Skylab 3

Skylab 3 (ook SL-3 en SLM-2  ) was die tweede bemande sending na die eerste Amerikaanse ruimtestasie, Skylab. Die sending het op 28 Julie 1973 begin met die lansering van NASA-ruimtevaarders Alan Bean, Owen Garriott en Jack Lousma in die Apollo-beheer-en-diensmodule op die Saturn IB-vuurpyl, en het 59 dae, 11 uur en 9 minute geduur. Altesaam 1 084,7 ruimtevaarderbenuttingsure is aangeteken deur die Skylab 3-span wat wetenskaplike eksperimente op die gebied van mediese aktiwiteite, sonwaarnemings, aardhulpbronne en ander eksperimente uitgevoer het.

Bemanning

Hoofbemanning

Rugsteunspan

Missie hoogtepunte 

Terwyl Skylab benader is, het 'n dryfmiddellek in een van die Apollo-diensmodule se reaksiebeheerstelsel-stuwer-kwads ontstaan. Die bemanning kon veilig by die stasie dok, maar daar is voortgegaan met probleemopsporing. Ses dae later het nog 'n dryfkrag-kwad 'n lekkasie ontwikkel, wat kommer onder Sendingbeheer veroorsaak het. Vir die eerste keer is 'n Apollo-ruimtetuig na Lanseerkompleks 39 uitgerol vir 'n moontlike reddingspoging, wat moontlik gemaak is deur die vermoë vir die stasie om twee Apollo BDM's terselfdertyd te dok. Daar is uiteindelik vasgestel dat die BDM veilig bestuur kan word met slegs twee werkende dryfkrag-kwads, en die reddingsending is nooit van stapel gestuur nie.

Nadat hulle van ruimtesiekte herstel het, het die bemanning tydens hul eerste EVA die tweepolige sonskerm geïnstalleer, een van die twee oplossings na die vernietiging van die mikrometeoroïedskild tydens Skylab se lansering om die ruimtestasie koel te hou. Dit is oor die parasol geïnstalleer, wat oorspronklik tydens Skylab 2 deur 'n patryspoort-lugsluis ontplooi is. Albei is deur Skylab 2 na die stasie gebring.

Skylab 3 het 'n omvattende mediese navorsingsprogram voortgesit wat die data oor menslike fisiologiese aanpassing en heraanpassing uitgebrei het na ruimtevlug wat tydens die vorige Skylab 2-sending ingesamel is. Daarbenewens het Skylab 3 die ruimtevaarders se verblyf in die ruimte van ongeveer een maand na twee maande verleng. Daarom kon die uitwerking van vlugduur op fisiologiese aanpassing en heraanpassing ondersoek word.

Sendingkentekens 
Die ronde bemanningspleister was Leonardo da Vinci se c. 1490 Vitruvian Man, wat die sending se mediese eksperimente verteenwoordig. In die agtergrond is 'n skyf wat half Son (insluitend sonkolle) en half Aarde is om die eksperimente wat op die vlug gedoen is, voor te stel. Die plakker het 'n wit agtergrond, die bemanning se name en "Skylab II" met 'n rooi, wit en blou rand. Die vrouens van die bemanning het in die geheim 'n alternatiewe grafika laat maak van 'n 'universele vrou' met hul voorname in die plek van die bemanning s'n. Plakkers met hierdie op is in sluitkaste aan boord van die beheermodule gesit om die bemanning te verras.

Galery

Verwysings

Eksterne skakels 

Apollo-program