Αλίπεδον

Στην αρχαιότητα Αλίπεδον λεγόταν η περιοχή μεταξύ του κύριου οικισμού της Αθήνας και του λιμένα του Πειραιά, η «πέραν των Αλών» περιοχή που σήμερα προσδιορίζεται μεταξύ του Φαλήρου και του Αγίου Ιωάννη Ρέντη.

Στο χώρο αυτό, κατά τον Ξενοφώντα, ("Ελληνικά" Β,4-30), είχαν στρατοπεδεύσει οι Σπαρτιάτες του Παυσανία και μέσα στο χώρο αυτό εξαφανίστηκαν οι περί τον Θρασύβουλο καταδιωκόμενοι Αθηναίοι. 

Στους προϊστορικούς χρόνους ο Πειραιάς ήταν νησίδα κοντά στην ακτή της Αττικής όπως είναι σήμερα η Σαλαμίνα. Στο πέρασμα των αιώνων η θαλάσσια λωρίδα βαθμιαία εξαφανίστηκε από προσχώσεις από τους αρχαίους χειμάρρους, και ιδίως από τον Κηφισό, με συνέπεια να σχηματιστεί ένας αβαθής ελώδης χώρο, τον οποίο οι αρχαίοι αποκαλούσαν αλίπεδον. Ο Πλούταρχος αναφέρει πως ο Κίμων για την ενίσχυση των θεμελίων των Μακρών Τειχών ειδικότερα στο χώρο του Αλιπέδου χρησιμοποίησε πάρα πολλά χαλίκια και ογκώδεις λίθους.

Πηγές 
Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.2ος, σ.319

Τοπογραφία της αρχαίας Αθήνας
Τοπογραφία του αρχαίου Πειραιά
Αρχαία Αθήνα