Waterglas

Waterglas is 'n oplosbare metasilikaat gewoonlik van natrium, soms kalium. Dit is rond 1818 ontdek deur J.N. von Fuch en al in 1823 beskryf vir sy brandwerende eienskappe.

Die algemene formule vir die natriumsilikaat is mNa2O.nSiO2. Dit bevat veral die metasilikaat Na2Si2O3, maar ook dimetasilikaat Na2Si2O5 en ortosilikaat Na4SiO4. The n/m verhouding word die modulus genoem en is karakteristiek vir die produk. Vir n/m=2 is dit veral ortosilikaat, maar in waterige oplossings sal dit hidroliseer (en polimeriseer) volgens

 

Ook die metasilikaat is basies

 
Waterglas (Na2O.nSiO2; n=1,2 – 4) kan verkry word deur kwartssand (suiwere SiO2) saam te smelt met soda (natriumkarbonaat) by 1500oC. Dit is ook moontlik Na2SO4 en koolpoeier te gebruik.

Dit is 'n belangrike industriële produk, waarvan 30% na die seepindustrie en 30% na die tekstiel-, papier-, en verfindustrie gaan, dikwels om sy brandwerende eienskappe.

Dit word ook gebruik om funderinge te versterk. Saam met kalsium chloried bind dit sandkorreltjies saam. Saam met okside soos CaO, MgO en ZnO vorm dit onoplosbare silikate wat uithard.

Waterglas word as bindmiddel gebruik in verf en veral in deklae. Die infrarooi spektrum in die gebied 1002–1044 cm-1 kan gebruik word om te bepaal of dit monomere/dimere eenhede betref (1002 cm-1) of of dit kettings van drie of vier eenhede bevat (1044 cm-1)

Chemiese tuin 

'n Bekende chemiese eksperiment is die chemiese tuin. Brokke sout van nikkelnitraat, kopersulfaat of kobaltchloried word toevoeg aan 'n 1:1 oplossing van waterglas in water. Die metaalione vorm 'n onoplosbare vel van nikkel- koper- of kobaltsilikaat wat deur osmotiese werking breek en 'n nuwe vel kan vorm

Verwysings

Eksterne skakels 
 'n YoutTube-video van 'n chemiese tuin 

Anorganiese chemie