Józef Birkenmajer

Józef Antoni Birkenmajer (ur. 19 marca 1897 w Czernichowie, zm. 26 września 1939 w Warszawie) – polski slawista, historyk literatury i krytyk literacki, poeta i tłumacz, profesor. Podoficer w 5 Dywizji Strzelców Polskich; więzień obozów bolszewickich w Krasnojarsku i Omsku. 
== Życiorys ==
Józef Antoni Birkenmajer urodził się 19 marca 1897 w Czernichowie, w rodzinie Ludwika Antoniego, astronoma, historyka nauk ścisłych i profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego, oraz Zofii z Karlińskich, córki Franciszka Karlińskiego i Ludmiły z Luckerów. Wychowanek Konwiktu oo. Jezuitów w Chyrowie (1907–1915) i maturzysta Gimnazjum św. Anny w Krakowie (23 czerwca 1915). Miał liczne rodzeństwo; spośród starszych braci Aleksander Ludwik był historykiem nauk ścisłych i filozofii oraz bibliotekoznawcą, Alfred Józef – publicystą i posłem na Sejm, a młodszy Wincenty polonistą i znanym taternikiem.
Po wybuchu I wojny światowej powołany do austriackiej szkoły oficerskiej w październiku 1915 roku i następnie wysłany na front wschodni. Wzięty do niewoli rosyjskiej 7 sierpnia 1916; więziony w twierdzy w Pskowie. Zesłany do kazamatów w Czelabińsku, potem do Troickosawska na granicy mongolskiej, a stamtąd do obozu w Berezówce nad Bajkałem. W maju 1918 roku uciekł do formującej się 5 Dywizji Syberyjskiej Wojska Polskiego w Irkucku. Od 8 września dowódca plutonu 1. kompanii Polskiego Legionu Irkuckiego; front uralski; kampania kadrowa 1. Pułku Strzelców Polskich w Ufie. Od 27 lutego powołany do sztabu dowództwa Wojsk Polskich w Nowo-Nikołajewsku; redaktor „Żołnierza Polskiego” razem z Szymonem A. Nawrockim.
Po kapitulacji 5. Dywizji Syberyjskiej w dniu 10 stycznia 1920 roku, internowany przez bolszewików do obozu jenieckiego w Krasnojarsku. Skazany przez komunistyczny sąd wojenny w Omsku na ciężkie roboty w Tule. Uciekł z obozu 1 października 1920 roku i przedzierał się nocami na zachód; po miesiącu dotarł do Wojsk Polskich stacjonujących we wsi Porozoki na Litwie, 1200 km od Tuły. Po pięciu latach wojny i kazamatów powrócił do Polski 1 listopada 1920 roku i przeszedł do rezerwy jako oficer 5. pułku strzelców podhalańskich.
W latach 1921–1924 studiował polonistykę, lingwistykę porównawczą i filologię klasyczną, początkowo na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie na Uniwersytecie Warszawskim. Już od 1921 roku rozwinął działalność literacką i publicystyczną. Był wybitnym tłumaczem literatury angielskiej i klasycznej. W roku 1922 ożenił się z Marią (Masią) Jętkiewiczówną, poznaną na Syberii, córką polskiego inżyniera, i osiadł na stałe w Warszawie. Aby zabezpieczyć byt rozrastającej się rodzinie, podjął pracę nauczyciela języka polskiego i łaciny w szkołach gimnazjalnych. Jednocześnie kontynuował pracę naukową, uzyskując stopień doktora filozofii na podstawie rozprawy Bolesław Chrobry w literaturze polskiej (1932) oraz pisząc pracę habilitacyjną Patrium Carmen – Bogurodzica Dziewica (1937). Od 1925 współredaktor Biblioteki Laureatów Nobla, od 1926 członek PEN Clubu, od 1927 członek Czartaka, grupy poetów beskidzkich, w latach 1932–1934 współpracownik Wielkiej Literatury Powszechnej Trzaski & Everta. W latach 1938–1939 był wykładowcą literatury słowiańskiej w Stanach Zjednoczonych na Uniwersytecie Wisconsin w Madison. W sierpniu 1939 roku wrócił do kraju, aby objąć Katedrę Historii i Literatury Polskiej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.
Po wybuchu II wojny światowej zgłosił się ochotniczo do wojska jako porucznik rezerwy. W dniu 26 września 1939 r. zginął śmiercią żołnierza na murach Cytadeli w obronie Warszawy. Został pochowany na nowym cmentarzu Służewie przy ul. Wałbrzyskiej.
Pozostawił żonę z sześciorgiem dzieci. Jednym z jego synów był Krzysztof Birkenmajer (zm. 2019), geolog i polarnik.
== Twórczość ==
Zasłynął z międzywojennych przekładów angielskiej literatury przygodowej, nacechowanych dbałością stylistyczną i bogactwem języka, pozwalającym na wyzyskanie wyrazów bliskoznacznych w celu osiągnięcia wytwornej melodii i uniknięcia powtórzeń. Pomimo upływu dziesięcioleci i zmiany przyzwyczajeń czytelniczych jego doskonałe i wciąż wznawiane tłumaczenia pozostają źródłem poznania wielu dzieł obcego piśmiennictwa romantycznego.
Mniej znana jest jego własna proza (zbiór opowiadań Łzy Chrystusowe) i twórczość poetycka, na którą złożyły się dwa zbiory własnych utworów oraz przekłady poezji klasycznej (Horacego).
Józef Birkenmajer dowodził, że pieśń Bogurodzica jest dziełem św. WojciechaBolesław Pylak: Maryjność Jacka Woronieckiego OP, [w:] Człowiek – moralność – wychowanie. Życie i myśl Jacka Woronieckiego OP (praca zbiorowa), Towarzystwo Naukowe KUL, Lublin 2000, s. 190..
=== Ważniejsze prace ===
* Opowiadania Margośki (1927, nowele)
* Łzy Chrystusowe (1927, nowele)
* Poszumy Bajkału (1927, poezje)
* Ulicą i drogą (1928, poezje)
* artykuły i studia krytyczne w czasopismach
== Przekłady ==
=== Literatura angielska ===
Wśród przekładów najbardziej znane są:
* Daniel Defoe – Przypadki Robinsona Kruzoe
* Rudyard Kipling – Księga dżungli, Kim, Stalky i spółka
* Robert Louis Stevenson – Wyspa skarbów, Pan dziedzic Balantrae
* Frances Hodgson Burnett – Mała księżniczka
=== Literatura łacińska ===
Wśród przekładów z języka łacińskiego znane są w szczególności (w nawiasach daty pierwszego polskiego wydania w tłum. J.B.):
* Horacy Ody, ks. I: pieśń 1 (1931), pieśń 7 (1936), pieśń 8 (1936), pieśń 12 (1936), pieśń 25 (1938), ks. II: pieśń 14, ks. III: pieśń 8 (1936), pieśń 18 (1936), pieśń 23 (1939), pieśń 26 (1937); Epody, epod 2 (1935); Satyry, ks. I: satyra 9 (1931)Horacy: Wybór poezji, opr. J. Krókowski, wyd. IV, Ossolineum, Wrocław 1973, s. LVI i n..
=== Inne ===
* przekłady dzieł Williama Butlera Yeatsa, Rabindranatha Tagorego i in.
== Ordery i odznaczenia ==
* Krzyż Niepodległości (17 września 1932) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
* Krzyż Walecznych
* Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
* Miecze Hallerowskie
* Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja)
* Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Piotr Grzegorczyk: Józef Birkenmajer w 10-lecie zgonu. „Dziś i Jutro”. Nr 39 (201), 1949, s. 7–8.
* Magdalena Bajer: Birkenmajerowie, „Forum Akademickie”. 1999, nr 9.
* Marta Żmigrodzka: Gdy Niemcy zdobywali Warszawę. „List do Pani”. Nr 9 (177), wrzesień 2009, s. 20.
== Linki zewnętrzne ==
* Józef Birkenmajer – notka w Encyklopedii Gutenberga
* Dzieła Józefa Birkenmajera w bibliotece Polona
Józef
Kategoria:Obrońcy Warszawy (1939)
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita)
Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921
Kategoria:Odznaczeni Mieczami Hallerowskimi
Kategoria:Pochowani na Cmentarzu na Służewie przy ul. Wałbrzyskiej w Warszawie
Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Pamiątkowym Wielkiej Wojny
Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa
Kategoria:Polegli w kampanii wrześniowej (strona polska)
Kategoria:Polscy poeci
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy tłumacze literatury angielskojęzycznej
Kategoria:Polscy tłumacze literatury łacińskojęzycznej
Kategoria:Urodzeni w 1897
Kategoria:Zmarli w 1939