Γιούκιο Μισίμα

Ο Κιμιτάκε Χιραόκα (ιαπωνικά: 平岡 公威, Χιραόκα Κιμιτάκε, 14 Ιανουαρίου 1925 – 25 Νοεμβρίου 1970), επίσης γνωστός ως Γιούκιο Μισίμα (, Μισίμα Γιούκιο), ήταν Ιάπωνας συγγραφέας, ποιητής, ηθοποιός, μοντέλο, σκηνοθέτης, εθνικιστής και ιδρυτής της άοπλης πολιτοφυλακής Tatenokai (楯の会, "Εταιρία της Ασπίδας"). Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ου αιώνα. Προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1968, το οποίο όμως δόθηκε στον συμπατριώτη και χορηγό του, Γιασουνάρι Καβαμπάτα. Στα έργα του περιλαμβάνονται τα μυθιστορήματα Εξομολογήσεις μιας Μάσκας (仮面の告白, Kamen no kokuhaku) και Ο Ναός του Χρυσού Περιπτέρου (金閣寺, Kinkaku-ji), όπως και το αυτοβιογραφικό δοκίμιο Ήλιος και Χάλυβας (太陽と鉄, Taiyō to tetsu). Το έργο του Μισίμα φημίζεται για τον συνδυασμό του παραδοσιακού Ιαπωνικού και μοντέρνου Δυτικού λογοτεχνικού στύλ, αλλά και τη θεματολογία που αφορά την ομορφία, τον ερωτισμό και τον θάνατο.  

Η πολιτική δράση του Μισίμα τον μετέτρεψε στην αμφιλεγόμενη φιγούρα, την οποία εξακολουθεί να είναι, της Ιαπωνικής ιστορίας. Οι δεξιόφρονες ιδεολογίες του ήταν όλο και πιο εμφανείς από την δεκαετία του '50 και ύστερα. Ήταν ιδιαίτερα περήφανος για το παραδοσιακό ιαπωνικό πνεύμα και αντιτάσσονταν σε οτιδήποτε ο ίδιος προσδιόριζε ως δυτικό, μεταξύ αυτών και η μεταπολεμική δημοκρατική Ιαπωνία. Φοβούμενος πως ο ιαπωνικός λαός θα έχανε σύντομα επαφή με την παράδοση, ίδρυσε την άοπλη πολιτοφυλακή Tatenokai με στόχο την επαναφορά της θεϊκής ιδιότητας του Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας. Στις 25 Νοεμβρίου 1970, μαζί με τέσσερα μέλη της πολιτοφυλακής, ο Μισίμα εισέβαλλε στην στρατιωτική βάση του κεντρικού Τόκιο, και με όμηρο τον διοικητή της, επιχείρησε να κινητοποιήσει τις Ιαπωνικές Δυνάμεις Αυτοάμυνας ώστε να αντιταχθούν στο Σύνταγμα δίχως όμως επιτυχία. Όταν ολοκλήρωσε τον λόγο του αυτοκτόνησε με την μέθοδο του σεπούκου (χαρακίρι).

Η ζωή του

Γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου του 1925 στο Τόκιο και ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας. Ήταν ένα φιλάσθενο παιδί, που το ανάθρεψε η αυταρχική γιαγιά του. Το πραγματικό του όνομα ήταν Κιμιτάκε Χιραόκα (平岡 公威). Εκπαιδεύτηκε στρατιωτικά στις Δυνάμεις Αυτοάμυνας και άρχισε να στρατολογεί φοιτητές για έναν στρατό που είχε ως αποστολή την υπεράσπιση της χώρας του από τον επιταχυνόμενο εξαμερικανισμό της. Ήρθε από νωρίς σε επαφή με την ευρωπαϊκή λογοτεχνία και τους Ιάπωνες κλασικούς συγγραφείς. Σκηνοθέτησε την ταινία Τελετουργία του έρωτα και του θανάτου το 1965. Ασχολήθηκε και με το θέατρο. Έγραψε θεατρικά έργα, Ταράτσα του λεπρού βασιλιά κ.ά. Ήταν επίσης γνωστός για την καριέρα του ως μοντέλο και τη σωματοδόμηση χωρίς χρήση αναβολικών ουσιών. 

Ήταν υποψήφιος τρεις φορές για το βραβείο Νόμπελ που τα έχασε, πιθανώς  λόγω των ακροδεξιών του απόψεων. Στις 25 Νοεμβρίου 1970, αφού πρώτα παρέδωσε το τελευταίο του έργο Εκπεσών Άγγελος, αυτοκτόνησε με την μέθοδο του σεπούκου (χαρακίρι) στο ιαπωνικό γενικό επιτελείο των Δυνάμεων Αυτοάμυνας μετά από απόπειρα πραξικοπήματος. 
Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Βλέπουμε την Ιαπωνία να γλεντοκοπά βυθισμένη σε ευμάρεια και να κολυμπάει στο χρήμα και στην πνευματική της κενότητα. Είναι δυνατόν να δίνεις αξία στη ζωή, μέσα σε μια πλάση όπου το πνεύμα έχει πεθάνει; Ζήτω ο αυτοκράτορας! Νομίζω ότι ούτε καν με προσέχουν…»

Το τέλος του Γιούκιο Μισίμα, η τελετουργική δημόσια αυτοκτονία του κάνοντας χαρακίρι μαζί με τον εραστή του, τον όμορφο νεαρό Μασακάτσου Μορίτα, έμελλε να επηρεάσει, ενδεχομένως και να συσκοτίσει, όλο του το έργο.

Βραβεία 
 Βραβείο Shincho από τις εκδόσεις Shinchosha, 1954, για τον Ήχο των κυμάτων.
 Βραβείο Kishida από τις εκδόσεις Shinchosha, 1955, για το θεατρικό δράμα Η φωλιά των τερμιτών.
 Βραβείο Yomiuri από Yomiuri Newspaper Co., για καλύτερα νέο, 1957, ο ναός του χρυσού περίπτερου.
 Βραβείο Yomiuri από Yomiuri Newspaper Co., για το καλύτερο δράμα, 1961.

Τα έργα του 
{| border="2" cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
|- bgcolor="#CCCCCC" align="center"|-
| Ιαπωνικός τίτλος
| Αγγλικός τίτλος
| Ελληνικός τίτλος
| Χρονιά
|-
| 仮面の告白Kamen no Kokuhaku
| Confessions of a Mask
| Εξομολογήσεις μιας μάσκας'''
| 1948
|-
| 愛の渇きAi no Kawaki| Thirst for Love| Δίψα για έρωτα| 1950
|-
| 禁色Kinjiki| Forbidden Colors| Απαγορευμένα χρώματα| 1953
|-
| 潮騒Shiosai| The Sound of Waves| Ο ήχος των κυμάτων| 1954
|-
| 金閣寺Kinkaku-ji*
| The Temple of the Golden Pavilion| Ο ναός του χρυσού περιπτέρου| 1956
|-
| 鏡子の家Kyōko no ie| Kyoko's House| Σπίτι της Kyoko| 1959
|-
| 宴のあとUtage no Ato| After the Banquet| Μετά από το συμπόσιο| 1960
|-
| 午後の曳航Gogo no Eikō| The Sailor Who Fell from Grace with the Sea| Ο ναυτικός που αρνήθηκε την Θάλασσα| 1963
|-
| 絹と明察Kinu to Meisatsu| Silk and Insight| Μετάξι και διορατικότητα| 1964
|-
| 三熊野詣Mikumano Mode(short story)
| Acts of Worship| Πράξεις της λατρείας| 1965
|-
| サド侯爵夫人Sado Kōshaku Fujin(play)
| Madame de Sade| Η Μαρκησία ντε Σαντ| 1965
|-
| 憂国Yūkoku(short story)
| Patriotism| Πατριωτισμός| 1966
|-
| 真夏の死Manatsu no Shi| Death in Midsummer and other stories| Θάνατος στο θερινό ηλιοστάσιο και άλλες ιστορίες| 1966
|-
| 葉隠入門Hagakure Nyūmon| The Way of the Samurai: Yukio Mishima on Hagakure in modern life| Ο τρόπος του Σαμουράι| 1967
|-
| わが友ヒットラーWaga Tomo Hittorā(play)
| My Friend Hitler and other plays| Ο φίλος μου Χίτλερ και άλλα έργα| 1968
|-
| 太陽と鉄Taiyō to Tetsu| Sun and Steel| Ήλιος και χάλυβας| 1970
|-
| 豊穣の海Hōjō no Umi| The Sea of Fertility (τετραλογία)
| Η θάλασσα της γονιμότητας | 1964-1970
|-
| Part one:<center>春の雪Haru no Yuki| Spring Snow| Ανοιξιάτικο Χιόνι| 1968
|-
| Part two:奔馬Honba
| Runaway Horses| Αφηνιασμένα Άλογα| 1969
|-
| Part three:暁の寺Akatsuki no Tera
| The Temple of Dawn| Ο Ναός της Αυγής| 1970
|-
| Part four:天人五衰Tennin Gosui
| The Decay of the Angel| Εκπεσών Άγγελος 
| 1970
|-
|}

 θεατρικά έργα 

 Σενάρια σε ταινίες 

 Ελληνικές μεταφράσεις 
 Η Μαρκησία Ντε Σαντ : Π. Ευαγγελίδης (Άγρα)
 Ο ναυτικός που αρνήθηκε τη θάλασσα : Β. Κατσάνης (Ζαχαρόπουλος)
 Δίψα για έρωτα : Γ. Κοβαλένκο (Καστανιώτης)
 Ο ήχος των κυμάτων : Γ. Κοβαλένκο (Καστανιώτης)
 Εξομολογήσεις μιας μάσκας : Λ. Θεοδωρακόπουλος (Οδυσσέας)		
 Μετά το συμπόσιο : Ντ. Κισκίνη (Παρατηρητής)		
 Η ηθική των Σαμουράι στη σύγχρονη Ιαπωνία : Γ. Βλάχος (Ερατώ)
 Η θάλασσα της γονιμότητας (Καστανιώτης)
 (α΄ βιβλίο) Ανοιξιάτικο χιόνι : Α. Μανωλίδης  		
 (β΄ βιβλίο) Αφηνιασμένα άλογα : Γ. Κοβαλένκο & Στ. Παπασταύρου 	
 (γ΄ βιβλίο) Ο ναός της αυγής : Γ. Κοβαλένκο
 (δ΄ βιβλίο) Ο εκπεσών άγγελος'' : Γ. Κοβαλένκο

Παραπομπές

Άλλες πηγές 
 Βιογραφικό του Μισίμα στο kirjasto
 

 
Ιάπωνες ποιητές
Ιάπωνες θεατρικοί συγγραφείς
Ιάπωνες μυθιστοριογράφοι
Ιάπωνες σεναριογράφοι
Ιάπωνες ηθοποιοί
Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Ιάπωνες σκηνοθέτες κινηματογράφου