Απόστολος Κακλαμάνης

Ο Απόστολος Χρ. Κακλαμάνης (Καρυά Λευκάδας, 7 Σεπτεμβρίου 1936) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, βουλευτής Β΄ Αθηνών με το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα από το 1974 μέχρι το 2015. Ήταν υπουργός σε όλες τις κυβερνήσεις της περιόδου 1981-1989, ενώ από το 1993 έως το 2004 ήταν Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, ο μακροβιότερος στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καρυά Λευκάδας τον Σεπτέμβριο του 1936 και αποφοίτησε από το Ζ΄ Εσπερινό Λύκειο. Σπούδασε Νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως δικηγόρος. Πήρε ενεργό μέρος στην πολιτική ζωή της χώρας. Ως φοιτητής είχε εκλεγεί πρόεδρος της ΔΕΣΠΑ και του συλλόγου των εργαζομένων φοιτητών. Το 1963, νεότατος, διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Κοινωνικής Πρόνοιας στην Κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου (1963-1965). Διώχθηκε επανειλημμένα στον πρώτο και δεύτερο «Ανένδοτο Αγώνα», αλλά αθωώθηκε από τα τακτικά δικαστήρια. Το 1967 διώχθηκε και φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση με τον Νόμο 509, ως μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Δημοκρατικού Εθνικού Κινήματος Αντίστασης (ΔΕΚΑ), αλλά το 1968 αποφυλακίστηκε με την «αμνηστία» του Φεβρουαρίου και υπήρξε συνήγορος υπεράσπισης στις περισσότερες δίκες μέχρι την πτώση της δικτατορίας. Μεταξύ άλλων, υπερασπίστηκε τους Ξ. Πελοποννήσιο και Θ. Κόκκινο (κατηγορούμενους από έκτακτο στρατοδικείο για συμμετοχή στο ΠΑΚ). Συνέχισε, όμως, τη δράση του μέσα από τις γραμμές του ΠΑΚ, γι' αυτό και η δικτατορία του αφαίρεσε το διαβατήριο, απαγορεύοντάς του την έξοδο από τη χώρα. Επίσης, ήταν ο πρώτος πρόεδρος της ΕΔΗΝ, της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου και στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου.

Μετά τη μεταπολίτευση υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Στις εκλογές του 1974 εξελέγη βουλευτής του Κινήματος στη Β΄ Αθηνών, καθώς και το 1977 πρώτος βουλευτής (σε ψήφους) όλης της χώρας.

Από τον Οκτώβριο του 1981 έως τον Ιούλιο του 1982 διετέλεσε υπουργός Εργασίας, και ήταν υπεύθυνος για το Νόμο 1264/82, που ήταν από τους πιο προοδευτικούς στην τότε Ευρώπη (συνδικαλιστικές ελευθερίες, άδεια 4 εβδομάδων και 40 ωρών, μέτρα για άτομα με αναπηρία, έγκυες γυναίκες και εργαζόμενους νέους κ.ά.).

Από τον Ιούλιο του 1982 έως τον Απρίλιο του 1986 ήταν υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Ίδρυσε τα ΤΕΙ, το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

Από τον Απρίλιο του 1986 έως τον Φεβρουάριο του 1987 διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης. Ιστορική σημασίας ήταν η απόφασή του για διαχωρισμό των εμπόρων από τους χρήστες ναρκωτικών, που μέχρι τότε δεν υπήρχε.

Στη συνέχεια, διετέλεσε υπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως (1987-1988) και υπουργός Υγείας (1988-1989), όπου ήταν υπεύθυνος για την ολοκλήρωση των πανεπιστημιακών νοσοκομείων Πάτρας, Ιωαννίνων και Ηρακλείου Κρήτης.

Το 1989 είχε μια σύντομη θητεία στο υπουργείο Εργασίας, στην οικουμενική κυβέρνηση Ξενοφώντα Ζολώτα και πέρασε το Νόμο ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, καθώς επίσης και μέτρα για την απασχόληση των Ποντίων προσφύγων.

Το 1993 εξελέγη πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, ύστερα από πρόταση του ΠΑΣΟΚ και παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 2004.

Είναι νυμφευμένος με την Αθηνά-Άννα Γκαβέρα (απεβίωσε το 2020) και έχουν δύο παιδιά, ένα γιο και μια κόρη. Ομιλεί αγγλικά και γερμανικά και είναι μόνιμος κάτοικος Αθηνών (κέντρο).

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Απόσπασμα συνέντευξης στον Θάνο Σιαφάκα, ΕΡΤ, 27/11/2008, ανάκτηση 17/12/2008
Ραδιοφωνική συνέντευξη, Αθήνα 9,84, 26/11/2008, ανάκτηση 17/12/2008
 

Έλληνες δικηγόροι
Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Έλληνες υπουργοί Εργασίας
Έλληνες υπουργοί Προεδρίας
Έλληνες υπουργοί Υγείας Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Βουλευτές Β΄ Αθηνών
Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ