nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Windlandia

Windlandia, Windland - Polska, kraj rządzony przez Bolesława ChrobregoPaweł Jasienica, Ostatnia z rodu, Pruszyński i S-ka, Warszawa 2009, s. 113.. W sagach skandynawskich polskiego króla nazywano "Burisleif lub Burislafr, potężny konung Windlandii". Sagi islandzkie podają m.in. że jarl Jomsborga Sigvaldi żonaty był z królewną polską (Windlandii).
==Przypisy==
== Bibliografia ==
Kazimierz Jasiński, Rodowód pierwszych Piastów, Warszawa-Wrocław (1992).
== Zobacz też ==
* Świętosława - królowa Szwecji i Danii, siostra Bolesława Chrobrego
* Wendowie
Kategoria:Historia Polski
Wirginia Mirosławska

Wirginia Mirosławska (ur. 1961) – polska polonistka i slawistka, dyrektorka Instytutu Polskiego w Bratysławie (1996–2000)
== Życiorys ==
Pochodzi ze Świętokrzyskiego. Ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Łódzkim, gdzie w 1993 obroniła doktorat nauk humanistycznych z językoznawstwa na podstawie napisanej pod kierunkiem Marii Kamińskiej pracy Nazwy osobowe w metrykach Kazimierza i Lutomierska z XVII i I poł. XVIII wieku. Pracowała jako lektorka języka polskiego w Preszowie oraz na macierzystej uczelni. Od 1996 do 2000 dyrektorka Instytutu Polskiego w Bratysławie w stopniu I sekretarz. Następnie pracowała w wydawnictwie naukowym w Krakowie. Stamtąd wyjechała do Kaliningradu, gdzie uczyła języka polskiego. Następnie została skierowana przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego na Uniwersytecie Wielkotyrnowskim im. Świętych Cyryla i Metodego, gdzie jest lektorką polskiego.
W 2001 uzyskała uprawnienia tłumaczki przysięgłej języka słowackiego.
== Publikacje ==
* Nazwy osobowe mieszkańców Lutomierska: (XVII–XVIII w.), 1997
* Ćwiczenia fonetyczne z języka polskiego, 2010
* O Polsce po Polsku. Materiały do nauczania wiedzy o Polsce, 2012
* ABC fleksji polskiej. Ćwiczenia, (we współautorstwie ze Stelianą Aleksandrową), 2016
== Przypisy ==
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Łódzkiego
Kategoria:Dyrektorzy Instytutów Polskich
Kategoria:Ludzie związani z Bratysławą
Kategoria:Ludzie związani z Wielkim Tyrnowem
Kategoria:Polonia w Bułgarii
Kategoria:Polscy poloniści
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy tłumacze przysięgli
Kategoria:Urodzeni w 1961
Kategoria:Wykładowcy uczelni w Bułgarii
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Łódzkiego
Wirowa

Wirowa – rzeka, lewy dopływ Tanwi o długości 36,04 km. 
Płynie na Płaskowyżu Tarnogrodzkim. Wypływa na zachód od Majdanu Sieniawskiego (przysiółka Dobrobol) i płynie w kierunku wschodnim. Przepływa przez Moszczanicę, Koziejówkę, Ułazów i Stary Lubliniec, gdzie skręca na północny zachód i za Zamchem uchodzi do Tanwi. Przy ujściu Wirowa jest dużo szersza od Tanwi.
Główne dopływy Wirowej to rzeka Brusienka, strugi Łówczanka, Paucza i Różaniec oraz potoki Dzikowski Potok, Jasienica, Kaflewa, Nitka, Sokola i Wiejski Potok.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Tanwi
Kategoria:Rzeki w Polsce
Witka

Witka (czes. Smědá, niem. Wittig) – rzeka w Czechach i w Polsce o długości 51,9 km (w granicach Polski – 5,9 km) i powierzchni dorzecza 331 km² (w granicach Polski – 60 km²), prawy dopływ Nysy Łużyckiej. 
Rzeka wypływa z trzech potoków źródliskowych w Górach Izerskich: Bílá Smědá, Černá Smědá, Hnědá Smědá, w Czechach. Za główny potok źródliskowy uważa się Bílá Smědá wypływający z torfowisk między Smiedawską Górą a Izerą. 
Na mocy postanowień kongresu w Wiedniu z 1815 roku, Witka stała się granicą pruskiego Śląska i saskich Górnych Łużyc. Formalnie granica istniała do końca 1918 roku, jednakże od 1871 miała znaczenie symboliczne, ponieważ po zjednoczeniu Niemiec oba królestwa stanowiły część jednego Cesarstwa Niemieckiego. Współcześnie, od wsi Ostróżno do ujścia potoku Boreczek, jest rzeką graniczną pomiędzy Polską a Republiką Czeską. Przepływa przez Jezioro Witka, a do Nysy Łużyckiej uchodzi we wsi Radomierzyce tuż obok pałacu.
Końcowy odcinek rzeki w granicach Czech tworzy rezerwat przyrody Meandry Smědé (meandry Witki) chroniący naturalny krajobraz doliny rzecznej, bogatą roślinność zakoli oraz podmokłe lasy łęgowe.
Polską nazwę Witka wprowadzono urzędowo zarządzeniem w 1951 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę WittigZarządzenie nr 115 Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 1951 r. ws. przywrócenia i ustalenia urzędowych nazw rzecznych śląskiej części dorzecza Odry i Łaby (, s. 827).
== Dopływy ==
prawe:
* Šindelový potok
* Hájený potok
* Libverdský potok
* Pekelský potok
* Lomnice
* Řasnice
* Bulovský potok
* Kočičí potok/Koci Potok
lewe:
* Bílý potok
* Černý potok
* Velký a Malý Štolpich
* Holubí potok
* Andělský potok
* Minkovický potok
* Višňovský potok
* Boreček/Boreczek
Ważniejsze miejscowości nad Witką: Hejnice, Lužec, Raspenava, Frýdlant, Spytków, Niedów, Radomierzyce.
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Nysy Łużyckiej
Kategoria:Rzeki w Czechach
Kategoria:Rzeki w Polsce
Witold Kochański

Witold Kochański (ur. 19 maja 1911 w Gorlicach, zm. 12 maja 1992 w Warszawie) – polski literaturoznawca, pedagog, znawca kultury serbołużyckiej, filozof.
Do 1918 r. w Gorlicach. W latach 1919–1927 w Ostrowie Wlkp., uczeń tamtejszego Gimnazjum Męskiego. Maturę zdawał w roku 1928 w Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu. Studiował filozofię i filologię polską na Uniwersytecie Poznańskim, gdzie później był asystentem. W Poznaniu uczył także w Collegium Marianum.
Działał w konspiracji, organizował tajne komplety, był członkiem organizacji „Ojczyzna” i współpracownikiem tajnego Biura Oświatowego Ziem Zachodnich. Przejściowo więzień obozu Mauthausen-Gusen. Po II wojnie światowej, do 1947 roku, radca Biura Ziem Odzyskanych Ministerstwa Oświaty. Bronił na tym stanowisku autochtonicznej ludności słowiańskiej z terenu Ziem Zachodnich, co przyczyniło się do jego zwolnienia.
Publikował w „Kulturze i Życiu”, „Poradniku Językowym”, „Płomyku”, „Miesięczniku Literackim”, „Przeglądzie Zachodnim”, „Prasie Polskiej”. Autor komentarzy, dokonywał opracowań dzieł literatury, głównie polskiej. Współredagował Wielkopolską Szkołę Edukacji Narodowej. Studia i wspomnienia z dziejów Gimnazjum Męskiego (obecnie I Liceum Ogólnokształcącego) w Ostrowie Wielkopolskim, w 125-lecie jego założenia 1845–1970. Był ponadto współautorem prac z dziedziny poprawności językowej: Poradnika gramatycznego, Sekretów żywego słowa, O dobrej i złej polszczyźnie.
Publikował prace dotyczące słowiańskiej ludności autochtonicznej Ziem Zachodnich: Bratni szczep Łużyczan (Warszawa 1946), Dole i niedole Serbołużyczan (Warszawa 1963). Redagował Wybór poezji najwybitniejszego poety łużyckiego Jakuba Barta-Ćišinskiego (opracowanie to zostało zaliczone do najlepszych i przetłumaczone na język łużycki). Opracował także antologię Poezja Warmii i Mazur.
== Bibliografia ==
* Witold Banach, Ostrów pod znakiem pegaza. Literacki przyczynek do dziejów miasta, Ostrów Wielkopolski – Poznań 2005.
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Kategoria:Ludzie urodzeni w Gorlicach
Kategoria:Ludzie związani z Ostrowem Wielkopolskim
Kategoria:Ludzie związani z Warszawą
Kategoria:Polscy pedagodzy
Kategoria:Polscy regionaliści
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1911
Kategoria:Urzędnicy ministerstw Polski Ludowej
Kategoria:Więźniowie KL Mauthausen-Gusen
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Kategoria:Zmarli w 1992
Wkra (dopływ Narwi)

Wkra (na innych odcinkach Nida i Działdówka) – rzeka w północno-wschodniej Polsce, prawy dopływ Narwi, o długości 249,1 km. Powierzchnia dorzecza Wkry obejmuje obszar 5322 km².
Rzeka bierze źródła w okolicy Nidzicy.
Bieg rzeki Wkry podzielony jest na 3 odcinki o różnych nazwach:
* górny bieg – Nida, od źródeł do ujścia Szkotówki,
* środkowy bieg – Działdówka, od ujścia Szkotówki do ujścia Swojęcianki – strugi wpływającej w miejscowości Bieżuń,
* dolny bieg – Wkra, od ujścia Swojęcianki do ujścia do Narwi.
W miejscowościach Bolęcin, Sobieski oraz Strzegowo znajdują się ruiny młynów.
Występują takie ryby jak: boleń, brzana, leszcz, kleń, jaź, szczupak, płoć, krąp, okoń, ukleja, krasnopióra.
Okolice Wkry były obszarem, na który toczyły się walki podczas Bitwy Warszawskiej.
Wkra stanowi szlak kajakowy. W miejscowościach Rydzyn Włościański, Sochocin, Sobieski, Joniec, Śniadówko, Pomiechówek są przystanie kajakowe bądź wypożyczalnie kajaków.
== Miejscowości nad Wkrą ==
* Nidzica
* Brudnice 
* Działdowo
* Zieluń
* Lubowidz
* Dziwy
* Poniatowo
*Młudzyn
* Strzeszewo
* Bieżuń
* Radzanów
* Strzegowo
* Unierzyż
* Glinojeck
* Dziektarzewo
* Sochocin
* Bolęcin
* Sobieski
* Szumlin
* Joniec
* Cieksyn
* Borkowo
* Śniadówko
* Kosewko
* Pomiechówek
* Nowy Dwór Mazowiecki – ujście do Narwi
== Dopływy Wkry ==
Lewy 	Prawy 	Miejscowości
 	Szkotówka 	Działdowo
Luta 	 	Siciarz
Mławka 	 	Ratowo
Topielica	 	Pokrytki
Wisiołka 	 	Kuskowo Kmiece
Rosica 	 	Baranek
Łydynia 	 	Sochocin
 	Raciążnica	Sochocin
 	Płonka 	Kołoząb
Sona 	 	Popielżyn-Zawady
Turka 	 	Popielżyn-Zawady
 	Naruszewka	Nowa Wrona
Nasielna 	 	Cieksyn
== Zobacz też ==
* Wkra
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Woda Ujsolska

Woda Ujsolska – rzeka w południowej Polsce, w całości płynąca w obrębie Beskidu Żywieckiego. Również cała jej zlewnia znajduje się w tym mezoregionie. Na niektórych mapach nazywana jest również Ujsołą lub Białą Sołą. Powstaje z połączenia potoków Cicha i Glinka, przy czym ten ostatni uznaje się za górny bieg Wody UjsolskiejUrzędowy wykaz wód płynących Polski na Geoportalu. 
Od miejsca połączenia Glinki z Cichą Woda Ujsolska spływa przez miejscowości Ujsoły i Rajcza, w której na wysokości około 498 m łączy się z potokiem Rycerka tworząc rzekę Sołę. Głównymi dopływami Wody Ujsolskiej są potoki: Bystra, Cicha, Glinka, Danielka. 
Woda Ujsolska odwadnia dwie grupy szczytów Beskidu Żywieckiego. Od południowej strony jest to rejon tzw. Worka Raczańskiego – polska część szczytów należących do Grupy Wielkiej Raczy, od północnej część szczytów Grupy Lipowskiego Wierchu i Romanki oraz granicznego grzbietu między przełęczami Glinka i Bory Orawskie. Ma kamieniste dno, a układ warstw geologicznych powoduje, że w jej korycie występują niewysokie, ale liczne progi skalne.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Wody Beskidu Żywieckiego
Kategoria:Dorzecze Soły
Kategoria:Rzeki w Polsce
Wolica (dopływ Wieprza)

Wolica – rzeka, prawostronny dopływ Wieprza o długości 47 km. 
Rzeka bierze swój początek w Tuczępach, przepływa przez Skierbieszów, Topola, Cieszyn, Zawodę, Małochwiej Mały, Wólkę Orłowską, Kalinówkę, Majdan Krynicki. Uchodzi do Wieprza w okolicy Wólki Orłowskiej. Jej dopływami są Pawłowa, Czechówka, Marianka, Kalinówka.
W rejonie Skierbieszowa koryto rzeki rozszerza się, tworząc duży obszar bagienny i mokradła. Dawniej rzeka nazywała się Kalinówka, Wołucza, Wotyka.
Jest główną i największą rzeką na terenie Działów Grabowieckich.
==Przebieg Wolicy==
Źródło Wolicy znajduje się na północny-zachód od Tuczęp w Powiecie Zamojskim, płynie na południe i zasila stawy rybne w Tuczępach wraz z potokiem płynącym od zachodu, który przyjmuje. Dolina rzeczna Wolicy rozszerza się. Płynie dalej na południe i w miejscowości Czechówka przyjmuje Czechówkę, niewielką strugę, która swoje źródła ma na zachód od wsi Hołużne. Następnie we wsi Skomorochy Małe przyjmuje potok o nieustalonej nazwie i dalej rzeczkę Pawłowę o długości około 2 km, która swoje źródła ma w Osiczynie. W Skomorochach Dużych przyjmuje kolejny potok bez nazwy i dalej przepływa pod drogą powiatową łączącą Skierbieszów z Grabowcem i w Szczelatynie łączy się z trzema potokami: z rzeką płynącą z Czartorii o długości około 6 km, z niewielką strugą mającą swoje zródła na południe od wsi Grabowiec-Góra i ze swoim największym dopływem, czyli Kalinówką, rzeką o długości około 21,1 km. Wolica zmienia kierunek na zachodni i znacząco powiększa swoją dolinę rzeczną. W Wolicy Uchańskiej przyjmuje rzekę płynącą z Żukowa . Przepływa przez Szorcówkę i Hajowniki i miejscowości Lipina Nowa przyjmuje Mariankę, rzekę o długości około 7,2 km będąca połączeniem dwóch potoków płynących z Dębowca i Sławęcina. W Skierbieszowie tworzy ogromny obszar bagienny i uchodzi do niej z północy struga zasilająca zalew Broczówka. Przepływa pod Drogą Wojewódzką Nr 843. W Podhuszczce przyjmuje strugę z Huszczki Dużej i dalej kolejną w Bezedni. Przepływa przez Majdan Krynicki, Orłów Murowany-Kolonia, Orłów Drewniany, Orłów Murowany. Płynie pod osobliwym skrzyżowaniem "Most nad Mostem" (Droga Krajowa nr 17 i droga kolejowa) i w miejscowości Wólka Orłowska wpada do Wieprza. W całym dorzeczu Wolicy można spotkać liczne starorzecza, stawy rybne, oczka wodne, bagna, i rowy melioracyjne. Wolica podobnie jak jej dopływ Kalinówka płynie doliną asymetryczną. Zbocza ekspozycji wschodniej są łagodne, a zbocza ekspozycji zachodniej strome. Wolica charakteryzuje się doliną o najwyższym wcięciu erozyjnym na całej Wyżynie Lubelskiej. Jest główną i największą rzeką na terenie Działów Grabowieckich.
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Wieprza
Wołcza (rzeka)

Wołcza – rzeka w północno-zachodniej Polsce, płynąca przez Równinę Gryficką w województwie zachodniopomorskim, o długości 31,6 km. Bierze początek w gminie Gryfice i płynie w kierunku północno-zachodnim, gdzie w gminie Kamień Pomorski uchodzi do rzeki Świniec.
Istnieją dwie wersje źródeł Wołczy. Pierwsza przedstawia, iż rzeka wypływa z Jeziora Kołomąckiego przy północnym brzegu i płynie paręset metrów na północ, gdzie łączy się z dopływem. Przy takim źródle rzeka miałaby długość 29,44 km. Druga wersja przedstawia iż rzeka ma źródło przy wschodniej części osady Rzęsin, skąd płynie na południe, w kierunku Jeziora Kołomąckiego, przed którym łączy się z wypływającym z niego dopływem.
Dalej rzeka płynie na północny zachód rynnową doliną, gdzie odbiera dopływ ze Świeszewa biegnący z Bagna Ościęcińskiego (zarośniętego jeziora). Następnie biegnie na północny zachód, jedynie za Wołczynem mocno meandruje odbierając wodę z pomniejszych rowów. W Mechowie odbiera od lewego brzegu strugę Wołczkę, a ok. 1 km dalej od prawego brzegu wody z Kanału Dobrzyn. Dalej Wołcza płynie w kierunku zachodnim i przed wsią Chomino odbija na północ. Od miejscowości Jatki płynie niemalże równolegle ze Stuchowską Strugą. Przy miejscowości Świniec skręca na zachód i uchodzi do rzeki Świniec od jego lewego brzegu.
W 2008 r. przeprowadzono badania jakości wód Wołczy w punkcie przy wsi Ugory. W ich wyniku oceniono elementy fizykochemiczne poniżej stanu dobrego, elementy biologiczne określono na I klasy, a stan ekologiczny na umiarkowany. W ogólnej dwustopniowej ocenie stwierdzono zły stan wód Wołczy.
Nazwę Wołcza wprowadzono urzędowo rozporządzeniem w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – Völziner BachRozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 października 1948 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (, s. 22).
== Zobacz też ==
* Wołcza
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Świńca
Wołczenica

Wołczenica – rzeka płynąca przez Równinę Gryficką i Równinę Goleniowską, o długości 52,1 km. Źródło ma nieopodal wsi Glicko. Uchodzi do Zatoki Cichej cieśniny Dziwny. 
Rzeka stanowi główną oś hydrologiczną gminy Golczewo.
Według danych regionalnego zarządu gospodarki wodnej dominującymi gatunkami ryb w wodach Wołczenicy są: płoć, okoń europejski, pstrąg potokowy. Pozostałymi gatunkami ryb występujących w rzece są: troć wędrowna, pstrąg tęczowy, ukleja, krąp, szczupak pospolity, sandacz, jaź, kleń, miętus pospolity, jelec. W rzece występuje ponadto głowacz białopłetwy, który jest gatunkiem chronionym.
Rzeka stanowi południową granicę rezerwatu przyrody „Przybiernowski Bór Bagienny”Rozporządzenie Nr 15/2004 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 5 maja 2004 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody. 
Przełom Wołczenicy od wysokości miejscowości Czarnogłowy prawie do wysokości Zdroisk, w tym m.in. fragment wzdłuż sztucznego jeziora Czarnogłowy Duże znalazł się w rezerwacie przyrody „Przełom Rzeki Wołczenicy”. Leży on w większości w granicach specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Ostoja Goleniowska” (PLH320013), a w niewielkiej części w Zespole przyrodniczo-krajobrazowym „Dolina Rzeki Wołczenicy”.Obszar chroniony utworzony został 18 czerwca 2013 r. na podstawie Zarządzenia Nr 5/2013 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 19 marca 2013 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody „Przełom Rzeki Wołczenicy” (Dz. Urz. Woj. Zach. z 2013 r., poz. 2205) 
W dalszym biegu rzeka jest odbiornikiem wód z oczyszczalni mechaniczno-biologicznej w Rekowie, typu Miniblok M-9 o przepustowości wynoszącej 58 m³/dobę.
W 2008 r. przeprowadzono badania jakości wód Wołczenicy w punkcie we wsi Rekowo. W ich wyniku oceniono elementy fizykochemiczne poniżej stanu dobrego, elementy biologiczne określono na III klasy, a stan ekologiczny na umiarkowany. W ogólnej dwustopniowej ocenie stwierdzono zły stan wód Wołczenicy.
Tereny dolnej Wołczenicy od Rekowa do ujścia zostały włączone do obszaru specjalnej ochrony ptaków Bagna RozwarowskieArkusz 1/1. Mapa obszaru Natura 2000 Bagna Rozwarowskie (PLB320001), skala 1:50 000. Ministerstwo Środowiska/Techmex, 2006-04-14..
Nazwę Wołczenica wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – Völzer BachRozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 października 1948 r. (, s. 22).
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Powiat kamieński
Wołkuszanka

Wołkuszanka (biał. Ваўкушанка, lit. Volkušanka) – rzeka w Polsce i na Białorusi o długości 24 km (w tym 5 km tworzy granicę polsko-białoruską), prawy dopływ Czarnej Hańczy.
Na przeważającym odcinku – od źródeł do 7 kilometra rzeka była w latach osiemdziesiątych uregulowana. Obecnie odzyskuje na niektórych odcinkach naturalny charakter. Ujściowy odcinek o długości 5 kilometrów biegnie wzdłuż granicy państwa do ujścia w Czarnej Hańczy. Otoczenie rzeki stanowią łąki i nieużytki. Wołkuszanka ma szerokość od 3 do 6 metrów i głębokość od 0,3 do 1,5 metra. Dno rzeki na przeważających odcinkach jest piaskowe, liczne są jednak twarde partie dna – żwirowe i kamienisto – żwirowe.
== Charakterystyka łowiska ==
Rzeka Wołkuszanka wraz z jej dopływami stanowi na całym odcinku krainę pstrąga. Do głównych gatunków ryb należą: pstrąg potokowy, szczupak, okoń, jelec, kleń, miętus oraz płoć.
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Rzeki na Białorusi
Kategoria:Dorzecze Czarnej Hańczy
Wołosaty

Wołosaty – rzeka w Bieszczadach Zachodnich, lewy dopływ Sanu. Długość wynosi 27,8 km. Zlewnia ma powierzchnię równą 118,2 km²Podkarpacki Portal Turystyczny. Źródło znajduje się w grupie Tarnicy, na południowym zboczu Kopy Bukowskiej (ok. 1140 m n.p.m.), ujście – w Stuposianach (ok. 550 m n.p.m.). Doliną przebiegają drogi wojewódzkie: nr 897 na odcinku Ustrzyki Górne – Wołosate oraz 896 (część wielkiej pętli bieszczadzkiej) Ustrzyki Górne – Stuposiany.
Górny odcinek nosi nazwę Wołosatka. Płynąc na północny zachód przez Wołosate, oddziela masyw Tarnicy od pasma granicznego. W Ustrzykach Górnych wpada do niej z prawej strony Terebowiec, a następnie – z lewej – Rzeczyca. Od tego miejsca nazwa zmienia się na "Wołosaty". Dalej rzeka płynie w kierunku północnym, pomiędzy Połoniną Caryńską, Magurą Stuposiańską i Kosowcem z lewej strony a grzbietami grupy Tarnicy z prawej, przez miejscowości: Bereżki, Pszczeliny i Stuposiany, gdzie uchodzi do Sanu.
Z rzadkich w Polsce gatunków roślin w dolinie Wołosatki występują turzyca skąpokwiatowa i tojad wschodniokarpacki. 
thumb|left|Wołosaty powyżej Pszczelin
== Główne dopływy ==
Głównymi dopływami są:
* lewe:
Zgniły, Szczawinka, Wołosatczyk, Kanczowa, Rzeczyca, Bystry
* prawe: Zworec, Polaniec, Zwór (spod Szerokiego Wierchu), Zakopaniec, Terebowiec, Zwór (na zachód od Bukowego Berda)
== Przypisy ==
Kategoria:Wody Bieszczadów Zachodnich
Kategoria:Dorzecze Sanu
Kategoria:Rzeki i potoki w Bieszczadzkim Parku Narodowym
Wyrwa (dopływ Wiaru)

Wyrwa () – rzeka przepływająca przez obszar Polski i Ukrainy, prawy dopływ Wiaru, o długości około 25 km.
Źródła rzeki znajdują się na terenie Gór sanocko-Turczańskich pod szczytem Kopce (610 m n.p.m.) na wschód od wsi Jureczkowa, w odległości około 2 km od źródeł Wiaru. W rejonie Kwaszenina/Michowa rzeka wpływa na teren Ukrainy, gdzie po przepłynięciu 15–20 km poniżej miasteczka Niżankowice wpada do Wiaru.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Rzeki na Ukrainie
Kategoria:Dorzecze Sanu
Kategoria:Wody Pogórza Przemyskiego
Wężnica

Wężnica – struga w środkowej Polsce w województwie łódzkim, prawy dopływ Warty. Przepływa przez gminy Siemkowice, Osjaków i Konopnicę. Płynie pod Krzętlami i Kuźnicą Strobińską, w powiecie wieluńskim.
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Warty
Władysław Bobek (językoznawca)

Władysław Bobek (ur. 1 czerwca 1902 we Wrzawach, zm. 2 czerwca 1942 w Oświęcimiu) – polski literaturoznawca i językoznawca, slawista i słowacysta. Interesował się zagadnieniem powiązań literackich i językowych narodów słowiańskich. W swojej szeroko rozwiniętej działalności naukowo-badawczej koncentrował się na historii literatury słowackiej i jej związkach z literaturą polską, a także na polsko-słowackich stosunkach kulturalnych. Dorobek naukowy Bobka uchodzi za szczególnie cenny dla dziejów piśmiennictwa słowackiego.
Po ukończeniu gimnazjum i uzyskaniu matury w Mielcu podjął studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Doktoryzował się w 1926 roku u prof. Ignacego Chrzanowskiego. W latach 1928–1939 był lektorem języka polskiego i wykładał literaturę polską na Uniwersytecie Komeńskiego w Bratysławie. W 1934 roku habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim z zakresu historii literatur słowiańskich. 2 grudnia 1941 roku został uwięziony przez nazistów; zmarł w obozie koncentracyjnym.
== Wybrane publikacje ==
* Mickiewicz w literaturze słowackiej (Bratysława 1931)
* Slovensko a Slovanstvo (Bratysława 1937)
* Kapitoly o slovanstve (Bratysława 1937)
* Dejiny slovenského jazyka v náčrte (Bratysława 1938)
* Prehľadné dejiny slovenskej literatúry (Bratysława 1939)
* Náčrt dejín slovenskej kultúry (Bratysława 1939)
* Vajanský o umení (Bratysława 1937)
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* 
== Linki zewnętrzne ==
* Publikacje Władysława Bobka w bibliotece Polona
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy literaturoznawcy
Kategoria:Słowacyści
Kategoria:Urodzeni w 1902
Kategoria:Zmarli w 1942
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego