Apollo 7

Apollo 7 (11 tot 22 Oktober 1968) was Nasa se eerste bemande ruimtevlug in die Apollo-program en ook die eerste bemande ruimtevlug na die Gemini XII sending in November 1966. Apollo 7 is op 11 Oktober 1968 gelanseer en die bemanning het op 22 Oktober 1968 veilig in die water geplons. Die bemanning was as volg: bevelvoerder Walter M. Schirra, bevelmodule-vlieënier en navigator Donn F. Eisele en maanmodule-vlieënier R. Walter Cunningham (so aangewys alhoewel Apollo 7 nie 'n maanmodule gedra het nie).

Apollo 7 was die hervatting van menslike ruimtevlug deur die agentskap ná die brand wat die drie Apollo 1-ruimtevaarders tydens 'n lanseerrepetisietoets op 27 Januarie 1967 laat sterf het.

Die drie ruimtevaarders is oorspronklik aangewys vir die tweede bemande Apollo-vlug, en toe as rugsteun vir Apollo 1. Na die Apollo 1 brand, is bemande vlugte opgeskort terwyl die oorsaak van die ongeluk ondersoek is en verbeterings aan die ruimtetuig en veiligheidsprosedures aangebring is, en onbemande toetsvlugte is onderneem. Vasbeslote om 'n herhaling van die brand te voorkom, het die bemanning lang tydperke spandeer om die konstruksie van hul Apollo-bevel- en diensmodules (BDM) te monitor. Opleiding het voortgegaan oor 'n groot deel van die 21-maande pouse wat op die Apollo 1-ramp gevolg het.

Apollo 7 is op 11 Oktober 1968 vanaf Kaap Canaveral- ruimtemagstasie, Florida gelanseer en het elf dae later in die Atlantiese Oseaan neergeplons. Uitgebreide toetse van die BDM het plaasgevind, en ook die eerste regstreekse televisie-uitsending vanaf 'n Amerikaanse ruimtetuig. Ten spyte van spanning tussen die bemanning en grondbeheerders, was die sending 'n volledige tegniese sukses, wat NASA die vertroue gegee het om Apollo 8 twee maande later in 'n wentelbaan om die Maan te stuur. Deels as gevolg van hierdie spanning het nie een van die bemanningslede weer in die ruimte gevlieg nie, hoewel Schirra reeds aangekondig het dat hy ná die vlug by Nasa gaan uittree. Apollo 7 het Apollo 1 se missie vervul om die BDM in 'n lae-Aarde-wentelbaan te toets, en was 'n belangrike stap in die rigting van Nasa se doelwit om ruimtevaarders op die Maan te laat land.

Agtergrond en personeel 
Schirra, een van die oorspronklike "Mercury Sewe" ruimtevaarders, het in 1945 aan die Verenigde State se Vlootakademie gegradueer. Hy het Mercury-Atlas 8 in 1962 gevlieg, die vyfde bemanningsvlug van die Mercury-program en die derde wat 'n wentelbaan bereik het, en was in 1965 die bevelvlieënier vir Gemini 6A. Hy was 'n 45-jarige kaptein in die vloot ten tyde van Apollo7. Eisele het in 1952 aan die Vlootkademie gegradueer met 'n BS in lugvaartkunde. Hy het verkies om kommisie in die Lugmag te ontvang, en was 'n 38-jarige majoor ten tyde van Apollo7. Cunningham het in 1951 by die Amerikaanse vloot aangesluit, die volgende jaar met vliegopleiding begin en van 1953 tot 1956 in 'n Mariene-vlugeskader gedien. Hy was 'n 36 jarige burgerlike, wat in die Marienekorps-reserwemag gedien het met die rang van majoor. Hy het grade in fisika van UCLA ontvang, 'n BA in 1960 en 'n MA in 1961. Beide Eisele en Cunningham is in 1963 as deel van die derde groep ruimtevaarders gekies.

Eisele was oorspronklik beoog vir 'n posisie in Gus Grissom se Apollo 1-span saam met Ed White, maar dae voor die amptelike aankondiging op 25 Maart 1966 het Eisele 'n skouerbesering opgedoen wat chirurgie sou vereis. In plaas daarvan is Roger Chaffee die posisie gegee en Eisele is na Schirra se bemanning oorgeplaas.

Voorbereiding 
Volgens Cunningham het Schirra oorspronklik 'n beperkte belangstelling gehad om 'n derde ruimtevlug te onderneem, en het begin fokus op sy post-NASA-loopbaan. Deur die eerste sending na die brand te vlieg, het dinge verander, "Wally Schirra is uitgebeeld as die man wat gekies is om die bemande ruimteprogram te red. En dit was 'n taak wat Wally se belangstelling waardig was." Eisele het opgemerk, "op die hakke van die brand, het ons geweet die lot en toekoms van die hele bemande ruimteprogram - om nie te praat van ons eie velle nie - rus op die sukses of mislukking van Apollo7." 

Gegewe die omstandighede van die brand, het die bemanning aanvanklik min vertroue gehad in die personeel by North American Aviation se aanleg in Downey, Kalifornië, wat die Apollo-bevelmodules gebou het, en hulle was vasbeslote om hul vaartuig deur elke stap van konstruksie en toetsing te volg. Dit het ingemeng met opleiding, maar die nabootsers van die BM was nog nie gereed nie, en hulle het geweet dit sou 'n lang tyd duur voordat hulle gelanseer word. Hulle het lang tye by Downey deurgebring. Simulators is by Houston se bemande ruimtetuigsentrum en by KSC in Florida gebou. Sodra dit beskikbaar was vir gebruik, het die bemanning gesukkel om genoeg tyd te kry om alles te doen, selfs met die hulp van die rugsteun- en ondersteuningspanne; die bemanning het dikwels 12 tot 14 uur per dag gewerk. Nadat die BM voltooi en na KSC verskeep is, het die fokus van die bemanning se opleiding na Florida verskuif, hoewel hulle na Houston gegaan het vir beplanning en tegniese vergaderings. Eerder as om naweke huis toe te gaan na Houston, moes hulle dikwels by KSC bly om aan opleiding of ruimtetuigtoetsing deel te neem. Volgens die voormalige ruimtevaarder Tom Jones in 'n 2018-artikel, het Schirra, "met onbetwisbare bewyse van die risiko's wat sy bemanning sou neem, nou geweldige hefboomkrag gehad met bestuur by NASA en North American, en hy het dit gebruik. In konferensiekamers of op die ruimtetuig-monteerlyn het Schirra sy sin gekry."

Die Apollo 7-bemanning het vyf uur aan opleiding spandeer vir elke uur wat hulle kon verwag om aan boord te bly as die sending sy volle elf dae verloop. Daarbenewens het hulle tegniese inligtingsessies en vlieëniersvergaderings bygewoon en op hul eie gestudeer. Hulle het opleiding vir die ontruiming van die lanseerplatform, opleiding om in water die voertuig te verlaat, en het geleer om brandbestrydingstoerusting te gebruik. Hulle het opleiding ontvang op die Apollo Guidance Computer by MIT. Elke bemanningslid het 160 uur aan BM-simulasies spandeer, waarvan Mission Control in Houston regstreeks deelgeneem het. Die "plug out"-toets—die toets wat die Apollo1-bemanning se lewens gekos het—is saam met die hoofbemanning in die ruimtetuig gelei, maar met die luik oop. Een rede waarom die Apollo1 bemanning gesterf het, was omdat dit onmoontlik was om die inwaarts-opende luik oop te maak voordat die vuur deur die kajuit verswelg het; dit is vir Apollo 7 verander. 

Die Apollo 7-ruimtetuig het Apollo-beheer-en-diensmodule 101 (BDM-101) ingesluit, die eerste blok II BDM om gevlieg te word. Die Blok II-vaartuig het die vermoë gehad om met 'n LM aan te dok, alhoewel nie een op Apollo 7 gevlieg is nie. Die ruimtetuig het ook die lansering-ontsnappingstelsel en 'n ruimtetuig-maanmodule-passtuk ingesluit, alhoewel laasgenoemde geen LM ingesluit het nie en eerder 'n paringstruktuur tussen die DM en die S-IVB se instrumenteenheid verskaf het, met 'n strukturele verstywer vervang vir die LM. Die lanseer-ontsnappingstelsel is na S-IVB-ontsteking weggedoen, terwyl die SLA op die gespandeerde S-IVB agtergelaat is toe die BDM in 'n wentelbaan daarvan geskei het.

Na die Apollo 1-brand, is die Blok II BDM omvattend herontwerp - meer as 1 800 veranderinge is aanbeveel, waarvan 1 300 vir Apollo 7 geïmplementeer is. Prominent hiervan was die nuwe aluminium- en veselglas-luik wat na buite oopmaak, wat die bemanning binne sewe sekondes van binne kon oopmaak, en die steunspan in tien sekondes van buite af. Ander veranderinge sluit in die vervanging van aluminiumbuise in die hoëdruk suurstofstelsel met vlekvrye staal, vervanging van vlambare materiale met nie-vlambare (insluitend die verandering van plastiekskakelaars met metaalskakelaars) en, vir bemanningsbeskerming in die geval van 'n brand, 'n noodsuurstofstelsel om hulle teen giftige dampe te beskerm, asook brandbestrydingstoerusting.

Lanseertuig 

Aangesien dit in 'n lae Aarde-baan gevlieg het en nie 'n LM ingesluit het nie, is Apollo7 met die Saturn IB aanjaer eerder as die veel groter en kragtiger Saturn V gelanseer. Dit was die vyfde Saturn IB wat gevlieg is—die vroeëre het nie spanne die ruimte in vervoer nie. Dit het van sy voorgangers verskil deurdat sterker dryfmiddellyne na die versterkte vonkaansteker in die J-2-enjins geïnstalleer is, om sodoende 'n herhaling van die vroeë stilstand wat op die onbemande Apollo 6-vlug plaasgevind het, te voorkom; navlug-analise het getoon dat die dryfmiddellyne na die J-2-enjins, ook gebruik in die Saturn V wat op Apollo 6 getoets is, gelek het.

Missiehoogtepunte 
Die hoofdoel van die Apollo 7-vlug moes wys dat die Blok II BM bewoonbaar en betroubaar sou wees oor die tydsduur wat nodig is vir 'n maansending, om te wys dat die diensaandrywingstelsel (SPS, die ruimtetuig se hoofenjin) en die BM se leidingstelsels 'n ontmoeting kan uitvoer in 'n wentelbaan, en om later 'n presiese herbetreding en plons te maak. Daarbenewens was daar 'n aantal spesifieke doelwitte, insluitend die evaluering van die kommunikasiestelsels en die akkuraatheid van boordstelsels soos die dryfmiddeltenkmeters. Baie van die aktiwiteite was daarop gemik om hierdie data vroeg in te samel, sodat as die sending voortydig beëindig is, dit reeds voltooi sou wees, sodat regstellings gemaak kon word voor die volgende Apollo-vlug.

Lansering en toetse 
Apollo 7, die eerste bemande Amerikaanse ruimtevlug in 22 maande, is vanaf Lanseerkompleks 34 gelanseer om 11:02:45 EDT (15:02:45 UTC) op Vrydag, 11 Oktober 1968.

Die opstyging het foutloos verloop; die Saturn IB het goed gevaar met sy eerste bemanningslansering en daar was geen noemenswaardige afwykings tydens die hupstootfase nie. Die ruimtevaarders het dit as baie glad beskryf. Die styging het die 45-jarige Schirra tot op daardie stadium die oudste persoon gemaak om die ruimte binne te gaan, en, soos bewys is, die enigste ruimtevaarder wat Mercury-, Gemini- en Apollo-sendings gevlieg het.

Binne die eerste drie uur van vlug het die ruimtevaarders twee simuleeraksies uitgevoer wat op 'n maansending vereis sou word. Eerstens het hulle die tuig met die S-IVB nog aangeheg, gemaneuvreer, soos nodig sou wees vir die ontbranding wat maansendings na die Maan sou neem. Toe, na skeiding van die S-IVB, het Schirra die BDM omgedraai en 'n dokteiken genader wat op die S-IVB geverf was, wat die dok-maneuver met die maanmodule op Maan-geteikende missies simuleer voordat die gekombineerde vaartuig onttrek is. Nadat stasie vir 20 minute by die S-IVB gehou is, het Schirra dit laat wegdryf en 122 km tussen die BDM en dit geplaas ter voorbereiding vir die volgende dag se ontmoetingspoging.

Die ruimtevaarders het ook 'n warm middagete geniet, die eerste warm maaltyd wat op 'n Amerikaanse ruimtetuig voorberei is. Schirra het kitskoffie saamgebring teen die mening van NASA-dokters, wat aangevoer het dat dit niks voedingswaarde byvoeg nie. Vyf uur na die lansering het hy gerapporteer dat hy sy eerste plastieksakkie vol koffie geniet het.

Konflik tydens sending 
Schirra was kwaad weens NASA-bestuurders wat toegelaat het dat die lansering voortgaan ten spyte van die winde, en gesê: "Die sending het ons teen die muur gestoot wat risiko betref."  Jones het gesê: "Hierdie voorlanseringsgeskil was die voorspel tot 'n toutrekkery oor bevelbesluite vir die res van die sending."  Gebrek aan slaap en Schirra se koue houding het waarskynlik bygedra tot die konflik tussen die ruimtevaarders en Sendingbeheer wat van tyd tot tyd tydens die vlug opgeduik het.

Verwysings 

Apollo-program