Tweedetaalverwerwing

Tweedetaalverwering, of L2-verwerwing, is die proses waarvolgens mense ŉ tweede taal aanleer. Tweedetaalverwerwing verwys ook na die wetenskaplike vakgebied gemoeid met die studie van die proses daarvan. Tweede taal verwys na enige taal aangeleer addisioneel tot ŉ persoon se eerste taal; hoewel die konsep tweedetaalverwerwing genoem word, kan dit ook die aanleer van ŉ derde, vierde of meerdere tale insluit.   Tweedetaalverwerwing verwys na wat leerders doen en nie na praktyke in taalonderrig nie.

Hooftrekke 
Die vakgebied van tweedetaalverwerwing is ŉ onderafdeling van toegepaste linguistiek. Dit is wydgebaseer en relatief nuut.  Net soos met die verskeie vertakkinge van linguistiek, is tweedetaalverwerwing nou verwant aan sielkunde, kognitiewe sielkunde en onderwys. Om die vakgebied te onderskei van die leerproses self, word die terme  tweedetaalverwerwingnavorsing, tweedetaalstudies, en  tweedetaalverwerwingstudies  ook gebruik.

Tweedetaalverwerwingnavorsing het begin as ŉ interdissiplinêre vakgebied en as gevolg hiervan is dit moeilik om ŉ akkurate begindatum vas te stel.  Twee verhandelings in besonder word egter gesien as instrumenteel tot die moderne studie van tweedetaalverwerwing: Pit Corder se 1967 essay  The Significance of Learners' Errors, en Larry Selinker se 1972 artikel Interlanguage.  Die studierigting beleef ook groot vooruitgang in die daaropvolgende dekades.  Teen  2010 word tweedetaalverwerwing vanuit ŉ wye verskeidenheid vakgebiede se perspektiewe bestudeer en ŉ proliferasie van verskillende teorieë ontstaan. Die twee hoofstroombenaderings is egter taalkundige teorieë gebaseer op Noam Chomsky se universele grammatika en sielkundige teorieë soos die bekwaamheidsverwerwingsteorie en konneksionisme. 

Die term verwerwing is oorspronklik gebruik om die onderbewuste aard van die leerproses uit te lig,   maar die afgelope paar jare het leer en verwerwing merendeels sinonieme geword.

Tweedetaalverwerwing kan erftaalverwerwing insluit, maar sluit gewoonlik nie  tweetaligheid in nie. Meeste navorsers beskou tweetaligheid as die eindresultaat van die aanleer van ŉ taal, nie die proses self nie, en begryp die terme as verwysend na amperse moedertaalvlotheid. Skrywers in rigtings soos onderwys en sielkunde gebruik tweetaligheid egter gereeld om losweg te verwys na alle vorms van tweetaligheid.  Tweedetaalverwerwing moet ook nie teenoor die verwerwing van ŉ vreemde taal gestel word  nie; eerder dat die aanleer van beide dieselfde fundamentele prosesse behels maar in verskillende omstandighede. .

Daar is al heelwat debatte gevoer oor presies hoe taal aangeleer word, en baie geskilpunte is nog steeds onopgelos. Daar is vele tweedetaalverwerwingsteorieë, maar nie een word deur alle navorsers aanvaar as ŉ omvattende verduideliking nie. Vanweë die interdissiplinêre aard van die vakgebied word daar nie verwag dat dit in die afsienbare toekoms wel die geval sal wees nie.

Verwysings 

Tweedetaalverwerwing
Tweedetaalverwerwing