Fourier-reeks

Die Fourier-reeks is deur Joseph Fourier in die begin van die negentiende eeu ontwikkel. Hy publiseer sy ontdekking in 1807. Hy ontwikkel die  die konsep oorspronklik om hom te help met die oplossing van die hittediffusievergelyking, maar dit is later ontdek dat reeks nuttig is om enige periodieke golfvorm te ontleed. In sy eenvoudigste vorm (uit 'n ingenieursoogpunt) word die golfvorm ontbind in 'n reeks sinus- en cosinuskrommes met frekwensie gelykstaande aan 'n tussengetalveelvoud van die frekwensie van die oorspronklike golfvorm. In die praktyk word slegs die laagste frekwensiekrommes gebruik.

In die boonste ry van die diagram aan die regterkant word die vierkantgolf benader deur 'n sinusvormige kromme wat 'n periode  het. Die volgende ry wys die vierkantgolf wanneer dit benader word deur twee sinusvormige krommes met periodes  bymekaar te tel, die derde ry toon die resultaat wanneer drie sinusvormige krommes met frekwensies  bymekaar getel is en so voort.

Vorm
Die Fourier-reeks kan in verskeie vorme uitgedruk word. Die drie mees algemene word hier beskryf.

Sinus-kosinus vorm
Die wiskundige uitdrukking vir die Fourier-reeks word gegee deur:

waar
 is die funksie wat benader word.
 N is die hoogste orde van sinusvormige kromme wat in die benadering gebruik word. 
 Is die benadering tot die kromme nadat N sinusvormige krommes gebruik is. 
 is 'n stel konstante wat spesifiek is vir .
Die konstantes  word geëvalueer deur die formules te gebruik:

Amplitude-fase vorm of polêre vorm
Aangesien dat

is dit maklik om te bewys dat die sinus-kosinusvorm in 'n amplitude-fase of polêre vorm herskryf kan word:

waar 

.
Wanneer die Fourier-reeks in hierdie vorm geskryf word, is die term  die amplitude van die  komponent van die golf en  sy faseverskuiwing.

Eksponensiële vorm
Volgens Euler se formule is
.
Deur hierdie verhouding te gebruik, is dit maklik om dit te wys dat die polêre vorm in 'n eksponensiële vorm herskryf kan word:

waar

en
 is die komplekse vervoeging van .

Konvergensie
Oor die algemeen kan aangetoon word dat 'n Fourier-reeks konvergent is as dit aan die  voldoen.

In ingenieurswese toepassings word daar oor die algemeen aanvaar dat die Fourier-reeks byna oral konvergeer (die uitsonderings is by diskrete diskontinuïteite) aangesien die funksies wat in ingenieurswese teëgekom word, beter gedra as die funksies wat wiskundiges as teenvoorbeelde vir hierdie vermoede kan verskaf. In die besonder, as  kontinu is en die afgeleide van  (wat dalk nie oral bestaan ​​nie) vierkantintegreerbaar is, dan is die Fourier-reeks van  konvergeer absoluut en eenvormig na . As 'n funksie is  op die interval , dan konvergeer die Fourier-reeks na die funksie by byna elke punt. Dit is moontlik om Fourier-koëffisiënte vir meer algemene funksies of verdelings te definieer, in sulke gevalle is konvergensie in norm of  gewoonlik van belang.

Tabel van algemene Fourier-reekse 
Sommige algemene pare periodieke funksies en hul Fourierreeks-koëffisiënte word in die tabel hieronder getoon.

 dui 'n periodieke funksie aan gedefinieer op .
 dui die Fourierreeks-koëffisiënte (sinus-kosinusvorm) van die periodieke funksie aan .

Verwysings

Notas 

Krommes
Trigonometrie