Vleesbaai

Vleesbaai is 'n vakansieoord en aftreedorp geleë aan die Indiese Oseaankus suidwes van Mosselbaai in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die dorp en baai het sy naam gekry in 1601 toe twee Hollandse skepe vleis geruil het met die plaaslike Khoikhoi stamme.

Geskiedenis 
Hoewel die inheemse Khoi (ook bekend as Hottentotte) die suidelike deel van Afrika bewoon het lank voor dit deur die Europese seevaarders ontdek is, staan Vleesbaai, soos meeste ander Suid-Afrikaanse kusdorpe, vandag bekend onder die naam wat dit deur die Europese ontdekkingsreisigers genoem is. Die eerste Europeër wat die baai van Vleesbaai aanskou het, was die Portugese ontdekkingsreisiger Bartolomeus Dias in 1488. Dias het in die baai aangekom tydens sy ontdekking van die suidelike kus van die Afrika-kontinent op die roete na die Ooste, tydens die stigting van die spesery-roete.

Maar dit was meer 'n eeu later, lank ná die Bartolomeus Dias-ekspedisies, wat Vleesbaai gedoop is deur 'n ander ontdekkingsreisiger, die Nederlander Paulus van Caerden. Dit was ná slegte windtoestande op 14 Julie 1601 Van Caerden gedwing het om skuiling te soek in die beskermde baai. Hy het verbaas ontdek dat heelwat inboorlinge aan land bereid was om hul vetgemaakte vee vir skrootmetaal en ander westerse artikels en snuisterye te verhandel. Hy noem dit toe "Vleys Baeye", die Ou Nederlandse woord vir Vleesbaai, direk in Afrikaans vertaal as "Baai van vleis". Van Caerden was ook verantwoordelik vir die benaming van naburige nedersettings in die omgewing, insluitend "Visbaai" na die weste, en "Mosselbaai" ongeveer 30 km oos van Vleesbaai.

Volgens Jodocus Hondius haal Pieter Both (1601) aan betreffende Vleesbaai se naamherkoms en geografie:

Vleesbaai vandag 
Vleesbaai is 'n kusvakansiedorp wat bestaan uit ongeveer 500 erwe van verskillende groottes en beheer deur drie maatskappye en drie huiseienaarsverenigings.

Die huise in Vleesbaai word grootliks besit deur geografies diverse Suid-Afrikaners, wat hul wonings gebruik as vakansie-akkommodasie, maar daar is 'n aantal permanente inwoners, veral afgetredenes wat dit hul permanente woning gemaak het. As gevolg hiervan, wissel Vleesbaai se besettingsgetal, met die vakansieseisoen besonder besig. Die Kerstyd, die tradisionele Suid-Afrikaanse somervakansie, en Paasfees is die tyd wanneer Vleesbaai sy hoogste besettingsvlakke bereik.

Vleesbaai bly relatief rustig in vergelyking met ander vakansiedorpe in die streek – dit is grootliks te danke aan die private huiseienaarskap, en lok dus 'n beperkte aantal besoekers en gaste, selfs tydens die besige tye.

Die plaaslike winkel is die enigste besigheid in Vleesbaai, waar 'n mens al die noodsaaklike kruideniersware, visvanggoed en brandstof kan koop. Die klein winkel se verskeidenheid is redelik beperk, en vir groter inkopies moet inwoners die kort rit na die nabygeleë Mosselbaai onderneem. Verder het die plaaslike winkel ook nie 'n dranklisensie nie, dus word geen alkoholiese drank in Vleesbaai verkoop nie.

Oorkant die pad van die winkel is die kerksaal, waar eredienste op Sondae gehou word, sowel as feeste en talle ander gemeenskapsgebeure tydens die piekseisoen. Vleesbaai is omhein en toegang word beheer deur 'n bemande hek. Parkering binne-in die dorp, veral langs die strand, is baie beperk en nie-inwoners en ander verkeervolumes word deur die personeel by die ingangshek gemonitor. Toegang tot die winkel en kerksaal is oop vir die publiek en voetgangerbesoekers is welkom om toegang na die strand te verkry via die hoofhek.

Sien ook 
 Boggomsbaai
 Danabaai
 Gouritsmond
 Lys van dorpe in Suid-Afrika

Verwysings

Bronne 
 B.P.J. Erasmus: Op Pad in Suid-Afrika. 1995. ISBN 1-86842-026-4

Baaie van Suid-Afrika
Nedersettings in die Wes-Kaap