ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ

Το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ (αγγλικά: UEFA Champions League) είναι διεθνής ποδοσφαιρική διοργάνωση όπου παίρνουν μέρος οι πρωταθλήτριες ομάδες καθώς και οι καλύτερες των ισχυρότερων πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου της Ευρώπης. Η διοργάνωση πραγματοποιείται κάθε χρόνο από την ΟΥΕΦΑ (Ένωση Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών) και το κύπελλο αυτό είναι το μεγαλύτερο τρόπαιο που μπορεί να κατακτήσει μια ευρωπαϊκή ομάδα.

Δομή 

Η διοργάνωση του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ (UEFA Champions League), αρχικά γνωστή ως Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης (European Champion Clubs' Cup) ή απλά Ευρωπαϊκό Κύπελλο (European Cup), ξεκίνησε την ποδοσφαιρική περίοδο 1955-56 έχοντας ένα σύστημα νοκ άουτ δύο αγώνων, όπου οι ομάδες έδιναν έναν αγώνα εντός και έναν εκτός έδρας. Η ομάδα με το μεγαλύτερο αθροιστικά σκορ προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Μπορούσαν να συμμετάσχουν μόνο οι σύλλογοι που είχαν κατακτήσει το εθνικό τους πρωτάθλημα καθώς και ο κάτοχος του κυπέλλου εκείνης της περιόδου.

Ο τρόπος διεξαγωγής και το όνομα άλλαξαν κατά την περίοδο 1992-93 και μετά από αρκετές και ριζοσπαστικές αλλαγές στα χρόνια που μεσολάβησαν, σήμερα η διοργάνωση αποτελείται από πέντε προκριματικούς γύρους, μια φάση ομίλων (όπου οι ομάδες αντιμετωπίζουν κάθε άλλη ομάδα του ομίλου εντός και εκτός έδρας) και ακολουθούν τέσσερις γύροι αγώνων νοκ άουτ. Όλοι οι προκριματικοί και οι νοκ άουτ αγώνες είναι διπλοί, εκτός από τον τελικό, ο οποίος είναι ένας μόνο αγώνας και διεξάγεται σε προκαθορισμένο τόπο διεξαγωγής.

Η Ρεάλ Μαδρίτης έχει κατακτήσει το κύπελλο 14 φορές. Ακολουθούν οι Μίλαν (7 τίτλοι), Μπάγερν Μονάχου και Λίβερπουλ (6 τίτλοι), Μπαρτσελόνα (5 τίτλοι), Άγιαξ (4 τίτλοι).

Η νικήτρια ομάδα παίρνει στην κατοχή της το τρόπαιο στην τελετή απονομής  μετά τη λήξη του τελικού, αλλά πρέπει να το επιστρέψει στην UEFA δύο μήνες πριν από τον τελικό της επόμενης χρονιάς. Η UEFA δίνει στους νικητές ένα αντίγραφο του τροπαίου, μικρότερων διαστάσεων από το αυθεντικό, το οποίο οι ομάδες κρατούν στην κατοχή τους για πάντα. Επιπλέον, οι κανονισμοί της οργάνωσης ορίζουν το αυθεντικό τρόπαιο να το κρατάει για πάντα μία ομάδα, εφόσον το κατακτήσει επί τρεις συνεχόμενες περιόδους ή πέντε φορές συνολικά.

Έξι ομάδες έχουν πάρει το αυθεντικό τρόπαιο μέχρι τώρα:
 Η Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία κέρδισε τις πέντε πρώτες διοργανώσεις (μεταξύ 1956-1960) και τρεις συνεχόμενες διοργανώσεις (2016, 2017, 2018) 
 Ο Άγιαξ, που κέρδισε τρεις φορές στη σειρά (1971, 1972, 1973)
 Η Μπάγερν Μονάχου, νικήτρια έξι διοργανώσεων (1974, 1975, 1976, 2001, 2013, 2020)
 Η Μίλαν, νικήτρια εφτά διοργανώσεων (1963, 1969, 1989, 1990, 1994, 2003, 2007)
 Η Λίβερπουλ, νικήτρια έξι διοργανώσεων (1977, 1978, 1981, 1984, 2005, 2019)
 Η Μπαρτσελόνα, νικήτρια πέντε διοργανώσεων (1992, 2006, 2009, 2011, 2015).

Πρόκριση 
Το Τσάμπιονς Λιγκ της ΟΥΕΦΑ ξεκινά με μια διπλή φάση ομίλων 32 ομάδων, η οποία από τη σεζόν 2009–10 προηγείται από δύο «ροές» προκριματικών για ομάδες που δεν λαμβάνουν απευθείας είσοδο στο τουρνουά. Τα δύο ρεύματα χωρίζονται μεταξύ των ομάδων που προκρίθηκαν λόγω του ότι είναι πρωταθλητές του πρωταθλήματος και εκείνων που προκρίθηκαν λόγω του τερματισμού 2–4 στο εθνικό τους πρωτάθλημα.

Ο αριθμός των ομάδων που κάθε ομοσπονδία συμμετέχει στο UEFA Champions League βασίζεται στους συντελεστές UEFA των ομοσπονδιών-μελών. Αυτοί οι συντελεστές δημιουργούνται από τα αποτελέσματα των συλλόγων που εκπροσωπούν κάθε ομοσπονδία κατά τις προηγούμενες πέντε σεζόν Champions League και Κύπελλο UEFA/ Europa League. Όσο υψηλότερος είναι ο συντελεστής μιας ομοσπονδίας, τόσο περισσότερες ομάδες εκπροσωπούν την ομοσπονδία στο Champions League και τόσο λιγότερους γύρους προκριματικών πρέπει να αγωνιστούν οι ομάδες της ένωσης.

Τέσσερις από τις υπόλοιπες έξι προκριματικές θέσεις χορηγούνται στους νικητές ενός προκριματικού τουρνουά έξι γύρων μεταξύ των υπολοίπων 43 ή 44 εθνικών πρωταθλητών, εντός του οποίου αυτοί οι πρωταθλητές από ομοσπονδίες με υψηλότερους συντελεστές λαμβάνουν αντίο σε επόμενους γύρους. Τα άλλα δύο δίνονται στους νικητές ενός προκριματικού τουρνουά τριών γύρων μεταξύ των 11 συλλόγων από τις ομοσπονδίες που κατατάσσονται από την 5η έως τη 15η θέση, που έχουν προκριθεί με βάση τη δεύτερη ή τρίτη θέση στο αντίστοιχο εθνικό πρωτάθλημα.

Εκτός από τα αθλητικά κριτήρια, κάθε σύλλογος πρέπει να έχει άδεια από την εθνική του ομοσπονδία για να συμμετάσχει στο Champions League. Για να αποκτήσει άδεια, ο σύλλογος πρέπει να πληροί ορισμένες απαιτήσεις σταδίου, υποδομών και οικονομικών.

Το 2005–06, η Λίβερπουλ και η Artmedia Bratislava έγιναν οι πρώτες ομάδες που έφτασαν στη φάση των ομίλων του Champions League αφού έπαιξαν και στους τρεις προκριματικούς γύρους. Η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μπαρτσελόνα κατέχουν το ρεκόρ με τις περισσότερες εμφανίσεις στη φάση των ομίλων, έχοντας προκριθεί 25 φορές, ενώ ακολουθούν η Πόρτο και η Μπάγερν με 24.

Μεταξύ 1999 και 2008, δεν έγινε καμία διαφοροποίηση μεταξύ πρωταθλητών και μη πρωταθλητών στην πρόκριση. Οι 16 κορυφαίες ομάδες κατανεμημένες στα μεγαλύτερα εγχώρια πρωταθλήματα προκρίθηκαν απευθείας στη φάση των ομίλων του τουρνουά. Πριν από αυτό, τρεις προκαταρκτικοί προκριματικοί γύροι νοκ άουτ μείωσαν τις υπόλοιπες ομάδες, με τις ομάδες να ξεκινούν σε διαφορετικούς γύρους.

Μια εξαίρεση από το συνηθισμένο ευρωπαϊκό σύστημα προκριματικών συνέβη το 2005, αφού η Λίβερπουλ κέρδισε το Τσάμπιονς Λιγκ την προηγούμενη χρονιά, αλλά δεν τερμάτισε σε θέση προκριματικού Champions League στην Πρέμιερ Λιγκ εκείνη τη σεζόν. Η UEFA έδωσε ειδική άδεια για την είσοδο της Λίβερπουλ στο Champions League, δίνοντας στην Αγγλία πέντε προκριματικά. Στη συνέχεια, η UEFA αποφάσισε ότι οι υπερασπιστές πρωταθλητές προκρίνονται για τη διοργάνωση την επόμενη χρονιά, ανεξάρτητα από τη θέση τους στο εγχώριο πρωτάθλημα. Ωστόσο, για εκείνα τα πρωταθλήματα με τέσσερις συμμετοχές στο Champions League, αυτό σήμαινε ότι, εάν ο νικητής του Champions League έπεφτε εκτός των κορυφαίων τεσσάρων του εγχώριου πρωταθλήματος, θα προκριθεί σε βάρος της τέταρτης ομάδας του πρωταθλήματος. Μέχρι το 2015–16, καμία ομοσπονδία δεν μπορούσε να έχει περισσότερους από τέσσερις συμμετέχοντες στο Champions League. Τον Μάιο του 2012, η ​​Τότεναμ τερμάτισε τέταρτη στην Πρέμιερ Λιγκ 2011–12, δύο θέσεις μπροστά από την Τσέλσι, αλλά απέτυχε να προκριθεί στο Champions League 2012–13, αφού η Τσέλσι κέρδισε τον τελικό του 2012. Η Τότεναμ υποβιβάστηκε στο UEFA Europa League 2012-13.

Τον Μάιο του 2013, αποφασίστηκε ότι, ξεκινώντας από τη σεζόν 2015–16 (και συνεχίζοντας τουλάχιστον για τον τριετή κύκλο μέχρι τη σεζόν 2017–18), οι νικητές του UEFA Europa League της προηγούμενης σεζόν θα προκριθούν για τους Πρωταθλητές UEFA League, είσοδος τουλάχιστον στον γύρο των πλέι οφ και είσοδος στη φάση των ομίλων εάν δεν χρησιμοποιήθηκε η θέση που προορίζεται για τους κατόχους του τίτλου Champions League. Το προηγούμενο όριο των τεσσάρων ομάδων ανά ομοσπονδία αυξήθηκε σε πέντε, πράγμα που σημαίνει ότι μια τέταρτη ομάδα από μία από τις τρεις κορυφαίες ομοσπονδίες θα έπρεπε να μετακινηθεί στο Europa League μόνο εάν νικήσει τόσο το Champions League όσο και το Europa League. προέρχονταν από αυτήν την ένωση και τερμάτισαν και οι δύο εκτός της πρώτης τετράδας του εγχώριου πρωταθλήματος.

Το 2007, ο Μισέλ Πλατινί, ο πρόεδρος της UEFA, είχε προτείνει να πάρει μια θέση από τα τρία πρωταθλήματα με τέσσερις συμμετέχοντες και να την κατανείμει στους νικητές του κυπέλλου αυτού του έθνους. Αυτή η πρόταση απορρίφθηκε σε ψηφοφορία σε συνεδρίαση του Συμβουλίου Στρατηγικής της UEFA. Στην ίδια συνάντηση, ωστόσο, συμφωνήθηκε ότι η τρίτη ομάδα των τριών κορυφαίων πρωταθλημάτων θα λάβει αυτόματη πρόκριση για τη φάση των ομίλων, αντί να μπει στον τρίτο προκριματικό γύρο, ενώ η τέταρτη ομάδα θα μπει στο παιχνίδι- εκτός γύρου για μη πρωταθλητές, που εγγυάται έναν αντίπαλο από ένα από τα κορυφαία 15 πρωταθλήματα στην Ευρώπη.

Το 2012, ο Άρσεν Βέγκερ αναφέρθηκε στην πρόκριση για το Champions League τερματίζοντας στις τέσσερις πρώτες θέσεις της αγγλικής Premier League ως το "4th Place Trophy". Η φράση επινοήθηκε μετά από μια διάσκεψη πριν από τον αγώνα, όταν ρωτήθηκε για την έλλειψη τροπαίου από την Άρσεναλ μετά την αποχώρησή του από το Κύπελλο Αγγλίας. Είπε «Το πρώτο τρόπαιο είναι να τερματίσεις στην πρώτη τετράδα». Στην Γενική Συνέλευση της Άρσεναλ το 2012, ο Βενγκέρ είπε επίσης: "Για μένα υπάρχουν πέντε τρόπαια κάθε σεζόν: Premier League, Champions League, το τρίτο είναι να προκριθώ στο Champions League..."

Φάση ομίλων και φάση νοκ άουτ 
Το τουρνουά ξεκινάει με μια φάση ομίλων 32 ομάδων, χωρισμένες σε οκτώ ομίλους των τεσσάρων. Η σπορά χρησιμοποιείται κατά την κλήρωση για αυτό το στάδιο, ενώ ομάδες από το ίδιο έθνος δεν μπορούν να κληρωθούν σε ομίλους μαζί. Κάθε ομάδα παίζει έξι παιχνίδια της φάσης των ομίλων, συναντώντας τις υπόλοιπες τρεις ομάδες εντός του ομίλου της εντός και εκτός έδρας σε μια κυκλική φάση. Στη συνέχεια, η νικήτρια ομάδα και οι επιλαχόντες από κάθε όμιλο προκρίνονται στον επόμενο γύρο. Η τρίτη ομάδα μπαίνει στο UEFA Europa League.

Για το επόμενο στάδιο – τους 16 τελευταίους – η νικήτρια ομάδα από έναν όμιλο παίζει με τη δευτεραθλήτρια ενός άλλου ομίλου και οι ομάδες από την ίδια ομοσπονδία δεν μπορούν να κληρωθούν μεταξύ τους. Από τα προημιτελικά και μετά, η κλήρωση είναι εντελώς τυχαία, χωρίς προστασία των συνδέσμων.

Η φάση των ομίλων διεξάγεται από τον Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο, ενώ η φάση των νοκ-άουτ ξεκινά τον Φεβρουάριο. Οι ισοπαλίες νοκ-άουτ παίζονται σε σχήμα δύο σκελών, με εξαίρεση τον τελικό. Ο τελικός διεξάγεται συνήθως τις δύο τελευταίες εβδομάδες του Μαΐου ή στις αρχές του Ιουνίου, κάτι που έχει συμβεί σε τρία συνεχόμενα μονά έτη από το 2015. Τη σεζόν 2019–20, λόγω της πανδημίας COVID-19 το τουρνουά ανεστάλη για πέντε μήνες. Ως αποτέλεσμα, η μορφή του υπόλοιπου τουρνουά τροποποιήθηκε προσωρινά, με τους προημιτελικούς και τους ημιτελικούς να παίζονται ως νοκ-άουτ ισοπαλίες σε ουδέτερους χώρους στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας το καλοκαίρι με τον τελικό να διεξάγεται στις 23 Αυγούστου.

Εάν οι κάτοχοι του τίτλου του Champions League προκριθούν στη φάση των ομίλων μέσω του εγχώριου πρωταθλήματος τους, οι πρωταθλητές της ομοσπονδίας 11 (Τουρκία το 2019/2020) θα εισέλθουν στη φάση των ομίλων και οι πρωταθλητές των ομοσπονδιών με την υψηλότερη κατάταξη σε προηγούμενους γύρους θα προβιβαστούν επίσης ανάλογα:

 Εάν οι κάτοχοι του τίτλου του Europa League προκριθούν στη φάση των ομίλων μέσω του εγχώριου πρωταθλήματος τους, η τρίτη ομάδα της ομοσπονδίας 5 (Γαλλία) θα εισέλθει στη φάση των ομίλων και οι δευτεραθλήτριες των ομοσπονδιών με την υψηλότερη κατάταξη στον δεύτερο προκριματικό γύρο θα είναι επίσης προωθούνται ανάλογα.
 Εάν οι κάτοχοι του τίτλου Champions League ή Europa League προκριθούν στους προκριματικούς γύρους μέσω του εγχώριου πρωταθλήματος τους, η θέση τους στους προκριματικούς γύρους εκκενώνεται και οι ομάδες των ομοσπονδιών με την υψηλότερη κατάταξη σε προηγούμενους γύρους θα προβιβαστούν ανάλογα.
 Μια ομοσπονδία μπορεί να έχει το πολύ πέντε ομάδες στο Champions League. Επομένως, αν τόσο οι κάτοχοι του τίτλου του Champions League και του Europa League προέρχονται από την ίδια top-four ομοσπονδία και τερματίζουν εκτός της πρώτης τετράδας του εγχώριου πρωταθλήματος τους, η τέταρτη ομάδα του πρωταθλήματος δεν θα αγωνιστεί στο Champions League και αντ' αυτού θα αγωνιστεί στο Europa League .

Βραβεία

Κύπελλο και μετάλλια

Επίσημο τρόπαιο 
Κάθε χρόνο, στη νικήτρια ομάδα παρουσιάζεται το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομίλων, η τρέχουσα έκδοση του οποίου απονέμεται από το 1967. Από τη σεζόν 1968–69 και πριν από τη σεζόν 2008–09, οποιαδήποτε ομάδα κέρδισε το Champions League τρία χρόνια στη σειρά ή πέντε φορές συνολικά απονεμήθηκε το επίσημο τρόπαιο μόνιμα. Κάθε φορά που ένας σύλλογος το πέτυχε αυτό, έπρεπε να σκεφτούν ένα νέο επίσημο τρόπαιο για την επόμενη σεζόν. Πέντε σύλλογοι κατέχουν μια έκδοση του επίσημου τροπαίου: Ρεάλ Μαδρίτης, Άγιαξ, Μπάγερν Μονάχου, Μίλαν και Λίβερπουλ. Από το 2008, το επίσημο τρόπαιο παραμένει στην UEFA και οι σύλλογοι λαμβάνουν ένα αντίγραφο.

Το τρέχον τρόπαιο έχει ύψος 74 εκατοστά (29 ίντσες) και είναι κατασκευασμένο από ασήμι, ζυγίζει 11 κιλά (24 λίβρες). Σχεδιάστηκε από τον Jürg Stadelmann, έναν κοσμηματοπώλη από τη Βέρνη της Ελβετίας, αφού το πρωτότυπο δόθηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης το 1966 ως αναγνώριση των έξι τίτλων της μέχρι σήμερα, και κόστισε 10.000 ελβετικά φράγκα.

Από τη σεζόν 2012–13, 40 χρυσά μετάλλια απονέμονται στους νικητές του Champions League και 40 ασημένια μετάλλια στους ηττημένους του τελικού

Χρηματικό έπαθλο 
Από το 2021–22, το σταθερό χρηματικό έπαθλο που καταβάλλεται στους συλλόγους έχει ως εξής.

Play-off γύρος: 5.000.000 €

Βασικό χρηματικό έπαθλο για τη φάση των ομίλων: 15.640.000 €

Νίκη σε ομαδικό αγώνα: 2.800.000 €

Κλήρωση αγώνα ομίλου: 900.000 €

Φάση των 16: 9.600.000 €

Προημιτελικοί: 10.600.000 €

Ημιτελικοί: 12.500.000 €

Οι ηττημένοι του Τελικού: 15.500.000 €

Πρωταθλητές: 20.000.000 €

Αυτό σημαίνει ότι, στην καλύτερη περίπτωση, ένας σύλλογος μπορεί να κερδίσει χρηματικό έπαθλο 85.100.000 ευρώ βάσει αυτής της δομής, χωρίς να υπολογίζονται τα μερίδια των προκριματικών, του γύρου των play-off ή του market pool.

Ένα μεγάλο μέρος των διανεμημένων εσόδων από το UEFA Champions League συνδέεται με το «market pool», η κατανομή του οποίου καθορίζεται από την αξία της τηλεοπτικής αγοράς σε κάθε χώρα. Για τη σεζόν 2014–15, η Γιουβέντους, που ήταν η δεύτερη, κέρδισε σχεδόν 89,1 εκατομμύρια ευρώ συνολικά, εκ των οποίων τα 30,9 εκατομμύρια ήταν χρηματικά έπαθλα, σε σύγκριση με τα 61,0 εκατομμύρια ευρώ που κέρδισε η Μπαρτσελόνα, η οποία κέρδισε το τουρνουά και βραβεύτηκε Χρηματικό έπαθλο 36,4 εκατομμυρίων ευρώ.

Ιστορία 
Ο θεσμός έχει μακρά και συναρπαστική ιστορία με 65 χρόνια σκληρού συναγωνισμού που έχουν αναδείξει νικητές απ' όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης.

1955-1960

Η γαλλική Ρενς που έφτασε μέχρι τον τελικό δύο φορές (1956 και 1959) και οι ιταλικές Φιορεντίνα (1957), Μίλαν (1958) προέβαλλαν κάποια αντίσταση στα τέλη της δεκαετίας του 1950, αλλά ο ανορθόδοξος και αριστοκρατικός τρόπος παιχνιδιού της Ρεάλ, συνέβαλαν στο να μην υπάρχει στην πραγματικότητα συναγωνισμός για το τρόπαιο. 

Στις 6 Φεβρουαρίου του 1958, συνέβη το αεροπορικό δυστύχημα στο αεροδρόμιο του Μονάχου, όπου έχασαν τη ζωή τους οκτώ συνολικά ποδοσφαιριστές της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, οι οποίοι επέστρεφαν από τον εκτός έδρας αγώνα της προημιτελικής φάσης της διοργάνωσης 1957-58, εναντίον του Ερυθρού Αστέρα στο Βελιγράδι.

Το αποκορύφωμα της χρονικής αυτής περιόδου ήταν ο περίφημος τελικός του 1960, στο Χάμπτεν Παρκ της Γλασκώβης, στη Σκωτία. Σε αυτόν τον τελικό, η Ρεάλ Μαδρίτης συνέτριψε τη δυτικογερμανική Άιντραχτ Φρανκφούρτης με 7-3, μπροστά στις κάμερες του τηλεοπτικού δικτύου BBC και της Eurovision. Τον τελικό παρακολούθησαν 135.000 άνθρωποι, αριθμός που αποτελεί ακόμα και σήμερα ρεκόρ προσέλευσης σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης.

1961-1970

Η κυριαρχία της Ρεάλ Μαδρίτης ανακόπηκε από τη μεγαλύτερη εγχώρια αντίπαλό της, την Μπαρτσελόνα, από τον πρώτο γύρο της διοργάνωσης του 1961. Η "Μπάρτσα" έφτασε μέχρι τον τελικό που διεξήχθη στη Βέρνη της Ελβετίας, ηττήθηκε όμως από την πορτογαλική Μπενφίκα, η οποία κράτησε τα σκήπτρα και την επόμενη χρονιά (1961-62), με αντίπαλο στον τελικό του Άμστερνταμ τη Ρεάλ (5-3).

Η Μπενφίκα έφτασε για τρίτη φορά σε τελικό το 1963, ηττήθηκε όμως από τη Μίλαν, της οποίας η εγχώρια αντίπαλος Ίντερ, κατέκτησε το τρόπαιο επί δύο συνεχή έτη (1964 και 1965) με νίκες επί των Ρεάλ Μαδρίτης και Μπενφίκα αντίστοιχα. Η διοργάνωση του 1965 έμεινε στην ιστορία κυρίως λόγω του διαβόητου ημιτελικού, ανάμεσα στην Ίντερ και τη Λίβερπουλ, υπό τη σκιά των κατηγοριών για δωροδοκία από ιταλικής πλευράς στη νίκη εντός έδρας με 3-0, στο στάδιο Σαν Σίρο του Μιλάνου.

Αυτή η εποχή τελείωσε με πρωταθλήτρια τη Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία νίκησε την Ίντερ στον ημιτελικό του 1966, πριν φτάσει στην κατάκτηση του 6ου τίτλου της, αντιμετωπίζοντας την Παρτιζάν Βελιγραδίου στο Στάδιο του Βασιλιά Μπωντουέν, στις Βρυξέλλες (τότε ονομαζόταν Στάδιο Χέιζελ). Από τη μεγάλη ομάδα του '50, μόνο ο Χέντο αγωνίστηκε και στους 6 νικηφόρους τελικούς.

Το 1967, η Σέλτικ έγινε η πρώτη βρετανική ομάδα που κέρδισε τη διοργάνωση, νικώντας την Ίντερ στο Εστάντιο Νασιονάλ, στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας. Η ομάδα, η οποία μετά τον τελικό έμεινε γνωστή ως οι "Λέοντες της Λισαβόνας", με προπονητή τον Τζοκ Στάιν, απαρτιζόταν από ποδοσφαιριστές που είχαν γεννηθεί στη Γλασκώβη.

Έπειτα από έναν χρόνο (1968), η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε η πρώτη αγγλική ομάδα που κατέκτησε το τρόπαιο, με νίκη επί της πορτογαλικής Μπενφίκα, με 4-1 στην παράταση στο Στάδιο Γουέμπλεϊ. Ο θρίαμβος για τη Μάντσεστερ ήρθε μία δεκαετία μετά την αεροπορική τραγωδία στο Μόναχο και με τον ίδιο προπονητή, τον Ματ Μπάσμπι, ο οποίος αργότερα χρίστηκε Ιππότης (CBE - Commander of the British Empire) από τη Βασίλισσα της Αγγλίας.

Η Μίλαν έξι χρόνια μετά την πρώτη της κατάκτηση επέστρεψε στις επιτυχίες το 1969 επί του Άγιαξ, η κυριότερη αντίπαλος του οποίου στο ολλανδικό πρωτάθλημα, Φέγενορντ κατέκτησε τον ίδιο τίτλο το 1970, επικρατώντας στον τελικό της Σέλτικ.

1971-1980

Το κύπελλο Πρωταθλητριών την επόμενη δεκαετία ήταν υπόθεση τεσσάρων ομάδων και συγκεκριμένα των Άγιαξ (1971, 1972, 1973), Μπάγερν Μονάχου (1974, 1975, 1976), Λίβερπουλ (1977, 1978) και Νότιγχαμ Φόρεστ (1979, 1980).

Ο πρώτος σύλλογος που πρωταγωνίστησε στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις τη δεκαετία αυτή ήταν ο Άγιαξ, ο οποίος με την παρουσία των Γιόχαν Κρόιφ, Μπάρι Χούλσοφ, Ρουντ Κρολ, Γιόχαν Νέσκενς, Άρι Χάαν, Τζέρι Μιούρεν και Πιέτ Κάιζερ έθεσε τις βάσεις γι' αυτό που σήμερα αποκαλείται ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο (total football). Ο Άγιαξ κυριάρχησε για τρεις χρονιές, νικώντας το 1971 τον Παναθηναϊκό (τη μόνη ελληνική ομάδα που έχει αγωνιστεί σε τελικό της διοργάνωσης), το 1972 την Ίντερ και το 1973 τη Γιουβέντους. Ο κάθε παίκτης ξεχωριστά μπορούσε να προσαρμοστεί στον αγώνα σε διαφορετικές θέσεις και ρόλους. Δημιουργία του Ρίνους Μίχελς, ο Άγιαξ φαινόταν αήττητος μέχρι το 1973.

Η Μπάγερν Μονάχου έγινε ο επόμενος σύλλογος που κυριάρχησε στη διοργάνωση, κατακτώντας το τρόπαιο τρεις συνεχόμενες φορές στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Με αρχηγό τον Φραντς Μπεκενμπάουερ και συμπαίκτες τους Σεπ Μάιερ, Γκερντ Μίλερ, Ούλι Χένες και Πάουλ Μπράιτνερ, η Μπάγερν συνέχισε το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο, προσθέτοντας τη δική της εκδοχή στη συνέπεια και την οργάνωση. Αρχικά νίκησε την Ατλέτικο Μαδρίτης το 1974 (σε επαναληπτικό τελικό), στη συνέχεια επικράτησε και της Λιντς 2-0 σε έναν κακόθυμο, επηρεασμένο από το κοινό τελικό στο Παρκ ντε Πρενς (Parc des Princes), στο Παρίσι το 1975, για να ακολουθήσει η Σεντ Ετιέν στο Χάμπτεν Παρκ στη Γλασκώβη το 1976. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι σε κανένα από τα τρία αυτά συνεχή έτη που η βαυαρική ομάδα κυριάρχησε στην Ευρώπη, δεν κατάφερε να στεφθεί πρωταθλήτρια Γερμανίας, χάνοντας τον τίτλο από μια άλλη σπουδαία ομάδα της εποχής, την Γκλάντμπαχ.

Το 1977 η Λίβερπουλ νίκησε την Γκλάντμπαχ 3-1 στη Ρώμη και το 1978 διατήρησε το τρόπαιο με νίκη επί της Κλαμπ Μπρυζ στο Στάδιο Γουέμπλεϊ, σηματοδοτώντας την έναρξη της κυριαρχίας των αγγλικών συλλόγων στη διοργάνωση, οι οποίοι επικράτησαν συνολικά επτά φορές σε οκτώ χρόνια (1977-1984).

Η Λίβερπουλ αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης του 1979 από τη Νότιγχαμ Φόρεστ, η οποία και κατέκτησε το τρόπαιο σε μία εντυπωσιακή άνοδο στην κορυφή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, νικώντας τη σουηδική Μάλμε με 1-0 στον τελικό που έγινε στο Μόναχο. Τον επόμενο χρόνο (1980) υπερασπίστηκε τον τίτλο της έναντι του Αμβούργου στη Μαδρίτη με το ίδιο σκορ και έγινε η μόνη ομάδα που έχει κατακτήσει το κύπελλο Πρωταθλητριών περισσότερες φορές από ότι το εγχώριο πρωτάθλημα.

1981-1990

Με το ξεκίνημα της δεκαετίας του 1980 η Λίβερπουλ επέστρεψε στους τίτλους, καθώς στον τελικό του 1981 κατέκτησε το τρόπαιο για τρίτη φορά με νίκη στο Παρίσι επί της Ρεάλ Μαδρίτης (1-0).

Το 1982 η Άστον Βίλα της πόλης του Μπέρμιγχαμ, νίκησε την Μπάγερν Μονάχου 1-0 στο Στάδιο Φέγενορντ του Ρότερνταμ. Το Αμβούργο ήταν η νικήτρια ομάδα το 1983 επικρατώντας 1-0 της Γιουβέντους στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, ενώ την επόμενη χρονιά (1984) η Λίβερπουλ επέστρεψε στον τελικό οπότε και νίκησε τη Ρόμα στη διαδικασία των πέναλτι. Η Λίβερπουλ τον επόμενο χρόνο (1985) ήταν και πάλι στον τελικό για να υπερασπιστεί τον τίτλο της, αλλά ηττήθηκε από τη Γιουβέντους σε έναν αγώνα που επισκιάστηκε από τον θάνατο 39 θεατών (Ιταλοί στην πλειοψηφία τους). Το γεγονός έμεινε γνωστό ως η "τραγωδία του Χέιζελ". Όλες οι αγγλικές ομάδες τιμωρήθηκαν με πενταετή αποκλεισμό από κάθε ευρωπαϊκή διοργάνωση ενώ η Λίβερπουλ αποκλείστηκε για έξι χρόνια.

Με τις αγγλικές ομάδες εκτός διοργάνωσης, η επικράτησή τους έλαβε τέλος. Τα επόμενα χρόνια μετά την τραγωδία του Χέιζελ, το κύπελλο Πρωταθλητριών διεκδικήθηκε από ευρωπαϊκούς συλλόγους που δεν είχαν καταφέρει να διαγράψουν μεγάλες πορείες στις προηγούμενες χρονιές της διοργάνωσης. Τα έτη 1986, 1987 και 1988 η Στεάουα Βουκουρεστίου, η Πόρτο και η Αϊντχόφεν αντίστοιχα, κατέκτησαν το τρόπαιο, ενώ ο τελικός του 1987 μεταξύ Μπάγερν Μονάχου και Πόρτο θεωρείται ακόμη και σήμερα ως ένας από τους πιο ανταγωνιστικούς της διοργάνωσης.

Η πανίσχυρη Μίλαν εκείνης της περιόδου κατέκτησε το τρόπαιο την επόμενη διετία, αρχικά το 1989 με το εντυπωσιακό 4-0 επί της Στεάουα, για να το επαναλάβει και την επόμενη χρονιά (1990) απέναντι στην Μπενφίκα (1-0).

1991-2000

Το 1991 το τρόπαιο πήγε στους πρωταθλητές του γιουγκοσλάβικου πρωταθλήματος, τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου που νίκησαν τη Μαρσέιγ στα πέναλτι μετά από μία ισοπαλία χωρίς σκορ. Ο τελικός του 1991 ήταν επίσης ο μόνος τελικός το διάστημα μεταξύ 1989-1998 στον οποίο απέτυχε να συμμετάσχει κάποια ιταλική ομάδα.

Ο αποκλεισμός των αγγλικών συλλόγων από το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο έληξε την περίοδο 1990-91 (η πρωταθλήτρια Αγγλίας Λίβερπουλ δεν μπόρεσε να αγωνιστεί επειδή έπρεπε να εκτίσει έναν επιπλέον χρόνο ποινής), αλλά καμία αγγλική ομάδα δεν έφτασε στην τελική οκτάδα. Η Άρσεναλ (1991-92), η Λιντς (1992-93), η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (1993-94 και 1994-95) και η Μπλάκμπερν (1995-96), δεν μπόρεσαν να διακριθούν στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση, χάνοντας από θεωρητικά υποδεέστερες ομάδες. Αυτό οφειλόταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό και στον κανόνα των τριών ξένων που απέτρεπε τις ομάδες να χρησιμοποιήσουν μερικούς από τους βασικούς παίκτες τους.

Το 1992 ήταν η τελευταία φορά πριν τη μετονομασία του θεσμού σε Τσάμπιονς Λιγκ και η πρώτη διοργάνωση με τη δημιουργία ομίλων. Ο τελικός έλαβε χώρα στο Στάδιο Γουέμπλεϊ και το τρόπαιο κατέκτησε η Μπαρτσελόνα απέναντι στη Σαμπντόρια. Στην πρώτη διοργάνωση του Τσάμπιονς Λιγκ το 1993 η Μαρσέιγ νίκησε στον τελικό τη Μίλαν με 1-0, αλλά την επόμενη χρονιά αποκλείστηκε από την υπεράσπιση του τροπαίου εξαιτίας του υποβιβασμού της στη δεύτερη κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος, λόγω σκανδάλου που ξέσπασε για στημένους αγώνες και πλασματικές δηλώσεις οικονομικών στοιχείων. 

Ο τελικός του 1994 βρήκε την Μπαρτσελόνα να ηττάται από τη Μίλαν 4-0, ενώ η τελευταία συμμετείχε και στον επόμενο τελικό (1995) αλλά έχασε 1-0 από τον Άγιαξ, ο οποίος έφτασε και στον τελικό του 1996, αλλά ηττήθηκε από τη Γιουβέντους στη διαδικασία των πέναλτι. Εκείνη την περίοδο η "υπόθεση Μποσμάν" ήρθε για να αλλάξει δραστικά την εικόνα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Η απόφαση επί αυτής, επέτρεψε σε παίκτες των οποίων το συμβόλαιο έχει λήξει, να μεταφέρονται ελεύθερα σε ομάδες κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσης, μια εξίσου μεγάλη συνέπεια που είχε η απόφαση, ήταν το ότι οι παίκτες μιας ομάδας που προέρχονταν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν αριθμούνταν ως ξένοι, εφόσον ο σύλλογος ήταν κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Μπορούσια Ντόρτμουντ μπήκε στη λίστα των πρωταθλητών Ευρώπης το 1997 όταν νίκησε τη Γιουβέντους στον τελικό, έχοντας ήδη αποκλείσει τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον ημιτελικό, όμως αυτή ήταν μια περίοδος προόδου για τους αγγλικούς συλλόγους, καθώς η Γιουνάιτεντ ήταν η πρώτη αγγλική ομάδα που προκρίθηκε στην τελική οκτάδα, στη μετά το Χέιζελ εποχή. Την περίοδο 1997-98, επιτράπηκε για πρώτη φορά η συμμετοχή στους δευτεραθλητές των κορυφαίων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων μετά από πιέσεις στην UEFA, ενώ ο τίτλος πήγε στη Ρεάλ Μαδρίτης για έβδομη φορά μετά από 32 χρόνια.

Η περίοδος 1998-99 έχει μείνει αξέχαστη για το τρεμπλ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, το οποίο ολοκληρώθηκε με τη δραματική νίκη 2-1 επί της Μπάγερν στις καθυστερήσεις κι ενώ το γκολ του Μάριο Μπάσλερ φαινόταν να δίνει τη νίκη στους Γερμανούς. Ο διαιτητής έδειξε 3 λεπτά επιπλέον χρόνου, στο ξεκίνημα των οποίων ο Τέντι Σέριγχαμ ισοφάρισε και ο αγώνας φάνηκε πως θα οδηγηθεί στην παράταση, όμως στιγμές αργότερα ο Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ σκόραρε το νικητήριο γκολ και έγραψε ιστορία, καθώς η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε ο πρώτος αγγλικός σύλλογος που κατάκτησε το τρεμπλ: Πρωτάθλημα Πρέμιερ Λιγκ, Κύπελλο Αγγλίας, Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης για πρώτη φορά από το 1968 και ο πρώτος αγγλικός σύλλογος που κατακτούσε το τρόπαιο μετά την επιτυχία της Λίβερπουλ το 1984.

Το 1999-2000 η πρωταθλήτρια Ισπανίας Ρεάλ Μαδρίτης επικράτησε της δευτεραθλήτριας του ισπανικού πρωταθλήματος Βαλένθια με 3-0, στον πρώτο τελικό της διοργάνωσης που διεξήχθη ανάμεσα σε δύο ομάδες από την ίδια χώρα. Η διοργάνωση αυτή ήταν επίσης η πρώτη στην οποία μπορούσαν να συμμετάσχουν περισσότερες από δύο ομάδες από τα σπουδαιότερα εθνικά πρωταθλήματα. Από τα τρία κορυφαία πρωταθλήματα, όπως κατατάχθηκαν από την UEFA, μπορούσαν να συμμετάσχουν τέσσερις ομάδες, ενώ από τα τρία αμέσως επόμενα συμμετείχαν τρεις.

2001-2010

Τον πρώτο τίτλο του 21ου αιώνα πανηγύρισε η Μπάγερν Μονάχου το 2001, απέναντι στη Βαλένθια που απέτυχε για δεύτερη συνεχή χρονιά, ενώ η Ρεάλ Μαδρίτης επανήλθε στην κορυφή (για ένατη φορά) το 2002 επικρατώντας της γερμανικής Μπάγερ Λεβερκούζεν, η οποία έγινε η μοναδική φιναλίστ στην ιστορία της διοργάνωσης που δεν έχει κατακτήσει ποτέ το πρωτάθλημα στη χώρα της. Στον τελικό του 2003 που διεξήχθη στην Αγγλία, νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Μίλαν στα πέναλτι εναντίον της Γιουβέντους, στον δεύτερο τελικό που συμμετείχαν ομάδες από κοινό πρωτάθλημα. 

Το 2004 η Πόρτο επικράτησε της Μονακό με 3-0 και κατέκτησε το τρόπαιο για δεύτερη φορά μετά το 1987, ενώ το 2005 η Λίβερπουλ έφτασε στον τελικό για πρώτη φορά έπειτα από είκοσι ολόκληρα χρόνια, επικρατώντας της Μίλαν (συμμετείχε σε τελικό δεύτερη φορά τα τελευταία τρία χρόνια), σε μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία του θεσμού. Παρά το 0-3 του ημιχρόνου, η Λίβερπουλ σημείωσε τρία γκολ σε έξι λεπτά και ισοφάρισε το σκορ για να οδηγήσει τον αγώνα στην παράταση, όπου δεν άλλαξε κάτι, με αποτέλεσμα οι Άγγλοι να νικήσουν στην ψυχοφθόρα διαδικασία των πέναλτι με 3-2.

Το 2006 πρωταθλήτρια στέφθηκε η Μπαρτσελόνα επικρατώντας της Άρσεναλ με 2-1, φθάνοντας στη δεύτερη κατάκτηση του τροπαίου έπειτα από το 1992, ενώ την επόμενη χρονιά (2007) στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας στον τελικό βρέθηκε το ζευγάρι του 2005, αλλά αυτήν τη φορά η έκβαση ήταν διαφορετική, καθώς η Μίλαν νίκησε τη Λίβερπουλ με 2-1, επανερχόμενη στην κορυφή έπειτα από τέσσερα χρόνια, στον τρίτο τελικό που συμμετείχε την τελευταία πενταετία.

Το 2008 στον τρίτο τελικό που αναμετρήθηκαν ομάδες από την ίδια χώρα, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε η νέα πρωταθλήτρια Ευρώπης, καθώς νίκησε την Τσέλσι (που αγωνιζόταν για πρώτη φορά σε τελικό) στα πέναλτι με 6-5 και ενώ η κανονική διάρκεια του αγώνα είχε λήξει 1-1, με το σκορ να μην αλλάζει ούτε στην παράταση. Η Μπαρτσελόνα το 2009 επικρατώντας με 2-0 της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον τελικό της 27ης Μαΐου στη Ρώμη, έγινε η μοναδική ομάδα που κατάφερε ποτέ να κατακτήσει τους τίτλους όλων των διοργανώσεων που συμμετείχε, συνολικά έξι (Πρωτάθλημα Ισπανίας, Κύπελλο Ισπανίας, Σούπερ Καπ Ισπανίας, Τσάμπιονς Λιγκ, Σούπερ Καπ Ευρώπης και Παγκόσμιο πρωτάθλημα συλλόγων).

Το 2010 η άλλη ομάδα του Μιλάνου, η Ίντερ με προπονητή τον Ζοζέ Μουρίνιο κατέκτησε το τρόπαιο έπειτα από 45 χρόνια, για τρίτη φορά στην ιστορία της, επικρατώντας με 2-0 της Μπάγερν Μονάχου με δυο γκολ του Αργεντινού επιθετικού Ντιέγκο Μιλίτο.

2011-2020

Η Μπαρτσελόνα επέστρεψε στην κορυφή την περίοδο 2010-11, όταν στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης για τέταρτη φορά και τρίτη τα τελευταία έξι χρόνια, επικρατώντας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 3-1.

Τέσσερα χρόνια μετά τον χαμένο τελικό της Μόσχας, το 2012 η Τσέλσι επανήλθε, κατακτώντας το κύπελλο για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Αλιάντς Αρένα εναντίον της Μπάγερν. Ο αγώνας έληξε 1-1 στην κανονική διάρκεια και στην παράταση, με την Τσέλσι να επικρατεί στα πέναλτι με 4-3, στον δεύτερο τελικό της που οδηγήθηκε στη διαδικασία αυτή. 

Η Μπάγερν το 2013 με παρουσία σε τελικό για τρίτη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια, κατέκτησε το πέμπτο της τρόπαιο με αντίπαλο την Μπορούσια Ντόρτμουντ, στον τέταρτο τελικό όπου αναμετρήθηκαν σύλλογοι από την ίδια χώρα. Το 2014 υπήρξε και πάλι εγχώριος "εμφύλιος", αυτή τη φορά ισπανικός (και δη μαδριλένικος), μεταξύ Ρεάλ και Ατλέτικο Μαδρίτης, στον οποίο επικράτησε η πρώτη με 4-1 στην παράταση, καταφέρνοντας να ισοφαρίσει σε 1-1 στις καθυστερήσεις της κανονικής διάρκειας του αγώνα.

Το 2015 η Μπαρτσελόνα κατέκτησε τον πέμπτο της συνολικά τίτλο (τέταρτο την τελευταία δεκαετία) επικρατώντας στον τελικό της Γιουβέντους με 3-1, ούσα η μοναδική ομάδα που έχει επιτύχει δύο φορές τρεμπλ (2009, 2015). Στον τελικό του 2016 Ρεάλ και Ατλέτικο βρέθηκαν ξανά αντιμέτωπες, δύο χρόνια μετά την προηγούμενη μεταξύ τους αναμέτρηση, με την πρώτη να κατακτά και πάλι τον τίτλο, αυτήν τη φορά στη διαδικασία των πέναλτι (5-3), καθώς στον κανονικό αγώνα και την παράταση οι δύο ομάδες αναδείχθηκαν ισόπαλες 1-1. Ήταν ο έκτος συνολικά τελικός όπου αναμετρήθηκαν ομάδες από την ίδια χώρα και ο τρίτος την τελευταία τετραετία.

Στον τελικό του 2017 αναμετρήθηκαν Ρεάλ Μαδρίτης και Γιουβέντους για δεύτερη φορά στην ιστορία του θεσμού μετά το 1998. Η Ρεάλ επικράτησε με 4-1 και έγινε η πρώτη ομάδα που κατέκτησε για δεύτερη συνεχή χρονιά τον τίτλο της διοργάνωσης στη νέα της μορφή, μετά τη Μίλαν (1989 και 1990).

Με την τρίτη συνεχόμενη επιτυχία της η Ρεάλ Μαδρίτης το 2018, όταν επικράτησε με 3-1 της Λίβερπουλ στον τελικό που διεξήχθη στο Κίεβο το βράδυ της 26ης Μαΐου, έγινε η μοναδική ομάδα που έχει κατακτήσει τρεις σερί χρονιές τον τίτλο της διοργάνωσης στη νέα της μορφή.

Το 2019, στον δεύτερο "αγγλικό εμφύλιο" στην ιστορία του θεσμού και έβδομο συνολικά τελικό όπου αναμετρήθηκαν ομάδες από την ίδια χώρα, η Λίβερπουλ επικράτησε 2-0 της πρωτοεμφανιζόμενης σε τελικό Τότεναμ, την 1η Ιουνίου στη Μαδρίτη κατακτώντας τον έκτο της συνολικά τίτλο. 

Την επόμενη χρονιά (2020), ο προγραμματισμένος τελικός για το τέλος του Μαΐου στην Κωνσταντινούπολη, αναβλήθηκε λόγω της πανδημίας του COVID-19 και τελικά πραγματοποιήθηκε στις 23 Αυγούστου στη Λισαβόνα, όπου διεξήχθησαν και όλοι (σε μονούς αγώνες) οι προημιτελικοί και ημιτελικοί. Στον τελικό η Μπάγερν Μονάχου επικράτησε της πρωτοεμφανιζόμενης Παρί Σεν Ζερμέν με 1-0. Το νικητήριο γκολ του αγώνα σημείωσε ο Κινγκσλέι Κομάν στο 59ο λεπτό.

2021-σήμερα
Στον τελικό του 2021 βρέθηκαν αντιμέτωπες ξανά δύο αγγλικές ομάδες, δύο χρόνια μετά την προηγούμενη αναμέτρηση μεταξύ συλλόγων της Πρέμιερ Λιγκ σε τελικό και τρίτη συνολικά. Η Τσέλσι επικράτησε 1-0 της πρωτοεμφανιζόμενης σε τελικό Μάντσεστερ Σίτι, κατακτώντας το τρόπαιο για δεύτερη φορά στην ιστορία της, εννέα χρόνια μετά την πρώτη της επιτυχία.

Οι τελικοί συνοπτικά 

 τεκμηρίωση για τους τελικούς 1993-2020 :

Τίτλοι και συμμετοχές σε τελικούς

Ανά σύλλογο

Ανά χώρα 

 Παρά το γεγονός ότι η Μονακό είναι σύλλογος του ομώνυμου κράτους, έπεται της γαλλικής σημαίας καθώς συμμετέχει στο γαλλικό πρωτάθλημα και εκπροσωπεί τη Γαλλία στις διοργανώσεις της UEFA.

Στατιστικά στοιχεία - πληροφορίες

Ποδοσφαιριστές 

 Ο Φρανσίσκο Χέντο (Ρεάλ Μαδρίτης) είναι ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που έχει κατακτήσει 6 φορές το τρόπαιο, ενώ μαζί με τον Πάολο Μαλντίνι (Μίλαν) έχουν τις περισσότερες συμμετοχές σε τελικούς (8).
 Ο Κλάρενς Ζέεντορφ είναι ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που το κατέκτησε με 3 διαφορετικές ομάδες, Άγιαξ (1994/95), Ρεάλ Μαδρίτης (1997/98) και Μίλαν (2002/03, 2006/07).
 Ο Ίκερ Κασίγιας έχει τις περισσότερες συμμετοχές στη διοργάνωση με 164 (Ρεάλ Μαδρίτης 1999/2000 έως 2014/15, Πόρτο 2015/16 έως σήμερα) και ακολουθεί ο Τσάβι με 151 (Μπαρτσελόνα 1998/99 έως 2014/15).
 Ο Κριστιάνο Ρονάλντο έχει πετύχει τα περισσότερα τέρματα στη διοργάνωση με 139 (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 2003/04 έως 2008/09, Ρεάλ Μαδρίτης 2009/10 έως 2017/18, Γιουβέντους 2018/19 έως 2020/21, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 2021/22) και ακολουθεί ο Λιονέλ Μέσι με 123 (Μπαρτσελόνα 2005/06 έως 2021/21 Παρί Σεν Ζερμέν 2021/22), ενώ οι δύο τους έχουν αναδειχθεί έξι και πέντε φορές πρώτοι σκόρερ αντίστοιχα. Ο Ρονάλντο κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων τερμάτων σε μία διοργάνωση (17, 2013/14), ενώ μαζί με τον Μέσι αυτό των περισσότερων χατ τρικ (8).
 Ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο και ο Φέρεντς Πούσκας έχουν πετύχει τα περισσότερα τέρματα σε τελικούς (7). Ο Ντι Στέφανο κατέχει το ρεκόρ σκοραρίσματος σε διαφορετικούς τελικούς (5), ενώ ο Πούσκας τα περισσότερα τέρματα σε έναν τελικό (4) και είναι ο μόνος με δύο χατ τρικ σε τελικούς.
 Τα περισσότερα τέρματα που έχουν σημειωθεί από έναν παίκτη σε έναν αγώνα είναι 5 και το έχουν πετύχει 15 διαφορετικοί ποδοσφαιριστές, μόνο ο Αντριάνο ο Έρλινγκ Μπράουτ Χόλαντ και ο Λιονέλ Μέσι .
 Ο Ρουντ φαν Νίστελροϊ έχει σκοράρει σε 9 συνεχόμενους αγώνες (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 2002/03), ο Ραούλ σε 14 συνεχόμενες διοργανώσεις (Ρεάλ Μαδρίτης 1997/98 έως 2009/10, Σάλκε 2010/11), ο Ράιαν Γκιγκς σε 16 διαφορετικές διοργανώσεις (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 1994/95, 1996/97 έως 2006/07, 2008/09, 2011/12) και ο Ζλάταν Ιμπραχίμοβιτς με 6 διαφορετικές ομάδες (Άγιαξ, Γιουβέντους, Ίντερ, Μπαρτσελόνα, Μίλαν, Παρί Σεν Ζερμέν).
 Το γρηγορότερο τέρμα στη διοργάνωση σημειώθηκε από τον Ρόι Μακάι στα 10,12 δευτερόλεπτα του αγώνα Μπάγερν Μονάχου - Ρεάλ Μαδρίτης (2006/07), ενώ σε τελικό από τον Πάολο Μαλντίνι στα 53 δευτερόλεπτα του αγώνα Λίβερπουλ - Μίλαν (2004/05). 
 Ο Τσέζαρε Μαλντίνι (1962/63) και ο γιος του Πάολο Μαλντίνι (2002/03, 2006/07) είναι το μόνο δίδυμο πατέρα και γιου που έχουν οδηγήσει (ως αρχηγοί) την ίδια ομάδα (Μίλαν) στην κορυφή της διοργάνωσης. Δύο ακόμη ζευγάρια πατέρα - γιου έχουν κατακτήσει τον τίτλο, οι Μανουέλ Σαντσίς Μαρτίνεθ (1965/66) και Μανουέλ "Μανόλο" Σαντσίς (1997/98, 1999/2000) με τη Ρεάλ Μαδρίτης και οι Κάρλες Μπουσκέτς (1991/92) και Σέρχιο Μπουσκέτς (2008/09, 2010/11, 2014/15) με την Μπαρτσελόνα.
 Ο μεγαλύτερος σε ηλικία ποδοσφαιριστής που έχει αγωνιστεί στη διοργάνωση είναι ο Μάρκο Μπαλότα (Λάτσιο 2007/08, 43 ετών και 252 ημερών) και ο νεότερος ο Σελεστίν Μπαμπαγιάρο (Άντερλεχτ 1994/95, 16 ετών και 87 ημερών). Ο μεγαλύτερος σε ηλικία που έχει αγωνιστεί σε τελικό είναι ο Ντίνο Τζοφ (Γιουβέντους 1982/83, 41 ετών και 86 ημερών), ο μεγαλύτερος που έχει κατακτήσει το τρόπαιο είναι ο Φέρεντς Πούσκας (Ρεάλ Μαδρίτης 1965/66, 39 ετών και 39 ημερών) και ο νεότερος ο Αντόνιο Σιμόες (Μπενφίκα 1961/62, 18 ετών και 139 ημερών).
 Ο Γενς Λέμαν είναι ο τερματοφύλακας με το μεγαλύτερο σερί απαραβίαστης εστίας (Άρσεναλ 2005/06 και 2006/07, 10 αγώνες - 853 λεπτά), ενώ ο Χέλμουτ Ντουκαντάμ της Στεάουα απέκρουσε και τα τέσσερα πέναλτι που εκτέλεσαν οι ποδοσφαιριστές της Μπαρτσελόνα στον τελικό του 1986.

Προπονητές 

 Ο Μπομπ Πέισλι (1976/77, 1977/78, 1980/81) και ο Κάρλο Αντσελότι (2002/03, 2006/07, 2013/14) είναι οι δύο προπονητές που έχουν τις περισσότερες κατακτήσεις (3), ενώ ο τελευταίος (φιναλίστ 2004/05) μαζί με τους Μιγκέλ Μουνιόθ (1959/60, 1961/62, 1963/64, 1965/66), Μαρσέλο Λίπι (1995/96, 1996/97, 1997/98, 2002/03) και Άλεξ Φέργκιουσον (1998/99, 2007/08, 2008/09, 2010/11) έχουν τις περισσότερες παρουσίες σε τελικό (4). 
 Τέσσερα πρόσωπα έχουν κατακτήσει τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης ως παίκτες και ως προπονητές στην ίδια ομάδα:
Ο Μιγκέλ Μουνιόθ της Ρεάλ Μαδρίτης (1955/56, 1956/57 ως παίκτης και 1959/60, 1965/66 ως προπονητής), ο Κάρλο Αντσελότι της Μίλαν (1988/89, 1989/90 ως παίκτης και 2002/03, 2006/07 ως προπονητής, καθώς και ως προπονητής της Ρεάλ Μαδρίτης το 2013/14), ο Πεπ Γκουαρντιόλα της Μπαρτσελόνα (1991/92 ως παίκτης και 2008/09, 2010/11 ως προπονητής) και ο Ζινεντίν Ζιντάν της Ρεάλ Μαδρίτης (2001/02 ως παίκτης και 2015/16, 2016/17 ως προπονητής). 
 Τρεις ακόμη το κατέκτησαν ως παίκτες και προπονητές αλλά σε διαφορετικές ομάδες:
Ο Τζιοβάνι Τραπατόνι ως παίκτης της Μίλαν (1962/63, 1968/69) και ως προπονητής της Γιουβέντους (1984/85), ο Γιόχαν Κρόιφ ως παίκτης του Άγιαξ τρεις φορές (1970/71, 1971/72, 1972/73) και ως προπονητής της Μπαρτσελόνα (1991/92) και ο Φρανκ Ράικαρτ ως παίκτης της Μίλαν (1988/89, 1989/90), του Άγιαξ (1994/95) και ως προπονητής της Μπαρτσελόνα (2005/06).
 Πέντε προπονητές έχουν κατακτήσει τον τίτλο με δύο διαφορετικές ομάδες:
Ο Ερνστ Χάπελ με Φέγενορντ (1969/70) και Αμβούργο (1982/83), ενώ είναι ο μοναδικός προπονητής που έχει λάβει μέρος σε τελικό με τρεις διαφορετικές ομάδες (φιναλίστ με την Κλαμπ Μπριζ το 1978), ο Ότμαρ Χίτσφελντ με Μπορούσια Ντόρτμουντ (1996/97) και Μπάγερν Μονάχου (2000/01), ο Ζοζέ Μουρίνιο με Πόρτο (2003/04) και Ίντερ (2009/10), ο Γιουπ Χάινκες με Ρεάλ Μαδρίτης (1997/98) και Μπάγερν Μονάχου (2012/13) και ο Κάρλο Αντσελότι με Μίλαν (2002/03, 2006/07) και Ρεάλ Μαδρίτης (2013/14).
 Ο Βιθέντε Ντελ Μπόσκε είναι ο μοναδικός προπονητής που έχει κατακτήσει Τσάμπιονς Λιγκ (Ρεάλ Μαδρίτης 1999/2000, 2001/02), Παγκόσμιο Κύπελλο (Ισπανία 2010) και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (Ισπανία 2012), ενώ ο Μαρσέλο Λίπι έχει κατακτήσει Τσάμπιονς Λιγκ (Γιουβέντους 1995/96) και Παγκόσμιο Κύπελλο (Ιταλία 2006).
 Δύο προπονητές έχουν κατακτήσει το τρόπαιο και στις τρεις ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις (Πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ, Κυπελλούχων και ΟΥΕΦΑ/Γιουρόπα Λιγκ):
Ο Τζιοβάνι Τραπατόνι με Γιουβέντους (Πρωταθλητριών 1984/85, Κυπελλούχων 1983/84, ΟΥΕΦΑ 1976/77, 1992/93) και ο Ούντο Λάτεκ, Πρωταθλητριών με Μπάγερν Μονάχου (1973/74), Κυπελλούχων με Μπαρτσελόνα (1981/82) και ΟΥΕΦΑ με Γκλάντμπαχ (1978/79).

Σύλλογοι 

 Είκοσι δύο σύλλογοι έχουν κατακτήσει το τρόπαιο, με τη Ρεάλ Μαδρίτης να έχει τις περισσότερες κατακτήσεις (14) και τις περισσότερες συμμετοχές σε τελικούς (17) και ακολουθεί η Μίλαν (με 7 και 11 αντίστοιχα).
 Δέκα σύλλογοι έχουν κατακτήσει το τρόπαιο αήττητοι, τέσσερις εκ των οποίων δύο φορές, οι Λίβερπουλ (1980/81, 1983/84), Μίλαν (1988/89, 1993/94), Άγιαξ (1971/72, 1994/95) και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (1998/99, 2007/08), ενώ μία φορά οι Ίντερ (1963/64), Νότιγχαμ Φόρεστ (1978/79), Ερυθρός Αστέρας (1990/91), Μαρσέιγ (1992/93), Μπαρτσελόνα (2005/06) και Μπάγερν Μονάχου (2019/20). Η Μπάγερν Μονάχου έχει το καλύτερο ρεκόρ με 11 νίκες σε ισάριθμες αναμετρήσεις.
 Η Ρεάλ Μαδρίτης κατέχει το ρεκόρ περισσότερων εμφανίσεων στη διοργάνωση έχοντας λάβει μέρος σε 47 συνολικά. Έχει επίσης και τις περισσότερες συνεχόμενες με 20 εμφανίσεις, ρεκόρ που ξεκίνησε την περίοδο 1997/98 και συνεχίζεται έως σήμερα, ενώ είναι ο μοναδικός σύλλογος που συμμετείχε συνεχόμενα στις πρώτες 15 διοργανώσεις (1955/56 έως 1969/70).
 Η Μπαρτσελόνα είναι η μοναδική ομάδα που έχει κατακτήσει δύο φορές (2008/09, 2014/15) τρεις τίτλους (τρεμπλ) την ίδια χρονιά: Το εθνικό πρωτάθλημα, ένα εθνικό κύπελλο και το Τσάμπιονς Λιγκ/Κύπελλο Πρωταθλητριών. Η Σέλτικ (1966/67), ο Άγιαξ (1971/72), η Αϊντχόφεν (1987/88), η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (1998/99), η Ίντερ (2009/10) και η Μπάγερν (2012/13) είναι οι έξι ομάδες που το έχουν καταφέρει μία φορά. 
 Η Μπαρτσελόνα (2008/09) και η Μπάγερν Μονάχου (2019/20) έχουν κατακτήσει σε μία περίοδο τους τίτλους όλων των διοργανώσεων που συμμετείχαν: Τρεμπλ, Σούπερ καπ, Σούπερ καπ Ευρώπης και παγκόσμιο πρωτάθλημα συλλόγων.
 Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κατέχει το ρεκόρ μεγαλύτερου αήττητου σερί στη διοργάνωση, ούσα αήττητη επί 25 συνεχείς αγώνες από την έναρξη της περιόδου 2007/08 μέχρι τον τελικό της επόμενης (2008/09), ενώ αυτό των συνεχόμενων νικών μοιράζονται η Μπάγερν Μονάχου (από προημιτελικά 2012/13 έως 6ο αγώνα ομίλων 2013/14) και η Ρεάλ Μαδρίτης (από ημιτελικά 2013/14 έως φάση των 16 2014/15) έχοντας από 10.
 Σε οκτώ περιπτώσεις στον τελικό του Champions League συναντήθηκαν δύο ομάδες από την ίδια χώρα:
 1999/00 Ρεάλ Μαδρίτης - Βαλένθια 3-0
 2002/03 Μίλαν - Γιουβέντους 0-0 (3-2 πέν.)
 2007/08 Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ - Τσέλσι 1-1 (6-5 πέν.)
 2012/13 Μπάγερν Μονάχου - Μπορούσια Ντόρτμουντ 2-1
 2013/14 Ρεάλ Μαδρίτης - Ατλέτικο Μαδρίτης 4-1
 2015/16 Ρεάλ Μαδρίτης - Ατλέτικο Μαδρίτης 1-1 (5-3 πέν.)
 2018/19 Λίβερπουλ - Τότεναμ 2-0
 2020/21 Τσέλσι - Μάντσεστερ Σίτι 1-0
 Πέραν των 8 τελικών, άλλες 27 φορές συναντήθηκαν δύο ομάδες από την ίδια χώρα:
 Ισπανία (11 φορές):
 1957/58 Ρεάλ Μαδρίτης - Σεβίλλη 8-0, 2-2 (προημιτελικός)
 1958/59 Ρεάλ Μαδρίτης - Ατλέτικο Μαδρίτης 2-1, 0-1, 2-1 (ημιτελικός)
 1959/60 Ρεάλ Μαδρίτης - Μπαρτσελόνα 3-1, 3-1 (ημιτελικός)
 1960/61 Μπαρτσελόνα - Ρεάλ Μαδρίτης 2-2, 2-1 (φάση των 16/1ος γύρος)
 1999/00 Βαλένθια - Μπαρτσελόνα 4-1, 1-2 (ημιτελικός)
 2001/02 Ρεάλ Μαδρίτης - Μπαρτσελόνα 2-0, 1-1 (ημιτελικός)
 2010/11 Μπαρτσελόνα - Ρεάλ Μαδρίτης 2-0, 1-1 (ημιτελικός)
 2013/14 Ατλέτικο Μαδρίτης - Μπαρτσελόνα 1-1, 1-0  (προημιτελικός)
 2014/15 Ρεάλ Μαδρίτης - Ατλέτικο Μαδρίτης 0-0, 1-0 (προημιτελικός)
 2015/16 Ατλέτικο Μαδρίτης - Μπαρτσελόνα 1-2, 2-0 (προημιτελικός)
 2016/17 Ρεάλ Μαδρίτης - Ατλέτικο Μαδρίτης 3-0, 1-2 (ημιτελικός)
 Αγγλία (11 φορές):
 1978/79 Νότιγχαμ Φόρεστ - Λίβερπουλ 2-0, 0-0 (φάση των 32/1ος γύρος)
 2003/04 Τσέλσι - Άρσεναλ 1-1, 2-1 (προημιτελικός)
 2004/05 Λίβερπουλ - Τσέλσι 0-0, 1-0 (ημιτελικός)
 2005/06 Λίβερπουλ - Τσέλσι 0-0, 0-0 (φάση ομίλων/7ος όμιλος)
 2006/07 Λίβερπουλ - Τσέλσι 1-0, 0-1, 4-1 πέν. (ημιτελικός)
 2007/08 Λίβερπουλ - Άρσεναλ 1-1, 4-2 (προημιτελικός)
 2007/08 Τσέλσι - Λίβερπουλ 1-1, 3-2 (ημιτελικός)
 2008/09 Τσέλσι - Λίβερπουλ 3-1, 4-4 (προημιτελικός)
 2008/09 Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ - Άρσεναλ 1-0, 3-1 (ημιτελικός)
 2010/11 Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ - Τσέλσι 1-0, 2-1 (προημιτελικός)
 2020/21 Μάντσεστερ Σίτι - Τσέλσι 0-1(τελικός)
 Ιταλία (3 φορές):
 1985/86 Γιουβέντους - Ελλάς Βερόνα 0-0, 2-0 (φάση των 16/2ος γύρος)
 2002/03 Μίλαν - Ίντερ 0-0, 1-1 (ημιτελικός)
 2004/05 Μίλαν - Ίντερ 2-0, 3-0 (προημιτελικός)
 Γερμανία (2 φορές):
 1997/98 Μπορούσια Ντόρτμουντ - Μπάγερν Μονάχου 0-0, 1-0 (προημιτελικός)
 1998/99 Μπάγερν Μονάχου - Καϊζερσλάουτερν 2-0, 4-0 (προημιτελικός)
 Γαλλία (1 φορά):
 2009/10 Λυών - Μπορντό 3-1, 0-1 (προημιτελικός)
 Η μεγαλύτερη σε έκταση νίκη όλων των εποχών σημειώθηκε στον αγώνα Ντιναμό Βουκουρεστίου - Κρουσέιντερς 11-0 (1973/74). Στη φάση των ομίλων είναι 8-0 και το έχουν επιτύχει η Λίβερπουλ επί της Μπεσίκτας (2007/08) και η Ρεάλ Μαδρίτης επί της Μάλμε (2015/16).
 Τα περισσότερα τέρματα που έχουν επιτευχθεί σε έναν αγώνα είναι 14 και σημειώθηκαν στην αναμέτρηση Φέγενορντ - Ρέικιαβικ 12-2 (1969/70). Στη φάση των ομίλων είναι 12 και επιτεύχθηκαν στον αγώνα Μπορούσια Ντόρτμουντ - Λέγκια Βαρσοβίας 8-4 (2016/17).
 Το απόλυτο (6 νίκες σε ισάριθμους αγώνες) στη φάση των ομίλων έχουν επιτύχει 6 ομάδες: Μίλαν (1992/93), Παρί Σεν Ζερμέν (1994/95),  Σπαρτάκ Μόσχας (1995/96), Μπαρτσελόνα (2002/03), Ρεάλ Μαδρίτης (2011/12, 2014/15) και Μπάγερν Μονάχου (2019/20).
 Η Μαρσέιγ ήταν η πρώτη πρωταθλήτρια με τον νέο τρόπο διεξαγωγής της διοργάνωσης και τον τίτλο Τσάμπιονς Λιγκ, το 1993.
 Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που κατέκτησε τρεις τίτλους την περίοδο 1998/99, υπήρξε η πρώτη πρωταθλήτρια της διοργάνωσης που δεν κέρδισε κάποιον εγχώριο τίτλο ούτε το Τσάμπιονς Λιγκ την προηγούμενη χρονιά.
 Η Νότιγχαμ Φόρεστ είναι η μόνη ομάδα που έχει κατακτήσει το κύπελλο Πρωταθλητριών (1978/79, 1979/80) περισσότερες φορές (2 έναντι 1) από το εγχώριο πρωτάθλημα (1977/78), ενώ μαζί με την Πόρτο (1986/87, 2003/04) είναι οι μοναδικές που συμμετείχαν σε τελικό περισσότερες από μία φορές (2) επιτυγχάνοντας ισάριθμες κατακτήσεις. Η Νότιγχαμ Φόρεστ είναι επίσης η μόνη πρωταθλήτρια Ευρώπης που αργότερα υποβιβάστηκε χαμηλότερα από τις δύο ανώτερες κατηγορίες του εθνικού της πρωταθλήματος.  
 Η ΑΕΚ είναι η μόνη αήττητη ομάδα σε φάση ομίλων, που δεν προκρίθηκε στη φάση των "16", με 6 ισοπαλίες (2002/03).
 Η Γιουβέντους είναι η ομάδα με τις περισσότερες ήττες σε τελικούς, 7 (1972/73, 1982/83, 1996/97, 1997/98, 2002/03, 2014/15, 2016/17) από τους 9 συνολικά (νικήτρια 1984/85, 1995/96) που έχει λάβει μέρος και ακολουθεί η Μπενφίκα με 5 (1962/63, 1964/65, 1967/68, 1987/88, 1989/90) από 7 συνολικά (νικήτρια 1960/61, 1961/62).
 Η Ατλέτικο Μαδρίτης είναι η μοναδική ομάδα που έχει αγωνιστεί σε τρεις τελικούς (1973/74, 2013/14, 2015/16) χωρίς να έχει κατακτήσει τον τίτλο, ενώ ακολουθούν με δύο τελικούς χωρίς τίτλο η Ρενς (1955/56, 1958/59) και η Βαλένθια (1999/2000, 2000/01).

Πόλεις 
 Η Μαδρίτη είναι η πόλη με τους περισσότερους τίτλους (14) και η μοναδική που έχει εκπροσωπηθεί ταυτόχρονα με δύο ομάδες (Ρεάλ, Ατλέτικο) στον τελικό (2013/14, 2015/16).
 Το Μιλάνο, είναι η μόνη πόλη που έχει "κατακτήσει" το κύπελλο Πρωταθλητριών με δύο διαφορετικές ομάδες, Μίλαν (7) και Ίντερ (3), ενώ μαζί με τη Μαδρίτη είναι οι μοναδικές που έχουν διψήφιο αριθμό τίτλων. Οι δύο αυτές πόλεις μαζί με το Βελιγράδι (Παρτιζάν, Ερυθρός Αστέρας) και το Λονδίνο (Άρσεναλ, Τσέλσι) είναι οι μόνες που έχουν εκπροσωπηθεί σε τελικό με περισσότερες από μία ομάδες.
 Η Αθήνα και το Λονδίνο είναι οι δύο πόλεις που έχουν εκπροσωπηθεί από τρεις ομάδες την ίδια περίοδο. Η Αθήνα από Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΑΕΚ το 2003/04 και το Λονδίνο από Τσέλσι, Άρσεναλ, Τότεναμ το 2010/11, όπου έγινε η μοναδική πόλη που έφτασε με τρεις ομάδες μέχρι τη φάση των 16.
 Ο ημιτελικός 2002/03, μεταξύ Μίλαν και Ίντερ ήταν η μοναδική φορά στην οποία υπήρξε ισοπαλία δύο αγώνων σε ομάδες που έχουν την ίδια έδρα (Σαν Σίρο, Μιλάνο).

Χώρες 
 Η Ισπανία είναι η χώρα με τους περισσότερους τίτλους έχοντας 19 (Ρεάλ Μαδρίτης 14, Μπαρτσελόνα 5), ενώ έχει και τις περισσότερες συμμετοχές σε τελικούς (30).
 Η Αγγλία είναι η μοναδική χώρα που έχει κατακτήσει το τρόπαιο με ομάδες από 5 διαφορετικές πόλεις (Λίβερπουλ/Λίβερπουλ, Μάντσεστερ/Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Νότιγχαμ/Νότιγχαμ Φόρεστ, Μπέρμιγχαμ/Άστον Βίλα, Λονδίνο/Τσέλσι), καθώς και τις περισσότερες συμμετοχές σε τελικούς με διαφορετικές ομάδες (9).
 Η Αγγλία (2005/06, 2017/18) και η Ισπανία (2015/16, 2016/17, 2021/22) είναι οι δύο χώρες που έχουν εκπροσωπηθεί με τις περισσότερες ομάδες (5) σε μία περίοδο.
 Η Αγγλία είναι η μοναδική χώρα που έχει καταφέρει να φτάσει με 4 ομάδες μέχρι και τα προημιτελικά της διοργάνωσης την περίοδο 2007/08 (Άρσεναλ, Λίβερπουλ, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Τσέλσι), το οποίο επανέλαβε και την επόμενη χρονιά (2008/09) με τις ίδιες ομάδες και με 5 ομάδες στη φάση των 16 της σεζόν 2017/18.

Διάφορα 
 Ο ύμνος του Τσάμπιονς Λιγκ που ακούγεται στην τελετή πριν από την έναρξη κάθε αγώνα, αποτελεί σύνθεση του Τόνι Μπρίτεν και βασίζεται στο έργο Ο Ιερέας Ζάντοκ του Χέντελ. Στην καθιερωμένη εκτέλεση μετέχουν η χορωδία της Ακαδημίας του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών (St Martin-in-the-Fields, αγγλικανική εκκλησία) με τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα, επίσης του Λονδίνου.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι  - Πηγές 
 Η επίσημη σελίδα της ΟΥΕΦΑ
 Στατιστικά στοιχεία από RSSSF
 Η ιστορία του κυπέλλου Πρωταθλητριών
 Στατιστικά όλων των εποχών από το www.the-sports.org
 50 χρόνια Τσάμπιονς Λιγκ uefa.com
 Η ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ www.sansimera.gr

 
Πολυεθνικά επαγγελματικά αθλητικά πρωταθλήματα