nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Maria Bobrownicka

Maria Bobrownicka (ur. 8 czerwca 1920 w Krakowie, zm. 29 maja 2012) – polska filolog, slawistka, bohemistka i komparatystka, wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek czynny Polskiej Akademii Umiejętności.
== Życiorys ==
Maria Bobrownicka była córką Edmunda, mistrza krawieckiego, mającego swój zakład w Pasażu Bielaka. Ukończyła prywatne gimnazjum prowadzone przez Zgromadzenie Córek Bożej Miłości. W 1938 roku rozpoczęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Podczas okupacji kontynuowała studia na Tajnym Uniwersytecie Jagiellońskim. Tytuł magistra uzyskała w 1947 roku, na podstawie pracy Tomasz Padurra, zapomniany poeta romantyczny. Rozpoczęła pracę w Zakładzie Młodszych Literatur Słowiańskich, kierowanym przez profesora Tadeusza Stanisława Grabowskiego.
Stopień doktora uzyskała w 1949 roku, na podstawie pracy Recepcja Juliusa Zeyera wśród Młodej Polski, pisanej pod kierunkiem profesora Stanisława Pigonia, habilitację w 1960 roku na podstawie rozprawy Studia nad twórczością Juliusa Zeyera. Po przejściu profesora Grabowskiego na emeryturę objęła kierownictwo Zakładem. W marcu 1968 roku stanęła po stronie studentów, uczestniczyła w ich wiecu, co spowodowało odroczenie przyznania jej tytułu profesora nadzwyczajnego, otrzymanego ostatecznie w 1972 roku.
Tytuł profesora zwyczajnego otrzymała w 1990 roku. W 1996 roku została członkiem korespondentem, w 2004 członkiem czynnym Polskiej Akademii Umiejętności. Była również członkiem Komisji Historycznoliterackiej i Słowianoznawczej Polskiej Akademii Nauk, Komitetu Słowianoznawstwa PAN oraz Association Internationale de Littérature Comparée (Międzynarodowego Towarzystwa Literatury Porównawczej. W zakres jej zainteresowań naukowych wchodziły zagadnienia oświecenia i modernizmu oraz teatru i dramatu w literaturach zachodnio- i południowosłowiańskich. Jej dorobek obejmuje 245 pozycji: monografii, artykułów, prac zbiorowych, haseł encyklopedycznych, recenzji i innych. W 1996 roku zorganizowała, na zaproszenie papieża Jana Pawła II, z którym rozpoczynała studia polonistyczne przed wojną, sympozjum slawistyczne w Castel Gandolfo. Do przejścia na emeryturę była związana z Instytutem Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Była odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Z okazji 90. urodzin Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego opublikowało poświęcony jej zbiór artykułów Zrozumieć Słowiańszczyznę, redagowany przez profesor Marię Dąbrowską-Partykę.
Zmarła 29 maja 2012 roku i została pochowana na Cmentarzu Rakowickim.
== Przypisy ==
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy bohemiści
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Członkowie Polskiej Akademii Umiejętności
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski
Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej
Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie
Kategoria:Urodzeni w 1920
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Zmarli w 2012
Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie
Maria Dąbrowska-Partyka

Maria Hanna Dąbrowska-Partyka (ur. 21 kwietnia 1947 w Tucholi, zm. 21 grudnia 2017 w Krakowie) – polska slawistka, literaturoznawczyni, specjalistka w zakresie literatur słowiańskich, kulturoznawstwa, teorii przekładu, badaczka zagadnień tożsamości narodowej, stereotypów, pogranicza kulturowego i geopolityki Bałkanów.
== Życiorys ==
Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Tucholi. Absolwentka serbistyki i kroatystyki na Uniwersytecie Jagiellońskim (1970). W 1975 uzyskała doktorat (dysertacja: Lewicowy nurt serbskiej prozy międzywojennej), a w 1999 habilitację na podstawie opracowania Teksty i konteksty. Awangarda w kulturze literackiej Serbów i Chorwatów. W 2008 uzyskała tytuł profesora nauk humanistycznychPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 kwietnia 2008 r. nr 115-3-08 o nadaniu tytułu profesora ()..
Po ukończeniu studiów doktoranckich, od 1975 pracowała na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, w latach 1976–2003 na stanowisku adiunkta, od 2003 profesora nadzwyczajnego. Była kierowniczką Zakładu Filologii Chorwackiej, Serbskiej i Słoweńskiej, a w latach 2006–2011 dyrektorka Instytutu Filologii Słowiańskiej UJ.
Była również wykładowcą Katedry Slawistyki Wydziału Filologiczno-Historycznego Uniwersytetu Gdańskiego.
Od 2010 pełniła funkcję zastępczyni przewodniczącego Komisji Kultury Słowian Wydziału I Filologicznego Polskiej Akademii Umiejętności. Była także członkinią Wydziału I Nauk Humanistycznych i Społecznych PAN.
Odznaczona Medalem Komisji Edukacji Narodowej (2006) oraz Złotym Medalem za Długoletnią Służbę (2011).
== Publikacje ==
* 1999: Teksty i konteksty. Awangarda w kulturze literackiej Serbów i Chorwatów, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego. .
* 2005: W poszukiwaniu nowego kanonu, redakcja. Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego. .
* 2009: Literatura pogranicza. Pogranicze literatury, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego. .
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* Sylwetka Marii Dąbrowskiej-Partyki na stronach IFS UJ
* Bibliografia prac w koordynowanym przez M. Dąbrowską-Partykę projekcie badań nad literaturą i przemianami w krajach byłej Jugosławii
* Publikacje Marii Dąbrowskiej-Partyki w katalogu komputerowym Biblioteki Narodowej
Kategoria:Absolwenci Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Polscy literaturoznawcy
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Gdańskiego
Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem za Długoletnią Służbę (III Rzeczpospolita)
Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej
Kategoria:Urodzeni w 1947
Kategoria:Zmarli w 2017
Maria Karpluk

Maria Karpluk (ur. 30 października 1925 w Brodach na Ukrainie, zm. 2 stycznia 2016 w Głogaczowie) – polska profesor, językoznawczyni, polonistka i slawistka.
== Życiorys ==
Maria Karpluk była z pochodzenia kresowianką. Urodziła się w miasteczku Brody położonym na wschód od Lwowa. W miejscowości tej spędziła pierwsze lata życia. Chodziła tam też do szkoły. Zdołała ukończyć drugą klasę gimnazjum, kiedy rozpoczęła się II wojna światowa. Edukację gimnazjalną, przerwaną przez okupację, ukończyła dopiero po wojnie, zdając maturę w Kielcach w 1946. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości zdecydowała się na studia uniwersyteckie w dziedzinie filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Z miastem tym pozostała związana do końca życia. W czasie studiów słuchała wykładów wybitnych polskich językoznawców i literaturoznawców, w tym Witolda Taszyckiego, Kazimierza Nitscha, Tadeusza Lehra-Spławińskiego, Zenona Klemensiewicza, Stanisława Pigonia, Jerzego Kuryłowicza i Jana Safarewicza. W czasie studiów brała udział w działalności Komisji Ustalania Nazw Miejscowych (na Ziemiach Odzyskanych). W 1949 znalazła etat w Pracowni Słownika Polszczyzny XVI wieku Instytutu Badań Literackich. Przez wiele lat była sekretarzem naukowym pisma Onomastica. Była też członkinią redakcji czasopisma Język Polski. Pod koniec życia przebywała w domu opieki w Głogaczowie. Zmarła w wieku dziewięćdziesięciu lat.
== Praca naukowa ==
W 1955 Maria Karpluk wydała monografię Polskie nazwy miejscowe od imion kobiecych, opartą na jej pracy magisterskiej. Doktorat uzyskała na podstawie rozprawy Słowiańskie imiona kobiece w 1961. 
Później stała się autorką Słownika staropolskiej terminologii chrześcijańskiej (2001) i współautorką Słownika polszczyzny XVI wieku. Opublikowała też około 250 innych prac. Zajmowała się przede wszystkim historią języka polskiego, wpływem języków słowiańskich na polszczyznę, językiem religijnym, imiennictwem i stylem poszczególnych staropolskich pisarzy, Jana z Szamotuł, Mikołaja Reja, Jana Kochanowskiego, Macieja Stryjkowskiego, Jana Cervusa z Tucholi, Jana Jurkowskiego i anonimowego szesnastowiecznego tłumacza prac Erazma z Rotterdamu. Pisała też wspomnienia o polskich językoznawcach, w tym o jej mentorze Witoldzie Taszyckim. W pracy naukowej wykorzystywała wyniesioną ze swojej małej ojczyzny biegłą znajomość języka ukraińskiego. Nie ograniczała się jednak wyłącznie do języka dawnych epok. Omawiała też słownictwo najnowsze, opisując na przykład mechanizm powstania segmentu -gate oznaczającego we współczesnej polszczyźnie aferę, a wywodzącego się z angielskiej nazwy Watergate. Niektóre z prac naukowych Marii Karpluk są dostępne w Internecie.
== Bibliografia ==
* 
* 
== Linki zewnętrzne ==
* 
== Przypisy ==
Kategoria:Polscy poloniści
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1925
Kategoria:Zmarli w 2016
Marian Jakóbiec

Marian Jakóbiec (ur. 8 września 1910 w Hinowicach koło Brzeżan, zm. 27 kwietnia 1998 we Wrocławiu) – polski pisarz, literaturoznawca, historyk literatur słowiańskich, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego.
W czasie II wojny światowej uczestniczył w ruchu oporu, był związany z Batalionami Chłopskimi oraz Biurem Informacji i Propagandy Armii Krajowej. Został odznaczony Krzyżem Walecznych.
Autor prac o polsko-rosyjskich stosunkach literackich, folklorze słowiańskim, literaturze ukraińskiej oraz literaturach południowosłowiańskich. Napisał m.in. opracowanie pt. Literatury narodów Jugosławii, w której przedstawił dzieje literatury serbskiej, chorwackiej, słoweńskiej i macedońskiej, jak również tradycje literackie Czarnogóry oraz Bośni i Hercegowiny.
Był również redaktorem i współautorem podręcznika pt. Literatura rosyjska.
M. Jakóbiec, Literatury narodów Jugosławii, [w:] Dzieje literatur europejskich, PWN, Warszawa 1989, t. 3, cz. 2, s. 131–389.
== Bibliografia ==
* Jerzy Starnawski, Jakóbiec Marian, w: Słownik badaczy literatury polskiej, tom VIII (redaktor Jerzy Starnawski), Łódź 2006, s. 84–86
* Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny, tom II: H–Ł (redaktor naukowy Janusz Kapuścik), Warszawa 1999, s. 125
Kategoria:Polscy historycy literatury
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy rusycyści
Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu
Kategoria:Urodzeni w 1910
Kategoria:Zmarli w 1998
Mariola Walczak-Mikołajczakowa

Mariola Mikołajczak (Walczak-Mikołajczakowa) (ur. 1965) – prof. dr hab., slawistka, bułgarystka, tłumaczka od początku studiów związana z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Obecnie pełni funkcję kierownika Zakładu Języków Południowosłowiańskich w Instytucie Filologii Słowiańskiej.
== Życiorys ==
W latach 1998 – 1999 pracowała jako lektor języka polskiego na Uniwersytecie im. Paisija Chilendarskiego w Płowdiwie. W roku 1996 obroniła pracę doktorską z zakresu słowiańskiego językoznawstwa porównawczego, a w roku 2005 uzyskała stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych. Autorka ponad 150 publikacji (wydawanych w kraju i za granicą), w tym 12 książek, współautorka 3 książek, redaktor kilkunastu zbiorowych tomów naukowych. Wydaje także książki beletrystyczne. Do tej pory ukazały się: Powiedz mi swoje imię (Wydawnictwo Mamiko, Nowa Ruda 2013) i Bałkański szkicownik (Wydawnictwo Mamiko, Nowa Ruda 2016). Jej opowiadania w przekładzie na język bułgarski opublikowano w „Literaturen vestnik”. W 2006 roku wydała książkę poświęconą swojej rodzinnej ziemi: Wysoka. Historia, miejsca, ludzie, Poznań 2002. Była redaktorem serii wydawniczej Biblioteka Duchowości Europejskiej i periodyku „Fundamenta Europaea” w latach 2001 – 2008. Obecnie redaguje bułgarskie czasopismo „Literaturata”. W latach 2007 – 2014 przewodniczyła Komisji Slawistycznej PAN w Poznaniu. Od 1988 r. pracuje w Instytucie Filologii Słowiańskiej UAM (dawniej Katedrze Filologii Słowiańskiej).
== Zainteresowania naukowe ==
* historia języka bułgarskiego i innych języków południowosłowiańskich
* dialektologia historyczna
* związki języka z folklorem
== Wybrane publikacje ==
* Język piśmiennictwa bułgarskiego – zarys dziejów (skrypt dla studentów filologii słowiańskiej), Poznań, Wydawnictwo Naukowe UAM 1998.
* Słowotwórstwo agentywnych nazw osobowych w języku polskim, rosyjskim i bułgarskim, Poznań, Wydawnictwo PTPN 2000.
* Tajemnice słowiańskich bogów, Wrocław, Wydawnictwo Dolnośląskie 2001.
* Bajeczne dzieje polski (wspólnie z A. W. Mikołajczakiem), Wrocław, Wydawnictwo Dolnośląskie 2001 (wydanie II, Wrocław 2005; wydanie III, Wrocław 2006).
* Bałkańskie rytmy życia, czyli o tradycji przechowanej w języku, Gniezno, Oficyna Wydawnicza TUM 2001.
* Piśmiennictwo katolickie w Bułgarii. Język utworów II połowy XVIII wieku, Poznań, Wydawnictwo Naukowe UAM 2004.
* Franciszek Skoryna z Połocka. Życie i pisma, wybór tekstów, przekład i opracowanie M. Walczak-Mikołajczakowa, A. Naumow, Gniezno, Wydawnictwo Fundacji Collegium Europaeum Gnesnense 2007.
* Chrześcijańska Bułgaria, Poznań, Księgarnia Św. Wojciecha 2007.
* Bułgarski Ezop, Poznań, Wydawnictwo Naukowe UAM 2009.
* W jedności z Bogiem i Naturą. Rzecz o kulturze ludowej na Bałkanach, Poznań, Wydawnictwo Naukowe UAM 2018.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Instytut Filologii Słowiańskiej UAM
* Wydawnictwo Naukowe UAM
* Wydział Filologii Polskiej i Klasycznej UAM
* Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1965
Mariusz Agnosiewicz

Mariusz Agnosiewicz, właśc. Mariusz Kamil Gawlik – polski dziennikarz i redaktor internetowy oraz wydawca. Działacz ruchu humanistyczno-wolnomyślicielskiego i antyklerykalnego w Polsce.
== Życiorys ==
Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego.
Deklaruje się jako ateista. Jest założycielem i redaktorem naczelnym portalu wolnomyślicielskiego i antyklerykalnego Racjonalista.pl. Jest autorem kilkuset publikacji – głównie z zakresu stosunków wyznaniowych, religioznawstwa, wolności obywatelskich i prawa – w prasie internetowej i zwykłej (m.in. miesięcznik „Dziś”, kwartalniki: „Forum Klubowe” i „Bez Dogmatu”, tygodniki: „Fakty i Mity” i „Przegląd”). Od września 2006 jest członkiem redakcji dwumiesięcznika „Res Humana”.
Założył i był pierwszym prezesem Polskiego Stowarzyszenia Racjonalistów. Współorganizował Polską Federację Humanistyczną, zrzeszającą organizacje o profilu laickim w Polsce. Jest członkiem grupy Liberales.
Jest współtwórcą Internetowej Listy Ateistów i Agnostyków. Zorganizował pierwszy w Polsce tzw. ślub humanistyczny. Od 2008 jest członkiem World Transhumanist Association, która obecnie nazywa się Humanity+Piotr Szumlewicz, Niezbędnik ateisty Wydawnictwo Czarna Owca Warszawa 2010, s.6..
== Publikacje książkowe ==
* Kościół a faszyzm. Anatomia kolaboracji, Wydawnictwo Racjonalista, Wyd. 4, popr. i rozsz., Wrocław 2010, .
* Heretyckie dziedzictwo Europy, Wydawnictwo Racjonalista, wyd. 2, Wrocław 2011 .
* Kryminalne dzieje papiestwa. Starożytność i średniowiecze, tom I, Wydawnictwo Racjonalista, Wrocław 2011, 
* Kryminalne dzieje papiestwa, tom II, Wydawnictwo Racjonalista, Wrocław 2012, 
* Zapomniane dzieje Polski, Wydawnictwo Racjonalista, Miłkowice 2014, 
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
* 
Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego
Kategoria:Ludzie urodzeni w Bolesławcu
Kategoria:Polscy działacze społeczni
Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi
Kategoria:Polscy wydawcy
Kategoria:Urodzeni w 1979
Martwa Wisła

thumb|Martwa Wisła
Martwa Wisła (kaszb. Wislónô Sztremlëzna, niem. Tote Weichsel) – rzeka będąca częścią Wisły Leniwki, powstała po zmianach koryta rzeki:
* w 1840 r. nazwę Martwa Wisła przybrał odcinek Leniwki od jej ujścia do wsi Górki (obecnie Górki Zachodnie i Górki Wschodnie), gdzie wody rzeki w wyniku zatoru lodowego znalazły nowe ujście do Zatoki Gdańskiej (jako Wisła Śmiała).
* w wyniku przeprowadzonego w latach 1890–1895 w okolicach Świbna przekopu Wisły, powstało nowe ujście Leniwki: od miejscowości Przegalina do Zatoki Gdańskiej powstał przekop Wisły. Nazwę Martwa Wisła przybrał wówczas odcinek dawnej Leniwki od Przegaliny do ujścia przy Westerplatte w Gdańsku.
Nazwę Martwa Wisła ustalono urzędowo w 1949 rokuRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (, s. 3).
Od lat 80. XX wieku starorzecze Wisły w rejonie Przegaliny zaczęto zasypywać popiołami z elektrociepłowni "Wybrzeże" w Gdańsku, transportowanymi drogą wodną na barkach. Początkowo zamierzano zasypać pow. ok. 100 ha, ostatecznie zapełniono odpadami 40 ha dawnego korytaW. Nocny, Wyspa Sobieszewska, Gdańsk 2008, s. 37-38.
Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z 2002 r. ws. klasyfikacji śródlądowych dróg wodnych, Martwa Wisła ma klasę żeglowną Vb i jest dostępna dla statków o nośności do 4000 ton i zanurzeniu do 3 m.
Planowane jest utworzenie użytków ekologicznych "Szuwary w Przegalinie", "Szuwary Wyspy Sobieszewskiej" (w Sobieszewskiej Pastwie) oraz "Sobieszewska Pastwa i szuwary" (między Sobieszewską Pastwą i Sobieszewem), mające na celu ochronę zbiorowisk roślinnych typu szuwarowego (szuwar trzcinowy w pierwszym przypadku oraz trzcina pospolita w kolejnych), a także takich roślin, jak aster solny, mlecznik nadmorski, popłoch pospolity, sit Gerarda, świbka morska.
== Zobacz też ==
* most III Tysiąclecia im. Jana Pawła II w Gdańsku
* most Siennicki
* most Sobieszewski
* tunel pod Martwą Wisłą
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Przewodnik dla żeglarzy i turystów wodnych
* Martwa Wisła na stronach Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku
Kategoria:Rzeki i kanały w Gdańsku
Kategoria:Śródmieście (Gdańsk)
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Wisła (rzeka)
Marycha

Marycha (lit. Seina, biał. Марыха) – rzeka na pograniczu polsko-litewskim. Jest lewobrzeżnym dopływem Czarnej Hańczy III rzędu (zlewnia Niemna). Powierzchnia zlewni wynosi 432,4 km², w tym 22,6 km² poza granicami kraju.
== Charakterystyka ==
Zlewnia rzeki została ukształtowana przez zlodowacenie bałtyckie i charakteryzuje się zróżnicowaną rzeźbą terenu z licznymi jeziorami rynnowymi i wytopiskowymi oraz dużą ilością zagłębień wytopiskowych. Dolina rzeki jest szeroka, w dolnym odcinku zalesiona (Puszcza Augustowska). Źródła rzeki znajdują się w Polsce w okolicach Puńska (woj. podlaskie), przepływa przez Sejny, wpada do jeziora Pomorze, następnie stanowi granicę polsko-litewską, a dalej litewsko-białoruską; na północ od wsi Czertok wpada do rzeki Czarnej Hańczy, jako jej dopływ lewobrzeżny. Duże znaczenie wobec małego przepływu wód w górnym brzegu rzeki mają przestrzenne źródła zanieczyszczeń, odpływy z pól, łąk oraz terenów zabudowanych, odprowadzane ścieki komunalne i przemysłowe także powodują zanieczyszczenie rzeki.
Wypływa na wysokości ok. 160 m n.p.m. w pobliżu wsi Mikołajówka, w okolicach jeziora Sejwy, a dalej płynie przez jezioro Sejwy. Marycha jest zakwalifikowana do III klasy czystości wód.
== Bibliografia ==
* Raport o stanie środowiska w województwie suwalskim w 1997 roku, Suwałki: Państwowa Inspekcja Ochrony Środowiska, Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Suwałkach, 1998.
* www.suwalszczyzna.com.pl
* 
* 
Kategoria:Rzeki na Białorusi
Kategoria:Rzeki na Litwie
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Rzeki Puszczy Augustowskiej
Kategoria:Suwalszczyzna
Kategoria:Rzeki graniczne
Kategoria:Dorzecze Czarnej Hańczy
Marózka

Marózka – rzeka, lewobrzeżny dopływ Łyny o długości 45,22 km.
Rzeka wypływa z jeziora Gardejki, a następnie płynie przez jeziora: Lubień, Mielno, Maróz, Pawlik, Święte Jezioro. Płynie przez tereny gmin Dąbrówno, Nidzica, Grunwald, Olsztynek, przepływa przez Zybułtowo, Mielno, Waplewo, Swaderki i Kurki. Uchodzi do jeziora Kiernoz Wielki, przez które przepływa Łyna.
Liczne zbiorniki na terenie zlewni to między innymi: Borówko, Bujaki, Jezioro Gąsiorowskie, Jezioro Luteckie, Niskie Jezioro, Jezioro Myślica, Poplusz Wielki, Pluszne, Staw, Jezioro Tymawskie, Wysokie Jezioro.
Zlewnia zbudowana jest z piasków, miejscami z domieszką żwirów i gliny zwałowej oraz piasków i żwirów wodno-lodowcowych. Przeważają gleby płowe i gleby brunatne wyługowane, charakteryzujące się średnią przepuszczalnością. W części południowej rzeki przeważają grunty orne, w części północnej – lasy. Na rzece znajduje się Mała Elektrownia Wodna Kurki.
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Łyny
Marąg (rzeka)

Marąg (pot. Morąg) – rzeka, lewobrzeżny dopływ Pasłęki. Wypływa z jeziora Marąg. Długość 2,7 km, powierzchnia zlewni 106,2 km², przepływ – 0,87 m³/s przy ujściu. Dopływem rzeki Marąg jest Łukta .
Marąg w 1988 roku, ze względu na zanieczyszczenia biologiczne, posiadała III klasę czystości wody. Badania WIOŚ przeprowadzone w 2001 roku wykazały ponownie III klasę czystości wód tej rzeki.
Poprzednią niemiecką nazwą rzeki było Mahrung-FließArkusz 2186 Locken. W: Topografische Karten (Meßtischblätter) 1:25 000. Das Reichsamt für Landesaufnahme, 1938.. Polską nazwę Marąg wprowadzono urzędowo w 1949 r.Zarządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 17 września 1949 r. (, s. 12)
== Zobacz też ==
* inne znaczenia hasła Marąg i Morąg
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Plan rozwoju lokalnego Gminy Łukta
Kategoria:Dorzecze Pasłęki
Kategoria:Rzeki w Polsce
Masłówka (dopływ Orli)

Masłówka – rzeka, prawy dopływ Orli o długości 35,76 km .
Obszarem źródliskowym są tereny leśne w okolicy miejscowościami Krobia. Około 3 km na północny zachód od Rawicza znajduje się na Masłówce zbiornik retencyjny Izbice. Do Orli uchodzi .
Główne dopływy Masłówki to:
* prawobrzeżne – Czarny Rów, Grobelka
* lewobrzeżne – Stara Pijawka, Nowa Pijawka, Jelenia Struga.
== Zobacz też ==
* Masłówka
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Orli (dopływu Baryczy)
Mała Ina

Mała Ina (niem. ) – rzeka, lewy dopływ Iny o długości 55,06 km i powierzchni dorzecza 426 km². Płynie przez Pojezierze Choszczeńskie i Równinę Pyrzycko-Stargadzką.
Rzeka wypływa ze źródeł na południe od Krzęcina, przepływa przez Dolice, a do Iny uchodzi przy południowej granicy Stargardu (za miejscowością Witkowo Drugie, obok wiaduktu drogi S10) 
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Iny
Kategoria:Geografia Stargardu
Mała Noteć

Mała Noteć – rzeka w Polsce, dopływ rzeki Noteci.
Mała Noteć wypływa z jeziora Niedzięgiel na Pojezierzu Gnieźnieńskim w gminie Witkowo, płynąc dalej przez Jezioro Białe, jezioro Piłka, Jezioro Skubarczewskie, Słowikowo, Jezioro Kamienieckie, Jeziora Pakoskie i uchodzi do Noteci przy wschodnich granicach miasta Pakość.
W 1928 roku Walenty Winid nazwał tę rzekę Notecią zachodnią.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Noteci
Mała Słupina

Mała Słupina (potocznie Stołpa, kaszb. Słëpiniô) – rzeka na Pojezierzu Kaszubskim, mająca swoje źródła w okolicach miejscowości Trzy Rzeki w gminie Przodkowo. W miejscowości Młynek rzeka przyjmuje jako dopływ Klasztorną Strugę. Słupina uchodzi do Raduni w Żukowie.
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Martwej Wisły
Kategoria:Powiat kartuski
Mała Wierzyca

Mała Wierzyca (w górnym biegu Kamionka, w środkowym biegu Kacinka, ) – rzeka, lewostronny dopływ Wierzycy o długości 34,6 km. Płynie przez Pojezierze Kaszubskie. 
Przepływa przez Jezioro Polaszkowskie ("Polaszkowski Obszar Chronionego Krajobrazu"), południkowo przez Stare Polaszki i Pałubin, następnie pod trasą drogi wojewódzkiej nr 214 i uchodzi do Wierzycy na wschód od Zamku Kiszewskiego.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Wierzycy