nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Georgi Minczew (historyk literatury)

Georgi Minczew, (ur. 21 października 1955 w Sofii) – polski i bułgarski historyk literatury bułgarskiej, paleoslawista, mediewista, slawista, nauczyciel akademicki, profesor Uniwersytetu Łódzkiego.
== Życiorys ==
Absolwent filologii słowiańskiej Uniwersytetu im. św. Klemensa Ochrydzkiego w Sofii (1978). Doktorat pod kierunkiem Małgorzaty Korytkowskiej (Nowe karty synajskie – głagolicki fragment z X–XI w. Pochodzenie, klasyfikacja i ich związek z Euchologium Sinaiticum i Kartami Kryłowa Uspienskiego) w 1996 na Uniwersytecie Jagiellońskim. Habilitacja w 2004 (Święta księga- ikona- obrzęd Teksty kanoniczne i pseudokanoniczne a ich funkcjonowanie w sztuce sakralnej i folklorze Słowian na Bałkanach) na Uniwersytecie Łódzkim. Od 1995 mieszka w Polsce. Jest pracownikiem Uniwersytetu Łódzkiego w Zakładzie Filologii Słowiańskiej (obecnie Katedrze Slawistyki Południowej). Profesor nadzwyczajny – 2005, profesor zwyczajny – 2012. Wypromował ponad stu magistrów oraz trzech doktorów. Kierował projektem badawczym pt. „Zdigitalizowany korpus słowiańskich apokryfów starotestamentowych. Paleografia, tekstologia, kodykologia”. 
== Wybrane publikacje ==
* (współautorzy: Małgorzata Korytkowska, Wanda Stępniak-Minczewa), Ćwiczenia z gramatyki współczesnego języka bułgarskiego: z wyborem tekstów, Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego 1999.
* Człowiek w sferze oddziaływania obcej kultury: materiały z Międzynarodowej Naukowej Konferencji Studenckiej, Łódź 7–9 grudnia 1998 roku, red. Georgi Minczew, Łódź: Uniwersytet Łódzki. Katedra Filologii Słowiańskiej – Archidiecezjalne Wydaw. Łódzkie 2000.
* Ziemscy aniołowie niebiańscy – ludzie: anachoreci w bułgarskiej literaturze i kulturze, wybór i wstęp Georgi Minczew, Białystok: "Orthdruk" 2002.
* Święta księga, ikona, obrzęd: teksty kanoniczne i pseudokanoniczne a ich funkcjonowanie w sztuce sakralnej i folklorze prawosławnych Słowian na Bałkanach, Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego 2003.
* Apokryfy i legendy starotestamentowe Słowian Południowych, wybór i red. Georgi Minczew, Małgorzata Skowronek, przedm. Georgi Minczew, Dejan Ajdačić, Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego 2006.
* Złota moneta za słowo: bułgarskie bajki i legendy ludowe, wybór i wstęp Georgi Minczew, Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego 2006.
* Biblia Slavorum Apocryphorum Novum Testamentum : materiały z międzynarodowej konferencji naukowej "Biblia Slavorum Apocryphorum. II. Novum Testamentum", Łódź, 15–17 maja 2009 r., pod red. Georgiego Minczewa, Małgorzaty Skowronek i Ivana Petrova, Łódź: Drukarnia Cyfrowa i Wydawnictwo "Piktor" 2009.
* Uczniowie Apostołów Słowian: Siedmiu Świętych Mężów, oprac. Małgorzata Skowronek, Georgi Minczew, Kraków: Collegium Columbinum 2010.
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* 
* https://web.archive.org/web/20090504033241/http://www.slavica.uni.lodz.pl/osoby/minczew2.html
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Sofijskiego
Kategoria:Polscy mediewiści
Kategoria:Polscy bałkaniści
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Łódzkiego
Kategoria:Urodzeni w 1955
Kategoria:Bułgarscy historycy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Sofii
Kategoria:Bułgarscy poloniści
Giennadij Zdanowicz

Giennadij Borisowicz Zdanowicz (ros: Геннадий Борисович Зданович), ur. 4 października 1938, zm. 19 listopada 2020, był rosyjskim archeologiem badającym stanowisko archeologiczne Arkaim, w obwodzie czelabińskim w Rosji.
Zdanowicz kierował wykopaliskami w Arkaim na południowym UraluZdanovich, G. (1999) "Arkaim Archaeological park: an cultural-ecological reserve in Russia", in: Panel-Philippe, G.; Stone-Peter, G.(eds) The Constructed Past: Experimental Archeology, Education and the Public, Routledge; Chapter 20, pp. 283–291. 
W archeologii kultury Sintaszty-Pietrowki wprowadził termin „Kraina Miast”Andrey Bersenev, Andrey Epimakhov and Dmitry Zdanovich, SINTASHTA BOW OF THE BRONZE AGE OF THE SOUTH TRANS-URALS, RUSSIA, in: "Bronze Age Warfare: Manufacture and Use of Weaponry", 2011, ​ISBN 978 1 4073 0822 7​.
Był zwolennikiem ujednolicenia podejścia archeologicznego i ekologicznego do środowiska. Takie holistyczne podejście jest po części odpowiedzialne za podnoszenie świadomości na temat Arkaim wśród zwolenników systemów wierzeń New Age.[potrzebny przypis]
Zdanowicz zmarł 19 listopada 2020.В Челябинске умер знаменитый археолог, который открыл Аркаим. (ros.). [dostęp 19 listopada 2020].
== Przypisy ==
Kategoria:Archeologia w Rosji Kategoria:Archeolodzy rosyjscy Kategoria:Miejsca archeologiczne w Rosji
Gnilec (dopływ Czernicy)

Gnilec – struga, dopływ Czernicy o długości 17,85 km i powierzchni zlewni 44,58 km².
Źródło strugi znajduje się niedaleko wsi Biała. Płynie w kierunku południowym w Dolinie Gwdy poprzez Jezioro Drzonowskie, skąd płynie dalej aż do przedmieść Czarnego, gdzie uchodzi do Czernicy.
Długość strugi na obszarze gminy Biały Bór wynosi 12,3 km.
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Gwdy
Gnilna

Gnilna – niewielka rzeka w województwie pomorskim, prawy dopływ SłupiRzeki, Park Krajobrazowy Dolina Słupi.
== Charakterystyka ==
Gnilna płynie szeroką, porośniętą łąkami mokrymi doliną przez wysoczyznę morenową w kierunku zachodnim, dwa kilometry powyżej ujścia zmienia kierunek na południowy. Źródła Gnilnej znajdują się w pobliżu źródeł rzeki Brodniczki, która jest dopływem ŁupawyDagnoza i uwarunkowania rozwoju, Gmina Słupsk. Pomiędzy źródłami obu rzek występuje strefa bifurkacyjna, oznacza to, że cieki z tej strefy zasilają raz jedna, raz drugą rzekę. Wynika to z faktu, że doliny obu rzek łączą się ze sobąBarbara Utracka-Minko, Marcin Miller, Artur Wysocki "Mała zabudowa hydrotechniczna - duży problem ekologiczny" Pomorski Zespół Parków KrajobrazowychWykaz Wód PZW Słupsk, Wody krainy pstrąga i lipienia 2015.
 
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Słupi
Kategoria:Rzeki w Polsce
Gostynia

Gostynia (nazywana również Gostynką) – rzeka w południowej Polsce, w województwie śląskim. Przepływa przez Orzesze, Gostyń, Tychy oraz Bieruń Nowy.
== Przebieg ==
Źródła rzeki znajdują się w Orzeszu. Gostynia płynie równoleżnikowo, z zachodu na wschód. Przepływa przez gminę Wyry, Tychy oraz Bieruń, gdzie wpada bezpośrednio do Wisły. Południowa część działu wodnego należy do zlewni Potoku Tyskiego wpadającego do Gostynki w granicach miasta Tychy. Północno-wschodnia część terenu znajduje się w zlewni dopływów rzeki Mleczna, która wpada do Gostynki w południowo-zachodniej części Bierunia. W zlewni Gostynki występują liczne cieki niemające nazwy oraz szereg otwartych rowów, płynących płytko zagłębionymi korytami o nieregularnym przebiegu, płaskodennych korytach i słabo zaznaczonej morfologii zboczy. Równinny rejon rzeki Gostynki cechuje mały i powolny spływ wód powierzchniowych. Obszar ten łagodnie opada ku Gostynce, a jego powierzchnia pokryta jest nieprzepuszczalnymi osadami miocenu, co skutecznie ogranicza infiltrację wód. W wyniku tego poziom wód gruntowych jest wysoki, sięgając czasem aż powierzchni terenu. Gostynki kanałem okrężnym przerzucono poza zbiornik, gdzie nosi nazwę potoczną „Czarna Gostynka” (od barwy zanieczyszczonych wód). Ciek o nazwie "Stara Gostynka", zbierający wody z okolicznych dopływów leśnych, zasila od północy Jezioro Paprocańskie, poprzez osadnik na obszarze cofkowym. Główne wody Gostynki omijają jezioro od północnego
zachodu, oddzielone odeń obszarem zalewowym i obwałowaniami. 
== Dopływy ==
Do najważniejszych dopływów rzeki Gostynii należą:
* Lewe dopływy:
** Mleczna
** Potok Tyski
** Potok Wyrski
** Potok Paprocański
* Prawe dopływy:
** Stara Gostynka
** Rów Młynówka
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Gotyzm

Gotyzm – nurt narodowo-kulturowy w Szwecji, według którego Szwedzi wywodzili się od średniowiecznego germańskiego plemienia Gotów. Obecnie w Szwecji hipotezę stojącą za tym prądem uważa się za sztandarowy przykład fałszywej teorii.
Teoria ta pojawiła się już w średniowiecznych kronikach szwedzkich i została podjęta przez takie czołowe postacie szwedzkiej kultury jak: Johannes Magnus, Georg Stiernhielm czy Olof Rudbeck.
Nurt ten nieco osłabł na sile w XVIII wieku, jednak z pojawieniem się gotycyzmu w kulturze europejskiej i tendencji romantycznych na nowo zyskał na znaczeniu.
== Zobacz też ==
* Sarmatyzm
Kategoria:Literatura szwedzka
Kategoria:Historia literatury
Gowienica

Gowienica (niem. ) – rzeka w zlewisku Morza Bałtyckiego (Zalew Szczeciński) o długości 51,09 km.
Rzeka płynie w województwie zachodniopomorskim przez gminy: Maszewo, Goleniów, Osina, Przybiernów, Stepnica. Jej źródła znajdują się w dolinie torfowej w okolicach Burowa, Mostów i Pogrzymia. Następnie płynie przez doliną przez teren jednostki wojskowej, obok wsi Glewice, Bodzęcin i Niewiadowo. W Bodzęcinie wpływa do niej Stepnica. Następnie przepływa przez Biebrówek, Łoźnica, Dzisna, za mostem drogi krajowej nr 3 w Babigoszczy kieruje się w leśne ostępy okolic Widzieńska. Do Zalewu Szczecińskiego (Zatoki Stepnickiej), uchodzi w Stepnicy. 
Rzeka jest szlakiem kajakowym.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Towarzystwo Przyjaciół Rzek Iny i Gowienicy
* Rzeka Gowienica - wedkuje.pl
* Opis spływu na Gowienicy - tekst z czasopisma "Wiosło"
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Pobrzeże Szczecińskie
Gołdapa

Gołdapa – prawy dopływ Węgorapy. Źródła rzeki znajdują się na północ od Olecka niedaleko wsi Monety. Ciek o nazwie "Borkowina" płynie na zachód, a następnie skręca na północ od miejscowości Rogówko. Odcinek rzeki od ujścia Pogorzelskiej Strugi do ujścia do jeziora Gołdap nazywa się Jarka. Z jeziora tego przyjmuje ona kierunek zachodni, a następnie południowy. Od miejscowości Nowa Boćwinka płynie w kierunku północno-zachodnim, aż do Węgorapy. Niedaleko miejscowości Banie Mazurskie Kanał Brożajcki łączy ją z Węgorapą.
Źródła rzeki znajdują się na wysokości 204 m n.p.m., natomiast ujście na wysokości 97 m n.p.m. Występujące dwa duże spadki powodują silną erozję denną i boczną koryta rzeki w jej środkowym i górnym biegu. W pobliżu rzeki znajdują się dwa jeziora pochodzenia rynnowego (jezioro Gołdap i Czarne), które powstały w wyniku subglacjalnej działalności.
== Ważniejsze miejscowości na trasie == 
* Kowale oleckie
* Gołdap
* Banie Mazurskie
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Bibliografia ==
* 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Węgorapy
Gościcina

Gościcina – rzeka, dopływ Bolszewki o długości 33,52 km.
Płynie na Pobrzeżu Bałtyckim. Wypływa z jeziora Wycztok na północnym skraju Pojezierza Kaszubskiego w okolicach Jeleńskiej Huty. Przepływ rzeki (południkowy) przez obszar gmin Szemud i Wejherowo zachodnią krawędzią Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego. Przepływa m.in. przez Donimierz, Przetoczyno i Gościcino, gdzie uchodzi do Bolszewki.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Redy
Grabinka (dopływ Wisłoki)

Grabinka (Grabinianka, Grabianka, w górnym biegu Czarna) – rzeka, lewy dopływ Wisłoki o długości 34,09 km.
Rzeka płynie w województwie małopolskim i podkarpackim. Przepływa m.in. przez Straszęcin. Uchodzi do Wisłoki na granicy Dębicy i Zawierzbia.
Grabinianka jest wąską rzeką górską o szybkim nurcie z dużą ilością zapór i progami wodnymiwedkuje.
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Wisłoki
Grabowa (dopływ Wieprzy)

Grabowa (niem. Grabow) – rzeka Pobrzeży Południowobałtyckich, o długości 74 km. Dorzecze Grabowej obejmuje obszar o powierzchni 536 km². 
Źródło rzeki znajduje się w okolicach Starego Żeliborza. 
W swoim górnym biegu rzeki ustanowiono „Rezerwat na Rzece Grabowej”. W dalszym ciągu Grabowa przepływa przez Polanów, Krąg i Nowy Żytnik (). Od Nowego Żytnika Grabowa przepływa obszarem pradoliny przez Grabowo, Jeżyce i Żukowo Morskie aż do ujścia do Wieprzy (nieopodal Darłówka) w odległości jednego kilometra od jej ujścia do Bałtyku. 
Zarząd województwa ustanowił obręb ochronny, gdzie zabrania się połowu oraz czynności szkodliwych dla ryb, a w szczególności naruszania urządzeń tarliskowych, dna zbiorników i roślinności wodnej, uprawiania sportów motorowodnych i urządzania kąpielisk – w okresie od 20 marca do 31 maja każdego roku. Obręb obejmuje odcinek Grabowej na długości 3450 m od mostu drogowego w miejscowości Żukowo Morskie do ujścia do rzeki WieprzyUchwała Nr 292/14 Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 26 lutego 2014 r. ws. ustanowienia obrębów ochronnych (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2014 r., poz. 1379)..
Na rzece jest uprawiane turystyczno-rekreacyjne wędkarstwo (przede wszystkim gatunki łososiowate).
Na rzece wytyczono siedmiokilometrowy szlak kajakowy na odcinku: most na szosie Polanów–Wielin–Buszyno. Przedsięwzięcie wykonano w ramach Leśnego Kompleksu Turystycznego Nadleśnictwa Polanów. W Buszynie zlokalizowano stanicę wodną z utwardzonym, kamiennym brzegiem i wiatami z drewna. Czas spływu to około 4–6 godzinInformator turystyczny – katalog bazy noclegowej Pomorza Środkowego, Stowarzyszenie Gmin i Powiatów Pomorza Środkowego, Koszalin, 2011, s. 27, ..
== Jakość wód ==
W wyniku oceny stanu wód Grabowej z 2010 roku wykonanej w punkcie w Grabowie określono I klasę elementów biologicznych, elementy fizykochemiczne poniżej potencjału dobrego oraz umiarkowany potencjał ekologicznyII Ocena stanu wód W: Stan środowiska w województwie zachodniopomorskim w roku 2010. WIOŚ Szczecin, 2012-01-04, s. 38..
Według danych Inspekcji Ochrony Środowiska poprzez Grabową następuje odpływ metali ciężkich do Morza Bałtyckiego – w ciągu 2012 roku w ilościach: 10,2 ton cynku, 0,7 tony miedzi, ok. 200 kg ołowiu, ok. 300 kg chromu oraz ok. 200 kg niklu.
== Zobacz też ==
* Grabowa
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Wieprzy
Kategoria:Powiat sławieński
Kategoria:Rzeki w Polsce
Grażyna Kopińska

Grażyna Kopińska (ur. 7 września 1948 w WarszawieWho is who w Polsce. Encyklopedia biograficzna z życiorysami znanych Polek i Polaków, Hübners blaues Who is Who, Zug 2007 (dodatek CD).) – polska slawistka i działaczka społeczna związana z programami Fundacji im. Stefana Batorego.
== Życiorys ==
W 1971 ukończyła studia z zakresu slawistyki na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1970–1982 pracowała w Instytucie Slawistyki Polskiej Akademii Nauk, w latach 1982–1985 w bibliotece Instytutu Slawistyki PAN.
W okresie wydarzeń sierpniowych w 1980 przyłączyła się do skierowanego do władz komunistycznych apelu 64 naukowców, literatów i publicystów o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikami. W latach 1990–1994 była radną warszawskiej dzielnicy Mokotów.
Od 1992 związana z działalnością organizacji pozarządowych. Prowadziła program wspierania małych i średnich przedsiębiorstw w Fundacji Rozwoju Demokracji Lokalnej, była konsultantem Ford Foundation na Europę Środkową. W latach 2000–2012 była dyrektorem programu Przeciw Korupcji w Fundacji im. Stefana Batorego, następnie została ekspertem programu Odpowiedzialne Państwo. Pełniła też funkcję członkini grupy antykorupcyjnej przy Banku Światowym (2000–2002) oraz członkini Rady Zamówień Publicznych (2004–2006). Jest autorką opracowań branżowych poświęconych zwalczaniu korupcji oraz kwestiom przejrzystości finansów wyborczych i procesu stanowienia prawa.
== Odznaczenia ==
W 2011 prezydent Bronisław Komorowski odznaczył ją Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2015 minister gospodarki Janusz Piechociński nadał jej Odznakę Honorową za Zasługi dla Rozwoju Gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej.
== Przypisy ==
Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
Kategoria:Polscy działacze społeczni
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Radni Warszawy
Kategoria:Odznaczeni Odznaką Honorową za Zasługi dla Rozwoju Gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej
Kategoria:Pracownicy instytutów naukowych PAN
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie
Kategoria:Urodzeni w 1948
Kategoria:Wspierający Apel 64
Grażyna Szwat-Gyłybowa

Grażyna Szwat-Gyłybowa (ur. 1956) – doktor habilitowana, profesor IS PAN, literaturoznawczyni.
== Życiorys ==
W latach 2007-2011 dyrektorka Instytutu Slawistyki PAN; członkini Rady Naukowej Instytutu Slawistyki PAN oraz Rady Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego; od 2006 roku redaktorka naczelna czasopisma “Slavia Meridionalis”, członkini komitetu redakcyjnego “Prac Filologicznych”; Komitetu Słowianoznawstwa PAN, TNW, Rady Programowej Fundacji Slawistycznej. wyróżniona przez Prezesa Bułgarskiej Akademii Nauk Dyplomem Uznania za Zasługi dla Bułgarystyki. Uhonorowana w 2016 roku najwyższym odznaczeniem Bułgarskiej Akademii Nauk – Medalem im. Marina Drinowa ze Wstęgą, oraz doktoratem honoris causa Uniwersytetu Sofijskiego i Błękitną Wstęgą Uniwersytetu Sofijskiego.
Głównym obszarem badań jest problematyka kulturowa na Bałkanach: kwestie polietniczności i wielokulturowości, bułgarskie mity narodowe i symbole kulturowe, historia ruchów religijnych i badania nad tradycjami duchowości elit.
== Publikacje ==
Opublikowała kilkadziesiąt publikacji naukowych i popularnonaukowych, w tym m.in.:
* "Haeresis bulgarica w bułgarskiej świadomości kulturowej XIX i XX wieku", Warszawa 2005. .
* "Kultura, język, komunikacja: problemy globalizacji i kultur narodowych" (red. wspólnie z Andrzejem Z. Makowieckim), Warszawa: Uniwersytet Warszawski. Wydział Polonistyki. Instytut Slawistyki Polskiej Akademii Nauk, 2001. .
* "W kręgu bułgarskiej groteski (o twórczości Jordana Radiczkowa)", Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, Warszawa 1991.
* "Literatura jako narzędzie zła", (w:) Kategoria dobra i zła w literaturach słowiańskich, red. T. Dąbek - Wirgowa i A. Z. Makowiecki, Warszawa 1994, s. 121–126.
* "Bogomilstwo – wielki temat kultury bułgarskiej w prozie Emiliana Stanewa", (w:) Wielkie tematy kultury w literaturach słowiańskich, t.6, red. I. Malej i Z. Tarajło-Lipowska, Wrocław 2004.
* "Literatura bułgarska po przełomie", Arkusz, czerwiec 2000, s. 1-2.
* "Wiedza lokalna i uniwersalna", Literatura na świecie, nr 3-4/2006, s. 138-148.
Jest członkinią zespołów redakcyjnych czasopisma "Slavia Meridionalis" oraz serii wydawniczych "Literatura na pograniczach" i "Kultura na pograniczach". Dokonała także kilku przekładów z bułgarskiej literatury pięknej i naukowej.
== Bibliografia ==
* doc. dr hab. Grażyna Szwat-Gyłybowa Instytut Slawistyki Polskiej Akademii Nauk.
* 
Kategoria:Doktorzy honoris causa
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1956
Grudzianka (rzeka)

Grudzianka – rzeka na Wysoczyźnie Łobeskiej, w północno-zachodniej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie świdwińskim, na obszarze gminy Połczyn-Zdrój; lewy dopływ Mogilicy. 
Źródło znajduje się ok. 0,5 km na północ od osady Skarbimierz. Biegnie na północ przez miejscowości: Bronowo, Szeligowo, Sucha oraz Redło, za którą uchodzi do Mogilicy.
Obszar od źródła do Bronowa został objęty obszarem specjalnej ochrony ptaków "Ostoja Drawska"Arkusz 8/19. Mapa obszaru Natura 2000 w skali 1:50 000 – Ostoja Drawska (PLB320019). Ministerstwo Środowiska/Techmex, 2007-01-17..
Nazwę Grudzianka wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Hugel BachRozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 października 1948 r. (, s. 22).
== Zobacz też ==
* Grudzianka
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Parsęty
Kategoria:Rzeki w Polsce
Grupa WiD

Grupa WiD (Wiedza i Dzieło) – organizacja rodzimowiercza powstała w 2006 roku, mająca na celu ocalenie śladów i rozpowszechnianie wśród ogółu społeczeństwa świadomości o istnieniu religii oraz kultury przedchrześcijańskiej na terytorium Polski. Grupa prowadzi własną stację o nazwie Rodzimowiercze Radio Internetowe „RadioWid”, organizuje prezentacje o tematyce słowiańskiej m.in. w szkołach czy w radiu, prowadzi patronaty nad płytami i festiwalami muzyki folkowej. Posiada własny zespół muzyczny. Ponadto grupa współpracuje z zagranicznymi społecznościami rodzimowierców i organizuje osiem razy w roku obrzędy rodzimowiercze. Jest jedną z organizacji, które powołały Konfederację Rodzimowierczą.
Kategoria:Rodzimowierstwo słowiańskie
Kategoria:Grupy religijne
Grzybnica (dopływ Wołczenicy)

Grzybnica – rzeka na Równinie Gryfickiej, w gminie Wolin, w powiecie kamieńskim, w województwie zachodniopomorskim. 
Rzeka bierze swe źródło w jeziorze Ostrowo, z którego wypływa od północnego brzegu. Płynąc w kierunku północnym pod drogą krajową nr 3 wpada do jeziora Piaski, z którego wypływa od północno-wschodniego brzegu. Następnie płynie w kierunku północnym gdzie wpada do rzeki Wołczenicy, która uchodzi do Zalewu Kamieńskiego.
Grzybnica wypływająca z jeziora Ostrowo tworzy koryto o głębokości do ok. 70 cm, przeciętnie
30 cm, szerokości od 0,5–3,5 m i długości ok. 1500 m, w dużym stopniu zarośnięty. 
W 2008 r. przeprowadzono badania jakości wód Grzybnicy w punkcie przy wsi Wiejkówko. W ich wyniku oceniono elementy fizykochemiczne poniżej stanu dobrego, elementy biologiczne określono na I klasy, a stan ekologiczny na umiarkowany. W ogólnej dwustopniowej ocenie stwierdzono zły stan wód Grzybnicy.
Tereny dolnej Grzybnicy od drogi krajowej nr i jeziora Piaski do ujścia zostały włączone do obszaru specjalnej ochrony ptaków Bagna RozwarowskieArkusz 1/1. Mapa obszaru Natura 2000 Bagna Rozwarowskie (PLB320001), skala 1:50 000. Ministerstwo Środowiska/Techmex, 2006-04-14..
Nazwę Grzybnica wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – Fauler Bach Bache(, s. 22).
== Zobacz też ==
* Grzybnica
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
*
Kategoria:Dorzecze Wołczenicy
Kategoria:Rzeki w Polsce
Górna Solinka

Górna Solinka – potok, lewy dopływ Wetliny o długości 10,16 km. 
Potok płynie w paśmie granicznym Bieszczadów Zachodnich. Początek bierze na północny zachód od przełęczy (1134 m n.p.m.) pomiędzy Wielką Rawką a Krzemieńcem, na wysokości ok. 1100 m n.p.m. Płynie w Puszczy Bukowej doliną położoną pomiędzy głównym grzbietem pasma granicznego a Działem. Przepływa przez Moczarne, gdzie zaczynają się tory kolei wąskotorowej biegnące wzdłuż potoku. W Wetlinie, na wysokości ok. 650 m n.p.m., uchodzi do Wetliny.
== Zobacz też ==
* Solinka
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
Kategoria:Wody Bieszczadów Zachodnich
Kategoria:Rzeki i potoki w Bieszczadzkim Parku Narodowym
Kategoria:Dorzecze Sanu
Gąsawka

Gąsawka – rzeka w Polsce, lewy dopływ Noteci o długości 56,97 km.
Wypływa z jeziora Głęboczek Wielki w południowo-wschodniej części powiatu żnińskiego. Przepływa przez pałuckie jeziora oraz miejscowości Żnin, Szubin i Rynarzewo, w okolicy którego uchodzi do Noteci.
 
Przy ujściu rzeki do Jeziora Oćwieckiego zlokalizowana jest ścieżka przyrodniczo-leśna "Dolina Rzeki Gąsawki", o długości 1,8 km.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Noteci
Głomia

Głomia – rzeka w północno-zachodniej Polsce, lewy dopływ Gwdy . Płynie na Pojezierzu Krajeńskim, w Dolinie Gwdy, w województwie wielkopolskim.
== Nazwa ==
W publikacji z 1926 przedstawiono polskie nazwy: Głomnica, Głumia i BrzuchownicaKrajna i Nakło : studja i rozprawy wydane z okazji pięćdziesięciolecia gimnazjum imienia Bolesława Krzywoustego w Nakle. Nakło; Wyrzysk: 1926. s. 8. Do 1945 poprzednią niemiecką nazwą rzeki była GlumiaArkusz 2766 Lebehnke. W: Topografische Karten (Meßtischblätter) 1:25 000. Reichsamt für Landesaufnahme, 1938.. W 1949 ustalono urzędowo polską nazwę GłomiaRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (, s. 7).
== Przebieg i dopływy ==
Rzeka wypływa ze źródeł koło wsi Głomsk, płynie przez region historyczny Krajna, przepływa przez Jezioro Głomskie oraz Jezioro Złotowskie w Złotowie, a do Gwdy uchodzi naprzeciw wsi Dobrzyca.
Główne dopływy:
* lewe: Kocunia, Strużnica.
== Miejscowości nadbrzeżne ==
Miejscowości położone nad Głomią to: Głomsk, Stawnica, Złotów, Krajenka, Dolnik, Skórka, Dobrzyca.
== Przypisy ==
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Gwdy