Ρομάριο

Ο Ρομάριο ντε Σόουζα Φαρία (πορτογαλικά: Romário de Souza Faria, γεννήθηκε 29 Ιανουαρίου 1966) είναι Βραζιλιάνος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και πολιτικός, ο οποίος αναδείχθηκε σε έναν από τους καλύτερους επιθετικούς και δεινότερους σκόρερ όλων των εποχών.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου του 1966 σε μια φτωχογειτονιά του Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Τα πρώτα του βήματα τα έκανε στις αλάνες της γειτονιάς και το 1979 γίνεται μέλος στις Ακαδημίες της  Ολαρία, όπου παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 1981 έγινε μέλος των Ακαδημιών της Βάσκο ντα Γκάμα, ενός από τους μεγαλύτερους συλλόγους της Βραζιλίας εκείνη την περίοδο.

Καριέρα σε συλλόγους 
Το 1985 προωθείται στην ομάδα των ανδρών της Βάσκο ντα Γκάμα, όπου το ταλέντο του αρχίζει να λάμπει. Στην πρώτη θητεία του στην ομάδα είχε 47 εμφανίσεις και πέτυχε 17 γκολ, ενώ ήταν δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος Καριόκα. Στη Βραζιλία άρχισαν να τον αποκαλούν Baixinho (κοντούλης) λόγω του μικρού μεγέθους του. Προσελκύει το ενδιαφέρον ομάδων από την Ευρώπη και έτσι το 1988 η Αϊντχόφεν τον οδηγεί να αλλάξει ήπειρο. Η μεταγραφή του έγινε με ποσό ρεκόρ για Βραζιλιάνο παίκτη στην Ευρώπη.

Στην Ολλανδία αγωνίστηκε για πέντε χρόνια, πετυχαίνοντας συνολικά 166 γκολ σε 175 εμφανίσεις, βοηθώντας έτσι την ομάδα του να πάρει τρία πρωταθλήματα, ενώ ο ίδιος ήταν τρεις φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και δύο του Κυπέλλου. Ήταν ο πρώτος παίκτης που εισήχθη στο "Hall of Fame" της ομάδας. Δε διακρινόταν για την εργατικότητα μέσα στο γήπεδο, η εξωγηπεδική του ζωή ήταν άστατη, δε συνήθιζε να συμμετέχει στη δημιουργία ευκαιριών, αλλά ο ρυθμός με τον οποίο άγγιζε την μπάλα, η αλλαγή κατεύθυνσης, όλη του η κίνηση ήταν ακανόνιστη. Οι αντίπαλοι αμυντικοί, ακόμα και οι συμπαίκτες του στην επίθεση, δεν είχαν ιδέα τι θα κάνει, πού θα πάει, σε ποιον χρόνο και με ποια ταχύτητα. Τεχνίτης, συχνά σκόραρε ακουμπώντας τη μπάλα με την άκρη του ποδιού του και με άριστη αίσθηση του χώρου κατάφερνε να έχει τις καλύτερες θέσεις ακόμα και στις πιο σφιχτές άμυνες.

Το 1993 ο Γιόχαν Κρόιφ έχει στην ομάδα μερικούς από τους καλύτερος παίκτες του κόσμου, καθώς η Μπαρτσελόνα είχε στη σύνθεσή της τους Χρίστο Στόιτσκοφ, Ζοζέπ Γκουαρδιόλα, Μίκαελ Λάουντρουπ, Ρόναλντ Κούμαν και μέσα σε αυτούς προστέθηκε και ο Ρομάριο. Στην πρώτη χρονιά στην Μπαρτσελόνα πέτυχε 30 γκολ σε 33 παιχνίδια πρωταθλήματος αναδεικνυόμενος πρώτος σκόρερ. Ανάμεσα σε αυτά και ένα χατ τρικ στη συντριβή επί της Ρεάλ Μαδρίτης τον Ιανουάριο του 1994 με 5–0. Όμως, στη σημαντικότερη στιγμή με την ομάδα της Βαρκελώνης, τον τελικό του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ του 1994, αυτός και η ομάδα βουλιάζουν στον τελικό της Αθήνας απέναντι στη Μίλαν (0–4).

Τη σεζόν 1995–96 επιστρέφει στη Βραζιλία και τη Φλαμένγκο και σχημάτισε τη λεγόμενη «επίθεση των ονείρων», με τους Σάβιο και Έντμουντο. Ωστόσο, το τρίο κατέληξε να μη λειτουργεί και από το 1996 έως το 1999 δύο φορές πηγαινοέρχεται από τη Βαλένθια, όπου προβλήματα τραυματισμών δεν του επιτρέπουν μια επιτυχημένη πορεία.

Το 1999 μέχρι το 2002 είναι η δεύτερη θητεία του στη Βάσκο ντα Γκάμα, εκείνη την περίοδο κάνει εξαιρετικές εμφανίσεις και βοηθάει πολύ την ομάδα να εκπληρώσει τους στόχους της, ενώ ο ίδιος είναι πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος Βραζιλίας το 2000 και το 2001. Το ημερολογιακό έτος 2000 σημείωσε 73 τέρματα σε ισάριθμους επίσημους αγώνες με σύλλογο και εθνική ομάδα και ήταν πρώτος στον κόσμο, και την ίδια χρονιά ψηφίστηκε καλύτερος ποδοσφαιριστής της χρονιάς στη Νότια Αμερική.

Από το 2002 έως το 2004 αγωνίζεται στη Φλουμινένσε με ένα μικρό διάλειμμα τριών μηνών για να πάει στο Κατάρ και την  Αλ Σαντ. Εκείνη την περίοδο κάνει ότι μπορεί για να κληθεί στη Βραζιλία για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, όμως το ότι ήταν 36 χρονών ανάγκασε τον ομοσπονδιακό προπονητή Φελίπε Σκολάρι να μην τον καλέσει τελικά επικαλούμενος λόγους πειθαρχίας. Την αγωνιστική περίοδο 2005–06 αγωνίζεται για τρίτη φορά στη Βάσκο ντα Γκάμα και στα 39 του αναδεικνύεται για τρίτη φορά κορυφαίος σκόρερ στη Βραζιλία. Το 2006 πηγαίνει στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα στη Μαϊάμι ΦΚ (για 25 εμφανίσεις) και στη συνέχεια στην Αυστραλία και την Άντελαϊντ Γιουνάιτεντ (για τέσσερις εμφανίσεις). Το 2007 επιστρέφει και αγωνίζεται για άλλη μια φορά στη Βάσκο ντα Γκάμα, σε ηλικία 41 ετών. Το Δεκέμβριο του 2007 βρίσκεται θετικός σε ντόπινγκ τεστ και στις αρχές του 2008 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Κλείνοντας την καριέρα του ήταν δεύτερος σκόρερ στην ιστορία του εθνικού πρωταθλήματος Βραζιλίας πρώτης κατηγορίας με 154 τέρματα και τέταρτος στο σύνολο εθνικών και πολιτειακών πρωταθλημάτων πρώτης κατηγορίας με 387 γκολ. Επανήλθε για το 2009 αγωνιζόμενος με την Αμέρικα Ρίο ντε Τζανέιρο για 22 λεπτά σε αγώνα για το Καμπεονάτο Καριόκα που έδωσε στην ομάδα το δεύτερο τίτλο της, αν και δεν σκόραρε. Συνολικά για τους συλλόγους που αγωνίστηκε σημείωσε 546 γκολ πρωταθλήματος σύμφωνα με τη RSSSF (σε όλα τα επίπεδα), γεγονός που τον κατατάσσει ως έβδομο σκόρερ όλων των εποχών των εθνικών πρωταθλημάτων. Σύμφωνα με την IFFHS, τα 544 από αυτά είναι σε αγώνες πρωταθλήματος πρώτης κατηγορίας (ή ανάλογου επιπέδου) κατατασσόμενος τρίτος όλων των εποχών πίσω από τους Πελέ και Άμπε Λένστρα.  Η IFFHS επίσης έχει αναγνωρίσει 11 τίτλους πρώτου σκόρερ πρωταθλήματος, δεύτερος όλων των εποχών πίσω από το Γιόζεφ Μπίτσαν.

Διεθνής καριέρα 
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Βραζιλίας στις 23 Μαΐου του 1987 στο Δουβλίνο απέναντι στην Ιρλανδία. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο με την ολυμπιακή ομάδα της Βραζιλίας, ενώ ο ίδιος ήταν πρώτος σκόρερ του τουρνουά με επτά γκολ σε έξι αγώνες. Στον τελικό με τη Σοβιετική Ένωση σημείωσε ένα από τα ωραιότερα γκολ στην ιστορία των διοργανώσεων των τελευταίων δεκαετιών, που όμως δεν ήταν αρκετό για τη νίκη (επικράτηση των Σοβιετικών με 2–1). Το 1989 κατέκτησε με τη Βραζιλία το Κόπα Αμέρικα, σημειώνοντας το μοναδικό γκολ του τελικού απέναντι στην Ουρουγουάη.

Πήρε μέρος σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα, σε αυτό του 1990, όπου αγωνίστηκε μόνο για 66 λεπτά στον αγώνα απέναντι στη Σκωτία, και σε αυτό του 1994, όπου ήταν βασικό στέλεχος της Εθνικής Βραζιλίας για την κατάκτηση του τίτλου. Στη διοργάνωση του 1994 που διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες συνεργάστηκε με τον Μπεμπέτο για να οδηγήσει τη χώρα του στον τέταρτο τίτλο. Οι σχέσεις των δύο παικτών πριν τη διοργάνωση δεν ήταν καλές αλλά η συνεργασία τους κορυφώθηκε στη νίκη στα προημιτελικά επί της Ολλανδίας, στην οποία ο Ρομάριο άνοιξε το σκορ από την έξυπνη ασίστ του Μπεμπέτο, προτού ο πρώτος αφήσει τη μπάλα να περάσει για να διπλασιάσει ο δεύτερος το προβάδισμα της Βραζιλίας. Ακολούθησε η διάσημη κίνηση εορτασμού που παρουσιάστηκε σε εκείνο τον αγώνα, με το Ρομάριο να αφιερώνει στον νεογέννητο γιο του συμπαίκτη του. Σημείωσε πέντε γκολ στη διοργάνωση, ένα σε κάθε έναν από τους τρεις αγώνες του πρώτου γύρου, εναντίον της Ρωσίας, του Καμερούν και ένα κατά της Σουηδίας. Σκόραρε το μοναδικό γκολ του ημιτελικού με αντίπαλο τη Σουηδία, το τελευταίο με κεφαλιά. Παρόλο που δε σκόραρε στην τελικό στο Λος Άντζελες απέναντι στην Ιταλία, παρά τις κάποιες ευκαιρίες που έχασε σε ένα παιχνίδι που έγινε σε αρκετή ζέστη τελειώνοντας με λευκή ισοπαλία (για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού, και με ανάλογη ποιότητα), πέτυχε το δεύτερο πέναλτι της Βραζιλίας, που έληξε με νίκη με 3–2 για την εθνική του ομάδα. Κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα του Παγκοσμίου Κυπέλλου ως ο πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης και επιλέχθηκε στην καλύτερη ομάδα του Κυπέλλου. Είναι ο τελευταίος παίκτης που κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα και το Παγκόσμιο Κύπελλο στην ίδια διοργάνωση. Το 1994 ψηφίστηκε  Παίκτης της Χρονιάς 1994 της FIFA. Τέλος, επελέγη από τη γαλλική L'Équipe ως αθλητής / αθλήτρια της χρονιάς όλων των αθλημάτων (Champion des champions de L'Équipe) για το 1994, ένας από τους πέντε μόνο ποδοσφαιριστές που έχουν πετύχει κάτι τέτοιο από το 1980 που δημιουργήθηκε ο θεσμός. Το διάστημα 1993–96 η αλληλουχία των εξαιρετικών εμφανίσεων, των τίτλων και της κατάρριψης του ρεκόρ αήττητων αγώνων τέσσερων δεκαετιών της Ουγγαρίας της δεκαετίας του 1950 δίνει το χαρακτηρισμό της εθνικής Βραζιλίας των 35 αήττητων αγώνων ως μία από τις καλύτερες εθνικές ομάδες όλων των εποχών σε σειρά ετών.

 

Με την ανάδειξη του Ρονάλντο συνέθεσαν ένα "φονικό" δίδυμο στην επίθεση της εθνικής που πρωταγωνίστησε "βομβαρδίζοντας" τις άμυνες μέχρι το τέλος του αιώνα και κερδίζοντας το Κόπα Αμέρικα και το Κύπελλο Συνομοσπονδιών το 1997. Οι δυο τους σημείωσαν 34 γκολ κατά τη διάρκεια εκείνου του ημερολογιακού έτους. Το 1998 ένας τραυματισμός στο μηρό δεν του επέτρεψε τη συμμετοχή στο Παγκόσμιο Κύπελλο εκείνης της χρονιάς. Η Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου Βραζιλίας αναγνωρίζει 74 επίσημες εμφανίσεις με την εθνική ομάδα και 56 γκολ, ενώ με την Ολυμπιακή ομάδα 11 συμμετοχές και 15 γκολ. Η FIFA και η RSSSF αναγνωρίζουν 70 αγώνες και 55 τέρματα. Το τελευταίο του διεθνές παιχνίδι το έκανε στις 28 Απριλίου 2005 με αντίπαλο τη Γουατεμάλα.

Το 1.000ό γκολ 

Ένα κίνητρο που έκανε τον Ρομάριο να αγωνίζεται μέχρι τα 41 του χρόνια ήταν για να καταφέρει να πετύχει 1.000 γκολ σε όλη του την καριέρα. Τελικά, αυτό φαίνεται ότι το κατάφερε στις 20 Μαΐου του 2007 με πέναλτι στον αγώνα Βάσκο Ντα Γκάμα - Σπορτ Ρεσίφε (σκορ: 3–1).  Τουλάχιστον 70 τέρματα έχουν σημειωθεί κατά τη διάρκεια του ερασιτεχνικού τμήματος της καριέρας του.
Η RSSSF (Rec. Sport.Soccer Statistics Foundation) αναγνωρίζει 1.002 σε 1.209 παιχνίδια, ενώ σε επίσημους αγώνες έχει 785 τέρματα σε 1.003 συναντήσεις, τοποθετούμενος 10ος σκόρερ στην παγκόσμια ιστορία στους επίσημους αγώνες. 

Το 2004 συμπεριλήφθηκε στη λίστα FIFA 100, ενώ το 2014 εισήχθη στη Διεθνή Αίθουσα Φήμης του ποδοσφαίρου στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο στο Μεξικό.

Πολιτική καριέρα

Ο Ρομάριο ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα το 2010, όταν εξελέγη βουλευτής του  Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βραζιλίας. Στη συνέχεια εξελέγη γερουσιαστής το 2014. Το 2017 άλλαξε κόμμα για τους Ποντέμος και το 2021 εντάχθηκε στο  Φιλελεύθερο Κόμμα.

Στατιστικά στοιχεία καριέρας 

Πηγή: RSSSF - Romario (2022)

Τίτλοι 
Βάσκο ντα Γκάμα
 Πρωτάθλημα Βραζιλίας: 2000
 Καμπεονάτο Καριόκα (2): 1987, 1988
 Κόπα Μερκοσούρ: 2000
Αϊντχόφεν  
 Πρωτάθλημα Ολλανδίας (3) : 1988–89, 1990–91, 1991–92
 Κύπελλο Ολλανδίας (2) : 1988–89, 1989–90
 Σούπερ Κύπελλο Ολλανδίας: 1992
Μπαρτσελόνα
 Πρωτάθλημα Ισπανίας: 1993–94
Φλαμένγκο
 Καμπεονάτο Καριόκα (2) : 1996, 1999
 Κόπα Μερκοσούρ: 1999
Αλ-Σαντ
 Κύπελλο του Κατάρ: 2003
Αμέρικα Ρίο 
 Καμπεονάτο Καριόκα Β' Κατηγορία: 2009
Βραζιλία ομάδες νέων
 Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα Κ-20: 1985
 Ολυμπιακό ασημένιο μετάλλιο: 1988
Βραζιλία
 Αυστραλία Βικεντινάδα Gold Cup: 1988
 Κόπα Αμέρικα (2) : 1989, 1997
 Παγκόσμιο Κύπελλο: 1994
 Κύπελλο Συνομοσπονδιών: 1997

Ατομικές διακρίσεις
 Πρώτος σκόρερ του Κ-20 Πρωταθλήματος Νότιας Αμερικής: 1985
 Πρώτος σκόρερ του Καμπεονάτο Καριόκα (7) : 1986, 1987, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000
 Πρώτος σκόρερ σε Ολυμπιακούς Αγώνες: 1988
 Πρώτος σκόρερ του Ολλανδικού Πρωταθλήματος (3) : 1988–89, 1989–90, 1990–91
 Πρώτος σκόρερ του Ολλανδικού Κυπέλλου (2) : 1988–89, 1989–90
 Καλύτερος ποδοσφαιριστής της χρονιάς στην Ολλανδία: 1989
 Πρώτος σκόρερ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης (2) : 1989–90, 1992–93
 Onze de Bronze: 1993
 Πρώτος σκόρερ Πρωταθλήματος Ισπανίας: 1993–94 
 Trofeo EFE - Καλύτερος Ιβηρο-Αμερικανός ποδοσφαιριστής του ισπανικού πρωταθλήματος: 1993–94
 Παγκόσμιο Κύπελλο Χρυσή μπάλα: 1994 
 Παγκόσμιο Κύπελλο μπρούτζινο παπούτσι: 1994
 Παγκόσμιο Κύπελλο καλύτερη ομάδα: 1994
 Onze d'Or: 1994
 Καλύτερος Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ: 1994
 δεύτερη θέση: 1993
 L'Équipe Πρωταθλητής Πρωταθλητών του έτους: 1994
 Μέλος στην ενδεκάδα της χρονιάς της Νότιας Αμερικής (3) : 1995, 2000, 2001
 Κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ Χρυσό Παπούτσι: 1997 
 Κύπελλο Συνομοσπονδιών της ΦΙΦΑ Ασημένια μπάλα: 1997
 Κορυφαίος σκόρερ του τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο (2) : 1997, 2000
 Μέλος της καλύτερης ενδεκάδας στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ: 1998
 Πρώτος σκόρερ του Βραζιλιάνικου Κυπέλλου (2) : 1998, 1999
 Κορυφαίος σκόρερ του Κόπα Μερκοσούρ (2) : 1999, 2000
 Placar Golden Boot (3) : 1999, 2000, 2002
 Πρώτος σκόρερ Πρωταθλήματος Βραζιλίας (3) : 2000, 2001, 2005
 Παγκόσμιο Κύπελλο Μπρούτζινο της FIFA Club: 2000
 Bola de Ouro : 2000
 Bola de Prata (3) : 2000, 2001, 2005
 Νότια Αμερική - ποδοσφαιριστής της χρονιάς: 2000
 Μέλος της καλύτερης ομάδας των ομίλων Παγκοσμίου Κυπέλλου: 2002 
 FIFA 100 : 2004
 Καλύτερος παίκτης του USL 1η: 2006
 Πρώτος σκόρερ του USL: 2006
 IFFHS: 30ος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στη Νότια Αμερική 
 Βραβείο Golden Foot Legends: 2007
 Βραζιλιάνικο Μουσείο Ποδοσφαίρου Hall of Fame
 Διεθνής Αίθουσα Φήμης του ποδοσφαίρου - Πατσούκα, Μεξικό

Δείτε επίσης

 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών με τα περισσότερα τέρματα πρωταθλήματος
 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες
Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας
Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν
Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα
Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ
Ποδοσφαιριστές Φλουμινένσε Φούτμπολ Κλαμπ
Ποδοσφαιριστές Ολαρία Ατλέτικο Κλούμπε
Ποδοσφαιριστές ΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα
Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο
Ποδοσφαιριστές Αλ Σαντ
Ποδοσφαιριστές Αντελάιντ Γιουνάιτεντ
Ποδοσφαιριστές Αμέρικα Ρίο ντε Τζανέιρο
Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990
Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988
Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1989
Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1997
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία
Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1997
Ποδοσφαιριστές Μαϊάμι ΦΚ
FIFA 100
Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Κατάρ
Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 1998
Νικητές του Παίκτη της Χρονιάς της FIFA
Βραζιλιάνοι πολιτικοί
Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ