Alfred Thayer Mahan

Alfred Thayer Mahan (/məˈhæn/; 27 September 1840 – 1 Desember 1914) was 'n vlootoffisier en historikus in die Verenigde State, wat John Keegan "die belangrikste Amerikaanse strateeg van die negentiende eeu" genoem het. Sy boek The Influence of Sea Power Upon History, 1660–1783 (1890) het onmiddellike erkenning gekry, veral in Europa. Die boek se opvolger, The Influence of Sea Power Upon the French Revolution and Empire, 1793–1812 (1892), het hom wêreldberoemd gemaak en miskien die invloedrykste Amerikaanse skrywer van die negentiende eeu.

Vroeë lewe 
Mahan is op 27 September 1840 in West Point, New York, gebore met Dennis Hart Mahan (professor aan die Verenigde State se Militêre Akademie) en Mary Helena Okill Mahan (1815–1893), dogter van John Okill en Mary Jay (dogter van sir James Jay). Mahan se middelnaam vereer "die vader van West Point", Sylvanus Thayer. Mahan het die Saint James School bygewoon, 'n voorbereidende akademie van die biskoplike kollege in die weste van Maryland. Daarna studeer hy twee jaar aan Columbia, waar hy lid was van die debatklub van die Philolexian Society. Teen die beter oordeel van sy vader betree Mahan die vlootakademie, waar hy in 1859 tweede in sy klas gradueer.

Vroeë loopbaan 
Na die gradeplegtigheid is hy van 9 Junie 1859 tot 1861 by die fregat Congress aangestel. Daarna sluit hy aan by die stoomaangedrewe korvet Pocahontas van die Suid-Atlantiese blokkade eskadron en neem deel aan die aanval op Port Royal, Suid-Carolina, vroeg in die Amerikaanse Burgeroorlog.  In 1861 word hy aangestel as luitenant, Mahan dien as offisier op USS Worcester en James Adger en as instrukteur by die Vlootkollege. In 1865 word hy bevorder tot luitenant-bevelvoerder en daarna tot bevelvoerder (1872) en kaptein (1885). As bevelvoerder van die USS Wachusett was hy gestasioneer in Callao, Peru, om die Amerikaanse belange te beskerm tydens die laaste stadiums van die Salpeteroorlog.

Terwyl hy in bevel was van skepe, was sy vaardighede nie voorbeeldig nie; en 'n aantal vaartuie onder sy bevel was betrokke by botsings met bewegende en stilstaande voorwerpe. Hy het 'n liefde vir ou seil vaartuie gehad eerder as die rokerige, raserige stoomskepe van sy eie tyd; en hy het probeer om aktiewe seediens te vermy.

Vlootkollege en geskrifte 
In 1885 word hy aangestel as dosent in vlootgeskiedenis en taktiek aan die Vlootkollege. Admiraal Stephen B. Luce, kollegepresident, het Mahan voor hy sy dienste aanvaar, aangemoedig om oor die toekoms van die invloed van seemag te skryf. Gedurende sy eerste jaar op die fakulteit het hy in sy huis in New York gebly om sy lesings na te vors en te skryf. Alhoewel hy bereid was om professor te word in 1886, is Luce as bevelvoerder aangestel oor die Noord-Atlantiese eskader, en Mahan het dus president van die Vlootkollege geword (22 Junie 1886 - 12 Januarie 1889, 22 Julie 1892 - 10 Mei 1893). Daar ontmoet en bevriend hy in 1888 die toekomstige president, Theodore Roosevelt, toe 'n besoekende dosent.

Mahan se lesings, gebaseer op sekondêre bronne en die militêre teorieë van Antoine-Henri Jomini, het sy seemagstudies geword: The Influence of Sea Power upon History, 1660–1783 (1890); The Influence of Sea Power upon the French Revolution and Empire, 1793–1812 (2 volumes, 1892); Sea Power in Relation to the War of 1812 (2 vols., 1905), en The Life of Nelson: The Embodiment of the Sea Power of Great Britain (2 volumes, 1897). Mahan beklemtoon die belangrikheid van die individu in die vorming van die geskiedenis en prys die tradisionele waardes van lojaliteit, moed en diens aan die staat. Mahan wou Horatio Nelson as 'n nasionale held in Brittanje laat herleef en het sy biografie gebruik as 'n platform om sy siening oor vlootstrategie en taktiek uit te spreek. Mahan is gekritiseer omdat hy Nelson se liefdesverhouding met Lady Emma Hamilton so sterk veroordeel het, maar dit het die standaard biografie gebly tot die verskyning van Carola Oman se Nelson, 50 jaar later.

Mahan het 'n vriendskap aangegaan met die baanbreker van die Britse vlootgeskiedkundige, Sir John Knox Laughton, wat die verhouding onderhou het deur middel van korrespondensie en besoeke toe Mahan in Londen was. Mahan is later beskryf as 'n "dissipel" van Laughton, maar die twee het moeite gehad om te onderskei tussen mekaar se werk. Laughton het Mahan as 'n teoretikus beskou, terwyl Mahan Laughton "die historikus" genoem het. Mahan werk ook nou saam met William McCarty Little, nog 'n kritieke figuur in die vroeë geskiedenis van die Vlootkollege en 'n hoofontwikkelaar van oorlogspel in die Amerikaanse vloot. Mahan erken McCarty Little omdat hy hom gehelp het met die voorbereiding van kaarte en grafieke vir sy lesings en eerste boek.

Oorsprong en beperking van strategiese sienings 
Mahan se sienings is gevorm deur 17de-eeuse konflikte tussen die Nederlandse Republiek, Engeland, Frankryk en Spanje, en deur die negentiende-eeuse vlootoorloë tussen Frankryk en Groot-Brittanje. Britse marine-meerderwaardigheid het Frankryk uiteindelik verslaan, en het konsekwent inval en 'n effektiewe blokkade voorkom. Mahan het beklemtoon dat vlootoperasies hoofsaaklik deur beslissende gevegte en blokkades gewen moes word. In die 19de eeu het die Verenigde State groter beheer oor sy handel in die see gesoek om sy ekonomiese belange te beskerm, wat sterk staatgemaak het op uitvoere wat hoofsaaklik na Europa toe was.

Volgens Peter Paret se Makers of Modern Strategy from Machiavelli to the Nuclear Age het Mahan se klem op seemag as die belangrikste oorsaak van Brittanje se opkoms tot wêreldmag diplomasie en landmagte verwaarloos het. Verder verklaar teorieë oor seemag nie die opkoms van landryke, soos Otto von Bismarck se Duitsland of die Russiese Ryk nie.

Seemag 
Mahan het geglo dat nasionale grootheid onlosmaaklik verband hou met die see, met die kommersiële gebruik daarvan in vrede en die beheer daarvan in oorlog; en hy gebruik die geskiedenis as 'n aantal voorbeelde om sy teorieë te illustreer, met die argument dat die opleiding van vlootoffisiere gebaseer moet wees op 'n streng studie van die geskiedenis. Mahan se raamwerk is afgelei van Antoine-Henri Jomini en beklemtoon strategiese ligging (soos verstikkingspunte, kanale en steenkoolstasies), sowel as kwantifiseerbare vlakke van vegkrag in 'n vloot. Mahan het ook geglo dat state in vredestyd die produksie- en versendingskapasiteit moet vergroot en besittings in die buiteland moet bekom, hoewel hy beklemtoon dat die aantal steenkoolbrandstofstasies en strategiese basisse beperk moet word om nie te veel hulpbronne uit die moederland te laat gaan nie.

Die primêre missie van 'n vloot was om die beheer oor die see te beveilig, wat die kommunikasie van die eie skepe moontlik maak, terwyl die vyand die gebruik daarvan ontsê en, indien nodig, toesig hou oor neutrale handel. Beheer oor die see kan nie verkry word deur die vernietiging van die handel nie, maar slegs deur die vernietiging of neutralisering van die vyandelike vloot. So 'n strategie vereis die konsentrasie van vlootmagte wat bestaan uit hoofskepe, nie te groot nie, maar talryk, goed beman met bemanning wat deeglik opgelei is, en werk volgens die beginsel dat die beste verdediging aggressiewe offensief is.

Mahan het aangevoer dat vlootoperasies ter ondersteuning van landmagte van deurslaggewende belang kan wees, selfs met plaaslike en tydelike beheer oor die see. Hy het ook geglo dat die oorheersing van die vloot deur 'n transnasionale konsortium uitgeoefen kan word om 'n multinasionale stelsel van vryhandel te verdedig. Sy teorieë, uiteengesit voordat die duikboot 'n ernstige faktor in oorlogvoering geword het, het die bekendstelling van konvooie as 'n verdediging teen Duitse U-bote tydens die Eerste Wêreldoorlog vertraag. Teen die dertigerjare het die Amerikaanse vloot langafstand-duikbote gebou om Japannese seevaart aan te aanval; maar in die Tweede Wêreldoorlog het die Japannese, nog verbonde aan Mahan, hul duikbote as aanvullers van die vloot ontwerp en nie daarin geslaag om Amerikaanse toevoerlyne in die Stille Oseaan aan te val nie. Mahan se ontleding van die Spaans-Amerikaanse oorlog stel hom voor dat die groot afstande in die Stille Oseaan vereis dat die Amerikaanse gevegsvloot met 'n langafstandslaankrag ontwerp moet word.

Mahan het eerstens geglo dat goeie politieke en vlootleierskap nie minder belangrik as aardrykskunde was as dit kom by die ontwikkeling van seemag nie. Tweedens, Mahan se eenheid vir politieke analise wat seermag betref, was 'n transnasionale konsortium, eerder as 'n enkele nasiestaat. Derdens, sy ekonomiese ideaal was vryhandel eerder as outarkie. Vierdens is sy erkenning van die invloed van geografie op strategie getemper deur 'n sterk waardering van die mag van gebeurlikheid om uitkomste te beïnvloed.

In 1890 het Mahan 'n geheime gebeurlikheidsplan vir oorlog tussen Brittanje en die Verenigde State opgestel. Mahan het geglo dat as die Britte die oostelike hawens blokkeer, die Amerikaanse vloot in een van hulle, verkieslik New York, met sy twee wyd geskeide uitgange gekonsentreer moet wees, en torpedobote moet gebruik om die ander hawens te verdedig. Hierdie konsentrasie van die Amerikaanse vloot sou die Britte dwing om so 'n groot deel van hul vloot te gebruik om na die uitgange van New York dop te hou dat ander Amerikaanse hawens relatief veilig sou wees. Losstaande Amerikaanse kruisers moet 'voortdurende offensiewe optrede' voer teen die blootgestelde posisies van die vyand; en as die Britte hul blokkade teen New York sou verswak om 'n ander Amerikaanse hawe aan te val, kon die gekonsentreerde Amerikaanse vloot Britse steenkool-hawens in Nova Scotia verower en sodoende die Britse vermoë om by die Amerikaanse kus betrokke te raak ernstig verswak. Hierdie gebeurlikheidsplan was 'n duidelike voorbeeld van Mahan se toepassing van sy beginsels van vlootoorlog, met 'n duidelike vertroue in Jomini se beginsel om strategiese punte te beheer.

Impak
Tydlyne het nie 'n klein rol bygedra tot die wydverspreide aanvaarding van Mahan se teorieë nie. Alhoewel sy geskiedenis relatief dun was, gebaseer op sekondêre bronne, het sy lewenskragtige styl en duidelike teorie wydverspreide aanvaarding van seevaarders en ondersteuners van die Nuwe Imperialisme in Afrika en Asië gekry.

Gegewe die vinnige tegnologiese veranderinge wat gebeur het (van steenkool na olie en van binnebrandenjins tot turbines), ammunisie (met beter vuurbeheerstelsels en nuwe hoëgraadplofstof), pantser en die opkoms van nuwe vaartuie soos torpedojaers en duikbote, het Mahan se beklemtooning van die slagskip en die bevel oor die see  op 'n geskikte oomblik gekom.

Duitsland
Mahan se naam het 'n huishoudelike woord in die Duitse vloot geword nadat Keiser Wilhelm II sy offisiere beveel het om Mahan te lees, en admiraal Alfred von Tirpitz (1849–1930) het Mahan se reputasie gebruik om 'n kragtige oppervlakvloot te finansier. Tirpitz, 'n intense seevaarder wat vurig geglo het in die leiding van Mahan dat watter mag ook al die see heers, ook die wêreld regeer, het The Influence of Sea Power Upon History in 1898 in Duits vertaal en 8 000 eksemplare gratis laat versprei as 'n manier om druk op die Reichstag uit te oefen on te stem vir die Flottengesetze.

Tirpitz gebruik Mahan nie net as 'n manier om die Duitse opinie te wen nie, maar ook as 'n riglyn vir strategiese denke. Voor 1914 het Tirpitz handelstransaksies heeltemal as 'n strategie verwerp en in plaas daarvan Mahan se ideaal van 'n beslissende uitwissingstryd tussen twee vloote aangeneem as die manier om beheer oor die see te verkry. Tirpitz het altyd beplan dat die Duitse Hoogseevloot die Entscheidungsschlacht (beslissende slag) teen die  Britse Koninklike Vloot êrens in "die waters tussen Helgoland en die Teems" sou wen, 'n strategie wat hy gebaseer het op sy lees van The Influence of Sea Power Upon History.

Verenigde Koninkryk 
Mahan en die Britse admiraal John Fisher (1841–1920) het albei die probleem aangespreek oor hoe om tuiswaters en verre seë te oorheers, met vlootmagte wat nie beide kon doen nie. Mahan pleit vir 'n universele beginsel van konsentrasie van magtige skepe in tuiswater met 'n minimum mag in verre see. Fisher het eerder besluit om duikbote te gebruik om tuiswater en mobiele gevegskruisers  om Britse belange te beskerm.

Frankryk
Alhoewel die Franse vlootdoktrine in 1914 oorheers is deur Mahan se teorie oor seemag, het die verloop van die Eerste Wêreldoorlog idees oor die plek van die vloot verander. Die weiering van die Duitse vloot om 'n beslissende geveg aan te gaan, die Dardanelles-ekspedisie van 1915, die ontwikkeling van duikbootoorlogvoering en die organisering van konvooie toon almal die vloot se nuwe rol in gekombineerde operasies met die leër. Die Franse se opinie in 1918 het die vloot se aandeel in die verkryging van oorwinning nie ten volle begryp nie, maar 'n samevatting van ou en nuwe idees het ontstaan uit die lesse van die oorlog, veral deur admiraal Raoul Castex (1878–1968), wat in sy vyf-volume Théories Stratégiques die klassieke en materialistiese skole van vlooteorie. Hy het die teorie van Mahan omgekeer dat die bevel oor die see maritieme kommunikasie voorafgaan en die vergrote rolle van vliegtuie en duikbote in vlootoorlog voorsien.

Japan 
The Influence of Seapower Upon History, 1660–1783 is in Japannees vertaal en is gebruik as 'n handboek in die Imperiale Japanese vloot. Hierdie gebruik het 'n sterk invloed op die plan van die vloot om die Russiese vlootuitbreiding in die Verre Ooste te beëindig, wat uitgeloop het op die Russies-Japanse Oorlog (1904–1905). Daar is aangevoer dat die strewe van die Imperiale Japanese vloot na die 'beslissende slag (Kantai Kessen) bygedra het tot die nederlaag van die keiserlike Japan in die Tweede Wêreldoorlog, omdat die ontwikkeling van die duikboot en die vliegdekskip, gekombineer met vooruitgang in tegnologie, het die leerstelling van die beslissende stryd tussen vloot grotendeels verouderd gemaak. Die Imperiale Japanese vloot het egter nie streng by die Mahaniese leerstelling gehou nie omdat die magte daarvan takties verdeeld was, veral tydens die aanval op Pearl Harbor en die Slag van Midway.

Verenigde State
Mahan het geglo dat as die Verenigde State 'n Istmiese kanaal sou bou, dit 'n Stille Oseaan-mag sou word, en daarom moet dit Hawaii in besit neem om die Weskus te beskerm. Tog was sy steun vir die Amerikaanse imperialisme meer ambivalent as wat dikwels gesê word, en hy bly lou oor die Amerikaanse anneksasie van die Filippyne.

Latere loopbaan 
Tussen 1889 en 1892 was Mahan besig met spesiale diens vir die Buro vir Navigasie, en in 1893 is hy aangestel om die kragtige nuwe beskermde kruiser Chicago aan te voer tydens 'n besoek aan Europa, waar hy op sy hande gedra is. Hy keer terug as dosent aan die Oorlogkollege, en dan, in 1896, tree hy uit die aktiewe diens, en keer kortliks na diens terug in 1898 om te konsulteer oor vlootstrategie tydens die Spaans-Amerikaanse oorlog.

Mahan het aanhou skryf, en hy het eregrade ontvang van Oxford, Cambridge, Harvard, Yale, Columbia, Dartmouth en McGill. In 1902 het Mahan die term "Midde-Ooste" gewild gemaak, wat hy gebruik het in die artikel "The Persian Gulf and International Relations", wat in September in die National Review gepubliseer is 

As afgevaardigde van die Haagse Konvensie van 1899, het Mahan geargumenteer  teen die verbod op die gebruik van versmorende gasse in oorlogvoering op grond daarvan dat sulke wapens sulke vreeslike ongevalle sou veroorsaak dat strydlustiges gedwing sou word om oorloë vinniger te beëindig, en sodoende 'n netto voordeel vir wêreldvrede te bied.

In 1902 word Mahan verkies tot president van die American Historical Association, en sy toespraak, "Ondergeskiktheid in historiese behandeling", is sy duidelikste verduideliking van sy geskiedenisfilosofie.

Godsdienslewe 
Mahan is grootgemaak as 'n Episkopaliaan en het 'n toegewyde kerkman geword met simpatie vir die Hoë Kerk. Laat in sy lewe was hy byvoorbeeld, sterk gekant teen die hersiening van die Book of Common Prayer. Desondanks blyk dit ook dat Mahan ongeveer 1871 'n bekeringservaring ondergaan het, toe hy besef dat hy God se guns kan ervaar, nie uit eie verdienste nie, maar slegs deur "vertroue in die voltooide werk van Christus aan die kruis."  Geissler noem een van sy godsdienstige toesprake byna "evangelies, al was dit die waardige styf-bolip-variëteit."  Mahan het nooit in sy outobiografie 'n bekeringservaring genoem nie.

In die latere lewe het Mahan gereeld met Episkopalistiese gemeentes gepraat. In 1899, by die Holy Trinity Church in Brooklyn, beklemtoon Mahan sy eie godsdienstige ervaring en verklaar dat 'n mens 'n persoonlike verhouding met God nodig het deur die werk van die Heilige Gees. In 1909 publiseer Mahan The Harvest Within: Thoughts on the Life of the Christian, wat 'deels persoonlike getuienis, gedeeltelik Bybelse analise, gedeeltelike uiteensetting van preek' was.

Dood en herdenking 

Mahan sterf in Washington, DC, op 1 Desember 1914 aan hartversaking, enkele maande na die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog. 
Vier skepe het die naam USS Mahan gekry, waaronder die voorste vaartuig van 'n klas torpedojaers.
 Die Amerikaanse vlootakademie se Mahan Hall is ter ere van hom genoem , net soos Mahan Hall by die Vlootoorlogkollege. (Mahan Hall by die Verenigde State Militêre Akademie is vernoem na sy pa, Dennis Hart Mahan.)
 A. T. Mahan Elementary School en A. T. Mahan High School by Keflavik Vootlugbasis, Ysland, is ter ere van hom genoem.
 'n Voormalige sendingskool in Yangzhou, China, is vernoem na Mahan.
 'n Verenigde state Voot seekadetkorps-eenheid in Albany, New York Staat, is vernoem na Mahan en sy pa.
 Mahan Road is 'n ingang na die voormalige Naval Ordnance Laboratory in White Oak, Silver Spring, Maryland. Die fasiliteit is nou die hoofkwartier van die FDA.

Verwysings 

Amerikaanse militariste
Geboortes in 1840
Sterftes in 1914