Τεύθραντας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τεύθραντας (Τεύθρας) είναι γνωστά τα παρακάτω τρία πρόσωπα:
 
 Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Τεύθρας ή Τεύθραντας ήταν βασιλιάς της Μυσίας και επώνυμος της Τευθρανίας. Ο Τεύθρας γενεαλογείται ως γιος του Μιδίου και της `Αργης, απεικονίζεται στο σχετικό ανάγλυφο του μεγάλου βωμού της Περγάμου. Ο Τεύθρας δέχθηκε την Αυγή, τη δύστυχη μητέρα του Τήλεφου, την οποία είτε παντρεύτηκε, είτε υιοθέτησε σαν κόρη. Ο Ίδας ο Αιτωλικός αργότερα επεχείρησε να τον εκθρονίσει και να του σφετεριστεί τον θρόνο. Ο Τήλεφος τον οποίο είχαν συμβουλεύσει οι Δελφοί να έλθει στη Μυσία για να βρει τη μητέρα του βοήθησε τον Τεύθραντα να νικήσει τον Ίδα, κατόπιν αναγνώρισε τη μητέρα του. Ο Τεύθραντας του έδωσε ως ανταμοιβή για σύζυγο την κόρη του Αργιόπη και επειδή δεν είχε γιους τον όρισε διάδοχο του στον θρόνο της Μυσίας. Στη δεύτερη εκδοχή του μύθου ο Τήλεφος έφτασε στην αυλή του Τεύθραντα μαζί με την Αυγή, παντρεύτηκε τη μητέρα του, ταυτόχρονα υιοθέτησε τον ίδιο και τον όρισε διάδοχο του θρόνου. Στην τρίτη εκδοχή του μύθου ο Τεύθραντας ήταν βιολογικός πατέρας του Τήλεφου με την Αυγή. Θυγατέρα του, κατά μία εκδοχή (η άλλη αναφέρει τον Τελεύταντα), ήταν η Τέκμησσα, που την πήρε ο Αίαντας κατά τον Τρωικό Πόλεμο και μαζί της απέκτησε έναν γιο, τον Ευρυσάκη. Κατά την αρπαγή της Τέκμησσας, ο Αίαντας σκότωσε τον Τεύθραντα.
 Πολεμιστής του Τρωικού Πολέμου από τη Μαγνησία που σκοτώθηκε, όπως αναφέρει η Ιλιάδα (Ε 795), από τον `Εκτορα.
 Θρακιώτης από την πόλη Αρίσβη, του οποίου ο γιος Άξυλος πολέμησε στον Τρωικό Πόλεμο στο πλευρό των Τρώων και αναφέρεται στην Ιλιάδα (Ζ 13) ως Τευθρανίδης από το όνομα του πατέρα του.

Παραπομπές

Πηγές
Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. 
Diodorus Siculus, The Library of History translated by Charles Henry Oldfather. Twelve volumes. Loeb Classical Library. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1989. Vol. 3. Books 4.59–8. 
Diodorus Siculus, Bibliotheca Historica. Vol 1-2. Immanel Bekker. Ludwig Dindorf. Friedrich Vogel. in aedibus B. G. Teubneri. Leipzig. 1888-1890. 
Gaius Julius Hyginus, Fabulae from The Myths of Hyginus translated and edited by Mary Grant. University of Kansas Publications in Humanistic Studies. 
Stephanus of Byzantium, Stephani Byzantii Ethnicorum quae supersunt, edited by August Meineike (1790-1870), published 1849. A few entries from this important ancient handbook of place names have been translated by Brady Kiesling. 
Strabo, The Geography of Strabo. Edition by H.L. Jones. Cambridge, Mass.: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1924. Online version at the Perseus Digital Library.
Strabo, Geographica edited by A. Meineke. Leipzig: Teubner. 1877. 

Τευθραντας
Μυθικοί βασιλείς της Φρυγίας
Τευθραντας