Στηβ ΜακΚουήν

Ο Στηβ ΜακΚουήν ή Στιβ ΜακΚουίν (, (24 Μαρτίου 1930 - 7 Νοεμβρίου 1980) ήταν Αμερικανός ηθοποιός.

Είχε το παρατσούκλι «The King of Cool». Το 1947 κατατάχθηκε στους Πεζοναύτες. Το 1966 ήταν υποψήφιος για Όσκαρ για την ερμηνεία του στην ταινία Τα βότσαλα της άμμου (The Sand Pebbles), που ήταν και η μοναδική υποψηφιότητα που κέρδισε ποτέ για το βραβείο.  Άλλες δημοφιλείς ταινίες του περιλαμβάνουν το "Αγάπησα έναν ξένο" (1963), Ο χαρτοπαίχτης (1965), Νεβάδα Σμιθ (1966), Υπόθεση Τόμας Κράουν (1968), Μπούλιτ (1968), Λε Μαν (1971), Οι δύο φυγάδες (1972), και ο Πεταλούδας (1973). Επιπλέον, πρωταγωνίστησε σε ταινίες με πολλούς αστέρες, όπως και οι επτά ήταν υπέροχοι (1960), Η μεγάλη απόδραση (1963) και ο πύργος της κολάσεως (1974).

Το 1974, ο Μακουήν έγινε ο πιο ακριβοπληρωμένος κινηματογραφικός αστέρας στον κόσμο, αν και δεν έπαιξε στον κινηματογράφο για άλλα τέσσερα χρόνια. Συχνά ερχόνταν σε αντιπαράθεση με τους σκηνοθέτες και τους παραγωγούς, αλλά η δημοτικότητά του, του επέτρεψε να έχει μεγάλη ζήτηση και μεγαλύτερους μισθούς.

Παντρεύτηκε την ηθοποιό Νέιλι Άνταμς το 1957 και χώρισαν, με έναν γιο και μια κόρη, το 1972. Επόμενη σύζυγός του ήταν η Άλι ΜακΓκρόου το 1973-1978, με την οποία διέμεναν στο Μαλιμπού της Καλιφόρνιας,  και τελευταία η φωτογράφος και συγγραφέας Μπάρμπαρα Μίντι,  από τον Ιανουάριο του 1980 ως τον θάνατό του, 11 μήνες αργότερα.

Πρώτα χρόνια 
Ο Τέρενς Στίβεν Μακουήν γεννήθηκε από ανύπαντρη μητέρα στις 24 Μαρτίου 1930, στο νοσοκομείο Σαντ Φράνσις στο Μπιτς Γκρόουβ της Ιντιάνα, ένα προάστιο της Ιντιανάπολις. Ο Μακουήν, σκωτσέζικης καταγωγής, ανατράφηκε ως Ρωμαιοκαθολικός.  Οι γονείς του δεν παντρεύτηκαν ποτέ. Ο πατέρας του Μακουήν, Γουίλιαμ Μακουήν, πιλότος κασκαντέρ για ένα ιπτάμενο τσίρκο, άφησε τη μητέρα του, Τζούλια Ανν Κρόφορντ, έξι μήνες μετά την γνωριμία τους.  Αρκετοί βιογράφοι έχουν δηλώσει ότι η μητέρα του Τζούλια Αν ήταν αλκοολική.  Μη μπορώντας να αντεπεξέλθει στη φροντίδα ενός μικρού παιδιού, άφησε το αγόρι με τους γονείς της (Βίκτορ και Λίλιαν) στο Σλέιτερ του Μιζούρι το 1933. Καθώς η Μεγάλη Ύφεση επιδεινώθηκε, ο Μακουήν και οι παππούδες του μετακόμισαν με τον αδελφό της Λίλιαν, Κλοντ και την οικογένειά του, στο αγρόκτημά τους στο Σλέιτερ. Ο Μακουήν είπε αργότερα ότι είχε καλές αναμνήσεις από τη ζωή στο αγρόκτημα, σημειώνοντας ότι ο θείος του Κλοντ "ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος, πολύ δυνατός, πολύ δίκαιος. Έμαθα πολλά από αυτόν."

Ο Κλοντ έδωσε στον Μακουήν ένα κόκκινο τρίκυκλο στα τέταρτα γενέθλιά του, ένα δώρο που ο Μακουήν στη συνέχεια πιστώθηκε ότι πυροδότησε το πρώιμο ενδιαφέρον του για τους αγώνες αυτοκινήτων. Η μητέρα του Μακουήν παντρεύτηκε και όταν το αγόρι ήταν οκτώ, το έφερε από τη φάρμα για να ζήσει μαζί της και τον νέο της σύζυγο στην Ινδιανάπολη. Ο θείος του Κλοντ έκανε στον Μακουήν ένα ξεχωριστό δώρο κατά την αναχώρησή του. «Την ημέρα που έφυγα από το αγρόκτημα», θυμάται, «ο θείος Κλοντ μου έδωσε ένα προσωπικό δώρο –ένα χρυσό ρολόι τσέπης, με μια επιγραφή μέσα στη θήκη». Η επιγραφή έγραφε «Στον Στιβ – που ήταν γιος μου».

Δυσλεξικός και μερικώς κωφός λόγω λοίμωξης στο αυτί σε παιδική ηλικία, ο Μακουήν δεν προσαρμόστηκε καλά στο σχολείο ή στη νέα του ζωή. Ο πατριός του τον χτύπησε σε τέτοιο βαθμό που σε ηλικία εννέα ετών έφυγε από το σπίτι για να ζήσει στους δρόμους. Αργότερα θυμήθηκε "Όταν ένα παιδί δεν έχει αγάπη, όταν είναι μικρό, αρχίζει να αναρωτιέται αν είναι αρκετά καλό. Η μητέρα μου δεν με αγαπούσε και δεν είχα πατέρα. Σκέφτηκα, "Λοιπόν, εγώ δεν πρέπει να είμαι πολύ καλός".  Σύντομα έμπλεξε με μια συμμορία του δρόμου και διέπραττε μικροεγκλήματα. Μη μπορώντας να ελέγξει τη συμπεριφορά του, η μητέρα του, τον έστειλε πίσω στον παππού του στο Σλέιτερ.

Όταν ο Μακουήν ήταν 12 ετών, η Τζούλια Ανν έγραψε στον θείο της Κλοντ, ζητώντας να της επιστρέψουν ξανά τον γιο της για να ζήσει στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, όπου ζούσε με τον δεύτερο σύζυγό της. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Μακουήν, αυτός και ο νέος πατριός του είχαν κακή σχέση από την αρχή.. Ο Μακουήν τον θυμάται ότι ήταν "ένας πολύ βιαίος" που δεν ήταν αντίθετος να χρησιμοποιήσει τις γροθιές του στον Μακουήν και τη μητέρα του. Καθώς ο Μακουήν άρχισε να επαναστατεί ξανά, στάλθηκε πίσω για να ζήσει με τον Κλοντ για μια τελευταία φορά. Σε ηλικία 14 ετών, άφησε τη φάρμα του Κλοντ χωρίς να πει αντίο και μπήκε σε ένα τσίρκο για ένα μικρό χρονικό διάστημα.Γύρισε πίσω στη μητέρα του και στον πατριό του στο Λος Άντζελες—συνέχισε τη ζωή του ως μέλος συμμορίας και μικροεγκληματίας. Στη συνέχεια συνελήφθη να κλέβει καπάκια από την αστυνομία, όπου τον παρέδωσε στον πατριό του, ο οποίος τον χτύπησε άγρια. Πέταξε τον νεαρό κάτω από μια σκάλα. Ο Μακουήν σήκωσε το βλέμμα προς τον πατριό του και είπε: «Άπλωσε ξανά τα βρωμερά χέρια σου πάνω μου και ορκίζομαι, θα σε σκοτώσω».

Μετά από αυτό το περιστατικό, ο πατριός του Μακουήν έπεισε τη μητέρα του να υπογράψει μια δικαστική απόφαση που έλεγε ότι ο Μακουήν ήταν αδιόρθωτος, κρατώντας τον στο ίδρυμα California Junior Boys Republic στο Τσίνο. Εδώ, ο Μακουήν άρχισε να αλλάζει και να ωριμάζει. Παρόλα αυτά όμως δεν ήταν δημοφιλής με τα άλλα αγόρια στην αρχή:

Στρατιωτική θητεία 
Το 1947, αφού έλαβε άδεια από τη μητέρα του (καθώς δεν ήταν ακόμη 18 ετών), ο Μακ Κουίν κατατάχθηκε στο Σώμα Πεζοναυτών των Ηνωμένων Πολιτειών. Στάλθηκε στο νησί Πάρις για κατασκήνωση εκπαίδευσης. Προήχθη σε στρατωτικό βαθμό και τοποθετήθηκε σε μια τεθωρακισμένη μονάδα. Αρχικά δυσκολεύτηκε να συμμορφωθεί με την πειθαρχία της υπηρεσίας και υποβιβάστηκε ως φαντάρος επτά φορές. Πήρε μια μη εξουσιοδοτημένη άδεια, αποτυγχάνοντας να επιστρέψει μετά τη λήξη της το Σαββατοκύριακο. Συνελήφθη από την περίπολο της ακτής ενώ έμενε με μια φίλη (Μπάρμπαρα Ρος) για δύο εβδομάδες. Αφού αντιστάθηκε στη σύλληψή του, καταδικάστηκε σε 41 ημέρες.

Μετά από αυτό, ο Μακουήν αποφάσισε να επικεντρώσει τις ενέργειές του στην αυτοβελτίωση του χαρακτήρα του και αγκάλιασε την πειθαρχία των πεζοναυτών. Έσωσε τις ζωές πέντε άλλων πεζοναυτών κατά τη διάρκεια μιας άσκησης στην Αρκτική, τραβώντας τους από ένα όχημα προτού αυτό πέσει στον πάγο.Για αυτήν του την ενέργεια του ανατέθηκε η τιμητική φρουρά που ήταν υπεύθυνη για τη φύλαξη του προεδρικού γιοτ του προέδρου των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν. Ο Μακουήν υπηρέτησε μέχρι το 1950, όταν απολύθηκε. Θυμόταν αυτή την περίοδο με τους Πεζοναύτες ως μια διαμορφωτική περίοδο στη ζωή του, λέγοντας, "Οι Πεζοναύτες με έκαναν άνθρωπο. Έμαθα πώς να τα πηγαίνω καλά με άλλους και είχα μια πλατφόρμα για να πηδήξω."

Φιλμογραφία

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 

Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης