nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Piława (dopływ Gwdy)

Piława – rzeka w zachodniej Polsce, prawy (najdłuższy) dopływ Gwdy. Płynie na Pojezierzu Południowopomorskim, w województwie zachodniopomorskim i wielkopolskim.
Rzeka zaczyna bieg od jeziora Komorze i dalej płynie kolejno przez jezioro Rakowo, Brody, Strzeszyn, Kocie i do największego jeziora w jej biegu Pile dalej płynie przez jeziora Dołgie i Berlińskie, lasy Puszczy Drawskiej i Równinę Wałecką. Do Gwdy uchodzi we wsi Dobrzyca.
Piławą prowadzi szlak kajakowy.
Przed II wojną światową wzdłuż Piławy Niemcy zbudowali pas umocnień wojskowych Wału Pomorskiego.
Główne dopływy:
* prawe: Dobrzyca z Piławką.
Miejscowości nad Piławą: Liszkowo, Nadarzyce, Szwecja, Czechyń, Zabrodzie, Dobrzyca, Piława.
W 43,4 km Piławy we wsi Starowice zlokalizowana jest mała elektrownia wodna o mocy 82 kW z jazem piętrzącym.
Na polskiej mapie wojskowej z 1936 r. przy oznaczeniu rzeki podano polski egzonim PiłaArkusz 43 Bydgoszcz. Mapa operacyjna 1:300 000. Wojskowy Instytut Geograficzny, Warszawa: 1936.. Do 1945 r. poprzednią niemiecką nazwą było PilowArkusz 2766 Lebehnke. W: Topografische Karten (Meßtischblätter) 1:25 000. Reichsamt für Landesaufnahme, 1938.. W 1949 r. ustalono urzędowo polską nazwę PiławaRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (, s. 7).
== Zobacz też ==
* Piława
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Rzeka Piława Mapy przewodnik
* Spływ kajakowy Piławą zdjęcia, trasa
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Plemiona lechickie

Plemiona lechickie, Lechici – grupa plemion zachodniosłowiańskich posługująca się językami lechickimi, trzecia obok grupy plemion czeskich i plemion łużyckich. Z grupy tej wydzieliły się dwa lub trzy odłamy: plemiona polskie, plemiona połabskie i plemiona pomorskie (przy stosowaniu podziału na dwa odłamy zaliczane do plemion polskich). Słowianie z grupy plemion lechickich zasiedlają południowy brzeg Bałtyku.
 
Do grupy tej zaliczają się:
* plemiona polskie
** Polacy południowi
*** Wiślanie
*** Lędzianie
*** Ślężanie
** Polanie
*** Polanie właściwi
*** Goplanie
*** Mazowszanie
* Pomorzanie
** Kaszubi
** Pyrzyczanie
** Wolinianie
** Brzeżanie
** Słowińcy
* Słowianie połabscy
** Wieleci
** Obodryci
== Zobacz też ==
* języki lechickie
== Przypisy ==
 Kategoria:Plemiona zachodniosłowiańskie
Plewka (rzeka)

Plewka – rzeka, lewostronny dopływ Wisły o długości 27,88 km.
Źródło rzeki znajduje się na pograniczu Równiny Kozienickiej i Równiny Radomskiej w okolicy wsi Polesie na południowy wschód od Czarnolasu. Rzeka w początkowym odcinku płynie przez tereny rolnicze na południe i w okolicy wsi gminnej Przyłęk zmienia kierunek i kieruje się ku wschodowi, prowadząc wody przez Równinę Radomską i Małopolski Przełom Wisły. Przepływa przez Załazy, Rudki, Janowice i Janowiec w powiatach zwoleńskim i puławskim.
Odcinek od Janowic aż do ujścia do Wisły w Janowcu znajduje się w granicach Kazimierskiego Parku Krajobrazowego. W okolicy Janowic Plewka płynie przez las sosnowy. Utworzono tam kilkudziesięciohektarowy zalew o charakterze rekreacyjnym. 
== Zobacz też ==
* Plewka
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Pliszka (rzeka)

Pliszka (niem. Pleiske) – rzeka w województwie lubuskim (dł. 56 km), prawy dopływ Odry.
== Przebieg ==
Wypływa z jeziora Malcz na południowy zachód od wsi Jemiołów w gminie Łagów i płynie w całości przez Pojezierze Lubuskie, przepływając przez liczne jeziora, w górnym biegu przez jezioro Linie i Jezioro Bobrze. Brzegi zalesione – Puszcza Rzepińska. Nad Pliszką leżą wsie: Poźrzadło, Zamęt, Kosobudki, Drzewce Kijewo, Pliszka, Sądów, Koziczyn, Urad. Uchodzi do Odry w pobliżu miejscowości Urad w gminie Cybinka, w środkowym biegu stanowi granicę między powiatami krośnieńskim i sulęcińskim.
== Dopływy ==
* Łagowa (lewobrzeżny)
* Konotop (lewobrzeżny)
* Łękosza (prawobrzeżny)
* Moskawa (prawobrzeżny)
== Szlak kajakowy ==
W środkowym i dolnym biegu spławna, mniej więcej od okolic Zamętu. Szlak kajakowy trudny, charakteryzuje go duża liczba przenosek, głęboka warstwa mułu przy brzegach, wybujałe zarośla pokrzywowe i liczne sterczące przeszkody podwodne. Uciążliwość bywa oceniana na U 4-3. Malowniczość bardzo wysoka.
== Galeria ==
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
== Przypisy ==
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Plitnica

Plitnica (pot. Płytnica) – rzeka, prawy dopływ Gwdy, o długości 59 km. Swój bieg zaczyna w miejscowości Dziki. Przepływa przez jeziora Remierzewo, Przełęg i Kniewo. Dalej rzeka przepływa przez wsie: Sypniewo, Sypniewko-Folwark, Budy-Folwark oraz Budy. Uchodzi do Gwdy w okolicach miejscowości Płytnica.
Na polskiej mapie wojskowej z 1936 r. przy oznaczeniu rzeki podano polski egzonim PlitnicaArkusz 43 Bydgoszcz. Mapa operacyjna 1:300 000. Wojskowy Instytut Geograficzny, Warszawa: 1936.. W 1949 r. ustalono urzędowo polską nazwę Plitnica, zastępując poprzednią niemiecką nazwę PlietnitzRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (, s. 7)Arkusz 2666 Betkenhammer W: Topografische Karten (Meßtischblätter) 1:25 000. Das Reichsamt für Landesaufnahme, 1935.. W 2006 r. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych wskazała nazwę Plitnica.
== Zobacz też ==
* Płytnica
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Gwdy
Podlahia

Podlahia (obecne Podlasie) na mapie Polski z 1645 roku
Wyraźnie można prześledzić na mapach kiedy nazwę Podlahia/Podlachia zastąpiono terminem Podlasie. Wygląda na to, że miało to miejsce jeszcze w okresie przedrozbiorowym, kiedy Rzeczpospolita już była bliska upadku i pod wpływem zabiegów propagandowych państw ościennych zaczęto krytykować idee sarmackie, jako przestarzałe i oderwane od rzeczywistości europejskiej, a Lechitów-Sarmatów zaczęto uznawać za "klasę próżniaczą". Już wtedy Rosja i Prusy miały wielkie wpływy w naszym kraju i współpracowały z Austrią w ramach Paktu Trzech Czarnych Orłów, której istotą była wspólna polityka destabilizacji Polski, czego ostatecznym efektem stały się rozbiory. Nazwa Podlachia dla regionu granicznego między Polską a Litwą wskazuje nam, że nasz kraj powszechnie w XVII-XVIII wieku uznawano za Lachię/Lechię, krainę Lachów. Podlachia była krainą „pod Lachią”. Możliwe, że Lachia to ruska nazwa dla państwa Sarmatów i ich potomków Polaków (Polachów).
Kategoria:Historia Polski Kategoria:Lechia
Pogląd

Pogląd jest rodzajem idei, wyobrażenia na dany temat. Jest to także pewien sąd o czymś lub punkt widzenia na coś. Każdy pogląd może ulegać zmianie w zależności od prawdziwości podstaw, na których się opiera.
== Zobacz też ==
* dyskusja
* światopogląd
Kategoria:Psychologia potoczna
Kategoria:Epistemologia
en:Perspective (cognitive)
fr:Point de vue cognitif
nl:Standpunt
Pokrzywianka (dopływ Świśliny)

Pokrzywianka – rzeka w Górach Świętokrzyskich, prawy dopływ Świśliny w zlewni rzeki Kamiennej. Jej źródła znajdują się na północnych stokach Łysogór, powyżej miejscowości Wola Szczygiełkowa. Po minięciu wsi przyjmuje swój pierwszy dopływ, potok Dworski Stok a zaraz potem drugi, Pokrzywnicę. Płynąc dalej w kierunku wschodnim, na wysokości wsi Jeziorko, przyjmuje dopływ Rynny Potok, przepływa pod drogą wojewódzką nr 751 a następnie przyjmuje swój pierwszy lewy dopływ, potok Czarną Wodę. W miejscowości Serwis zmienia kierunek na północny, przepływa pod drogą wojewódzką nr 756, przyjmuje swój największy dopływ, Słupiankę, mija miejscowość Rudki i płynie w kierunku północno-wschodnim. Utrzymując kierunek mija kolejno miejscowości Cząstków i Pokrzywianka, po czym przyjmuje, Dobruchnę i ponownie zmienia kierunek na północny. Przepływa pomiędzy wsiami Włochy i Skały, a po minięciu miejscowości Pokrzywnica zaczyna rozszerzać swoje koryto, wskutek wybudowania tamy na rzece Świślinie i powstania zalewu Wióry. Do zalewu Wióry uchodzi na wysokości miejscowości Szeligi.
Główne dopływy Pokrzywianki to: Czarna Woda, Słupianka i Dobruchna.
== Zobacz też ==
* 
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Kamiennej (dopływu Wisły)
Kategoria:Rzeki w Polsce
Pokrzywnica (dopływ Parsęty)

Pokrzywnica – rzeka na Pobrzeżu Koszalińskim, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie świdwińskim i białogardzkim, lewy dopływ Parsęty. 
== Charakterystyka ==
Źródło rzeki znajduje się w pobliżu wsi ZagrodaJak bezpiecznie pływać po wodzie i nie szkodzić przyrodzie, Związek Miast i Gmin Dorzecza Parsęty, Karlino, 2015, s.11. Długość wynosi 29 km, a powierzchnia zlewni 247 km²Piotr Dębowski, Ichtiofauna dorzecza Parsęty, Instytut Rybactwa Śródlądowego, Gdańsk. Największe miejscowości zlokalizowane nad rzeką to Sławoborze i Garnki.
Rzeka z wędkarskiego punktu widzenia jest pstrągowa. Występują tu różne gatunki łososiowatych.
== Przyroda ==
Nad rzeką występują zbiorowiska lasów bagiennych (łęgów, olsów). Na zboczach doliny buczyny oraz zbiorowiska wiklin i zarośli wierzbowych. Występują m.in.: dzięgiel litwor, porzeczka czarna, skrzyp zimowy, przytulia wonna, zerwa kłosowa i czerniec gronkowy. 
== Nazwa ==
Nazwę Pokrzywnica wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – Krummes Wasser'Rozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 października 1948 r. (, s. 22).
== Turystyka ==
Do spływów kajakowych najlepiej nadaje się odcinek od mostu na drodze powiatowej z Domacyna do Rarwina. W górnym biegu rzeka jest płytka i wąska. Na odcinku leśnym i przyujściowym ma charakter naturalny. 
== Zobacz też ==
* Pokrzywnica
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Policki Nurt

Policki Nurt (do 1945 niem. Pölitzer Fahrt) – obecnie ujściowy odcinek Łarpi, dawniej osobne ramię boczne rzeki Odry. Wody Polickiego Nurtu płyną w mieście Police na Pomorzu Zachodnim.
Policki Nurt znajduje się na północny wschód od Polic, pomiędzy wyspami Kiełpińskim Ostrowem i Polickimi Łąkami. Łączy Jasienicę z Domiążą. W czasie budowy Zakładów Chemicznych Police i Portu Police został poprzecinany licznymi groblami.
Wody Polickiego Nurtu wraz z wodami głównego nurtu Odry – Domiąży i innej odnogi Odry – Łarpi otaczają największą wyspę Polic – Polickie Łąki. 
W rejonie Polickiego Nurtu znajdowało się osiedle Czapliniec. Obecnie nieopodal zlokalizowany jest port morski w Policach.
Nazwę Policki Nurt wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Pölitzer FahrtZarządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 17 września 1949 r. (, s. 9).
== Zobacz też ==
* Kanał Policki
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* 
Kategoria:Police (gmina)
Kategoria:Rzeki i wyspy w Policach
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Odry
Polofuturyzm

Polofuturyzm jest ruchem kulturowym i metanarracją, której głównym celem jest wprowadzanie prospołecznych rozwiązań do dyskursu publicznego w Polsce. Polofuturyzm jest etnofuturyzmem, tzn. zajmuje się omawianiem przyszłości poprzez pryzmat lokalny. Założenia Polofuturyzmu zostały przedstawione w programie, opublikowanym przez Spółdzielnię Polofuturystyczną. Te założenia obejmują m.in. wzmacnianie dialogu społecznego, uświadamianie zagrożeń związanych z nowoczesnymi technologiami, czy popularyzację wiedzy naukowej. Polofuturyzm luźno opiera się na innych etnofuturyzmach, takich jak Afrofuturyzm, Arabfuturyzm, czy Sinofuturyzm.
== Założenia ==
Program Polofuturyzmu wyszczególnia szereg postulatów i wskazówek dla twórców polofuturystycznych. Jednocześnie Spółdzielnia Polofuturystyczna zaznacza w programie, że nie jest on wersją ostateczną i każdy polofuturysta może napisać swój własny manifest polofuturystyczny, lub zmodyfikować już istniejący.
Założenia Programu Polofuturystycznego obejmują:
* przeprowadzanie działań projektowych, mających na celu pozytywne przemiany społeczno-technologiczne
* tworzenie spekulatywnych fikcji i wyobrażeń przyszłości
* umacnianie polskiej tożsamości
* budowanie wielostronnego dialogu w polskim społeczeństwie
* odrzucenie idealizowania i ideologizowania przeszłości
* odrzucenie liberalno-postmodernistycznej narracji
* konieczność zrozumienia złożonych relacji w trójkącie biologia-psychologia-społeczeństwo i wynikających z nich konsekwencji na funkcjonowanie ludzi
* prowadzenie dyskusji na temat tworzenia prospołecznych technologii i jednoczesne ostrzeganie przed zagrożeniami płynącymi ze strony technologii na rozwój społeczeństwa
* redystrybucję wiedzy naukowej (rozprzestrzenianie, przekazywanie dalej)
* konieczność cytowania użytych źródeł
== Wartości ==
Program Polofuturyzmu wymienia kilka wartości, które mają stanowić podstawę do działań polofuturystycznych. Są to m.in.:
* otwartość, kultura Open Source
* transparentość (jawność działań)
* pragmatyczność (nastawienie na rozwiązywanie realnych problemów)
* dialogiczność (włączanie wielu stron do dyskusji nad przyszłością)
* empatia
* dążenie do ograniczania cierpienia (ludzi i zwierząt)
== Gatunki i środki przekazu ==
Wg. programu polofuturystycznego następujące gatunki mogą służyć przekazywaniu narracji polofuturystycznych:
* fantastyka naukowa
* utopia
* dystopia
Program wymienia również przykładowe środki przekazu do wykorzystania przez polofuturystów, tzn. gry, filmy, muzykę i książki. Podkreślona jest szczególna rola gier, jako medium szczególnie dostosowanego do przekazywania złożonych narracji.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
Główna strona Spółdzielni Polofuturystycznej w serwisie Github
Subreddit Polofuturyzmu
Polon keles

Polon keles - wyścigi konne źrebaków rozgrywane w starożytnej Grecji. Zawodnicy ścigali się nago jadąc na oklep.
Po raz pierwszy odbyły się podczas Igrzysk pytyjskich w Delfach w 338 p.n.e. Zwyciężył w nich Likormas z Larysy.
Na Igrzyskach olimpijskich konkurencja ta zadebiutowała podczas 131 igrzysk w 256 p.n.e. i była rozgrywana do 177 igrzysk w 72 p.n.e.. W Olimpii ścigano się na dystansie 8 okrążeń toru, czyli ok. 6160 metrów.
== Bibliografia ==
* Lipoński Wojciech; Encyklopedia sportów świata, Oficyna Wydawnicza Atena, Poznań 2006, ISBN 83-923700-0-7, ISBN 978-83-923700-0-0
Kategoria:Sport w starożytnej Grecji
Kategoria:Sporty historyczne
Polonocentryzm

Polonocentryzm to spojrzenie na świat poprzez pryzmat spraw Polski i Polaków. Polska Wikipedia odrzuca artykuły cechujące się polonocentryzmem,ref>Polska Wikipedia odrzuca polonocentryzm, a jednocześnie profilowi politycznemu redakcji zarzucany jest za to filogermanizm. Zatem z jedna z kluczowych zasad Wikipedi - Neutralnym punktem widzenia - rodzima wiki ma problem.
Kategoria:Słowianofilizm
==Przypisy==
Polska w budowie

Polska w budowie – kampania informacyjna Platformy Obywatelskiej RP. Projekt którego celem było poinformowanie Polaków o zmianach, jakie zaszły w całym kraju w latach 2007-2011. 5 sierpnia 2011 roku rozpoczęła się kampania informacyjna konferencją prasową, w której udział wzięli: europoseł Jacek Protasiewicz, posłanka Małgorzata Kidawa-Błońska oraz posłanka Agnieszka Pomaska.
== Linki zewnętrzne ==
* Oficjalna strona Polski w budowie http://www.polskawbudowie.pl
* Artykuł o Polsce w budowie na oficjalnej stronie Platformy Obywatelskiej RP http://www.platforma.org/pl/artykul/platforma/polska/polska-w-budowie/
* Wideo z konferencji rozpoczynającej kampanię informacyjną http://www.youtube.com/watch?v=pwhfg7MZnYc
Kategoria:Programy i kampanie społeczne
Kategoria:Platforma Obywatelska
Polskie Centrum Kultury w Kaliningradzie

Polskie Centrum Kultury w Kaliningradzie – organizacja założona 5 grudnia 2011 roku przez Tomasza Omańskiego, Polaka zamieszkującego w Rosji od 1991 roku. Początkowo nie posiadało osobowości prawnej w Rosji. W 2012 roku zostało zarejestrowane jako Stowarzyszenie Zwykłe w Starostwie Powiatowym w Szamotułach (województwo Wielkopolskie) pod nazwą Polskie Centrum Kultury. Od tego czasu organizacja ta pozycjonuje się jako polska niepubliczna agencja prasowa działająca w Rosji. Współpracuje z wieloma rosyjskimi mediami elektronicznymi takimi jak Yandex czy też rosyjskimi agencjami prasowymi Interfax oraz RIA.
Organizacja prowadzi szeroko zakrojoną działalność edukacyjna dla Rosjan w sferze nauki języka polskiego. Tę właśnie działalność opisywały często polskie media.
Organizacja ta prowadzi portal informacyjny "Wiadomości z Polski" w języku rosyjskim przeznaczony dla czytelników rosyjskojęzycznych.
== Linki zewnętrzne ==
* http://www.polska-kaliningrad.ru/
Kategoria:Organizacje
Kategoria:Media
Kategoria:Język polski
Kategoria:Polonia
Poniatówka (dopływ Pełcznicy)

Poniatówka – struga górskaWykaz nazw wód płynących str.217 w południowo-zachodniej Polsce w woj. dolnośląskim w Sudetach Środkowych, w Górach WałbrzyskichRZGW we Wrocławiu.
Rzeka o długości 5,2 km}, prawy dopływ Pełcznicy jest ciekiem V rzędu należącym do dorzecza Odry, zlewiska Morza Bałtyckiego.
== Charakterystyka ==
Źródło strugi położone jest w północno-wschodniej części pasma Gór Wałbrzyskich na wschodnich obrzeżach miejscowości Wałbrzych u południowo-wschodniego podnóża zbocza wzniesienia Czarnuszka po północno-zachodniej stronie od dzielnicy Wałbrzycha – Kozice. W części źródliskowej spływa w kierunku północno-wschodnim, wąską zalesioną doliną. Niżej na poziomie 480 m n.p.m., skręca na północ i płynie dobrze wykształconą szeroką niezalesioną U-kształtną doliną w kierunku dzielnicy Poniatów, gdzie na wysokości ok. 278 m n.p.m., uchodzi do Pełcznicy. Koryto rzeki kamienisto-żwirowe słabo spękane i na ogół nieprzepuszczalne z małymi progami kamiennymi. W większości swojego biegu płynie obok drogi, wśród terenów zabudowanych. Zasadniczy kierunek biegu rzeki jest północno-zachodni. Jest to struga górska odwadniająca ze swymi dopływam obszar pomiędzy Nowym Julianowem a Kozicami, dzielnicą Wałbrzycha, płynie poprzez dzielnicę Poniatów o dość luźnej podmiejskiej zabudowie. Zlewnia jest stosunkowo urozmaicona znajdują się w niej zalesione wzgórza Czarnuszki (562 m n.p.m.) najwyższego lokalnego pasma stanowiącego północne przedpole Gór Wałbrzyskich. Rzeka w górnym biegu dzika, w dolnym biegu częściowo uregulowana. Na całej długości charakteryzuje się dużymi spadkami podłużnymi dna i stosunkowo małymi spadkami poprzecznymi szerokiej i rozległej doliny. W zlewni brak jest zbiorników retencyjnych a przewagę stanowią tereny o luźnej zabudowie mieszkaniowej przeważnie jedno i wielorodzinnej. Obecnie część zlewni została zabudowana obiektami przemysłowymi o powierzchni sięgającej 10% zlewni potoku. Znaczny procent użytków rolnych, z których większość stanowią użytki zielone ma wpływ na warunki hydrologiczne potokuProgram Ochrony Środowiska Miasta Wałbrzych str.29.
Struga nazwę wzięła od wałbrzyskiej dzielnicy (Poniatów), przez którą przepływa.
 
== Dopływy ==
Kilka bezimiennych strumieni i potoków mających źródła na zboczach przyległych wzniesień.
== Miejscowości nad rzeką ==
* Wałbrzych
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 10, Wrocław 2005
* 
Kategoria:Dorzecze Bystrzycy
Kategoria:Rzeki w Polsce
Poradnik edytora/przenoszenie stron z Wikipedii

==Ręczne przenoszenie stron poprzez kopiowanie kodu źródłowego==
Jeśli chciałbyś nam pomóc w przenoszeniu potrzebnych stron z Wikipedii (linkowane na innych przeniesionych stronach i zaznaczone na czerwono jako nie istniejące), to jest to prosty zabieg. Wystarczy kliknąć na brakującą stronę zaznaczoną na czerwono, na Wikipedii znaleźć tę samą stronę, otworzyć ją do edycji, skopiować przez schowek kod źródłowy i zapisać. Gdyby się niepoprawnie wyświetlała, to trzeba pod oknem edycji artykułu sprawdzić czy nie ma czasem brakujących szablonów (zaznaczone na czerwono). Jeśli jakiegoś brakuje to trzeba w taki sam sposób przekopiować go z Wikipedii. Pamiętaj by dodać na spodzie strony szablon:zwp, aby oznaczyć, że pochodzi ona z Wikipedii, co jest wymogiem licencyjnym.
==Masowe kopiowanie stron==
Można też wyeksportować paczkę stron z użyciem Specjalna:Export na Wikipedii i Specjalna:import na Wedapedii, pamiętając by zaznaczyc opcję Dołącz szablony. Uwaga: Wygenerowany plik xml nie powinien przekraczac więcej niż 1MB, bo podczas importu do Wedapedii będzie się wieszać. Większe pliki xml można importować z użycie SSH i programu jak Putty.
==Wsparcie techniczne==
Zapytaj o wsparcie jednego z naszych Administratorów.
Postomia

Postomia, Kanał Postomski – rzeka w zachodniej Polsce (w województwie lubuskim), lewy dopływ Warty o długości 67 kilometrów i powierzchni dorzecza 1425 km². 
Rzeka ma swoje źródła na wschód od Sulęcina w miejscowości Wędrzyn, dwa wywierzyska spięte siecią rowów łączą się przed przepustem w miejscowości Wędrzyn, na wysokości skrzyżowania drogi z Lubniewic do drogi Międzyrzecz – Sulęcin, aby na trzy metry przed przepustem pod drogą Międzyrzecz – Sulęcin dać początek rzece Postomi. W przeszłości rzeka wypływała wąskim rowem prowadzącym przez ogródki działkowe w Wędrzynie z jeziora Postomsko, jednakże susza hydrologiczna występująca na początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku doprowadziła do znacznego obniżenia zwierciadła wody w jeziorze Postomsko, co skutkowało zerwaniem bezpośredniego połączenia hydrologicznego jeziora Postomsko z rzeką Postomią. Rzeka płynie przez Pojezierze Łagowskie i Kotlinę Gorzowską, w środkowym i dolnym biegu (do Słońska) płynie w uregulowanym korycie jako Kanał Postomski, przepływa przez Park Narodowy „Ujście Warty”, współtworząc znajdujące się na jego terenie rozlewiska, a do Warty uchodzi na południe od Kostrzyna nad Odrą.
Główne dopływy:
* lewe: Łęcza, Ośnianka
* prawe: Kanał Bema
Ważniejsze miejscowości nad Postomią: Wędrzyn, Ostrów, Sulęcin, Krzeszyce, Lemierzyce, Słońsk.
== Galeria ==
Plik:Postomia(js).jpg|Postomia o świcie – na brzegu czatownia Parku Narodowego „Ujście Warty”
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Warty
Kategoria:Ziemia lubuska
Kategoria:Rzeki w Polsce
Potok Dziadówka

Potok Dziadówka – potok w Beskidzie Wyspowym, w Półrzeczkach, w gminie Dobra, w powiecie limanowskim; prawy dopływ Łososiny (górnego odcinka).
Ów potok bierze swe źródła na zachodnich zboczach poniżej przełęczy Przysłopek (oddzielającej Mogielice od Małego Krzystonowa) na wysokości ok 860 m n.p.m, w miejscowości Półrzeczki. Spływa w kierunku północno–zachodnim, pomiędzy stokami Mogielicy a wzniesieniem Miśki (wzdłuż drogi leśnej Półrzeczki-Szczawa). Górny odcinek płynie przez las, następnie przez pola i zabudowania osiedla Mrózki. W miejscu tym, na wys. ok 615 m n.p.m, przejmuje wody potoku Czerwona (źródła pod polaną Stumorgi, ok. 1035 m n.p.m). Potok Dziadówka uchodzi do Łososiny, w rejonie osiedla Potaśnia, na wysokości ok 575 m n.p.m. Deniwelacja wynosi 285 m.
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Łososiny
Kategoria:Wody Beskidu Wyspowego
Kategoria:Pogórze Wiśnickie
Kategoria:Rzeki w Polsce
Potok Steblowski

Potok Steblowski – ciek w Lublińcu, prawobrzeżny dopływ Małej Panwii.
Potok, wraz z Lublinicą, jest jednym z dwóch głównych ciągów ekologicznych biegnących środkiem miasta LublińcaLubliniec 2020+. Prognoza oddziaływania na środowisko Programu Rozwoju Gminy Lubliniec na lata 2014-2020 z perspektywą do 2022 r., s. 27, 35, 64. Ma źródło na południowo-zachodnim zboczu Kochcickiej Górki. Płynie następnie w kierunku zachodnim i skręca (w pobliżu budynku ZUS) na południe. Po drodze wpływają do niego wody rowów melioracyjnych od strony Lipskiej Górki. Nad częścią potoku rosną wierzby płaczące. W dolinie cieku obowiązują ograniczenia związane z ochroną krajobrazuUCHWAŁA NR 350/XXXIV/2017 RADY MIEJSKIEJ W LUBLIŃCU z dnia 27 marca 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w śródmieściu miasta Lublińca obejmującego tereny położone pomiędzy ulicami: Św. Anny, Wyszyńskiego, Piłsudskiego oraz tereny położone na południe od Ronda Śląskiego.
Ciek ma wody pozaklasowe.
== Przypisy ==
Kategoria:Lubliniec
Kategoria:Rzeki w Polsce