Περίδεση αιμορροΐδων

Αναφορές στην τοποθέτηση δακτυλίων στις αιμορροΐδες υπάρχουν ήδη στα συγγράμματα του Ιπποκράτη. Η τεχνική χρησιμοποιήθηκε τον 19ο αιώνα, αλλά τροποποιήθηκε και βελτιώθηκε από τον Barron το 1963 και έκτοτε έχει το όνομα του.
Ουσιαστικά πρόκειται για τοποθέτηση στην ρίζα των αιμορροΐδων ενός δακτυλίου, ο οποίος στραγγαλίζει τον αιμορροιδικό όζο και διακόπτει την παροχή αίματος. Ως αποτέλεσμα οι ο όζος συρρικνώνεται και αποπίπτει μέσα σε χρονικό διάστημα μίας εβδομάδας από την τοποθέτηση του όζου.
Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται ειδικά για δευτέρου και τρίτου βαθμού αιμορροΐδες που αιμορραγούν. Επειδή η τοποθέτηση των δακτυλίων γίνεται σε σημείο πάνω από την οδοντωτή γραμμή του πρωκτού (όπου δεν υπάρχουν νευρικές απολήξεις), η επέμβαση αυτή είναι ανώδυνη και μπορεί εύκολα να γίνει διαμέσου πρωκτοσκοπίου στο ιατρείο του ειδικού ιατρού χωρίς καμία νάρκωση ή άλλη μέθοδο αναισθησίας.

Η ίνωση που δημιουργείται από την απόπτωση των αιμορροΐδων συγκρατεί τον βλεννογόνο του πρωκτού στην θέση του. Μπορούν να τοποθετηθούν ταυτόχρονα δύο δακτύλιοι σε ισάριθμους αιμορροιδικούς όζους. Στους υπόλοιπους όζους (ένας ή δύο), η διαδικασία επαναλαμβάνεται μετά από τρεις εβδομάδες. Η προετοιμασία της επέμβασης γίνεται με ένα χαμηλό υποκλυσμό για να απομακρυνθούν τα τυχόν υπάρχονται κόπρανα από τον πρωκτό.
Μετά την τοποθέτηση των δακτυλίων ο ασθενής συνήθως δεν πονά καθόλου. Καμιά φορά αναφέρει κάποια αίσθηση προς αφόδευση ή ελαφρό πόνο. Το ήπιο άλγος αντιμετωπίζεται με χλιαρά λουτρά και αναλγητικά τύπου παρακεταμόλης. Όταν πέσουν οι δακτύλιοι 4-7 ημέρες μετά την τοποθέτηση μπορεί να παρατηρηθεί μικρή ποσότητα αίματος. Το αίμα σταματά μόνο του.

Τα μακροχρόνια αποτελέσματα είναι πολύ ικανοποιητικά. Οι χειρουργικές επεμβάσεις έχουν καλύτερα αποτελέσματα αλλά αποτελούν επιθετική μέθοδο, απαιτούν αναισθησία σε νοσοκομείο και υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος μετεγχειρητικών επιπλοκών.

Παραπομπές 

Παθήσεις του πρωκτού
Χειρουργικές επεμβάσεις