Ουεουετέοτλ

Στη μυθολογία των Αζτέκων, ο Σιουτεκούτλι (ισπ. Xiuhtecuhtli) ή Ουεουετέοτλ (ισπ. Huehuetéotl)  ("παλαιός θεός") ήταν η προσωποποίηση της ζωής μετά το θάνατο, της ζέστης μέσα στο κρύο, του φωτός μες στο σκοτάδι και της τροφής κατά περιόδους πείνας. Σύζυγός του ήταν η Τσαλτσιουτλίκουε. 

Στο τέλος κάθε αιώνα (52 χρόνια), οι Αζτέκοι πίστευαν ότι οι θεοί απαλλάσσονταν από τη συμφωνία τους με την ανθρωπότητα. Πραγματοποιούνταν εορτές προς τιμήν του Σιουτεκούτλι για να ικανοποιήσουν τις χάρες του και γίνονταν ανθρωποθυσίες, όπου πρόσφεραν στο θεό την καρδιά του θύματος.

Μυθολογία Αζτέκων