Zucchero Fornaciari

Adelmo Fornaciari  (Italiaanse uitspraak: aˈdɛlmo fornaˈtʃaːri; gebore 25 September 1955), meer algemeen bekend as Zucchero Fornaciari of slegs Zucchero (Italiaanse uitspraak: ˈdzukkero), is 'n Italiaanse sanger-liedjieskrywer en musikant. Sy naam is Italiaans vir "suiker", die naam wat sy kleuterskool onderwyseres vir hom gebruik het. Sy musiek word grootliks geïnspireer deur gospel-, soul-, blues- en rockmusiek en mengsels tussen Italiaanse ballades en die meer ritmiese R&B-boogie-tipe stukke. Hy word erken as die "vader van Italiaanse blues", en het blues bekendgestel as 'n hoofstroomgenre in Italië. Hy is een van die min Europese blueskunstenaars wat steeds internasionale aansien geniet.

Fornaciari het in sy loopbaan van meer as drie dekades wêreldwyd reeds meer as 60 miljoen albums verkoop. Op internasionale vlak is sy mees suksesvolle enkelsnitte "Diamante", "Il Volo", "Baila morena", en die duet "Senza una donna" saam met Paul Young. Hy het reeds verskeie toekennings ontvang, insluitende vier Festivalbar-toekennings, nege Wind Music-toekennings, twee World Music-pryse (1993, 1996), ses IFPI Europa Platinum-toekennings, en 'n Grammy benoeming. Hy het reeds saamgewerk met verskeie gerekende kunstenaars soos Eric Clapton, Jeff Beck, Stevie Ray Vaughan, Brian May, Miles Davis, Ray Charles, B. B. King, Sting, Bono, Dolores O'Riordan, Paul Young, Peter Gabriel, Luciano Pavarotti, en Andrea Bocelli.

Vroeë lewe
Adelmo Fornaciari is op 25 September 1955 gebore in Roncocesi, 'n frazione (klein dorpie) naby Reggio Emilia in Italië. Sy vader, Giuseppe Fornaciari, en moeder, Rina Bondavalli, is van landelike afkoms. Hy was op 'n jong ouderdom reeds die doelwagter van die plaaslike sokkerspan, A.C. Reggiana 1919. Hy spandeer die grootste deel van sy jeug in die kusdorpie Forte dei Marmi (Luca Provinsie, Toskane). Aldaar sing hy in die koor en speel orrel in die plaaslike kerk. Teen ouderdom 12 of 13, ontdek hy Amerikaanse soul- en Bluesmusiek danksy 'n Afro-Amerikaanse vriend wat in Bologna studeer en naby sy huis woon. Die eerste liedjie wat hy aan Fornaciari gespeel het was (Sittin' On) The Dock of the Bay deur Otis Redding. Dit inspireer onmiddellik sy belangstelling in soul. Die vriend het Fornaciari geleer hoe om liedjies deur Redding, Marvin Gaye, en Sam & Dave op die kitaar te speel. Fornaciari het bymekaargekom met vriende om rhythm and blues te speel, en op die wyse sy eie manier ontwikkel om swart musiek met Mediterreense musiek te meng. Hy het reeds op dertien- of veertienjarige ouderdom sy eie liedjies begin skryf, en nadat hy die basiese instrumente onder die knie gekry het, vanaf sestienjarige ouderdom die tenoor saxofoon begin leer. Hy voltooi in Forte dei Marmi sy tegniese hoërskool opleiding, en beweeg weer aan, die keer na Carrara.

Diskografie

 Ateljeealbums
 Un po' di Zucchero (1983)
 Zucchero & The Randy Jackson Band (1985)
 Rispetto (1986)
 Blue's (1987)
 Oro Incenso & Birra (1989)
 Miserere (1992)
 Spirito DiVino (1995)
 Bluesugar (1998)
 Shake (2001)
 Fly (2006)
 Chocabeck (2010)
 La Sesion Cubana (2012)
 Black Cat (2016)
 D.O.C. (2019)

Kompilasies
 The Best of Zucchero Sugar Fornaciari's Greatest Hits (1996)
 Zu & Co. (2004)
 All the Best (2007)
 Wanted (The Best Collection) (2017)

Verwysings

Eksterne skakels

 
 Youtube video - Andrea Bocelli en Zucchero sing Miserere
 Youtube video - Zucchero - Il Volo

Geboortes in 1955
Lewende mense
Italiaanse sangers
Italiaanse musici