BMW M3

Die BMW M3 is 'n hoëverrigtingweergawe van die BMW 3-reeks wat deur BMW se eie motorsportafdeling, BMW M GmbH, ontwikkel is. M3-modelle word vir elke generasie van die 3-reeks vervaardig sedert die E30 M3 in 1986 bekendgestel is. 

Die aanvanklike model was beskikbaar in 'n koepee-bakstyl met 'n afslaankap wat kort daarna bygevoeg is. M3-sedans was beskikbaar gedurende die E36 (1994–1999) en E90 (2008–2012) generasies. Sedert 2015 word die M3 uitsluitlik in die sedanbakstyl vervaardig, omrede die koepee- en afslaankapmodelle in die 4-reeks hergebruik word, wat dit die hoëprestasie-variant van die M4 maak. 

Opgradering van die standaard 3-reeksmodelle behels enjins, hantering, remme, lugdinamika, liggewig materiaal en verskillende binne-opgraderings.

E30-generasie (1986–1991) 

Die eerste BMW M3 was gebaseer op die E30 3-reeks en is van Maart 1986 tot Junie 1991 vervaardig. 

Die bakvorm vir die M3 is aansienlik verander, onder andere om die onderstelstyfheid, sleurkoëffisiënt en die bestuursdinamika te verbeter. Die geskiktheid vir wedrenne was op die voorgrond, daarom kon opofferings in gemak en produksiekoste gemaak word. Die modifikasies het opvallende uitgeboude wielnisse ingesluit om 'n breër spoorwydte moontlik te maak. 

Die voorste lugdam, agterste en sypanele, sowel as veranderinge aan die bakwerk in die omgewing van die agterruit (C-pilaar) en die agterklap het die lugdinamika verbeter. Om aërodinamiese redes is die agtervenster afgeplat en die agterklap van ligte, glasveselversterkte plastiek gemaak en met ongeveer 40 mm gelig vir beter lugvloei. Die veranderinge in die agterste gebied het gelei tot laer hefkragte en beter reguitlyn stabiliteit. Boonop is die M3 se voorruit vasgeplak - en nie, soos met die ander E30-modelle, omraam met vensterrubber en pypies nie. As gevolg hiervan het die M3 'n relatiewe lae drag coefficient of    in plaas van 0,38 soos in die normale model. Die daaropvolgende omskakelings van normale 3's na die M3-weergawe kan onder meer gewoonlik op die C-pilaar geïdentifiseer word. Die enigste buitepanele wat die gewone 3-reeks en die M3 deel, is die enjinkap, dakpaneel, sondak en deurbinnepanele. 

Die remknypers, rotors en die hoofsilinder is uniek aan die M3-model.  

Die ratkas is 'n Getrag 265-handrat 5-gang. Europese modelle is toegerus met 'n nouverhouding verspronge weergawe en 'n 1:1-verhouding vir vyfde rat. Noord-Amerikaanse modelle gebruik 'n tradisionele skuifpatroon met langer ratafstande en 'n oordrewe vyfde rat. Standaardtoerusting is 'n koppelaartipe-ewenaar met beperkte glip. 

Die E30 M3 het die BMW S14-viersilinderenjin gebruik, 'n hoëtoer-DOHC-ontwerp met 'n kopstuk wat nou-gebaseer is op die BMW S38-viersilinderenjin en die blok van die BMW M10-viersilinderenjin. In lande waar die M3 met 'n katalitiese omskakelaar verkoop is, is die aanvanklike weergawes op 143 kW gereken met 'n topsnelheid van 235 km/h.

Motorsport 

Die E30 M3 het in verskeie motorsportsoorte meegeding en was veral suksesvol in die toermotorkampioenskappe. Die E30 M3-padmotor is gehomologiseer vir groep A-wedrenne om teen modelle soos die Mercedes-Benz W201 190E mee te ding. In volledige resiesuitrusting het die 1988 M3 se 2,3 L-enjin met natuurlike aspirasie ongeveer 224 kW (300 pk) gelewer. Die E30 M3 het die 24-uur Nürburgring vyf keer gewen (1989, 1990, 1991, 1992 en 1994) en die Spa 24-uur vier keer ( 1987, 1988, 1990 en 1992), terwyl ander teen motors met aansienlik groter of turbo-enjins meeding. 

Ten einde die motor mededingend te hou in wedrenne na die jaar-tot-jaar veranderinge in homologasie-reëls, is spesiale aanbiedings vir homologisering in beperkte hoeveelhede vervaardig en verkoop. Dit sluit die Evo 1, Evo 2 en Sport Evotution in, met opgraderings wat massavermindering, verbeterde lugdinamika, hoër voorwielboë (om 18-duimwiele in DTM-wedrenne te kan gebruik), groter remkanale en meer krag insluit. Met die bekendstelling van die 2,5 L-evolusie-enjin in renne in 1990 het die kraglewering tot 283 kW geklim. 

Die M3 het ook as 'n tydrenmotor meegeding, met Prodrive-voorbereide voorbeelde wat verskeie nasionale kampioenskappe en geselekteerde rondes van die Wêreldkampioenskap tussen 1987 en 1989 betwis het. Teen laasgenoemde jaar was die motors, gebaseer op die gewone M3, met sesgangratkaste toegerus en het 221 kW gelewer. Die M3 was nie juis mededingend teen die vierwielaangedrewe tydrenmotors op los oppervlaktes nie, maar wel  'n baie effektiewe motor op teerpaaie. Die opvallendste sukses daarvan was die oorwinning in die Tour de Corse in 1987, bestuur deur Bernard Beguin. 

In die Verenigde State het die E46 M3 in die 2000 Le Mans Series GT-kategorie meegeding en derde geëindig in die kampioenskap. Die inlynses-enjin is egter nie-mededingend in vergelyking met die Porsche 996 GT3, daarom het BMW 'n nuwe M3-renmotor begin ontwikkel wat gebaseer is op 'n kragtiger enjin. Die gevolglike E46 GTR-renmotor met 'n 4.0 L V8-enjin van 330 kW is in Februarie 2001 bekendgestel, bestuur deur Jörg Müller.

Die geskiktheid van die GTR was egter die onderwerp van omstredenheid, met sommige mededingende spanne wat glo dat die GTR 'n interne prototipe-voertuig is eerder as 'n produksiemodel wat deur die algemene publiek te koop was. Die ALMS-homologasiereëls vir 2001 het vereis dat die M3 GTR-padmotor binne twaalf maande nadat die reëls uitgereik is, op minstens twee vastelande verkoop is, wat BMW beweer het om te voldoen deur te verklaar dat 10 GTR-voertuie te koop aangebied is. Die ALMS-reëls is vir 2002 gewysig, wat nou vereis dat 100 motors en 1 000 enjins gebou moet word om te kwalifiseer sonder enige straf. Die GTR-padmotor was nooit op hierdie skaal vir produksie bedoel nie, en BMW het die GTR op hierdie stadium uit die kompetisie onttrek.

F80 generasie (2014–2018)

Verwysings 

M3