nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Lechia (dawna Polska)

Lechia jest starożytną nazwą Polski,"Laesir is the Old Norse term for the Ljachar, a people originating at the river Vistula in Poland". [in:] Theodore Murdock Andersson, Kari Ellen Gade Morkinskinna : The Earliest Icelandic Chronicle of the Norwegian Kings (1030-1157). ​ISBN 978-0-8014-3694-9​ p. 471; "The word here for Poles is "Laesum" – the dative plural from a nominative plural "Laesir". This clearly is derived from the old name for Pole – "Lyakh", since in the course of the Slavonic paradigm -kh- becomes -s-in accordance with the "second palatalization" and the addition of the regular Norse plural ending of -ir- [...] [in:] The Ukrainian review. 1963. p. 70Omeljan Pritsak: The Origin of Rus': Old Scandinavian sources other than the sagas. Mykhailo Hrushevsky. Harvard University Press, 1981, s. 300, seria: Harvard Ukrainian Research Institute monograph series. ISBN 978-0-674-64465-6. [dostęp 20 July 2020]. Cytat: [...] 'wschodni Wendowie', czyli Wiatycze i Radymicze, Laesir 'Polacy' lub 'Słowianie zachodni' (strorus. ljahy) [...].. powstałą od imienia fundatora pierwszego państwa Lechitów Lecha (obecnie to dość powszechne imię w Polsce). Korzenie tej nazwy przetrwały w wielu językach europejskich, Centralnej Azji i kilku językach Środkowego Wschodu w odniesieniu do Polski, na przykład:
* Leasir w staronorweskim
* Lenkija w litewskim
* Lehia w rumuńskim
* Lengyelország w węgierskim
* Lehastan w armeńskim
* Lehistan w tureckim, gagauskim, kumyskim i języku Tatarów krymskich
* Ləhistan/Löhüstan (لهستان) w azerskim
* Lahestan/Lehestan (لهستان) w perskim
* Lähistan (لەھىستان) w ujgurskim
* Läxstan w tatarskim, baszkirskim i języku Tatarów syberyjskich
* Liachistan, Liachija, Lech Jer, Liach, Liach Bijligi w karaimskim
Według legendy nazwa Lechia pochodzi od imienia pierwszego władcy Polski Lecha. To także podstawa nazwy jezyków lechickich.
Kilkanaście polskich klubów sportowych przyjęło nazwę Lechia. Najbardziej znanym jest Lechia Gdańsk. Inne przykłądy to Lechia Lwów i Lechia Zielona Góra. W okresie PRL, firma kosmetycnza Nivea, której polski oddział był ulokowany w Poznaniu nazywała się Fabryka Kosmetyków Pollena-Lechia.
==Przypisy==
Kategoria:Historia Polski Kategoria:Alternatywne nazwy miejsc w Europie
Lechicon

Wyraz lechicon odnosi się do greckiego słowa leksykon (λεξικόν lexikón) - słownik, przy czym *lexi - słowo Andrzej Bańkowski: Etymologiczny słownik języka polskiego. T. 2: L–P. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 17. ISBN 83-01-13017-2.. Niewykluczone, co sugeruje kilku autorów, przyjmujących tzw. teorię kaukaską pochodzenia Słowian, że etnonim Lechi (Lechici), z grecka Lexitae, to synonimiczna nazwa Słowian (lexi=słowo).
Określeniem Leksi (Lexi), nazywają Ormianie kaukaskich Lazów, których wielu uczonych kojarzyło z przodkami Lechów. Na przykład Naruszewicz pisał o kaukaskiej kolebce Lechitów: ziemia Lazow, albo Lachow była tam, gdzie teraz GeorgiaAdam Naruszewicz, Tauryka, czyli wiadomości starożytne i późniejsze o stanie i mieszkańcach Krymu do naszych czasów, Warszawa 1805..
Wedapedyści używają wiele neologizmów, swoistego, własnego slangu, do którego należą m.in. takie słowa, jak:
* wedukacja
* wedokracja
* wedozofia
* lechicon
* wencyklopedia
== Przypisy ==
Kategoria:Lechicon
Lechosław Jocz

Lechosław Jocz (ur. 7 października 1983) – polski językoznawca, dialektolog, badacz etnolektu kaszubskiego i języków łużyckich. Jest specjalistą z zakresu fonetyki i fonologii kaszubskiej. Zajmuje się także innymi słowiańskimi językami mniejszościowymi oraz dialektologią słowiańską.
== Życiorys ==
Jego praca doktorska została opublikowana w Szczecinie w 2011 roku. Po uzyskaniu doktoratu na Uniwersytecie Lipskim pracował naukowo jako stypendysta w Budziszynie, a następnie w Lipsku. Brał udział w kilkunastu konferencjach narodowych i międzynarodowych. Od 2015 roku piastuje stanowisko profesora nadzwyczajnego w Zakładzie Języka Polskiego na Wydziale Humanistycznym Akademii im. Jakuba z Paradyża w Gorzowie Wielkopolskim.
W swoim dorobku ma kilkanaście artykułów naukowych poświęconych łużycczyźnie. Był także redaktorem trzech roczników sorabistycznego czasopisma „Sor@pis” oraz członkiem rady redakcyjnej rocznika „Slavia Occidentalis”. Należy do Instytutu Kaszubskiego oraz Komisji Fonetyki i Fonologii przy Międzynarodowym Komitecie Slawistów.
Jest autorem krytycznej recenzji autorstwa Hanny Makurat. Jocz zarzucał autorce m.in. nadmierną preskryptywność i niezgodność opisu gramatycznego z realiami języka kaszubskiego.
W 2016 roku za swoje prace poświęcone kaszubszczyźnie (System samogłoskowy współczesnych gwar centralnokaszubskich oraz System spółgłoskowy współczesnych gwar centralnokaszubskich) otrzymał Nagrodę im. Gerarda Labudy.
== Wybrana twórczość ==
Opracowano na podstawie źródła:
* Sandhi w językach łużyckich (współautorstwo, 2013)
* Akcent wyrazowy we współczesnej kaszubszczyźnie centralnej (2015)
* System samogłoskowy gwary luzińskiej (2016)
* Miejsce gwary luzińskiej wśród gwar kaszubskich w świetle faktów fonetycznych i fonologicznych (2016)
* VOT i dźwięczność spółgłosek zwartych w Dąbrówce Wielkopolskiej (2016)
== Przypisy ==
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy sorabiści
Kategoria:Polscy dialektolodzy
Kategoria:Urodzeni w 1983
Leszczka (rzeka)

Leszczka (dawniej Leśna) – niewielka rzeka V rzędu dorzecza Bugu, prawy dopływ Nurca, o długości 27 km. 
Wypływa w okolicy wsi Kąty i kieruje się na wschód. Przepływa przez miejscowości Malewice i Wygonowo, przecina drogę krajową nr 19, mija miejscowość Solniki i w okolicach wsi Torule wpada do Nurca.
Płynie przez pastwiska w wąskiej dolinie, jest uregulowana. Obszar źródłowy dorzecza zbudowany jest z piasków lodowcowych. Piaszczyste dno z dodatkiem żwiru (5%) i kamieni (10%) pokryte na przeważającej powierzchni warstwą mułu o miąższości około 5 cm.G. Zięba, L. Marszał, A. Kruk, T. Penczak, S. Tybulczuk, Ł. Kapusta, W. Galicka, Ichtiofauna systemu rzeki Nurzec, Roczniki naukowe PZW, Łódź 2008, t. 21, str. 105–128 
Dopływ Leszczki: Czarna, długość ok. 23 km.
== Zobacz też ==
* Leszczka, Leśna
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Nurca
Leszek Moszyński

Leszek Józef Moszyński (ur. 19 lutego 1928 w Lublinie, zm. 16 kwietnia 2006) – polski slawista i językoznawca. Doktor honoris causa uniwersytetu w Łodzi.
== Życiorys ==
W 1951 ukończył studia z zakresu filologii polskiej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, w 1952 obronił pracę magisterską z zakresu językoznawstwa słowiańskiego.
W 1955 podjął pracę asystenta na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1959 obronił na UAM w Poznaniu pracę doktorską pt. Wyrównania deklinacyjne w związku z mazurzeniem polskim, ruskim, połabskim. Dwa lata później uzyskał stopień doktora habilitowanego, na podstawie rozprawy: Ze studiów nad rękopisem Kodeksu Zografskiego.
W 1972 uzyskał tytuł profesorski. Przez wiele lat pełnił funkcję dyrektora Instytutu Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Gdańskiego. Tam też założył katedrę slawistyki, której został pierwszym kierownikiem.
Pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu Słowianoznawstwa Polskiej Akademii Nauk.
Pochowany 26 kwietnia 2006 na Cmentarzu Junikowskim w Poznaniu (pole 30, kw. 3, nr 1).
== Dzieła ==
* 1954: Geografia niektórych zapożyczeń niemieckich w staropolszczyźnie.
* 1960: Wyrównania deklinacyjne w związku z mazurzeniem polskim, ruskim, połabskim
* 1961: Ze studiów nad rękopisem Kodeksu Zografskiego.
* 1975: Język Kodeksu Zografskiego.
* 1984: Wstęp do filologii słowiańskiej
* 1990: Cerkiewnosłowiańskie tytuły ewangelijne.
* 1992: Die vorchristliche Religion der Slaven im Lichte der slavischen Sprachwissenschaft.
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Hanna Popowska-Taborska, Profesor Leszek Moszyński (1928-2006), Studia z filologii polskiej i słowiańskiej 2006/41.
* 
* Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny, edycja 3 (redaktorzy Lubomir Mackiewicz, Anna Żołna), Warszawa 1993, s. 478–479
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1928
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Gdańskiego
Kategoria:Zmarli w 2006
Kategoria:Badacze wierzeń słowiańskich
Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Łódzkiego
Kategoria:Ludzie urodzeni w Lublinie
Kategoria:Pochowani na Cmentarzu na Junikowie
Leszek Ossowski

Leszek Ossowski herbu Dołęga (ur. 1 kwietnia 1905 r. w Warszawie, zm. 10 lutego 1996 w Warszawie) – polski naukowiec, slawista, profesor doktor habilitowany.
== Kariera ==
Studiował filologię słowiańską na Uniwersytecie Poznańskim, następnie w 1932 uzyskał magisterium i doktorat na Uniwersytecie Jagiellońskim, W latach 1932-1934 przebywał jako stypendysta naukowy w Sofii
W 1934 został lektorem języka białoruskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim, następnie w latach 1935-1939 języka
bułgarskiego i białoruskiego w Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Mianowany został docentem w Uniwersytecie im. Iwana Franki we Lwowie 1939 - 1941 w Katedrze Filologii Słowiańskiej. W czasie okupacji
pracował fizycznie i brał udział w tajnym nauczaniu.
W Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej rozpoczął pracę od 1 lutego 1945 r.
na Uniwersytecie Jagiellońskim i tu się habilitował w zakresie filologii wschodniosłowiańskiej w 1945 r. Od 15 stycznia 1946 r. został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego i kierownika Katedry Języka Rosyjskiego w Uniwersytecie Wrocławskim. Przez kilka lat pracował też na drugim etacie jako kierownik Katedry Języka Rosyjskiego w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu. W latach 1946 - 1948 był prodziekanem na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. 1 października 1964 został mianowany profesorem zwyczajnym oraz kierownikiem Katedry Filologii Rosyjskiej w Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie znóworganizował studia rusycystyczne. 1 października 1975 przeszedł na emeryturę.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim kwatera 7 rząd 1 miejsce 10-11
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Studia_Rossica_Posnaniensia/Studia_Rossica_Posnaniensia-r1978-t10/Studia_Rossica_Posnaniensia-r1978-t10-s3-5/Studia_Rossica_Posnaniensia-r1978-t10-s3-5.pdf
* 
* https://web.archive.org/web/20191127181348/http://mazowsze.hist.pl/35/Rocznik_Towarzystwa_Naukowego_Warszawskiego/747/1996/25421/
== Linki zewnętrzne ==
* 
Leszek
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski
Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1905
Kategoria:Zmarli w 1996
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie
Leszek Schneider

Leszek Schneider (ur. 6 sierpnia 1925 w Drohobyczu, zm. 22 stycznia 1984 w Krakowie) – polski filolog, rusycysta, językoznawca. 
== Życiorys ==
Pochodził z rodziny nauczycieli gimnazjalnych. Od 1937 w rodzinnym Drohobyczu uczęszczał do gimnazjum, a po aneksji miasta przez ZSRR – do „dziesięciolatki” (szkoły dziesięcioklasowej). W 1944 został wcielony do wojska, w 1947 zdemobilizowany w stopniu kaprala. Zamieszkał w Sulęcinie, dokąd została repatriowana jego rodzina; tam w roku 1948 uzyskał maturę.
W latach 1948–1952 odbył studia polonistyczno-slawistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Był uczniem Kazimierza Nitscha i Jana Janowa. Od roku akad. 1950/1951 przez dwa lata pracował jako młodszy asystent w Zakładzie Języków Ruskich Studium Słowiańskiego UJ, następnie jako lektor w Państwowej Szkole Pracy Społecznej, Akademii Sztuk Pięknych oraz na Wydziałach Politechnicznych AGH. Na UJ powrócił w 1954, otrzymując stanowisko asystenta w Katedrze Filologii Rosyjskiej, gdzie pracował aż do nagłej śmierci w 1984 roku. Napisaną pod kierunkiem prof. Tadeusza Lehra-Spławińskiego rozprawę doktorską pt. Słowotwórstwo przymiotników odrzeczownikowych w języku staroruskim XI–XVII w. obronił w 1964 (według innego źródła w 1967). W 1971 został docentem, a w 1974 na podstawie rozprawy Systemy morfosemantyczne rzeczowników sufiksalnych we współczesnym języku rosyjskim uzyskał habilitację w zakresie językoznawstwa rosyjskiego. W macierzystym uniwersytecie pełnił funkcje kierownika Studium Zaocznego Filologii Rosyjskiej (1971–1983) oraz kierownika Zakładu Języka Rosyjskiego (1979/1980). Poczynając od 1957 przez wiele lat był zatrudniony równolegle w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. W latach 1975–1980 pracował też w nowo powstałym Instytucie Filologii Rosyjskiej na Uniwersytecie Śląskim, gdzie w latach 1975–1977 kierował Zakładem Języka Rosyjskiego. We wszystkich trzech uczelniach wykształcił ponad stu magistrów i siedmiu doktorów. Był członkiem Komisji Słowianoznawstwa (od 1963) oraz Komisji Językoznawstwa (od 1966) Oddziału PAN w Krakowie.
Naukowo zajmował się zarówno językoznawstwem diachronicznym, jak i synchronicznym, głównie rusycystycznym, choć także ruskocerkiewnym, ukrainistycznym i białorutenistycznym. Najwięcej prac poświęcił słowotwórstwu rosyjskiemu. 
 
== Publikacje ==
Spis wszystkich publikacji: 
Książki
* Zarys gramatyki historycznej języka rosyjskiego, cz. 1 (1958).
* Słowotwórstwo przymiotników odrzeczownikowych w języku staroruskim XI–XVII w. (1965).
* Język białoruski (seria: „Nauka dla Wszystkich”, 1968).
* Z problematyki słowotwórstwa i morfosemantyki rzeczowników (1974).
== Przypisy ==
* 
* 
* 
* 
* 
Kategoria:Polscy rusycyści
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Śląskiego
Kategoria:Ludzie urodzeni w Drohobyczu
Kategoria:Urodzeni w 1925
Kategoria:Zmarli w 1984
Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie
Leśna (dopływ Bugu)

Leśna (biał. Лясная) – rzeka IV rzędu w rejonach kamienieckim i brzeskim na Białorusi, powstająca po połączeniu rzek Leśna Prawa i Leśna Lewa, prawy dopływ Bugu. 
Długość 85 km, tworzy zlewisko o powierzchni 2650 km2, średni przepływ wody 13 m3/s, średni spadek lustra wody 0,2‰. Przepływa przez Kamieniec. 
== Najważniejsze dopływy ==
Prawostronne: 
Krywula, Taczyja, bezimienna rzeka obok wioski Trościanica, Lutaja 
Lewostronne: 
Hradauka.
== Zobacz też ==
* Rzeki Europy
== Linki zewnętrzne ==
* 
== Literatura ==
* Ресурсы поверхностных вод СССР. Описание рек и озёр и расчёты основных характеристик их режима. Т. 5. Белоруссия и Верхнее Поднепровье. Ч. 1–2. –Л., 1971. 
* Природа Белоруссии: Попул. энцикл./ БелСЭ; Редкол.: И.П. Шамякин (гл.ред.) и др. –Мн.: БелСЭ, 1986. –599 с., 40 л. ил. 
* Блакітная кніга Беларусі: Энцыкл. / БелЭн; Рэдкал.: Н.А. Дзiсько i iнш. –Мн.: БелЭн, 1994.
 
Kategoria:Rzeki na Białorusi
Kategoria:Rzeki w Polsce
Lilla Janina Moroz-Grzelak

Lilla Janina Moroz-Grzelak (ur. 1961) – polska literaturoznawczyni i slawistka, dr hab. nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajny Instytutu Slawistyki Polskiej Akademii Nauk.
== Życiorys ==
W 1985 ukończyła studia w zakresie jugoslawistyki na Uniwersytecie Warszawskim, 4 czerwca 2002 obroniła pracę doktorską Aleksander Wielki a macedońska idea narodowa (promotor – Krzysztof Wrocławski). 20 listopada 2012 habilitowała się na podstawie oceny dorobku naukowego i pracy zatytułowanej Bracia Słowianie. Wizje wspólnoty a rzeczywistość.
Pełni funkcję profesora nadzwyczajnego w Instytucie Slawistyki Polskiej Akademii Nauk, oraz jest członkiem dwóch kolegiów redakcyjnych pism „IberoSlavica” w Portugalii i Istorija” w Macedonii, a także Komisji do Badań Porównawczych nad Literaturą Słowiańską i Komisji Ibero-Slawistycznej Międzynarodowego Komitetu Slawistów, Komisji Bałkanistyki oddziału PAN w Poznaniu i rad naukowych, oraz programowych Instytutu Polskiej Akademii Nauk, trzech czasopism Slavica Lodziensia, Slavia Meridionalis, Studia et Documenta Slavica.
== Wyróżnienia i nagrody ==
* 2012: Wyróżnienie w konkursie Nagroda im. Jerzego Skowronka za monografię Bracia Słowianie. Wizje wspólnoty a rzeczywistość
* Medal 50-lecia Slawistyki Polskiej Akademii Nauk
== Publikacje ==
* 2002: Bibliografia słowianoznawstwa polskiego. Słowiańszczyzna zachodnia i południowa. 1996-2000
* 2007: Polska wizja bałkańskiej przestrzeni terytorialnej w kontekście pojęcia „kocioł bałkański”
* 2012: Bałkańskie kompleksy „gorszej Europy” w prozie Ermisa Lafazanovskiego
== Przypisy ==
Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Członkowie komitetów naukowych PAN
Kategoria:Polscy literaturoznawcy
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Pracownicy instytutów naukowych PAN
Kategoria:Urodzeni w 1961
Lipówka (dopływ Prosny)

Lipówka – struga dorzecza Odry, lewy dopływ Prosny. Wypływa w okolicach wsi Boczków, Gniazdów i przepływa przez miejscowości Nowe Skalmierzyce, Mączniki, Węgry, Chotów, Gostyczyna, a w okolicach wsi Leziona wpada do Prosny.
== Galeria ==
Lipówka (dopływ Prosny).jpg|Lipówka w okolicach Nowych Skalmierzyc 
Lipówka (dopływ Prosny) - Nowe Skalmierzyce.jpg|Lipówka, Szczypiorno–Nowe Skalmierzyce
== Zobacz też ==
* Lipowska Struga
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Prosny
Kategoria:Przyroda w Kaliszu
Kategoria:Rzeki w Polsce
Lista brakujących ogniw ewolucji

Lista brakujących ogniw ewolucji – lista hipotetycznych form o cechach pośrednich pomiędzy współczesnymi organizmami, które powinny występować wśród skamielin, jeśli proces ewolucji zachodził w rzeczywistości.
Ewolucja Bezkręgowce → Ryby 	Ewolucja Bezkręgowce → Ryby	Ewolucja Bezkręgowce → Ryby	Ewolucja Bezkręgowce → Ryby 	Ewolucja Bezkręgowce → Ryby 	Ewolucja Bezkręgowce → Ryby
Wiek 	Zwierzę 	Pokrewieństwa 	Status 	Opis 	Obraz
540-530 Mln LT 	Rodzaj: 
* Pikaia 	 	 	Podobny do lancetnika. Najstarszy znany przodek kręgowców.	
540-525 Mln LT (konodonty żyły także później, lecz one nie odegrały już większej roli w tej ewolucji)	Gromada: 
* Konodonty 	 	Konodonty był zapewne pierwszymi, bardzo prymitywnymi kręgowcami. 	 	
530-525 Mln LT 	
Rodzaj: 
* Haikouichthys 	 	Pierwsze zwierzęta, u których obecność kręgosłupa została potwierdzona.	 	
480-470 Ma (nieznane są podobne gatunki z górnego kambru) 	
Rodzaj: 
* Arandaspis 	 	 	 	
420-410 Mln LT 	
Rodzaj: 
* Birkenia 	 	 	 	
Ewolucja Ryby → Czworonogi	Ewolucja Ryby → Czworonogi	Ewolucja Ryby → Czworonogi 	Ewolucja Ryby → Czworonogi 	Ewolucja Ryby → Czworonogi 	Ewolucja Ryby → Czworonogi
Wiek 	Zwierzę 	Pokrewieństwa 	Status 	Opis 	Obrazek
400-385 Mln LT 	
Rodzaj: 
* Osteolepis 	 	 	 	
385-380 Mln LT 	
Rodzaj: 
* Eustenopteron 	 	Przykład średnio-zaawansowanej ryby mięśniopłetwej.	 	
380-375 Mln LT 	
Rodzaj: 
* Panderichthys 	Ryba ta posiadała jeszcze płetwy, ale jej czaszka była już spłaszczona grzbieto-brzusznie, a nie, jak u innych ryb, bocznie.	 	 	
375-370 Mln LT 	
Rodzaj: 
* Tiktaalik 	 	 	 	
370-365 Mln LT 	
Rodzaj: 
* Elginerpeton 	 	Był proto-czworonogiem. 	 	
368-365 Mln LT 	
Rodzaj: 
* Obruchevichthys	 	 	 	
365-360 Mln-LT 	
Rodzaj: 
* Acanthostega 	 	Jeden z najprymitywniejszych płazów. 	 	
365-359 Mln LT 	
Rodzaj: 
* Ichtiostega 	 	 	 	
360-355 Mln LT 	
Rodzaj: 
* Hynerpeton 	 	 	 	
???(ok. 355 mln LT) 	
Rodzaj: 
* Tulerpeton 	 	 	 	
355-350 Mln LT 	
Rodzaj: 
* Pederpes 	 	 	 	
295 Mln LT 	
Rodzaj: 
* Eryops 	 	 	Był klasycznym przykładem płaza.	
* Od płazów do wczesnych gadów (owodniowce):
** Proterogyrinus
** Limnoscelis
** Tseajaia
** Solenodonsaurus
** Hylonomus
** Paleothyris
* Od synapsydów do ssaków:
** Protoclepsydrops
** Clepsydrops
** Dimetrodon
** Procynosuchus
** Thrinaxodon
** Morganucodon
** Yanoconodon
* Od gadów do ptaków:
** Protoavis ?
** Compsognathus
** Anchiornis
** Archaeopteryx
** Changchengornis
** Confuciusornis
** Ichthyornis
* Od ssaków lądowych do waleni:
** Indohyus ?
** Pakicetus
** Ambulocetus
** Rodhocetus
** Indocetus
** Artiocetus
** Dorudon
** Basilosaurus
** Eurhinodelphis
** Mammalodon
* Od małych ssaków do koni:
** Hyracotherium
** Mesohippus
** Parahippus
** Merychippus
** Pliohippus
** Equus
* Od małp do ludzi:
** Ardipithecus
** Australopithecus
** Homo habilis
** Homo erectus
Kategoria:Ewolucja
Brakujące ogniwo ewolucji
Lista rzek w Hiszpanii

Lista rzek w Hiszpanii, których długość przekracza 100 km:
Nazwa 	Długość (km)	System rzeczny
Tag 	1007 	Tag
Ebro 	925 	Ebro
Duero 	895 	Duero
Gwadiana 	818 	Gwadiana
Gwadalkiwir 	657 	Gwadalkiwir
Júcar 	498 	
Genil 	337 	Gwadalkiwir
Segura 	325 	
Miño 	310 	
Turia (Guadalaviar)	280 	
Esla 	275 	Duero
Pisuerga 	275 	Duero
Segre 	261 	Ebro
Tormes 	247 	Duero
Sil 	225 	Miño
Jalón 	224 	Ebro
Zújar 	210 	Gwadiana
Ter 	209 	
Alagón 	201 	Tag
Aragón 	197 	Ebro
Jarama 	194 	Tag
Cigüela 	194 	Gwadiana
Alberche 	182 	Tag
Guadalope 	182 	Ebro
Cinca 	170 	Ebro (Segre)
Tiétar 	170 	Tag
Záncara 	168 	Gwadiana
Adaja 	163 	Duero
Navia 	159 	
Llobregat 	157 	
Mijares 	156 	
Guadalhorce 	154 	
Noguera Pallaresa 	154 	Ebro (Segre)
Jabalón 	153 	Gwadiana
Gállego 	149 	Ebro
Támega 	145 	Duero
Huerva 	135 	Ebro
Tambre 	134 	
Noguera Ribagorzana	133 	Ebro (Segre)
Nalón 	129 	
Ulla 	126 	
Matachel 	124 	Gwadiana
Odiel 	121 	
Ardila 	116 	Gwadiana
Guadaira 	114 	Gwadalkiwir
Almanzora 	105 	
== Bibliografia ==
* Instituto Nacional de Estadística: Rocznik statystyczny 2004
 
Kategoria:Listy rzek
Lista rzek w Szkocji

Poniżej wyszczególnione są najdłuższe, mierząc od źródła, rzeki w Szkocji oraz rzeki mające największe zlewiska
Najdłuższymi rzekami w Szkocji są:
# Tay 193 km 
# Spey 172 km 
# Clyde 171 km 
# Tweed 156 km 
# Dee 137 km 
# Don 132 km 
# Nith 112 km 
# Forth 105 km 
# Findhorn 101 km 
# Deveron 98 km 
# Annan 79 km
największe zlewiska wodne mają rzeki:
# Tay 6200 km²
# Tweed 5000 km²
# Spey 3008 km²
 
Kategoria:Listy rzek
Lista rzek w Urugwaju

Poniżej znajduje się wykaz największych rzek w Urugwaju. Wszystkie rzeki należą do zlewiska Atlantyku.
* Río de la Plata
** Urugwaj
*** San Salvador
*** Río Negro
**** Arroyo Grande
**** Yí
***** Porongos
***** Chamangá
**** Tacuarembó
***** Caraguatá
*** Queguay Grande
**** Queguay Chico
*** Daymán
*** Arapey Grande
**** Arapey Chico
*** Cuareim
** San Juan
** Rosario
** Santa Lucía
*** San José
**** Santa Lucía Chico
* Lagoa Mirim
** San Luis
** Arroyo de la India Muerta
** Cebollatí
*** Olimar Grande
**** Olimar Chico
** Tacuarí
** Yaguarón
== Bibliografia ==
* 
Kategoria:Rzeki w Urugwaju
Kategoria:Listy rzek