Καφού

Ο Μάρκος Εβανγκελίστα ντε Μοράις (πορτογαλικά: Marcos Evangelista de Morais, γεννήθηκε 7 Ιουνίου 1970), περισσότερο γνωστός ως Καφού (Cafu), είναι Βραζιλιάνος διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως δεξιός πλάγιος αμυντικός, θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους στη θέση του όλων των εποχών. Το 2021 η IFFHS τον συμπεριέλαβε στην καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών στη θέση του δεξιού οπισθοφύλακα.

Βιογραφία 

Μεγάλωσε σε φαβέλα του Σάο Πάολο. Στην ηλικία των επτά μπόρεσε να παρακολουθήσει μία ακαδημία ποδοσφαίρου. Εντάχθηκε στην ομάδα νέων της Νασιονάλ Ατλέτικο Κλούμπε (Nacional Atlético Clube), ενώ έπαιξε και για δύο χρόνια ποδόσφαιρο σάλας. 
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, απορρίφθηκε από τις ομάδες νέων των  Κορίνθιανς,  Παλμέιρας, Σάντος, Ατλέτικο Μινέιρο. Μόνο το 1988 σε ηλικία 18 ετών εισήχθη στην ομάδα νέων της  Σάο Πάολο και στη συνέχεια κέρδισε το τουρνουά νεολαίας "Κύπελλο Σάο Πάολο" εκείνο το έτος.

Καριέρα σε συλλόγους 
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ωστόσο, ο προπονητής νέων της Σάο Πάολο Τέλε Σαντάνα έγινε μέντορας του παίκτη. Έκανε έναν άψογο αγώνα στον πρώτο τελικό του πρωταθλήματος του Σάο Πάολο το 1992 απέναντι στην  Παλμέιρας αγωνιζόμενος ως δεξιός ακραίος επιθετικός, σημειώνοντας ένα γκολ και δίνοντας τρεις ασίστ. Το παιχνίδι έληξε με αποτέλεσμα 4–2. Ο Καφού να μετακινήθηκε στο κέντρο, κάτι που έγινε με ευκολία. Σύντομα είχε βρει θέση στην πρώτη ομάδα και κατέκτησε κορυφαίους τίτλους καθώς η Σάο Πάολο κέρδισε το Κόπα Λιμπερταδόρες το 1992 και το 1993, το  Σούπερ Κύπελλο Νότιας Αμερικής το 1993 και το Διηπειρωτικό Κύπελλο άλλες δύο φορές (1992, 1993). Το 1994, ψηφίστηκε ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της Νότιας Αμερικής. Στη μέση της αγωνιστικής περιόδου 1994–95, ο Καφού εντάχθηκε στην ισπανική  Ρεάλ Σαραγόσα, κερδίζοντας το Κύπελλο Κυπελλούχων του 1995 (αν και είχε προβλήματα τραυματισμού και δεν έπαιξε στον τελικό). Στη συνέχεια έφυγε από τη Σαραγόσα για να επανέλθει στην πατρίδα του και την Παλμέιρας.

Το 1996, επέστρεψε στην Ευρώπη, αυτή τη φορά με τη Ρόμα, και κέρδισε το πρωτάθλημα το 2001, ακολουθούμενο από το Σούπερ Καπ Ιταλίας. Μετακόμισε στο Μιλάνο και τη Μίλαν το 2003. Με τους ροσονέρι, κέρδισε τη δεύτερη κατάκτηση του πρωταθλήματος το 2004, ακολουθούμενη από το Σούπερ Καπ Ιταλίας και έπαιξε στον πρώτο του τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2005.

Οι επιτυχίες του με τη Μίλαν συνεχίστηκαν με την επιτυχή έκβαση στην πορεία του Τσάμπιονς Λιγκ της αγωνιστικής περιόδου 2006–2007. Κατά την διάρκεια της σεζόν 2007–08, κέρδισε άλλους τρεις τίτλους με την ομάδα του Μιλάνου. Στο τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του στο Μιλάνο, και ίσως στην ποδοσφαιρική του καριέρα, σημείωσε ένα γκολ στη νίκη 4–1 εναντίον της Ουντινέζε. 

Είναι μέλος του Hall of Fame της Μίλαν και της Ρόμα.

Διεθνής καριέρα	

Ο Καφού είναι ο κάτοχος του ρεκόρ συμμετοχών της εθνικής Βραζιλίας όλων των εποχών με 142 εμφανίσεις, συμπεριλαμβανομένων των 21 παιχνιδιών στα Παγκόσμια Κύπελλα. Έχει κερδίσει δύο Παγκόσμια Κύπελλα το 1994 και το 2002. Έχει επίσης το ρεκόρ με τη συμμετοχή σε περισσότερες νίκες με 16 σε τελική φάση της παγκόσμιας διοργάνωσης.   

Έκανε την πρώτη εμφάνιση με την εθνική σε ένα φιλικό με την Ισπανία στις 12 Σεπτεμβρίου 1990, και έπαιξε σχετικά λίγο στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όντας αναπληρωματικός στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994. Έπαιξε όμως στον τελικό με αντίπαλο την Ιταλίας, μετά από τραυματισμό του Ζορζίνιο στο 22ο λεπτό. Μετά από αυτό, ήταν βασικός σύντομα όταν η Βραζιλία κατέκτησε το Κόπα Αμέρικα το 1997 και το 1999, το Κύπελλο Συνομοσπονδιών 1997, και έφθασε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 στον τελικό.

Η Βραζιλία είχε δύσκολα προκριματικά για τη διοργάνωση του 2002, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Καφού δέχθηκε έντονη κριτική από τον προπονητή, ο οποίος του αφαίρεσε την αρχηγία μετά την αποβολή του σε προκριματικό με αντίπαλο την Παραγουάη. Όμως η αρχηγία επανήλθε σύντομα πάλι σε αυτόν μέσω συγκυριών και έτσι ήταν αυτός που σήκωσε πρώτος το τρόπαιο έχοντας καθοριστική συμβολή στην κατάκτηση.

Ο Καφού και η Βραζιλία έχασαν τις υψηλές προσδοκίες που είχαν τεθεί στην ομάδα τέσσερα χρόνια αργότερα το 2006, καθώς η Βραζιλία αποκλείστηκε στον προημιτελικό μετά από ήττα 1–0 από τη Γαλλία. Ο προπονητής δέχθηκε κριτική για το ότι έπαιζε με βετεράνους, κυρίως για τον 36χρονο Καφού και τον 33χρονο Ρομπέρτο Κάρλος που ήταν στην αρχική ενδεκάδα αντί νεότερων παικτών.

Συμμετέχοντας σε τέσσερα  Παγκόσμια Κύπελλα έγινε το 2002 ο μόνος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε σε τρεις τελικούς του Κυπέλλου (1994, 1998, 2002), κατακτώντας δύο τίτλους.

 

Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους αμυντικούς όλων των εποχών, ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές της γενιάς του και ένας από τους καλύτερους παίκτες στην ιστορία της Βραζιλίας. Ήταν ένας δυναμικός, σκληρός, επιθετικός και γεμάτος δύναμη στη δεξιά πλευρά της άμυνας με μεγάλη ταχύτητα, αντοχή, τακτική νοημοσύνη και τεχνικές δεξιότητες, καθώς και την ικανότητά του να αλληλοεπικαλύπτεται. Εκτός από την ποδοσφαιρική του ικανότητα, ήταν επίσης γνωστός για την πειθαρχία, τις ηγετικές ικανότητες  και τη χαρακτηριστική του αισιόδοξη συμπεριφορά. Αν και γενικά παίζει ως δεξιός πλάγιος αμυντικός, ήταν επίσης σε θέση να παίξει ως κεντρικός αμυντικός, λόγω των  ικανοτήτων του, ή σε πιο προχωρημένες θέσεις, αποτελώντας έτσι το υπόδειγμα του πλήρους αμυντικού. Μετά το τέλος της καριέρας του ακολουθήστε προπονητική σταδιοδρομία χωρίς επιτυχία. 

Σύμφωνα με τον Πελέ είναι ανάμεσα στους 125 σπουδαιότερους εν ζωή ποδοσφαιριστές το 2004 (FIFA 100). Το 2013 ψηφίστηκε από το περιοδικό World Soccer στην καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών, ενώ την ίδια επιλογή είχε και το 2020 από το γαλλικό France Football. Το 2018 έγινε πρεσβευτής των "Σπέσιαλ Ολύμπικς".

Τίτλοι 
Σάο Πάολο 
 Πρωτάθλημα Βραζιλίας : 1991
 Καμπεονάτο Παουλίστα (2) : 1991 , 1992
 Κόπα Λιμπερταδόρες (2) : 1992 , 1993
 Σουπερκόπα Λιμπερταδόρες : 1993
 Ρεκόπα Σουδαμερικάνα (2): 1993 , 1994
 Διηπειρωτικό Κύπελλο (2) : 1992 , 1993
 Κύπελλο CONMEBOL : 1994
Ρεάλ Σαραγόσα 
 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης: 1994–95
Παλμέιρας 
 Καμπεονάτο Παουλίστα : 1996
Ρόμα
 Πρωτάθλημα Ιταλίας : 2000-01
Μίλαν 
 Σούπερ Κύπελλο UEFA (2) : 2003 , 2007
 Πρωτάθλημα Ιταλίας : 2003–04
 Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας : 2004
 Τσάμπιονς Λιγκ : 2006–07
 Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων : 2007

Βραζιλία
 Παγκόσμιο Κύπελλο (2) : 1994 , 2002
 Κόπα Αμέρικα (2): 1997, 1999
 Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA : 1997

Ατομικές διακρίσεις 
 Νοτιοαμερικανική ομάδα της χρονιάς (4) : 1992, 1993, 1994, 1995 
 Νοτιοαμερικανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς : 1994 
 FIFA 100 
 Ομάδα της χρονιάς της UEFA (2) : 2004, 2005 
 FIFPro Κόσμος XI : 2005 
 Sports Illustrated Ομάδα της Δεκαετίας : 2009 
 ESPN Παγκόσμια ομάδα της δεκαετίας : 2009 
 World Soccer περιοδικό : Οι καλύτεροι XI όλων των εποχών : 2013 
 World XI: Ομάδα του 21ου αιώνα
 France Football : Ballon d'or Dream Team - 2020
 IFFHS Παγκόσμια Ομάδα - Όνειρο Όλων των Εποχών : 2021

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 

Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1991
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1993
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1997
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1999
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1997
Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ποδοσφαιριστές Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σαραγόσα
Ποδοσφαιριστές Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας
Ποδοσφαιριστές Ρόμα
Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν
FIFA 100
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία
FIFA Century Club
Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ιταλίας
Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA