Fraates IV van Partië

Fraates IV (Parties:  Frahāt), was van 37 tot 2 v.C. die Arsakidiese koning van konings van die Partiese Ryk. Hy was die seun en opvolger van Orodes II en het die troon geërf ná die dood van sy broer prins Pakoros. 

Fraates IV het kort daarna al sy broers, en moontlik ook sy pa, laat vermoor. Sy optrede het die Armene geskok, veral die edelman Monaeses, wat na die Romeinse triumvir Marcus Antonius gevlug het, maar hy het kort daarna teruggekeer en met Fraates IV versoen geraak.

Omstreeks 34 v.C. is Fraates se troon afgeneem deur Tiridates II, maar hy het vinnig sy troon teruggewen en sy heerskappy met die hulp van Skitiese nomades herstel. Tiridates het na Rome gevlug en een van Fraates se seuns met hom saamgeneem.

In onderhandelings in 20 v.C. het Fraates die vrylating van sy seun bewerkstellig. In ruil daarvoor het die Romeine die verlore Aquila (veldteken) teruggekry wat die Parters in 53 v.C. in die Slag van Carrhae gebuit het, sowel as enige oorlewende oorlogsgevangenes. Augustus het die terugkry van die veldteken beskou as ’n politieke oorwinning oor Partië; dié propaganda is gevier met die munt van nuwe geld, die bou van ’n nuwe tempel om die veldteken te huisves en selfs in beeldende kuns, soos die borsplaattoneel op sy standbeeld Augustus van Prima Porta.

Saam met die prins het Augustus ook aan Fraates IV ’n Italiaanse slawemeisie gegee wat later koningin Musa van Partië geword het. Sy het gou 'n gunsteling van Fraates geword. Om te verseker dat haar kind, Fraatakes, die troon sou erf, het Musa Fraates IV oorreed om sy ouer seuns as gyselaars aan Augustus te gee. 

Weer eens het Augustus dit as propaganda gebruik om die oorgawe van Partië aan Rome te verkondig. 

In 2 v.C. het Musa vir Fraates IV laat vergiftig en haar en haar seun medeheersers van die ryk gemaak.

Verwysings

Bronne

 .
 
 
 Bivar, A.D.H. (1983). "The Political History of Iran Under the Arsacids". In Yarshater, Ehsan (red.). The Cambridge History of Iran, Volume 3(1): "The Seleucid, Parthian and Sasanian Periods". Cambridge: Cambridge University Press. pp. 21–99. ISBN 0-521-20092-X.

Skakels

Konings van Partië