nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Czerna Mała

Czerna Mała (przed 1945: lub Gotbach Bartholomaeo Sculteto Gorlitio, Mapa Łużyc Górnych, 1635, Halbauer WasserWeigel, Johann Adam Valentin Das mittelbare Fürstenthum Sagan w: Geographische, naturhistorische und technologische Beschreibung des souverainen Herzogthums Schlesien. Die Fürstenthümer Sagan und Breslau, Berlin, 1802 , Kleiner Hammerbach) – rzeka w zachodniej Polsce w województwach lubuskim i dolnośląskim; lewy, najdłuższy dopływ rzeki Czerna Wielka, wypływa z Pogórza Izerskiego, na terenie wsi Godzieszów, w gminie Nowogrodziec, ok. 2,5 km od źródeł Czernej Wielkiej; płynie przez obszar Borów Dolnośląskich przez Węgliniec i Iłowę. W Iłowej, kilka kilometrów od jej ujścia do Czernej Wielkiej, zasilana jest przez Czernicę.
W województwie dolnośląskim na obszarze Borów Dolnośląskich, Czerna Mała zasila w wodę kilka stawów hodowlanych. Do największych należą:
Nazwa 	Powierzchnia w ha	Objętość w mln m³
Żurawi 	38,3 	0,575
Rzymski Górny 	25,5 	0,383
Dziczy 	13,76 	0,206
Rzymski Dolny 	7,37 	0,111
Palmowy Zachodni i Dolny	4,36 	0,065
Palmowy Wschodni 	1,23 	0,018
Na pograniczu województw w latach 70. XX wieku na południe od wsi Klików i na wschód od drogi wojewódzkiej nr 296 w miejscu opuszczonej (istniejącej jeszcze w 1952Messtischblatt Nr. 4557 Rauscha (1940)Bena, Waldemar Człowiek i przyroda w Puszczy Zgorzelecko-Osiecznickiej w minionym, XX wieku) gromady Brzeźna (niem. Birkenlache) w gminie Ruszów na Czernej Małej powstał zbiornik retencyjno-rekreacyjny. Zalew ma powierzchnię ok. 17 ha i średnią głębokość 1,7 m. Znajduje się pod opieką Koła PZW w Iłowej.
== Przypisy ==
Kategoria:Potoki Pogórza Izerskiego
Kategoria:Dorzecze Czernej Wielkiej
Kategoria:Rzeki w Polsce
de:Tschirne
Czerna Wielka

Czerna Wielka (przed 1945 niem. Große Tschirne, Großer Hammerbach) – rzeka w południowo-zachodniej Polsce, lewy dopływ Bobru o długości 71,9 km i powierzchni dorzecza 949 km². Płynie niemal równolegle do Kwisy w odległości ok. 3–10 km na zachód od niej.
Rzeka wypływa ze źródeł w Pogórzu Izerskim, na północ od wsi Henryków Lubański. Płynie przez Bory Dolnośląskie zasilana przez swoje główne dopływy Ziębinę i Czerną Małą (lewe). Na odcinku długości ok. 20 km – od ujścia Czernej Małej w Iłowej aż do ujścia do Bobru w Żaganiu (przedwojenna nazwa części Żagania u ujścia Czernej do Bobru to Lüttröthe) – rzeka nosi nazwę Czerna.
Ważniejsze miejscowości nad Czerną Wielką: Parowa, Iłowa, Czerna, Żaganiec, Żagań.
W nieistniejącej już wsi Nowoszów istniał zamek zwany Nowym Dworem lub Nowym Domem wybudowany na lewym brzegu rzeki około roku 1366 przez księcia świdnicko-jaworskiego i margrabiego Dolnych Łużyc Bolka II Małego. Pomiędzy rokiem 1368 a 1369 warownia i jej umocnienia zostały zniszczone na polecenie mieszczan zgorzeleckich przez wojska Związku Sześciu Miast w ramach walki z rycerzami-rabusiami (niem. Raubrittern). Widoczne jeszcze w ubiegłym stuleciu ślady po twierdzy Bolka Małego nie zachowały się do czasów współczesnych.
Brzegi rzeki stanowiły miejsce osiedlania się ludności na słabo zaludnionym terenie Borów Dolnośląskich. Od czasów średniowiecza rzeka była źródłem napędu – za pośrednictwem kół wodnych – licznie istniejących kuźnic i hamerni, powstałych w okolicy bogatej w pokłady rudy darniowej oraz drewna, a także młynów wodnych czy krosien tkackich z napędem wodnym. Zasilała również w wodę istniejące do dziś w województwie dolnośląskim stawy hodowlane, m.in.:
Nazwa 	Powierzchnia w ha	Objętość w mln m³	Współrz. geogr.
Urocze Dolny 	21,5 	0,323 	51°19’35”N 15°16’15”E
Urocze Górny 	19,8 	0,297 	51°19’19”N 15°16’14”E
Urocze Średni	23,6 	0,354 	51°19’07”N 15°16’18”E
Rzeka na odcinku od Poświętnego (Heiligensee) do Dolanowa (Zehrbeutel – obecnie północna część Iłowej) stanowiła granicę pomiędzy Łużycami a śląskim księstwem żagańskim.
Nad rzeką (jako nad jedną z niewielu rzek w kraju) poprowadzą dwie autostrady: A4 i A18.
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 2: Pogórze Izerskie (A-Ł). Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, .
Kategoria:Dorzecze Czernej Wielkiej
Kategoria:Potoki Pogórza Izerskiego
Kategoria:Rzeki w Polsce
Czernica (dopływ Czernej Małej)

Czernica (Czerna, do 1945 niem. TschirneReichskarte. Einheitsblatt Nr. 90. Spremberg-Sorau-Niesky-Kohlfuhrt, Reichsamt für Landesaufnahme, Berlin, 1922) – rzeka, lewy dopływ Czernej Małej o długości 17,71 km.
Rzeka płynie na południu województwa lubuskiego w powiecie żagańskim. Źródła na zachód od Gozdnicy, skąd płynie początkowo na północ a następnie, na zachód od wsi Borowe, skręca na północny wschód. W okolicy przysiółka Chwalimierz zasila stawy hodowlane i przyjmuje dopływ – Otwiernicę. Następnie przepływa przez Czyżówek i w Iłowej wpada do Czernej Małej.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Czernej Wielkiej
Czernica (dopływ Gwdy)

Czernica – rzeka w północno-zachodniej Polsce, lewy dopływ Gwdy o Płynie na obszarze pojezierzy Drawskiego i Południowopomorskiego, w województwie pomorskim.
Rzeka wypływa ze źródeł na Pojezierzu Bytowskim, we wsi Miłocice, na południowy zachód od Miastka. Płynie przez Równinę Charzykowską i lasy na granicy z Pojezierzem Krajeńskim, a do Gwdy uchodzi poniżej wsi Lubnica. Przepływ rzeki jest objęty częściowo rezerwatem Dolina Gwdy.
Główne dopływy:
* prawe: Biała, Gnilec.
Miejscowości nad Czernicą: Trzebiele, Brzeźnica, Pieniężnica, Dzików, Czarne.
Do 1945 r. poprzednią niemiecką nazwą rzeki była ZahneArkusz 2367 Hammerstein. W: Topografische Karten (Meßtischblätter) 1:25 000. Reichsamt für Landesaufnahme, 1925.. W 1949 r. ustalono urzędowo polską nazwę CzernicaRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (, s. 7).
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Gwdy
Czerwona (rzeka)

Czerwona – rzeka o długości 28,6 km na Pobrzeżu Koszalińskim, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, która uchodzi do Morza Bałtyckiego.
Nizinne ukształtowanie terenu powoduje, że spadek koryta rzeki jest minimalny, a nurt wodny powolny, szczególnie w dolnym odcinku rzeki. Długość rzeki według różnych danych wynosi od 28,63 do 29,50 km.
Powierzchnia zlewni Czerwonej wynosi według różnych danych od 139,26 do 149,56 km². W budowie geologicznej dorzecza Czerwonej dominują gliny zwałowe. Występujące licznie niewielkie obniżenia wyłożone są torfem.
Wypływa z Parnowskiego Jeziora koło wsi Parnowo. Początkowo biegnie w kierunku północno-zachodnim i mija miejscowości Wierzchomino oraz Wierzchominko. Pomiędzy miejscowościami Uliszki i Słowienkowo przepływa pod drogą krajową nr 11 i płynąc na północ mija miejscowość Skrzeszewo po czym skręca na zachód i przepływa obok Borkowic, Śmiechowa, Kładna. Między Kładnem a Łopienicą do rzeki od południa uchodzą 2 potoki – najpierw Tymienica następnie Łopieniczka. Kilka kilometrów dalej na północ od osady Łasin Koszaliński wpada do Morza Bałtyckiego.
W 2009 r. przeprowadzono badania jakości wód Czerwonej w punkcie 0,5 km od ujścia do morza. W ich wyniku oceniono elementy fizykochemiczne poniżej stanu dobrego, elementy biologiczne określono na II klasy, stan ekologiczny na umiarkowany, a stan chemiczny na dobry. W ogólnej dwustopniowej ocenie stwierdzono zły stan wód Czerwonej.
Nazwę Czerwona wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – Wonne BachRozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 października 1948 r. (, s. 22).
== Zobacz też ==
* Czerwona
* Strzeżenica
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Dorzecze Czerwonej
Kategoria:Rzeki w Polsce
Czerwona Woda (dopływ Nysy Łużyckiej)

Czerwona Woda (niem. Rothwasser, czes. Oldříšský potok) – rzeka w Czechach i w Polsce (województwo dolnośląskie), prawy dopływ Nysy Łużyckiej. Nad rzeką położone są wsie: Dolní Oldřiš, Miedziana, Bierna, Radzimów, Mała Wieś Górna, Sulików, Mała Wieś Dolna, Kunów i Tylice. Wypływa ona u podnóża Gór Izerskich, na południowym wschodzie gminy Bulovka (niem. Bullendorf) we wsi Dolní Oldřiš (niem. Niederullersdorf) w Czechach. Rzeka ma długość 22 km, a ujście w Zgorzelcu (Zgorzelec Ujazd).
Kategoria:Dorzecze Nysy Łużyckiej
Kategoria:Rzeki w Czechach
Kategoria:Rzeki w Polsce
Czesław Bartula

Czesław Bartula (ur. 1924, Nawsie Kołaczyckie, zm. 10 września 2013, Kraków) – polski językoznawca, profesor polonistyki i slawistyki, wykładowca WSP/ Akademii Świętokrzyskiej / Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, Uniwersytetu Jagiellońskiego i Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Autor licznych prac z zakresu składni historycznej języka polskiego, języka staro-cerkiewno-słowiańskiego i prasłowiańskiego. Podręcznik prof. Bartuli „Podstawowe wiadomości z gramatyki staro-cerkiewno-słowiańskiej” (1981) wszedł do kanonu akademickiej literatury językoznawczej.
== Przypisy ==
Kategoria:Polscy poloniści
kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1924
Kategoria:Zmarli w 2013
Czesław Michałowski

Czesław Michałowski (ur. 12 czerwca 1990 r.) Lektor, youtuber, krzewiciel wiedzy słowiańskiej m.in poprzez udostępnianie starych tekstów w formie interaktywnych ksiąg mówionych (audio-videobooki). Wykształcenie rolnicze. Mieszka wraz z partnerką Urszulą Kempny, w domu z bali pod Puszczą Notecką. Prowadzi od lat kanał na Youtube (BezChaosowania) o tematyce słowiańskiej i lechickiej. Współpracuje z Radiem Sławenia, prowadzonym przez "Ediego Sławianina" Edwarda Świętosławskiego, z telewizją internetową Niezależna Telewizja w formie nagrań filmowych oraz z ludźmi propagującymi życie w zgodzie z naturą.
Kategoria:Neolechiści Kategoria:Lubosłowianie Kategoria:Turbosłowianie Kategoria:Polscy youtuberzy Kategoria:Polscy słowianofile Kategoria:Wielkolechici
Czyżówka (dopływ Bugu)

Czyżówka – rzeka, lewobrzeżny dopływ Bugu o długości 23,75 km i powierzchni zlewni 204,82 km². 
Źródło rzeki znajduje się na terenie wsi Horoszki Duże. Przepływa przez miejscowości: Horoszki Duże, Horoszki Małe, Bonin, Raczki, Zakalinki, Konstantynów, Zakanale, Wiechowicze, Jakówki, Romanów, Nowy Pawłów, Stary Pawłów, Janów Podlaski i Stare Buczyce, gdzie wpływa do Bugu. 
Średni przepływ Czyżówki wynosi 0,66 m³/s.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Bugu
Kategoria:Rzeki w Polsce
Czyżówka (dopływ Wisły)

Czyżówka – rzeka w województwie świętokrzyskim, lewy dopływ Wisły o długości 27,44 km.
. Obecnie jest ciekiem stałym na całej długości. Jest w całości uregulowana. 
Główne dopływy rzeki to: Potok Pruski i Potok Wyszmontowski.
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Wisły
Kategoria:Rzeki w Polsce
Dadaj (rzeka)

Dadaj – rzeka w Polsce, łącząca jeziora Dadaj i Pisz, średni bieg rzeki Pisa-Wadąg.
Odcinek o nazwie Dadaj bierze swój początek od jeziora Dadaj, które zasilają następujące cieki:
* rzeka Dymer z jeziora Kraksy Duże
* struga Czerwonka z jeziora Węgój
* struga Biesowa z jeziora Tejstymy
* struga z jeziora Bartosz
Po wypłynięciu z Dadaja wpływa do Pisza, aby kolejno zasilać rzeki: Pisa – Wadąg – Łyna.
== Zobacz też ==
* Dadaj (jezioro)
Kategoria:Dorzecze Łyny
Kategoria:Rzeki w Polsce
Danuta Abrahamowicz

Danuta Abrahamowicz (ur. 18 stycznia 1937 w Kurhanach na Ukrainie, zm. 1995) – polska uczona, slawistka, słowacystka, tłumaczka, działaczka opozycji demokratycznej w PRL.
== Życiorys ==
Ukończyła studia w zakresie filologii słowiańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (1959). W latach 1961–1963 była stypendystką w Słowackiej Akademii Nauk. Pracowała jako asystent (1962), a potem starszy asystent (1966–1969) w Zakładzie Nowszych Literatur Słowiańskich UJ. W latach 1969–1972 była lektorem języka polskiego na uniwersytecie w Preszowie na Słowacji.
Działała w opozycji demokratycznej. W latach 1982–1989 była aktywna w podziemnym ruchu wydawniczym. Była jednym z założycieli czasopisma Biuletyn Małopolski (obok Jerzego Zdrady i Romana Laskowskiego), które od 1983 roku ukazywało się jako Miesięcznik Małopolski. Była obiektem działań operacyjnych Służby Bezpieczeństwa PRL.
Tłumaczyła z czeskiego i słowackiego. Przekładała między innymi opowiadania Dominika Tatarki. Była współautorką Słownika polsko-słowackiego i słowacko-polskiego (obok Zofii Jurczak-Trojan i Maryli Papierz).
Zmarła w 1995 roku.
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Maryla Papierz, Danuta Abrahamowicz – propagatorka kultury słowackiej, [w:] Slovensko-poľské vzťahy v reláciách interkultúrnej komunikácie. Red. J. Dudášová, Prešov 2000, s. 18–23.
* Bogdan Rogatko, Dasza. Wspomnienie o Danucie Abrahamowicz (1937-1995), Dekada Literacka 1995 nr 2 s. 2.
* Zdzisław Niedziela, Danuta Abrahamowicz. Ruch Literacki 1995 z. 6 s. 769–771 (zmarła: 27 III 1995; wspomnienie pośmiertne...).
* Władysław Marek Kolasa, Prasa krakowskiej „Solidarności” 1989-2000: (tradycje i rozwój), Acta Universitatis Lodziensis. Folia Librorum 17, 173-187, 2013.
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy bohemiści
Kategoria:Słowacyści
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Działacze opozycji w PRL
Kategoria:Polscy tłumacze literatury czeskiej
Kategoria:Polscy tłumacze literatury słowackiej
Kategoria:Urodzeni w 1937
Kategoria:Zmarli w 1995
Danuta Sosnowska (filolog)

Danuta Krystyna Sosnowska (ur. 1962) – polska slawistka.
== Życiorys ==
Absolwentka Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Doktor habilitowana – doktorat 1997 w Instytucie Badań Literackich PAN. W 2010 uzyskała stopień doktora habilitowanego na Wydziale Polonistyki UW na podstawie rozprawy Inna Galicja. Adiunkt w Instytucie Slawistyki Zachodniej i Południowej UW. Specjalistka od kultury i literatury polskiej, czeskiej i ukraińskiej oraz komparatystyki dyskursów kulturowych. Publikowała m.in. w Przeglądzie Humanistycznym, Przeglądzie Filozoficzno-Literackim, Zeszytach Literackich i Znaku. Nominowana do Nagrody Literackiej Nike 2001 za książkę Seweryn Goszczyński. Biografia duchowa. Członek PEN Clubu.
== Książki ==
* Seweryn Goszczyński. Biografia duchowa (Wydawnictwo Leopoldinum, Wrocław 2000), seria: Monografie Fundacji na rzecz Nauki Polskiej
* Inna Galicja (Dom Wydawniczy Elipsa, Warszawa 2008)
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
* Lista publikacji Danuty Sosnowskiej w Katalogu Biblioteki Narodowej
Kategoria:Urodzeni w 1962
Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Członkowie PEN Clubu
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Debrzynka

Debrzynka (Dobrzynka) – rzeka, lewostronny dopływ Gwdy o długości 35,93 km i powierzchni zlewni 122,2 km².
Rzeka płynie w województwach wielkopolskim i pomorskim. Jej źródła znajdują się niedaleko wsi Mosiny, a ujście we wsi Lędyczek. 
Do 1945 r. poprzednią niemiecką nazwą rzeki była DobrinkaArkusz 2467 Ratzebuhr. W: Topografische Karten (Meßtischblätter) 1:25 000. Reichsamt für Landesaufnahme, 1937.. W 1949 r. ustalono urzędowo polską nazwę DebrzynkaRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (, s. 7).
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Gwdy
Dejna

Dejna (Dajna) – rzeka, lewobrzeżny dopływ Gubra o długości 58,41 km i powierzchni zlewni 345,5 km².
Rzeka przepływa przez mezoregiony Pojezierze Mrągowskie i Nizina Sępopolska (przez jeziora Wągiel, Wierzbowskie, Czos, Czarne, Kot, Juno, Kiersztanowskie i Dejnowa) oraz przez obszar powiatów mrągowskiego i kętrzyńskiego (przez miejscowości Piecki, Wierzbowo, Mrągowo, Kiersztanowo, Śpigiel, Pilec, Bezławki i Biedaszki). Jej źródła znajdują się w okolicy miejscowości Piecki na zachodnim krańcu Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Za początek rzeki Dajny WIOŚ w Olsztynie przyjął ciek uchodzący od południa do jeziora Wągiel. Koryto rzeki przebija się na odcinku kilku kilometrów poprzez przełom morenowy Pojezierza Mrągowskiego. Dajna uchodzi do Gubra w pobliżu miejscowości Biedaszki na zachód od Kętrzyna.
Przepływy charakterystyczne (w m³/s) w okresie 1969-1985:
* wodowskaz Biedaszki: SWQ – 8,5m SSQ – 2,08, SNQ – 0,64
Głównymi punktowymi źródłami zanieczyszczeń rzeki Dajny są:
* ścieki komunalne z Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Pieckach, w ilości około 450m³/d (kontrola z listopada 1998) oczyszczane mechaniczno-biologicznie z chemicznym strącaniem fosforu.
* ścieki bytowe z Ośrodka Wypoczynkowego w Wierzbowie w ilości 6,6m³/d (kontrola z lipca 1999), oczyszczane mechaniczno-biologiczne.
Ponadto do jeziora Juno odprowadzane są ścieki:
* przez rów melioracyjny z mechaniczno-biologicznej oczyszczalni z chemicznym strącaniem fosforu, oczyszczalnia dla Mrągowa w Polskiej Wsi (kontrola z marca 1998 – 3150m³/d ścieków komunalnych,
* z mleczarni w Mrągowie, około 1300 m³/d ścieków technologicznych i socjalno-bytowych (kontrola z września 1999 r.), oczyszczalnia mechaniczno-biologiczna z chemicznym strącaniem fosforu.
Poniżej jeziora Dejnowa, rzeka nie przyjmuje zanieczyszczeń ze źródeł punktowych.
Badania czystości wód prowadzone przez WIOŚ w Olsztynie w dwóch punktach: poniżej jeziora Czos w Mrągowie, oraz powyżej ujścia do rzeki Guber w Smokowie (rok 1999).
Jakość wód rzeki Dajny w Mrągowie odpowiadała II klasie czystości, w Smokowie – III klasie czystości.
Substancje organiczne na kontrolowanym odcinku kwalifikowały wody rzeki Dajny do II klasy czystości. Zawartość związków azotu wskazywała na ogół na I klasę czystości, jedynie powyżej ujścia do Gubra (Smokowo) azot azotynowy odpowiadał III klasy czystości. Najwyższe wartości azotu azotynowego wystąpiły w czerwcu i październiku (1999 r.) i wynosiły odpowiednio: 0,076 mg N/l i 0,038 mg N/l. Zawartość fosforu była umiarkowana. W pierwszym i drugim punkcie pomiarowym stężenia charakterystyczne fosforanów i fosforu ogólnego mieściły się w granicach dopuszczalnych dla II klasy czystości. Zawartość sestonu na całym odcinku badanym kwalifikowała do II klasy czystości. Także stan sanitarny w Mrągowie i Smokowie wskazywał na II klasę czystości.
== Zobacz też ==
* Dajny
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Raport o stanie środowiska województwa warmińsko-mazurskiego w latach 1999-2000, część I, rok 1999. Biblioteka Monitoringu Środowiska, Olsztyn 2001.
Kategoria:Dorzecze Gubra
Kategoria:Rzeki w Polsce
Do tłumaczenia

Pan-Slavic language > Język wszechsłowiański.
Curmsun Disc > Złoty dysk z Wolina z napisem Curmsun.
Off-the-grid > Off-the-grid.
Jakten på Odin > Polowanie na Odyna.
Indigenous Aryanism > Teoria rdzenności Ariów na subkontynencie indyjskim.
Yasna > Jasna i inne księgi awestyjskie.
Roerichism > Roerichizm.
Prahlada > Prahlada.
Kategoria:Obsługa Wedapedii
Dobra (dopływ Widawy)

Dobra – rzeka na Dolnym Śląsku, prawy dopływ Widawy.
Bierze swój początek w okolicach Bartkowa na wysokości ok. 165 m n.p.m. W jej zlewni występują gliny zwałowe, piaski sandrowe, jak również less. Dno doliny rzecznej zmeliorowane, liczne stawy. Przepływa m.in. przez Szczodre, tam zasilana jest przez wody strugi Krakowianka. Uchodzi do Widawy na granicy osiedli Psie Pole oraz Kłokoczyce we Wrocławiu. Całkowita długość wynosi 32 km, powierzchnia dorzecza 284,3 km².
W granicach Wrocławia Dobra zasilana jest przez kilka cieków wodnych z których największe to Topór i Przyłęk (struga). Z Dobrej uchodzi również Kanał Kłokoczycki, który to wpada do Widawy.
Nazwę Dobra wprowadzono urzędowo zarządzeniem w 1951 r., zastępując dwie niemieckie nazwy Els Bach oraz Juliusburger WasserZarządzenie nr 115 Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 1951 r. ( s. 820)Arkusz 4769 (alt. 2768) Perschütz. W: Topografische Karten (Meßtischblätter) 1:25 000. Das Reichsamt für Landesaufnahme, 1952.Arkusz 4868 Breslau Nord. W: Topografische Karten (Meßtischblätter) 1:25 000. Das Reichsamt für Landesaufnahme, 1942..
Rzeka jest wzmiankowana w Rodzie Awdańców Władysława Semkowicza (Poznań 1920). Nad rzeką Dobrą w czasach Piastów znajdowała się posiadłość możnowładcy staropolskiego Pakosława Awdańca.
== Zobacz też ==
* Dobra
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Widawy
Kategoria:Rzeki Wrocławia
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Psie Pole-Zawidawie
Dobrzyca (dopływ Piławy)

Dobrzyca – rzeka dorzecza Warty o długości 64,3 km i powierzchni zlewni 925 km²Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Wałcz. Wałcz: 2012, s. 40 (Załącznik Nr 1 do Uchwały Nr XXIV/143/2012 Rady Gminy Wałcz z dnia 29 listopada 2012 r.), prawy dopływ Piławy. 
Wypływa na wschód od Czaplinka w okolicy wsi Łubowo i płynie w kierunku południowo-wschodnim. Po minięciu wsi Motarzewo przepływa przez niewielkie jezioro Machliny Wielkie i dalej płynąc w kierunku południowym mija miejscowości: Nowa Wieś, Dobrzyca, Golce. W okolicach Wałcza przyjmuje swoje dopływy: Kłębowiankę i Piławkę. W miejscowości Ostrowiec przechodzi pod drogą krajową nr 22 i płynie w kierunku południowo-wschodnim. Do Piławy wpada na północ od Piły.
Według danych oceny stanu wód Dobrzycy z 2010 wykonanej w dwóch punktach (powyżej ujścia Świerczyńca oraz ujścia rzeki do Piławy) określono II klasę elementów biologicznych, II klasę elementów fizykochemicznych oraz dobry stan ekologicznyII Ocena stanu wód W: Stan środowiska w województwie zachodniopomorskim w roku 2010. WIOŚ Szczecin, 2012-01-04, s. 36.
Do 1945 r. stosowano niemiecką nazwę Döberitz FlußArkusz 2765 Breitenstein W: Topografische Karten (Meßtischblätter) 1:25 000. Das Reichsamt für Landesaufnahme, 1936.. Na polskiej mapie wojskowej z 1936 r. przy oznaczeniu rzeki podano polski egzonim DobrzycaArkusz 43 Bydgoszcz. Mapa operacyjna 1:300 000. Wojskowy Instytut Geograficzny, Warszawa: 1936.. W 1949 r. ustalono urzędowo polską nazwę DebrzycaRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (, s. 7). W 2006 r. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych wskazała nazwę Dobrzyca.
== Zobacz też ==
* Dobrzyca, Debrzyca
* Rzeki w Polsce
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Piławy (dopływu Gwdy)
Dopływ spod Lusówka

Dopływ spod Lusówka – ciek IV rzędu na terenie gminy Dopiewo i gminy Tarnowo Podgórne, na Pojezierzu Poznańskim, prawy dopływ Wirynki.
Zlewnia Dopływu spod Lusówka ma powierzchnię 24,81 km². Ciek o długości 11,42 km przepływa przez wysoczyznę młodoglacjalną. Jego recypientem jest Wirynka. Źródło znajduje się na wysokości 98,65 m n.p.m., a ujście do Wirynki na wysokości 78,75 m n.p.m. Daje to spadek podłużny cieku 1,74‰. Spadek poprzeczny doliny wynosi średnio 2,7‰. Pod względem administracyjnym zlewnia jest położona w powiecie poznańskim (około 90% w gminie Dopiewo, a 10% w gminie Tarnowo Podgórne). W systemie kodowania jednostek hydrograficznych Unii Europejskiej zlewnia cieku otrzymała numer 185722.
Zlewnia znajduje się w północno-wschodniej części monokliny przedsudeckiej (utwory permsko-mezozoiczne). Strop utworów mezozoicznych zbudowany jest głównie z wapieni kredy późnej oraz margla i przykryte są osadami trzeciorzędowymi (piaski oligoceńskie, piaski z iłami, lignit mioceński, pstre iły poznańskie). Nad osadami trzeciorzędowymi zalegają osady czwartorzędowe (gliny zwałowe, żwiry, piaski i mułki o miąższości do 80 metrów). Dominują tu gleby płowe i rdzawe oraz czarne ziemie, wytworzone z piasków słabogliniastych uzupełniane przez gleby wytworzone z piasków luźnych i glin lekkich. Ciek i jego otoczenie jest obszarem zurbanizowanym (aglomeracja poznańska) – udział powierzchni nieprzepuszczalnych (dachy, drogi, parkingi i inne) wynosi w zlewni około 14%.
== Przypisy ==
Kategoria:Dopiewo (gmina)
Kategoria:Tarnowo Podgórne (gmina)
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Lusówko