nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Józef Kościuszko

Józef Kościuszko (ok.1743–1794) – herbu Roch III, starszy brat Tadeusza Kościuszki. Był drugim dzieckiem Ludwika Tadeusza Kościuszki i Tekli Ratomskiej. Po śmierci matki w 1768 przejął majątek w Siechowiczach, wraz z bratem.
Kategoria:Polacy
Józef Magnuszewski

Józef Magnuszewski (ur. 12 marca 1924 w Warszawie, zm. 19 grudnia 1994 tamże) – profesor nauk humanistycznych, slawista kulturoznawca, historyk literatur czeskiej, słowackiej i łużyckiej, wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego.
== Życiorys ==
Studia polonistyczne rozpoczął na Wydziale Humanistycznym tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich, działającym w Warszawie, a ukończył je na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Po obronie pracy magisterskiej w 1947, podjął pracę w macierzystej uczelni. Początkowo był pracownikiem Katedry Historii Literatury Polskiej, a następnie Katedry Historii Literatur Zachodniosłowiańskich. W 1952 przeszedł na stanowisko adiunkta do Katedry Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie pracował do swojej śmierci osiągając kolejne szczeble kariery uniwersyteckiej (od 1955 na stanowisku docenta, od 1960 profesora nadzwyczajnego, od 1972 profesora zwyczajnego). 
Rozprawę doktorską Stosunki literackie polsko-czeskie w końcu XIX i na początku XX wieku obronił w 1949 (promotor: prof. Roman Pollak). W latach 1969–1978 kierował Instytutem Filologii Słowiańskiej UW. W latach 1962-1969 i 1991-1994 pełnił funkcję redaktora naczelnego Pamiętnika Słowiańskiego. Prowadził badania z zakresu relacji kulturowych polsko-czeskich, ale także słowacko-polskich i łużycko-polskich.
Pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 15E, rz. 4, gr. 31).
== Odznaczenia ==
* Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
* Złoty Krzyż Zasługi
* Medal 30-lecia Polski Ludowej
* Order Cyryla i Metodego (Bułgaria)
* Medal 100-lecia Wyzwolenia BułgariiKto jest kim w Polsce. Warszawa: Interpress, 1989, s. 777
== Prace naukowe ==
* Stosunki literackie polsko-czeskie w końcu XIX i na początku XX wieku, Wrocław 1951.
* Ludowe pieśni, bajki i podania Łużyczan, (wybór i opracowanie), Warszawa 1965.
* Tropami folkloru i literatury, Warszawa 1983.
* Literatura polska w kręgu literatur słowiańskich, Wrocław 1993.
Ponadto Magnuszewski był autorem syntezy dziejów literatury czeskiejJózef Magnuszewski, Historia literatury czeskiej. Zarys, Wrocław 1973..
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Z historii slawistyki na Uniwersytecie Warszawskim, red. Jerzy Molas, Warszawa 2005.
* Biogram uczonego na stronie ISZiP UW
* 
Kategoria:Absolwenci Wydziału Filologii Polskiej i Klasycznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej
Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)
Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie
Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Cyryla i Metodego
Kategoria:Polscy historycy literatury
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy tłumacze literatury czeskiej
Kategoria:Polscy tłumacze literatury słowackiej
Kategoria:Polscy tłumacze literatury łużyckiej
Kategoria:Urodzeni w 1924
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Zmarli w 1994
Kategoria:Polscy redaktorzy naczelni
Józef Trypućko

Józef Trypućko (ur. 7 lipca 1910 w Malinowszczyźnie, zm. 21 lipca 1983 w Uppsali) – językoznawca, slawista, tłumacz. 
== Życiorys ==
Był synem Grzegorza Trypućko i Matyldy Strell. Został magistrem w roku 1934 w Uniwersytecie Wileńskim. W roku 1936 zaczął wykładać język polski w Uniwersytecie Helsińskim, jego stanowisko finansowane było przez Polskę i dlatego zakończyło się, gdy wybuchła druga wojna światowa. Od 1939 w Szwecji, od 1940 związany z uniwersytetem w Uppsali. W roku 1947 uzyskał stopień doktorski na podstawie rozprawy Słowiańskie przysłówki liczebnikowe typu stcsł. dvašdi, trišti. Od 1966 profesor, w latach 1966–1977 dyrektor instytutu języków słowiańskich. Badacz polskiego języka literackiego XIX wieku (m.in. języka Adama Mickiewicza i Władysława Syrokomli). Był także bibliografem (Bibliografi över svenska polonica 1918–1939 'bibliografia szwedzkich poloników', tom 1–2 1955); Ten Years of Polish Linguistics („Studia Slavica Uppsalensia” 1973). Był autorem słowników: szwedzko-polskiego i polsko-szwedzkiego, tworzył przekłady z literatury polskiej (m.in. utworów Bolesława Prusa). We współpracy z profesorem Gunnarem Gunnarssonem opublikował podręczniki do nauki języka polskiego, między innymi: Polsk läsebok (1944), Polsk grammatik (1946), Polska för nybörjare (1947).
Od roku 1958 był członkiem Kungliga Humanistiska Vetenskapssamfundet i Uppsala („Królewskie humanistyczne stowarzyszenie naukowe w Uppsali”). 
W roku 1937 zawarł małżeństwo z Heleną Swiłło, urodzoną w 1916, córką Franciszka Swiłły i Heleny Ziemackiej. Ich córka Margareta urodziła się w 1939.
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
== Linki zewnętrzne ==
* Publikacje Józefa Trypućko w katalogi biblioteki Narodowej 
* https://web.archive.org/web/20150210232140/http://portalwiedzy.onet.pl/11882,,,,trypucko_jozef,haslo.html
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Tłumacze literatury polskiej
Kategoria:Urodzeni w 1910
Kategoria:Zmarli w 1983
Kategoria:Polscy historycy emigracyjni
Józef Zarek

Józef Zarek (ur. 15 stycznia 1949 w Stanisławowie) – historyk literatur zachodniosłowiańskich, profesor Uniwersytetu Śląskiego, slawista-sorabista. Prowadzi badania z zakresu literatury czeskiej, słowackiej i łużyckiej XX wieku. Publikacje książkowe: Eseistyka Otokara Březiny. W kręgu dylematów symbolisty (1979), Poezja i myśl. Problem refleksji w czeskiej poezji międzywojennej (1993). Ważniejsze prace leksykograficzne (słownik czesko-polski i polsko-czeski) i edytorskie: "Pamiętnik Słowiański" (członek komitetu redakcyjnego od 2001), Nadzieje i zagrożenia. Slawistyka i komparatystyka u progu nowego tysiąclecia (2002), W kręgu Krabata. Szkice o Juriju Brězanie, literaturze, kulturze i językach łużyckich (2002).
== Linki zewnętrzne ==
* Józef Zarek, O „Pepikach" Mariusza Surosza po czesku.
* Józef Zarek, O polskich przekładach nowej czeskiej "powieści praskiej" (M. Ajvaza, D. Hodrovej, J. Topola).
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Śląskiego
Kategoria:Urodzeni w 1949
Kacanka (rzeka)

Kacanka – rzeka, prawostronny dopływ Koprzywianki o długości 34,89 km i szerokości 3–8 m. 
thumb|180px|left|Kacanka w Wiązownicy-Kolonii
Nad Kacanką leżą: Wierzbka, Malkowice, Wola Malkowska, Mostki, Wiśniowa, Wola Wiśniowska, Czajków Północny i Południowy, Wiązownica Duża, Mała oraz Kolonia, Bukowa Królewice oraz Bazów. W Bazowie rzeka uchodzi do Koprzywianki.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Wisły
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kacwinianka

Kacwinianka – rzeka będąca przedłużeniem płynącego na Słowacji Osturniańskiego Potoku. Po przekroczeniu granicy polsko-słowackiej w Kacwinie zmienia on nazwę na Kacwinianka. Spływa początkowo w północno-wschodnim kierunku pomiędzy wzniesieniami Pogórza Spiskiego, potem wypływa na dość rozległą Rówień Kacwińską i spływa krętym korytem w północnym kierunku. W Niedzicy łączy się z Łapszanką. Następuje to na wysokości 519 m n.p.m. w miejscu o współrzędnych .
Kacwinianka jest uważana za górny bieg Niedziczanki. Jej główne dopływy to: Hanuszowski Potoczek, Hawiarski Potok, Księży PotokUrzędowy wykaz hydronimów oraz Zahorský potok. Wzdłuż koryta Kacwinianki, po jej orograficznie prawej stronie prowadzi szosa z Niedzicy do Kacwina.
Koryto Kacwinianki wyżłobione jest w skalistym podłożu. Znajduje się na nim wiele progów, z których spadają mniejsze i większe wodospady. Największy to wodospad Pod Młynarzką, przy którym istniał dawniej młynNa podstawie tablicy informacyjnej zamontowanej w centrum Kacwina. Przy granicy polsko-słowackiej znajduje się mniejszy Wodospad pod Upłazem.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Dorzecze Niedziczanki
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Wody Pogórza Spisko-Gubałowskiego
Kamienica (dopływ Słupi)

Kamienica (kaszb. ) – rzeka, lewostronny dopływ Słupi o długości 30,38 km.
Rzeka płynie na Pobrzeżu Bałtyckim. Wypływa z jeziora Kamieniczno na Pojezierzu Bytowskim, tworząc jar (o charakterze podgórskim) z licznymi zakolami wykorzystywany jako szlak spływów kajakowych. W dolnym odcinku przepływa przez obszary leśne południowo-wschodnich połaci Puszczy Słupskiej aż do ujścia do Słupi na skraju Parku Krajobrazowego Dolina Słupi na wschód od miejscowości Kołczygłowy.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Słupi
Kamienica (lewy dopływ Dunajca)

Kamienica, zwana też Kamienicą Gorczańską – rzeka, lewobrzeżny dopływ Dunajca. W swoim górnym biegu płynie w Gorcach i od źródeł pod Turbaczem (na wysokości ponad 1240 m) aż po Rzeki (część wsi Lubomierz) nazywana jest Kamienickim Potokiem. Przeciska się on głęboką doliną pomiędzy zboczami Mostownicy i Jaworzyny Kamienickiej, płynąc jarem o głębokości 8–12 m. W okolicach przełęczy Borek zakręca gwałtownie na wschód powodując silną erozję zboczy tej przełęczy. Jest to atrakcyjny turystycznie rejon. W górnym biegu (do Rzek) płynie w granicach Gorczańskiego Parku Narodowego. Wyznakowano tędy, doliną Kamienicy szlak niebieski na przełęcz Borek. Z rzadkich w Polsce roślin występuje w dolinie potoku (pod Mostownicą) zarzyczka górska.
Poniżej Rzek Kamienica spływa głęboką i ciasną doliną pomiędzy Kiczorą Kamienicką i Wielkim Wierchem z jednej strony, a masywem Jasienia i Mogielicy z drugiej strony. Dalej płynie przez Szczawę, Kamienicę i na wysokości 363 m uchodzi do Dunajca w Zabrzeży. Długość jej biegu wynosi 32 km, a spadek 25 m/km. Na odcinku od ujścia potoku Głębieniec do ujścia w Dunajcu stanowi granicę między Gorcami a Beskidem Wyspowym. W jej łożysku spotkać można liczne odsłonięcia skał, głazy, progi. Do najciekawszych należą wodospad Spad i banior „Zielony Banior”. 
Większe dopływy Kamienicy to:
* lewobrzeżne: Stawieniec, Gorcowy Potok, Mogielica, Szczawa, Zbludza
* prawobrzeżne: Wspólny Potok, Ustępny, Gołków, Koryciska, Spaleniec, Czerwonka, Rybi Potok, Głębieniec, Zasadny Potok, Potok Górkowy, Cisowy Potok
Nazwa Kamienica Gorczańska używana jest od dawna przez turystów. W dokumentach urzędowych spotyka się od lat 90. XX w. nazwę Kamienica Zabrzeska (od wsi Zabrzeż). 
Po intensywnych i długotrwałych opadach deszczu Kamienica gwałtownie wzbiera, wylewając nieraz z koryta. Tak było m.in. w lipcu 2018, w maju 2014, w 2010 czy w 1997. Niszczyła wówczas mosty i drogi, w tym DW 968, a niekiedy ludzkie domostwa. 
== Szlak turystyki pieszej ==
: Rzeki – dolina Kamienicy – Papieżówka – Trusiówka – przełęcz Borek (tu łączy się z żółtym szlakiem na Turbacz). Czas przejścia około 3 h., ↓ 2.30 h.
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* 
* 
* 
== Linki zewnętrzne ==
* 
__NOTOC__
 
Kategoria:Wody Beskidu Wyspowego
Kategoria:Wody Gorców
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kamienica (prawy dopływ Dunajca)

Kamienica, Kamienica Nawojowska – rzeka, prawy dopływ Dunajca o długości 33,08 km.
Źródło rzeki znajduje się po północnej stronie masywu Jaworzyny Krynickiej, a ujście do Dunajca w Nowym Sączu, w dnie Kotliny Sądeckiej. Kamienica wyznacza granicę między Beskidem Niskim (Górami Grybowskimi), położonym na północny wschód od niej, a Beskidem Sądeckim, znajdującym się po południowo-zachodniej stronie rzeki. Jej bieg tworzy dolinę, w której położona jest droga krajowa nr 75 łącząca Nowy Sącz i Krynicę-Zdrój. Pochodzenie nazwy rzeki można tłumaczyć kamienistym korytem, wypełnionym otoczakami, które jedynie w krótkich okresach w roku wypełnione jest wodą. Charakterystyczne dla Kamienicy jest występowanie nagłych wezbrań po intensywnych opadach, które w skrajnych przypadkach wywołują powódź w położonych przy rzece dzielnicach Nowego Sącza.Powódź 1958 – niepublikowane zdjęcia, Twój Sącz, 30 października 2014. [dostęp 2018-06-04].
== Przypisy ==
Dorzecze Kamienicy Nawojowskiej
Kategoria:Wody Beskidu Sądeckiego
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Geografia Nowego Sącza
Kamień Lecha

thumb|Lechův kámen
thumb|Widok spod Lechův kámena na miasto Kouřim
Kamień Lecha (cz. Lechův kámen) – gnejsowa skała zlokalizowana na wzgórzu Stará Kouřim, około 700 m na wschód od centrum miasta Kouřim w Czechach. Spod skałki rozciąga się rozległa panorama Kouřimia z dominującą wieżą kościoła św. Szczepana. Skała ma wysokość 3 m i obwód 30 m.
== Legenda ==
Nazwa kamienia pochodzi z XIX wieku i odnosi się do prasłowiańskiego księcia Lecha, legendarnego założyciela państwa polskiego, brata Czecha i Rusa, który jakoby w tym miejscu zaobozował z drużyną (opisał to kronikarz Václav Hájek z Libočan) i stworzył niewielki umocniony obóz z potrójnym wałem. By jego brat, Czech, wiedział, gdzie obozuje, umówili się, że rozpalony zostanie tu wielki ogień, który będzie widoczny aż z obozowiska Czecha na górze Říp. Od dymu, jaki unosił się nad ogniem powstała nazwa miasta Kouřim (kurzyć się).
Z Kamieniem Lecha wiąże się wiele podań ludowych. Jedno z nich mówi, że kamień otworzy się i wyda skarby temu, kto w Wigilię, o północy trzykrotnie obskacze skałkę na jednej nodze ze wstrzymanym oddechem.
== Historia ==
W źródłach historycznych skałka ta nazywana była po prostu Wielkim Kamieniem. W średniowieczu łączono ten teren z praktykami czarodziejskimi. Niedaleko od skałki (na południowy wschód) przebiega dawny wał ważnego słowiańskiego grodziska Stará Kouřim, głównej siedziby plemienia Zličan, które zanikło w połowie IX wieku.
== Dojście ==
Do skałki dochodzi się żółtym szlakiem pieszym z dworca kolejowego w KouřimiuMapy.cz.
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Václav Hájek z Libočan, Václav, Pověsti o počátcích českého národu a o českých pohanských knížatech. Příprava vydání Jan Kočí, Praha, 1917 - dostęp 3.5.2013
Kategoria:Geografia Czech
Kategoria:Utwory skalne Czech
Kategoria:Kraj środkowoczeski
Karasiówka

Karasiówka – rzeka w południowo-wschodniej Polsce, prawoboczny dopływ Sanny. Wypływa ze stawu hodowlanego położonego we wsi Rzeczyca Księża. Do Sanny wpada pomiędzy Borowem a Kosinem. Jej długość wynosi 32, 5 km. W Węglinie przyjmuje bezimienny dopływ. Potem płynie wzdłuż drogi wojewódzkiej nr 855, a w Zdziechowicach Drugich pod nią przepływa. Później niedaleko Zdziechowic przecina granicę pomiędzy województwem lubelskim a podkarpackim. Następnie w okolicach Nowych Baraków i Szczecyna ponownie wpływa do województwa lubelskiego. Za Wólką Szczecką przepływa pod drogą wojewódzką nr 854, a około 1 km dalej łączy się z Sanną.
== Pochodzenie nazwy ==
Nazwa rzeki pochodzi od gatunku ryb – Karasi.
== Miejscowości nad Karasiówką ==
* Rzeczyca Księża
* Rzeczyca Ziemiańska-Kolonia
* Rzeczyca Ziemiańska
* Zielonka
* Łychów Szlachecki
* Łychów Gościeradowski
* Węglin
* Zdziechowice Pierwsze
* Zdziechowice Drugie
* Zaklików
* Stare Baraki
* Nowe Baraki
* Szczecyn
* Wólka Szczecka
* Karasiówka (część Wólki Szczeckiej)
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
Kategoria:Dorzecze Sanny
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kaukowie

Kaukowie lub Alkowie fikcyjni bogowie słowiańscy stworzeni przez Czesława Białczyńskiego. Są to dwie przeciwstawne siły, narodzone jako bliźnięta, ciągle ze sobą walczące. 
Według koncepcji Czesława Białczyńskiego kult Kauków mógł wiązać się z nadawaniem nazw nawet pasmom górskim jak Kaukaz czy Alpy. Odnosząc się do rdzenia indoeuropejskiego kal wywodzą się z niego takie pojęcia jak skała, skala, kalić. Autor ten przywołuje też określania obojęzyczne, jak np. przydomek Ateny Alci demos czy łacińskiego słowa albus, które z kolei związane sjest z rzeką Łabą.
Podczas ciągłego ścierania się tych dwóch bogów i dwóch sił przyrody zarazem narodzić mieli się bogowie żywiołów i bogowie mocy.
Kategoria:Fikcyjne bóstwa w twórczości Czesława Białczyńskiego
Kazimierz Feleszko

Kazimierz Feleszko (ur. 18 września 1939 w Czerniowcach, zm. 3 lipca 2001 w Warszawie) – językoznawca slawista i macedonista, wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego oraz Uniwersytetu Ludwika i Maksymiliana w Monachium.
== Życiorys ==
Po II wojnie światowej wraz z rodziną przeniósł się do Prudnika. W Prudniku zaczął naukę w szkole podstawowej nr 1, a także ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza, uzyskując maturę w 1957. Studia slawistyczne ukończył na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Warszawskiego, pisząc pracę magisterską z zakresu językoznawstwa pod kierunkiem prof. Zdzisława Stiebera. Pracę doktorską pt. Składnia genetivu i wyrażeń przyimkowych w języku serbsko-chorwackim obronił w 1969. Jedenaście lat później uzyskał stopień doktora habilitowanego, na podstawie rozprawy Funkcje form kategorii liczby w polskiej grupie imiennej. W 2001 otrzymał tytuł profesora.
W latach 1979–1992 i 1997–2001 pracował w Instytucie Filologii Słowiańskiej UW (obecnie: Instytut Slawistyki Zachodniej i Południowej Uniwersytetu Warszawskiego), pełniąc w nim dwukrotnie funkcję dyrektora (1987–1991 oraz 1999 i 2000). W latach 1992–1997 wykładał na Uniwersytecie Monachijskim. Był także wykładowcą Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Opolskiego. Należał do wielu towarzystw naukowych, w tym International Society for Dialectology and Geolinguistics, Societas Linguistica Europaea oraz Macierzy Serbskiej w Nowym Sadzie. W 1990 został wybrany członkiem Komitetu Językoznawstwa PAN i Komitetu Słowianoznawstwa PAN.
Zainteresowania naukowe Kazimierza Feleszki koncentrowały się wokół zagadnień budowy gramatycznej języka polskiego i języków południowosłowiańskich (głównie macedońskiego), a także lingwistyki konfrontatywnej i specyfiki środowiska wielojęzycznego na Bukowinie. Dorobek naukowca obejmuje ponad 130 pozycji. Był także tłumaczem z języka serbsko-chorwackiego – w jego dorobku translatorskim znajduje się praca Milki Ivić, Kierunki w lingwistyce.
Był żonaty (małżonka, Ewa Rzetelska-Feleszko także była slawistką).
Pochowany został na cmentarzu w Grabowie koło Mrągowa.
== Dzieła ==
* 1970: Składnia genetiwu i wyrażeń przyimkowych z genetiwem w języku serbsko-chorwackim
* 1980: Funkcje form kategorii liczby w polskiej grupie imiennej
* 2003: Bukowina: moja miłość. Język polski na Bukowinie Karpackiej do 1945 roku
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Z historii slawistyki na Uniwersytecie Warszawskim, red. Jerzy Molas, Warszawa 2005.
* Biogram na stronie Instytutu Slawistyki Zachodniej i Południowej
Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy tłumacze literatury serbskiej
Kategoria:Urodzeni w 1939
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Zmarli w 2001
Kategoria:Ludzie urodzeni w Czerniowcach
Kategoria:Ludzie związani z Prudnikiem
Kazimierz Polański

Kazimierz Czesław Polański (ur. 6 kwietnia 1929 w Brzozdowcach, woj. lwowskie, zm. 7 lutego 2009 w Katowicach) – polski lingwista (językoznawca ogólny, slawista, anglista), profesor zwyczajny nauk humanistycznych, współtwórca polskiej teorii językoznawczej oraz współautor i redaktor fundamentalnych prac językoznawczych, m.in. Encyklopedii językoznawstwa ogólnego, Słownika syntaktyczno-generatywnego czasowników polskich. Łącznie był autorem 150 publikacji naukowych, w tym 11 książek.
== Życiorys ==
Członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk (od 1998) i Polskiej Akademii Umiejętności (od 1993), doktor honoris causa Uniwersytetu Opolskiego (2003), Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie (2004) oraz Uniwersytetu Śląskiego (2008), honorowy profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek prezydium i przewodniczący Komitetu Językoznawstwa PAN, członek Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych przy Prezesie Rady Ministrów, polski delegat do Permanent International Committee of Linguists. Redaktor czasopism „Linguistica Silesiana” oraz „Biuletyn Polskiego Towarzystwa Językoznawczego” (od 1974).
== Publikacje ==
* Morfologia zapożyczeń niemieckich w języku połabskim (1962) – doktorat 
* Słownik etymologiczny języka Drzewian połabskich (1962–1964)
* Składnia zdania złożonego w języku górnołużyckim (1967) – habilitacja
* Słownik terminologii językoznawczej
* Encyklopedia języka polskiego
* Encyklopedia językoznawstwa ogólnego
* Gramatyka języka połabskiego (pod redakcją Jana Okuniewskiego) wydanie elektronicznehttp://www.sbc.org.pl/dlibra/doccontent?id=18899&dirids=1
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* 
* 
* Uniwersytet Opolski
* Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny (pod redakcją Janusza Kapuścika), tom III: M-R (redaktor tomu Marek Halawa), Ośrodek Przetwarzania Informacji, Warszawa 2000, s. 544 (z fotografią)
Kategoria:Członkowie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy angliści
Kategoria:Polscy sorabiści
Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Opolskiego
Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie
Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Śląskiego
Kategoria:Członkowie rzeczywiści PAN
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Śląskiego
Kategoria:Urodzeni w 1929
Kategoria:Zmarli w 2009
Kategoria:Pochowani na cmentarzu przy ul. Sienkiewicza w Katowicach
Kategoria:Członkowie Rady Języka Polskiego
Kcynka

Kcynka (Kcynianka, Kcyninka ) – rzeka w Polsce, w województwie kujawsko-pomorskim i częściowo w wielkopolskim. Rzeka jest lewym dopływem Noteci. Jej źródła znajdują się niedaleko miejscowości Kcynia (stąd nazwa rzeki), a ujście niedaleko wsi Nowy Dwór.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Edmund Callier, 
Kategoria:Dorzecze Noteci
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kisewska Struga

Kisewska Struga – rzeka Pobrzeża Bałtyckiego, posiadająca swoje źródła na północ od miejscowości Tawęcino na Wysoczyźnie Żarnowieckiej. Struga przepływa przez obszar gminy Nowa Wieś Lęborska, gminy Łęczyce oraz przez miejscowości Tawęcino, Kisewo, Kębłowo Nowowiejskie, Nową Wieś Lęborską i uchodzi do Łeby.
Pierwotnie Kisewska Struga miała nazwy: powyżej Kisewa "Muhlbach", poniżej Kisewa "Kussower". W Mapster: Mapa Taktyczna Polski 1:100 000. P30_S25_45 LAUENBURG i. Pom. (LEBORK) 1935, ze zbiorów Archiwum Map WIG. W 1948 roku została wprowadzona nazwa Kisewska Struga i rozciągnięta na cały jej bieg, s. 21.
Powierzchnia zlewni wynosi 136 km2Wyznaczanie granic bezpośredniego zagrożenia oddziaływania powodzią w celu uzasadnionego odtworzenia terenów zalewowych – ŁEBA, opracowanie IMIGW oddział w Gdynia/Poznań dla RZGW w Gdańsku, 2003/2004. Obecnie można spotkać się z drugą nazwą Kisewskiej Strugi – Kisewa. Nazwa Kisewa stosowana jest ze względu na wielkość dorzecza i zlewni kategoryzującą Kisewską Strugę do miana rzekiRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r., w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną, Załącznik nr 2, Śródlądowe wody powierzchniowe lub ich część, stanowiące własność publiczną, istotne dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, poz.-lp. 77 (, s. 1159)Województwo pomorskie, mapa administracyjno – samochodowa 1:300 000, wyd. Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, Warszawa 2004, wydanie drugie, kwadrat C-8.
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Łeby
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kisielina

Kisielina – rzeka, prawobrzeżny dopływ Wisły o długości 41,37 km i . 
Kisielina bierze swój początek na północnych stokach wzniesienia Dąbrowa i Kamionka w okolicach wsi Łysa Góra na Pogórzu Wiśnickim. Wpadają do niej: Pokrzywka, Upust i Zabawski Rów.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Wisły
Kobylanka (dopływ Ropy)

Kobylanka (Kotlanka) – potok, prawy dopływ Ropy położony w Polsce, w województwie małopolskim w powiecie gorlickim w gminie Gorlice. Kobylanka ma swoje źródło na południe od Dominikowic. Przepływa przez Dominikowice i Kobylankę. Rzeka ma swoje ujście w Kobylance do rzeki Ropy.
Długość cieku wynosi 8,2 km. Typ cieku został określony jako potok fliszowy. Jego kod UE to PLRW2000122182729.
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Hydronimy s. 115 Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych Główny Urząd Geodezji i Kartografii
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Ropy