Roetering

By rekenaarnetwerke verwys die term roetering na die paaie waarlangs data in 'n rekenaarnetwerk versend word.

Roetering behels die aanstuur van pakkette, d.w.s. die aanstuur van logies geadresseerde pakkette vanaf hul bron na hul uiteindelike bestemming deur intermediêre nodusse (oftewel die roeteerders).  Die roeteringsproses stuur die pakkette aan aan die hand van roetetabelle in die roeteerders, wat 'n rekord hou van die beste roetes na verskeie netwerkbestemmings.  Die saamstel van roetetabelle is baie belangrik vir doeltreffende roetering.

Roetering verskil van 'n netwerkbrug in die opsig dat dit aanvaar dat adresstrukture wat soortgelyk aan mekaar is nabyheid aanmekaar impliseer, wat dit moontlik maak om 'n enkele roetetabel-inskrywing te gebruik om 'n roete na 'n groep adresse te verteenwoordig.  Daarom is roetering meer doeltreffend as netwerkstrategie vir groot netwerke en het dit die belangrikste metode vir die ontdekking van datapaaie op die Internet geword.

Klein netwerke kan klein handopgestelde roetetabelle bevat.  Groter netwerke behels komplekse netwerktopologieë en kan voortdurend verander, wat die handmatige opstel van roetetabelle baie problematies maak.  Nietemin gebruik die meeste openbare geskakelde telefoonnetwerke gebruik voorafberekende roetetabelle, met alternatiewe rugsteunroetes as die mees direkte roete nie beskikbaar is nie.  Dinamiese roetering probeer om die probleem op te los roetetabelle outomaties op te stel, gebaseer op inligting wat deur roeteringsprotokolle oorgedra word en stel die netwerk in staat om bykans onafhanklik netwerkfalings en blokkasies te omseil.

Dinamiese roetering is die dominante roeteringstrategie op die Internet.  Die verstelling van die roeteringsprotokol vereis egter dikwels 'n hoë mate van vaardigheid en kan daar nie goedsmoeds aanvaar word dat netwerktegnologie sover gevorder is dat roetering geheel en al outomaties kan plaasvind nie.

Pakket-geskakelde netwerke, soos die Internet, verdeel data op in pakkette, wat elkeen 'n etiket kry wat die volledige bestemmingsadres bevat en word dan afsonderlik oor 'n bepaalde roete versend.  Stroombaangeskakelde netwerke, soos die telefoonnetwerk, doen ook roetering ten einde geskikte paaie vir stroombane te vind (soos vir 'n telefoonoproep) waaroor groot hoeveelhede data versend kan word sonder om voortdurend die bestemmingsadres te herhaal.

Die hardeware wat gebruik word tydens roetering is Ethernet-skakelaars en roeteerders.

In 'n koordlose netwerk word betroubare data-aflewering beheer deur middel van meganismes soos ontvangserkennings, sekwensiële numering en vloeibeheer.

Die IEEE 802.11-standaard spesifiseer die gebruik van die CSMA/CA-protokol (Carrier Sense Multiple Access with Collision Avoidence).  Ingevolge hierdie protokol sal 'n nodus wat 'n datapakkie wat gestuur moet word ontvang, eers seine soek om seker te maak geen ander nodus saai uit nie.  

Indien die kanaal skoon is, sal dit die datapakkie uitsaai, anders sal dit lukraak 'n tyd bepaal wat die nodus moet wag totdat dit toegelaat word om die pakkie uit te saai.  Gedurende die tye wanneer die kanaal skoon is, sal die uitsaaiende nodus sy terugstaanteller sistematies laat aftel (wanneer die kanaal besig is sal die terugstaanteller stilstaan).  Wanneer die terugstaanteller nul bereik sal die nodus weer probeer om die datapakkie te stuur.  Aangesien die waarskynlikheid dat 2 nodusse dieselfde terugstaantydfaktor sal kies baie skraal is, word die kans op 'n botsing tussen datapakkies dus geminimiseer.  

Botsingsopsporing, soos deur die Ethernet gebruik, kan nie gebruik word by die radiofrekwensietransmissie van IEEE 802.11 nie, aangesien 'n nodus wat uitsaai nie enige ander nodus in die stelsel wat ook besig is om uit te saai kan hoor nie (sy eie sein sal enige ander sein wat opdaag uitdoof).

Wanneer 'n datapakkie uitgesaai gaan word, sal die transmiterende nodus eers 'n kort gereed-om-uit-te-saai (RTS) pakkie uitstuur wat inligting oor die lengte van die datapakkie bevat.  Wanneer die ontvangende nodus die RTS hoor, sal dit reageer met 'n kort gereed-om-te-stuur (CTS) pakkie.  Na hierdie uitruiling stuur die transmiterende nodus die datapakkie.  Wanneer die datapakkie suksesvol ontvang word, soos vasgestel deur 'n sikliese oortolligheidstoets (CRC), sal die ontvangende nodus 'n ontvangserkenning terugstuur. 

Die volgende logiese problem word dus oorkom met bogenoemde protokol: Nodus A kommunikeer met nodus B en nodus B kan weer kommunikeer met nodus C.  Dit beteken dat nodus A mag dink die kanaal is oop terwyl nodus C besig is om uit te saai na nodus B.  Die protokol soos hierbo beskryf stel nodus A in kennis dat nodus B besig is en daarom word daar gewag met die uitsaai van die datapakkie.

Dinamiese roeteringsbeginsels 
As 'n aangeduide pad onbeskikbaar word, moet die bestaande nodus 'n alternatiewe roete bepaal om sy data by sy bestemming uit te kry.  Hulle verrig die taak gewoonlik deur gebruik te maak van 'n roeteringsprotokol uit een van twee breër klasse van roeteringsalgoritmes:  afstandsvektor-algoritmes en skakeltoestand-algoritmes, wat saam bykans al die roeteringsalgoritmes wat op die Internet in gebruik is omskryf.

Afstandsvektor-algoritmes 
Afstandsvektor-algoritmes gebruik die Bellman-Ford algoritme.  Hierdie benadering maak gebruik van 'n getal, die koste, van elkeen van die skakels tussen elke node in die netwerk.  Nodusse sal inligting vanaf punt A na punt B stuur volgens 'n pad wat die laagste totale koste tot gevolg sal hê (d.w.s. die somtotaal van die kostes van elkeen van die skakels tussen die nodusse langs die betrokke roete).

Die algoritme werk op 'n baie eenvoudige manier.  Wanneer 'n node aanvanklik inskakel, is dit slegs bewus van sy onmiddellike bure en die direkte koste daaraan verbonde om hulle te bereik.  (Hierdie inligting, die lys van bestemmings, die totale koste na elkeen en die volgende sprong waarna data versend moet word om daar uit te kom maak die roetetabel uit.)  Elke nodus stuur op 'n gereelde basis inligting aan sy onmiddellike bure rondom sy idee van die totale koste om by elkeen van die bestemmings, waarvan dit bewus is, uit te kom.  Die naburige nodusse analiseer hierdie inligting en vergelyk dit met wat hulle reeds 'weet';  enige inligting wat 'n verbetering verteenwoordig op dit wat hulle reeds het word in hulle roetetabelle ingesluit.  Mettertyd sal al die nodusse in die netwerk die beste volgende sprong vir al die bestemmings ontdek om die laagste oorhoofse "koste" te bereik.

Wanneer een van die nodusse betrokke van lyn af gaan, sal daardie nodusse wat die nodus gebruik het as hul volgende sprong vir sekere bestemmings, daardie inskrywings verwyder en 'n nuwe roetetabel opstel.  Hulle stuur dan hierdie inligting aan na alle aangrensende nodusse, waar die proses dan herhaal word.  Uiteindelik sal al die nodusse op die netwerk die opgedateerde inligting ontvang en nuwe paaie na die bestemmings ontdek wat hulle kan "bereik".

Skakeltoestand-algoritmes 
Wanneer daar van skakeltoestand-algoritmes gebruik gemaak word, gebruik elke nodus 'n kaart van die netwerk in die vorm van 'n grafiek.  Om die grafiek te skep moet elke nodus die hele netwerk van inligting verskaf oor watter nodusse waarheen dit kan skakel en elke nodus bou dan hierdie inligting in 'n kaart in.  Deur van hierdie kaart gebruik te maak kan elke roeteerder onafhanklik die beste roete van homself af na 'n ander nodus bepaal.

Die algoritme wat gebruik word om dit te doen, die Dijkstra algoritme, doen dit deur 'n ander datastruktuur, 'n boom, te bou met homself as die wortel en wat elke ander nodus in die netwerk bevat.  Dit begin met 'n boom waar slegs die nodus alleen ingesluit is.  Dan word die ander nodusse een op 'n slag bygevoeg vanuit die versameling van nodusse wat nog nie bygevoeg is nie.  Om die beurt word die nodus met die laagste koste om 'n nodus wat reeds in die boom verskyn te bereik, bygevoeg.  Die proses word dan herhaal totdat elke nodus in die boom verskyn.

Hierde boom dien dan as bron vir die roetetabel, wat dan inligting soos die beste volgende sprong ens. insluit om die nodus aan enige ander in die netwerk te verbind.

Vergelyking van roeteringsalgoritmes 
Afstandsvektor-algoritmes is eenvoudig en doeltreffend in klein netwerke en vereis weinig indien enige bestuur.  Hulle kan egter nie baie goed opskaal nie en het baie swak konvergensie eienskappe, wat gelei het tot die ontwikkeling van beter skaalbare skakeltoestand roeteringsprotokolle vir gebruik in groot netwerke.  Afstandsvektor protokolle lei ook aan die tel-tot-oneindigheidsprobleem  .

Die hoofvoordeel van skakeltoestand-roetering is dat dit vinniger reageer tot veranderings in verbindingstoestande.  Die skakeltoestand-pakkette wat oor die netwerk versend word is ook kleiner as die pakkette wat gebruik word in afstandsvektor roetering.  Afstandsvektor roetering vereis die versending van 'n nodus se volle roetetabel, terwyl skakeltoestand roetering slegs inligting oor die nodus se onmiddellike bure versend.  Daarom is die pakkies klein genoeg om nie betekenisvolle inbreuk te maak op die netwerk se beskikbare bandwydte nie.  Die hoofnadeel van skakeltoestand roetering is dat meer stoorspasie en meer berekening vereis word as afstandsvektor roetering.

Roeteringsprotokol 

'n Roeteringsprotokol maak die uitruil van roeteringsinligting tussen netwerke moontlik en stel sodoende roeteerders in staat om roetetabelle dinamies saam te stel.  Die tradisionele IP-roetering bly eenvoudig omdat dit slegs die volgende sprong roetering gebruik waar enige roeteerder slegs hoef vas te stel waarheen om die pakket volgende te stuur en hom nie hoef te steur aan die opvolgende paaie wat die pakkie moet volg op die oorblywende spronge nie.

Alhoewel hierdie dinamiese roetering baie ingewikkeld kan raak, maak dit die internet baie buigsaam en het dit die ongekende groei daarvan toegelaat.

'n Roeteringsmeting (metric in Engels) bestaan uit enige waarde wat deur roeteringsalgoritmes gebruik word om te bepaal watter roete beter as 'n ander sal wees.  Metings kan inligting insluit soos bandwydte, vertraging, sprongtelling, padkoste, lading, MTU, betroubaarheid en kommunikasiekoste.  Die roetetabelle stoor slegs die beste moontlike roetes, terwyl skakeltoestand-algoritmes of topologiese databasisse alle ander moontlike inligting ook mag stoor.

Roeteerders gebruik die kenmerk bekend as administratiewe afstand om die beste pad te kies as hulle "weet" van twee of meer verskillende roetes na dieselfde bestemming vanaf twee verskillende roeteringsprotokolle.  Administratiewe afstand definieer die betroubaarheid van 'n roeteringsalgoritme.  Elke roeteringsprotokol word geprioritiseer in volgorde van die meeste tot die minste betroubare na aanleiding van 'n administratiewe-afstandswaarde.

Afhangende van die verwantskap van die roeteerder relatief tot ander outonome stelsels, bestaan verskeie klasse van roeteringsprotokolle:

Rekenaarnetwerke