Μισέλ Πλατινί

Ο Μισέλ Φρανσουά Πλατινί (γαλλικά: Michel François Platini, γεννήθηκε 21 Ιουνίου 1955) είναι Γάλλος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, προπονητής και διοικητικό στέλεχος. Ως ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, ψηφίστηκε έβδομος στις εκλογές της IFFHS στην ανάδειξη των καλύτερων του 20ού αιώνα, ενώ σε ειδική ψηφοφορία των νικητών της Χρυσής Μπάλας που διοργάνωσε το περιοδικό France Football κατετάγη πέμπτος του 20ού αιώνα πίσω από τους Πελέ, Μαραντόνα, Κρόιφ και Ντι Στέφανο. 

Επίσης, το France Football και η IFFHS τον ανέδειξαν ως τον κορυφαίο Γάλλο ποδοσφαιριστή του 20ού αιώνα, μπροστά από τους Ζινεντίν Ζιντάν και Ρεϊμόν Κοπά. Τροπαιούχος τρεις συνεχόμενες χρονιές της Χρυσής Μπάλας την περίοδο που αγωνιζόταν στη Γιουβέντους, αναγνωρίστηκε από το σύλλογο ως κορυφαίος παίκτη της όλων των εποχών. Ως αναγνώριση των επιτευγμάτων του, έγινε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής το 1985 και Αξιωματικός της το 1988. Το 2000 συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα από τη FIFA.
 
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Πλατινί έπαιξε στις ομάδες της Νανσί-Λωρραίνης, της Σαιντ-Ετιέν και της Γιουβέντους. Αν και αγωνίστηκε στην καριέρα του ως επιθετικός μέσος, υπήρξε και ικανότατος σκόρερ: κέρδισε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ της Σέριε Α τρεις συνεχόμενες χρονιές και ήταν ο καλύτερος σκόρερ της Γιουβέντους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1984–85. Έλαβε το ψευδώνυμο «Ο Βασιλιάς» (Le Roi) λόγω των είχε ηγετικών ικανοτήτων του. Ήταν ο κορυφαίος παίκτης της εθνικής ομάδας της Γαλλίας, η οποία κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 1984, μια διοργάνωση όπου βραβεύτηκε ως πρώτος σκόρερ και ως ο καλύτερος παίκτης, και έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου το 1982 και το 1986. Μέχρι το 2007 ήταν ο πρώτος σκόρερ της Εθνικής Γαλλίας και μέχρι το 2021 ήταν ο ποδοσφαιριστής που είχε σημειώσει τα περισσότερα γκολ (9) που έχουν επιτευχθεί σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. 

Μετά την αποχώρησή του ως παίκτης, ο Πλατινί ήταν για τέσσερα χρόνια ο προπονητής της εθνικής ομάδας της Γαλλίας ενώ το 2007, εξελέγη πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ θέση την οποία κράτησε ως το 2015. Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (Salón de la Fama del Fútbol) στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού.

Βιογραφία 

Γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου του 1955 στο Ζεφ της Μερτ-ε-Μοζέλ στη Λωρραίνη. Ο παππούς του ήταν Ιταλός από τη Νοβάρα που μετακόμισε στην πόλη, ενώ ο πατέρας του ήταν ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής που ακολούθησε στη συνέχεια την προπονητική.  Ο μικρός Πλατινί ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στη μικρή τοπική ομάδα της πόλης του σε ηλικία 10 ετών. Το φθινόπωρο του 1972 εντάχθηκε στην αναπληρωματική ομάδα της Νανσί που αγωνιζόταν στην τρίτη κατηγορία. Το ταλέντο του είχε ήδη αναγνωριστεί και είχε 13 συμμετοχές στην ερασιτεχνική εθνική, έξι στη στρατιωτική και τέσσερις στην εθνική νέων.

Καριέρα σε συλλόγους 
Στις 3 Μαΐου 1973 ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα με την πρώτη ομάδα της Νανσί στην πρώτη κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος. Το 1974 έσπασε το αριστερό του χέρι και δεν μπόρεσε να βοηθήσει την ομάδα του στη μάχη να αποφύγει τον υποβιβασμό. Η Νανσί προήχθη και πάλι στην πρώτη κατηγορία την επόμενη χρονιά και ο Πλατινί είχε γίνει ο σημαντικότερος παίκτης της ομάδας (σημείωσε 17 γκολ). Διέθετε οργανωτικές ικανότητες, ήταν άριστος πασέρ, η τεχνική του ήταν εντυπωσιακή (ιδιαίτερα για Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή), ενώ η ειδικότητά του περιελάμβανε τα ελεύθερα λακτίσματα (απευθείας εκτελέσεις φάουλ), τα οποία ασκούσε σχεδόν καθημερινά σε ειδικές βάρδιες μετά την προπόνηση.

Το 1976 υπέγραψε το νέο επαγγελματικό συμβόλαιο, είχε μια εξαιρετική σεζόν και ψηφίστηκε ως ο Γάλλος ποδοσφαιριστής της χρονιάς. Στην ηλικία των 20 ετών, ο Πλατινί ήταν η μεγάλη ελπίδα του γαλλικού ποδοσφαίρου, το οποίο ήταν σε μεγάλη κρίση τα τελευταία χρόνια μετά την ομάδα των τελών της δεκαετίας του 1950. Με την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα, η ομάδα είχε την καλύτερη θέση μέχρι τότε (1977 και 25 γκολ του Πλατινί στο πρωτάθλημα) και ήταν στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας το 1978, όπου η Νις ηττήθηκε με γκολ του Πλατινί. Ήταν ο πρώτος σημαντικός τίτλος στην ιστορία του σωματείου. Την ίδια χρονιά ο Πλατινί υπέστη πολλαπλό κάταγμα της κνήμης (συνολικά έσπασε το πόδι του πέντε φορές, το χέρι δύο φορές στην καριέρα του).

Μετά από διαφορές με το σύλλογό του, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη Νανσί το  1979 μετακομίζοντας στη Σαιντ Ετιέν. Το 1981 ήταν πρωταθλητής Γαλλίας με το σύλλογο, αλλά απέτυχε δύο φορές στον τελικό του Κυπέλλου. Ο Πλατινί στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήδη αναγνωρίζονταν ως ένας από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο (μαζί με τον Ζίκο και τον Ντιέγκο Μαραντόνα).
 
Το 1982 έγινε μέλος της ιταλικής Γιουβέντους, της οποίας ο πυρήνας ήταν οι παίκτες που κέρδισαν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 (Ντίνο Τζοφ, Γκαετάνο Σιρέα, Αντόνιο Καμπρίνι, Μάρκο Ταρντέλι κα).
Τα χρόνια στο Τορίνο ήταν τα πιο επιτυχημένα στην καριέρα του Γάλλου, ο οποίος κέρδισε σχεδόν όλους τους τίτλους. Αλλά στην αρχή ο χρόνος του στην Ιταλία χαρακτηριζόταν από δυσκολίες, διότι λόγω του υψηλού ετήσιου μισθού του ήταν δημοφιλής στόχος των μέσων μαζικής ενημέρωσης και αυτό οδήγησε επίσης σε ζήλια μέσα στην ομάδα. Το χειμώνα της πρώτης του σεζόν ήθελε ακόμη και να φύγει από τη Γιουβέντους. Έμεινε όμως, και μαζί με τους Ζμπίγκνιεβ Μπόνιεκ και Πάολο Ρόσι, πραγματοποίησαν τους στόχους τους στην επίθεση και η επιτυχία ήρθε: τον πρώτο χρόνο κέρδισαν το Κύπελλο Ιταλίας και βρισκόταν στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κύπελλου Πρωταθλητριών, όπου έπρεπε να νικήσουν το Αμβούργο, κάτι το οποίο όμως δεν πραγματοποιήθηκε στον τελικό της Αθήνας. Ο ίδιος κέρδισε την πρώτη Χρυσή Μπάλα της καριέρας του ως καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής.

 
 
Η Γιουβέντους έτσι καθιερώθηκε στις ισχυρότερες ομάδες του κόσμου και ο προπονητής της Τραπατόνι έκανε το Γάλλο επικεφαλής στην ομάδα. Το 1984 κέρδισε το πρωτάθλημα και έφτασε στον τελικό του Κύπελλο Κυπελλούχων νικώντας την Πόρτο με 2–1.
Ο Πλατινί κέρδισε για δεύτερη φορά τον τίτλο του κορυφαίου σκόρερ στο πρωτάθλημα (20 γκολ) και ψηφίστηκε τρεις φορές στη σειρά ο καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς (1983, 1984, 1985), αναδεικνυόμενος σε σούπερ αστέρα. Ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής που κατέκτησε τρεις συνεχόμενες φορές το βραβείο. Η επικράτησή του στις ψηφοφορίες του θεσμού ήταν χαρακτηριστικά εύκολη με τις πλειοψηφίες των δύο τελευταίων επιλογών να αποτελούν ρεκόρ στην ιστορία του γαλλικού βραβείου μέχρι το 2009,  ενώ την πρώτη χρονιά το 68,3 % των πρώτων ψήφων παραμένει το υψηλότερο ποσοστό στην ιστορία.

Η επιτυχία με το σύλλογο συνεχίστηκε, και το 1985 η Γιουβέντους αντιμετώπισε τη Λίβερπουλ στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Ο Πλατινί σημείωσε το γκολ της νίκης και ήταν ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με επτά γκολ. Ωστόσο, η επιτυχία αυτή επισκιάστηκε από την τραγωδία του Χέιζελ. Η φιλοσοφία του για το ποδόσφαιρο, όπως στη ζωή, είναι πρώτα και κύρια η απόλαυση αλλά «εκείνο το βράδυ δεν είχε καμία σχέση με το ποδόσφαιρο. Έπρεπε να μας φέρουν το κύπελλο στα αποδυτήρια», είπε αργότερα. Το 1985 κατέκτησε και το Διηπειρωτικό Κύπελλο με νίκη της Γιουβέντους επί της Αρχεντίνος Τζούνιορς στα πέναλτι (κανονική διάρκεια 2–2) με τον ίδιο να σημειώνει ένα γκολ κατά τη διάρκεια του αγώνα και το νικητήριο πέναλτι στη διαδικασία μετά τη λήξη και της παράτασης. Σε ένα από τους καλύτερους τελικούς στην ιστορία της διοργάνωσης, έκανε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της καριέρας του έχοντας ακόμα μία ασίστ, ενώ του ακυρώθηκε εσφαλμένα ένα ακόμη γκολ. Το 1986 κατέκτησε το δεύτερο πρωτάθλημα, που ήταν ο τελευταίος τίτλος του, καθώς τερμάτισε την καριέρα του το καλοκαίρι του 1987 στην ηλικία των 32 ετών, έχοντας σημειώσει 68 γκολ πρωταθλήματος σε 147 αγώνες.

Διεθνής καριέρα 
Το καλοκαίρι του 1976, ο Πλατινί αγωνίστηκε με την Ολυμπιακή ομάδα της χώρας του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ, σημειώνοντας τρία γκολ στη διοργάνωση φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά. Έστρεψε τη διεθνή προσοχή επάνω του για πρώτη φορά στις 16 Νοεμβρίου 1977, όταν έλαμψε ως παίκτης του παιχνιδιού με αντίπαλο τη Βουλγαρία και σημείωσε ένα γκολ με σουτ από 25 μέτρα. Η Γαλλία είχε προκριθεί για το Παγκόσμιο Κύπελλο για πρώτη φορά μετά από δώδεκα χρόνια μετά με αυτή τη νίκη με 3–1. Την ίδια χρονιά, ο Πλατινί είχε ψηφιστεί ως τρίτος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς.

Το Φεβρουάριο του 1978 σε φιλικό αγώνα στη Νάπολη απέναντι στην Εθνική Ιταλίας πραγματοποίησε εντυπωσιακή εμφάνιση και σημειώνοντας ένα γκολ με φάουλ στο τελικό 2–2. 
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 στην Αργεντινή, οι ελπίδες της Γαλλίας βρίσκονταν στους ώμους του Πλατινί που τώρα ήταν και αρχηγός της ομάδας στα 23 του χρόνια. Μετά την εναρκτήρια ήττα από την Ιταλία (1–2), ήρθε μια ακόμα ήττα από τους γηπεδούχους (με τους Γάλλους να έχουν σοβαρά παράπονα από τη διαιτησία και η διοργάνωση τελείωσε στον πρώτο γύρο αφήνοντας απογοητευμένους τους Γάλλους φιλάθλους.

Το 1981, όπως είχε κάνει εξάλλου τέσσερα χρόνια πριν με αντίπαλο τη Βουλγαρία και όπως θα ξανάκανε και τέσσερα χρόνια αργότερα κατά της Γιουγκοσλαβίας, ο Πλατινί πέτυχε το γκολ της πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 και εξασφαλίζει τη συμμετοχή των «τρικολόρ» στον θεσμό: η θρυλική εκτέλεση φάουλ κόντρα στην Ολλανδία στην κρίσιμη συνάντηση του Παρκ ντε Πρενς του Παρισιού σφραγίζει την πρόκριση της Γαλλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας.
Στην τελική φάση της διοργάνωσης, ο ηγέτης της ομάδας έχει ένα μέτριο γύρο στη φάση των ομίλων, αλλά στους αγώνες της φάσης των νοκ-άουτ ανέκαμψε και η Γαλλία έγινε μια από τους πιο πιθανούς διεκδικητές του τίτλου. Ο Πλατινί συμμετείχε είτε στην αρχή είτε στο τέλος σχεδόν κάθε γαλλικής επιθετικής κίνησης και αναγνωρίστηκε ως ο καλύτερος Γάλλος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών βγάζοντας την εθνική ομάδα από την αφάνεια δεκαετιών. Οι τρικολόρ έκαναν πολύ καλές εμφανίσεις και έφτασαν στους ημιτελικούς νικώντας τη Βόρεια Ιρλανδία, το Κουβέιτ και την Αυστρία, όπου η Δυτική Γερμανία σε ένα από τους καλύτερους αγώνες στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων νίκησε στα πέναλτι μετά από συναρπαστικό παιχνίδι (3–3 στη διάρκεια του αγώνα, ονομάστηκε «Νύχτα της Σεβίλλης»). Η εμφάνιση των Γάλλων ήταν άξια ομάδας που δικαιούνταν να φτάσει στον τελικό και ο Πλατινί σημείωσε ένα γκολ με πέναλτι στην κανονική διάρκεια του αγώνα καθώς και αυτό στη διαδικασία των πέναλτι. Όμως η αποτυχία δύο Γάλλων στη διαδικασία στέρησε από την ομάδα την πρώτη παρουσία της σε τελικό της διοργάνωσης.
Η Γαλλία τελείωσε τη διοργάνωση στην τέταρτη θέση και ο Πλατινί συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα του Κυπέλλου.

Δύο χρόνια αργότερα, ο Πλατινί κυριάρχησε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1984 στη χώρα του όσο κανένας άλλος. Οι εμφανίσεις του εντυπωσίασαν ολόκληρη την Ευρώπη. Με το πρώτο του τέρμα με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία κατέρριψε το ρεκόρ του Ζυστ Φονταίν φτάνοντας τα 31 γκολ με το εθνόσημο. Ο Πλατινί οδήγησε την ομάδα του στον τίτλο και έδειξε ιδιαίτερη ικανότητα σκοραρίσματος πετυχαίνοντας 9 από τα 14 γαλλικά γκολ (αυτό το ρεκόρ Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ισοφαρίστηκε το 2016 από τον Πορτογάλο Κριστιάνο Ρονάλντο, αλλά σε τέσσερις διοργανώσεις και καταρρίφθηκε το 2021 από τον ίδιο). Σημείωσε δύο εξαιρετικά χατ τρικ και παραμένει ο μόνος που έχει καταφέρει κάτι τέτοιο σε τελική φάση της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Το πρώτο ήρθε στη νίκη με 5–0 επί του Βελγίου στη Ναντ, το δεύτερο μέσα σε 18 λεπτά στη νίκη με 3–2 επί της Γιουγκοσλαβίας στο Σεντ-Ετιέν. Η επίδοση των 9 τερμάτων από έναν ποδοσφαιριστή σε μία διοργάνωση παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ αγωνιζόμενος μάλιστα στις πέντε συναντήσεις που προέβλεπε το τότε πρόγραμμα. Ο αρχηγός υποστηρίκτηκε από άριστους συνεργάτες, ειδικά στο κέντρο: με τους Αλέν Ζιρές, Λουίς Φερναντές και Ζαν Τιγκανά, δημιούργησε το μαγικό καρέ της γαλλικής εθνικής τη δεκαετία του 1980. Ο ημιτελικός ήταν ο καλύτερος αγώνας της διοργάνωσης και διεξήχθη στις 23 Ιουνίου, στο κατάμεστο «Βελοντρόμ» της Μασσαλίας, όπου η Γαλλία λύγισε την Πορτογαλία στην παράταση (3–2), ύστερα από ένα συναρπαστικό παιχνίδι, από τα καλύτερα της ιστορίας του θεσμού. Ένα λεπτό πριν από τα πέναλτι και ενώ ο αγώνας ήταν ισόπαλος με 2–2 στην παράταση, ο Πλατινί κρατούσε «το κλειδί του παραδείσου», όπως έγραψε την επόμενη μέρα η εφημερίδα L'Équipe και έγειρε οριστικά την πλάστιγγα υπέρ των μετέπειτα πρωταθλητών Ευρώπης. Στον τελικό με αντίπαλο την Ισπανία (2–0), σημείωσε ένα τέρμα με απευθείας εκτέλεση φάουλ στο 57ο λεπτό και έβαλε τη Γαλλία στο νικητήριο δρόμο, που επωφελούμενη και αποβολής από πλευράς των αντιπάλων της κέρδισε τον πρώτο της διεθνή τίτλο. Το έθνος που είχε κάνει περισσότερα από οποιοδήποτε άλλο για να προωθήσει τον διεθνή ανταγωνισμό στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο είχε τελικά κερδίσει μία από τις διοργανώσεις που είχαν συμβάλει τα μέγιστα στην υλοποίησή τους. 57 χρόνια από τότε που ο Henri Delauney, τότε πρόεδρος της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, είχε προτείνει για πρώτη φορά ένα διεθνή διαγωνισμό για τα ευρωπαϊκά κράτη, ο Πλατινί σήκωσε το τρόπαιο που έφερε το όνομά του.

Την επόμενη χρονιά ήρθε ο δεύτερος διεθνής τίτλος το Τρόπαιο Αρτέμιο Φράνκι μετά από τη νίκη στο Παρίσι επί της νικήτριας του Κόπα Αμέρικα του 1983 Ουρουγουάη με 2–0 στις 21 Αυγούστου. Ήταν ο πρώτος τίτλος στην ιστορία του θεσμού.
Το 1986 στο Μεξικό ο Πλατινί πήρε μέρος στο τρίτο του Παγκόσμιο Κύπελλο, την τελευταία ευκαιρία να κερδίσει τον τίτλο. Αγωνίστηκε με πρόβλημα τραυματισμού που τελικά ήταν αυτός που τον οδήγησε στο πρόωρο τέλος της καριέρας του. Σημείωσε δύο σημαντικά τέρματα: στον γύρο των "16" με 1–0 απέναντι στην Ιταλία (τελικό σκορ 2–0) και το δεύτερο ισοφάρισε τη Βραζιλία στο «παιχνίδι του αιώνα» (1–1 κανονική διάρκεια και παράταση, 4–3 νίκη στα πέναλτι με τον Πλατινί να χάνει το δικό του) και η Γαλλία έφτασε στον ημιτελικό, όπου συναντήθηκε πάλι με τη Δυτική Γερμανία. Αλλά η απόπειρα εκδίκησης δεν ήταν επιτυχής και η γειτονική χώρα κατάφερε να αντισταθεί στις συνεχείς επιθέσεις των Γάλλων που ενορχηστρώνονταν από τον Πλατινί αλλά η έλλειψη υψηλού επιπέδου επιθετικών δεν οδήγησε σε σκοράρισμα. Δύο τέρματα με αντεπιθέσεις έδωσαν την πρόκριση στη Δυτική Γερμανία και πάλι στον τελικό. Στο μικρό τελικό, χωρίς τον ηγέτη της, η Γαλλία νίκησε το Βέλγιο και τελείωσε τρίτη. Ο Πλατινί συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης για δεύτερη φορά. Έκλεισε την καριέρα του στα Παγκόσμια Κύπελλα με 5 τέρματα σε 14 αγώνες που συμμετείχε. Όπως και οι κορυφαίοι Φέρεντς Πούσκας, Αλφρέδο Ντι Στέφανο και Γιόχαν Κρόιφ έμεινε «βασιλιάς χωρίς στέμμα».

Στις 29 Απριλίου 1987 αγωνίστηκε στο τελευταίο του διεθνές παιχνίδι με την Ισλανδία. Πήρε μέρος συνολικά σε 72 διεθνείς συναντήσεις και ήταν αρχηγός της εθνικής Γαλλίας 49 φορές. Σημείωσε συνολικά 41 γκολ και ήταν ο πρώτος Γάλλος σκόρερ όλων των εποχών για περισσότερες από δύο δεκαετίες. Η αποχώρησή του συνοδεύετηκε από την αποτυχία πρόκρισης της Γαλλίας και στα δύο επόμενα Παγκόσμια Κύπελλα.
Τελειώνοντας τη σταδιοδρομία του ως ποδοσφαιριστής, ο εμβληματικός μέσος της Γιουβέντους και της Εθνικής Γαλλίας, είχε πετύχει συνολικά 358 τέρματα σε 666 επίσημους αγώνες, ο δεύτερος καλύτερος Γάλλος σκόρερ στην μέχρι τότε ιστορία.

Μετά το ποδόσφαιρο 
Διετέλεσε ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Γαλλίας από το 1988 έως το 1992. Εργάστηκε κυρίως για την πρόκριση στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1992 στη Σουηδία. Έχρισε διεθνή τον Ντιντιέ Ντεσάν και βασίστηκε στο εξαιρετικό επιθετικό δίδυμο Ερίκ Καντονά - Ζαν Πιερ Παπέν. Η Γαλλία διακρίθηκε στα προκριματικά στάδια, κερδίζοντας και τους οκτώ αγώνες της ομάδας, συμπεριλαμβανομένων αξιοσημείωτων νικών εκτός Ισπανίας και Τσεχοσλοβακίας. Μετά από ένα αήττητο ρεκόρ 19 αγώνων, ήταν μεταξύ των φαβορί και ο Πλατινί ανακηρύχθηκε Προπονητής της Χρονιάς το 1991 από το περιοδικό World Soccer. Αλλά μία σειρά από κακές εμφανίσεις σε αγώνες προετοιμασίας, ακολουθούμενες από τον αποκλεισμό της Γαλλίας από την πρώτη φάση της διοργάνωσης, οδήγησαν τον Πλατινί να παραιτηθεί από προπονητής.

Ήταν συνυπεύθυνος, μαζί με τον Φερνάν Σαστρ, για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 στη Γαλλία. Την ίδια χρονιά η FIFA τον εξέλεξε στην  καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα. Τον Ιανουάριο του 2001 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FFF) τονίζοντας τη σημασία της παραμονής του ποδοσφαίρου ως παιχνιδιού ούτως ώστε να μη καταστεί πρωτίστως επιχειρηματική δραστηριότητα. Εκλέχθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2007 πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ, διαδεχόμενος το Σουηδό Λέναρτ Γιόχανσον.
Ήταν ο πρώτος πρώην ποδοσφαιριστής που έγινε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Έλαβε επίσης τη θέση του προέδρου στην τεχνική επιτροπή της ΟΥΕΦΑ το 2002. Η θητεία του ως προέδρου της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας κρίνεται αποτυχημένη. Υποστήριξε ανεξήγητα (θεωρητικά) το Κατάρ ως την επιλογή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στη μέση του ευρωπαϊκού χειμώνα που οδηγεί σε ανατροπή των χρονοδιάγραμματων όλο το ποδόσφαιρο της γηραιάς ηπείρου.
Νέοι κανόνες που εισήχθησαν το 2011 θα μπορούσαν να έχουν εκτεταμένες επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα στο ευρωπαϊκό διεθνές ποδόσφαιρο των συλλόγων, διότι περιόριζαν το ποσό χρημάτων που θα μπορούσαν να ρίξουν οι επενδυτές σε μια δεδομένη ομάδα. Το όφελος ήταν για τις γερμανικές ομάδες, οι οποίες παραδοσιακά είχαν πιο ισορροπημένα οικονομικά από τις ομάδες της Ισπανίας και της Μεγάλης Βρετανίας. 

Το 2015 αποβλήθηκε από τη διοίκηση της Ομοσπονδίας λόγω διαμάχης με την επιτροπή ηθικής. Συγκεκριμένα στην υπόθεση διαφθοράς στους κόλπους της FIFA οι Ελβετοί εισαγγελείς κατηγόρησαν τον πρόεδρο της διεθνούς Ομοσπονδίας Σεπ Μπλάτερ, ότι πραγματοποίησε «άπιστη πληρωμή» ύψους 2 εκατομμυρίων δολαρίων στον Πλατινί. Και οι δύο αξιωματούχοι τέθηκαν υπό επίσημη έρευνα από την ανεξάρτητη επιτροπή δεοντολογίας της FIFA στα τέλη Σεπτεμβρίου 2015.
Στις 8 Οκτωβρίου 2015, ο Πλατινί τέθηκε προσωρινά σε αναστολή έως τις 6 Ιανουαρίου 2016 από οποιαδήποτε δραστηριότητα που σχετίζεται με το ποδόσφαιρο. Στις 21 Δεκεμβρίου, και οι δύο παράγοντες κρίθηκαν ένοχοι για παραβιάσεις δεοντολογίας και απαγορεύτηκαν από την ενασχόληση με το άθλημα έως το 2023. Επίσης, ο Γάλλος βρίσκεται στο επίκεντρο εισαγγελικής έρευνας των αρχών της χώρας του (PNF), η οποία ειδικεύεται στη διερεύνηση οικονομικών εγκλημάτων και διαφθοράς, για την ανάθεση της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022 στο εμιράτο του Κατάρ από το 2016. Εξέτασε πιθανά αδικήματα όπως η ιδιωτική διαφθορά. Τον Ιουλίου του 2022 η ελβετική δικαιοσύνη έκρινε αθώο τον Πλατινί για τις ανωτέρω κατηγορίες.

Η ζωή και το έργο του Μισέλ Πλατινί παρουσιάζονται μέσα από μία εντυπωσιακά εκτεταμένη συλλογή αθλητικών εκθεμάτων, τιμημένη με δύο  ρεκόρ Γκίνες, στο Μουσείο Μισέλ Πλατινί που βρίσκεται στην Κύπρο, στο χωριό Μοσφιλωτή.

Στατιστική

Σύλλογοι

Διεθνείς διοργανώσεις

Τίτλοι

Σε συλλόγους 
Νανσί

 Πρωτάθλημα Γαλλίας (2η κατηγορία) : 1974–75 
 Κύπελλο Γαλλίας : 1977–78

Σαιντ-Ετιέν
 Πρωτάθλημα Γαλλίας : 1980–81

Γιουβέντους
 Πρωτάθλημα Ιταλίας (2) : 1983–84, 1985–86
 Κύπελλο Ιταλίας : 1982–83
 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης : 1983–84
 Σούπερ Κύπελλο Ευρώπης : 1984–85
 Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης : 1984–85
 Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1984–85

Εθνική ομάδα 

 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα : 1984
 Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1985
 Κύπελλο Αρτέμιο Φράνκι : 1985
 Παγκόσμιο Κύπελλο : 1986 (3η θέση)
 Καθ'όλη τη διάρκεια της διεθνούς καριέρας του Πλατινί, η Γαλλία κέρδισε πέντε φορές το κύπελλο Nasazzi και ο Πλατινί ήταν ο αρχηγός της εθνικής ομάδας της Γαλλίας κατά την τρίτη, τέταρτη και πέμπτη διοργάνωση όπου η εν λόγω ομάδα κατέκτησε την πρώτη θέση.

Ατομικές διακρίσεις

Παίκτης 

 Χρυσή Μπάλα (3) : 1983, 1984, 1985
 3η θέση (2) : 1977, 1980
 Onze d'or (3) : 1983, 1984, 1985
 Onze d'Argent : 1977
 ΔΟΕ Καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής (2) : 1983–84, 1984–85
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλύτερος παίκτης : 1984
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα πρώτος σκόρερ : 1984
 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλύτερη ομάδα : 1984
 Γάλλος παίκτης της χρονιάς (2) : 1976, 1977
 Γάλλος παίκτης του αιώνα : 1999
 L'Équipe French Champion of Champions (2) : 1977, 1984
 FIFA XI: 1979
 World Soccer περιοδικό παίκτης της χρονιάς (2) : 1984, 1985
 Guerin d'Oro: 1984
 Πρώτος σκόρερ ιταλικού πρωταθλήματος (3) : 1982–83, 1983–84, 1984–85
 Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών πρώτος σκόρερ: 1984–85
 Διηπειρωτικό Κύπελλο πολυτιμότερος παίκτης : 1985
 Παγκοσμίου Κυπέλλου καλύτερη ομάδα (2) : 1982, 1986
 Παγκοσμίου Κυπέλλου καλύτερη ομάδα όλων των εποχών : 1994
 Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα : 1998
 FIFA Ομάδα όνειρο των Παγκοσμίων Κύπελλων : 2002
 IFFHS : Παγκόσμια Ομάδα του XXού αιώνα
 IFFHS : 7ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα 
 IFFHS Legends 
 Golden Foot: 2004, σαν ποδοσφαιρικός θρύλος 
 FIFA 100 
 UEFA Golden Jubilee Poll: #9
 Premio internazionale Giacinto Facchetti: 2011
 Globe Soccer Awards Player Career Award: 2012
 Αρτέμιο Φράνκι βραβείο
 Καλύτερη ΧΙ όλων των εποχών της Γιουβέντους: 2017
 Hall of Fame ιταλικού ποδοσφαίρου
 Hall of Fame Αγγλικού ποδοσφαίρου (ψηφίστηκε ως ο κορυφαίος Ευρωπαίος. Το ένα από τα δύο μέλη εκτός Βρετανίας.)
 Chevalier of the Legion of Honour
 Officer of the Legion of Honour

Προπονητής 

 El País καλύτερος Ευρωπαίος προπονητής του έτους : 1991
 World Soccer περιοδικό προπονητής του έτους : 1991

Δείτε επίσης 
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών που σημείωσαν ρεκόρ με χατ-τρικ

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Michel Platini, "Ma vie comme un match", 1987

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Γάλλοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους
Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978
Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1984
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη
Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γαλλίας
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21
Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Γαλλίας
Ποδοσφαιριστές ΑΣ Σαιντ-Ετιέν
Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κουβέιτ
FIFA 100
Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 1992
Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα
Ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί σε δύο εθνικές ομάδες ανδρών ή περισσότερες
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976
Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ