Povlakte

Die Povlakte (Italiaans: Pianura Padana of Valle Padana), soms ook die Vlakte van Lombardye genoem, is die Noord-Italiaanse laagland tussen die Alpe in die noorde en weste, die Apennyne in die suide en die Golf van Venesië en die Adriatiese See in die ooste, waar die Porivier se delta in die Adriatiese See uitloop. Die gebied beslaan sowat 50 000 km2, strek oor 'n afstand van sowat 650 km van wes na oos en het 'n bevolkingsdigtheid van meer as 200 mense per km2. Die huidige vlakte was vroeër 'n baai van die Adriatiese See wat mettertyd aangevul is deur sedimente wat deur die Po en ander riviere uit die Alpe en Apennyne meegevoer is. 

Die Povlakte is in 'n gematigde warm klimaatsone geleë. Nogtans verskil sy klimaat veral vanweë sy koue winters met dikwels mistige weer teenoor die res van Italië. Ook sy flora toon meer ooreenkomste met Sentraal-Europa. 

Van oudsher is die Povlakte Italië se welvarendste streek wat in die Middeleeue en in die Renaissance-tydperk 'n ryk stedelike kultuur ontwikkel het waarin nedersettings soos Milaan, Turyn, Bologna, Mantua, Padua, Cremona en Parma as onafhanklike stadrepublieke of as setels van ambisieuse dinastieë bestaan het. Die streek se magtige adelfamilies en burgers het die kuns, argitektuur, wetenskappe, skilderkuns en musiek laat opbloei. Vanaf die tweede helfte van die 19de eeu het die streek vinnige industrialisering en verstedeliking ervaar. 'n Groot deel van die Italiaanse nywerhede is hier gevestig en  landbouproduksie is ook besonder hoog.    

Die vlakte is vernoem na die Po, wat met 'n lengte van sowat 675 km, Italië se langste rivier is. Die Po ontspring op die  Monte Viso bergpiek (ook Monviso genoem, 3 841 m) in die Piëmontese Alpegebied op die grens tussen Frankryk en Italië en mond in die Adriatiese See uit. 

Die Pobekken was vroeër 'n baai in die Adriatiese See wat mettertyd met sediment opgevul is. Die sediment is aangevoer deur talle riviere uit die Alpe (soos die Isonzo, Tagliamento, Livenza, Piave, Brenta en Adige), die Apennyne (Savio, Lamone, Reno) en deur die Po en sy syriviere (Mincio, Oglio, Adda, Ticino, Dora Baltea, Tanaro, Trebbia, Parma, Panaro). Hoewel die gebied hoofsaaklik 'n laagland is, is daar enkele heuwels en berge soos die heuwelland van Monferrato (716 m) by Turyn, die Euganese Heuwels (Colli Euganei) (605 m) en die Monti Beriei (444 m) suid van die stad Vicenza. Vanweë die omringende berge wat die westelike oseaanwinde afkeer, het die Povlakte 'n eiesoortige, kontinentale karakter met baie warm somers, warm en sonnige oorgangseisoene en koue winters.

Terreingesteldheid 

Sedert die rivierreguleringswerke (wat al in die Romeinse tyd aangelê is) en die dyke voltooi is, kan die groot hoeveelhede slik uit die berge wat die Po aanvoer, nie meer sywaarts afgevoer word nie. Die rivierbedding word dus al hoe hoër en dit verhoog die oorstromingsgevaar. Oorstromings kan veral na hewige herfsreëns voorkom of wanneer die sneeu op die berge smelt. 

Voordat die Po die eintlike delta of sogenaamde Polesine (95 km breed) bereik, verdeel dit in talryke rivierarms waarvan die Po di Levante, die Po di Maestra, die Po della Tolle en die Po di Goroe di Gnocco die belangrikstes is. Hierdie vertakkings kan egter nouliks van die mondings van die Brenta- en die Adige-rivier onderskei word. 

Met verloop van tyd het die delta tussen 0,5 en 1,35 km2 per jaar verder die see ingestoot en dit het sedert die Romeinse tyd met sowat 25 km uitgebrei. Stede soos Ravenna, wat vroeër hawens gehad het, lê nou diep in die binneland. Die gebiede waar die delta in die see ingestoot het, het 'n eentonige polderlandskap en verwoestende oorstromings kom steeds voor, byvoorbeeld in 1951, 1957 en 1966.

Administrasie 
Die Povlakte strek oor vyf Italiaanse administratiewe streke - Piëmont, Lombardye, Emilia-Romagna, Veneto en Friuli-Venezia Giulia. Net 'n klein gedeelte daarvan is in die Switserse kanton Ticino geleë.

Ekonomie 

Die Povlakte is van oudsher Italië se vrugbaarste, rykste en mees digbevolkte streek wat sowel die primêre as sekondêre sektore van die ekonomie oorheers. Een van sy stede, Milaan, is die belangrikste Italiaanse handel-, verkeer- en nywerheidsentrum. Die gebied se lewenskragtigheid spruit nie net uit sy gunstige natuurlike ligging nie, maar ook uit sy geskiedenis. Van die 12de eeu af het nedersettings daar in bloeiende handelstede ontwikkel en die feodale stelsel het reeds vroeg verdwyn ten gunste van 'n liberale beleid wat deur die stadrepublieke toegepas is. Adellike families, wat die gesag oor stadstate uitgeoefen het soos die Visconti en Sforza in Milaan, die Gonzaga in Mantua, die Scaligeri in Verona of die d'Este in Ferrara, het as beskermhere van wetenskap, skilder- en beeldhoukuns, argitektuur en musiek opgetree.

Die hoë landboupotensiaal het gedeeltelik die grondslag gevorm vir die vinnige nywerheidsontwikkeling wat na 1954 plaasgevind het. Dit was veral die geval in die westelike deel van die Povlakte, waar Italië se belangrikste yster-, staal- en tekstielnywerhede tussen die stede Milaan, Turyn en Genua geleë is. Die oostelike deel was meer van die landbou afhanklik, maar die nywerheidsontwikkeling het daar ook langs die snelweë en die Adriatiese kus plaasgevind. Besoekers uit die buiteland sal, voordat hul vliegtuig op die aanloopbaan van een van die Venesiaanse lughawens neerstryk, gedurende die laaste minute van hul vlug 'n eindelose digbeboude landskap raaksien waar voorstedelike en periferiese sones met stedelike sentra saamgesmelt het tot die megalopoli padani.

Die Adriatiese kus speel ondanks sy gunstige geografiese ligging slegs 'n ondergeskikte ekonomiese rol en dieselfde geld vir die Po as vervoerweg. Die belangrikste hawe vir die weste en sy nywerhede is Genua. Ondanks pogings om ander streke in Italië ekonomies sterker te maak, blyk die Povlakte in ekonomiese opsig 'n onaantasbare posisie te hê. Die gebied se dinamiese ekonomie het tussen die 1950's en 1970's meer as een miljoen binnelandse migrante uit die Alpegebied en uit die suide van Italië na Piëmont en Lombardye gelok.

Landbou 

Die beheer van water, wat sowel dreinering as besproeiing betref, is van groot belang vir die landbousektor van die Povlakte. 'n Baie groot deel word vir akkerbou en intensiewe veeteelt gebruik en die opbrengste is, onder meer as gevolg van deeglike bemesting, baie hoog. Hoewel die landskap eentonig is, lewer dit nietemin 'n verskeidenheid landbouprodukte op. In die vlakker gebiede word graan, rys, mielie, beet en veevoer verbou, terwyl daar in die suidelike gebiede hoofsaaklik op wynbou gekonsentreer word en veeteelt oor die hele vlakte al hoe belangriker word. 

Rys is in die 14de eeu vanuit China na Spanje en Sisilië ingevoer. In die waterryke Povlakte met sy swak grond het monnike rys met sukses begin kweek. Rysverbouing het in die laat 20ste en 21ste eeu 'n afnemende tendens getoon. Nogtans is die grootste rysstreek in Europa met 120 000 hektaar steeds in Piëmont geleë. 'n Gesofistikeerde kanaalstelsel van 9000 km voorsien die rysvelde van die benodigde groot hoeveelhede water. Laat in April en vroeg in Mei, wanneer die saad ontkiem, verander die rysvelde in 'n eindelose smaraggroen wêreld. Vanaf die middel van Augustus word die velde drooggelê sodat stropers die rys teen die middel van September kan oes. Die hoë gehalte van Italiaanse rys lok selfs Asiatiese kopers na Vercelli, die ryshoofstad van Europa.

Uitgebreide bodemverbeteringsprojekte het ook moderne akkerbou in die deltagebied moontlik gemaak. Landbouhervormings soos 'n beter grondverdeling en die stigting van koöperasies het die hele gebied tot voordeel gestrek. Die oorskot aan arbeiders wat vanweë die hervormings ontstaan het, is deur die nywerheidsontwikkeling opgeneem.

Nywerhede 

Bykans die helfte van die Italiaanse nywerhede is in die Povlakteprovinsies Piëmont en Lombardye gevestig. Vanaf die 20ste eeu is ook groot dele van Veneto in 'n digbeboude nywerheidstreek omgeskep. Oorspronklik was waterkrag uit die omringende berg die enigste energiebron, maar vondste van aardolie en aardgas en 'n aardgaspypleiding na Nederland het die nywerheidspotensiaal verder verhoog. Die nywerhede vervaardig 'n verskeidenheid produkte van goeie gehalte wat op die uitvoermark gerig is. 

Die uitvoer word vergemaklik deur ŉ goeie netwerk van paaie en spoorlyne oor die berge. Verkeers- en kommunikasiedienste oor die hele gebied is trouens goed. In die noorde, van Turyn tot Triëst, is daar 'n konsentrasie van tekstielnywerhede wat op hulle beurt weer die ontwikkeling van klerefabrieke gestimuleer het. 

Turyn en Milaan is die grootste nywerheidsentra. Turyn huisves die bekende Fiat-fabrieke (Fiat is die afkorting vir Fabbrica Italiana d'Automobili di Torino), wat, afgesien van motors, ook vliegtuie, lokomotiewe en elektriese toerusting vervaardig. Die Milaanse nywerheidsgebied strek tot aan die voet van die omringende Alpe.

Toerisme 
Vanuit 'n toeristiese perspektief word die Povlakte onder die minder aantreklike streke van Italië gereken en dikwels net geassosieer met monotone landskappe, intensiewe landbou, grootskaalse industrialisering, snelweë, digte mis en muggieplae. Nogtans is daar in dele van die streek ŉ florerende toeristebedryf gevestig. In die winter is die toerisme hoofsaaklik op die berge gerig en in die somer op die Adriatiese kus. Venesië, die stad van die waterstrate en gondels, Bologna en Turyn word egter ook regdeur die jaar deur toeriste besoek.

Literatuur en filmkuns 

Groot dele van die Povlakte word deur water oorheers - die magtige Po en sy takriviere, mensgemaakte kanale, eindelose moerasse en rysvelde waarin hemel en wolke weerkaats, en die magtige Podelta waar land, rivier en see met mekaar versmelt. Skrywers en filmmakers het steeds weer aangetrokke gevoel deur hierdie landskap en die handelinge van hul werke teen sy agtergrond laat afspeel.
Literatuur

Riccardo Bacchelli se roman Il mulino del Po ("Die Pomeul", 1938−1940), wat later ook verfilm is, speel as 19de eeuse familiesaga af teen die moeilike tydperk van die vereniging van Italië in 'n eenheidstaat. Giovannino Guareschi se romanreeks Don Camillo (1948−1968) handel oor die Rooms-Katolieke priester Don Camillo en sy teenspeler, die kommunistiese burgemeester Giuseppe Bottazzi, genoem Peppone. Dit speel af teen die historiese agtergrond van naoorlogse Italië, in 'n tydperk van sosiale spanninge, armoede en maatskaplike verandering waartydens tradisionele waardes bevraagteken word. Vir sy romansiklus Il romanzo di Ferrara het die skrywer Giorgio Bassani Ferrara as 'n tipiese Padaniese stad gekies.

Laat 20ste en vroeë 21ste eeuse verhale en romans het uit die penne van skrywers soos Pier Vittorio Tondelli, Giulio Mozzi, Daniele Benati, Ermanno Cavazzoni en Gianni Celati gekom. Literatuurnavorsers verwys na Celati se twee kortverhaalbundels Narratori delle pianure (1985) en Quattro novelle sulle apparenze (1987), en die outobiografiese reisjoernaal Verso la foce (1989) as trilogia padana of Padaniese trilogie. Landskappe, leefruimtes en water, as 'n konkrete of simboliese natuurelement, staan sentraal in sy eksperimenteel-poëtiese verhaalkuns wat deur sy samewerking met die fotograaf Luigi Ghirri in die vroeë 1980's geïnspireer is en waarin hy oor menslike leefruimtes temidde van grootskaalse industrialisering en verstedeliking reflekteer.
Filmkuns
Die belangrikste rolprente, wat in die Povlakte afspeel, is Michelangelo Antonioni se dokumentêr Gente del Po (1942); Giuseppe De Santis se sosiale drama Riso Amaro ("Bitter rys", 1949); en Bernardo Bertolucci se Prima della rivoluzione (1964), Strategia del ragno (1970) en Novecento (1976).

Bronnelys 
 Wêreldspektrum, 1982, ISBN 0908409648, volume 23, bl. 85

Verwysings

Eksterne skakels 
Media

 YouTube.com: K+ Films - Il Fiume Po
 YouTube.com: Luca Bulgarelli - Il Fiume Po
 YouTube.com: Alessandro Bergamaschi - Pianura Padana e fiume Po
Landbou

  Die Welt, 25 Oktober 2013: Lomellina: Land des Wassers - Wo in Italien Reis wächst
Omgewingsake

  The Local.it, 28 Februarie 2019: 'We breathe in poison': Why the Po Valley is one of the most polluted places in Italy

Landvorme van Italië