Θεολόγος Συμεωνίδης

Ο Θεολόγος Συμεωνίδης (1910, Σμύρνη — 19 Μαΐου 1969, Αθήνα) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής και στη συνέχεια προπονητής ποδοσφαίρου.

Η οικογένεια του εγκαταστάθηκε στον Πειραιά το 1922 εξαιτίας της Μικρασιατικής καταστροφής. Απεβίωσε το 1969 στην Αθήνα σε ηλικία 59 ετών, από καρκίνο.

Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία 
Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην ηλικία των 10 ετών στην ομάδα Ελευθερία της Κωνσταντινούπολης το 1920, όπου είχε συμπαίκτη μεταξύ άλλων τον Μακαρονόπουλο  ο οποίος αργότερα αγωνίστηκε με τη φανέλα του ΠΑΟΚ. Με την εγκατάσταση του στην Ελλάδα, έπαιξε αρχικά στο ανεπίσημο σωματείο Δρομέας Πειραιώς και ακολούθως αγωνίστηκε στον Φαληρικό Σύνδεσμο.

Άμυνα Κοκκινιάς 
Το 1926 μεταπήδησε στην Άμυνα, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε μέχρι και το 1932 ενώ ενδιάμεσα του διαστήματος αυτού και συγκεκριμένα Το 1930, μεταπήδησε στον Ολυμπιακός Πειραιώς, όπου ήρθε όμως σύντομα σε διάσταση και επέστρεψε άμεσα στο σωματείο της Κοκκινιάς. Κλήθηκε στην Εθνική ομάδα και κατέκτησε το πειραϊκό πρωτάθλημα της περιόδου 1931-32, διεξαγόμενο χωρίς την παρουσία Εθνικού και ερυθρόλευκων που μετείχαν στο αντίστοιχο Πανελλήνιο. Εναντίον των τελευταίων, πάντως, δεν πήρε μέρος στους αγώνες διαβάθμισης που θα έκριναν άνοδο και υποβιβασμό για το ερχόμενο Πανελλήνιο πρωτάθλημα.

Ολυμπιακός Πειραιώς 
Εντάχθηκε εκ νέου στον Ολυμπιακό όταν περί τα τέλη του 1932 αποσύρθηκε ο Ντίνος Ανδριανόπουλος, τον οποίον και αντικατέστησε στη θέση του μέσα αριστερά ή ντεμί κυνηγού (μεσοεπιθετικού) στο τότε σύστημα τακτικής 2-3-5 ή WM. Με τον κεντρικό φορ Γιάννη Βάζο και τον μέσα δεξιά Χριστόφορο Ράγγο, γρήγορα συγκρότησαν τη "θρυλική τριπλέτα", μία άκρως ομοιογενή επιθετική γραμμή που συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση 5 τίτλων πρωταθλητή σε μία 6ετία και κατέστησε το σύλλογο δημοφιλή σε όλη τη χώρα. Αγωνίστηκε σε 114 επίσημες αναμετρήσεις του και πέτυχε 88 τέρματα: 71/44 στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα, 38/44 στο πρωτάθλημα ΕΠΣ Πειραιώς, 5/0 στο κύπελλο Ελλάδας, καθώς και σε 140 φιλικά με ελληνικά ή ξένα σωματεία (97 τέρματα).

Αποσύρθηκε οριστικά από την ενεργό δράση με την έναρξη της πρώτης μεταπολεμικής χρονιάς 1945-46.

Εθνική Ελλάδας 
Χρίστηκε διεθνής με την ομάδα των Ανδρών 2 φορές ως ποδοσφαιριστής της Άμυνας (μοναδικός στην 40ετή ιστορία της) και 9 του Ολυμπιακού, σημειώνοντας 1 και 2 τέρματα αντίστοιχα. Σε μία διεθνή πορεία με αφετηρία το 1931 και διάρκεια περισσότερο από 6 χρόνια, μετείχε σε 11 εκ των 20 −αναγνωρισμένων από την ΕΠΟ− αγώνων της περιόδου, 3 Βαλκανικά κύπελλα εθνών (Σόφια και 2 στο Βουκουρέστι), όπως και την πρώτη ελληνική νίκη εκτός έδρας, το 3-1 επί του Ισραήλ (τότε Παλαιστίνη υπό βρετανική διακυβέρνηση) στο Τελ Αβίβ το 1938, κατά την τελευταία του εμφάνιση με το εθνόσημο.

Συχνά στο Συμεωνίδη πιστώνεται εκ παραδρομής ένα επιπλέον τέρμα, αυτό που διαμόρφωσε το τελικό 4-5 από τη Βουλγαρία στα πλαίσια του 6ου −τελευταίου προπολεμικού− Βαλκανικού κυπέλλου το 1936. Το σφάλμα συνέβη πιθανώς στην πρώτη απόπειρα καταγραφής της ιστορίας της Εθνικής, αντιγράφτηκε από μεταγενέστερες πηγές, αναπαράγεται δε στον ιστότοπο της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας ΕΠΟ. Οι ανταποκρίσεις όμως εφημερίδων της εποχής από τρεις διαφορετικούς Έλληνες απεσταλμένους στο Βουκουρέστι, δεν αφήνουν αμφιβολία ότι σκόρερ υπήρξε ο Κώστας Χούμης.

Προπονητική σταδιοδρομία 
Αμέσως μετά το τέλος της καριέρας του ως παίκτης, ασχολήθηκε με την προπονητική και μεταξύ άλλων διετέλεσε τεχνικός των Φωστήρα, Εθνικού Πειραιώς, Αίαντα Σαλαμίνας, Α.Ε. Νίκαιας, Ατρομήτου Πειραιώς και του Ολυμπιακού με 2 θητείες: τη διετία 1948 έως 1950 όπου κατέκτησε τον πανελλήνιο τίτλο 1947-48, και επί 8 μήνες τα έτη 1954 με 1955. Αποτελεί χρονικά στην ιστορία του συλλόγου: τον τέταρτο Έλληνα προπονητή −έπειτα από τους Γιάννη Ανδριανόπουλο, Ασδέρη και Πανόπουλο−, τον τρίτο ενεργό ή παλαίμαχο ποδοσφαιριστή του στην τεχνική ηγεσία −οι άλλοι πλην Ασδέρη− και το δεύτερο που στέφθηκε πρωταθλητής τόσο ως παίκτης, όσο και τεχνικός −προηγήθηκε το 1936 ο Πανόπουλος, με το Συμεωνίδη υπό τις οδηγίες του−.

Τίτλοι - διακρίσεις ως ποδοσφαιριστής

Ολυμπιακός Πειραιώς 
 5 πρωταθλήματα Ελλάδας:
 1933, 1934, 1936, 1937 και 1938
 4 πρωταθλήματα ΕΠΣ Πειραιώς:
 1934, 1937, 1938 και 1940 (δεν αγωνίστηκε σε κάποια συνάντηση για τη διοργάνωση της περιόδου 1945-46)
 2 φορές αρχισκόρερ πρωταθλήματος Ελλάδας:
 1934 με 3 τέρματα και 1938 με 5 (ενώ δεύτερος τα 1933 και 1937, με πρώτο το συμπαίκτη του Γιάννη Βάζο)

Άμυνα Κοκκινιάς 
 1 πρωτάθλημα ΕΠΣ Πειραιώς:
 1932.

Τίτλοι ως προπονητής 
Με τον Ολυμπιακό
 1 πρωτάθλημα Ελλάδας:
 1948 (ακόμη, στην αρχή της νικηφόρας περιόδου 1954-55 είχε δώσει τη θέση του στον Κώστα Νεγρεπόντη)
 3 πρωταθλήματα ΕΠΣ Πειραιώς:
 1948, 1949 και 1955 (μεσούσης και της νικηφόρας περιόδου 1949-50, είχε δώσει τη θέση του στο Γιάννη Χέλμη με βοηθό τον αδελφό του Βαγγέλη).

Παραπομπές - σημειώσεις

Πηγές 
 Η ιστορία του Ολυμπιακού, Εκδόσεις Γ.Χ. Αλεξανδρή, Αθήνα 1996
 Θρύλος, πορεία μέσα στο χρόνο, Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο, Αθήνα 1997, ISBN 960-3420-49-2
 Χρυσός Θρύλος, Εκδόσεις Art Press, Αθήνα 1997
 Εθνική Ελλάδος, πορεία μέσα στο χρόνο, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2001, ISBN 960-0210-82-9
 Ολυμπιακός, ένα αρχείο μία ιστορία, Εκδόσεις Μίλητος, Αθήνα 1997, ISBN 960-8460-09-3
 Ο τελευταίος των πέντε, ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος αφηγείται, Εκδόσεις Καστανιώτης, Αθήνα 2004, ISBN 960-03-3851-5
 80 χρόνια, 80 μορφές, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2005, ISBN 960-442-021-6

Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Προπονητές ποδοσφαίρου Φωστήρα
Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικού Πειραιώς
Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς
Ρ
Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Μικρασιατικός Ελληνισμός