Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1988

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1988 ήταν η 33η έκδοση του ετήσιου Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision. Ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στις 30 Απριλίου 1988 στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, μετά τη νίκη της χώρας στην . Οι παρουσιαστές ήταν οι Πατ Κένι και Μικέλε Ρόκα. Ο κεντρικός διοργανωτικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός ήταν το Radio Telefís Éireann (RTÉ) είχε την επιμέλεια της παραγωγής, την οποία άλλαξε ως προς το στιλ σε σχέση με τους προηγούμενους διαγωνισμούς, δίνοντάς της έναν πιο νεανικό τόνο (ώστε να προσελκύσει και νεότερα σε ηλικία κοινά).

Νικήτρια χώρα αναδείχθηκε η Ελβετία με το τραγούδι "Ne partez pas sans moi", ερμηνευμένο από την Καναδέζα τραγουδίστρια Σελίν Ντιόν σε σύνθεση του Ατίλα Σερεφτούγ και γαλλικούς στίχους της Νέλα Μαρτινέτι. Η Ελβετία νίκησε το Ηνωμένο Βασίλειο με μόλις ένα βαθμό διαφορά στην τελευταία ψηφοφορία της βραδιάς. Είκοσι μία χώρες συμμετείχαν, μετά από ένα αρχικό σχέδιο είκοσι δύο χωρών, καθώς η Κύπρος αποκλείστηκε επειδή παραβίασε τους κανόνες του διαγωνισμού δημοσιεύοντας λίγα χρόνια νωρίτερα το τραγούδι που θα την εκπροσωπούσε, σε μια προσπάθεια εκπροσώπησης της χώρας σε προηγούμενη έκδοση του διαγωνισμού. Το κυπριακό τραγούδι είχε σχεδιαστεί για να εκτελεστεί 2ο σε σειρά.

Τοποθεσία

Το Δουβλίνο είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ιρλανδίας. Το Δουβλίνο βρίσκεται στην επαρχία του Λένστερ στην ανατολική ακτή της Ιρλανδίας, στις εκβολές του ποταμού Liffey. Με την πόλη να ιδρύεται αρχικά ως οικισμός Βίκινγκ, το Βασίλειο του Δουβλίνου έγινε η κύρια πόλη της Ιρλανδίας μετά την εισβολή των Νορμανδών. Η πόλη επεκτάθηκε γρήγορα από τον 17ο αιώνα και ήταν σύντομα η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας πριν από τις Πράξεις της Ένωσης το 1800. Μετά την ανεξαρτησία το 1922, το Δουβλίνο έγινε η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας.

Ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στο Simmonscourt Pavilion της Βασιλικής Εταιρείας του Δουβλίνου, το οποίο συνήθως χρησιμοποιούταν για εκθέσεις ιππασίας και γεωργίας. Ο ίδιος χώρος φιλοξένησε το . Η διοργάνωση του διαγωνισμού στο Δουβλίνο το 1988 αποτελούσε μέρος του εορτασμού των 1000 ετών του Δουβλίνου από τότε που ιδρύθηκε από τους Σκανδιναβούς εποίκους το 988.

Μορφή

Γραφιστικός σχεδιασμός
Ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός RTÉ προσέλαβε τον Ντίκλαν Λάουνεϊ, ο οποίος ήταν αξιοσημείωτος ως διευθυντής μουσικών βίντεο και προγραμμάτων νέων, ως σκηνοθέτης για αυτήν την έκδοση, προκειμένου να ανανεώσει τον διαγωνισμό για να προσελκύσει και να διατηρήσει ένα νεότερο κοινό. Ο παραδοσιακός πίνακας βαθμολογίας αντικαταστάθηκε με δύο γιγάντιες βιντεοθόνες Vidiwalls που βρισκόταν και στις δύο πλευρές της σκηνής, οι οποίες πρόβαλλαν ζωντανές εικόνες των ερμηνευτών από το πράσινο δωμάτιο όπου οι διαγωνιζόμενοι καθόταν κατά τη διάρκεια των ανακοινώσεων των βαθμολογιών και χρησιμοποιήθηκε ένας νέος πίνακας αποτελεσμάτων που δημιουργήθηκε από υπολογιστή.

Η ίδια η σκηνή, που σχεδιάστηκε από την Πάουλα Φάρελ υπό τον επικεφαλή σχεδιαστή παραγωγής Μάικλ Γκρόγκαν, ήταν επίσης η μεγαλύτερη και πιο περίπλοκη που κατασκευάστηκε ποτέ για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Για να αντισταθμίσει το γεγονός ότι η τεράστια σκηνή καταλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της αίθουσας σε μια πραγματικά μεσαίου μεγέθους αίθουσα εκθέσεων, ο σκηνοθέτης σκόπιμα "μαύρισε" την αίθουσα όπου βρισκόταν το κοινό και αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει ευρείες γωνίες του κοινού, προκειμένου να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι ο χώρος είναι μεγαλύτερος από ό, τι ήταν στην πραγματικότητα.

Οι καρτ-ποστάλ παρουσίαζαν τους συμμετέχοντες να κάνουν πράγματα στην Ιρλανδία από τον πολιτισμό ή την παράδοση, μέχρι τα αθλήματα ή τα αξιοθέατα.

Ο Λάουνεϊ ήταν επίσης ο σκηνοθέτης της ενδιάμεσης διαλειμματικής πράξης της παράστασης, που παρουσιάστηκε μετά από όλες τις συμμετοχές και πριν από την ανακοίνωση των ψήφων. Το διάλειμμα ήταν ένα βίντεο του δημοφιλούς ιρλανδικού ροκ συγκροτήματος Hothouse Flowers, το οποίο γυρίστηκε σε έντεκα χώρες σε όλη την Ευρώπη και ήταν το πιο ακριβό μουσικό βίντεο που είχε παραχθεί ποτέ στην Ιρλανδία εκείνη την εποχή.

Ψηφοφορία
Κάθε χώρα είχε μια κριτική επιτροπή που απένειμε 12, 10, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2 και 1 πόντους για τα δέκα κορυφαία τραγούδια της.

Αυτή η έκδοση διαθέτει μία από τις κοντινότερες και πιο ασταθείς ψήφους στην ιστορία του διαγωνισμού. Με τρεις χώρες να έχουν μείνει να ψηφίσουν, το Ηνωμένο Βασίλειο είχε προβάδισμα με 133 βαθμούς έναντι των 118 της Ελβετίας. Με την τρίτη από το τέλος χώρα, τη Γαλλία, να απονέμει στην Ελβετία μόνο έναν βαθμό, η νίκη του Ηνωμένου Βασιλείου φαινόταν σίγουρη, αφού η Ελβετία και να λάμβανε τα δύο τελευταία σετ των 12 πόντων, το Ηνωμένο Βασίλειο θα χρειαζόταν να συγκεντρώσει μόνο 11 πόντους από τρεις επιτροπές σε συνδυασμό, για να είναι ο μεγάλος νικητής και να μη μπορεί να κερδηθεί. Ωστόσο, η Γαλλία δεν απένειμε κανέναν πόντο στο Ηνωμένο Βασίλειο, και η ακόλουθη χώρα, η Πορτογαλία, έδωσε στο Ηνωμένο Βασίλειο 3 πόντους ενώ έδωσε τους μέγιστους 12 στην Ελβετία, αφήνοντας το ενδεχόμενο νίκης κάποιας συγκεκριμένης χώρας ανοιχτό μεταξύ των δύο χωρών μέχρι το τέλος της ψηφοφορίας.

Με την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας από την προτελευταία κριτική επιτροπή, το Ηνωμένο Βασίλειο είχε πέντε πόντους έναντι της Ελβετίας. Καθώς η τελική κριτική επιτροπή, αυτή της Γιουγκοσλαβίας, άρχισε να απονέμει τους βαθμούς της με τη συνήθη αύξουσα σειρά, ακούστηκαν πολλοί ενθουσιασμοί από το ακροατήριο για να δουν πώς θα πετύχαιναν οι δύο αντίπαλοι για τη νίκη. Η Ελβετία ήταν η πρώτη που άκουσε το όνομά της με έξι πόντους, προχωρώντας με έναν βαθμό προβάδισμα έναντι του Ηνωμένου Βασιλείου. Νωρίτερα, μετά από μεγάλους πόντους από τις περισσότερες χώρες στο Ηνωμένο Βασίλειο, φαινόταν πολύ πιθανό ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο θα δοθεί ένας από τους μεγαλύτερους πόντους. Ωστόσο, καθώς η Γιουγκοσλαβία ανακοίνωσε τους επτά, οκτώ, δέκα και δώδεκα πόντους της, προέκυψε ότι δεν απέδωσε καθόλου πόντους στο Ηνωμένο Βασίλειο (12 πόντοι από τη Γιουγκοσλαβία πήγαν στη Γαλλία), και η Ελβετία έμεινε με το προβάδισμα ενός μόνο βαθμού για να απολαύσει έναν δραματικό θρίαμβο.

Διευθυντές ορχηστρών
Κάθε παράσταση είχε έναν μαέστρο που διηύθυνε την ορχήστρα, εκτός από την Ισλανδία και την Ιταλία. Σε αντίθεση με τα περισσότερα χρόνια, οι μαέστροι έλαβα χειροκρότημα μετά από κάθε τραγούδι, όχι πριν.

  – όχι μαέστρος
  – Άντερς Μπέργκλουντ
  – Όσι Ρούνε
  – Ρόνι Χέζλχερστ
  – Τουρχάν Γιουκσελέρ
  – Χαβιέρ ντε Χουάν
  – Χάρι βαν Χοφ
  – Ελντάντ Σρεμ
  – Ατίλα Σερεφτούγ
  – Νόελ Κέλιαν
  – Μίχαελ Τάτσερ
  – Χάραλντ Νόιβιρτ
  – Χένρικ Κρόγκσγκαρτ
  – Χάρης Ανδρεάδης
  – Άριλντ Σταβ
  – Ντάνιελ Βίλεμ
  – Ρεζί Ντιπρέ
  – όχι μαέστρος
  – Γκάι Ματεόνι
  – Ζοζέ Καλβάριο
  – Νικίτσα Καλογερά

Συμμετέχοντες
Συμμετείχαν 21 χώρες, μετά από ένα αρχικό σχέδιο είκοσι δύο χωρών, καθώς η Κύπρος αποκλείστηκε αφού είχε ήδη υποβάλει συμμετοχή. Ο Κυπριακός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός ΡΙΚ είχε επιλέξει το τραγούδι "Θυμάμαι" που τραγούδησε ο Γιάννης Δημητρίου, και εν τέλει είδε ότι το τραγούδι δεν ήταν επιλέξιμο για να εκπροσωπήσει τη χώρα, καθώς είχε προηγουμένως συμμετάσχει στην κυπριακή εθνική επιλογή για το , όπου είχε τερματίσει στην 3η θέση. Αυτό χαρακτηρίστηκε ως παραβίαση των Κυπριακών κανόνων επιλογής της συμμετοχής τους εκείνη τη στιγμή, καθώς και ως παράβαση των κανόνων του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Ήταν μια πολύ καθυστερημένη απόφαση, καθώς το τραγούδι είχε ήδη σχεδιαστεί για να ερμηνευτεί δεύτερο στο διαγωνισμό, είχε ήδη διαφημιστεί από τις πληροφορίες του Radio Times σχετικά με το πρόγραμμα προεπισκόπησης του διαγωνισμού και ήδη εμφανιζόταν ως το κομμάτι νούμερο δύο (σύμφωνα με την αρχική κλήρωση εμφάνισης), στην κυκλοφορία του δίσκου "Melodi Grand Prix 1988" - ο δίσκος συλλογής των συμμετοχών του διαγωνισμού.

Αυτή ήταν η δεύτερη νίκη για την Ελβετία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision μετά τη νίκη της  και η τελευταία φορά που ένα τραγούδι ερμηνευμένο στα Γαλλικά κέρδισε το διαγωνισμό. Τα Γαλλικά σαν γλώσσα, είχαν κυριαρχήσει στην εκδήλωση τα προηγούμενα χρόνια.

Ο διαγωνισμός βοήθησε να ξεκινήσει μια διεθνή καριέρα για δύο καλλιτέχνες, την Ελβετίδα νικήτρια Σελίν Ντιόν και την Λουξεμβουριανή εκπρόσωπο Λάρα Φαμπιάν. Η Γάλλος-Καναδέζα Σελίν Ντιόν ήταν διάσημη μόνο στον γαλλόφωνο κόσμο κατά τη στιγμή του διαγωνισμού, λίγο αργότερα άρχισε να ηχογραφεί τραγούδια στα Αγγλικά. Η Βέλγο-Καναδέζα Λάρα Φαμπιάν ξεκίνησε μια επιτυχημένη καριέρα μετά τον διαγωνισμό, καθώς γινόταν ολοένα και πιο γνωστή σε διάφορες χώρες παγκοσμίως, με ρεπερτόριο κυρίως στο γαλλικό τραγούδι. Η βρετανική συμμετοχή που έγραψε και συνέθεσε η Τζούλι Φόρσιθ, κόρη του αρτίστα Μπράις Φόρσιθ ο οποίος ήταν παρών. Όταν έδωσε συνέντευξη μετά, ήταν ιδιαίτερα ενοχλημένος από την ολλανδική κριτική επιτροπή που δεν είχε δώσει κανέναν πόντο στο Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς είχαν κάνει κάποια δουλειά εκεί.

Ο διαγωνισμός είδε την επιστροφή επτά καλλιτεχνών που συμμετείχαν σε προηγούμενες εκδόσεις: οι Κίρστεν & Σόρεν της Δανίας που εκπροσώπησαν την χώρα το  και το , οι Boulevard που εκπροσώπησαν την χώρα το  ως φωνητικά της Βίκυ Ρόστι, οι Ρούβεν Γκβριρτς και Γεχουντά Ταμίρ του Ισραήλ, νικητές του  ως μέρος των Milk and Honey, επέστρεψαν στην Eurovision ως καλλιτέχνες φωνητικών για τη Γιαρντένα Αράζι, η οποία εκπροσώπησε τη χώρα το  ως μέλος του συγκροτήματος Chocolat, Menta, Mastik. Η Αράζι είχε παρουσιάσει το ,, η Ντόρα της Πορτογαλίας εκπροσώπησε τη χώρα το , ο Τόμι Κέρμπεργκ της Σουηδίας εκπροσώπησε τη χώρα το  και οι MFÖ της Τουρκίας εκπροσώπησαν τη χώρα το .

Αποτελέσματα

Πίνακας βαθμολογίας

12 βαθμοί
Ακολουθεί μια περίληψη όλων των 12 πόντων στον τελικό:

Σχολιαστές

Τηλεόραση
  – Χέρμαν Γκούναρσον (Sjónvarpið)
  – Μπενγκτ Γκράφστρεμ (TV2)
  – Έρκι Ποχιανέιμο (YLE TV1)
  – Τέρι Ουόγκαν (BBC1)
  – Μπουλέντ Οσβερέν (TV1)
  – Μπεατρίθ Πέκερ (TVE2)
  – Βίλεν φαν Μπόιζεκομ (Nederland 3)
  – Χωρίς σχολιαστή
  – Μπερνάρ Τερνχίρ (DRS), Σερζ Μουασόν (SSR), Έτσιο Γκίντι (TSI)
  – Μάικ Μέρφι (RTÉ 1)
  – Νικόλ και Κλάους Έριχ Μπέτσκες (Erstes Deutsches Fernsehen)
  – Ερνστ Γκρίσεμαν (FS1)
  – Γιούργκεν ντε Μίλιους (DR TV)
  – Δάφνη Μπόκοτα (ET1)
  – Τζον Αντρέασεν (NRK)
  – Πιέρ Κογιάρ-Μποβί (RTBF La Une), Λικ Απερμόν (BRT TV1)
  – Βαλερί Σαρν (RTL Télévision), TBC (RTL plus)
  – Ντανιέλε Πιόμπι (Raitre)
  – Λιονέλ Κασάν  (Antenne 2)
  – Μαργκαρίντα Αντράντε (RTP1)
  – Μλάντεν Πόποβιτς (TVB1), Όλιβερ Μλάκαρ (TVZ 1), Μαριέτα Κέρσιτς Σβέτελ  (TVLJ1)
  (μη συμμετέχουσα χώρα) – N/A (SBS TV)
  (μη συμμετέχουσα χώρα) – Δάφνη Μπόκοτα (ΡΙΚ - μετάδοση μέσω ΕΤ1)
  (μη συμμετέχουσα χώρα) – Άγνωστο

Ραδιόφωνο
  – Μη διαθέσιμο
  – Κάλε Όλντμπι (SR P3)
  – Μη διαθέσιμο
  – Κεν Μπρους (BBC Radio 2)
  – Σεμπνέμ Σαβαστσί(TRT Radyo 3)
  – Μη διαθέσιμο
  – Μπεν Κράμερ (Radio 3)
  – Γιγκάλ Ραβίντ (Reshet Gimel)
  – Μη διαθέσιμο
  – Λάρι Γκόγκαν (RTÉ Radio 1)
  – Πέτερ Ούρμπαν (Deutschlandfunk/NDR Radio 2)
  – Χανς Λάιτινγκερ (Hitradio Ö3)
  – Πουλ Μπιρχ Έρικσεν (DR P3)
  – Δημήτρης Κωνσταντάρας (Πρώτο Πρόγραμμα)
  – Λέιφ Έρικ Φόρμπεργκ (NRK P2)
  – Στεφάν Ντιπόν & Πατρίκ Ντιαμέλ (RTBF La Première), Ζιλιέν Πουτ & Χέρβιγκ Χάες (BRT Radio 2)
  – Αντρέ Τοράν (RTL Radio)
  – Αντόνιο Ντε Ρομπέρτις (Rai Radio 2)
  – Ζιλιέν Λεπέρ (France Inter)
  – Μη διαθέσιμο
  – Μη διαθέσιμο

Εκπρόσωποι βαθμολογίας
  – Γκουδρούν Σκουλαδότιρ
  – Μάουντ Ούπλινγκ
  – Σόλβεϊγκ Χέρλιν
  – Κόλιν Μπέρι
  – Κανάν Κουμπασάρ
  – Ματίλδε Χαρρίν
  – Γιοπ βαν Ονς
  – Γιτζχάκ Σιμόνι
  – Μισέλ Στοκέρ
  – Τζον Σκίαν
  – Λότι Όνεσοργκε
  – Τίλια Χέρολντ
  – Μπεντ Χένιους
  – Φωτεινή Γιαννουλάτου
  – Αντρέας Ντίζεν
  – Ζακ Ολιβιέ
  – Ζαν Λικ Μπερτράν
  – Μαριολίνα Κανούλι
  – Κατρίν Σεϊλά
  – Μαρία Μαργκαρίντα Γκάσπαρ
  – Μίσα Μολκ

Μέλη εθνικής κριτικής επιτροπή 
Το μέγεθος των εθνικών κριτικών επιτροπών άλλαξε από 11 σε 16 μέλη την χρονιά αυτή και αυτό διήρκεσε ως το 1997.
  – Árni Gunnarsson, Ásgeir Guðnason, Davíð Sveinsson, Elín Þóra Stefánsdóttir, Ellý Þorðardóttir, Erla Björk Jónasdóttir, Guðrún Kristmannsdóttir, Hólmfríður Jónsdóttir, Jónas Engilbertsson, Jónína Bachmann, Kjartan Þor Kjartansson, Ólafur Egilsson, Sigrún Kristjánsdóttir, Sigurður Fanndal, Sigurður Ægisson, Þórdís Garðarsdóttir
 – Τέρι Κλαρκ
 – Πέπε Μπαρόσο (επιχειρηματίας), Πακίτα Τόρες (πρώην μοντέλο και Μις Ευρώπη), Μάριο Πάρδο (ηθοποιός), Λόλα Φόρνερ (ηθοποιός), Χοσέ Κορονάδο (ηθοποιός), Αναλία Γκαντέ (ηθοποιός), Μιγκέλ Μπάεθ "El Litri" (ταυρομάχος), Λάουρα Βαλενθουέλα (ηθοποιός και τηλεοπτική παρουσιάστρια, που παρουσίασε τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 1969), Αντόνιο ντε Σενιγιόσα (συγγραφέας), Σίρα Τολέδο (μοντέλο), Χοσέ Ονέτο (δημοσιογράφος), Μαρία Βινταουρέτα (Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και λέκτορας), Χόρχε Σανθ (ηθοποιός), Έμα Σουάρεθ (ηθοποιός), Κάτι Αρτεάγα (χορεύτρια), Χάιμε Αντράντα (αρχιτέκτονας)
 – Χανς φαν ντεν Μπεργκ
 – Αλέξανδρος Ρούσσος

Σημειώσεις και παραπομπές

Σημειώσεις

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Η επίσημη ιστοσελίδα της Eurovision 

1988