένα σεμνό και μοναδικό θησαυροφυλάκιο υπέροχων έργων αρχαίας τέχνης". Στον τομέα της ελληνικής ιστορίας της τέχνης, η ανακάλυψη της ερυθρόμορφη κεραμικής στα συντρίμμια του Περσέρσατ παρείχε ένα terminus ante quem που αποδεικνύει ότι το στυλ αυτό ήταν σε χρήση πριν από το 479 π.Χ., γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με την τότε τρέχουσα αντίληψη για τη χρονολογική σχέση μεταξύ της ερυθρόμορφης και της μαυρόμορφης αγγειογραφίας. Από την πλευρά του, ο Καββαδίας περιέγραψε τα ευρήματα των εργασιών του στην Ακρόπολη ως "πολύ σημαντικά, απροσδόκητα και φοβερά".

Ήταν επίσης αξιοσημείωτος στη μελέτη της επιγραφικής, ενός τομέα της αρχαιολογίας που συνδέεται στενά με την ταυτότητα του ελληνικού κράτους του 19ου αιώνα. Το 1906, αναφέρθηκε σε ένα γαλλικό ακαδημαϊκό περιοδικό ως ένας από τους τρεις "ιδιαίτερα επιφανείς" επιγραφείς της εποχής του, μαζί με τον Κουμανούδη και τον Κωνσταντίνο Καραπάνο. Ο Νικόλαος Παπαζαρκάδας, ένας σύγχρονος ιστορικός της ελληνικής επιγραφικής, έχει επίσης επαινέσει το έργο του Καββαδία για τις επιγραφές που αποκάλυψε στην Ακρόπολη, καθώς και για τις "θαυματουργές επιγραφές" από την Επίδαυρο.

Ως γενικός έφορος, ο Καββαδίας επέβλεψε και άλλες σημαντικές αρχαιολογικές ανασκαφές, ιδίως εκείνη των Δελφών, η οποία πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1892 και 1903 από τη Γαλλική Σχολή Αθηνών, καθώς η Αρχαιολογική Εταιρεία δεν είχε τη χρηματοδότηση για το έργο. Ήταν επίσης υπεύθυνος για την ανάκτηση και τη μελέτη του μηχανισμού των Αντικυθήρων υπό τον Βαλέριο Στάη από το 1900 έως το 1902. Στην Αθήνα, η περίοδος του Καββαδία ως γενικού εφόρου έφερε σημαντικές ανασκαφές πέραν της Ακρόπολης: τη μερική ανασκαφή και τον εντοπισμό της Βιβλιοθήκης του Αδριανού από τον Κουμανούδη το 1885-1886, και τις ανασκαφές στη Ρωμαϊκή Αγορά το 1890-1891, οι οποίες περιελάμβαναν την απαλλοτρίωση και κατεδάφιση πολλών οικιστικών, θρησκευτικών και στρατιωτικών κτιρίων, συμπεριλαμβανομένης της ολικής απομάκρυνσης της οδού Επαμεινώνδα. Σύμφωνα με τον Μαλλούχου-Τουφάνο, οι ανασκαφές του, ιδιαίτερα στην Ακρόπολη, έδωσαν "τεράστια ώθηση, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα ... στην επιστημονική διερεύνηση της ιστορίας της [Ακρόπολης] ... [και] στην επιγραφική, την κεραμική και την ιστορία της αρχαίας τέχνης". Παρόλο που οι αναστηλώσεις που έγιναν υπό την επίβλεψη του Καββαδία από τον Νικόλαο Μπαλάνο επικρίθηκαν αργότερα και ως επί το πλείστον αντιστράφηκαν, το όραμα της Ακρόπολης και των μνημείων της που δημιούργησαν έχει χαρακτηριστεί "το 'σήμα κατατεθέν' της σύγχρονης Ελλάδας".

Ως αρχαιολογικός διαχειριστής 
Ο Καββαδίας έχει χαρακτηριστεί ως "κυρίαρχη προσωπικότητα" στην ελληνική αρχαιολογία γύρω στο γύρισμα του 20ού αιώνα και η θέση του ως μια "ουσιαστική δικτατορία ... στα αρχαιολογικά θέματα". Η ταχεία επέκταση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας μεταξύ 1883 και 1908, την οποία επέβλεψε σχεδόν στο σύνολό της ο Καββαδίας, έχει περιγραφεί ως "η αρχή μιας νέας εποχής στην ιστορία [της]". Η προσέγγισή του για την οργάνωσή της έχει περιγραφεί ως "συγκεντρωτική" και ως χαρακτηριζόμενη από τον ενεργητικό τρόπο με τον οποίο επιδίωκε τους στόχους του. Αρκετοί αρχαιολόγοι που προσλήφθηκαν ως έφοροι υπό τον Καββαδία έγιναν σημαντικές προσωπικότητες στην ελληνική αρχαιολογία. Ο Κουρουνιώτης, για παράδειγμα, θα γινόταν διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου (από το 1922 έως το 1925) και θα υπηρετούσε δύο θητείες ως διευθυντής της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας (1914-1920 και 1925-1933). Ως διοικητικός υπάλληλος, ο Καββαδίας έχει επαινεθεί για την αρχαιολογική και νομική εμπειρογνωμοσύνη του, και οι διοικητικές και νομικές δομές που δημιούργησε στο πλαίσιο της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και μέσω νόμων και βασιλικών διαταγμάτων έχουν πιστωθεί με τη δημιουργία "της μορφής, σε μικρογραφία" της διοίκησης των αρχαιοτήτων του 21ου αιώνα στην Ελλάδα.

Ο Καββαδίας αναγνωρίστηκε για την υποστήριξή του στα ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα της Αθήνας, τα οποία πολλαπλασιάστηκαν σε αριθμό και δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της θητείας του. Η Βρετανική Σχολή στην Αθήνα ιδρύθηκε το 1886 και το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο στην Αθήνα το 1898 - η Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή στην Αθήνα ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1909, λίγο πριν από την απομάκρυνση του Καββαδία από τη θέση του γενικού εφόρου. Είχε ιδιαίτερα θερμή σχέση με τον Charles Waldstein, διευθυντή της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα από το 1889 έως το 1893. Ο Thomas Day Seymour, πρόεδρος της διοικούσας επιτροπής της σχολής, παρατήρησε ότι ο Καββαδίας, τον οποίο συνήθως έκρινε "δύστροπο", έγινε "ευγενικός" στην παρουσία του Waldstein, και πρότεινε ότι ο Καββαδίας θα έκανε στον Waldstein "ένα δώρο ολόκληρης της Ακρόπολης, αν ήταν στη δύναμή του." Με προτροπή του Βάλντσταϊν ο Καββαδίας έδωσε στην Αμερικανική Σχολή την άδεια να κάνει ανασκαφές στην Ερέτρια της Εύβοιας τον Ιανουάριο του 1891. Ο σύγχρονος του Καββαδία, ο Μποσανκέ, έγραψε ότι η αιγίδα του προς τις ξένες σχολές ήταν ένας σημαντικός παράγοντας για την προώθηση της "μελέτης και της διατήρησης της κληρονομιάς της χώρας του". Το 2007, ο Βασίλειος Πετράκος ονόμασε τις ξένες σχολές, και τις ανασκαφές, τις δημοσιεύσεις και τις διαλέξεις που έλαβαν χώρα υπό την αιγίδα τους, ως ουσιαστικό παράγοντα για να καταστεί η Αθήνα "το σημαντικότερο κέντρο της ελληνικής αρχαιολογίας".

Εντός της αρχαιολογικής υπηρεσίας και της κοινωνίας, ο τρόπος ηγεσίας του Καββαδία -που στη σύγχρονη εποχή περιγράφεται ως "τυραννικός" και "μονοκρατορικός" - ήταν αντιδημοφιλής. Μέχρι το τέλος της θητείας του, είχε δημιουργήσει εχθρούς στην αρχαιολογική κοινωνία, στους υφισταμένους του και στους αρχαιολόγους με έδρα το πανεπιστήμιο. Ο Πετράκος τον κατηγόρησε για "εσκεμμένη δυσφήμιση" στους χειρισμούς του στην Αρχαιολογική Εταιρεία Αθηνών και χαρακτήρισε τη συγκεντρωτική του προσέγγιση στη διοίκηση ως "ασφυκτική" για τους εφόρους που εργάζονταν υπό την εποπτεία του. Με τη σειρά της, αυτή η δυσαρέσκεια ήταν ένας σημαντικός παράγοντας για την απομάκρυνση του Καββαδία στο πλαίσιο του Στρατιωτικού Συνδέσμου το 1909.

Προσωπική ζωή και τιμές 
Ο Καββαδίας είχε δύο γιους: Αλέξανδρο Πολύκλειτο Καββαδία, έναν ιατρό γνωστό για το έργο του πάνω στη διαφυλικότητα, και τον Επαμεινώνδα Καββαδία, ναύαρχο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού που υπηρέτησε ως διοικητής του κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Εξελέγη επίτιμο μέλος της Βρετανικής Εταιρείας Αρχαιολόγων το 1893, αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιγραφών και Ωραίων Γραμμάτων το 1894, μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου και αντεπιστέλλον μέλος της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών του Βερολίνου. Του απονεμήθηκε επίσης τιμητικός διδακτορικός τίτλος από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ το 1904, καθώς και τιμητική θέση καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Το 1926, εξελέγη ιδρυτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της εθνικής ακαδημίας της Ελλάδας, ενώ ήταν επίσης επίτιμο μέλος της Βασιλικής Ιατρικής Εταιρείας.

Συγγράμματα
 Καββαδίας Παναγιώτης (1879), Η εν Λούβρω Σαμοθρακία Νίκη και η σπουδαιότης αυτής διά την ιστορίαν της πλαστικής: Θέσις επί υφηγεσία εν τω Εθνικώ Πανεπιστημίω, Αθήνα : Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
 Καββαδίας Παναγιώτης (1881), Το θέατρο της Επιδαύρου, Εν Αθήναις.
 Καββαδίας Παναγιώτης (1890-1892), Γλυπτά του Εθνικού Μουσείου: Κατάλογος περιγραφικός, Εν Αθήναις.
 Καββαδίας Παναγιώτης (1891), Fouilles d'Epidaure (Ανασκαφές στην Επίδαυρο) (στα γαλλικά), Αθήνα : Βλαστός.
 Καββαδίας Παναγιώτης (1893), Fouilles de Lycosoura (Ανασκαφές στην Λυκοσούρα) (στα γαλλικά), Αθήνα : Βλαστός.
 Καββαδίας Παναγιώτης (1893), Les Musees d'Athenes (Τα Μουσεία των Αθηνών) (στα γαλλικά), Αθήνα : Βλαστός.
 Καββαδίας Παναγιώτης (1900), Το ιερόν του Ασκληπιού εν Επιδαύρω και η θεραπεία των ασθενών, Εν Αθήναις.
 Καββαδίας Παναγιώτης, Γκέοργκ Κάβεραου (1906), Η ανασκαφή της Ακροπόλεως απο του 1885 μέχρι του 1890 (στα ελληνικά και τα γερμανικά), Τυπογραφείον «ΕΣΤΙΑ», Κ. Μάισνερ, Ν. Καργαδούρη, Εν Αθήναις.
 Καββαδίας Παναγιώτης (1906), Ιστορία της Αρχαιολογικής Εταιρείας: από της εν έτει 1837 ιδρύσεως αυτής μέχρι του 1900. Εν Αθήναις.
 Καββαδίας Παναγιώτης (1906), Προϊστορική Αρχαιολογία, τόμος 1. Εν Αθήναις.
 Καββαδίας Παναγιώτης (1911), Marbles des Musees de Grece exposes a Rome (στα γαλλικά). Εν Αθήναις.
 Καββαδίας Παναγιώτης (1914), Προϊστορική Αρχαιολογία, τόμος 2. Εν Αθήναις.
 Καββαδίας Παναγιώτης (1916), Ιστορία της Ελληνικής Τέχνης, Εν Αθήναις.
 Γενική Εφορεία των Αρχαιοτήτων Κατάλογος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Μουσείου
 Αθηνά: Η παρά το Βαρβάκειον ευρεθείσα εν σχέσει προς την Αθηνάν του Παρθενώνος
 Αρχαιολογία Ιστορία της Ελληνικής Καλλιτεχνίας
 Βολταίρος: ήτοι ο φιλοσοφικός, φιλολογικός και ιδιωτικός αυτού βίος
 Επικήδειος Λόγος επί τη νεκρά Ελένη Κ. Μεταξά

Παραπομπές

Πηγές
 Παρουσίαση του Καββαδία από την Αρχαιολογική Εταιρεία

Sources 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Έλληνες αρχαιολόγοι
Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Έλληνες έφοροι αρχαιοτήτων
Έλληνες έφοροι μουσείων
Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών