Χημειοθεραπεία

Με την ευρύτερη έννοια του όρου χημειοθεραπεία χαρακτηρίζεται στην Ιατρική η οποιαδήποτε ασκούμενη θεραπεία νόσων με χρήση χημικών ουσιών - φαρμάκων καλούμενων γενικώς χημειοθεραπευτικά.

Γενικά 
Η χημειοθεραπεία εφαρμόζεται τόσο με χαρακτήρα προληπτικό, ειδικότερα σε λοιμώδη νοσήματα, περίπτωση αντιμικροβιακής χημειοθεραπείας, όσο και καθαρά θεραπευτικό στη περίπτωση του καρκίνου. Με τη χημειοθεραπεία αποφεύγεται η συνεχής ακτινοβολία καθώς και ή χειρουργική επέμβαση) στα πλαίσια της αντιμετώπισης (θεραπεία) μιας ασθένειας. Ο όρος αυτός άρχισε να χρησιμοποιείται ουσιαστικά με την εισαγωγή των αντιβιοτικών στη Θεραπευτική.

Σήμερα, η χρήση του όρου γίνεται σε προληπτικές εφαρμογές σε νόσους που προέρχονται από βακτήρια, ιούς, πρωτόζωα, μύκητες κ.λπ. και κατά γενικότερο κανόνα στη θεραπευτική αντιμετώπιση του καρκίνου με παράλληλη επίσης χρήση αντιβιοτικών. Αυτό έχει ως συνέπεια η έννοια ''χημειοθεραπεία" να ισοδυναμεί σήμερα με την αντινεοπλασματική αγωγή (νεόπλασμα = καρκίνος).

Μια εξ ίσου σπουδαία εφαρμογή που εντάσσεται στη χημειοθεραπεία, αν και στη πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς θεραπεία πλην όμως κατά το αποτέλεσμα σ΄ αυτήν αποβλέπει, είναι η χορήγηση χημικών ουσιών που καταστέλλουν ή τροποποιούν την ανοσιακή αντίδραση του ανθρώπινου οργανισμού προς αποτροπή απόρριψης μοσχεύματος ιστού ή οργάνου, που εν προκειμένω εφαρμόζεται προληπτικά.

Αντικαρκινική αγωγή 
Εφαρμόζεται όταν ένας καρκίνος είναι διάχυτος (δηλαδή σε δύο ή περισσότερες εστίες, λόγω λεμφαδενικής ή αιματολογικής μετάστασης), οπότε δεν μπορεί να εφαρμοστεί η χειρουργική αφαίρεσή του (που πιθανώς να επιφέρει ίαση εάν ο όγκος είναι εντοπισμένος).

Δράση 
Ο καρκίνος είναι ασθένεια η οποία αναπτύσσεται όταν ο οργανισμός αρχίζει να παράγει περισσότερα κύτταρα από εκείνα που πραγματικά χρειάζεται, δημιουργώντας όγκους, και όταν τα κύτταρα που τον αποτελούν εισβάλλουν σε ιστούς και μεταφέρονται σε άλλα μέρη του σώματος .

Τα περισσότερα φάρμακα που χρησιμοποιούνται ως χημειοθεραπευτικά σταματούν την αναπαραγωγή των κυττάρων (μίτωση), χτυπώντας επιτυχημένα τα κύτταρα που αναπαράγονται γρήγορα. Επειδή αυτά τα φάρμακα δημιουργούν βλάβες στα κύτταρα, ονομάζονται κυτταροτοξικά. Αυτό σημαίνει πως τα φάρμακα αυτά χτυπούν όχι μόνο τα καρκινικά κύτταρα, αλλά και τα υγιή, φυσιολογικά κύτταρα που αναπαράγονται γρήγορα, παραδείγματος χάριν αυτά των μαλλιών.

Γι' αυτό το λόγο η χημειοθεραπεία είναι πιο επιτυχής σε όγκους με γρήγορη αναπαραγωγή (οξεία μυελογενής λευχαιμία και επιθετικά λεμφώματα, συμπεριλαμβανομένου και του Χότζκιν). Κακοήθειες με πιο αργή αναπαραγωγή δεν επηρεάζονται τόσο εύκολα (π.χ. λέμφωμα μη Χότζκιν).

Επίσης τα φάρμακα αντιμετωπίζουν πιο αποτελεσματικά τα νεότερα καρκινώματα.

Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι χημειοθεραπευτικών φαρμάκων (πάνω από 100 διαφορετικοί τύποι) και καθένας εξ αυτών έχει διαφορετική επίδραση στα καρκινικά κύτταρα. Συχνά χορηγούνται σε συνδυασμό μεταξύ τους προκειμένου να είναι η θεραπεία πιο αποτελεσματική.

Στρατηγικές χημειοθεραπείας 

Υπάρχει μια σειρά από στρατηγικές στη χορήγηση των φαρμάκων χημειοθεραπείας για την αντιμετώπιση του καρκίνου. Η χημειοθεραπεία μπορεί να χορηγηθεί για θεραπευτικό σκοπό ή μπορεί να στοχεύει στην παράταση της ζωής ή στην ανακούφιση των συμπτωμάτων.

 Η εισαγωγική χημειοθεραπεία ή χημειοθεραπεία επαγωγής είναι η θεραπεία πρώτης γραμμής του καρκίνου με ένα χημειοθεραπευτικό φάρμακο. Αυτός ο τύπος χημειοθεραπείας χρησιμοποιείται για θεραπευτικό σκοπό.
 Η συνδυασμένη χημειοθεραπεία είναι η χρήση φαρμάκων με άλλες θεραπείες καρκίνου, όπως χειρουργική επέμβαση, ακτινοθεραπεία ή θεραπευτική υπερθερμία.
 Η χημειοθεραπεία σταθεροποίησης χορηγείται μετά την ύφεση προκειμένου να παραταθεί ο συνολικός χρόνος ζωής χωρίς τη νόσο και να βελτιωθεί η συνολική επιβίωση. Το φάρμακο που χορηγείται είναι το ίδιο με το φάρμακο που οδήγησε στην ύφεση.
 Η εντατικοποιημένη χημειοθεραπεία είναι πανομοιότυπη με τη χημειοθεραπεία σταθεροποίησης, αλλά χρησιμοποιείται διαφορετικό φάρμακο από την εισαγωγική χημειοθεραπεία.
 Η συνδυαστική χημειοθεραπεία περιλαμβάνει τη θεραπεία ενός ατόμου με πολλά διαφορετικά φάρμακα ταυτόχρονα. Τα φάρμακα διαφέρουν ως προς τον μηχανισμό και τις παρενέργειές τους. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα είναι η ελαχιστοποίηση των πιθανοτήτων ανάπτυξης αντίστασης σε οποιονδήποτε παράγοντα. Επίσης, τα φάρμακα μπορούν συχνά να χρησιμοποιηθούν σε χαμηλότερες δόσεις, μειώνοντας την τοξικότητα.
Η προεγχειρητική ή νεοεπικουρική χημειοθεραπεία χορηγείται πριν από μια χειρουργική επέμβαση, και έχει σχεδιαστεί για τη συρρίκνωση του πρωτοπαθούς όγκου.  Χορηγείται επίσης σε καρκίνους με υψηλό κίνδυνο ανάπτυξης μικρομεταστατικής νόσου.
Η επικουρική ή συμπληρωματική ή προφυλακτική χημειοθεραπεία χορηγείται μετά από τοπική θεραπεία (ακτινοθεραπεία ή χειρουργική επέμβαση). Μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία ύπαρξης καρκίνου, αλλά υπάρχει κίνδυνος υποτροπής.  Είναι επίσης χρήσιμο στη θανάτωση τυχόν καρκινικών κυττάρων που έχουν εξαπλωθεί σε άλλα μέρη του σώματος. Αυτές οι μικρομεταστάσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν με επικουρική χημειοθεραπεία και μπορούν να μειώσουν τα ποσοστά υποτροπής που προκαλούνται από αυτά τα διασπαρμένα κύτταρα.
Η χημειοθεραπεία συντήρησης είναι μια επαναλαμβανόμενη θεραπεία χαμηλής δόσης για την παράταση της ύφεσης.
Η χημειοθεραπεία διάσωσης ή παρηγορητική χημειοθεραπεία χορηγείται χωρίς θεραπευτική πρόθεση, αλλά απλώς για να μειωθεί το φορτίο του όγκου και να αυξηθεί το προσδόκιμο ζωής. Για αυτά τα σχήματα, γενικά, αναμένεται καλύτερο προφίλ τοξικότητας.
Όλα τα σχήματα χημειοθεραπείας απαιτούν ο λήπτης να είναι σε θέση να υποβληθεί στη θεραπεία. Η κατάσταση απόδοσης χρησιμοποιείται συχνά ως μέτρο για να καθοριστεί εάν ένα άτομο μπορεί να λάβει χημειοθεραπεία ή εάν απαιτείται μείωση της δόσης. Επειδή μόνο ένα κλάσμα των κυττάρων σε έναν όγκο πεθαίνει με κάθε θεραπεία (κλασματική θανάτωση), πρέπει να χορηγούνται επαναλαμβανόμενες δόσεις για να συνεχιστεί η μείωση του μεγέθους του όγκου. Τα τρέχοντα σχήματα χημειοθεραπείας εφαρμόζουν τη φαρμακευτική αγωγή σε κύκλους, με τη συχνότητα και τη διάρκεια των θεραπειών να περιορίζονται από την τοξικότητα.

Αποτελεσματικότητα 
Η αποτελεσματικότητα της χημειοθεραπείας εξαρτάται από τον τύπο του καρκίνου και το στάδιο. Η συνολική αποτελεσματικότητα κυμαίνεται από θεραπευτική για ορισμένους καρκίνους, όπως ορισμένες λευχαιμίες, έως αναποτελεσματική, όπως σε ορισμένους όγκους του εγκεφάλου, έως περιττή σε άλλους, όπως οι περισσότεροι μη μελανωματικοί καρκίνοι του δέρματος.

Κατάταξη αντικαρκινικών φαρμάκων 
Υπάρχουν περισσότερα από εκατό αντινεοπλασματικά φάρμακα, τα οποία συνήθως ταξινομούνται στις ακόλουθες ομάδες:

 Αλκυλιούντες παράγοντες: ο γενικός μηχανισμός δράσης τους είναι η πρόκληση βλάβης στο κυτταρικό DNA (τόσο νεοπλασματικό όσο και υγιές) με την ενσωμάτωση αλκυλομάδων και, κατά συνέπεια, την τροποποίηση ή την πρόληψη του κυτταρικού διπλασιασμού. Παραδείγματα: χλωραμβουκίλη, μελφαλάνη.
 Αντιμεταβολίτες: ουσίες ανάλογες με φυσικά συστατικά:
 Ανάλογο φυλλικού οξέος: μεθοτρεξάτη.
 Ανάλογο πουρίνης: 6-μερκαπτοπουρίνη.
 Ανάλογα πυριμιδίνης: 5-φθοριοουρακίλη.

 Κυτταροτοξικά αντιβιοτικά: φάρμακα που παρασκευάζονται από μικροοργανισμούς. Μπορούν να λειτουργήσουν σε όλες τις φάσεις του κυτταρικού κύκλου. Είτε διασπούν κλώνους DNA είτε επιβραδύνουν ή σταματούν τη σύνθεση DNA που χρειάζονται τα κύτταρα για να αναπτυχθούν. Παραδείγματα: μπλεομυκίνη, δοξορουβικίνη, μιτοξαντρόνη.
 Αλκαλοειδή της Vinca: βινκριστίνη, βινμπλαστίνη.
 Ορμονικά και συναφή: υπάρχουν δύο τύποι ορμονικών παραγόντων που χρησιμοποιούνται στη θεραπεία του καρκίνου: οι κορτικοστεροειδείς ορμόνες και οι ορμόνες του φύλου. Παραδείγματα κορτικοστεροειδών: πρεδνιζόνη, δεξαμεθαζόνη, παραδείγματα ορμονών φύλου: ταμοξιφαίνη, λευπρολίδη.
 Παράγωγα της ποδοφυλλοτοξίνης: ετοποσίδη.
 Άλλα αντινεοπλασματικά φάρμακα: φάρμακα που μπορούν να σταματήσουν ή να επιβραδύνουν την ανάπτυξη του καρκίνου διαταράσσοντας τις διαδικασίες που απαιτούνται για την ανάπτυξη ή τη διάδοση. Παραδείγματα: παράγωγα της πλατίνης, ταξάνες, φωτοδυναμικοί παράγοντες κ.α.
 Φάρμακα επιδρώντα στην ανοσολογική ανταπόκριση: φάρμακα που επιδρούν στο ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού για την καταπολέμηση της ανάπτυξης του καρκίνου. Παραδείγματα: ανοσοκατασταλτικά, κυτοκίνες και ανοσοτροποποιητικοί παράγοντες κ.α.
 Φάρμακα επικουρικά της χημειοθεραπείας: αντιεμετικά, ορισμένα διφωσφονικά κ.α.

Δοσολογία 

Η δοσολογία της χημειοθεραπείας μπορεί να είναι δύσκολη: εάν η δόση είναι πολύ χαμηλή, θα είναι αναποτελεσματική έναντι του όγκου, ενώ, σε υπερβολικές δόσεις, η τοξικότητα (παρενέργειες) θα είναι αφόρητη για το άτομο που τη λαμβάνει. Η τυπική μέθοδος προσδιορισμού της δοσολογίας της χημειοθεραπείας βασίζεται στην υπολογισμένη επιφάνεια σώματος (BSA). Η επιφάνεια σώματος συνήθως υπολογίζεται με έναν μαθηματικό τύπο ή ένα νομογράφημα, χρησιμοποιώντας το βάρος και το ύψος του λήπτη, και όχι με άμεση μέτρηση της επιφάνειας του σώματος.

Η εγκυρότητα αυτής της μεθόδου για τον υπολογισμό των ομοιόμορφων δόσεων έχει αμφισβητηθεί επειδή ο τύπος λαμβάνει υπόψη μόνο το βάρος και το ύψος του ατόμου. Η απορρόφηση και η κάθαρση του φαρμάκου επηρεάζονται από πολλούς παράγοντες, όπως η ηλικία, το φύλο, ο μεταβολισμός, η κατάσταση της νόσου, η λειτουργία των οργάνων, οι αλληλεπιδράσεις φαρμάκου με το φάρμακο, η γενετική και η παχυσαρκία, οι οποίοι έχουν σημαντικές επιπτώσεις στην πραγματική συγκέντρωση του φαρμάκου στην κυκλοφορία του αίματος του ατόμου. Ως αποτέλεσμα, υπάρχει μεγάλη διακύμανση στη συγκέντρωση του συστημικού φαρμάκου χημειοθεραπείας σε άτομα με βάση την επιφάνεια σώματος και αυτή η μεταβλητότητα έχει αποδειχθεί ότι είναι μεγαλύτερη από δεκαπλάσια για πολλά φάρμακα. Με άλλα λόγια, εάν δύο άτομα λαμβάνουν την ίδια δόση ενός δεδομένου φαρμάκου με βάση την επιφάνεια σώματος, η συγκέντρωση αυτού του φαρμάκου στην κυκλοφορία του αίματος ενός ατόμου μπορεί να είναι 10 φορές υψηλότερη ή χαμηλότερη σε σύγκριση με αυτή ενός άλλου ατόμου.Το αποτέλεσμα αυτής της φαρμακοκινητικής μεταβλητότητας μεταξύ των ανθρώπων είναι ότι πολλοί άνθρωποι δεν λαμβάνουν τη σωστή δόση για να επιτύχουν τη βέλτιστη αποτελεσματικότητα της θεραπείας με ελαχιστοποιημένες τοξικές παρενέργειες. Μερικοί άνθρωποι υποβάλλονται σε υπερβολική δόση ενώ άλλοι υποβάλλονται σε υποδοσολογία. Η δόση με βάση την επιφάνεια σώματος είναι ανακριβής έως και στο 40% των περιπτώσεων. Περίπου το 10% των ασθενών θα υποβληθεί σε υπερβολική δόση και το 30% των ασθενών θα υποβληθεί σε υποδοσολογία.
Αρκετές κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι όταν η δόση της χημειοθεραπείας εξατομικεύεται για να επιτευχθεί η βέλτιστη συστηματική έκθεση στο φάρμακο, τα αποτελέσματα της θεραπείας βελτιώνονται και οι τοξικές παρενέργειες μειώνονται. Πρόσφατες μελέτες έχουν εντοπίσει πιο ορθολογικές προσεγγίσεις στη δοσολογία του φαρμάκου, με βάση τα χαρακτηριστικά του ασθενούς όπως η νεφρική λειτουργία, οι φαρμακογενετικοί παράγοντες και η δραστηριότητα μεταβολισμού του φαρμάκου. Αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν μαζί με την παρακολούθηση θεραπευτικών φαρμάκων και την προσαρμοστική δοσολογία για την επίτευξη στοχευμένης συστηματικής έκθεσης σε φάρμακο σε κάθε ασθενή, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε πιο συνεπή κλινικά αποτελέσματα σε ασθενείς που λαμβάνουν συγκρίσιμα δοσολογικά σχήματα χημειοθεραπείας.

Χορήγηση 

Το μεγαλύτερο μέρος της χημειοθεραπείας χορηγείται ενδοφλεβίως, αν και ένας αριθμός παραγόντων μπορεί να χορηγηθεί από το στόμα (π.χ., μελφαλάνη, βουσουλφάνη, καπεσιταβίνη).

Υπάρχουν πολλές μέθοδοι ενδοφλέβιας χορήγησης φαρμάκων, γνωστές ως συσκευές αγγειακής πρόσβασης. Αυτές περιλαμβάνουν τη συσκευή έγχυσης με βελόνα (πεταλούδα), περιφερικό φλεβικό καθετήρα, καθετήρα μέσης γραμμής, περιφερικά εισαγόμενο κεντρικό καθετήρα, κεντρικό φλεβικό καθετήρα και εμφυτεύσιμη θύρα. Οι συσκευές έχουν διαφορετικές εφαρμογές όσον αφορά στη διάρκεια της χημειοθεραπείας, στη μέθοδο χορήγησης και στους τύπους χημειοθεραπευτικού παράγοντα.

Ανάλογα με το άτομο, τον καρκίνο, το στάδιο του καρκίνου, τον τύπο της χημειοθεραπείας και τη δοσολογία, η ενδοφλέβια χημειοθεραπεία μπορεί να χορηγηθεί με εισαγωγή ασθενούς στο νοσοκομείο ή να χορηγηθεί στα εξωτερικά ιατρεία. Τοπικές χημειοθεραπείες, όπως η 5-φθοριοουρακίλη, χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία ορισμένων περιπτώσεων μη μελανωματικού καρκίνου του δέρματος. Εάν ο καρκίνος έχει προσβάλει το κεντρικό νευρικό σύστημα ή στην περίπτωση μηνιγγικής νόσου, μπορεί να χορηγηθεί ενδορραχιαία χημειοθεραπεία.

Παρενέργειες 

Η χημειοθεραπεία συνοδεύεται από πολλές παρενέργειες, ανάλογα με τη συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή που εφαρμόζεται. Η τοξικότητα που σχετίζεται με τη χημειοθεραπεία μπορεί να είναι οξεία, αμέσως μετά τη χορήγηση, εντός ωρών ή ημερών ή χρόνια, μετά από εβδομάδες έως χρόνια. Σε πολλές περιπτώσεις, έχει παρατηρηθεί αύξηση της ανεκτικότητας/μείωσης των παρενεργειών και ενισχυμένη θεραπευτική αποτελεσματικότητα μέσω διαλείπουσας νηστείας τις ημέρες της θεραπείας, τόσο σε πειράματα σε ανθρώπους όσο και σε πειράματα σε ζώα.

Οι παρενέργειες που εμφανίζονται με μεγαλύτερη συχνότητα είναι: κόπωση, ναυτία, εμετός, διάρροια, άφθες στο στόμα, στοματίτιδα, απώλεια μαλλιών (αλωπεκία), εξανθήματα και καταστολή του μυελού των οστών με μείωση των λευκών, των ερυθρών αιμοσφαιρίων και των αιμοπεταλίων στο αίμα.

Άλλα φάρμακα μπορεί επίσης να προκαλέσουν πόνο, απώλεια μνήμης, σήψη, απώλεια ή αύξηση βάρους, αιμορραγία, δευτερεύουσες νεοπλασίες.

Ανοσοκαταστολή και μυελοκαταστολή 
Σχεδόν όλα τα χημειοθεραπευτικά σχήματα μπορούν να προκαλέσουν καταστολή του ανοσοποιητικού συστήματος, συχνά παραλύοντας τον μυελό των οστών και οδηγώντας σε μείωση των λευκών αιμοσφαιρίων, των ερυθρών αιμοσφαιρίων και των αιμοπεταλίων. Η αναιμία και η θρομβοπενία μπορεί να απαιτούν μετάγγιση αίματος. Η ουδετεροπενία (μείωση του αριθμού των ουδετερόφιλων κάτω από 0,5 x 109/λίτρο) μπορεί να βελτιωθεί με συνθετικό G-CSF (παράγοντας διέγερσης αποικιών των κοκκιοκυττάρων, π.χ. φιλγραστίμη, λενογραστίμη).

Σε πολύ σοβαρή μυελοκαταστολή, η οποία εμφανίζεται σε ορισμένα σχήματα, σχεδόν όλα τα βλαστοκύτταρα του μυελού των οστών (κύτταρα που παράγουν λευκά και ερυθρά αιμοσφαίρια) καταστρέφονται, πράγμα που σημαίνει ότι είναι απαραίτητες αλλογενείς ή αυτόλογες μεταμοσχεύσεις κυττάρων μυελού των οστών (στις αυτόλογες μεταμοσχεύσεις, τα κύτταρα αφαιρούνται από το άτομο πριν από τη θεραπεία, πολλαπλασιάζονται και στη συνέχεια εγχέονται εκ νέου· σε αλλογενείς μεταμοσχεύσεις, η πηγή είναι ένας δότης).

Αν και τα άτομα που λαμβάνουν χημειοθεραπεία ενθαρρύνονται να πλένουν τα χέρια τους, να αποφεύγουν τους άρρωστους και να λαμβάνουν άλλα μέτρα μείωσης των λοιμώξεων, περίπου το 85% των λοιμώξεων οφείλονται σε φυσικούς μικροοργανισμούς στη γαστρεντερική οδό (συμπεριλαμβανομένης της στοματικής κοιλότητας) και στο δέρμα του ατόμου.  Οι λοιμώξεις μπορούν να εκδηλωθούν ως συστηματικές λοιμώξεις, όπως σήψη, ή ως τοπικά ξεσπάσματα, όπως απλός έρπης, έρπητας ζωστήρας ή άλλα μέλη ερπητοϊών. Ο κίνδυνος ασθένειας και θανάτου μπορεί να μειωθεί με τη λήψη κοινών αντιβιοτικών, όπως οι κινολόνες ή η τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη πριν εμφανιστεί οποιοσδήποτε πυρετός ή σημάδι λοίμωξης. Οι κινολόνες προφυλάσσουν αποτελεσματικά, κυρίως σε καρκίνους αίματος. Γενικά, για κάθε πέντε άτομα που είναι ανοσοκατασταλμένα μετά από χημειοθεραπεία και που λαμβάνουν αντιβιοτικά, μπορεί να προληφθεί ένας πυρετός. Για κάθε 34 που λαμβάνουν αντιβιοτικά, μπορεί να προληφθεί ένας θάνατος. Μερικές φορές, η χημειοθεραπεία αναβάλλεται επειδή το ανοσοποιητικό σύστημα καταστέλλεται σε εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο.

Ουδετεροπενική εντεροκολίτιδα 
Λόγω της καταστολής του ανοσοποιητικού συστήματος, η ουδετεροπενική εντεροκολίτιδα είναι μια απειλητική για τη ζωή γαστρεντερική επιπλοκή της χημειοθεραπείας. Είναι μια εντερική λοίμωξη που μπορεί να εκδηλωθεί μέσω συμπτωμάτων όπως ναυτία, έμετος, διάρροια, διάταση της κοιλιάς, πυρετός, ρίγη ή κοιλιακό άλγος και ευαισθησία. Έχει πολύ κακή πρόγνωση και συχνά είναι θανατηφόρα εκτός εάν αναγνωριστεί έγκαιρα και αντιμετωπιστεί επιθετικά. Η επιτυχής θεραπεία εξαρτάται από την έγκαιρη διάγνωση με τη χρήση αξονικής τομογραφίας, μη εγχειρητική θεραπεία για μη επιπλεγμένες περιπτώσεις και μερικές φορές δεξιά ημικολεκτομή για την πρόληψη της υποτροπής.

Γαστρεντερική δυσφορία 
Η ναυτία, ο έμετος, η ανορεξία, η διάρροια, οι κοιλιακές κράμπες και η δυσκοιλιότητα είναι κοινές παρενέργειες των χημειοθεραπευτικών φαρμάκων που σκοτώνουν τα κύτταρα που διαιρούνται γρήγορα. Ο υποσιτισμός και η αφυδάτωση μπορεί να προκύψουν όταν ο λήπτης δεν τρώει ή πίνει αρκετά, ή όταν το άτομο κάνει συχνά εμετό, λόγω γαστρεντερικής βλάβης. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ταχεία απώλεια βάρους ή περιστασιακά σε αύξηση βάρους, εάν το άτομο τρώει πάρα πολύ σε μια προσπάθεια να ανακουφίσει τη ναυτία ή την καούρα. Η αύξηση βάρους μπορεί επίσης να προκληθεί από ορισμένα στεροειδή φάρμακα. Αυτές οι παρενέργειες μπορούν συχνά να μειωθούν ή να εξαλειφθούν με αντιεμετικά φάρμακα. Τα προβιοτικά μπορούν επίσης να έχουν προληπτική και θεραπευτική επίδραση στη διάρροια που σχετίζεται μόνο με τη χημειοθεραπεία και με ακτινοθεραπεία. Η διάρροια και το φούσκωμα, ωστόσο, είναι επίσης συμπτώματα ουδετεροπενικής εντεροκολίτιδας, μιας πολύ σοβαρής και δυνητικά απειλητικής ιατρικής κατάστασης που απαιτεί άμεση θεραπεία.

Αναιμία 
Η αναιμία μπορεί να είναι ένα συνδυασμένο αποτέλεσμα που προκαλείται από μυελοκατασταλτική χημειοθεραπεία και πιθανές αιτίες που σχετίζονται με τον καρκίνο, όπως αιμορραγία, καταστροφή αιμοσφαιρίων (αιμόλυση), κληρονομική νόσο, νεφρική δυσλειτουργία, διατροφικές ανεπάρκειες ή αναιμία χρόνιας νόσου. Οι θεραπείες για τον μετριασμό της αναιμίας περιλαμβάνουν ορμόνες για την ενίσχυση της παραγωγής αίματος (ερυθροποιητίνη), συμπληρώματα σιδήρου και μεταγγίσεις αίματος.

Ναυτία και εμετός 
Η ναυτία και ο έμετος είναι δύο από τις πιο συνηθισμένες παρενέργειες που σχετίζονται με τη θεραπεία του καρκίνου. Το 1983, σε μια έρευνα διαπιστώθηκε ότι τα άτομα που λάμβαναν χημειοθεραπεία κατέταξαν τη ναυτία και τον έμετο ως την πρώτη και τη δεύτερη πιο σοβαρή παρενέργεια, αντίστοιχα. Έως και το 20% των ατόμων που είχαν πολύ έντονους εμετούς ανέβαλαν ή ακόμα και αρνήθηκαν τις δυνητικά θεραπευτικές θεραπείες. Από τη δεκαετία του 1990, έχουν αναπτυχθεί και κυκλοφορήσει στο εμπόριο αρκετές νέες κατηγορίες αντιεμετικών, καθιστώντας ένα σχεδόν παγκόσμιο πρότυπο στα σχήματα χημειοθεραπείας και βοηθώντας στην επιτυχή διαχείριση αυτών των συμπτωμάτων σε πολλούς ανθρώπους. Η αποτελεσματική διαμεσολάβηση αυτών των δυσάρεστων και μερικές φορές αποτρεπτικών συμπτωμάτων έχει ως αποτέλεσμα αυξημένη ποιότητα ζωής για τον λήπτη και αποτελεσματικότερους κύκλους θεραπείας, λόγω μικρότερης διακοπής της θεραπείας με καλύτερη ανοχή και καλύτερη συνολική υγεία.

Τριχόπτωση 
Η τριχόπτωση (αλωπεκία) μπορεί να προκληθεί από χημειοθεραπευτικά φάρμακα. Αυτή, ωστόσο, είναι στις περισσότερες φορές προσωρινή κατάσταση: τα μαλλιά συνήθως αρχίζουν να ξαναβγαίνουν λίγες εβδομάδες μετά την τελευταία θεραπεία, αλλά μερικές φορές με αλλαγή στο χρώμα, στην υφή, στο πάχος ή στο στυλ. Μερικές φορές τα μαλλιά έχουν την τάση να κατσαρώνουν μετά την αναγέννηση, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται οι "χημειομπούκλες". Ορισμένα φάρμακα χημειοθεραπείας είναι πιο πιθανό από άλλα να προκαλέσουν τριχόπτωση και διαφορετικές δόσεις μπορεί να προκαλέσουν οτιδήποτε, από απλή αραίωση έως πλήρη φαλάκρα. Σοβαρή τριχόπτωση εμφανίζεται συχνότερα με φάρμακα όπως η δοξορουβικίνη, η δαουνορουβικίνη, η πακλιταξέλη, η δοσεταξέλη, η κυκλοφωσφαμίδη, η ιφωσφαμίδη και η ετοποσίδη. Σε κάποιες περιπτώσεις, μόνιμη αραίωση ή μόνιμη απώλεια μαλλιών μπορούν να προκύψουν από ορισμένα τυπικά σχήματα χημειοθεραπείας. Η ψύξη του τριχωτού της κεφαλής μπορεί να αποτελέσει ένα μέσο πρόληψης τόσο της μόνιμης όσο και της προσωρινής τριχόπτωσης, ωστόσο, έχουν εκφραστεί ανησυχίες σχετικά με αυτή τη μέθοδο.

Δευτεροπαθές νεόπλασμα 
Η ανάπτυξη δευτεροπαθούς νεοπλάσματος μπορεί να εμφανιστεί μετά από επιτυχή χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία. Το πιο κοινό δευτεροπαθές νεόπλασμα είναι η δευτεροπαθής οξεία μυελογενής λευχαιμία, η οποία αναπτύσσεται κυρίως μετά από θεραπεία με αλκυλιούντες παράγοντες ή αναστολείς της τοποϊσομεράσης. Ειδικότερα, οι επιζώντες του παιδικού καρκίνου έχουν περισσότερες από 13 φορές περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν δευτεροπαθές νεόπλασμα κατά τη διάρκεια των 30 ετών μετά τη θεραπεία σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό.

Υπογονιμότητα 
Ορισμένοι τύποι χημειοθεραπείας είναι γοναδοτοξικοί και μπορεί να προκαλέσουν υπογονιμότητα. Οι χημειοθεραπείες υψηλού κινδύνου περιλαμβάνουν προκαρβαζίνη και άλλα αλκυλιωτικά φάρμακα όπως η κυκλοφωσφαμίδη, η ιφωσφαμίδη, η βουσουλφάνη, η μελφαλάνη, η χλωραμβουκίλη και η χλωρομεθίνη. Τα φάρμακα μεσαίου κινδύνου περιλαμβάνουν δοξορουβικίνη και ανάλογα πλατίνης, όπως σισπλατίνη και καρβοπλατίνη. Οι θεραπείες με χαμηλό κίνδυνο γοναδοτοξικότητας περιλαμβάνουν φυτικά παράγωγα όπως η βινκριστίνη και η βινμπλαστίνη, αντιβιοτικά όπως η βλεομυκίνη και η δακτινομυκίνη και αντιμεταβολίτες όπως η μεθοτρεξάτη, η μερκαπτοπουρίνη και η 5-φθοριοουρακίλη.

Η γυναικεία υπογονιμότητα με χημειοθεραπεία φαίνεται να είναι δευτερογενής σε πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια λόγω απώλειας αρχέγονων ωοθυλακίων. Αυτή η απώλεια δεν είναι απαραίτητα άμεση επίδραση των χημειοθεραπευτικών παραγόντων, αλλά θα μπορούσε να οφείλεται σε αυξημένο ρυθμό έναρξης ανάπτυξης για την αντικατάσταση των κατεστραμμένων αναπτυσσόμενων ωοθυλακίων.

Οι άνθρωποι μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα σε διάφορες μεθόδους διατήρησης της γονιμότητας πριν από τη χημειοθεραπεία, συμπεριλαμβανομένης της κρυοσυντήρησης του σπέρματος, του ιστού των ωοθηκών, των ωαρίων ή των εμβρύων. Μια μελέτη στη Γαλλία μεταξύ 1999 και 2011 κατέληξε στο αποτέλεσμα ότι η κατάψυξη εμβρύων πριν από τη χορήγηση γοναδοτοξικών παραγόντων σε γυναίκες προκάλεσε καθυστέρηση της θεραπείας στο 34% των περιπτώσεων και γέννηση ζωντανών παιδιών στο 27% των επιζώντων περιπτώσεων που ήθελαν να μείνουν έγκυες, με τον χρόνο παρακολούθησης να κυμαίνεται μεταξύ 1 και 13 ετών.

Περιφερική νευροπάθεια 
Μεταξύ 30 και 40% των ατόμων που υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία εμφανίζουν περιφερική νευροπάθεια, μια προοδευτική, διαρκή και συχνά μη αναστρέψιμη κατάσταση, που προκαλεί πόνο, μυρμήγκιασμα, μούδιασμα και ευαισθησία στο κρύο, ξεκινώντας από τα χέρια και τα πόδια και μερικές φορές εξελίσσεται σε αυτές τις περιοχές. Τα φάρμακα χημειοθεραπείας που προκαλούν την ασθένεια  περιλαμβάνουν θαλιδομίδη, εποθιλόνες, αλκαλοειδή της Vinca, ταξάνες, αναστολείς πρωτεασώματος και παράγωγα της πλατίνης. Η εμφάνιση της περιφερικής νευροπάθειας και η έντασή της, καθορίζονται από την επιλογή του φαρμάκου, τη διάρκεια χρήσης, τη συνολική ποσότητα που καταναλώνεται και εάν το άτομο έχει ήδη περιφερική νευροπάθεια. Αν και τα συμπτώματα είναι κυρίως αισθητήρια, σε ορισμένες περιπτώσεις επηρεάζονται τα κινητικά νεύρα και το αυτόνομο νευρικό σύστημα. Συχνά εμφανίζεται μετά την πρώτη δόση χημειοθεραπείας και αυξάνεται σε βαρύτητα καθώς η θεραπεία συνεχίζεται, αλλά αυτή η εξέλιξη συνήθως εξισορροπείται με την ολοκλήρωση της θεραπείας. Τα παράγωγα της πλατίνης αποτελούν την εξαίρεση, καθώς με αυτά τα φάρμακα, η αίσθηση μπορεί να συνεχίσει να επιδεινώνεται για αρκετούς μήνες μετά το τέλος της θεραπείας. Ορισμένες φορές η περιφερική νευροπάθεια φαίνεται να είναι μη αναστρέψιμη. Ο πόνος μπορεί συχνά να αντιμετωπιστεί με φάρμακα ή άλλη θεραπεία, αλλά το μούδιασμα είναι συνήθως ανθεκτικό στη θεραπεία.

Βλάβη των οργάνων 
Η καρδιοτοξικότητα (καρδιακή βλάβη) είναι ιδιαίτερα έντονη με τη χρήση φαρμάκων ανθρακυκλίνης (δοξορουβικίνη, επιρουβικίνη, ιδαρουβικίνη και λιποσωμική δοξορουβικίνη). Αυτό προκύπτει πιθανότατα λόγω της παραγωγής ελεύθερων ριζών στα κύτταρα και της επακόλουθης βλάβης του DNA. Άλλοι χημειοθεραπευτικοί παράγοντες που προκαλούν καρδιοτοξικότητα, αλλά σε μικρότερη συχνότητα, είναι η κυκλοφωσφαμίδη, η δοσεταξέλη και η κλοφαραβίνη.

Η ηπατοτοξικότητα (ηπατική βλάβη) μπορεί να προκληθεί από πολλά κυτταροτοξικά φάρμακα. Η ευαισθησία ενός ατόμου σε ηπατική βλάβη μπορεί να μεταβληθεί από άλλους παράγοντες όπως ο ίδιος ο καρκίνος, η ιογενής ηπατίτιδα, η ανοσοκαταστολή και η διατροφική ανεπάρκεια. Η ηπατική βλάβη μπορεί να προέρχεται από βλάβη των ηπατικών κυττάρων, από την αποφρακτική νόσο των ηπατικών φλεβών (απόφραξη των φλεβών στο ήπαρ), από τη χολόσταση (όπου η χολή δεν ρέει από το ήπαρ προς το έντερο) και λόγω της κίρρωσης.

Η νεφροτοξικότητα (νεφρική βλάβη) μπορεί να προκληθεί από το σύνδρομο λύσης όγκου και επίσης λόγω των άμεσων επιδράσεων της κάθαρσης του φαρμάκου από τους νεφρούς. Διαφορετικά φάρμακα θα επηρεάσουν διαφορετικά μέρη του νεφρού και η τοξικότητα μπορεί να είναι ασυμπτωματική (εμφανίζεται μόνο σε εξετάσεις αίματος ή ούρων) ή μπορεί να προκαλέσει οξεία νεφρική βλάβη.

Η ωτοτοξικότητα (βλάβη στο εσωτερικό αυτί) είναι μια κοινή παρενέργεια των παραγώγων της πλατίνης που μπορούν να προκαλέσουν συμπτώματα, όπως ζάλη και ίλιγγο. Παιδιά που λαμβάνουν θεραπεία με ανάλογα πλατίνης έχει βρεθεί ότι διατρέχουν κίνδυνο να αναπτύξουν απώλεια ακοής.

Άλλες παρενέργειες 
Λιγότερο συχνές παρενέργειες περιλαμβάνουν το κόκκινο δέρμα (ερύθημα), το ξηρό δέρμα, τα κατεστραμμένα νύχια, το ξηροστομία, την κατακράτηση νερού και τη σεξουαλική ανικανότητα. Ορισμένα φάρμακα μπορεί να προκαλέσουν αλλεργικές ή ψευδοαλλεργικές αντιδράσεις.

Συγκεκριμένοι χημειοθεραπευτικοί παράγοντες σχετίζονται με ειδικές για τα όργανα τοξικότητες, συμπεριλαμβανομένης της καρδιαγγειακής πάθησης (π.χ., δοξορουβικίνη), της διάμεσης πνευμονοπάθειας (π.χ., βλεομυκίνη) και περιστασιακά του δευτεροπαθούς νεοπλάσματος (π.χ. χημειοθεραπευτικό σχήμα MOPP για το λέμφωμα Χότζκιν).

Αντίσταση στη θεραπεία 
Η ανθεκτικότητα είναι μια κύρια αιτία αποτυχίας της θεραπείας στα χημειοθεραπευτικά φάρμακα. Υπάρχουν μερικές πιθανές αιτίες αντίστασης στα φάρμακα, μία από τις οποίες είναι η παρουσία μικρών αντλιών στην επιφάνεια των καρκινικών κυττάρων που μετακινούν ενεργά τη χημειοθεραπεία από το εσωτερικό του κυττάρου προς το εξωτερικό. Τα καρκινικά κύτταρα παράγουν υψηλές ποσότητες από αυτές τις αντλίες, γνωστές ως p-γλυκοπρωτεΐνες, προκειμένου να προστατευθούν από τα χημειοθεραπευτικά φάρμακα. Η έρευνα για τις p-γλυκοπρωτεΐνες και άλλες τέτοιες αντλίες εκροής χημειοθεραπείας βρίσκεται επί του παρόντος σε εξέλιξη.

Ένας άλλος μηχανισμός αντίστασης είναι η γονιδιακή ενίσχυση, μια διαδικασία κατά την οποία παράγονται πολλαπλά αντίγραφα ενός γονιδίου από καρκινικά κύτταρα. Ο μηχανισμός αυτός υπερνικά την επίδραση των φαρμάκων που μειώνουν την έκφραση των γονιδίων που εμπλέκονται στην αντιγραφή. Με περισσότερα αντίγραφα του γονιδίου, το φάρμακο δεν μπορεί να αποτρέψει όλη την έκφραση του γονιδίου και επομένως το κύτταρο μπορεί να αποκαταστήσει την πολλαπλασιαστική του ικανότητα. Τα καρκινικά κύτταρα μπορούν επίσης να προκαλέσουν ελαττώματα στις κυτταρικές οδούς απόπτωσης (προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος). Καθώς τα περισσότερα φάρμακα χημειοθεραπείας σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα με αυτόν τον τρόπο, η ελαττωματική απόπτωση επιτρέπει στην επιβίωση αυτών των κυττάρων, καθιστώντας τα ανθεκτικά. Πολλά φάρμακα χημειοθεραπείας προκαλούν επίσης βλάβη στο DNA, η οποία μπορεί να επισκευαστεί από ένζυμα στο κύτταρο που πραγματοποιούν την επιδιόρθωση του DNA. Η ανοδική ρύθμιση αυτών των γονιδίων μπορεί να ξεπεράσει τη βλάβη του DNA και να αποτρέψει την πρόκληση απόπτωσης. Τέλος, μπορούν να συμβούν μεταλλάξεις στα γονίδια που παράγουν πρωτεΐνες-στόχους του φαρμάκου, όπως η τουμπουλίνη, οι οποίες εμποδίζουν τη δέσμευση των φαρμάκων με την πρωτεΐνη, οδηγώντας σε αντίσταση σε αυτούς τους τύπους φαρμάκων.

Τέλος, τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται στη χημειοθεραπεία μπορούν να προκαλέσουν στρες στα καρκινικά κύτταρα, το οποίο μπορεί να σκοτώσει τα κύτταρα αυτά. Ωστόσο, υπό ορισμένες συνθήκες, το στρες των κυττάρων μπορεί να προκαλέσει αλλαγές στη γονιδιακή έκφραση που καθιστά δυνατή την αντίσταση σε διάφορους τύπους φαρμάκων.

Κυτταροστατικά φάρμακα και στοχευμένες θεραπείες 
Οι στοχευμένες θεραπείες είναι μια σχετικά νέα κατηγορία αντικαρκινικών φαρμάκων που μπορούν να ξεπεράσουν πολλά από τα προβλήματα που παρατηρούνται με τη χρήση κυτταροστατικών φαρμάκων. Χωρίζονται σε τρεις ομάδες: μικρομόρια, μονοκλωνικά αντισώματα και αντι-αγγειογενετικά φάρμακα. Η μαζική τοξικότητα που παρατηρείται με τη χρήση κυτταροστατικών φαρμάκων οφείλεται στην έλλειψη κυτταρικής εξειδίκευσης των φαρμάκων. Θα σκοτώσουν οποιοδήποτε κύτταρο που διαιρείται γρήγορα, καρκινικό ή φυσιολογικό. Οι στοχευμένες θεραπείες έχουν σχεδιαστεί για να επηρεάζουν τις κυτταρικές πρωτεΐνες ή τις διαδικασίες που χρησιμοποιούνται από τα καρκινικά κύτταρα. Αυτό επιτρέπει τη στόχευση με υψηλή δόση σε καρκινικούς ιστούς με σχετικά χαμηλή δόση σε άλλους ιστούς. Αν και οι παρενέργειες είναι συχνά λιγότερο σοβαρές από αυτές που παρατηρούνται στα κυτταροστατικά χημειοθεραπευτικά φάρμακα, μπορεί να εμφανιστούν απειλητικές για τη ζωή επιδράσεις.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

.and Sanitation of the Workers in ChemotherapeuticDepartmentsName: Sophia A. ArtemiYear: 2011

Θεραπευτικές αγωγές
Ογκολογία
Θεραπείες για τον Καρκίνο