Kerkvaders

Die Kerkvaders, vroeë Kerkvaders of Christelike vaders was antieke en invloedryke Christelike teoloë en skrywers wat die intellektuele en doktrinale fondamente van die Christendom gevestig het. Die historiese tyd waarin hulle werksaam was, het as die Patristiese of Kerkvaderlike Tydperk bekend geword en het van omstreeks die laat 1ste eeu tot die middel 8ste eeu geduur. Dit het veral in die 4de en 5de eeu floreer, terwyl die Christelike kerk as die staatskerk van die Romeinse Ryk gevestig is.

In tradisionele dogmatiese teologie word skrywers wat Kerkvaders was as gesaghebbend beskou, en 'n ietwat beperkende definisie word gebruik. Die akademiese veld van die studie van die Kerkvaders het die omvang van die term egter uitgebrei en daar is geen definitiewe lys van Kerkvaders nie. Sekere elemente van sommige skrywers wat 'n groot bydrae gelewer het tot die ontwikkeling van die latere Christelike teologie is daarna veroordeel.

Groot vaders

In die Katolieke en Oosters-Ortodokse Kerk was daar elk vier vaders wat die "Groot Kerkvaders" genoem word.

Westerse Kerk
 Ambrosius (340-397 n.C.)
 Hieronimus (347-420)
 Augustinus (354-430)
 Pous Gregorius I (540-604)

Oosterse Kerk
 Athanasius van Alexandrië (omstreeks 296 of 298 - 373)
 Gregorius van Nazianze (329 - omstreeks 390)
 Basilius van Caesarea (omstreeks 330 - 379)
 Johannes Chrysostomus (347-407)

In die Oosters-Ortodokse Kerk word drie van hulle (Basilius, Gregorius en Johannes) as die "Drie Heilige Hiërarge" vereer.

Verwysings

Skakels

Christendom