Theodorus I Laskaris

Theodorus I Komnenos Laskaris (Grieks: Θεόδωρος Α' Λάσκαρις, Theodōros I Laskaris; omstreeks 1174/'75 - 1221/Augustus 1222) was van 1204 tot 1221/'22 keiser van die Niceense Ryk. 

Hy is omstreeks 1174 gebore in die Laskaris-familie, ’n adellike maar taamlik onbekende Bisantynse familie van Konstantinopel. Hy was die seun van Manuel Laskaris en sy vrou, Ioanna Karatzaina.

Bewind
In 1198/'99 is Theodorus getroud met Anna Angelina, dogter van die afgesette Bisantynse keiser Alexios III Angelos. Hy het hom bewys tydens die Kruisvaarders se beleg van Konstantinopel (1203-1204). Hy het in die stad gebly totdat die Latyne die stad binnegeval het en toe oor die Bosporus gevlug. Terselfdertyd is sy broer Konstantyn Laskaris deur sommige van die inwoners verklaar tot keiser, maar hy het self gevlug. Theodorus het hom gevestig in Nicea, wat die bymekaarkomplek geword het van mense wat teen die Latyne was.

Theodorus het nie aanvanklik die titel keiser opgeëis nie, tot nadat hy Dawid Komnenos in Paflagonië en Manuel Maurozomes in Frigië in 1205 verslaan het. Daarna is hy tot keiser verklaar en het hy Michael IV Autoreianos as nuwe patriarg aangestel, wat hom in Maart 1208 gekroon het.

Intussen is Theodorus se leër onder aanvoering van sy broer Konstantyn by Adramyttion deur die Latyne verslaan. Hy het egter in 1209 ’n verowering behaal. Die Nicene het ook sultan Kaykhusraw I van die Seldjoekse kanaat Rum in 1211 verslaan en Theodorus het die sultan vermoor. In Oktober van dié jaar het keiser Hendrik van Vlaandere Theodorus verslaan en sy mag uitgebrei tot by die suidelike kus van die See van Marmara. Ondanks dié terugslag het Theodorus sy beheer tot in Paflagonië uitgebrei.

In 1214 het Theodorus ’n vredesooreenkoms met die Latynse Ryk gesluit en in 1219 is hy getroud met Marie de Courtenay, ’n susterskind van keiser Hendrik en ’n dogter van die nuwe Bisantynse regent, Yolanda van Vlaandere. Theodorus is in November 1221 dood en is opgevolg deur sy skoonseun Johannes III Doukas Vatatzes. 

Aan die einde van sy bewind het hy regeer oor ’n gebied wat min of meer ooreenstem met die ou Romeinse provinsies Asia en Bithynia. Hoewel geen bewyse bestaan van ander vermoëns as staatsman nie, het sy militêre vernuf en dapperheid gehelp dat die Bisantynse volk nie net voortbestaan het nie, maar ook dat hulle eindelik die Latyne uit Konstantinopel verdryf het.

Verwysings

Bronne

Chisholm, Hugh, red. (1911), "Andronicus I", Encyclopædia Britannica, 1 (11de uitg.), Cambridge University Press, pp. 975–976
 Jonathan Harris, Byzantium and the Crusades, Bloomsbury, 2de uitg., 2014. 
Head, C. (1980) Physical Descriptions of the Emperors in Byzantine Historical Writing, Byzantion, Vol. 50, No. 1 (1980), Peeters Publishers, pp. 226-240 
The New Cambridge Medieval History, Vol. V, Cambridge University Press, 1995. , 9780521362894

 
 
 
 Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia

Niceense keisers
Geboortes in 1174
Sterftes in 1222