Τζένιφερ Τζόουνς

Η Τζένιφερ Τζόουνς (αγγλικά Jennifer Jones) (2 Μαρτίου 1919 - 17 Δεκεμβρίου 2009) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός βραβευμένη με Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου για την ταινία Ουράνια οπτασία (The Song Of Bernadette) του 1943, καθώς και με Χρυσή Σφαίρα καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για την ίδια ταινία, ενώ στη συνέχεια προτάθηκε για το χρυσό αγαλματίδιο άλλες τέσσερις φορές. Υπήρξε ένα από τα πρόσωπα που σημάδεψαν με την παρουσία και τις ταινίες τους τη χρυσή εποχή του Χόλυγουντ, ενώ παράλληλα έκανε καριέρα και ως βοηθός νοσοκόμας και στη συνέχεια έγινε σύμβουλος και συνήγορος ψυχικής υγείας, ενώ επίσης από το 1971 και μετά προσέφερε ιδιαίτερα μεγάλο φιλανθρωπικό έργο.

Πρώτα Χρόνια 
Η Φίλις Λι Ίσλεϊ (Phylis Lee Isley), όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στην Τάλσα της Οκλαχόμα το 1919 και ήταν κόρη του Φίλιπ Ρος Ίσλεϊ και της Φλόρα Μέι Σούμπερ, το μοναδικό παιδί της οικογένειας. Ο πατέρας της, είχε στην ιδιοκτησία του μια θεατρική επιχείρηση, την Isley Stock Company, όπου συμμετείχαν και οι δύο γονείς της σε παραστάσεις, ενώ και η ίδια η Τζόουνς ξεκίνησε να συμμετέχει σε αυτές από την ηλικία των 6 ετών, καθώς και σε σχολικές παραστάσεις. Το έντονο ενδιαφέρον της και ο μετέπειτα ενθουσιασμός της, την ώθησαν ήδη από την παιδική της ηλικία στην απόφαση να γίνει ηθοποιός. Για την ιστορία, ο πατέρας της μετά εκμεταλλεύτηκε την παγκόσμια οικονομική ύφεση που ξεκίνησε από το Μεγάλο Κραχ του 1929 και εξαγόρασε μεγάλο αριθμό κινηματογράφων στην Οκλαχόμα και στο Τέξας, εφοδιάζοντάς τους με συσκευές αναπαραγωγής ήχου (λόγω της πρόσφατης τότε εισαγωγής και καθιέρωσης των ηχητικών ταινιών) και δημιουργώντας έτσι από τότε δική του αλυσίδα κινηματογράφων.

Η Τζόουνς φοίτησε στο ιδιωτικό κολέγιο Μόντε Κασίνο της Τάλσα, όπου μάλιστα έπαιζε σταθερά στις θεατρικές παραστάσεις του, και συνήθως στον ηγετικό ρόλο των παραστάσεων. Στη συνέχεια, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 1937 όταν ενηλικιώθηκε, για να διδαχτεί την υποκριτική τέχνη στην Αμερικανική Ακαδημία της Δραματικής Τέχνης, όπου έγινε δεκτή τον Σεπτέμβριο του 1937, μετά από ακρόαση. Με την έναρξη του δεύτερου εξαμήνου, στις 2 Ιανουαρίου 1938, γνωρίστηκε με τον συμφοιτητή της Ρόμπερτ Γουόκερ, τον οποίο σύντομα ερωτεύτηκε και τελικώς παντρεύτηκε ακριβώς έναν χρόνο μετά τη γνωριμία τους, στις 2 Ιανουαρίου 1939.

Σύντομα, το νεόνυμφο ζευγάρι επέστρεψε στην Τάλσα, όπου συμμετείχε σε ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα που διήρκεσε 13 εβδομάδες, με τον τίτλο The Phylis Isley Radio Theater, που σχεδιάστηκε και κανονίστηκε από τον πατέρα της, και έπειτα, μετά από έντονη παρότρυνση του πατέρα της να μην καθυστερήσουν περαιτέρω, κατευθύνθηκε προς το Χόλυγουντ. Εκεί η Τζόουνς έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο (ως Φίλις Ίσλεϊ), πλάι στον Τζον Γουέιν, στην ταινία γουέστερν το καλοκαίρι του 1939 Το καραβάνι προς τη δύση (New Frontier), της εταιρείας Republic Pictures, όπου έπαιξε τον ηγετικό γυναικείο ρόλο της Celia Braddock. Επόμενή της συμμετοχή ήταν στην κινηματογραφική σειρά συνεχειών Dick Tracy's G-Men, επίσης του 1939 και της Republic Pictures. Την ίδια χρονιά όμως, θεωρήθηκε ακατάλληλη σε ακρόαση για την εταιρεία Paramount, ενώ και ο Γουόκερ δυσκολευόταν στην εξεύρεση ρόλων (οι τρεις ρόλοι που είχε καταφέρει ο ίδιος έως τότε ήταν τόσο ασήμαντοι που, σε αντίθεση με αυτούς της συζύγου του, δεν αναγράφονταν καν στους τίτλους των ταινιών), και το ζευγάρι απογοητευμένο επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, αποσκοπώντας τότε σε θεατρικούς ρόλους, με στόχο την απόκτηση ακόμα μεγαλύτερης εμπειρίας για να διεκδικήσουν μετά εκ νέου δουλειές στον κινηματογράφο.

Καριέρα 

Στη Νέα Υόρκη, ενώ ο σύζυγός της είχε καταφέρει σταθερή δουλειά στο ραδιόφωνο, η Τζόουνς εργάστηκε τότε ως μοντέλο στην εταιρεία Powers Agency, διαφημίζοντας κυρίως καπέλα, ενίοτε και κοσμήματα και γάντια, καθώς και σε πόζες στο περιοδικό Harper’s Bazaar, και αναζητώντας παράλληλα εργασία στον κινηματογράφο. Το καλοκαίρι του 1941, όταν έμαθε ότι γίνονταν ακροάσεις για την κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου της Ρόουζ Φράνκεν Κλόντια, η Τζόουνς παρουσιάστηκε στις 15 Ιουλίου στο γραφείο του παραγωγού Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ (ήδη διάσημος από την ταινία Όσα Παίρνει ο Άνεμος του 1939), που βρισκόταν στη Νέα Υόρκη, για να περάσει από δοκιμαστικό για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αφού διάβασε για τον ρόλο, η Τζόουνς, αποχώρησε από το γραφείο του Σέλζνικ κλαίγοντας, νομίζοντας ότι είχε δώσει καταστροφική ερμηνεία. Η ερμηνεία της όμως, απεναντίας, εντυπωσίασε το Σέλζνικ, ο οποίος έστειλε τη γραμματέα του ξωπίσω της. Ακολούθησε μια σύντομη συνέντευξη και η Τζόουνς στα τέλη Ιουλίου υπέγραψε επταετές συμβόλαιο με την εταιρεία του Σέλζνικ. 

Ο Σέλζνικ, με τον οποίο τελικώς παντρεύτηκε τον Ιούλιο του 1949, ανέλαβε το ρόλο του ατζέντη, για λογαριασμό της, και όλα έδειχναν ότι την προόριζε για μεγάλη επιτυχία. Πραγματικά, αφοσιώθηκε με πάθος στο κτίσιμο της εικόνας της και τη μετέτρεψε σε σταρ, ως απόλυτος μέντορας και δάσκαλός της, και μάλιστα του έγινε εξ αρχής εμμονή το να κάνει την ηθοποιό την μεγαλύτερη σταρ του Χόλυγουντ. Ο Σέλζνικ ήταν εκείνος που της πρότεινε να αλλάξει το όνομά της, για να παίξει στις επόμενες ταινίες της, και δικής του παραγωγής, ως πρωτοεμφανιζόμενη, όπως επίσης και για να αποκτήσει ένα πιο ελκυστικό καλλιτεχνικά όνομα, και έτσι η Φίλις Λι Ίσλεϊ υιοθέτησε επίσημα το καλλιτεχνικό όνομα Τζένιφερ Τζόουνς στις 24 Ιανουαρίου 1942. Αναζητώντας τον καλύτερο δυνατό ρόλο για αυτήν, ξεκίνησε μια προσεκτική έρευνα για να εντοπίσει έναν ρόλο στα μέτρα της.

Μετά από ακρόαση, από την οποία πέρασε τον Οκτώβριο του 1942 για το ρόλο της Μπερναντέτ Σουμπιρού για την ταινία Ουράνια οπτασία (The Song Of Bernadette), ο σκηνοθέτης Χένρι Κίνγκ εντυπωσιάστηκε από το ταλέντο της και στις 9 Δεκεμβρίου 1942 ανακοίνωσε ότι της προσέφερε τον ρόλο. Η ταινία γυρίστηκε το 1943, ξεκίνησε να προβάλλεται στους κινηματογράφους στις 21 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς, έκανε μεγάλη επιτυχία, συγκέντρωσε τους επαίνους όλων των κριτικών και χάρισε στην Τζόουνς το Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου την ημέρα των 25ων γενεθλίων της στις 2 Μαρτίου 1944, ενώ προηγουμένως, στις 20 Ιανουαρίου 1944, κέρδισε και Χρυσή Σφαίρα καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για την ίδια ταινία. Η Τζόουνς στην ταινία υποδυόταν ένα υπαρκτό πρόσωπο, την Αγία Μπερναντέτ της Λούρδης. Συνυποψήφια της Τζόουνς, στην κατηγορία Α' γυναικείος ρόλος, ήταν και η στενή της φίλη Ίνγκριντ Μπέργκμαν για την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Έρνεστ Χέμινγουεϊ Για ποιον χτυπά η καμπάνα. Η Τζόουνς ζήτησε μετά συγγνώμη από την Μπέργκμαν, κατά τη διάρκεια της ίδιας τελετής, η οποία της απάντησε: Όχι Τζένιφερ, η Μπερναντέτ σου, ήταν καλύτερη από τη Μαρία μου. Η Μπέργκμαν κέρδισε το ίδιο Όσκαρ την επόμενη χρονιά για την ταινία Εφιάλτης (Gaslight, 1944) και μάλιστα το βραβείο της το παρέδωσε στα χέρια η Τζόουνς.

Κατά τις επόμενες δυο δεκαετίες, η Τζόουνς συγκίνησε το κοινό με τις ερμηνείες της σε δραματικούς ρόλους, που επέλεγε προσεκτικά για εκείνη ο Ντέιβιντ Σέλζνικ, αν και έπαιξε επίσης σε δύο κωμικές ταινίες. Επιπρόσθετο αποτέλεσμα, μαζί με την μεγάλη της απήχηση στο κοινό, ήταν και ότι δημιουργήθηκε μια ιδιαίτερα ρομαντική σχέση μεταξύ Τζόουνς και Σέλζνικ, παράλληλα και με ισχυρές εργασιακές σχέσεις, αν και η δημόσια συζήτηση για τη σχέση εργασίας της με τον σύζυγό της, συχνά επισκίαζε την καριέρα της. Μάλιστα ο Σέλζνικ ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός στο να επιλέγει ποικιλία ρόλων διαφορετικών μεταξύ τους, με αποτέλεσμα η ίδια να αποφύγει την τυποποίηση και ταύτιση με ένα είδος ρόλου (το γνωστό στα αγγλικά ως φαινόμενο typecasting), που έπαθαν τότε αρκετές άλλες ηθοποιοί της γενιάς της.

Αξιοσημείωτο είναι το ότι συχνά υποδύθηκε ρόλους μιγαδικών φυλών, με έντονές στιλιστικές προσαρμογές στην εξωτερική της εμφάνιση. Μόλις τρία χρόνια μετά την ταινία που της έδωσε το Όσκαρ, υποδύθηκε τη λάγνα και γεμάτη αισθησιασμό, μιγάδα Περλ, στην πρώτη της έγχρωμη ταινία Μονομαχία στον ήλιο (Duel In The Sun, 1946), που της χάρισε ακόμη μια υποψηφιότητα για όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου για το 1947. Στην ταινία εμφανιζόταν στο πλευρό του Γκρέγκορι Πεκ, με τον οποίο και ερωτεύεται στο σενάριο, και ο ρόλος της αυτός, βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με εκείνον της Αγίας που την είχε κάνει διάσημη. Άλλες κλασικές ταινίες, στις οποίες πρωταγωνίστησε, ήταν οι εξής: Απ' όταν έφυγες (Since You Went Away, 1944), με υποψηφιότητα για όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου, Ερωτικά γράμματα (Love Letters, 1945) με υποψηφιότητα για όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου, Τολμηρός εραστής (Cluny Brown, 1946), κωμική, Το Πορτραίτο της Τζένι (Portrait of Jennie, 1948), Μαντάμ Μποβαρύ (Madame Bovary, 1949), Ακατανίκητοι πόθοι (Gone to Earth, 1950), όπου υποδύθηκε μια Ουαλή Ρομά, Συντρίμμια του Έρωτα (Carrie, 1952), Πιο δυνατός απ' τον Διάβολο (Beat the Devil, 1953), με κωμικά στοιχεία (η μοναδική ταινία όπου εμφανίστηκε με ανοιχτό χρώμα μαλλιών, καθώς είχε φορέσει μια ξανθιά περούκα), [[Ο Τελευταίος Σταθμός (ταινία 1953)|Ο τελευταίος σταθμός]] (Indiscretion of an American Wife, 1953), Έκσταση και πάθος (Love Is A Many-Splendored Thing, 1955), όπου υποδύθηκε την Ευρασιάτισσα γιατρό Χαν Σουγίν, με υποψηφιότητα για όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου, και άλλες. Συμπρωταγωνίστησε επίσης με αρκετούς από τους πιο επιφανείς ηθοποιούς της περιόδου, όπως οι: Σαρλ Μπουαγιέ, Τζόζεφ Κότεν, Τσάρλτον Ίστον, Τζον Γκάρφιλντ, Λόρενς Ολίβιε, Μοντγκόμερι Κλιφτ, Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Γουίλιαμ Χόλντεν, Ροκ Χάτσον και Τζέισον Ρόμπαρντς. Επίσης, ήταν η πρώτη επιλογή για τον ηγετικό ρόλο στην ταινία Η χωριατοπούλα (The Country Girl) του 1954, αλλά αναγκάστηκε να αρνηθεί επειδή έμεινε τότε έγκυος στην κόρη της, και ο ρόλος κατέληξε στην Γκρέις Κέλι, η οποία μάλιστα κέρδισε το όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου και Χρυσή Σφαίρα για την ταινία αυτή.

Η τελευταία εμφάνιση της Τζόουνς στη μεγάλη οθόνη, ήταν στην εξαιρετικά επιτυχημένη ταινία καταστροφής του 1974 Ο πύργος της κολάσεως (The Towering Inferno), στην οποία χόρεψε με το Φρεντ Αστέρ, στη δεξίωση που γινόταν για τα εγκαίνια του υψηλότερου ουρανοξύστη στον κόσμο, λίγο πριν ξεσπάσει πυρκαγιά σε αυτόν, ενώ έλαβε μέρος και σε αρκετές δύσκολες δραματικές σκηνές, κάποιες ακόμα και με επικίνδυνα ακροβατικά, στις οποίες μάλιστα έπαιξε η ίδια, χωρίς αντικαταστάτη (και μάλιστα παρά το γεγονός ότι ήταν πλέον 55 ετών). Η ερμηνεία της στην ταινία, της χάρισε μια υποψηφιότητα για χρυσή σφαίρα σε δεύτερο γυναικείο ρόλο. Πίνακες με θέμα τον ρόλο της στην ταινία, εκτέθηκαν στην γκαλερί του τότε συζύγου της, Νόρτον Σάιμον.

Αν και στο παρελθόν υπήρχε η εντύπωση ότι μετά την αυτοκτονία της κόρης της το 1976 (δείτε την επόμενη ενότητα) αποφάσισε να αποσυρθεί οριστικά, λόγω της ψυχολογικής της κατάρρευσης, ωστόσο συνέχισε να αναζητάει κατάλληλα σενάρια και στα επόμενα χρόνια, αλλά «δεν της βγήκε», κατά τα κοινώς λεγόμενα, και μάλιστα στις αρχές της δεκαετίας του 1980 έκανε η ίδια δύο προσπάθειες δυναμικής επανόδου στο προσκήνιο. Συγκεκριμένα, όταν διάβασε το μυθιστόρημα του Λάρι Μακ Μέρθρι Terms Of Endearment του 1975, θεώρησε ότι θα μπορούσε να γίνει μεγάλη επιτυχία στον κινηματογράφο και απέκτησε τα δικαιώματα του μυθιστορήματος και σχεδίαζε να πρωταγωνιστήσει στην κινηματογραφική του μεταφορά (στην Ελλάδα η ταινία προβλήθηκε με τον τίτλο Σχέσεις Στοργής). Η Τζόουνς έκανε τότε το λάθος να εκμυστηρευτεί τα σχέδιά της στον σκηνοθέτη Τζέιμς Λ. Μπρουκς, ο οποίος συζήτησε με την εταιρεία Paramount Pictures το ενδεχόμενο του να σκηνοθετήσει την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος. Όταν η Paramount Pictures αγόρασε τα δικαιώματα του μυθιστορήματος από την Τζόουνς το 1981, ο Μπρουκς δεν της επέτρεψε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία, επειδή τη θεώρησε πολύ μεγάλη σε ηλικία για τον ρόλο αυτό, καθώς η ίδια ήταν τότε 62 ετών. Για την ιστορία, ο ρόλος κατέληξε στην κατά 15 χρόνια μικρότερη Σίρλεϊ Μακ Λέιν, η οποία κατά μια ιστορική ειρωνεία κέρδισε το Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου για την ταινία αυτή, που κέρδισε μάλιστα και το Όσκαρ καλύτερης ταινίας και ήταν η δεύτερη σε εμπορική επιτυχία το 1983 (πίσω μόνο από την ταινία Πόλεμος των Άστρων: Η Επιστροφή των Τζεντάι). Επίσης, την άνοιξη του 1981 η Τζόουνς ξεκίνησε συζητήσεις με παραγωγούς για να παίξει σε κινηματογραφική ταινία την καταδικασμένη δολοφόνο Jean Harris, αλλά τα σχέδια αυτά ακυρώθηκαν επειδή έτυχε να προβληθεί από το NBC στις 7 Μαΐου 1981, αναπάντεχα, μια σχετική τηλεταινία με τον τίτλο The People vs. Jean Harris, με την ηθοποιό Έλεν Μπέρστιν στον ίδιο ρόλο.

Ήδη από τις 8 Φεβρουαρίου 1960, η Τζόουνς απέκτησε το δικό της αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ, στον αριθμό 6429, και υπήρξε από τους πρώτους ηθοποιούς που το απέκτησαν, καθώς η Λεωφόρος της Δόξας ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1958 (αν και η ολοκλήρωσή της καθυστέρησε σημαντικά, λόγω κάποιων νομικών ζητημάτων) και τα πρώτα αστέρια τοποθετήθηκαν την ίδια ημερομηνία, στις 8 Φεβρουαρίου 1960. Επίσης, είναι αξιοσημείωτο ιστορικά ότι υπήρξε μία από τους μόλις 5 ηθοποιούς που προτάθηκαν για Όσκαρ επί 4 συνεχόμενα έτη. Οι άλλοι τέσσερις ήταν η Θέλμα Ρίττερ (1950 - 1953), ο Μάρλον Μπράντο (1951 - 1954), η Ελίζαμπεθ Τέιλορ (1957 - 1960) και ο Αλ Πατσίνο (1972 - 1975). Επιπρόσθετα, ήταν η πρώτη, χρονολογικά, ηθοποιός που κέρδισε και Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου και Χρυσή Σφαίρα για την ίδια ταινία - το κατάφερε με την ταινία Ουράνια οπτασία (The Song Of Bernadette), κερδίζοντας Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου και Χρυσή Σφαίρα καλύτερης γυναικείας ερμηνείας, όπως προαναφέρθηκε.

Το 1987, η Τζένιφερ Τζόουνς απένειμε το Όσκαρ Καλύτερης Κινηματογραφίας στα 59α βραβεία Όσκαρ. Η Ακαδημία τίμησε την ηθοποιό με μια σύντομη συλλογή σκηνών από τους πιο διάσημους κινηματογραφικούς ρόλους της, που προβλήθηκε μόλις λίγο πριν η ίδια βγει στην πίστα. Το 1998 και το 2003, στις τελετές των Όσκαρ, εμφανίστηκε επί σκηνής σε μια ειδική, επίσημη τιμητική παρουσίαση ηθοποιών, προηγούμενων νικητών Όσκαρ.

 Προσωπική Ζωή 
 

Η Τζόουνς παντρεύτηκε 3 φορές. Ο πρώτος της γάμος με τον Ρόμπερτ Γουόκερ στις 2 Ιανουαρίου 1939, της χάρισε δύο γιους, που αμφότεροι έγιναν ηθοποιοί, τον Ρόμπερτ Γουόκερ Τζούνιορ (γέννηση στις 15 Απριλίου 1940) και τον Μάικλ Ρος Γουόκερ (γέννηση στις 13 Μαρτίου 1941). Η Τζόουνς υπέβαλε αίτηση διαζυγίου από τον Γουόκερ στις 3 Μαρτίου 1944 και μάλιστα μόλις 1 ημέρα μετά την κατάκτηση του Όσκαρ της, εφόσον είχε ερωτική σχέση με τον παραγωγό και μέντορα και δάσκαλό της, Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ, ήδη από το 1943 και είχε πρακτικώς χωρίσει από τον Γουόκερ τον Νοέμβριο του 1943, όταν η σχέση του Σέλζνικ και της Τζόουνς μέχρι τότε είχε γίνει πλέον δημόσια γνωστή. Το διαζύγιο εκδόθηκε επίσημα στις 20 Ιουνίου 1945. Για την ιστορία, ο Ρόμπερτ Γουόκερ αν και συνέχισε μετά να πρωταγωνιστεί σε μεγάλο αριθμό ταινιών και παντρεύτηκε άλλες 2 φορές, μετά την επώδυνη απώλεια της Τζένιφερ άρχισε να πίνει υπερβολικά (και μάλιστα μία φορά νοσηλεύτηκε για αποτοξίνωση) και, εντελώς αναπάντεχα, πέθανε τη νύχτα της 28ης Αυγούστου 1951 σε ηλικία 32 ετών από ιατρικό λάθος, που του προκλήθηκε από τη φαρμακευτική αγωγή του ψυχιάτρου του, όταν του χορήγησε ηρεμιστικό μετά από υπερκατανάλωση αλκοόλ, από οξεία αλλεργική αντίδραση που του πυροδότησε το ηρεμιστικό (πιθανότατα λόγω καταστροφικού συνδυασμού του φαρμάκου με το αλκοόλ, αν και είχε γραφτεί επίσης στον Τύπο της εποχής ότι είχε πάρει ο ίδιος προηγουμένως και ένα άλλο ηρεμιστικό, με αποτέλεσμα να προκληθεί καταστροφική αλληλεπίδραση μεταξύ τους). Ούτε η Τζένιφερ Τζόουνς ούτε τα δύο παιδιά του ζευγαριού παρευρέθηκαν στην κηδεία, καθώς η ίδια δήλωσε τότε επίσημα ότι κατέρρευσε και δεν είχε το ψυχικό σθένος για να πάει και ότι ήθελε να τον θυμάται όπως ήταν, αν και έστειλε λουλούδια στην κηδεία. Είναι ιστορικά βέβαιο, ωστόσο, ότι το γεγονός αυτό της άφησε βαρύ πένθος και έντονα αισθήματα ενοχής για όλη της τη ζωή.

Η Τζόουνς παντρεύτηκε τον Σέλζνικ στις 13 Ιουλίου 1949 σε ένα γιότ δίπλα στις ακτές της Ιταλίας και το ζευγάρι έκανε και μια κόρη στις 12 Αυγούστου 1954, την Μαίρη Τζένιφερ Σέλζνικ (προηγουμένως όμως, γέννησε ένα νεκρό έμβρυο 6 μηνών στις 16 Δεκεμβρίου 1950, κάτι που της άφησε επίσης βαρύ πένθος και χρειάστηκε αρκετό καιρό για να συνέλθει από αυτή την απώλεια), και έμεινε μαζί μέχρι και τον θάνατο του Σέλζνικ στις 22 Ιουνίου 1965 σε νοσοκομείο μετά από διαδοχικά καρδιακά επεισόδια. Ο θάνατός του, καταρράκωσε ψυχολογικά την Τζόουνς, σε βαθμό που από τότε περιόρισε τις εμφανίσεις της στη μεγάλη οθόνη, καθώς από τότε και μετά έπαιξε μόνο σε τρεις ακόμα ταινίες (αν και μεταγενέστερα προσπάθησε να παίξει και σε άλλες, όπως προαναφέρθηκε). Η Τζόουνς φέρεται να αποπειράθηκε, σύμφωνα με επίσημες δημοσιογραφικές αναφορές, να αυτοκτονήσει στις 9 Νοεμβρίου 1967, αφού έλαβε τις ειδήσεις για το θάνατο του αγαπημένου της φίλου, του ηθοποιού Τσαρλς Μπίκφορντ, που απεβίωσε την ίδια ημέρα. Βρέθηκε αναίσθητη στη βάση ενός γκρεμού δίπλα σε μια παραλία στο Μαλιμπού (όπου έμενε) της Καλιφόρνια, έχοντας πάρει υπερβολική δόση υπνωτικών (είχε παρκάρει το αυτοκίνητό της πάνω από τον γκρεμό και στη συνέχεια είχε κατεβεί από ένα μονοπάτι στη βάση του γκρεμού και τότε κατέρρευσε, αλλά ευτυχώς είχε μόλις τηλεφωνήσει στον ψυχολόγο της και του είχε αναφέρει πού ήταν και τι είχε μόλις κάνει), και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου έμεινε αρχικά σε κωματώδη κατάσταση και την επόμενη ημέρα επανήλθε. Η ίδια, ωστόσο, και τότε και αργότερα, αρνήθηκε ότι ήταν απόπειρα αυτοκτονίας και ισχυρίστηκε ότι ήταν ατύχημα υπερδοσολογίας σε μια στιγμή ψυχολογικής έντασης, αλλά ότι δεν είχε επιθυμία να πεθάνει. Στις 29 Μαΐου 1969 έχασε τη μητέρα της, όμως κάτι πολύ χειρότερο επρόκειτο να ακολουθήσει.

Στις 11 Μαΐου 1976, ενώ η Τζένιφερ Τζόουνς είχε πάει στο Ντάλας του Τέξας για να επισκεφτεί τον ετοιμοθάνατο πατέρα της (απεβίωσε στις 27 Μαΐου από νόσο), η κόρη της, Μαίρη Τζένιφερ Σέλζνικ (τότε φοιτήτρια στο ιδιωτικό κολέγιο Καλών Τεχνών Occidental College), αυτοκτόνησε πηδώντας από την ταράτσα ξενοδοχείου 22 ορόφων στο δυτικο-κεντρικό Λος Άντζελες, πριν συμπληρώσει τα 22 της χρόνια. Στο αίμα της βρέθηκαν ίχνη μορφίνης, βαρβιτουρικών και αλκοόλης, και θεωρήθηκε επίσημα ως αυτοκτονία, καθώς μάλιστα υπέφερε από συχνές κρίσεις νευρικών κλονισμών, λόγω του ότι δεν είχε ποτέ συνέλθει από το θάνατο του πατέρα της όταν ήταν μόλις 11 ετών. Ως αποτέλεσμα, η Τζένιφερ Τζόουνς καταρρακώθηκε ψυχολογικά σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό και έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη, ταυτόχρονα και με έντονα αισθήματα ενοχής για την τραγωδία αυτή. Μετά όμως, το γεγονός αυτό την ώθησε να ενδιαφερθεί για τα ψυχολογικά προβλήματα και να ιδρύσει, με προσωπική της δωρεά 1 εκατομμυρίου δολαρίων (με την τότε ισοτιμία) το 1980, το Ίδρυμα Τζένιφερ Τζόουνς Σάιμον (Jennifer Jones Simon Foundation), για ενημέρωση πάνω σε θέματα που αφορούν την ψυχική υγεία και με ταυτόχρονο, επίσης, σκοπό να αποστιγματοποιήσει στην κοινωνία τα προβλήματα ψυχικής υγείας, στο οποίο υπήρξε πρόεδρος έως το 2003, όταν ήταν πλέον 84 ετών. Όπως δήλωσε μάλιστα το 1980 σε συνέντευξή της: «Ανατριχιάζω όταν παραδέχομαι ότι είχα κατά καιρούς τάσεις αυτοκτονίας, είχα ψυχικά προβλήματα, αλλά γιατί να το κάνω; Ελπίζω ότι μπορούμε να επανεκπαιδεύσουμε τον κόσμο για να δούμε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη για στίγμα στις ψυχικές ασθένειες από ό,τι στον καρκίνο.» και επίσης παραδέχτηκε ταυτόχρονα ότι ήταν υπό ψυχοθεραπεία ήδη από την ηλικία των 24 ετών και ότι μάλιστα ήταν ακόμα και τότε. Γενικότερα, επίσης, προσέφερε οικονομικές δωρεές σε πλήθος από φιλανθρωπίες ξεκινώντας από το 1971 και στα μετέπειτα χρόνια της ζωής της, κυρίως σχετικά με τον τομέα της ψυχικής υγείας, αλλά και σε ποικιλία άλλων τομέων και ειδικοτήτων, ιατρικών και μη. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 μάλιστα, έγινε και η ίδια επαγγελματική βοηθός ψυχοθεραπευτή και συνήγορος και σύμβουλος στον τομέα αυτό, δουλεύοντας εθελοντικά στο Κέντρο Ψυχοθεραπείας της Νότιας Καλιφόρνια (Southern California Counseling Center) στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια.

Νωρίτερα, επίσης, παράλληλα με την καριέρα της ως ηθοποιός, ξεκινώντας από τον Ιανουάριο του 1943 παρακολούθησε εκπαιδευτική σειρά μαθημάτων νοσηλευτικής στο νοσοκομείο Los Angeles County Hospital και στις 13 Αυγούστου 1943 απεφοίτησε και έγινε αναγνωρισμένη πτυχιούχος βοηθός νοσοκόμας, επάγγελμα που άσκησε στις ΗΠΑ βοηθώντας τους Αμερικανούς τραυματίες στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και μεταγενέστερα στην Ιαπωνία και στη Νότια Κορέα το 1951 στον Πόλεμο της Κορέας, επίσης βοηθώντας τους Αμερικανούς τραυματίες στρατιώτες, καθώς και άλλες φορές που είχε ελεύθερο χρόνο. Μάλιστα το 1944 προβλήθηκε στις αμερικανικές αίθουσες μία ταινία μικρού μήκους, διάρκειας μόλις 2 λεπτών, με τον τίτλο «The Fighting Generation» («Η Μαχόμενη / Μαχητική Γενιά», γυρίστηκε σε μία μέρα, στις 9 Οκτωβρίου 1944, παρήχθη για το Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών και αποσκοπούσε στην αύξηση των πωλήσεων των πολεμικών ομολόγων, και διασώζεται στο Academy Film Archive), όπου πρωταγωνιστεί η ίδια ως ο εαυτός της και ως πτυχιούχος βοηθός νοσοκόμας (αναγράφεται και στους τίτλους), και εκφωνεί έναν πατριωτικό μονόλογο, στον οποίο παροτρύνει την κοινή γνώμη να αγοράσει ο καθένας από ένα πολεμικό ομόλογο για την οικονομική στήριξη του πολέμου.Alfred Hitchcock and The Fighting Generation Επιπρόσθετα, το 1970 ξεκίνησε να δουλεύει στο Πρότζεκτ Μανχάταν (Manhattan Project, πήρε την ονομασία του από το Πρόγραμμα Μανχάταν), μια αλυσίδα ιατρικών κέντρων φροντίδας για προσφορά βοήθειας σε νεαρά άτομα που αντιμετώπιζαν εξάρτηση από τα ναρκωτικά.

Μετά από μια σύντομη γνωριμία τριών εβδομάδων, στις 29 Μαΐου 1971 η Τζόουνς παντρεύτηκε τον πολυεκατομμυριούχο και μετέπειτα δισεκατομμυριούχο βιομήχανο, συλλέκτη έργων τέχνης και φιλάνθρωπο Νόρτον Σάιμον. Το 1984, ο Σάιμον διαγνώστηκε με το σπάνιο παραλυτικό σύνδρομο Γκιλαίν-Μπαρέ και τελικώς απεβίωσε στις 2 Ιουνίου 1993 σε ηλικία 86 ετών από πνευμονία. Τέσσερα χρόνια πριν από τον θάνατό του, λόγω σοβαρής επιδείνωσης της κατάστασης της υγείας του, είχε παραιτηθεί της θέσης του προέδρου του Μουσείου έργων τέχνης της Πασαντίνα και το συμβούλιο των μετόχων ανέδειξε νέο πρόεδρο την Τζόουνς. Τη θέση αυτή κράτησε από το 1989 μέχρι και το 2003, όταν έφτασε ηλικία 84 ετών, και τότε παραιτήθηκε λόγω ηλικίας και έλαβε το αξίωμα της επίτιμης προέδρου. Νωρίτερα, το 1995 ξεκίνησε να συνεργάζεται με τον αρχιτέκτονα Φρανκ Γκέρι και την σχεδιάστρια τοπίων Nancy Goslee Power για την ριζική ανακαίνιση του μουσείου και των κήπων του, ανακαίνιση που κόστισε 5 εκατομμύρια δολάρια με την τότε ισοτιμία και ολοκληρώθηκε το 1999.

Η Τζόουνς ήταν εγγεγραμμένο μέλος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος και μάλιστα υποστήριξε επίσημα την προεκλογική εκστρατεία του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ στις προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών το 1952, ο οποίος τότε εξελέγη για πρώτη φορά Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, και επίσης ήταν εξ αρχής ρωμαιοκαθολική στο θρήσκευμα, αν και παράλληλα ασκούσε γιόγκα για μακροχρόνιο διάστημα. Επίσης, ήδη από τη νεανική της ηλικία ήταν ένθερμη οδηγός αυτοκινήτων και οπαδός της οδήγησης, εξαίρετη κολυμβήτρια (κάτι στατιστικώς σπάνιο ακόμα στις δεκαετίες του 1930 και του 1940) και καλή τενίστρια.

Σε αντίθεση με άλλες ηθοποιούς της γενιάς της, η Τζένιφερ Τζόουνς ήταν πολύ κλειστή στην προσωπική της ζωή και προτιμούσε να μην κάνει δημόσιες εμφανίσεις, εκτός από λίγες ειδικές εξαιρέσεις. Γενικότερα, υπέφερε από ψυχολογικά προβλήματα και ήταν υπό ψυχοθεραπεία ήδη από την ηλικία των 24 ετών όπως παραδέχτηκε και η ίδια δημόσια το 1980, και για μεγάλο διάστημα της ζωής της (αν και κατά μια ανατρεπτική ιστορική ειρωνεία, μετά τα 70 της χρόνια έγινε η ίδια επαγγελματική βοηθός ψυχοθεραπευτή και συνήγορος και σύμβουλος στον τομέα αυτό, όπως προαναφέρθηκε), μεταξύ των οποίων διπολική (μανιοκαταθλιπτική) διαταραχή και ντροπαλότητα, σε βαθμό που είναι χαρακτηριστικό ότι στις σπάνιες συνεντεύξεις που έδωσε αρνιόταν να μιλήσει για την προσωπική της ζωή και για το παρελθόν της. Μάλιστα πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή της βγήκαν στο φως μετά το θάνατό της, σε βιογραφικό βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2011, αν και τα πρώτα βιογραφικά βιβλία για την ίδια είχαν κυκλοφορήσει ήδη από το 1990 και το 1995 (δείτε: Περαιτέρω ανάγνωση). Ειδικότερα στο βιβλίο του 2011 ο βιογράφος Πωλ Γκριν (Paul Green) υποστήριξε ότι ενώ ο παραγωγός και μετέπειτα σύζυγός της Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ την βοήθησε, διευκολύνοντας την καριέρα της και αναζητώντας ρόλους για αυτήν, «η Τζόουνς αρίστευσε διότι όχι μόνο κατείχε εξαιρετική ομορφιά, αλλά επίσης κατείχε αληθινό, γνήσιο ταλέντο».

Μία φορά, επίσης, επιβίωσε από καρκίνο του μαστού, μολονότι η ίδια δεν είχε δώσει ποτέ δημόσια αναλυτικές πληροφορίες για αυτό, αν και πιθανότατα συνέβη στη δεκαετία του 1970.

 Θάνατος 

Τα τελευταία έξι χρόνια της ζωής της, η Τζόουνς τα πέρασε ήρεμα στην οικία του μεγαλύτερου γιου της Ρόμπερτ και της οικογένειάς του, στο Μαλιμπού της Καλιφόρνια (ο μικρότερος γιός της, ο Michael Ross Walker, απεβίωσε στις 23 Δεκεμβρίου 2007 από καρδιακό επεισόδιο, σε ηλικία 66 ετών), δεν έδινε συνεντεύξεις και σπάνια έκανε δημόσιες εμφανίσεις. Πέθανε από φυσικά αίτια στο σπίτι αυτό στις 17 Δεκεμβρίου 2009, σε ηλικία 90 ετών, και αποτεφρώθηκε και οι στάχτες της τοποθετήθηκαν δίπλα σε αυτές του Ντέιβιντ Σέλζνικ στο ιδιωτικό νεκροταφείο Forest Lawn Memorial Park, στο Glendale της Καλιφόρνια.

Ο μικρός πλανήτης (αστεροειδής) που περιφέρεται κοντά στο εσωτερικό όριο της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών 6249 Jennifer ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της.

 Φιλμογραφία και βραβεύσεις 
Σημειωτέον ότι η ηθοποιός δεν έκανε σχεδόν ποτέ τηλεόραση, παρά μόνο κινηματογράφο και σχετικά λίγες θεατρικές παραστάσεις (ως ενήλικη, αν δεν συνυπολογιστούν και οι παραστάσεις της στη θεατρική επιχείρηση των γονιών της, στο σχολείο και στο κολέγιο Μόντε Κασίνο της Τάλσα, όταν η ίδια ήταν ακόμα ανήλικη) σε επιλεγμένα θέατρα, μεταξύ αυτών και στο Μπρόντγουεϊ. Μοναδική εξαίρεση ήταν ο ηγετικός ρόλος της σε μία τηλεταινία παραγωγής του NBC (που ξεκίνησε να λειτουργεί τηλεοπτικά στις 30 Απριλίου 1939, το παλαιότερο δίκτυο τηλεοπτικής εκπομπής στις ΗΠΑ) που γυρίστηκε στη Νέα Υόρκη και προβλήθηκε στις 31 Αυγούστου 1939 με τον τίτλο «The Streets of New York» («Οι Δρόμοι της Νέας Υόρκης»), όπου έπαιξε στον ρόλο της Alida Bloodgood.

{|class="wikitable" style="font-size: 90%;" border="2" cellpadding="4" background: #f9f9f9;
|- align="center"
! style="background:#B0C4DE;" | Έτος
! style="background:#B0C4DE;" | Ταινία
! style="background:#B0C4DE;" | Ελληνικός Τίτλος
! style="background:#B0C4DE;" | Ρόλος
! style="background:#B0C4DE;" | Σημειώσεις
|-
|rowspan="3" | 1939 
| New Frontier| Το καραβάνι προς τη δύση| Celia Braddock
| Ως Φίλις Ίσλεϊ
|-
| Dick Tracy's G-Men| (Οι G-Men του Ντικ Τρέισι)*
| Gwen Andrews
| Ως Φίλις Ίσλεϊ
|-
| The Streets of New York| (Οι Δρόμοι της Νέας Υόρκης)| Alida Bloodgood
| Ως Φίλις Ίσλεϊ (τηλεταινία)
|-
| 1943 
| The Song of Bernadette 
| Ουράνια Οπτασία| Μπερναντέτ Σουμπιρού
| Νίκη - Όσκαρ Α΄ Γυναικείου ΡόλουΝίκη - Χρυσή Σφαίρα - Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία (στην πρώτη διοργάνωση)Νίκη - Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο - Καλύτερη Ηθοποιός (το 1946, στην πρώτη διοργάνωση)
|-
|rowspan="2" | 1944 
| Since You Went Away 
| Απ' όταν έφυγες| Jane Deborah Hilton
| Υποψηφιότητα - Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου
|-
| The Fighting Generation 
| (Η Μαχόμενη / Μαχητική Γενιά)| Ο εαυτός της
| Ταινία μικρού μήκους, διάρκειας 2 λεπτών, ως ο εαυτός της
|-
| 1945 
| Love Letters| Ερωτικά γράμματα| Singleton / Victoria Morland
| Υποψηφιότητα - Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου
|-
|rowspan="2" | 1946 
| Cluny Brown 
| Τολμηρός εραστής| Cluny Brown
| Νίκη - Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο - Καλύτερη Ηθοποιός
|-
| Duel in the Sun 
| Μονομαχία στον ήλιο| Pearl Chavez
| Υποψηφιότητα - Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου
|-
| 1948 
| Portrait of Jennie| Το Πορτραίτο της Τζένι| Jennie Appleton
|
|-
|rowspan="2" | 1949 
| We Were Strangers| Στις φλόγες της συμφοράς| China Valdés
|
|-
| Madame Bovary| Μαντάμ Μποβαρύ| Emma Bovary
|
|-
| 1950 
| Gone to Earth| Ακατανίκητοι πόθοι| Hazel Woodus
| Ειδικότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες προβλήθηκε το 1952 και με τον τίτλο The Wild Heart|-
|rowspan="2" | 1952 
| Carrie| Συντρίμμια του Έρωτα
| Carrie Meeber
|
|-
| Ruby Gentry
| Κολασμένοι πόθοι / Πάθος και προδοσία
| Ruby Gentry
|
|-
|rowspan="2" | 1953 
| Beat the Devil
| Πιο δυνατός απ' τον Διάβολο
| Mrs. Gwendolen Chelm
|
|-
| Terminal Station
| Ο Τελευταίος Σταθμός
| Mary Forbes
| Ειδικότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες προβλήθηκε το 1954 και με τον τίτλο Indiscretion of an American Wife
|-
|rowspan="2" | 1955 
| Love Is a Many-Splendored Thing
| Έκσταση και πάθος
| Dr. Han Suyin
|Νίκη - Χρυσό μετάλλιο και Βραβείο του Photoplay Magazine ως η Πλέον Δημοφιλής ΗθοποιόςΝίκη - Βραβείο μετά από ψηφοφορία του κινηματογραφικού κοινού ως η Πλέον Δημοφιλής ΗθοποιόςΥποψηφιότητα - Όσκαρ Α' Γυναικείου ΡόλουΥποψηφιότητα - Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (τρίτη θέση)
|-
| Good Morning Miss Dove
| Σκιές του παρελθόντος
| Miss Dove
|Νίκη - Κινηματογραφικό Βραβείο της Ομοσπονδίας Γυναικείων Συλλόγων της Καλιφόρνια (California Federation of Women's Clubs Motion Picture Award)
|-
| 1956 
| The Man in the Gray Flannel Suit
| Ο άνθρωπος με το γκρι κουστούμι
| Betsy Rath
|
|-
|rowspan="2" | 1957 
| The Barretts of Wimpole Street
| Ο μεγάλος έρως της μις Μπάρετ
| Elizabeth Barrett
|
|-
| A Farewell to Arms
| Αποχαιρετισμός στα όπλα
| Catherine Barkley
|
|-
| 1962 
| Tender Is the Night
| Τρυφερή είναι η νύχτα
| Nicole Diver
|
|-
| 1966 
| The Idol
| Το τρίγωνο
| Carol
|
|-
| 1969 
| Angel, Angel, Down We Go
| Άγριες νύχτες
| Astrid Steele
| Επαναπροβλήθηκε το 1970 και το 1971 με τον τίτλο Cult of the Damned
|-
| 1974 
| The Towering Inferno
| Ο Πύργος της κολάσεως
| Lisolette Mueller
| Υποψηφιότητα - Χρυσή Σφαίρα Β' Γυναικείου ρόλου
|}

(*): Το «G-Man», πληθυντικός «G-Men» (συντομογραφία του Government Men / Άντρες της Κυβέρνησης), είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για τους πράκτορες του FBI.

Άλλες βραβεύσεις
 Καλύτερη Ξένη Ηθοποιός για το 1948 - Φεστιβάλ Ταινιών του Παρισιού, 29 Ιουνίου 1949.
 Πρώτη σε δημοτικότητα σταρ (Most Popular Female Star) από το Photoplay Awards το 1956.
 Χρυσό Βραβείο για συνολικό επίτευγμα ζωής - Γερμανικά Βραβεία Ταινιών στο Βερολίνο, 6 Ιουνίου 1997.
 Βραβείο Υπηρεσίας - Μνεία του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού, για συμπόνια και συμπαράσταση προς τους τραυματισμένους Αμερικανούς στρατιώτες στον Πόλεμο της Κορέας, 1951.
 Χρυσό Μετάλλιο από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, για εμψύχωση του ηθικού των τραυματισμένων Αμερικανών στρατιωτών στον Πόλεμο της Κορέας, 1951.
 Πατριωτικό Βραβείο για την επίσκεψη στους Αμερικανούς στρατιώτες στην Ιαπωνία και στη Νότια Κορέα, 1951.
 Τιμώμενο Πρόσωπο της Σχολής Νοσηλευτικής της Πενσυλβάνια, για προώθηση μιας πιο τίμιας και πιο συμπονετικής κοινωνίας, 1985.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Περαιτέρω ανάγνωση 
 Linet, Beverly (1985) Star Crossed: The Story of Robert Walker and Jennifer Jones, New York: G. P. Putnam's Sons. 
 Carrier, Jeffrey L. / Jennifer Jones: A Bio-Bibliography / Westport, Connecticut / Greenwood Press / 1990 /

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η Τζένιφερ Τζόουνς στο imdb
 Η Τζένιφερ Τζόουνς στο www.allmovie.com
 Ιστορικό αφιέρωμα στην Τζένιφερ Τζόουνς - βιογραφία, χρονολόγιο, ταινίες, φωτογραφίες, άρθρα, ιστοσελίδες, βραβεύσεις, βίντεο στο YouTube και σχετικά βιβλία.
 Η «Μπερναντέτ» δεν τραγουδάει πια. Το Βήμα. 19 Δεκεμβρίου 2009.
 www.bestmoviesbyfarr.com/articles/Jennifer Jones. BEAUTIFUL SURVIVOR: THE STRANGER-THAN-FICTION JOURNEY OF JENNIFER JONES.
 www.slate.com/culture/ The terrible doomed romance of David O. Selznick and Jennifer Jones.
 www.cbsnews.com/pictures/Jennifer Jones
 Cinematicpassions.wordpress.com/2009/12/17/ HOLLYWOOD LEGEND JENNIFER JONES PASSES AWAY AT THE AGE OF 90.
 www.cbsnews.com/PICTURES. Jennifer Jones. DECEMBER 17, 2009 / 2:01 PM / CBS NEWS.
 www.cbsnews.com/ Hollywood Icon Jennifer Jones Dies at 90. DECEMBER 17, 2009 / 3:12 PM / Associated Press. Writer John Rogers contributed to this story. By Bob Thomas.
 www.latimes.com/ Jennifer Jones dies at 90; Oscar-winning actress. BY CLAUDIA LUTHER. DEC. 18, 2009. 12 AM PT
 www.latimes.com/ Contributions in memory of Jennifer Jones. DEC. 21, 2009. 6:30 PM PT
 www.artforum.com/news/ Jennifer Jones Simon, 1919-2009.
 www.latimes.com/Hollywood/star-walk/ Jennifer Jones.
 Jennifer Jones - Daily Telegraph obituary.
 www.factinate.com/people/ Reluctant Facts About Jennifer Jones, The Unlikely Superstar.
 www.huffpost.com/entry/remembering Jennifer Jones.
 www.trueclassics.wordpress.com/2009/12/17/remembering Jennifer Jones.
 Jennifer Jones at Find a Grave.

Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου
Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αμερικανίδες μοντέλα