Sosiale distansiëring

Sosiale distansiëring, ook genoem fisieke distansiëring, is 'n stel nie-farmaseutiese ingrypings of maatreëls wat getref word om die verspreiding van 'n aansteeklike siekte te voorkom deur 'n fisieke afstand tussen mense te handhaaf en die aantal kere wat mense in noue kontak met mekaar kom te verminder. Dit behels tipies om 'n sekere afstand van ander individue te bly (die gespesifiseerde afstand kan van tyd tot tyd en land tot land verskil) en die vermyding van vergaderings in groot groepe. 

Deur die waarskynlikheid te verminder dat 'n gegewe onbesmette persoon in kontak sal kom met 'n besmette person, kan die oordrag van die siekte onderdruk word, wat minder sterftes tot gevolg het. Die maatreëls word in kombinasie met goeie respiratoriese higiëne en handewas deur 'n bevolking gebruik. Tydens die COVID-19-pandemie het die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) voorgestel dat die term "fisieke distansiëring" verkies word, in teenstelling met "sosiale distansiëring", in ooreenstemming met die feit dat dit 'n fisieke afstand is wat oordrag verhoed; mense kan sosiaal met mekaar verbind wees via tegnologie. Om die verspreiding van aansteeklike siektes te vertraag en die oorbelading van gesondheidsorgstelsels te vermy, veral tydens 'n pandemie, word verskeie maatskaplik-distansiërende maatreëls gebruik, insluitend die sluiting van skole en werkplekke, isolasie, kwarantyn, die beperking van die beweging van mense en die kansellasie van massa-byeenkomste.

Alhoewel die term eers in die een-en-twintigste eeu ingestel is, dateer maatskaplik-distansiërende maatreëls tot minstens die vyfde eeu v.C.. Die Bybel bevat een van die vroegste bekende verwysings na die praktyk in die boek Levitikus 13:46: "En die melaatse wat die plaag het ... hy sal alleen woon; [buite] die kamp sal sy woning wees." Tydens die plaag van Justinianus van 541 tot 542 het keiser  Justinianus 'n oneffektiewe kwarantyn op die Bisantynse Ryk afgedwing, insluitend die storting van liggame in die see; hy blameer die wydverspreide uitbraak op die "Jode, Samaritane, heidene, ketters, Ariërs, Montaniste en homoseksuele". In moderne tye is maatskaplike distansiëringmaatreëls suksesvol tydens verskeie epidemies ingestel. In St. Louis, kort nadat die eerste gevalle van griep in die stad tydens die griep-pandemie in 1918 opgespoor is, het die owerhede skoolsluitings ingestel, 'n verbod op openbare byeenkomste en ander maatskaplik-distanserende ingrypings. Die sterftesyfers in St. Louis was baie minder as in Philadelphia, wat, ondanks die feit dat hulle griepgevalle gehad het, 'n massaparade laat voortgaan het en dit nie langer as twee weke na die eerste gevalle van sosiale distansiëring gebring het nie. Owerhede het sosiale distansiëring aangemoedig of afgedwing tydens die COVID-19-pandemie.

Maatskaplike distansiëringsmaatreëls is meer effektief wanneer die aansteeklike siekte via een of meer van die volgende metodes versprei word:

 druppelkontak (hoes of nies)
 direkte fisiese kontak (seksuele kontak ingesluit)
 indirekte fisiese kontak (bv. deur aan 'n besmette oppervlak te raak)
 lugoordrag (as die mikro-organisme vir lang periodes in die lug kan oorleef)

Die maatreëls is minder effektief as 'n infeksie hoofsaaklik deur besmette water of voedsel of deur draers soos muskiete of ander insekte oorgedra word.

Nadele van sosiale distansie kan eensaamheid, verminderde produktiwiteit en die verlies van ander voordele verbonde aan menslike interaksie insluit.

Verwysings

Eksterne skakels 

Gesondheid
Aansteeklike siektes
Epidemies
Kovis-19