Onbemande vliegtuig

'n Onbemande vliegtuig (Engels: unmanned aerial vehicle (UAV) of onbemande lugtuig (Engels: uncrewed aerial vehicle) is 'n vliegtuig sonder 'n menslike vlieënier aan boord. Dit word dus beheer deur middel van afstandbeheer of deur 'n rekenaar. Die vlieg van 'n onbemande vliegtuig  kan met verskillende grade van outonomie werk: hetsy onder afstandbeheer deur 'n menslike operateur of outonoom deur aanboordrekenaars. Dit word ook 'n hommeltuig (Engels: drone) genoem.

In vergelyking met vliegtuie wat beman is word onbemande vliegtuie oorspronklik gebruik vir missies wat te "vervelig, vuil of gevaarlik" is vir mense. Terwyl hulle meestal in militêre toepassings ontstaan het brei die gebruik daarvan vinnig uit na kommersiële, wetenskaplike, ontspannings-, landbou- en ander toepassings, soos polisiëring en waarneming, aflewering van produkte, lugfotografie, smokkel, en hommeltuig resies. Daar is tans baie meer  burgerlike hommeltuie as militêre hommeltuie met ramings van meer as 'n miljoen van eersgenoemde wat in 2015 verkoop is.

Geskiedenis 
Die vroegste aangetekende gebruik van  onbemande lugvaartuie vir militêre doeleindes  het in Julie 1849 vanaf 'n skip plaasgevind, wat gedien het as 'n ballonvaartuig (die voorloper van die vliegdekskip) in die eerste offensiewe gebruik van ‘n lugvermoeë in die vloot-lugvaart.  Oostenrykse magte wat Venesië beleër, het probeer om ongeveer 200 ballonne met plofstof na die beleërde stad te loods. Die ballonne is hoofsaaklik vanaf die land gelanseer; sommige is egter ook van die Oostenrykse skip SMS Vulcano gelanseer. Ten minste een bom het in die stad geval. As gevolg van die wind wat na die lansering verander het, het die meeste van die ballonne egter hul teiken gemis, en sommige het oor die Oostenrykse linies en die lanseringsskip Vulcano gesweef.

Onbemande vliegtuig-innovasies is in die vroeë 1900's begin en het oorspronklik gefokus op die verskaffing van oefenteikens vir die opleiding van militêre personeel. Die onbemande vliegtuig-ontwikkeling het gedurende die Eerste Wêreldoorlog voortgeduur, toe die Dayton-Wright-vliegtuigmaatskappy 'n vlieënde "lugtorpedo" uitvind wat op 'n voorafbepaalde tyd sou ontplof.

Die eerste poging om 'n onbemande vliegtuie aan te dryf, was A. M. Low se "Aerial Target" van 1916.  Nikola Tesla het in 1915 eksperimentele onbemande vliegtuie in die VSA beskryf. Vordering het gevolg tydens en na die Eerste Wêreldoorlog, waaronder die Hewitt-Sperry Automatic Airplane. Hierdie ontwikkeling het ook die ontwikkeling van die Kettering Bug deur Charles Kettering uit Dayton, Ohio, geïnspireer. Dit was aanvanklik bedoel as 'n onbemande vliegtuig wat 'n plofbare loonvrag na 'n voorafbepaalde teiken sou dra. Die eerste afgeskaalde, onbemande tuig is in 1935 ontwikkel deur die filmster en modelvliegtuig-entoesias Reginald Denny. 

Meer het tydens die Tweede Wêreldoorlog na vore gekom - wat beide die gebruik  om lugafweer artilleriste  op te lei en aanvalmissies te vlieg. Nazi-Duitsland het tydens die oorlog verskillende , onbemande vliegtuie vervaardig en gebruik. Straalmotore het na die Tweede Wêreldoorlog in diens getree in tuie soos die Australiese GAF Jindivik en Teledyne Ryan Firebee I van 1951, terwyl ondernemings soos Beechcraft in 1955 hul Model 1001 vir die Amerikaanse Vloot aangebied het.  Nietemin, die produkte was tot die Viëtnamoorlog nie veel meer as afstandbeheerde vliegtuie nie. 

In 1959 het die Amerikaanse Lugmag, besorg oor die verlies van vlieëniers oor vyandige grondgebied, begin met die beplanning vir die gebruik van onbemande vliegtuie.  Die beplanning is verskerp nadat die Sowjetunie 'n Lockheed U-2 in 1960 afgeskiet het. Binne 'n paar dae het 'n hoogs geklassifiseerde onbemande vliegtuig-program onder die kodenaam Red Wagon begin. Die geveg in Augustus 1964 in die Golf van Tonkin tussen vlooteenhede van die VSA en die Noord-Viëtnamese Vloot het Amerika se hoogs geklassifiseerde onbemande vliegtuie (Ryan Model 147, Ryan AQM-91 Firefly, Lockheed D-21) gebruik in hul eerste gevegsopdragte van die Viëtnamoorlog. Toe die Chinese regering  foto's van Amerikaanse onbemande vliegtuie via Wide World Photos wys, was die amptelike Amerikaanse antwoord "geen kommentaar nie".

Die eerste taktiese onbemande vliegtuig wat met verkenningskameras geïnstalleer is, is gedurende die Uitputtingsoorlog (1967–1970)  deur die Israeliese intelligensie getoets, met die doel om fotos van oor die Suezkanaal te bekom. Dit was die eerste keer dat taktiese onbemande vliegtuig, wat op enige kort aanloopbaan gelanseer kon word (in teenstelling met die swaarder onbemande vliegtuig), was ontwikkel en getoets  in gevegstoestande.

In die Jom Kippoeroorlog in 1973 gebruik Israel onbemande vliegtuie as lokas om opponerende magte aan te spoor om duur anti-vliegtuigmissiele te vermors. Na die Jom Kippoeroorlog, het 'n paar sleutelpersoneel van die vroeë onbemande vliegtuig-projek 'n klein onderneming begin wat beoog om onbemande vliegtuie tot 'n kommersiële produk te ontwikkel, wat uiteindelik deur Tadiran gekoop is en tot die ontwikkeling van die eerste Israeliese onbemande vliegtuig gelei het. Die beelde en radar-lokaas wat deur hierdie onbemande vliegtuie voorsien is, het Israel gehelp om die Siriese lugverdediging aan die begin van die Libanon-oorlog in 1982 heeltemal te neutraliseer, wat tot gevolg gehad het dat geen Israeli vlieëniers afgeskiet is nie. In 1987 is die eerste keer dat onbemande vliegtuie gebruik is in Israel as 'n bewys van konsep van super-behendigheid vliegtuig geveg simulasies. Vermoeëns soos na-stol-beheerde vlug in gevegssimulasies,  versluiering-tegnologie en driedimensionele drukvektorievlugbeheer is oa getoets.

Met die rypwording en miniaturalisering van toepaslike tegnologieë in die 1980's en 1990's, het belangstelling in onbemande vliegtuie  binne die hoër leierskap van die Amerikaanse Weermag laat groei. In die negentigerjare het die Amerikaanse Departement van Verdediging 'n kontrak aan AAI Corporation gegee saam met die Israeliese maatskappy Malat. Die Amerikaanse vloot het die AAI Pioneer onbemande vliegtuie gekoop wat AAI en Malat gesamentlik ontwikkel het. Baie van hierdie onbemande vliegtuie  het in die Golfoorlog in 1991 diens gedoen. Onbemande vliegtuie het die moontlikheid getoon van goedkoper, meer bekwame vegmasjiene wat sonder risiko's vir vlieëniers ontplooi kan word. Aanvanklike geslagte is hoofsaaklik met waarneming opgesaal, maar sommige het wapens gehad, soos die General Atomics MQ-1 Predator, wat AGM-114 Hellfire-lug-tot-grond-missiele gelanseer het.

CAPECON was 'n projek van die Europese Unie om onbemande vliegtuie te ontwikkel, wat vanaf 1 Mei 2002 tot 31 Desember 2005 gestrek het. 

Vanaf 2012 het die Amerikaanse Lugmag 7 494 onbemande vliegtuie in diens gehad - bykans een uit drie Amerikaanse Lugmag-vliegtuie.  Die Central Intelligence Agency het ook onbemande vliegtuie bedryf. 

In 2013 het minstens 50 lande onbemande vliegtuie gebruik. China, Iran, Israel, Pakistan en ander het hul eie variëteite ontwerp en gebou.

Verwysings

Sien ook 
 Regulering van onbemande vliegtuie

Vliegtuie