Cecil B. DeMille

Cecil Blount DeMille (12 Augustus 1881 – 21 Januarie 1959) was ’n Amerikaanse rolprentregisseur en . Tussen 1913 en 1956 het hy 70 rolprente, sonder en met klank, gemaak. Hy word erken as ’n medestigter van die Hollywoodse rolprentbedryf en die kommersieel suksesvolste vervaardiger-regisseur in die geskiedenis. Sy prente het uitgestaan danksy hul epiese skaal en sy filmtalent. Hy het stilprente in elke genre gemaak: sosiale, morele en geskiedkundige dramas, komedies, westerns en klugte.

Die van DeMille 
Daar is verskeie spellings van DeMille se van. Sy familie se oorspronklike Nederlandse van was "de Mil", wat later "de Mille" geword het. As volwassene het hy die spelling "DeMille" vir professionele doeleindes aangeneem, maar steeds "de Mille" in sy private lewe gebruik. Ook sy kinders en broer gebruik laasgenoemde spelling.

Loopbaan 

DeMille het sy loopbaan in 1900 as ’n verhoogakteur begin. Hy het later teaterproduksies geskryf en geregisseer, sommige saam met Jesse Lasky. Sy eerste rolprent, The Squaw Man (1914), was die eerste wat in Hollywood geskiet is. Die liefdesverhaal oor die kleurgrens heen het dit ’n enorme treffer gemaak en het "Hollywood op die kaart geplaas". Sy voortdurende sukses het gelei tot die stigting van Paramount Pictures saam met Lasky en Adolph Zukor. 

Sy eerste epiese Bybelprent, die 1923-stilprent The Ten Commandments, was onder resensente en by die loket ’n treffer; dit het 25 jaar lank die rekord gehou as Paramount se grootste geldmaker. In 1927 was hy die regisseur van The King of Kings, ’n biografie van Jesus. Dit is geprys vir sy sensitiwiteit en het meer as 800 miljoen mense na rolprentteaters gelok. The Sign of the Cross (1932) was die eerste klankprent wat alle aspekte van filmtegniek gebruik het. Cleopatra (1934) was sy eerste prent wat vir ’n Oscar benoem is. Ná meer as 30 jaar in Hollywood het DeMille die hoogtepunt van sy loopbaan bereik met Samson and Delilah (1949), ’n epiese Bybelprent wat ’n kommersiële rekordsukses was. 

Benewens sy Bybelse en historiese prente, het hy ook flieks geregisseer wat neig na "neo-naturalisme", prente wat die mens se wette probeer uitbeeld terwyl hy teen die natuurkragte veg. Hy het sy eerste Oscar-benoeming vir beste regisseur gekry vir sy sirkusdrama The Greatest Show on Earth (1952), wat die prys vir beste prent gewen het. 

Sy laaste en bekendste fliek, die 1956-prent The Ten Commandments met Charlton Heston en Yul Brynner, is tans die prent wat die heel meeste geld ingebring het as inflasie in ag geneem word. Hy het die Oscar vir beste prent gewen en ook ’n ereprys vir sy lewenslange bydrae ontvang. Verder het hy die Palme d'Or (nadoods) vir Union Pacific ontvang, ’n Amerikaanse Regisseursgildeprys vir sy lewenslange bydrae en die Irving G. Thalberg-herdenkingsprys. Hy was ook die eerste ontvanger van die Golden Globes se Cecil B. DeMille-prys, wat later na hom genoem is.

Verwysings

Eksterne skakels 
 Amptelike webtuiste
 
 
 
 Cecil B. DeMille by Virtual History
 
 Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia

Amerikaanse rolprentregisseurs
Geboortes in 1881
Sterftes in 1959
Amerikaanse manlike akteurs van die 20ste eeu