2G

Die begrip 2G is die afkorting vir tweede-generasie draadlose sellulêre netwerke. 2G sellulêre netwerke is kommersieel geloods deur Radiolinja (nou deel van Elisa Oyj) op die GSM standaard in Finland in 1991.

Die drie aanvanklike voordele van 2G netwerke oor hulle voorgangers is:
 telefoongesprekke is digitaal geënkripteer.
 aansienlik doeltreffender gebruik van die radiofrekwensiespektrum, wat meer gebruikers per frekwensieband moontlik maak.
 Datadienste as 'n nuutjie vir mobiele toestelle, beginnende met SMS-boodskappe.

2G-tegnologieë het die verskillende netwerke in staat gestel om dienste soos SMS-boodskappe, prentboodskappe en MMS'e (multimedia-boodskappe) te lewer. Alle SMS-boodskappe wat oor 2G gestuur word, is digitaal geënkripteer, wat die oordrag van data op so 'n manier moontlik maak dat slegs die beoogde ontvanger dit kan ontvang en lees.

Nadat 2G van stapel gestuur is, is die vorige mobiele draadlose netwerkstelsels terugwerkend aangedui as 1G. Terwyl radioseine op 1G-netwerke analoog is, is radioseine op 2G-netwerke digitaal. Albei stelsels gebruik digitale seine om die radiotorings aan die res van die mobiele stelsel te koppel.

Met General Packet Radio Service (GPRS), bied 2G 'n teoretiese maksimumoordragspoed van 40 kilogrepe per sekonde. Met EDGE (Verbeterde datakoerse vir GSM Ewolusie), is daar 'n teoretiese maksimumoordragspoed van 384 kilogrepe per sekonde.

Die mees algemene 2G tegnologie is die Time Division Multiple Access (TDMA)-gebaseerde GSM, wat oorspronklik van Europa afkomstig is maar in die grootste deel van die wêreld buite Noord-Amerika gebruik word. Meer as 60 GSM operateurs het ook gebruik gemaak van CDMA2000 in die 450 MHz-frekwensieband (CDMA450) teen 2010.

Verwysings

Eksterne skakels 

Mobiele telekommunikasie