Claude Ruggieri

Claude Ruggieri (1777 - 30 Augustus 1841) was 'n pirotegnikus in Parys, Frankryk wat innovasies in die ontwerp van vuurwerke ontwikkel het en daaroor geskryf het. Hy en andere in sy familie was bekend daarvoor dat hulle die beskerming van die koninklikes geniet het, en deur hulle ondersteun is in verband met die skepping van groot vuurwerkvertonings. Hulle het ook 'n openbare tuin vir ontspanning geopen waar die inwoners van Parys vuurwerke kon geniet. Die Ruggieri-familie se vuurwerke was met inagneming van teatrale oorwegings ontwerp, en was nie soseer op militêre gebruike ingestel nie.

Na 'n rampspoedige vuurwerkongeluk wat op 30 Mei 1770 plaasgevind het, het die Ruggieri's egter in onguns verval. Claude-Fortuné Ruggieri was hierna hoofsaaklik verantwoordelik daarvoor dat die familie weer hul eertydse prominente posisie herwin het. Hy het van die nuwe wetenskaplike opkoms van chemieverwante prosesse gebruik gemaak om nuwe vuurwerke te ontwikkel, vernaam gekleurde vuurwerke; wat die Ruggieri-familie van hul mededingers sou onderskei. Hy het 'n manier ontdek om 'n betroubare, lewendige 'groen vuur' te skep wat in Russiese vuurwerke waargeneem was. In sy geskrifte bespreek Claude Ruggieri 'lugfilosofie', te wete die samestelling en reaksies van gasse of 'lug'. Hy het die belang van chemie as 'n vorm van teoretiese kennis benadruk en dit gekoppel aan die ambagspraktyke van pirotegniek.

Claude Ruggieri was 'n vriend van André-Jacques Garnerin,  die amptelike lugkenner van Frankryk, wat met ballonne en vuurpyle geëksperimenteer het.  Ruggieri word beskou as die eerste persoon wat gebruik gemaak het van vuurpyle om lewendige passasiers in die lug in te vervoer. Sy passasiers was meestal muise en rotte, maar ook skape. Hy het valskerms gebruik om hulle veilig na die aarde terug te bring.

Werk

Vuurwerke 
Op 30 Mei 1770 het 'n vertoning deur Petronio Ruggieri wat beplan was om die huwelik tussen die toekomstige Lodewyk XVI van Frankryk en Marie Antoinette te vier in 'n rampspoedige ongeluk ontaard. In antwoord hierop het die Stad van Parys sy begroting vir vuurwerke gesny en sodoende die Ruggieri familie se hoofbron van inkomste afgesny.

Claude-Fortuné Ruggieri was hoofsaaklik verantwoordelik daarvoor om die familie na 'n posisie van prominensie te herstel deur die nuwe wetenskap van chemie te benut om nuwe vuurwerke te ontwikkel wat die Ruggieri's van hul mededingers onderskei het. Ruggieri was 'n leier in die prioritisering van kleur as 'n belangrike deel van vuurwerkvertonings, en het klem gelê op die belang van chemie as 'n teoretiese basis vir die skepping van gekleurde vuurwerke:

Voor Ruggieri was die verstekkleur vir vuurwerke 'n briljante "wit vuur", ook bekend as "natuurlike vuur". Beoefenaars het van tyd tot tyd gepoog om nul vuurwerke te kleur deur stowwe van die beoogde kleur by te voeg (bv. indigo vir blou), wat ten beste 'n geringe verkleuring veroorsaak het.
Die Ruggieri's het aanvanklik gepoog om in 1766 gekleurde vuur te ontwikkel met die hulp van die chemikus Antoine Lavoisier. Lavoisier het egter slegs beperkte sukses behaal ten opsigte van sy pogings om geel, blou en groen vuur te maak.

Daar was berigte dat 'n briljante "groen vuur" in die 1770's geskep was, vernaam deur Mikhail Vasil'evich Danilov en Matvei Martynov by die Russiese-hof. Ander beoefenaars het dit egter moeilik gevind om sulke effekte te skep.
In 1804, nadat hy 'n eerstehandse relaas van die sogenaamde Russiese "groen vuur" aangehoor het, het Claude Ruggieri begin eksperimenteer met die byvoeging van metallurgiese soute ten einde gekleurde vlamme te skep.

Ruggieri het beweer dat hy die eerste keer in Junie 1810 in die openbaar van "groen vuur" gebruik gemaak het as deel van 'n vuurwerkvertoning vir die troue van Napoleon I en Marie Louise, hertogin van Parma.

Ruggieri het 'n aantal werke geskryf wat in Engels en Duits vertaal is sowel as in Frans. Ruggieri se eerste boek, getiteld Elémens De Pyrotechnie  (1801, 1811, 1821)
was aan Jean-Antoine Chaptal, die outeur van Elémens De Chimie , en 'n minister in Napoleon se regering gewy. Op hierdie manier het Ruggieri homself met 'n post-rewolusionêre beskouing van wetenskap belyn.  Chaptal was 'n proponent van die "nuwe man" wat teoretiese kennis en kunssinnige vaardighede verbind het.

Elémens De Pyrotechnie was gevul met gesprekke oor chemie en fisika. Ruggieri het daarin "lug-filosofie", bespreek met ruim gebruikmaking van sommige van Joseph Priestley se idees oor die samestelling en reaksies van gasse. Ruggieri het egter nie die hoofverskille tussen Phlogistiese teorie en Lavoisier se Kalorie-teorie van verbranding geïdentifiseer nie.

Die boek is terselfdertyd gevul met praktiese beskrywings en gedetailleerde diagramme oor die konstruksie en gebruik van vuurwerke. Alan Brock het in 1922 vir Ruggieri as "die eerste outeur wat met die onderwerp op so 'n wyse handel dat hy die professionele leser van die praktiese kennis van die onderwerp oortuig," beskryf

Ballonne, vuurpyle en valskerms 
Claude Ruggieri was 'n vriend gewees van André-Jacques Garnerin die amptelike Franse Aeronout. In 1801 het Garnerin en Ruggieri Bastilledag gevier met 'n gekombineerde ballonreis en vuurwerkvertoning.

Bykomend tot sy eksperimente met ballonne het Claude Ruggieri van vuurpyle en valskerms gebruik gemaak om lewende passasiers boontoe te vervoer en veilig terug te bring na die oppervlak.
Ruggieri het so vroeg as 1806 muise en rotte in vuurpyle opgeskiet en hulle teruggebring deur gebruikmaking van valskerms. Hy het ook klaarblyklik 'n skaap omtrent seshonderd voet in die lug ingestuur, en dit met behulp van valskerms teruggebring. As gevolg hiervan word Ruggieri gekrediteer dat hy die eerste persoon was om 'n vuurpyl te gebruik om lewendige kreature te vervoer.

In 1830 het Ruggieri aangekondig dat hy gebruik sou maak van 'n groot aantal vuurpyle om 'n groter dier naamlik 'n skaapram in die lug in te skiet. 'n Jong man (miskien so jonk as elf jaar) het klaarblyklik aangebied om die skaapram as passasier te vervang. Planne was gemaak sodat hy van die Champ de Mars kon terug wentel. Die Franse owerhede wou egter nie geneë neem hiermee nie en het tussenbeide getree en die vlug gekanselleer, klaarblyklik as gevolg van die passasier se jeugdige ouderdom.

Afsterwe 
Ruggieri het by no. 88, Rue de Clichy, Parys, Frankryk, op 30 Augustus 1841 beswyk. Sy weduwee was Catherine Antoinette Lagrange met wie hy in 1819 getroud is.

Publikasies 
  Uitgawes het in 1801, 1811, en 1821 verskyn.

Verwysings 

Tegnologie