nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Orz

Orz – rzeka, lewy dopływ Narwi o długości 60,66 km i powierzchni dorzecza 609 km².
Rzeka płynie w województwie podlaskim i mazowieckim. Wypływa u podnóża Czerwonego Boru, na południe od wsi Szumowo, płynie przez Międzyrzecze Łomżyńskie przez miejscowości Gumowo, Gniazdowo, Czerwin, Goworowo, Kunin, Zaorze. Do Narwi uchodzi poniżej Różana.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Narwi
Kategoria:Rzeki w Polsce
Orzyc

Orzyc () – rzeka, prawy dopływ Narwi o długości 142,52 km i powierzchni dorzecza 2 077 km². 
Rzeka płynie przez Nizinę Północnomazowiecką, w województwie warmińsko-mazurskim i mazowieckim. Wypływa z bagien na obszarze Wzniesień Mławskich, na wschód od Mławy. Płynie przez Równinę Kurpiowską i Wysoczyznę Ciechanowską, przez miejscowości Grzebsk, Chorzele, Małowidz, Drążdżewo, Janowo, Jednorożec, Krasnosielc, Maków Mazowiecki, Stary Szelków, a do Narwi uchodzi we wsi Kalinowo, poniżej wsi Przeradowo, a powyżej wsi Zambski Kościelne.
Rzekę cechuje powolny nurt i niewielki spadek koryta. Jej lewymi dopływami są Grabowski Rów i Baranowska Struga, a prawymi Tamka, Bobrynka, Ulatówka, Bramura i Węgierka.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Zdjęcia rzeki Orzyc
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Osa (rzeka)

Osa (także pol. i niem. Ossa) – rzeka II rzędu w północnej Polsce o długości 96,2 km i dorzeczu 1594,5 km², prawy dopływ dolnej Wisły. Wypływa na Pojezierzu Iławskim z jeziora Perkun i kieruje się na południe, przepływa przez jeziora: Osa, Gardzień, Szymbarskie, Ząbrowskie, Popówko, Trupel i Płowęż, uchodzi do Wisły koło Zakurzewa, na północ od Grudziądza. Przy ujściu na wysokim wzgórzu (68,1 m n.p.m.) tuż przy skarpie wiślanej, od północy i wschodu opływa cytadelę grudziądzką. 
W okolicach Grudziądza charakterystyczne dla Osy są cofki.
Zlewnia posiada zróżnicowaną rzeźbę terenu, charakteryzuje się gęstą siecią hydrologiczną i występowaniem wielu jezior. Zlewnia jest głównie zbudowana z glin zwałowych i piasków sandrowych. W podmokłych obniżeniach terenu występują torfy. Większość zlewni zajmują gleby brunatne wyługowane, a w niewielkich płatach gleby brunatne właściwe, bielicowe i hydrogeniczne. Pod względem struktury użytkowania gruntu 50% stanowią lasy, pozostała część to głównie grunty rolne. 
Osa w 2003 roku na prawie całej swojej długości prowadziła wody pozaklasowe.
Rzeka była wzmiankowana już w 1222 r. jako północna granica ziemi chełmińskiej, będąc tym samym granicą między ówczesnym Mazowszem i Prusami. W latach 1920–1939 jej środkowym odcinkiem biegła granica Polski i Prus Wschodnich.
== Ochrona przyrody ==
Osa wraz z nurtem przepływa przez następujące formy ochrony:
* Park Krajobrazowy Pojezierza Iławskiego
* Obszar Chronionego Krajobrazu Pojezierza Iławskiego
* Obszar Chronionego Krajobrazu Jeziora Goryńskiego
* Obszar Chronionego Krajobrazu Doliny Osy i Gardęgi
* Rezerwat przyrody Dolina Osy
* Obszar Chronionego Krajobrazu Strefy Krawędziowej Doliny Wisły.
== Miejscowości nad Osą ==
* Gardzień
* Szymbark
* Ząbrowo
* Zazdrość
* Czachówki
* Biskupiec
* Osówko
* Płowężek
* Mędrzyce
* Świecie nad Osą
* Słupski Młyn
* Rogóźno-Zamek
* Owczarki
* Zakurzewo
* Mózgowo
* Gałdowo
*Grudziądz
== Zobacz też ==
* rzeki Polski
* Łasinka (rzeka)
*Gardęga (rzeka)
* Mała Osa
* Młynówka (dopływ Osy)
* Kanał Trynka
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Powiat iławski
Kategoria:Powiat grudziądzki
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Osiecznica (rzeka)

Osiecznica (pot. Oszczynica) – rzeka będąca lewobrzeżnym dopływem Warty o długości 37,5 km i powierzchnią zlewni 293,7 km².
== Historia ==
Osiecznicę ze wzmianek historycznych, najpewniej można identyfikować ze strugą widoczną na mapach topograficznych z roku 1950, jako jedną ze strug bez nazwy, przecinających na wschód od Sierakowa drogę do Poznania, a wypływających z północnego krańca Jeziora Lutomskiego.
W 1424 roku w ugodzie między Małgorzatą z Sierakowa i Wierzbietą z Rozbitka, a Dobrogostem z Sierakowa postanowiono m.in., że cała struga Osszecznicza i stojący na niej młyn Ryczywół, ma przynależeć do dóbr Sierakowa, a poszczególni jego współwłaściciele mają posiadać części strugi i młyna proporcjonalnie do wielkości swoich części w Sierakowie.
W 1432 roku pełnomocnicy Femy, żony Wierzbięty z Sierakowa oraz Bodzęty i Jana z Lutomia zgadzają się przyjąć woźnego, który m.in. wbije nowy pal (obok starego) w strugę jako kopiec graniczny między Sierakowem a Lutomiem.
W roku 1435, Jan z Sierakowa z braćmi, wygrywa proces z Bodzętą i Janem z Lutomia, którzy bez porozumienia z Janem z Sierakowa wbili w strugę Ossyeczna pal graniczny. Wyrok nakazuje oskarżonym zapłacić karę i usunąć wspomniany pal. W roku 1443 na mocy ugody Wierzbięta i jego małżonka mają odstąpić Wincentemu i Jakubowi dziedzicom w Sierakowie m.in. 3 części młyna zwanego Ryczywół, stojącego na strudze Ossyecznicza, a także 3 części tej strugi. W 1640 roku do szpitala Św. Ducha w Sierakowie należy rola czyli ostrów koło Osiesnicy, za mostem po lewej stronie drogi do Poznania, zaś w 1781 roku do kościoła parafialnego w Sierakowie należy pole koło strugi Osiesznica, leżące pomiędzy drogą do Poznania a polem uczc. Tomasza Wagnera.
=== Hydronimia ===
W czasach historycznych rzeka nosiła różne nazwy:
* 1424 - Osszecznicza
* 1435 - Ossyeczna,
* 1443 - Ossyecznicza, 
* 1640 - Osiesnica,
* 1781 - Osiesznica.
== Przebieg rzeki ==
200px|thumb|left|Osiecznica w Chrzypsku Wielkim
Wypływa z jeziora Lubocześnickiego, położonego we wsi o tej samej nazwie, uchodząc do Warty powyżej Sierakowa. W zlewni znajduje się wiele jezior, do największych należą: Białcz Wielki, Jez. Wielkie, Jez. Chrzypskie i Jez. Lutomskie. Większość terenów zlewni włączono w obręb Sierakowskiego Parku Krajobrazowego. Obszar zlewni w dużej mierze wykorzystywany jest do celów rekreacyjnych. Intensywne użytkowanie gruntów wpłynęło na uznanie zlewni jezior Chrzypskiego i Radziszewskiego za wrażliwe na zanieczyszczenie związkami azotu ze źródeł rolniczych. Obok spływów powierzchniowych potencjalnym źródłem zanieczyszczenia są fermy trzody chlewnej oraz liczne zakłady rolne. Stan wody znacznie się poprawił po dokonaniu remontu i modernizacji oczyszczalni ścieków w Chrzypsku Wielkim.
== Zobacz też ==
* Jezioro Lutomskie
* Osiecznica
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Historia: Słownik historyczno-geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu
Kategoria:Dorzecze Warty
Kategoria:Rzeki w Polsce
Osobłoga

Osobłoga (też Osa, dawniej Ossobłoka, czes. Osoblaha, niem. Hotzenplotz, przez Austriaków nazywana Ossą) – rzeka w Czechach i Polsce, lewy dopływ Odry.
Długość: 65,5 km
Powierzchnia zlewni – 993 km² (z tego 745 km² w Polsce)
Rzeka wypływa na północnym zboczu góry Kutný vrch (niem. Lachberg) w Górach Opawskich w Czechach jako Petrovický potok (pol. Potok Petrowicki) i od zbiegu ze strumieniem Muszlow we wsi Pitárné nazywa się Osoblaha. Na terytorium Polski wpływa poniżej miejscowości Osoblaha. Płynie przez Sudety Wschodnie i Nizinę Śląską (woj. opolskie). Uchodzi do Odry w Krapkowicach. Nad Osobłogą w miejscowości Bohušov znajdują się ruiny Fulštejnu (Füllstein), średniowiecznego dworu rycerskiego Herburtów, późniejszych właścicieli Felsztynu i dostojników Rzeczypospolitej.
Główne dopływy:
* lewe: Karlovský potok, Lesný potok, Prudnik ze Złotym Potokiem, Lubrzanka, Biała.
* prawe: Svinný potok, Mušlov (niem. Muschelbach), Liptaňský potok, Povelický potok, Lužná, Hrozová (pl. potok Grozowy lub Wielki Potok, niem. Große Bach) z potokiem Trója (pl. Troja) i z Matějovickým potokiem (pl. Maciejowicki Potok).
Ważniejsze miejscowości nad Osobłogą: Petrovice, Janov, Jindřichov, Osoblaha, Racławice Śląskie, Głogówek, Żywocice, Krapkowice.
mały|250px|lewo|Osobłoga w Krapkowicach zimą (2010)
== Zobacz też ==
* Rzeki Europy
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Czechach
Kategoria:Rzeki w Polsce
Ostrowica

Ostrowica (niem. Katten Graben) – uregulowana rzeka w zachodniej części Pojezierza Zachodniopomorskiego na Równinie Pyrzycko-Stargardzkiej, w powiecie pyrzyckim. 
Dawna rzeka nizinna zaczynająca swój bieg w rozlewiskach powyżej jeziora: Świdno i Świdzienko w gminie Kozielice, na południe od wsi Trzebórz. Odwadnia wschodnią część powiatu pyrzyckiego. W górnym biegu największym dopływem jest Kanał Wąski, a w dolnym przepływając przez jezioro Będgoszcz przyjmuje wody Krzekny i Bielicy. Uchodzi do Miedwia. 
Uregulowana, podobnie jak jej dopływy podczas melioracji przed 1945 rokiem. Obecnie nazywana Kanałem Ostrowicy lub Kanałem Nieborowskim, a w górnym biegu Kanałem Długim.
Górny bieg rzeki do jeziora Będgoszcz nosi nazwę Kanał Nieborowski.
Nazwę Ostrowica wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – Katten-Graben, s. 8.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Powiat pyrzycki
Kategoria:Dorzecze Płoni
Kategoria:Rzeki w Polsce
Osława

__NOTOC__
Osława (, , , ) – rzeka w południowo-wschodniej Polsce, lewy dopływ Sanu w zlewisku Morza Bałtyckiego. Długość – 55 km, powierzchnia zlewni – 503 km².
Źródła Osławy znajdują się na południowo-zachodnich stokach Matragony w granicznym paśmie Bieszczadów. Osława początkowo płynie na zachód wzdłuż grzbietu granicznego, następnie na wysokości Przełęczy Łupkowskiej skręca na północ. W dolnym biegu, silnie meandrując, płynie na północny wschód i uchodzi do Sanu koło wsi Zasław. Dolina Osławy niemal na całej długości stanowi granicę między Beskidem Niskim w Karpatach Zachodnich a Bieszczadami Zachodnimi w Karpatach Wschodnich. 
Nazwę rzeki zapisano po raz pierwszy w 1400 roku. Nazwa rzeki pochodzi prawdopodobnie od języków przedsłowiańskich, osła – ‘kamień’„Liczba nazw pochodzenia przedsłowiańskiego nie motywowanych przez języki słowiańskie, bałtyckie czy niemiecki jest zwykle bardzo niewielka. Nazwy te odnoszą się do dużych i średnich rzek. W dorzeczu Sanu będą to San, Sawa, Łada, Stryj, a może też Tanew, Wiar, Hocza i Hoczew, Taba, Osława, Tyrawa, Morawa, Poława, Piela, Orysko.” – . 
Dolina Osławy stanowi szlak komunikacyjny. Biegną nią linia Bieszczadzkiej Kolejki Leśnej (z Balnicy do Rzepedzi), linia kolejowa z Przełęczy Łupkowskiej do Zagórza oraz drogi nr 897 i 892. Rzeka przepływa przez wsie Maniów, Wola Michowa, Smolnik, Mików, Duszatyn, Prełuki, Turzańsk, Rzepedź, Szczawne, Kulaszne, Wysoczany, Mokre, Morochów, Czaszyn, Tarnawa Dolna, Wielopole, Zagórz i Zasław (dawniej Zasławie). 
== Dopływy ==
Większe dopływy: Osławica, Kalniczka. 
== Turystyka ==
Do 1946 roku dorzecze Osławy było zamieszkane w większości przez rusińskich Łemków„gdzie ich nazywano, albo Sanockimi Góralami, albo też 130Lemkami, od przysłówka Lem, który używają, a który odpowiada co do znaczenia przysłówkowi «tylko» [...], właśnie wśród tych Górali Sanockich czyli jak ich zwać chcą Lemków, leży ponad Osławą trzy wioski w niewielkiej odległości od siebie, gdzie w jednej mówią ludzie «Lem» w drugiej «Nem» w trzeciej «Łeż», tem samym tedy prawem można by ich nazywać Lemkami, Memkami, i Łeżkami” – 
Po dawnych mieszkańcach zachowały się w dolinie Osławy nieliczne już drewniane cerkwie wschodniołemkowskiej proweniecji m.in. w dawnej wsi Dolina, Morochowie, Szczawnem, Turzańsku, Rzepedźi, Komańczy, Wisłoku Wielkim, i Radoszycach oraz murowane z początku XX wieku, na planie krzyża z centralną kopułą, stylem wywodzącym się z Huculszczyzny, uznanym przez Ukraińców za narodowy m.in. w Czaszynie, Łukowem i Smolniku. Z Sanoka prowadzi Szlak Ikon Dolina Osławy, znakowany kolorem niebieskim . Sanok PKP i PKS przez Turzańsk.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Adam Fastnacht Osadnictwo Ziemi Sanockiej, 1946 
* 
* Stanisław Kłos Województwo rzeszowskie. Przewodnik, Warszawa 1973
== Linki zewnętrzne ==
* Rzeka Osława na Youtube – film
* Monitoring powodziowy rzeki Osława
* Przełom Osławy pod Duszatynem - Film
Kategoria:Wody Bieszczadów Zachodnich
Kategoria:Wody Pogórza Bukowskiego
Dorzecze Osławy
Kategoria:Rzeki w Polsce
Osławica (rzeka)

Osławica – rzeka, lewy dopływ Osławy o długości 18,14 km. 
Dolina Osławicy oddziela Bieszczady od Beskidu Niskiego, stanowi także granicę Beskidów Lesistych. Źródło jest położone ok. 680 m n.p.m., pod przełęczą Przysłup (689 m n.p.m.). Rzeka płynie na północ, przez miejscowości Osławica i Komańcza, a następnie w Rzepedzi uchodzi do Osławy (ok. 415 m n.p.m.).
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Osławy
Kategoria:Wody Bieszczadów Zachodnich
Kategoria:Rzeki w Polsce
Ołobok (dopływ Prosny)

Ołobok () – rzeka, lewy dopływ Prosny o długości 39,84 km. 
Rzeka płynie głównie na terenie powiatu ostrowskiego w kierunku południowym i wschodnim. Przepływa przez miejscowości: Raszków, Przybysławice, Ostrów Wielkopolski, Bagatela, Psary, Sławin, Rososzyca, Ołobok. Uchodzi do Prosny w okolicy Sławina.
Prawymi dopływami rzeki są Struga Ostrowska i Gniła Barycz, a lewymi Niedźwiada i Ciemna.
== Zobacz też ==
* Ołobok
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Prosny
Pankówka

Pankówka – rzeka, nazywana dawniej Kostrzewska WodaTam, gdzie początki hutnictwa polskiego lub Kostrzynią, płynąca w powiecie kłobuckim, dopływ Liswarty.
mały|lewo|220px|Most kolejowy nad Pankówką w Pankach w ciągu linii kolejowej nr 181
Płynie w nieckowatej dolinie o płaskim dnie, w której można wyróżnić terasę zalewową i wyższą nadzalewową. Jest nieuregulowaną rzeką na terenie gminy Panki. Przy rzece znajdują się dwa zbiorniki retencyjne. Od miejscowości Węglowice, rzeka Pankówka bierze początek na zachód. Dolinę rzeki zajmują łąki częściowo podmokłe z nielicznymi torfowiskamihttps://web.archive.org/web/20080509125419/http://www.liswartakrzepice.com/krzepickieabc.htm krzepickieabc.
Płynie przez gminy Wręczyca Wielka, Panki oraz Przystajń. Długość rzeki na terenie gminy to 19 km. Średnia głębokość rzeki wynosi 0,6 m, szerokość średnia 5 m. Szybkość przepływu rzeki wynosi 0,5 m/sek. Średnia wysokość brzegów 1 - 1,5 m. Brzegi na odcinkach uregulowanych ubezpieczone są darnią i płotkiem faszynowym.
Rzeka ma charakter korytarza migracyjnego dla wydry i bobra, na jej rozlewiskach bytują łabędzie, cyranki, łyski i zimorodki. Wody obfitują w płotki, okonie czy szczupaki.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Powiat kłobucki
Kategoria:Dorzecze Liswarty
Kategoria:Wyżyna Woźnicko-Wieluńska
Perznica

Perznica – rzeka, prawy dopływ Parsęty o długości 26,22 km i powierzchni zlewni 229,27 km².
Rzeka płynie w województwie zachodniopomorskim. Dopływy rzeki stanowią: Łozica, Radusza i Trzebiegoszcz. 
Nazwę Perznica wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – Pirnitz HüttenfliessRozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 października 1948 r. (, s. 22).
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Pełcznica (rzeka)

Pełcznica (Czarnula) – rzeka górska w południowo-zachodniej Polsce w woj. dolnośląskim w Sudetach Środkowych, w Górach Wałbrzyskich, Kotlinie Wałbrzyskiej i Pogórzu Wałbrzyskim.
Rzeka o długości 39,95 km, prawy dopływ Strzegomki, jest ciekiem IV rzędu należącym do dorzecza Odry, zlewiska Morza Bałtyckiego.
Rzeka płynie w województwie dolnośląskim. Jej źródła znajdują się powyżej Wałbrzycha, w Górach Wałbrzyskich, u podnóża zachodniego zbocza wzniesienia Borowa, po północnej stronie przysiółka Rybnicy Leśnej- Kamionka, w pobliżu dzielnicy Glinik Stary, około 558 m n.p.m. Przepływa przez Wałbrzych i Świebodzice, przy czym wałbrzyski odcinek jest częściowo skanalizowany – tzn. na całym odcinku zabudowy miejskiej koryto rzeki stanowi kanał kryty o długości ok. 5,4 km, który kończy się w dzielnicy Stary ZdrójProgram Ochrony Środowiska Miasta Wałbrzych str. 27. Pomiędzy Wałbrzychem a Świebodzicami tworzy Przełom Pełcznicy. Wpada do Strzegomki na jej 43-44 kilometrze, w pobliżu wsi Skarżyce. Koryto rzeki kamienisto-żwirowe słabo spękane i na ogół nieprzepuszczalne z małymi progami kamiennymi, na których w górnym biegu w kilku miejscach występują niewielkie progi. W większości swojego biegu płynie obok drogi, wśród terenów zabudowanych i pól uprawnych. Zasadniczy kierunek biegu rzeki jest północno-wschodni. Jest to rzeka górska odwadniająca ze swymi dopływami zachodnią część Gór Wałbrzyskich oraz odprowadza część wód z Kotliny Wałbrzyskiej i Pogórza Wałbrzyskiego. Rzeka charakteryzuje się niewyrównanymi spadkami podłużnymi i zmiennymi wodostanami, znajduje się na niej szereg progów redukujących spadek.
Większymi dopływami są potoki: Sobięcinka, Poniatówka, Lubiechowski Potok (Lubiechowska Woda) i Szczawnik.
Obecnie Pełcznica toczy wody od I do III klasy czystości. W latach 1946-1996 była zwana przez mieszkańców Wałbrzycha i okolic "Czarną Rzeką", "Czarną", "Smródką”, a w Świebodzicach "Czarnulą”. Powodem było katastrofalne zanieczyszczenie szlamem z odstojników, poflotacyjnych węgla z wałbrzyskich kopalńOcena stanu jakości rzek województwa dolnośląskiego str. 25 i 26.
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 10, Wrocław 2005
* 
Kategoria:Dorzecze Bystrzycy
Kategoria:Rzeki w Polsce
Piasecznica (dopływ Omulwi)

Piasecznica – rzeka w środkowej Polsce, lewobrzeżny dopływ Omulwi o długości 38,67 km i powierzchni zlewni 150,13 km². 
Źródła rzeki znajdują się niedaleko Piaseczni. Uchodzi do Omulwi w pobliżu Ostrołęki.
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Omulwi
Piaśnica

Piaśnica (kaszb. Piôsznica) – rzeka w północnej Polsce na Kaszubach, przepływa przez obszar dwóch powiatów województwa pomorskiego: wejherowskiego i puckiego. Bieg zaczyna na obszarze Puszczy Darżlubskiej (na południe od Małej Piaśnicy), a kończy uchodząc do Bałtyku na zachód od Dębek (obszar rezerwatu przyrody Piaśnickie Łąki).
Piaśnica przepływa przez Wielką Piaśnicę (miejsce kaźni mieszkańców Kaszub i Polaków przywiezionych z głębi Rzeszy dokonanej przez Niemców) i jezioro Żarnowieckie. Do 1 września 1939 rzeka na sporym odcinku stanowiła granicę polsko-niemiecką. W swym dolnym odcinku od elektrowni wodnej w Żarnowcu do ujścia stanowi turystyczny szlak spływów kajakowych.
== Zobacz też ==
* General Carleton – statek handlowy (Whitby, 1777) – zatonął przy ujściu Piaśnicy 27 września 1785
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Zlewisko Morza Bałtyckiego
Pielgrzymówka

Pielgrzymówka – rzeka na Górnym Śląsku, największy dopływ Pietrówki.
Źródło rzeki znajduje się w Knajskim Lesie w Bąkowie, uchodzi do Pietrówki w okolicach Zebrzydowic. W zlewni znajdują się liczne stawy hodowlane m.in. Muroń i Bagno, Młyńszczok, Kisielów, Ploso, Staw Młyńsko, Staw Karpiowiec, Staw Kleszczowiec oraz kaskadowy system Stawów Olszynioków.
Dopływami Pielgrzymówki są lewostronne Jelonka i Pruchnianka oraz prawostronne Bzianka, Ruptawa i Golasowicki Potok.
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Piertanka

Piertanka – rzeka wypływająca z jeziora Pierty i przepływająca przez jezioro Omułówek. Stanowi przedłużenie rzeki Wiatrołuży w jej dolnym biegu. Uchodzi do jeziora Wigry w obrębie Zatoki Zadworze we wsi 
Tartak na południe od drogi wojewódzkiej nr 653 |.
Woda z Piertanki zasila wylęgarnię ryb Wigierskiego Parku Narodowego w miejscowości Tartak. W badaniach z 2014 roku stan ekologiczny i stan chemiczny rzeki oceniono jako dobry .
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Suwalszczyzna
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Niemna
Piotr Gierowski

Piotr Gierowski (ur. 1978 w Krakowie) – polski slawista-bohemista, literaturoznawcaStrona Instytutu Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wnuk Józefa Andrzeja Gierowskiego. Ukończył studia w zakresie filologii czeskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W 2009 roku obronił doktorat. Pracuje jako adiunkt w Instytucie Filologii Słowiańskiej UJ. Jest autorem wielu prac z historii literatury czeskiej i dziejów literaturoznawstwa, w szczególności praskiego strukturalizmu. Wydał monografię Struktury historii: o czeskim projekcie dziejów literatury na tle recepcji praskiego strukturalizmu w Polsce (2013). Jest współautorem (obok Jacka Balucha) Czesko-polskiego słownika terminów literackich.
== Bibliografia ==
* Piotr Gierowski, Struktury historii : o czeskim projekcie dziejów literatury na tle recepcji praskiego strukturalizmu w Polsce, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2013.
* Jacek Baluch, Piotr Gierowski, Czesko-polski słownik terminów literackich, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2016.
* Piotr Gierowski, Czeski sen o strukturalizmie (1926-1948), [w:] Zrozumieć Słowiańszczyznę. Prace poświęcone profesor Marii Bobrownickiej w dziewięćdziesiątą rocznicę urodzin, red. Maria Dąbrowska-Partyka, Kraków 2010, s. 173-184.
== Przypisy ==
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy bohemiści
Kategoria:Polscy literaturoznawcy
Kategoria:Urodzeni w 1978
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego
Pisa (dopływ Wadąga)

Pisa (Pisa Warmińska) – rzeka w Polsce, dopływ Wadąga, który jest dopływem Łyny.
Odcinek o nazwie Pisa bierze swój początek w jeziorze Pisz. Do jeziora tego wpływa duży potok z Jeziora Tumiańskiego, które zbiera wodę z następujących cieków:
* rzeka Dadaj
* struga z jezior:
** Bartołckie
** Serwent
** Wardąg
* kilka mniejszych cieków
Po drodze dopływa także Kanał Kiermas i kilka innych cieków.
Polską nazwę Pisa dla średniego biegu Wadąga wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując niemiecką nazwę Wadang Pissa FlußRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (, s. 3).
== Zobacz też ==
* Pisa – dopływ Narwi
* miasto Pisz
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Łyny
Pisa (dopływ Łyny)

Pisa – rzeka III rzędu, prawobrzeżny dopływ Łyny o długości 42,01 km. 
Płynie w województwie warmińsko-mazurskim, poprzez teren Warmii i Prus Dolnych. Wypływa w okolicy wsi Polkajmy i, płynąc w kierunku północnym, mija wieś Rokitnik, gdzie przepływa pod drogą wojewódzką nr 513. Następnie mija wieś Galiny, a w miejscowości Minty przechodzi pod drogą krajową nr 57 i zmienia kierunek na północno-wschodni. Mija jeszcze miejscowości: Lusiny, Wardomy, Nuny, Gruda, Wiatrowiec i we wsi Rygarby wpada do Łyny.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Łyny
Piława (dopływ Bystrzycy)

Piława (niem. Peile) – rzeka, prawy dopływ Bystrzycy o długości 45,36 km.
Rzeka płynie w województwie dolnośląskim. Jej źródło znajduje się na wzgórzu koło wioski Kluczowa w powiecie ząbkowickim. Niemal od początku swego biegu aż do wioski Grodziszcze płynie przez tereny zabudowane. Są to: Piława Górna, Piława Dolna, Dzierżoniów, Nowizna, Mościsko i Grodziszcze. Od okolic Krzyżowej do Pszenna rzeka meandruje. Uchodzi na północ od Świdnicy, w miejscowości Wiśniowa.
W przeszłości rzeka stanowiła ściek odprowadzający nieczystości z miast i fabryk włókienniczych tego terenu. Największym trucicielem wód Piławy były nieistniejące już bielawskie zakłady włókiennicze „Bielbaw”. Oczyszczalnia ścieków zbudowana w pobliżu Dzierżoniowa bardzo poprawiła stan rzeki. Pojawiły się nawet ryby. Dominującymi gatunkami są kiełb, kleń, płoć, okoń. Ostatnie badania stanu wód z 2007 roku wskazują, że rzeka posiada IV klasę jakości. Głównie przez zbyt dużą zawartość bakterii coli. Wpływ na to ma niedostateczne oczyszczenie ścieków odprowadzanych do rzekiOcena stanu jakości rzek województwa dolnośląskiego s. 35 pkt 5.2. Piława..
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Bystrzycy