Mercedes-Benz W100

Το Mercedes-Benz W100, περισσότερο γνωστό ως Mercedes-Benz 600, ήταν ένα τεράστιων διαστάσεων υπερπολυτελές αυτοκίνητο που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz, από τον Αύγουστο του 1963 έως τον Ιούνιο του 1981, σε μόλις 2.677 αντίτυπα. Για σχεδόν 2 δεκαετίες ήταν ένα από τα ακριβότερα αυτοκίνητα στην παγκόσμια αγορά και, με διαφορά, το ακριβότερο μοντέλο της Mercedes-Benz. Ο κυριότεροι ανταγωνιστές του, ήταν η Rolls-Royce Phantom VI, το Lincoln Continental στην ειδική εκδοχή μεγαλύτερου μήκους Lincoln Continental Lehmann-Peterson, η Cadillac Fleetwood 75 και το Chrysler Imperial Crown Ghia.

Ανάπτυξη 

Η εξέλιξη του 600 άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του 1950, όταν ο Nallinger Fritz, ένας μηχανικός που κατείχε ηγετικό ρόλο στη Mercedes-Benz, προώθησε την ανάπτυξη ενός πρότζεκτ για ένα «υπερπολυτελές αυτοκίνητο, για άνεση, ταξίδια και διασκέδαση». Οι σχετικοί προγραμματιστές έλαβαν εντολή να δημιουργήσουν ένα μοντέλο με ιδιαίτερα μακρύ μεταξόνιο. Το ντιζάιν του μοντέλου διαμορφώθηκε από τον Γάλλο Paul Bracq, ο οποίος ήταν ο επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος της Mercedes-Benz μεταξύ του 1957 και του 1967. Τελικώς, η σχετική μελέτη ολοκληρώθηκε το 1960 και ακολούθησαν 12 διαφορετικές σειρές ελέγχου του προτύπου, το οποίο και διέθετε τα ακριβή χαρακτηριστικά του τελικού αυτοκινήτου, ενώ οι τελικές αισθητικές λεπτομέρειες διαμορφώθηκαν, επίσης από τον Paul Bracq, στα μέσα του 1961.

Παρουσίαση 

Τελικώς, το Mercedes-Benz 600 παρουσιάστηκε επίσημα στον Τύπο και στο κοινό το Σεπτέμβριο του 1963 στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης. Μόλις 2 εβδομάδες νωρίτερα πάντως, το 600 είχε αποκαλυφθεί σε 10 δημοσιογράφους αυτοκινήτου από όλο τον κόσμο.

Κατά την παρουσίασή του, το «Grosser Mercedes» ή «Grand Mercedes», δηλαδή «Μεγάλο Mercedes», έγινε δεκτό με τεράστιο ενθουσιασμό και θαυμασμό από τον Τύπο και το κοινό. Θεωρήθηκε τότε ως το πιο σύγχρονο αυτοκίνητο του κόσμου, καθώς διέθετε στάνταρ 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, υδραυλικό τιμόνι, δισκόφρενα και στους 4 τροχούς, αερανάρτηση, ηλεκτρικά καθίσματα, ηλεκτρικά παράθυρα, κλιματισμό, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενη ηλιοροφή, αυτόματο κλείσιμο στις πόρτες, κεντρικό υποβραχιόνιο με προαιρετικό ψυγείο ανάμεσα στα μπροστινά καθίσματα, ραδιόφωνο, έξτρα τηλέφωνο, ενώ μπορούσε να παραγγελθεί ακόμα και με τηλεόραση για τους πίσω επιβάτες. Από την άλλη, βέβαια, η τιμή του ήταν εξαιρετικά υψηλή: ενδεικτικώς στη Γερμανία, κατά την έναρξη των πωλήσεων το 1964, κόστιζε 56.500 γερμανικά μάρκα με την τότε ισοτιμία.

Αν και τυπικώς είχε μπει στην παραγωγή ήδη από τον Αύγουστο, στην πράξη μόλις 3 αντίτυπα κατασκευάστηκαν μέσα στο 1963 και η μαζική παραγωγή του μοντέλου ξεκίνησε μόλις τον Σεπτέμβριο του 1964. Η πρώτη παράδοση έγινε σε έναν αρχιτέκτονα από τις ΗΠΑ, ενώ το αποκορύφωμα της παραγωγής σημειώθηκε το 1965, με 408 αντίτυπα το ημερολογιακό αυτό έτος.

Εκδοχές αμαξώματος 

Κατασκευαζόταν στις εξής εκδοχές:

 Κανονικό μεταξόνιο:
 4-πορτο σεντάν, με διαστάσεις παρόμοιες μιας σημερινής Mercedes S600 sedan.
 4-πορτο σεντάν, με ηλεκτρικό παράθυρο σε ένα διαχωριστικό παραπέτασμα, μεταξύ μπροστινών και πίσω θέσεων.

 Μακρύ μεταξόνιο (Pullman):
 4-πορτη λιμουζίνα. Διέθετε μια τρίτη ενδιάμεση σειρά καθισμάτων, που έβλεπαν προς τα πίσω, και ηλεκτρικό παράθυρο σε επίσης διαχωριστικό παραπέτασμα, μεταξύ μπροστινών και ενδιάμεσων / πίσω θέσεων.
 6-πορτη λιμουζίνα. Διέθετε μια τρίτη ενδιάμεση σειρά καθισμάτων, που έβλεπαν προς τα εμπρός (στο αντίστοιχο διάστημα ανάμεσα στις επιπλέον πόρτες), και ηλεκτρικό παράθυρο σε επίσης διαχωριστικό παραπέτασμα, μεταξύ μπροστινών και ενδιάμεσων / πίσω θέσεων.

Ειδικότερα για τη Γερμανική κυβέρνηση, το Βατικανό και ορισμένες άλλες κυβερνήσεις, κατασκευάστηκαν και 59 λιμουζίνες με μακρύ μεταξόνιο, εκδοχής Landaulet, δηλαδή ημι-καμπριολέ με ανοιγόμενη οροφή πάνω από τις πίσω θέσεις, όλες μέχρι και το 1971.

Παραγωγή 

Η παραγωγή του στάνταρ 600 ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1963 και της έκδοσης Pullman με το μακρύτερο μεταξόνιο τον Σεπτέμβριο του 1963. Τα πρώτα 2.242 αντίτυπα κατασκευάστηκαν έως το 1972. Η πρώτη πετρελαϊκή κρίση του 1973 (που ξέσπασε εντελώς αναπάντεχα τον Οκτώβριο του 1973) και η εισαγωγή, στα τέλη του 1972, του πολύ πιο σύγχρονου αισθητικά και με πολύ χαμηλότερη εμπορική τιμή Mercedes-Benz W116 (η πρώτη γενιά της S-Class) μείωσαν κατακόρυφα τη ζήτηση από το 1973 και μετά. Στα μετέπειτα χρόνια, συνέχισε να κατασκευάζεται με πολύ βραδύτερο ρυθμό, κατά μέσον όρο 50 αυτοκίνητα ετησίως από το 1974 έως το 1980, και να διατίθεται μόνο κατόπιν παραγγελίας, συνήθως χωρίς να υπάρχει πλέον στις αντιπροσωπείες. Το τελευταίο W100 κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 10 Ιουνίου 1981, με μόλις 20 αντίτυπα να παράγονται το έτος αυτό, που αισθητικά είχε αρχίσει πλέον να δείχνει έντονα την ηλικία του. Συνολικά παρήχθησαν 2.677 αντίτυπα σειράς W100, από τα οποία τα 2.190 ήταν με κανονικό μεταξόνιο, τα 304 με μακρύ μεταξόνιο (Pullman) 4-πορτα, τα 124 με μακρύ μεταξόνιο (Pullman) 6-πορτα και τα 59 ήταν Landaulet. Από τα 59 αντίτυπα Landaulet, μόνο τα 26 ήταν 6-πορτα, ενώ τα άλλα 33 ήταν 4-πορτα.

Πρακτικώς, μόλις τον Ιούνιο του 2002, με την έναρξη της παραγωγής των υπερπολυτελών σεντάν Maybach 57 / 62, εμφανίστηκε ένας πραγματικός διάδοχος του W100.

Αναλυτικά, τα ετήσια νούμερα παραγωγής του W100 ήταν τα εξής:

Αναφορές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Mercedes W100 (600) 1963 - 1981
 MB Grand 600
 Επίσημη Γερμανική ιστοσελίδα για το Mercedes 600

W100
Αυτοκίνητα πολυτελείας
Γερμανικά αυτοκίνητα