nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Niemica (rzeka)

Niemica – rzeka w północno-zachodniej Polsce, w woj. zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, o długości 27 km, płynąca przez Równinę Gryficką. 
Całkowita powierzchnia zlewni rzeki Niemicy wynosi 112,6 km².
Źródło Niemicy znajduje się na południe od Jeziora Żabiego (zbiornik jednak w innej zlewni), przy linii kolejowej nr 420. Początkowo płynie w kierunku południowo-zachodnim do Jeziora Szczuczego, przy którym uchodzi do przyległych stawów rybnych przy południowo-wschodnim brzegu. Wypływa z Jeziora Szczuczego od północnego brzegu i po ok. 250 m wpada do Jeziora Okoniego. Następnie Niemica wypływa z północno-wschodniego brzegu Jeziora Okoniego i biegnie w kierunku północno-zachodnim na wschód od wsi Niemica, dalej na północ przez wieś Szumiąca i w kierunku północno-zachodnim. Płynąc w swym końcowym odcinku po Wybrzeżu Trzebiatowskim wpada do rzeki Świniec, na zachód od wsi Grabowo koło Kamienia Pomorskiego. Świniec płynie w kierunku zachodnim, gdzie wpada Zalewu Kamieńskiego.
Według danych regionalnego zarządu gospodarki wodnej dominującymi gatunkami ryb w wodach Niemicy są płoć i okoń europejski. Pozostałymi gatunkami ryb występującymi w rzece są: lin, szczupak pospolity, miętus pospolity, ukleja, wzdręga, krąp, kiełb krótkowąsy.
Na prawym brzegu rzeki Niemicy, przy drodze prowadzącej do Benic w 1958 roku odkryto osadę z młodszej epoki brązu lub wczesnego żelaza kultury łużyckiej.
Rzeka jest odbiornikiem wód z oczyszczalni mechaniczno-biologicznej w Kamieniu Pomorskim o przepustowości wynoszącej 8057 m³/dobę.
W 2008 r. przeprowadzono badania jakości wód Niemicy w punkcie ujścia do Świńca. W ich wyniku oceniono elementy fizykochemiczne poniżej stanu dobrego, elementy biologiczne określono na I klasy, a stan ekologiczny na umiarkowany. W ogólnej dwustopniowej ocenie stwierdzono zły stan wód Niemicy.
Nazwę Niemica wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – Niemitz BachRozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 października 1948 r. (, s. 22).
== Zobacz też ==
* Niemica
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Powiat kamieński
Kategoria:Dorzecze Świńca
Kategoria:Rzeki w Polsce
Nietupa (dopływ Świsłoczy)

Nietupa (, Niatupa, , Nietupa) − rzeka III rzędu w Polsce i na niewielkim odcinku na Białorusi, lewy dopływ Świsłoczy dorzecza Niemna. W górnym biegu (do drogi Nietupa - Szaciły) nosi nazwę Nietupka. 
== Opis ==
Długość rzeki wynosi 18 km, z czego na Białorusi znajduje się 1,3 km. Początek bierze w Polsce, w pobliżu wsi Nowa Grzybowszczyzna. Przecina granicę polsko-białoruską 2 km na zachód od wsi Dzieniewicze i uchodzi do Świsłoczy 0,5 km na zachód od tej miejscowości. Koryto rzeki znajdujące się na terytorium Białorusi zostało skanalizowane.
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Rzeki na Białorusi
Kategoria:Dorzecze Świsłoczy (dopływu Niemna)
Nil (dopływ Przyrwy)

Nil – nazwa górnego odcinka rzeki Przyrwa (długość 13 km, szerokość nieco ponad 2 m), przepływająca przez miasto Kolbuszową i pobliskie miejscowości Brzezówka, Kolbuszowa Dolna, ŚwierczówPlan odnowy miejscowości w Gminie Kolbuszowa w województwie podkarpackim. 
Rzeka przepływa w bliskim sąsiedztwie Muzeum Kultury Ludowej, gdzie jest jedną z atrakcji turystycznych tego miejsca, dalej po połączeniu z rzeką Świerczówką tworzą wspólnie rzekę Przyrwę, ta zaś na wysokości miejscowości Wilcza Wola uchodzi do rzeki Łęg, która stanowi prawostronny dopływ rzeki Wisły.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Dorzecze Łęgu
Kategoria:Rzeki w Polsce
Nizica

Nizica (potocznie NiezdobnaArkusz N-33-82-C-d-2 (Szczecinek - Os. Wodociągowa). Mapa topograficzna Polski 1:10 000. Warszawa: Główny Geodeta Kraju, 2001. .) – rzeka o długości 2,3 km, wypływająca z jeziora Trzesiecko w Parku Miejskim w Szczecinku, następnie przypływająca przez miasto, rozległe trzęsawiska i uchodząca do jeziora Wielimie. 
Trzesiecko zbiera wody Kanału Radackiego i Lipowego Potoku.
Do 1945 r. poprzednią niemiecką nazwą rzeki była Nisedop-FlussArkusz 2266 Neustettin. W: Topografische Karten (Meßtischblätter) 1:25 000. Reichsamt für Landesaufnahme, 1936.. W 1949 r. ustalono urzędowo polską nazwę NizicaRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. o przywróceniu i ustaleniu nazw miejscowości (, s. 7).
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Geografia Szczecinka
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Gwdy
Nogat

Nogat – rzeka będąca wschodnim ramieniem ujściowym Wisły, oddzielona od drugiego z ramion, Leniwki, śluzą w Białej Górze. Żeglowna na całej długości. Uchodzi licznymi odnogami do Zalewu Wiślanego, tworząc niewielką deltę.
Częściowo zachowały się wały przeciwpowodziowe z czasów przed budową kaskady w latach 1912–1915.
Długość rzeki wynosi 62 km, a powierzchnia jej dorzecza 1330 km².
Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z 2002 r. ws. klasyfikacji śródlądowych dróg wodnych, Nogat jest rzeką klasy żeglownej II.
Dopływy: Liwa, Młynówka Malborska, oba prawobrzeżne.
Ze względu na wartości przyrodnicze, ujściowy odcinek rzeki został objęty ochroną w postaci rezerwatu Ujście Nogatu i Obszaru Chronionego Krajobrazu Rzeki Nogat. Dolny odcinek stanowi granicę województw pomorskiego i warmińsko-mazurskiego.
== Historia regulacji ==
Dawniej rzeka stanowiła jedno z głównych ramion Wisły i spływało nią 87% wód wiślanych. W związku z obniżeniem się poziomu lustra wody w Nogacie podjęto próbę regulacji układu rzecznego i w 1553 przekopano kanał pod Białą Górą, który uratował rzekę od wyschnięcia. Większość wód zaczęła płynąć Nogatem, a Wisła straciła żeglowność na odcinku Biała Góra – Gdańsk. Niedobór wody dla Gdańska i nadmiar dla miejscowości położonych nad Nogatem, wywołał wieloletnie spory. W 1612 wybudowano tamę, która w czasie wojen szwedzkich uległa zniszczeniu, powodując ponowne spory i komplikacje stosunków wodnych. Dopiero w 1848 zatwierdzono projekt odgałęzienia Nogatu od Wisły 4 km poniżej Białej Góry w miejscowości Piekło, w tym celu przekopano kanał, wzniesiono drewniany jaz przeciw krze lodowej i wybudowano wały przeciwpowodziowe z tzw. wielkim upustem, służącym do odprowadzania wód Liwy do Nogatu. W 1879 podwyższono wał przeciwpowodziowy Wisły i przebudowano wielki upust. Po przerwaniu wału i zalaniu Żuław Elbląskich w 1888 zdecydowano o uregulowaniu Wisły. W 1900 nastąpiło prawie całkowite odcięcie dopływu wody z Wisły do Nogatu. Rzekę Nogat skanalizowano przez trzy stopnie wodne: Michałowo, Rakowiec i Szonowo, utrzymując w ten sposób stały poziom wód, umożliwiając ruch statków. W 1930 wybudowano małą śluzę w ujściu Liwy do NogatuPod. red. Roberta Goni i Włodzimierza Bykowskiego, Dolina Dolnej Wisły dla ciekawych – przewodnik przyrodniczo-turystyczny, TPDW, ZPKChiN, Apeiron. Świecie, 2010. Wydanie I, , .
== Miejscowości nad Nogatem ==
* Biała Góra (śluza) – prawy brzeg
* Pogorzała Wieś (śluza Szonowo) – lewy brzeg
* Grobelno – lewy brzeg
* Malbork
* Czerwone Stogi – lewy brzeg
* Kamienice – lewy brzeg
* Malbork-Rakowiec (śluza) – prawy brzeg
* Szawałd – lewy brzeg
* Janówka – prawy brzeg
* Półmieście – lewy brzeg
* Michałowo (śluza) – lewy brzeg
* Wierciny – lewy brzeg
* Jazowa – lewy brzeg
* Kępki – lewy brzeg
* Kępiny Małe – lewy brzeg
* Bielnik Drugi – prawy brzeg
* Kępiny Wielkie – prawy brzeg
* Osłonka – lewy brzeg
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
* Pętla Żuławska
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Więcej informacji o węźle wodnym w Białej Górze
* 
* Przewodnik Piotra Saleckiego po Nogacie dla żeglarzy i turystów wodnych
Kategoria:Rzeki w Polsce
Dorzecze Nogatu
Kategoria:Wisła (rzeka)
Nowa Pijawka

Nowa Pijawka (także: Pijawka) – rów płynący w całości na terenie gminy Rawicz.
Wypływa na południowy zachód od Żołędnicy (w tym samym rejonie ma swoje źródła Stara Pijawka), następnie płynie nadal w tym kierunku, przepływając przez Łaszczyn i Sierakowo. Uchodzi do Masłówki pod Masłowem. Z wyjątkiem Lasu Konarzewskiego przepływa wyłącznie przez pola i łąki. Mostami przechodzą nad nią: linia kolejowa nr 271 (Poznań – Wrocław), drogowa obwodnica Rawicza, i droga krajowa S5 (stara)Powiat rawicki, mapa 1:75.000, Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, . W Masłowie znajduje się jaz, w Sierakowie przepust z zastawką, a w Łaszczynie zastawka.
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Orli (dopływu Baryczy)
Kategoria:Rawicz (gmina)
Nysa Łużycka

Nysa Łużycka (, , , ) – rzeka w Czechach (kraj liberecki), Niemczech (Saksonia) i Polsce (woj. dolnośląskie i lubuskie); lewobrzeżny dopływ Odry.
Długość rzeki wynosi (według różnych publikacji) od 251,6 km do 254,6 km.
Zlewnia Nysy Łużyckiej obejmuje obszar o powierzchni (według różnych publikacji) od 4297 km² do 4403 km².
Na długości 197,8 km rzeka wyznacza granicę pomiędzy Polską a Niemcami od 1945 roku (uznaną oficjalnie w latach 1950, 1970 i 1991); powierzchnia zlewni 4297 km² (2196 km² w Polsce). Górny odcinek rzeki o długości 53,8 km i powierzchni zlewni 375,3 km kw. znajduje się na terenie Czech.
Średnioroczny przepływ średniej wody (SSQ) obliczony w punkcie ujścia rzeki wynosi 31 m³/s.
== Przebieg ==
Źródła w Czechach na wysokości ok. 635 m n.p.m., na granicy miejscowości Nová Ves nad Nisou i Smržovka, w południowej części Gór Izerskich. Powstaje z połączonych rzek Nysy Biedrzychowskiej i Nysy Czarnej.
W górnym biegu Nysy Łużyckiej leży Żytawskie Zagłębie Węglowe, którego wschodnią część stanowi Turoszowskie Zagłębie Węgla Brunatnego. Następnie rzeka przepływa przez obszar Borów Dolnośląskich i tereny wschodnich Łużyc.
Nysa Łużycka uchodzi do Odry na 542,4 km jej biegu, na północ od wsi Kosarzyn, w pobliżu niemieckiej wsi Ratzdorf.
== Hydronimia ==
Po II wojnie światowej używano polskiej nazwy NissaDekret z dnia 26 października 1945 r. o ustanowieniu „Medalu za Odrę, Nissę, Bałtyk” ()..
Polską nazwę Nysa Łużycka wprowadzono urzędowo zarządzeniem w 1951 rokuZarządzenie nr 115 Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 1951 r. ws. przywrócenia i ustalenia urzędowych nazw rzecznych śląskiej części dorzecza Odry i Łaby (, s. 827)..
Nazwa rzeki należy do nazw substratowych – została przejęta przez nową ludność od wcześniejszych osadników, którzy później wyginęli lub wymarliCienkowski, W. P., Sekrety imion własnych, Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, Warszawa 1965, s. 136..
== Główne dopływy ==
* Miedzianka
* Witka
* Czerwona Woda
* Jędrzychowicki Potok
* Skroda
* Lubsza
* Mandau
* Pließnitz
== Miasta nad Nysą od źródeł ==
* Jablonec nad Nysą
* Liberec
* Hrádek nad Nisou
* Zittau (Żytawa)
* Görlitz / Zgorzelec
* Pieńsk
* Łęknica / Bad Muskau (Mużaków)
* Forst
* Guben / Gubin
== Zagospodarowanie ==
Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z 2002 r. ws. klasyfikacji śródlądowych dróg wodnychRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie klasyfikacji śródlądowych dróg wodnych ()., Nysa ma klasę żeglowną Ia na odcinku 15 km od Gubina do ujścia do Odry.
Elektrownie wodne:
* Sobolice
* Przysieka
* Zasieki
* Gubin
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 2: Pogórze Izerskie (M-Ż). Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, .
Kategoria:Rzeki w Brandenburgii
Kategoria:Rzeki w Czechach
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Rzeki w Saksonii
Kategoria:Rzeki graniczne
Kategoria:Dorzecze Nysy Łużyckiej
O

O (minuskuła: o) – piętnasta litera alfabetu łacińskiego, dwudziesta litera alfabetu polskiego. Oznacza zwykle w danym języku samogłoskę średnią tylną, np. [] lub [].
== Inne reprezentacje litery O ==
== Zobacz też ==
* Ó
* О
* Ο (omikron), Ω (omega)
Kategoria:Litery alfabetu łacińskiego
Kategoria:Samogłoski
Obnica

Obnica (niem. Wobnitz) – ramię boczne Regalicy, oddzielająca się w okolicy Klucza, obecnie za pomocą śluzynaturalne rozwidlenie zostało zlikwidowane, jednak na południe od niego powstała śluza łącząca Regalicę z Obnicą, opływająca wyspy: Krzaczasta, Wielkie Bagno Kurowskie a za Skośnicą oddzielająca Stare Pło i Wielkie Pło od Ustowskich Mokradeł. Uchodzi do Regalicy w Podjuchach dwoma ramionami pomiędzy którymi leży Obnicki Ostrówhttp://encyklopedia.szczecin.pl/wiki/Obnica. Podzielona jest Skośnicą na dwie części, w taki sposób, że na odcinku około 300 m. ich wody się nakładają. Z tego powodu wyróżnia się Obnicę Północną i Obnicę Południową.
== Uwagi ==
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Regalicy
Obrzędy pogrzebowe Słowian

thumb|300px|Przypuszczalne wyobrażenie Welesa-Trzygłowa (w dolnej partii tzw. Światowida ze Zbrucza) - boga, który sprawował pieczę nad Nawią, słowiańskimi zaświatami.
Obrzędy pogrzebowe Słowian – śmierć dla Słowian stanowiła przejście do innego świata: Nawii. Człowiek po śmierci był traktowany z należytą czcią i stosownie wyprawiany na tamten świat. Zmarłego ubierano w najlepsze szaty, ozdabiano biżuterią, nierzadko wyposażano w różnego rodzaju przedmioty codziennego użytku, czasem nawet w broń. Ciało zmarłego kładziono na stosie by spłonęło w oczyszczającym ogniu. Prochy umieszczano w glinianych naczyniach (tzw. popielnicach) i zakopywano w grobach. Czasami były to płaskie, zwykłe groby, a czasami okazałe kurhany usypywane z ziemi.
Mimo iż chrześcijaństwo (w okresie gdy zyskało wystarczające ku temu wpływy) zabraniało palenia ciał, to nic nie stawało na przeszkodzie uczcić zmarłego wyprawiając mu tryznę (zwaną też strawą) - stanowiącą kulminację ceremonii pogrzebowej. Stypa (tej nazwy zapożyczonej z łaciny średniowiecznej, używa się od XVI wieku zamiast rodzimej strawy) nie polegała wówczas tylko na posępnym spożywaniu jadła w intencji zmarłego, tak jak obecnie. Podobnie jak w starożytnym Rzymie, Słowianie na cześć zmarłego urządzali gonitwy, zapasy, igrzyska i tańce, po których następował poczęstunek. Aby zmarły nie powracał na ziemię i nie straszył po nocach, należało mu wyprawić godny pogrzeb i sutą stypę. Żałobników częstowano więc, czym chata bogata. W XVI wieku stypy polskiej szlachty stają się hucznymi biesiadami, obficie zakrapianymi wódką, na których często dochodziło do bijatyk.
Na naszych dawnych kresach wschodnich najbardziej popularną potrawą była kutia, dziś znana jako danie wigilijne. Gotowaną pszenicę z makiem, miodem i bakaliami stawiano na grobach, ofiarowując zmarłym, oraz częstowano nią dziady cmentarne w trakcie ceremonii zadusznych, zwanych chałturami na Białej Rusi i na Litwie.
==Zobacz też== 
*Śmierć
*Pogrzeb
*Dziady
*Mitologia Słowian
Kategoria:Zwyczaje słowiańskie
Kategoria:Życie w dawnej Polsce
Kategoria:Kultura Polski
Kategoria:Pogrzeby
Ochotnica (rzeka)

Ochotnica – rzeka, dopływ Dunajca. Za jej górny bieg uważany jest potok Forędówka, dolny bieg zaczyna się od ujścia potoku Furcówka. Jest ciekiem 3 rzędu i ma długość 22,776 km. Cała zlewnia Ochotnicy znajduje się w Gorcach i ma powierzchnię 109 km². Na swej długości rzeka przyjmuje ponad 20 dopływów, prawobrzeżnych spod Pasma Lubania i lewobrzeżnych z głównego grzbietu Gorców. Średni spadek wynosi 33 m/km. Przepływa przez miejscowości Ochotnica Górna i Ochotnica Dolna i na wysokości 385 m uchodzi do Dunajca jako jego lewy dopływ. Ujście do Dunajca należy administracyjnie do Tylmanowej.
Główne dopływy Ochotnicy w kolejności biegu rzeki, to: 
* lewe: Jaszcze, Jamne, Błaszczki, Majdowski Potok, Skrodzieński Potok, Gorcowski Potok (Potok Gorcowy), Młynne
* prawe: Furcówka, Potok Ciepielowski, Mostkowy Potok, Groniowski Potok, Jurkowski Potok, Kudowski Potok, Szymanowski Potok, Saskówka, Lubański Potok, Gardoński Potok (Gardoniewski), Rolnicki Potok, Jańczurowski Potok, Brysiowski Potok 
Potoki te tworzą boczne doliny. Charakterystyczną cechą jest, że doliny lewoboczne (pod Pasmem Gorca) są głębsze (mają średnią głębokość 200–300 m) od dolin prawobocznych pod Pasmem Lubania, które mają średnią głębokość 150–200 m.
 
Wskutek dużego spadku rzeka tworzy liczne wodospady i progi, szczególnie w górnej części. W górnym biegu jej koryto jest wąskie, potem znacznie rozszerza się, u ujścia potoku Młynne i Szymanowski osiągając szerokość 120 m. Rzeka wykazuje silne działanie erozyjne. Po większych opadach atmosferycznych lub przy gwałtownym topnieniu śniegów jej wody transportują ogromne ilości ziemi i kamieni i mają ogromną siłę niszczącą. Największe powodzie miały miejsce w latach 1870, 1882, 1894, 1913, 1934, 1958, 1970, 1997, 2009, 2014 i 2018.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Wody Gorców
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Okalewka

Okalewka – rzeka, prawy dopływ Skrwy o długości 15,28 km. 
Zlewnia Okalewki ma charakter nizinny, a jej powierzchnia wynosi 110,65 km²https://web.archive.org/web/20170918202800/http://bip.skrwilno.lo.pl/bip_download.php?id=394 Załącznik Nr 1 do decyzji środowiskowej Nr 7627-3/2007, str. 1. Rzeka odprowadza wody opadowe i drenażowe z dużych kompleksów użytków rolnych, głównie pól uprawnych, łąk i pastwisk oraz lasów.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Skrwy
Okalica

Okalica – rzeka, lewostronny dopływ Łeby o długości 18,86 km. 
Źródła rzeki znajdują się w okolicy Zakrzewa na północno-zachodnim krańcu Pojezierza Kaszubskiego. Przepływa przez kompleks leśny Puszczy Kaszubskiej i przez obszar gmin Cewice i Nowa Wieś Lęborska (miejscowości: Okalice, Osowo Lęborskie i Malczyce).
Dopływy: prawy - Świniucha, lewy - Sopot
Uchodzi do Łeby w Lęborku.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Łeby
Okrzejka (dopływ Wisły)

Okrzejka – rzeka, prawy dopływ Wisły o długości 73,56 km i powierzchni dorzecza 528 km². 
Płynie przez Wysoczyznę Żelechowską do Doliny Środkowej Wisły na obszarze województwa mazowieckiego i lubelskiego. Wypływa we wsi Wola Okrzejska. Przepływa przez Wolę Okrzejską, Okrzeję, Kłoczew, Godzisz, Podzamcze, Maciejowice, a do Wisły uchodzi poniżej ujścia Radomki, przyjmując nazwę Bączycha. Dopływami Okrzejki są Swarzyna, Korytka, Ownia.
W dolinie Okrzejki koło wsi Gózd i Trojanów znajdują się duże kompleksy stawów rybnych.
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Wisły
Kategoria:Rzeki w Polsce
Olszanka (dopływ Sanu)

Olszanka (w dawniejszych źródłach zwana Olszanica, przez ludność miejscową Olszanka) – rzeka w Górach Sanocko Turczańskich, prawy dopływ Sanu. Powstaje z połączenia Wańkówki i Starego Potoku w miejscowości Olszanica. Uchodzi formalnie do Sanu w miejscowości Zwierzyń, a tak naprawdę osiąga stare koryto Sanu i płynie nim ok. 2,7 km do elektrowni Zwierzyń będącej dolną instalacją Zespołu Elektrowni Wodnych Solina-Myczkowce, gdzie wody Sanu wracają w stare koryto, czyli tak naprawdę dopiero tam wpada od Sanu.
== Nazewnictwo ==
Górny bieg Olszanki ma nazwę Potoczek.
== Potoki źródłowe ==
* Wańkówka
* Stary Potok 
== Główne dopływy ==
* Rudenka(prawy)
* Potok Kiniański (lewy)
== Miejscowości ==
* Olszanka, Olszanica
* Uherce Mineralne
* Zwierzyń
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
# 
# Biuletyn Informacyjny Gminy Olszanica. Program ochrony środowiska dla gminy Olszanica na lata 2004-2015.
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Wody Gór Sanocko-Turczańskich
Kategoria:Dorzecze Sanu
Olszynka (dopływ Ropy)

Olszynka – rzeka, lewy dopływ Ropy. Ma długość około 24 km i jej zlewnia w całości znajduje się na Pogórzu Ciężkowickim. Odwadnia teren gmin Rzepiennik, Szerzyny i Skołyszyn. Olszynka stanowi południową granicę Parku Krajobrazowego Pasma Brzanki. Wody potoku znajdują się w III klasie czystości wód, a według typologii rybackiej Olszynka jest krainą pstrąga, dominującym gatunkiem ryb jest pstrąg potokowyWojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Rzeszowie – WODY – badania 2005.
Potok bierze swój początek na wzniesieniu BrzankaSłownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. 1886 (534 m n.p.m.) w Jodłówce Tuchowskiej, skąd w kierunku południowo-wschodnim płynie przez Olszyny. Następnie, przybrawszy kierunek wschodni, płynie przez Ołpiny, a w Szerzynach skręca na południe i płynie przez Święcany i Siepietnice, gdzie na wysokości 242 m n.p.m. wpada do Ropy.
Głęboka dolina Olszynki przecina równoleżnikowo pasma wzgórz o szerokich i łagodnych grzbietach. Mikroregion Kotliny Olszynki dzieli teren na dwie zróżnicowane krajobrazowo części. Na pasmo górskie od strony północnej, którego stoki południowe są zalesione oraz pocięte głębokimi wąwozami, którymi spływają liczne potoki. Własną nazwę posiada tylko jeden z nich – potok Czermianka. Zaś grzbiety wzniesień położone od strony południowej są nagie.
	
== Przypisy ==
Kategoria:Pogórze Ciężkowickie
Kategoria:Dorzecze Ropy
Kategoria:Rzeki w Polsce
Omaza

Omaza (ros. Игнатьевка) – rzeka w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim i w Rosji, prawobrzeżny dopływ Banówki, o długości 27,4 kmGrzegorz Radtke, Rafał Bernaś, Krzysztof Cegiel, Piotr Dębowski, Michał Skóra– ICHTIOFAUNA DORZECZA BAUDY ORAZ MNIEJSZYCH CIEKÓW UCHODZĄCYCH DO ZALEWU WIŚLANEGO, Roczniki naukowe PZW, 2011.
Źródła cieku znajdują się w wąskim wąwozie na zachód od wsi Lutkowo. Rzeka trzykrotnie przekracza granicę polsko-rosyjską, nim opuści nasz kraj, przy czym większa część długości rzeki przypada na terytorium Polski. Na całej długości jest to nieuregulowany, bystry strumień, płynący zalesioną doliną w otoczeniu pól i nieużytków. W Omazie dominującą rybą jest pstrąg potokowy, pochodzący z naturalnego tarła. Prócz pstrąga w rzece występują jeszcze takie ryby jak: głowacze, strzeble i ślizy.
Pomiędzy Grzechotkami i Pęciszewem na zachód od nieistniejącego PGR-u Sarniki w pobliżu ujścia bezimiennego cieku do Omazy znajduje się głaz narzutowy zwany dawniej Teufelstein. Jest to szary, grubokrystaliczny granit. Wymiary głazu: obwód 12 m, wysokość 2,15, długość 4,2 m i szerokość 3,2 m. Od 1961 jest to pomnik przyrody (Dec. Nr RXII. 283/61 Prez. WRN w Olsztynie z 27.11.1961).
== Galeria ==
Plik:Most Omaza S22 Berlinka Grzechotki 3.jpg|Omaza przy drodze S22
Plik:Most Omaza Grzechotki 2.jpg|Omaza przy drodze S22
Plik:Most Omaza S22 Berlinka Grzechotki.jpg|Omaza pod mostem przy S22
Plik:Most Omaza S22 Berlinka Grzechotki 5.jpg|400-metrowy most na Omazie
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Banówki
Kategoria:Rzeki w obwodzie kaliningradzkim
Kategoria:Zlewisko Zalewu Wiślanego
Opatówka (dopływ Liswarty)

Opatówka () – rzeka, prawy dopływ Liswarty o długości 18 km. Początek bierze w okolicach Złochowic, a dalej płynie przez Opatów i Rębielice Królewskie. Koryto rzeki jest częściowo uregulowane, a brzegi umocnione faszyną.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Opatówka (dopływ Wisły)

Opatówka () – rzeka, lewy dopływ Wisły o długości 55,88 km i powierzchni dorzecza 282 km².
Rzeka płynie z Gór Świętokrzyskich przez Wyżynę Sandomierską na Nizinę Nadwiślańską, w województwie świętokrzyskim. Jej źródło znajduje się na wschodnim zboczu Góry Truskolaskiej (Pasmo Jeleniowskie), na wysokości 332 m n.p.m., ok. 10 km na zachód od Opatowa. Przepływa przez Dacharzów, Dwikozy, Karwów, Malice Kościelne, Międzygórz, Opatów, Radoszki, Słabuszewice, Szczytniki i Wysiadłów, a do Wisły uchodzi na wschód od wsi Słupcza powyżej Zawichostu, na wysokości 138 m n.p.m. W dorzeczu rzeki Opatówki występują liczne wąwozy lessowe.
Prawymi dopływami rzeki są Grabówka, Rzeka Marcinkowska i Kania.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Orlanka (dopływ Narwi)

Orlanka – rzeka, lewy dopływ Narwi o długości 50,28 km.
Rzeka płynie na Nizinie Północnopodlaskiej, w województwie podlaskim. Wypływa na podmokłych łąkach koło wsi Jelonka. Przepływa przez miejscowości Jelonka, Czechy Orlańskie, Dubicze Cerkiewne, Rutka, Reduty, Koszele, Orla, Mikłasze, Ogrodniki, Sobótka, Hryniewicze Małe, Chraboły, Deniski, a do Narwi uchodzi w pobliżu wsi Czerewki. 
W okolicach wsi Dubicze Cerkiewne tworzy zalew Bachmaty. Średnia szerokość Orlanki waha się od 2 do 9 metrów, natomiast głębokość od 0,3 do 1,1 metra. Jej lewym dopływem jest Biała, a prawymi Orla i Krzywa.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Narwi
Kategoria:Rzeki w Polsce