Orlando Internasionale Lughawe

Orlando Internasionale Lughawe (IATA: MCO ICAO: KMCO) is 'n groot openbare lughawe geleë 10 km (6 myl) suidoos van Downtown Orlando, Florida. In 2021 het dit 19,6 miljoen passasiers hanteer, wat dit die besigste lughawe in die staat en sewende besigste lughawe in die Verenigde State maak. Die lughawekode MCO staan vir die lughawe se voormalige naam, McCoy Air Force Base, 'n Strategic Air Command (SAC) installasie, wat in 1975 gesluit is as deel van 'n algemene militêre onttrekking na die einde van die Viëtnamoorlog.

Die lughawe dien as 'n spilpunt vir Silver Airways, 'n bedryfsbasis vir JetBlue, Southwest Airlines en Spirit Airlines, sowel as 'n fokusstad vir Frontier Airlines. Southwest is die lughawe se grootste passasiervervoerder. Die lughawe is ook 'n belangrike internasionale poort vir die middel-Florida-streek, met meer as 850 daaglikse vlugte deur 44 lugrederye. Die lughawe bedien ook 135 plaaslike en internasionale bestemmings. Op 5 100 ha is MCO een van die grootste kommersiële lughawens wat landoppervlakte in die Verenigde State betref. Daarbenewens is die lughawe die tuiste van 'n onderhoudsbasis vir United Airlines. Die lughawe was ook 'n spilpunt vir Delta Air Lines tot 2007.

Geskiedenis

Militêre jare 
Die vliegveld is oorspronklik as 'n US Army Air Force-fasiliteit gebou en militêre operasies het in 1942 begin as Orlando Army Air Field #2, 'n hulpvliegveld na Orlando Army Air Base, nou bekend as Orlando Executive Airport. Orlando Army Air Field #2 is in Januarie 1943 herdoop na Pinecastle Army Airfield. Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog is Pinecastle kortliks gebruik vir onaangedrewe glytoetse van die Bell X-1 vanaf B-29-vliegtuie voordat die program na Muroc Army Airfield in Kalifornië – nou Edwards AFB – verskuif het vir die wêreld se eerste supersoniese vlug. Met die stigting van 'n onafhanklike Amerikaanse Lugmag in 1947, is die vliegveld kortstondig in opsigterstatus geplaas, totdat dit tydens die Korea-oorlog heraktiveer is as 'n Strategic Air Command (SAC) fasiliteit vir Boeing B-47 Stratojets en KC-97 Stratofreighters en herdoop na Pinecastle AFB.

Tydens die Kubaanse missielkrisis in Oktober 1962 het McCoy AFB 'n tydelike voorwaartse operasionele basis geword vir meer as 120 F-100 Super Sabre en F-105 Thunderchief vegbomwerpers en die primêre basis vir Lockheed U-2-verkenningsvliegtuie wat oor Kuba gevlieg het. Een van hierdie U-2's is naby Banes, Kuba, deur 'n Sowjet-bedrewe SA-2 Guideline-grond-tot-lug-missiel afgeskiet. Sy vlieënier, majoor Rudolf Anderson, jr., USAF, was die krisis se enigste gevegsdood. Ná die krisis het McCoy AFB 'n permanente U-2-operasieafdeling van die 100ste Strategiese Verkenningsvleuel tot 1973 gehuisves.

Siviel-militêre jare 
In die vroeë 1960's, toe stralervlugte na Orlando onderneem is, het die installasie 'n gesamentlike siviele-militêre fasiliteit geword.

Vroeë straalvliegtuie soos die Boeing 707, Boeing 720, Douglas DC-8 en Convair 880 het langer en stewiger aanloopbane vereis as dié by Herndon-lughawe. Nabygeleë mere en kommersiële en residensiële ontwikkeling het uitbreiding onprakties gemaak, daarom is 'n ooreenkoms tussen die Stad Orlando en die Amerikaanse Lugmag in 1962 bereik om McCoy AFB onder 'n gesamentlike reëling te gebruik. Die weermag het 'n groot AGM-28 Hound Dog-missielonderhoudsloods en sy gepaardgaande vluglyn-opritarea in die noordoostelike hoek van die veld aangebied vir omskakeling in 'n burgerlike lugterminaal. Die stad het toe die koste van die bou van 'n vervanging-missiel-onderhoudsloods op die hoofbasis se westelike vluglyn gedek. Die nuwe siviele fasiliteit sou bekend staan as die Orlando Jetport by McCoy en sou saam met McCoy AFB funksioneer. Hierdie ooreenkoms het 'n model geword vir ander gesamentlike siviele-militêre lughawens wat vandag in werking is.

Lugdiensvlugte na die Orlando Jetport het begin kort nadat 'n ooreenkoms in Oktober 1961 deur die stad en USAF onderteken is. Oor die volgende paar jaar het lugrederyvlugte van die ou Herndon-lughawe verskuif (in 1982 herdoop as die Orlando Executive Airport. In 1971 was geskeduleerde lugdienste Delta Air Lines, Eastern Air Lines, National Airlines en Southern Airways.

Siviele jare 

In 1975 het die finale lugmag-kontingent McCoy AFB verlaat en die Greater Orlando Aviation Authority (GOAA) is gestig as 'n regeringsagentskap en 'n ondernemingsfonds van die stad Orlando. GOAA se missie was om die konstruksie van uitbreidings en verbeterings aan beide die Orlando Internasionale Lughawe en die Orlando Executive Airport te bedryf, bestuur en toesig te hou. Die lughawe het sy huidige naam en internasionale lughawestatus 'n jaar later in 1976 gekry, maar het sy ou IATA-lughawekode MCO en ICAO-lughawekode KMCO behou.

Die lughawe het in 1978 'n US Customs Service Foreign Trade Zone (FTZ) geword. In 1979 is die fasiliteit ook aangewys as 'n groot spilpunt-lughawe deur die FAA gebaseer op vlugbedrywighede en passasiersverkeer.

In 1978 het die bou van die huidige Landkantterminaal en twee Lugkante aan die westekant van die terminaal (vandag bekend as Airsides 1 en 3) begin, wat in 1981 geopen is. Die oorspronklike Internasionale Gang is in Airside 1 gehuisves en is in 1984 geopen. Befondsing om met die ontwikkeling van die oostekant van die lughawe te begin, is in 1986 gebind, met aanloopbaan 17/35 (nou 17R/35L) wat in 1989 voltooi is. Airside 4 is in 1990 geopen en bevat ook 'n Internasionale Gang vir die verwerking van internasionale vlugte. Die Noordterminaal-kompleks is in 2000 voltooi, met die laaste bykomende hekke wat in 2006 bygevoeg is. Aanloopbaan 17L/35R is in 2003 geopen, wat die lughawe met 'n totaal van vier aanloopbane voorsien.

In 1978 het die lughawe 5 miljoen passasiers hanteer. Teen 2018 het dié getal tot 47 miljoen gestyg. Vandag beslaan dit 51 vk km en is dit die vyfde grootste lughawe in die Verenigde State volgens landoppervlakte na Denver Internasionale Lughawe wat 136 vierkante kilometer beslaan, Dallas/Fort Worth Internasionale Lughawe wat 70 vk kilometer beslaan, Suidwes-Florida Internasionale Lughawe wat 55 vk kilometer beslaan, en Washington Dulles Internasionale Lughawe wat 53 vk kilometer beslaan. MCO het Noord-Amerika se vierde hoogste beheertoring op 345 voet, wat twee vroeëre lugmag- en FAA-beheertorings vervang.

Orlando was 'n aangewese ruimtependeltuig-noodlandingplek. Die aanloopbane aan die westekant, aanloopbaan 18L/36R en aanloopbaan 18R/36L, is ontwerp vir B-52 Stratofortress- bomwerpers en as gevolg van hul nabyheid aan NASA se John F. Kennedy-ruimtesentrum, was dit 'n voor-die-handliggende keuse vir 'n noodlanding sou 'n noodterugkeer na lanseerplek (RTLS) poging om by KSC te land, te kort geskiet het.

Delta Air Lines het in 1987 'n spilpunt by MCO begin bedryf. Airside 4, wat in 1990 geopen is, is hoofsaaklik ontwerp vir Delta se spilpuntbedryf en dit het 'n oprittoring, 'n internasionale aankomsfasiliteit en 'n vleuel vir streeksvliegtuie onder die menseverhuiser ingesluit. Delta sou later baie van sy groot vliegtuie uit sy spilpuntbedrywighede onttrek en sy diens daar op streeksvlugte fokus via hul Delta Connection-geaffilieerde Comair. Comair het binne-Florida-vlugte sowel as vlugte na ander suidoostelike stede en na die Karibiese Eilande bedryf. In 2002 het Chautauqua Airlines Comair vervang as die primêre Delta Connection-diensverskaffer by MCO. Delta het die Orlando-spilpunt in 2007 heeltemal gesluit.

Op 1 Februarie 2010 het Allegiant Air sy bedrywighede by die lughawe begin. Die maatskappy het die helfte van sy Orlando Sanford Internasionale Lughawe skedule na Orlando verskuif om inkomste by die hoërkostelughawe te toets. Nadat die roetes uit Orlando geëvalueer is, het die lugdiens besluit om sy bedrywighede in die Orlando-omgewing te konsolideer en na Sanford terug te stuur, met verwysing na 'n onvermoë om 'n tariefpremie by Orlando te behaal soos verwag, passasiersvoorkeur vir Orlando Sanford Internasionale Lughawe, hoër koste by Orlando as wat verwag is en 'n meer doeltreffende bedryfsomgewing by Sanford.

In Maart 2015 het Emirates aangekondig dat hulle vanaf 1 September 2015 daaglikse diens na die lughawe vanaf Doebai Internasionale Lughawe sou begin. Die lughawe het vir vyf jaar probeer om Emirates te lok voordat die diens aangekondig is. Orlando Internasionaal was die eerste lughawe in Florida wat deur Emirates bedien word. Die lugredery verwag drie groot markte vir die vlugte: ontspannings- en korporatiewe reisigers saam met plaaslike inwoners van Asiatiese herkoms wat na Asië reis, wat goed deur die lugredery bedien word. Frank Kruppenbacher, voorsitter van Greater Orlando Aviation Association, noem die nuwe diens "sonder twyfel die grootste, mees betekenisvolle stap vorentoe vir ons lughawe" en beraam dat die plaaslike ekonomiese impak van die nuwe diens tot $100 miljoen jaarliks sal wees. Die eerste vlug is met 'n Airbus A380 onderneem. Gereelde geskeduleerde vlugte word bedryf met Boeing 777-300ER's. Hek 90 is in die somer van 2018 opgedateer met 3 lugbrûe om die A380 na behore te kan hanteer, 3 jaar nadat die vliegtuig die eerste keer by Orlando geland het, en by Hek 84 gedok het.

In 2017 het die lughawe 44,6 miljoen passasiers bedien, en daarmee Miami Internasionale Lughawe verbygesteek om die besigste lughawe in die staat Florida te word.

Toekoms 

Die lughawe bou tans 'n nuwe terminaal suid van die terminaal 1/2-kompleks. In Mei 2015 het die Raad van die Greater Orlando Aviation Authority (GOAA) eenparig gestem om die konstruksie van die $1.8 miljard Suidterminaalkompleks goed te keur. Die Suid-terminaalkompleks sal langs die Orlando Internasionale Lughawe Intermodale Terminaal gebou word, wat aan die einde van 2017 voltooi is en met 'n Outomatiese Menseverhuiser (APM)-lyn aan die bestaande terminaal verbind is.

Nadat bouwerk voltooi is, sal die Suidterminaalkompleks 120 nuwe hekke hê.

Terminaal 
Orlando Internasionale Lughawe het 'n groot hoofterminaalgebou wat in noordelike en suidelike kante verdeel is, en vier lugweë wat toeganklik is met verhoogde menseverhuisers, met 'n totaal van 93 hekke. Internasionale aankomste word hoofsaaklik in Lugkant 4 hanteer, met sekondêre bedrywighede wat in Lugkant 1 en Terminaal C plaasvind.

Hotel en ander geriewe 
Die lughawe beskik oor 'n Hyatt Regency-hotel op die perseel binne die hoofterminaalstruktuur. Die hotel is aan die oostekant van die Terminaal A/B-kompleks geleë met 'n voorportaalvlak op die vierde verdieping en gastekamers wat op vlak vyf en hoër begin. Die lughawe beskik oor 'n uitgestrekte voorportaalarea vir gaste wat op vlugte wag, konvensieruimte, verskeie kroeë en twee restaurante, insluitend 'n kenmerkende restaurant op die boonste vlak van die terminaalgebou wat uitkyk oor die lughawefasiliteit en aanloopbane daaronder.

Lugrederye en bestemmings

Top bestemmings

Lugdiensmarkaandeel

Jaarlikse passasierstatistiek

Verwysings 

Lughawens in die Verenigde State van Amerika