Ford Essex V6-enjin (VK)

Die Ford Essex V6-enjin was 'n 60° V6-enjin wat tussen 1966 en 1988 gebou is deur die Ford Motormaatskappy in die Verenigde Koninkryk en tot in 2000 in Suid-Afrika, hoewel meeste by die Ford-enjinaanleg in Dagenham, Essex gebou is, wat die enjin sy naam gee. Dit is nou verwant aan die Ford Essex V4-enjin wat geproduseer is in verplasings van 1,7 L en 2,0 L. Albei enjins het verskeie onderdele gedeel, aangesien die Essex V6 direk afgelei is van die Essex V4; die 2,0 L Essex V4 en die 3,0 L Essex V6 het in werklikheid presies dieselfde boor en slag en deel verskeie komponente.

Geskiedenis 
Die Essex V4 en V6 is hoofsaaklik ontwerp om die verouderde inlynvier- en sessilinder Ford Zephyr-enjin te vervang. 

Ford RS=handelaars het ook 'n aantal prestasiemodifikasies aangebied vir die Essex V6 genaamd GP1 (Groep 1) en Series X; die GP1-pakket het 'n 40 DFI5 Weber vergasser, die Series X-modifikasies met dieselfde groter inlaat- en uitlaatkleppe as die GP1, maar ook 'n nuwe inlaatspruitstuk wat ontwerp is vir die 3 tweekeel 42 DCNF Weber-vergassers gevoer deur 'n elektriese brandstofpomp wat 138 kW gelewer het, maar die standaard nokas is behou.

Suid-Afrika 
In Suid-Afrika het die enjin se produksie voortgegaan vanaf 1982 tot April 2000 vir gebruik in die Sapphire sedan- en Sierra-voertuie en Courier-bakkies. Laat in die produksieperiode is dit toegerus met 'n Lucas-beheerde elektroniese brandstofinspuiting wat ontwerp is deur SAMCOR (Suid-Afrikaanse Motorkorporasie - nou Ford SA) in samewerking met die Universiteit van Pretoria se ingenieursafdeling. Hierdie omskakeling het gelei tot 'n kragverhoging vanaf 103 kW van die standaard 3.0-weergawe, tot 117 kW vir die brandstofinspuitingweergawe, plus 'n nuttige hupstoot in brandstofekonomie. Slegs ongeveer 1 600 van die EFI-variante is gedurende 1992 en 1993 vervaardig. In Oktober 1997 is die 3.0L vergroot tot 3.4L deur die silinders uit te boor. Die fabrieksgereedskap by die fabriek is in 2000 geskrap en verkoop om plek te maak vir die vervaardiging van 'n nuwe viersilinder OHC-enjin. Die oorblywende ou voorraad van 3.4 L enjins is as kratenjins verkoop.

Voertuie wat die Essex V6 gebruik het 
Die Essex V6 is in 'n groot verskeidenheid motors gepas, van Ford sowel as van kleiner spesialisvervaardigers wat Ford-enjins gebruik het. Sommige hiervan was: 

 AC ME3000 3.0 L 
 Ford Capri 3.0 L en 3.1 L 
 Ford Granada 2,5 L en 3,0 L 
 Ford Consul (Granada Mk1) 2,5 L en 3,0 L 
 Ford Transit 3.0 L (slegs polisie- en ambulansdienste) 
 Ford A-reeks 
 Ford Zephyr 2,5 L en 3,0 L 
 Ford Zodiac 2,5 L en 3,0 L 
 Gilbern Genie 2,5 L en 3,0 L 
 Gilbern Invader 3.0 L 
 Marcos (verskillende modelle) 3.0 L 
 Reliant Scimitar 2.5 L en 3.0 L 
 TVR 3000M - 3.0   L 
 TVR 3000S - 3.0   L 
 TVR Taimar 3.0 L 
 TVR Toskaanse V6 3.0 L 

 Ford Zephyr en Zodiac (Mk4) 
 Ford Cortina Perana (Mk2) 
 Ford 17M en 20M (Taunus) 
 Ford Transit van V4 + V6 
 Ford Capri (Mk1) 1970 tot 1973. 
 Ford Cortina (Mk3, Mk4, Mk5) 
 Ford Granada (Mk1, Mk2) 
 Ford Sierra luikrug 1984 tot 1993. 
 Ford Sierra / Sapphire 1989 tot 1993. 
 Ford Sapphire Ghia (EFI-motor met Sapphire) 1992 tot 1993 
 Ford Sierra / Sapphire 3.0i RS (EFI vervaardig langs die Sapphire Ghia) 
 Ford 1 ton bakkie (Cortina Mk3 + Mk4 + Mk5 gebaseer) 1974 tot 1985. 
 Ford Courier / Mazda Drifter bakkie van 1 ton 1986 tot 2000 
 Word ook deur 'n aantal ondernemings toegerus as omskakeling in VW Kombi en Toyota Hi-ace 
 Ferrino Sportmotor, gebaseer op Ferrari Dino, gebruik 'n buisvormige onderstel en glasveselbakwerk. 
 Lynx Roadster, gebaseer op die Ford Cortina-onderstel met glasveselbakwerk.

Verwysings 

Ford