Μπαρμπάντος

Το Μπαρμπάντος (αγγλικά: Barbados, ) είναι νησιωτική χώρα. Έχει έκταση 430 τ.χλμ. και πληθυσμό 267.335, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022. Πρωτεύουσα είναι η Μπρίτζταουν. Πολίτευμα της χώρας είναι η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία και αρχηγός του Κράτους είναι η Πρόεδρος που είναι σήμερα η Σάντρα Μέισον. Το 2018 η Μία Μότλεϊ ανέλαβε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός. Είναι ανεξάρτητο κράτος από τις 30 Νοεμβρίου του 1966. Στις 30 Νοεμβρίου 2021 ανακηρύχθηκε Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Κατοικήθηκε από ανθρώπους του Καλινάγκο από τον 13ο αιώνα, και προηγουμένως από άλλους ιθαγενείς Αμερικανούς. Ισπανοί ναυτικοί κατέλαβαν το Μπαρμπάντος στα τέλη του 15ου αιώνα και το διεκδίκησαν. Η Πορτογαλική Αυτοκρατορία διεκδίκησε το νησί μεταξύ 1532 και 1536, αλλά αργότερα, το 1620 το εγκατέλειψε. Ένα αγγλικό πλοίο, το Olive Blossom, έφτασε στο Μπαρμπάντος στις 14 Μαΐου 1625 και οι άνδρες του κατέλαβαν το νησί. Το 1627, οι πρώτοι μόνιμοι άποικοι έφτασαν από την Αγγλία και το Μπαρμπάντος έγινε αγγλική και αργότερα βρετανική αποικία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η αποικία λειτουργούσε με οικονομία φυτειών, βασιζόμενη στην εργασία των σκλάβων Αφρικανών που δούλευαν στις φυτείες του νησιού. Οι σκληρές συνθήκες εργασίας των σκλάβων είχαν ως αποτέλεσμα αρκετές σχεδιασμένες εξεγέρσεις σκλάβων, η μεγαλύτερη από τις οποίες ήταν η εξέγερση του Μπούσα το 1816 που κατεπνίγη από τους Βρετανούς. Το δουλεμπόριο στο νησί συνεχίστηκε έως ότου τέθηκε εκτός νόμου από τον Νόμο για το Εμπόριο Σκλάβων του 1807, με την τελική χειραφέτηση του σκλαβωμένου πληθυσμού στο Μπαρμπάντος να λαμβάνει χώρα σε μια περίοδο πέντε ετών μετά τον Νόμο κατάργησης της δουλείας του 1833.

Στις 30 Νοεμβρίου 1966, το Μπαρμπάντος έγινε ανεξάρτητο κράτος και Βασίλειο της Κοινοπολιτείας. Τον Οκτώβριο του 2021, η Σάντρα Μέισον εξελέγη από το Κοινοβούλιο πρώτη πρόεδρος του Μπαρμπάντος. Στις 30 Νοεμβρίου 2021, η Μέισον αντικατέστησε την Βασίλισσα Ελισάβετ Β' ως Αρχηγός Κράτους, με το Μπαρμπάντος να μεταβαίνει στη δημοκρατία.

Ο πληθυσμός των 267.335 κατοίκων είναι κατά κύριο λόγο αφρικανικής καταγωγής. Ενώ είναι νησί του Ατλαντικού, το Μπαρμπάντος συνδέονται στενά με την Καραϊβική και κατατάσσονται ως ένας από τους κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς του.

Ετυμολογία 
Το όνομα «Μπαρμπάντος» προέρχεται είτε από τον πορτογαλικό όρο "os barbudos" είτε από το ισπανικό ισοδύναμο, "los barbudos", και τα δύο σημαίνουν «τα γενειοφόρα». Δεν είναι σαφές εάν το «γενειοφόρος» αναφέρεται στις μακρές, κρεμασμένες ρίζες της γενειοφόρου συκής (Ficus citrifolia), ενδημική στο νησί, ή στους φερόμενους γενειοφόρους Καραΐβους που κάποτε κατοικούσαν στο νησί ή σε μία οπτική εντύπωση μιας γενειάδας που σχηματίζεται από τον αφρό της θάλασσας που ψεκάζεται πάνω από τους απομακρυσμένους υφάλους. Το 1519, ένας χάρτης που παρήγαγε ο γενουάτης χαρτογράφος Βισκόντε Ματζόλο έδειξε και ονόμασε το Μπαρμπάντος στη σωστή του θέση. Επιπλέον, το νησί της Μπαρμπούντα στις Υπήνεμες Νήσους έχει παρόμοιο όνομα και κάποτε ονομαζόταν "Las Barbudas" από τους Ισπανούς.

Το αρχικό όνομα για το Μπαρμπάντος την Προκολομβιανή εποχή ήταν Ichirouganaim, σύμφωνα με τους απογόνους των αυτόχθονων φυλών που μιλούσαν τη γλώσσα των Αραουάκων σε άλλες περιφερειακές περιοχές, με πιθανές μεταφράσεις όπως «Κόκκινη γη με λευκά δόντια» ή «Νησί της κόκκινης πέτρας με δόντια έξω (ύφαλοι)» ή απλά «Δόντια».

Ιστορία

Προ-αποικιακή περίοδος
Αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι άνθρωποι ίσως εγκαταστάθηκαν για πρώτη φορά ή επισκέφτηκαν το νησί γύρω στο 1600 π.Χ. Μόνιμη αμερικανική κατοίκηση στο Μπαρμπάντος χρονολογείται από τον 4ο έως τον 7ο αιώνα μ.Χ., από μια ομάδα γνωστή ως Saladoid-Barrancoid. Οι δύο κύριες ομάδες ήταν οι Αραουάκοι από τη Νότια Αμερική, οι οποίοι κυριάρχησαν γύρω στο 800–1200 μ.Χ., και οι πιο πολεμικοί Καραΐβοι που έφτασαν από τη Νότια Αμερική τον 12ο-13ο αιώνα.

Ευρωπαϊκή άφιξη

Είναι αβέβαιο ποιο ευρωπαϊκό έθνος έφτασε πρώτο στο Μπαρμπάντος, το οποίο πιθανότατα θα έγινε κάποια στιγμή τον 15ο αιώνα ή τον 16ο αιώνα. Μια λιγότερο γνωστή πηγή επισημαίνει παλαιότερα αποκαλυφθέντα αρχεία που προηγούνται σύγχρονων πηγών που δείχνουν ότι θα μπορούσε να ήταν οι Ισπανοί. Πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, πιστεύουν ότι οι Πορτογάλοι, καθ 'οδόν προς τη Βραζιλία, ήταν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που ήρθαν στο νησί. Το νησί αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τους Ευρωπαίους, αν και η ισπανική επιδρομή για σκλάβους θεωρείται ότι έχει μειώσει τον ιθαγενή πληθυσμό, ενώ πολλοί έφυγαν σε άλλα νησιά.

Βρετανικός αποικισμός το 1600
Στις 14 Μαΐου του 1625 έφτασε το πρώτο βρετανικό πλοίο με επικεφαλής τον Τζον Πάουελ. Ο πρώτος οικισμός ιδρύθηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 1627, κοντά στο σημερινό Χόλταουν (Holetown) (πρώην Τζέιμσταουν), από μια ομάδα με επικεφαλής τον μικρότερο αδερφό του Τζον Πάουελ, τον Χένρι, αποτελούμενη από 80 εποίκους και 10 άγγλους εργάτες. Ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι ορισμένοι Αφρικανοί ήταν μεταξύ αυτών των πρώτων εποίκων.

Ο οικισμός ιδρύθηκε ως ιδιόκτητη αποικία και χρηματοδοτήθηκε από τον Ουίλιαμ Κούρτεν, έναν έμπορο της πόλης του Λονδίνου που απέκτησε τον τίτλο του Μπαρμπάντος και πολλών άλλων νησιών. Έτσι, οι πρώτοι άποικοι ήταν στην πραγματικότητα μισθωτές και πολλά από τα κέρδη της εργασίας τους επέστρεψαν στον Κούρτεν και την εταιρεία του. Ο τίτλος του Κούρτεν μεταφέρθηκε αργότερα στον Τζέιμς Χέι, 1ο κόμη του Κάρλαϊλ, σε αυτό που αργότερα ονομάστηκε «Μεγάλη Ληστεία του Μπαρμπάντος». Ο Κάρλαϊλ επέλεξε στη συνέχεια ως κυβερνήτη τον Χένρι Χάουλι, ο οποίος ίδρυσε τη Συνέλευση το 1639, σε μια προσπάθεια να καθησυχάσει τους καλλιεργητές, οι οποίοι διαφορετικά θα είχαν αντιταχθεί στον αμφιλεγόμενο διορισμό του.

Κατά την περίοδο 1640–60, οι Δυτικές Ινδίες προσέλκυσαν πάνω από τα δύο τρίτα του συνολικού αριθμού των Άγγλων μεταναστών στην Αμερική. Μέχρι το 1650 υπήρχαν 44.000 έποικοι στις Δυτικές Ινδίες, σε σύγκριση με 12.000 στο Τσέσαπικ και 23.000 στη Νέα Αγγλία. Οι περισσότεροι Άγγλοι που αφίχθηκαν ήταν εργάτες. Μετά από πέντε χρόνια εργασίας, τους δόθηκαν «τέλη ελευθερίας» περίπου 10 £, συνήθως σε αγαθά. Πριν από τα μέσα της δεκαετίας του 1630, λάμβαναν επίσης 5 έως 10 στρέμματα γης, αλλά αργότερα το νησί γέμισε και δεν υπήρχε άλλη ελεύθερη γη. Κατά τη διάρκεια της εποχής της Κοινοπολιτείας της Αγγλίας (1650) ένας μεγάλος αριθμός αιχμαλώτων πολέμου, ασεβών και ανθρώπων που είχαν απαχθεί παράνομα, μεταφέρθηκαν βίαια στο νησί και πουλήθηκαν ως υπηρέτες. Αυτές οι δύο τελευταίες ομάδες ήταν κατά κύριο λόγο Ιρλανδοί, καθώς αρκετές χιλιάδες Ιρλανδοί μαζεύτηκαν από άγγλους εμπόρους και πουλήθηκαν ως υπηρέτες στο Μπαρμπάντος και σε άλλα νησιά της Καραϊβικής κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μια πρακτική που έγινε γνωστή ως Barbadosed. Στην καλλιέργεια καπνού, βαμβακιού, πιπερόριζας και λουλακί εργάστηκαν κυρίως ευρωπαίοι εργάτες με άδεια εργασίας μέχρι την έναρξη της βιομηχανίας ζαχαροκάλαμου τη δεκαετία του 1640 και την εισαγωγή Αφρικανών σκλάβων. 

Η ζωή στη νέα αποικία δεν ήταν εύκολη, με τα μητρώα των ενοριών του 1650 να δείχνουν ότι στους λευκούς πληθυσμούς, υπήρχαν τέσσερις φορές περισσότεροι θάνατοι από ότι γάμοι. Το στήριγμα της οικονομίας της αποικίας ήταν η εξαγωγή καπνού, αλλά οι τιμές του καπνού τελικά μειώθηκαν το 1630 καθώς η παραγωγή στο Τσέσαπικ αναπτύχθηκε.

Η εισαγωγή του ζαχαροκάλαμου από την Ολλανδική Βραζιλία το 1640 μετέτρεψε πλήρως την κοινωνία, την οικονομία και το φυσικό τοπίο. Το Μπαρμπάντος είχε τελικά μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες ζάχαρης στον κόσμο. Μια ομάδα που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξασφάλιση της πρώιμης επιτυχίας της βιομηχανίας ήταν οι Σεφαρδίτες, οι οποίοι είχαν αρχικά εξορισθεί από την Ιβηρική χερσόνησο, και κατέληξαν στην Ολλανδική Βραζιλία. Καθώς οι επιπτώσεις της νέας καλλιέργειας αυξήθηκαν, το ίδιο συνέβη και με τη μετατόπιση της εθνοτικής σύνθεσης του Μπαρμπάντος και των γύρω νησιών. Η φυτεία ζάχαρης ήταν μια μεγάλη επένδυση και απαιτούσε βαριά εργασία. Αρχικά, οι Ολλανδοί έμποροι προμήθευαν τον εξοπλισμό, χρηματοδοτούσαν και υποδούλωσαν Αφρικανούς, πέραν του ότι μετέφεραν το μεγαλύτερο μέρος της ζάχαρης στην Ευρώπη. Το 1644 ο πληθυσμός του Μπαρμπάντος υπολογίστηκε σε 30.000, εκ των οποίων περίπου 800 ήταν αφρικανικής καταγωγής, με το υπόλοιπο κυρίως αγγλικής καταγωγής. Αυτοί οι Άγγλοι μικροκαλλιεργητές τελικά εξαγοράστηκαν και το νησί γέμισε με μεγάλες φυτείες ζάχαρης και Αφρικανούς σκλάβους. Μέχρι το 1660 υπήρχε σχεδόν ισοπαλία, με 27.000 μαύρους και 26.000 λευκούς. Μέχρι το 1666 τουλάχιστον 12.000 λευκοί μικροκαλλιεργητές είχαν εξαγοραστεί, πέθαναν ή έφυγαν από το νησί, πολλοί επέλεξαν να μεταναστεύσουν στην Τζαμάικα ή στις αμερικανικές αποικίες (κυρίως στην Καρολίνα).

Μέχρι το 1680 υπήρχαν 20.000 ελεύθεροι λευκοί και 46.000 Αφρικανοί σκλάβοι. Έως το 1724, υπήρχαν 18.000 ελεύθεροι λευκοί και 55.000 Αφρικανοί σκλάβοι.

18ος και 19ος αιώνας

Οι σκληρές συνθήκες εργασίας των σκλάβων είχαν ως αποτέλεσμα αρκετές σχεδιασμένες εξεγέρσεις σκλάβων, η μεγαλύτερη από τις οποίες ήταν η εξέγερση του Μπούσα το 1816, η οποία καταπιέστηκε από τα βρετανικά στρατεύματα. Η αυξανόμενη αντίθεση στη δουλεία οδήγησε στην κατάργησή της στη Βρετανική Αυτοκρατορία το 1834. Ωστόσο, η λευκή φυτειοκρατία διατηρεί τον έλεγχο της πολιτικής και οικονομικής κατάστασης στο νησί, με τους περισσότερους εργάτες να ζουν σε σχετική φτώχεια.

Ο τυφώνας του 1780 σκότωσε πάνω από 4.000 άτομα στο Μπαρμπάντος. Το 1854, μια επιδημία χολέρας σκότωσε περισσότερους από 20.000 κατοίκους.

20ός-21ος αιώνας
Η βαθιά δυσαρέσκεια με την κατάσταση στο Μπαρμπάντος οδήγησε πολλούς να μεταναστεύσουν. Η δυσαρέσκεια κορυφώθηκε τη δεκαετία του 1930 κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, καθώς οι κάτοικοι του Μπαρμπάντος άρχισαν να απαιτούν καλύτερες συνθήκες για τους εργαζόμενους, τη νομιμοποίηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων και τη διεύρυνση του δικαιώματος ψήφου, το οποίο σε αυτό το σημείο περιοριζόταν στους άντρες ιδιοκτήτες ακινήτων. Ως αποτέλεσμα της αυξανόμενης αναταραχής, οι Βρετανοί έστειλαν μια επιτροπή (The Royal Indies Royal Commission, ή Moyne Commission) το 1938, η οποία συνέστησε τη θέσπιση πολλών από τις ζητούμενες μεταρρυθμίσεις στα νησιά. Ως αποτέλεσμα, οι αφρικανικής καταγωγής κάτοικοι του Μπαρμπάντος άρχισαν να διαδραματίζουν πολύ πιο σημαντικό ρόλο στην πολιτική της αποικίας, με την καθολική ψηφοφορία που εισήχθη το 1950.

Επιφανής μεταξύ αυτών των πρώτων ακτιβιστών ήταν ο Grantley Herbert Adams, ο οποίος βοήθησε στην ίδρυση του Εργατικού Κόμματος του Μπαρμπάντος (BLP) το 1938. Έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός του Μπαρμπάντος το 1953, ακολουθούμενος από τον συνιδρυτή του BLP Hugh Gordon Cummins από το 1958-1961. Μια ομάδα αριστερών πολιτικών που υποστήριξαν ταχύτερες κινήσεις για ανεξαρτησία αποχώρησαν από το BLP και ίδρυσαν το Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (DLP) το 1955. Στη συνέχεια, το DLP κέρδισε τις γενικές εκλογές του 1961 και ο ηγέτης τους Έρολ Μπάροου έγινε πρωθυπουργός.

Η πλήρης εσωτερική αυτοδιοίκηση θεσπίστηκε το 1961. Το Μπαρμπάντος εντάχθηκε στη βραχύβια Ομοσπονδία Δυτικών Ινδιών από το 1958 έως το 1962, αποκτώντας αργότερα πλήρη ανεξαρτησία στις 30 Νοεμβρίου του 1966. Ο Έρολ Μπάροου έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός της χώρας. Το Μπαρμπάντος έμεινε εντός της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, διατηρώντας τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ ως μονάρχη έως το 2021.

Στις 20 Σεπτεμβρίου 2021, εισήχθη στο Κοινοβούλιο του Μπαρμπάντος, λίγο περισσότερο από έναν ολόκληρο χρόνο μετά την ανακοίνωση για τη μετάβαση, το Σύνταγμα (Τροπολογία) (Αριθ. 2) Νομοσχέδιο του 2021. Ψηφίστηκε στις 6 Οκτωβρίου, εισάγοντας το αξίωμα του Προέδρου του Μπαρμπάντος για να αντικαταστήσει τον ρόλο της Βασίλισσας. Στις 12 Οκτωβρίου 2021, η εν ενεργεία Γενική Κυβερνήτρια του Μπαρμπάντος Σάντρα Μέισον προτάθηκε από κοινού από τον Πρωθυπουργό και τον Αρχηγό της Αντιπολίτευσης ως υποψήφια πρώτη πρόεδρος του Μπαρμπάντος και εξελέγη στις 20 Οκτωβρίου. Η Μέισον ανέλαβε τα καθήκοντά της στις 30 Νοεμβρίου 2021 και η χώρα ανακηρύχθηκε επισήμως Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Δημογραφία 

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 76,0 χρόνια (74,3 χρόνια οι άνδρες και 77,7 οι γυναίκες).

Διακυβέρνηση 
Το Μπαρμπάντος είναι ανεξάρτητη χώρα από τις 30 Νοεμβρίου 1966. Λειτουργεί ως κοινοβουλευτική δημοκρατία από το 2021. Αρχηγός του κράτους είναι η Πρόεδρος του Μπαρμπάντος — επί του παρόντος η Σάντρα Μέισον — εκλέγεται από το Κοινοβούλιο του Μπαρμπάντος για μια τετραετία και λαμβάνει συμβουλές για θέματα Πολιτεία του Μπαρμπάντος από τον Πρωθυπουργό του Μπαρμπάντος, ο οποίος είναι αρχηγός της κυβέρνησης. Υπάρχουν 30 εκπρόσωποι στο Σώμα της Συνέλευσης του Μπαρμπάντος.

Το Σύνταγμα του Μπαρμπάντος είναι ο ανώτατος νόμος του έθνους.

Εκλογές 

Οι γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 21 Φεβρουαρίου 2013 ήταν οι πρώτες μετά την ανεξαρτησία που έγιναν κανονικά σε 5 χρόνια από τις προηγούμενες εκλογές. Το κυβερνών Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα κέρδισε τις εκλογές, εξασφαλίζοντας 16 επί συνόλου 30 εδρών στην Εθνοσυνέλευση.

Το δικαίωμα ψήφου χορηγείται στην ηλικία των 18 ετών, σε άνδρες και γυναίκες.

Σύμφωνα με το Telesur , τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης 20 Ιανουαρίου 2022, οι εκλογικές αρχές των Μπαρμπάντος εξέδωσαν τα τελικά αποτελέσματα των εκλογών που ολοκληρώθηκαν την προηγούμενη ημέρα στις 6 το απόγευμα. Το Εργατικό Κόμμα των Μπαρμπάντος (BLP) σημείωσε σαρωτική νίκη και επικράτησε σαφώς και στις 30 εκλογικές περιφέρειες της χώρας.

Στην πρώτη εκλογική διαδικασία που διεξήχθη στα Μπαρμπάντος μετά την ανακήρυξή τους σε δημοκρατία, η πολιτική αντιπολίτευση εκπροσωπήθηκε κυρίως από το Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (DLP), με επικεφαλής τη Βέρλα ντε Πέιζα, και το Κόμμα της Συμμαχίας για την Πρόοδο, με επικεφαλής τον Τζόζεφ Άθερλεϊ. Καμία από αυτές τις πολιτικές οργανώσεις δεν κατάφερε να κατακτήσει την προτίμηση των πολιτών.

Χάρη σε αυτή την ηχηρή νίκη, η Μία Μότλεϊ κατάφερε εύκολα να επανεκλεγεί στη θέση της πρωθυπουργού, σηματοδοτώντας έτσι έναν ακόμη θρίαμβο στη σταδιοδρομία της ως κοινωνική και πολιτική ηγέτιδα σε αυτό το νησί της Καραϊβικής.

Λίγο αφότου έγινε η νεότερη Δημοκρατία του κόσμου, η πρωθυπουργός των Μπαρμπάντος Μία Μότλεϊ προκήρυξε πρόωρες εκλογές τον Δεκέμβριο του 2021, λέγοντας ότι δεν ήθελε η χώρα της «να μπει στο νέο έτος όντας ένα διχασμένο έθνος», υπενθυμίζουν οι Associates Times.

Η Μότλεϊ τόνισε ότι η ηχηρή νίκη των Εργατικών θα επιτρέψει «να οδηγηθεί η χώρα πρώτα στην ασφάλεια και στη συνέχεια στην ευημερία», όπως αναφέρει το Caribbean Block, το οποίο προσθέτει ότι ο πρωθυπουργός επιδιώκει να προετοιμάσει τα Μπαρμπάντος για την επίλυση των προκλήσεων που θα αντιμετωπίσει την επόμενη δεκαετία.

«Η επανεκλογή της Μία Μότλεϊ στην πρωθυπουργία των Μπαρμπάντος είναι μια καλή είδηση. Μια λαμπρή γυναίκα που μια μέρα θα γίνει μια ισχυρή Γενική Γραμματέας του ΟΗΕ”, δήλωσε ο Άλφρεντ-Μορίς ντι Ζάγιας, πρώην ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας των Ηνωμένων Εθνών για την προώθηση μιας δημοκρατικής και δίκαιης διεθνούς τάξης.

Οι εκλογές στο Μπαρμπάντος διεξήχθησαν κανονικά. Ωστόσο, εκτιμάται ότι περίπου 5.700 πολίτες που έπασχαν από COVID-19 δεν μπόρεσαν να ψηφίσουν λόγω της κατάστασης της υγείας τους.

Διοικητική διαίρεση 

Η χώρα υποδιαιρείται σήμερα σε 11 διοικητικές επαρχίες, που λέγονται ενορίες (parishes): 

 Εκκλησίας του Χριστού
 Αγίου Ανδρέα
 Αγίου Γεωργίου
 Αγίου Ιακώβου
 Αγίου Ιωάννη
 Αγίου Ιωσήφ
 Αγίας Λουκίας
 Αγίου Μιχαήλ
 Αγίου Πέτρου
 Αγίου Φιλίππου
 Αγίου Θωμά

Μεταφορές και επικοινωνίες 
Στη χώρα υπάρχει ένα αεροδρόμιο. Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

 
Χώρες της Βόρειας Αμερικής
Πρώην πορτογαλικές αποικίες