San Francisco Internasionale Lughawe

San Francisco Internasionale Lughawe (IATA: SFO, ICAO: KSFO, FAA LID: SFO) is 'n internasionale lughawe in San Mateo County, 21 km suid van die sentrum van San Francisco, Kalifornië. Dit huisves vlugte na bestemmings regoor Noord-Amerika en is 'n belangrike poort na Europa, die Midde-Ooste, Asië en Australasië.

SFO is die grootste lughawe in die San Franciscobaai-area en die tweede besigste in Kalifornië, naas Los Angeles Internasionale Lughawe (LAX). In 2017 was dit die sewende besigste lughawe in die Verenigde State en die 24ste besigste in die wêreld volgens passasiersgetalle. Dit is die vyfde grootste spilpunt vir United Airlines, wat vanaf Terminaal 3 en die Internasionale Terminaal funksioneer. SFO funksioneer as United se primêre Trans-Stille Oseaan-poort. Daarbenewens is SFO 'n belangrike instandhoudingsentrum vir United Airlines en huisves die SFO-museum wat in 1980 geskep is, die eerste museum in 'n internasionale lughawe. Dit dien ook as 'n spilpunt vir Alaska Airlines, wat uit Terminaal 2 bedryf word.

Die lughawe word besit en bedryf deur die stad en distrik San Francisco en het 'n San Francisco-posadres. Dit is egter buite San Francisco geleë in die ongeïnkorporeerde San Mateo County. Tussen 1999 en 2004 het die San Francisco-lughawekommissie SFO Enterprises, Inc. in die stad bedryf om toesig te hou oor sy besigheidsaankope en bedrywighede van ondernemings.

Geskiedenis 

Die stad en distrik San Francisco het aanvanklik 61 hektaar op die huidige lughaweterrein op 15 Maart 1927 gehuur, vir wat toe 'n tydelike en eksperimentele lughaweprojek sou wees. San Francisco het op 7 Mei 1927, op die koeiweiding van 150 hektaar 'n toewydingseremonie gehou by die vliegveld, amptelik genaamd die Mills Field Munisipale Lughawe van San Francisco. San Francisco het die eiendom en die omliggende gebied by die Mills Estate gekoop en die terrein uitgebrei tot 450 hektaar, sedert Augustus 1930. Die lughawe se naam is in 1931 met die aankoop van die grond amptelik na San Francisco-lughawe verander. "Internasionaal" is aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog bygevoeg namate oorsese dienste vinnig uitgebrei het.

Vroeë bedrywighede 
Die vroegste geskeduleerde vervoerders by die lughawe het Western Air Express, Maddux Air Lines en Century Pacific Lines ingesluit.  United Airlines is in 1934 gestig en het vinnig die sleutelredery by die lughawe geword, met Douglas DC-3-diens na Los Angeles en New York wat in Januarie 1937 begin het. 'n Nuwe passasiersterminaal is in 1937 geopen, gebou met befondsing van die Openbare Werke-administrasie. Die Maart 1939 Amptelike Lugvaartgids toon 18 lugredery-vertrekke op weeksdae — sewentien United-vlugte en een TWA-vlug. Die Augustus 1952-kaart toon aanloopbaan 1L as 7 000 voet lank, 1R 7 750 voet, 28L 6 500 voet, en 28R 8 870 voet.

Benewens United het Pacific Seaboard Air Lines in 1933 tussen San Francisco en Los Angeles gevlieg; die Bellanca CH-300's het San Francisco – San Jose – Salinas – Monterey – Paso Robles – San Luis Obispo – Santa Maria – Santa Barbara – Los Angeles gevlieg. Mededinging met United het daartoe gelei dat Pacific Seaboard al sy bedrywighede na die ooste van die VSA verskuif en homself herdoop het na Chicago en Southern Air Lines (C&S). Dit het 'n groot plaaslike en internasionale lugredery geword. Chicago & Southern is in 1953 verkry deur en het saamgesmelt met Delta Air Lines, wat Delta sy eerste internasionale roetes gegee het. Delta het die roetemagtiging wat van C&S geërf is, gebruik om een van sy eerste internasionale dienste te vlieg wat met Convair 880-straalvliegtuie vanaf San Francisco na Montego Bay, Jamaika en Caracas, Venezuela onderneem is via tussenstoppe in Dallas en New Orleans in 1962.

Tweede Wêreldoorlog 
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is die lughawe as 'n Kuswagbasis en Army Air Corps-opleidingsbasis gebruik. Die basis is genoem Naval Auxiliary Air Facility Mills Field en Coast Guard Air Station, San Francisco. Pan American World Airways (Pan Am), wat 'n internasionale vliegbootdiens vanaf Treasure Island bedryf het, moes sy Stille Oseaan- en Alaska-seevliegtuigbedrywighede in 1944 na SFO verskuif nadat Treasure Island onteien is vir gebruik as 'n militêre basis. Pan Am het na die Tweede Wêreldoorlog diens vanaf SFO begin met vyf weeklikse vlugte na Honolulu, waarvan een voortgegaan het na Canton Island, Fidji, Nieu-Kaledonië en Auckland.

Internasionale bedrywighede 

Die eerste diens deur buitelandse lugrederye was op Australian National Airways (ANA) Douglas DC-4's wat deur British Commonwealth Pacific Airlines gevlieg is: Sydney – Auckland – Fidji – Kanton-eiland – Honolulu – San Francisco – Vancouver, BC. Die eerste vlug het Australië op 15 September 1946 verlaat. In 1947 het Pan American World Airways sy "om die wêreld"-vlugte vanaf SFO na Guam, Japan, die Filippyne, China en ander lande begin; Pan Am het ook vanaf SFO na Sydney gevlieg. In 1947 het United Airlines Douglas DC-6-vlugte na Hawaii en Philippine Airlines vlugte na Manila begin.

TWA het in 1957 met Lockheed Constellations (L-1649A's) ononderbroke na Londen Heathrow en Parys Orly begin vlieg. In 1954 het Qantas die ANA/BCPA-roete van SFO na Sydney oorgeneem; vanaf 1959 het hul Boeing 707's via Honolulu en Nadi, Fidji, na Sydney gevlieg. Pan Am het Boeing 707-320's van Tokio ononderbroke na SFO geskeduleer (aanvanklik slegs in die winter) vanaf 1960–61; die weswaartse ononderbroke vlugte moes op die langerafstand Boeing 707-320B wag. British Overseas Airways Corporation (BOAC, 'n voorganger van British Airways) het in 1957 aangekom; in 1960 het sy Bristol Britannias van Londen – New York City – San Francisco – Honolulu – Wake-eiland – Tokio – Hongkong gevlieg as deel van BOAC se rondom-die-wêrelddiens. Teen 1961 het BOAC die Britannias vervang met Boeing 707's wat nie die brandstofhervul op die Wake-eiland-vliegveld vereis het nie. Japan Airlines (JAL) het in 1954 by SFO bygekom; in 1961 het dit Douglas DC-8s van San Francisco – Honolulu – Tokio gevlieg. In 1961 het Lufthansa SFO begin bedien met Boeing 707's wat drie dae per week San Francisco – Montreal Dorval-lughawe – Parys Orly-lughawe – Frankfurt gevlieg het. Lufthansa het in 1963 Boeing 720B's op hierdie roete bedryf saam met Boeing 707's na Frankfurt via Montreal en Londen Heathrow-lughawe. Die Pan Am/Panagra-diens van SFO na Suid-Amerika is in die laat 1960's oorgeneem deur Braniff International, wat Douglas DC-8 -62's na SFO bedryf het ná Braniff se verkryging van Panagra. In 1970 het CP Air (voorheen Canadian Pacific Air Lines) Boeing 737-200's ononderbroke gevlieg na Vancouver, BC en verder na Winnipeg, Toronto, Ottawa en Montreal.

Binnelandse uitbreiding 

Die eerste ononderbroke vlugte na die Amerikaanse ooskus was United Douglas DC-7's in 1954. Die lughawe se nuwe terminaalgebou is op 27 Augustus 1954 geopen. Daar was 'n groot vertoon van vliegtuie insluitend 'n Convair B-36 Peacemaker-bomwerper, 'n wonder vir sy tyd. Die gebou het die Sentrale Terminaal geword met die toevoeging van die Suidterminaal en die Noordterminaal en is in 1984 grootliks herbou as die Internasionale Terminaal en toe weer verander as die huidige Terminaal 2. Binnelands, lys die April 1957 Amptelike Lugdiensgids 71 geskeduleerde weeksdagvlugte op United, 22 op Western Airlines, 19 op Southwest Airways, 12 op Trans World Airlines (TWA), sewe op American Airlines en drie op Pacific Southwest Airlines. Wat internasionale vlugte betref, het Pan American 21 vertrekke per week gehad, en Japan Airlines (JAL) en Qantas elk vyf.

Aanloopbane 
Die lughawe beslaan 21,07 km2 op 'n hoogte van 4 meter bo seevlak. Dit het vier teeraanloopbane, gerangskik in twee kruisende stelle parallelle aanloopbane:

 Aanloopbaan 01L/19R: 2332 m × 61 m, oppervlak: asfalt, het goedgekeurde GPS-benaderings
 Aanloopbaan 01R/19L: 2637 m × 61 m, oppervlak: asfalt, ILS / DME toegerus, en het goedgekeurde GPS/VOR benaderings
 Aanloopbaan 10L/28R: 3618 m × 61 m, oppervlak: asfalt, Kategorie III ILS/DME toegerus, en het goedgekeurde GPS-benaderings
 Aanloopbaan 10R/28L: 3469 m × 61 m, oppervlak: asfalt, ILS/DME toegerus, en het goedgekeurde GPS-benaderings

Die aanloopbane is benaam volgens hul magnetiese rigting, dus is die aanloopbane by 14° vanaf magnetiese noord 01L/01R, en die aanloopbane by 284° is 28R/28L. Die uitleg van die parallelle aanloopbane (1L/1R en 28R/28L) is in die 1950's neergelê, en het 'n skeiding van slegs 230 meter.

Tydens normale bedrywighede (ongeveer 81% van die tyd), gebruik binnelandse vertrekke aanloopbane 1L en 1R, terwyl oorsese internasionale vertrekke en alle aankomste aanloopbane 28L en 28R gebruik, wat voordeel trek uit die heersende wes-noordwestelike wind wat deur die San Bruno-kloof kom. Gedurende tye van swaar wind of as bedrywighede by Oakland Internasionale Lughawe bots met SFO-vertrekke (ongeveer 15% van die tyd), kan aanloopbane 1L en 1R nie gebruik word nie, en dus gebruik alle vertrek- en alle aankomste dan aanloopbane 28L en 28R. Hierdie konfigurasies staan gesamentlik bekend as die Wesplan, en akkommodeer aankomste teen 'n koers van tot 60 vliegtuie per uur. Onder visuele vlugmaatreëls kan vliegtuie in wese gelyktydig sy-aan-sy land op 28L en 28R terwyl visuele skeiding gehandhaaf word.

Wanneer die visuele benadering in die gedrang kom, word die Wesplan gehandhaaf met 'n wysiging om vliegtuie wat op 28L land om vir Instrumentlandingstelsel (ILS) toe te laat, terwyl die vliegtuig wat op 28R land 'n afwykende koers neem, gemonitor deur hoëskandeertempo-grondradar, om 'n laterale spasiëring groter as 750 voet te handhaaf totdat die vliegtuig visuele skeiding kan handhaaf. Visuele skeiding vind gewoonlik plaas sodra die vliegtuig op 'n hoogte van 2 100 voet (640 m) onder die wolkkleed gedaal het. Dit staan bekend as die "Precision Runway Monitor/Simultaneous Offset Instrument Approach" en verminder die kapasiteit tot 36 inkomende vliegtuie per uur. In swak sigtoestande vereis FAA instrumentbenaderingreëls dat vliegtuie laterale skeiding van 1 300 meter handhaaf, wat beteken dat slegs een aanloopbaan gebruik mag word, wat die kapasiteit van SFO tot 25-30 inkomende vliegtuie per uur verminder.

Tydens reënbuie (ongeveer 4% van die tyd), verskuif die heersende winde na 'n suid-suidooslike rigting, en vertrekkende vliegtuie gebruik aanloopbane 10L en 10R en aankomende vliegtuie gebruik aanloopbane 19L en 19R. Hierdie opset staan bekend as die Suidooster-plan.

By seldsame geleenthede (gemiddeld minder as een dag per jaar), bepaal windtoestande ander aanloopbaankonfigurasies, insluitend vertrek en landing op aanloopbane 10L en 10R, vertrek en landing op aanloopbane 1L en 1R, en vertrek op aanloopbane 19L en 19R en landings op aanloopbane 28L en 28R.

Gebaseerde vliegtuie en bedrywighede 
In 2019 het SFO 458 496 vliegtuigbedrywighede gehad, 'n gemiddeld van 1 255 per dag. Dit het bestaan uit 86% geskeduleerde kommersiële, 11% lugtaxi, 2% algemene lugvaart en <1% militêr. Daar was 14 vliegtuie gebaseer by SFO, 6 stralers, 1 helikopter en 7 militêre vliegtuie.

Vliegtuiggeraasvermindering 
SFO was een van die eerste lughawens wat 'n "Fly Quiet"-program geïmplementeer het, wat lugrederye gradeer op hul prestasie op geraasverminderingsprosedures terwyl hulle in en uit SFO vlieg. Die Jon C. Long Fly Quiet Program  is deur die Aircraft Noise Abatement Office van stapel gestuur om lugrederye aan te moedig om so stil as moontlik te opereer by SFO.

SFO was een van die eerste Amerikaanse lughawens wat 'n residensiële klankverminderingsprogram uitgevoer het. Hierdie program, wat in die vroeë 1980's deur die FAA geloods is, het die kostedoeltreffendheid van die vermindering van binneklankvlakke vir huise naby die lughawe, binne die 65 CNEL geraaskontoer, geëvalueer. Die program het van 'n geraasrekenaarmodel gebruik gemaak om verbetering in spesifieke residensiële interieurs vir 'n verskeidenheid geraasbeheerstrategieë te voorspel. Hierdie loodsprogram is vir 'n woonbuurt in Suid-San Francisco uitgevoer en sukses is behaal in al die huise wat ontleed is. Die koste het beskeie geblyk te wees, en die nakonstruksie-binneklankvlaktoetse het die voorspellings vir geraasvermindering bevestig. Tot op datum is meer as $153 miljoen bestee om meer as 15 000 huise in die naburige stede Daly City, Pacifica, San Bruno en Suid-San Francisco te isoleer.

Terminale 

Die lughawe het vier terminale (1, 2, 3, en Internasionaal) en sewe wandelgange (Instapgebiede A tot G) met 'n totaal van 115 hekke wat alfabeties in 'n antikloksgewyse ring gerangskik is. Terminaal 1 (instapgebied B), terminaal 2 (instapgebiede C en D), en terminaal 3 (instapgebiede E en F) hanteer binnelandse vlugte (insluitend voorafvrygestelde vlugte vanaf Kanada). Die Internasionale Terminaal (Instapgebiede A en G) hanteer internasionale vlugte en sommige binnelandse vlugte.

Histories is die oudste terminaalgebou wat nog staan, terminaal 2, wat oorspronklik in 1954 voltooi is as die sentrale terminaal met vier gange. Terminaal 1 is in 1963 as die Suidterminaal bygevoeg met Piers F/FF (Pier F het twee satellietrotundas) en G, en Pier E is na voltooiing na die Suidterminaal hertoegewys. Internasionale verkeer is deur Pier G gelei, en 'n nuwe Rotunda G is in 1974 voltooi om Pier G uit te brei. Terminaal 3 is in 1979 bygevoeg as die Noordterminaal met Pier A. Sodra die Noordterminaal in 1979 voltooi was, is die piere ook linksom hernoem, met letterbenamings wat ooreenstem met hedendaagse instapgebiede, wat begin met Pier A (tans instapgebied A, oorspronklik Pier G), Pier B (tans instapgebied B, oorspronklik Pier F/FF), Pier C (tans Instapgebied C, oorspronklik Pier E), en Pier F (tans Instapgebied F, oorspronklik Pier A). 'n Nuwe Pier E is in 1981 by die Noordterminaal gevoeg, ongeveer waar die ou Pier B gestaan het, en die Sentrale Terminaal is met 'n enkele pier (D) herbou om internasionale vlugte sedert 1983 te bedien, totdat 'n nuwe Internasionale Terminaal in 2000 geopen is. Sedertdien is die terminale in 2001 met nommers hernoem, en die ouer terminale is in die proses van opknapping. 'n Herbou van Terminaal 2 (voorheen die Sentrale Terminaal) is in 2011 voltooi, gevolg deur die voltooiing van die herbouing van Terminaal 3 Oos (Noordterminaal Pier E) in 2015, en herbouings van Terminaal 1 (Suidterminaal) en Terminaal 3 Wes (Noordterminaal Pier F) is geskeduleer om teen 2024 voltooi te wees.

Lugkantverbindings 

Daar is lugkantverbindings by SFO wat passasiers in staat stel om (na-sekuriteit) tussen die meeste aangrensende terminaalgeboue rond te wandel. 'n Kort lugkantverbinding verbind Terminaal 3 se Instaparea F met die Internasionale Terminaal Instapgebied G. 'n Luglike 500 voet  lugkantverbinding verbind Instaparea C met die res van Terminaal 2. In Mei 2021 is die sloping en herbou van die suidelike gedeelte van Terminaal 1 (Instapgebied B) voltooi en 'n lugkantverbinding met Internasionale Instapgebied A is bygevoeg. In November 2021 het nuwe lugkant- en landkantverbindings Terminale 2 en 3 verbind.

Daar is geen lugkantverbindings tussen Internasionale Instapgebiede A en G nie (die hoofterminaalarea van die Internasionale Terminaal skei die twee instapareas). Teen 2024 sal die opknapping van Instaparea C 'n lugkantverbinding tussen dit en die res van opgeknapte Terminaal 1 byvoeg. Dit beteken dat alle hekke by die lughawe verby (agter) die sekuriteitspunt gekoppel sal word.

Harvey Milk terminaal 1

SFO Museum 
 
SFO Museum is in 1980 geskep as 'n samewerking tussen die San Francisco Lughawe Kommissie en die Beeldende Kunste Museums van San Francisco en was die eerste museum in 'n internasionale lughawe. Dit is in 1999 deur die Amerikaanse Vereniging van Museums geakkrediteer, en bevat sowel permanente kunswerke as tydelike uitstallings in meer as 20 galerye. Die Lugvaartmuseum en -biblioteek (amptelik die San Francisco-lughawekommissie-lugvaartbiblioteek en Louis A. Turpen-lugvaartmuseum) is in die Internasionale Terminaal geleë, met 'n model van 'n DC-3.

Gereelde reisigers en lugdienspersoneel het glo aan SFO Museum-amptenare gesê hulle maak 'n punt daarvan om vroeg by die lughawe aan te kom om die galerye te besigtig.

Landvervoer

Transito 

Die AirTrain is 'n landkant mensevervoerstelsel wat die terminale, die twee internasionale terminale, motorparkeerplekke, die BART-stasie, die Grand Hyatt-hotel, die lughawe se huurmotorsentrum en die langtermynparkeergarage verbind. Die AirTrain is ten volle outomaties en gratis om te ry.

Motorvoertuig 

Die lughawe is geleë op US Route 101, 21 km suid van die sentrum van San Francisco. Dit is naby die US 101-wisselaar met Interstate 380, 'n kort snelweg wat US 101 met Interstate 280 verbind. Korttermynparkering is in die sentrale terminaalarea en twee internasionale terminaalmotorhuise geleë. Langtermynparkering is geleë op South Airport Blvd. en San Bruno-laan en word deur pendelbusse bedien.

Passasiers mag ook langtermyn parkeer by 'n uitgesoekte aantal BART-stasies wat parkeerterreine het, met 'n permit wat vooraf aanlyn te koop is.

Taksi 
Taksi's vertrek vanaf aangewese taksi-sones geleë by die padsentrum-eilande, op die aankoms-/bagasie-eisvlak van alle terminale.

Ander geriewe 
SFO is die tuiste van die een van die grootste vliegtuigonderhoudsbasisse ter wêreld met volledige MRO-basisbedrywighede: instandhouding, herstel, opknapping, verf, sweiswerk, masjienwinkel, gereedskap en matrys, vervaardiging van onderdele, vervaardiging, ingenieurswese en heraanpassing (Boeing en Airbus-gesertifiseer, onder andere). Dit dien as die hoofglobale MRO-basis vir United Airlines en bedien meer as 40 ander lugrederye, militêre kliënte en vliegtuighuuroperateurs.

Die oostekant van die vliegveld word oorheers deur die Superbay, 'n 39 070 m2 onderhoudsloods wat vier 747's kan huisves. Die fasiliteit is oorspronklik in die 1970's gebou en word deur United Airlines en American Airlines gedeel.

Nippon Cargo Airlines het sy San Francisco-tak op die lughaweperseel.

Die Amerikaanse Kuswag bedryf "Coast Guard Air Station San Francisco" met sy oprit en geboue naby die vragterminaal, wat ses MH-65 Dolphin-helikopters bedryf.

Statistiek

Topbestemmings

Markaandeel van rederye

Verkeersvolume

Verwysings 

Lughawens in die Verenigde State van Amerika
San Francisco