nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
RadioWid

Rodzimowiercze radio internetowe RadioWid – niekomercyjne radio internetowe prowadzone w latach 2006-2014 przez Grupę Wiedza i Dzieło, popularyzujące idee rodzimowierstwa, czyli kultury i wierzeń opartych na mitologiach i tradycjach lokalnych, głównie słowiańskich. W stacji prezentowana była muzyka folkowa, ludowa, rockowa, metalowa głównie z europejskiego kręgu kulturowego, ale również, w ramach ciekawostek, z innych kontynentówGoria, Wilczyn Warszyc - Grupa WiD; Gniazdo, rodzima wiara i kultura 1(6)/2009.
Radio wystartowało 1 lipca 2006 roku z inicjatywy DJa Rodmira Dębińskiego. 15 grudnia 2014, w wyniku decyzji podjętej na II Ogólnopolskim Wiecu Rodzimowierczym, radio zawiesiło działalność i wstrzymało nadawanie. 
== Audycje ==
Audycje i osoby je prowadzące:
* RadioWIDowisko (pon. 21:00-23:00) – Lędzian
* EtnoFonograf (wt. 21:00-23:00) – Ginia
* Słowiańska i nie tylko podróż muzyczna (każda, z wyjątkiem ostatniej, środa miesiąca, 21:00-23:00) – Wilczyn Warszyc (vel Vilcinescu)
* Elektrowóz (ostatnia środa miesiąca, 21:00-23:00) - Stront
* FolkRocker (co drugi czwartek miesiąca, 21:00-23:00) – Impudencja
* Jugo-Bałkan (trzeci czwartek miesiąca, 21:00-23:00) – DJ Matt vel DJ Mate
* Muzyczna mapa Jaremy (pierwszy i czasami ostatni piątek miesiąca, 21:00-23:00) – DJ Pepe (vel Pepe Jarema)
* Cultural me, Cultural you (pierwsza i druga niedziela miesiąca, od 21:00) - Alina Alens
* LuxMal(W)ina (druga i czwarta niedziela miesiąca, 21:00-23:00) - Malwi
* audycja – Iddun (Bezmirzanka)
== Linki zewnętrzne ==
* 
* 
Kategoria:Polskie internetowe stacje radiowe
Kategoria:Rozgłośnie radiowe w Warszawie
Kategoria:Rodzimowierstwo słowiańskie
Kategoria:Wyznaniowe rozgłośnie radiowe w Polsce
Radomka (dopływ Wisły)

Radomka ( dawniej Radomierza, Radomierz) – rzeka, lewobrzeżny dopływ Wisły o długości 115,989 km i powierzchni dorzecza ponad 2000 km².
Rzeka wypływa z Lasów Koneckich ok. 4 km na południe od Przysuchy na wysokości ok. 310 m n.p.m. Po zejściu z rejonu wzgórz płynie w dość szerokiej pradolinie . Przepływa przez miejscowości: Przysucha, Wieniawa, Mniszek, Przytyk, Jedlińsk, Jastrzębia, Brzóza, Głowaczów, Ryczywół, po czym uchodzi do Wisły.
Dopływami Radomki, w kolejności od źródeł do ujścia, są: Szabasówka, Wiązownica, Dobrzyca, Ślepotka, Bosak, Tymianka, Mleczna, Jastrzębianka, Łukawka i Leniwka.
Na Radomce tuż po przyjęciu głównych dopływów (prawych) Szabasówki i Jabłonicy postawiono zaporę betonowo-ziemną, która utworzyła zbiornik w Domaniowie.
== Historia ==
Rzeka o pewnym znaczeniu gospodarczym już w średniowieczu, w XVII wieku, a następnie po pracach wykonanych a latach 1823–1824 w części spławna – od Gorynia, znana w dokumentach źródłowych od XIII wieku. W 1256 r. Bolesław, książę krakowski i sandomierski, nadaje klasztorowi miechowskiemu prawo polowania na bobry we wsi klasztornej Swirczewice (Świerże?) przy ujściu Radomki do Wisły (Kodeks Małopolski 104).
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
* Rezerwat przyrody Puszcza u źródeł Radomki
* Radomka (dopływ Warty)
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Radońka (struga)

Radońka – Struga w centralnej Polsce, prawy dopływ Pilicy. Długość rzeki wynosi 13 km. Źródła rzeki znajdują się w okolicach wsi Mniszków, a ujście do Pilicy nieopodal Opactwa Cystersów w Sulejowie.
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Pilicy
Radęca

Radęca (potocznie Rdęca, dawniej Rzedziąca) – rzeka w zachodniej Polsce, prawostronny dopływ Orli, do której uchodzi w 43,7 km jej biegu, w okolicach Jutrosina. Obszar źródłowy Rdęcy znajduje się na zachód od Koźmina, w okolicy miejscowości Borzęciczki. Przepływa przez miasto Kobylin i przez wsie Małgów, Wziąchów czy Kromolice. 
Główny dopływ to prawostronnie uchodząca Ochla w 9,4 km biegu Rdęcy.
Na cieku tym planowana jest budowa zbiornika retencyjnego Kromolice. Czasza zbiornika rozciągać się będzie od miejscowości Kromolice na terenie gminy Pogorzela, do Wziąchowa na terenie gminy Kobylin. Jego zadaniem będzie magazynowanie wody dla nawodnień rolniczych, spłaszczenie fali powodziowej, ponadto będzie pełnił funkcję rekreacyjną, a także hodowlaną (rybactwo).
== Zobacz też ==
* Rzeki Europy
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Baryczy
Rafał Leszczyński (slawista)

Rafał Andrzej Leszczyński (ur. 1933) – polski językoznawca, specjalista filologii zachodniosłowiańskiej, nauczyciel akademicki, tłumacz Biblii, członek Towarzystwa Polsko-SerbołużyckiegoTowarzystwo Polsko-SerbołużyckieKościół Ewangelicko-Reformowany w RP, autor około 500 publikacji. Pracował na Uniwersytecie Łódzkim . Jego synem jest Rafał Marcin Leszczyński, teolog i publicysta.
== Życie i dzieło ==
Studia ukończył w 1955 roku i rozpoczął pracę jako nauczyciel akademicki na Uniwersytecie Łódzkim i Warszawskim. Posiada stopień naukowy doktora.
Przez dwie kadencje był członkiem Krajowego Komitetu Towarzystwa BiblijnegoRafał Andrzej Leszczyński, redakcja, [w]: Rafał Leszczyński, Pisma polemiczne, Wydawnictwo „Nowe Spojrzenia”, Warszawa 2011, [tylna okładka]. .
W latach 1995–2001 uczestniczył w ekumenicznym przekładzie Nowego Testamentu jako współautor przekładu Ewangelii synoptycznych, tj. Ewangelii według św. Łukasza, Ewangelii według św. Marka, Ewangelii według św. Mateusza. Reprezentował Kościół Ewangelicko-Reformowany. Pracował też nad przygotowaniem przekładu Dziejów Apostolskich i doszedł do siedemnastego rozdziału, ale jego praca została odrzucona przez dyr. Barbarę Enholc-NarzyńskąPor. . Rafał Leszczyński w swoich „Pismach polemicznych” zarzucił ekumenicznemu przekładowi NT nadmierną konfesjonalizację katolicką.
Jego zdaniem w całej polskiej tradycji translatorskiej dwa miejsca Nowego Testamentu są błędnie przekładane: Ap 18,13 i Łk 13,28. W Ap 18,13 αμωμον było dotychczas tłumaczone jako amomum, korzenie, balsam, maść, przyprawy. Jego zdaniem termin ten powinien być tłumaczony jako kardamon malabarski. W Łk 13,18 używany jest zwrot tłumaczony dotąd jako „płacz i zgrzytanie zębów”. Zębami zgrzyta się ze złości, gdy chce się komuś wyrządzić krzywdę, tymczasem tekst biblijny mówi o rozpaczliwym losie odrzuconych. Dlatego Leszczyński jest zdania, że zwrot ten należy tłumaczyć jako: „Tam będzie się szlochać i dzwonić zębami”.
W latach 2002–2004 współpracował z ks. Jerzym Banakiem przy redagowaniu kwartalnika „Bliżej Biblii”.
Jest autorem około 500 publikacji. Zajmuje się m.in. literaturą reformacyjną XVI wieku i wzajemnymi stosunkami Polaków i Łużyczan. Jest autorem pierwszego słownika dolnołużycko-polskiego (2005). Mieszka w ŁodziPisma Polemiczne Znaki Czasu.
== Publikacje ==
* Sto lat łużyckiej krytyki literackiej i nauki o literaturze, 1985.
* U początków łużyckich zainteresowań literaturą polską, 1989.
* Biblia w kulturze literackiej Łużyczan, 1992.
* Hornjoserbsko-pólski a pólsko-hornjoserbski słownik pozdatnych ekwiwalentow, 1996. 
* Zarys dziejów narodowościowych Łużyczan, t. 1, 1997. 
* My i oni : kontakty kulturalne Polaków i Łużyczan, 2000. 
* Zarys dziejów narodowościowych Łużyczan, t. 2, 2002, 
* Dolnołużycko-polski słownik minimum, 2002. 
* Praktyczny słownik dolnołużycko-polski = Praktiski dolnoserbsko-pólski słownik, 2005. 
* Berascejskìâ knìgazbory : Brèsckaâ Bìblìâ - unìkal'ny pomnìk kul'tury XVI stagoddzâ : da 450-goddzâ, 2014
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy tłumacze Biblii
Kategoria:Urodzeni w 1933
Rakutówka

Rakutówka – rzeka, prawy dopływ Lubienki o długości 38,1 km.
Przepływa przez Jezioro Rakutowskie. Na północ od miasta Kowal przepływa pod drogą krajową nr 91 oraz pod linią kolejową nr 18 i w okolicach Włocławka wpada do Lubienki. Największymi dopływami Rakutówki są rzeki: Olszew i Patrówka.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Zgłowiączki
Kategoria:Rzeki w Polsce
Rakówka (dopływ Widawki)

Rakówka (dawniej Rakarka) – rzeka, prawy dopływ Widawki o długości 25,11 km. 
Rzeka płynie przez tereny Wysoczyzny Bełchatowskiej. Przepływa przez Bełchatów, Grocholice, Księży Młyn, Rząsawę, Kuźnicę Kaszewską. 
Rakówka jest częściowo uregulowana. 
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
* Raki w Rakówce
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Widawki
Rata

Rata ( Rata) – rzeka w południowo-wschodniej Polsce i na zachodniej Ukrainie, w dorzeczu Wisły. Długość – 76 km, powierzchnia zlewni – 1.820 km², z tego 70 km² (3,8%) w Polsce.
Rzeka o długości ok. 76 km. Odcinek źródliskowy znajduje się w Polsce, na terenie województwa podkarpackiego, w okolicach miejscowości Werchrata, w powiecie lubaczowskim. Następnie w okolicach wsi Prusie Rata wpływa na terytorium Ukrainy i przepływa przez obwód lwowski. Rata przepływa przez południową część Roztocza, przez miejscowości Rawa Ruska, Mosty Wielkie i uchodzi do Bugu w okolicach wsi Parchacz, koło Czerwonogrodu na wysokości 190 m n.p.m.
== Warunki hydrologiczne ==
Rzeka powstaje z połączenia trzech strumieni, około 2 km na wschód od wsi Werchrata w Polsce na wysokości ok. 278 m n.p.m. Płynie w kierunku wschodnim, przepływając przez Werchratę. Na północ od stacji kolejowej Werchrata rzeka przyjmuje dopływ Dziewięcierz, przez niektórych uważany za jeden z odcinków źródliskowych Raty. Dziewięcież ma swoje źródła na granicy polsko-ukraińskiej, ok. 3 km na wschód od wsi Dziewięcierz. Po połączeniu obu potoków Rata płynie na wschód, przepływa przez miasteczka Rawa Ruska i w miejscowości Mosty Wielkie skręca na północ po czym wpada do Bugu we wsi Parchacz, na południe od Czerwonogrodu.
Rzeka posiada zasilanie śnieżno – deszczowe. W charakterystyce zlewni wyraźna jest asymetria i dominacja dopływów prawych, spływających z Roztocza. Do ważniejszych dopływów zaliczyć trzeba:
* lewe: Błotnia (uchodzi w Sielecu Bełskim)
* prawe: Żełdec (w Borowym), Świnica (w ok. Mostów Wielkich), Biła Rika i Moszczanka (w Butynach), Tylica (w ok. Potylicza), Dziewięcierz (w Werchracie)
== Budowa geologiczna ==
W górnym biegu rzeki Rata przepływa w większości przez obszar zalesiony, tworząc bardzo malownicze krajobrazy. Jest uważana za jedną z najpiękniejszych polskich rzek. Od miejscowości Rawa Ruska rzeka przepływa przez obszar bezleśny, a wody rzeki rozlewają się szeroko w dolinie, tworząc liczne obszary podmokłe. W dnie doliny, szczególnie pomiędzy Rawą Ruską a Mostami Wielkimi, dominują utwory nieprzepuszczalne (m.in. gliny), co sprawia, że rozwinęły się tutaj gleby bagienne i torfowiska.Rata to jedna z najczystszych rzek Europy.
== Znaczenie gospodarcze ==
W Środkowym biegu rzeki, w częściowo zmeliorowanej dolinie rzecznej dominują łąki. Najprawdopodobniej z nazwą rzeki należy wiązać etymologię nazwy wsi Werchrata (pierwotnie "Wierzchrata", "Wichrata"), tłumaczonej jako "wzgórza nad Ratą".
== Zobacz też ==
* Rzeki Europy
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Rzeki na Ukrainie
Kategoria:Dorzecze Bugu
Rekowa

Rekowa – rzeka w północno-zachodniej Polsce, prawobrzeżny dopływ Regi o długości 22,01 km. Powierzchnia zlewni Rekowej wynosi 110,4 km²Zachodniopomorski Zarząd Melioracji w Szczecinie Za: .
Rzeka bierze źródło pomiędzy wsią Gardzin a przysiółkiem Gozdno, skąd płynie na zachód. W pobliżu wsi Łabuń Mały skręca w kierunku jeziora Łabuń, do którego wpada od południowego brzegu. Wypływa z jeziora od zachodniego brzegu i płynie na północ. Płynie małym spadkiem 0,2–0,3‰ przez duże powierzchnie łęgów zabagnionych. Pomiędzy osadą Porąbka a wsią Iglice do Rekowej wpada struga Łabunia. Na południe od wsi Wicimice rzeka zakręca dużym łukiem, a następnie odbiera wody ze strugi Wicimicy od prawego brzegu i płynie w kierunku południowo-zachodnim.
Na zachód od wsi Gostyń Łobeski na 5,13 km od ujścia rzeka jest przedzielona urządzeniami zastawkowymi o świetle 3 m, które piętrzą wodę do celów energetyki wodnej do wysokości 2,2 m. W końcowym odcinku zwiększa się przepływ Rekowej, wskutek spadku wynoszącego 15‰. Rekowa wpada do Regi poniżej Płotów.
W dolinie Rekowej występują lasy łęgowe o drzewostanach jesionowo-olszowych i wiązowych. Na źródliskowej skarpie Rekowej przy ujściu, stwierdzono występowanie rzadkiego gatunku – bieńca czerwonego. Część biegu rzeki jest od 2010 chroniona w rezerwacie przyrody rzeka Rekowa.
W 2006 roku przeprowadzono ocenę jakości wód na 1,2 km od ujścia Rekowej do Regi, na moście w pobliżu Płotów, gdzie oceniono wody na III klasę jakości.
W 2008 r. przeprowadzono badania jakości wód Rekowej w punkcie ujścia do Regi. W ich wyniku oceniono elementy fizykochemiczne poniżej stanu dobrego, elementy biologiczne określono na I klasy, a stan ekologiczny na umiarkowany. W ogólnej dwustopniowej ocenie stwierdzono zły stan wód Rekowej.
Nazwę Rekowa wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Krebs BachRozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 października 1948 r. (, s. 22).
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
René Śliwowski

René Śliwowski (ur. 2 lutego 1930 w Firminy, zm. 23 czerwca 2015) – polski historyk literatury rosyjskiej, tłumacz i krytyk.
== Życiorys ==
Urodził się w rodzinie polskich emigrantów we Francji. Po II wojnie światowej powrócił do Polski. W latach 1949–1953 studiował w Państwowym Instytucie Pedagogicznym im. Aleksandra Hercena w Leningradzie, gdzie poznał swoją przyszłą żonę Wiktorię. Od 1953 pracował w Instytucie Rusycystyki Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w 1964 obronił pracę doktorską, a w 1973 habilitował się. W 1988 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego nauk humanistycznych. W 2008 opublikował wraz z żoną wspomnienia Rosja – nasza miłość.
Przybliżył polskiemu czytelnikowi twórczość m.in. Antona Czechowa i Andrieja Płatonowa. Przygotował wiele antologii prozy rosyjskiej XIX i XX w.
W latach 1965–1981 był członkiem Związku Literatów Polskich.
== Wybrane publikacje ==
* Antoni Czechow (1965)
* Andriej Płatonow, Utwory wybrane (1965) – jeden z tłumaczy
* Dawni i nowi: szkice o literaturze radzieckiej (1967)
* Andriej Płatonow, Dżan i inne opowiadania (1967) – jeden z tłumaczy
* Andriej Płatonow, Osada Pocztyliońska (1968) – jeden z tłumaczy
* Od Turgieniewa do Czechowa: z dziejów rosyjskiej dramaturgii drugiej połowy XIX w. (1970)
* Czechow w oczach krytyki światowej (1971)
* Aleksander Hercen (1973) – z W. Śliwowską
* Fiodor Sołogub, Mały bies – tłumaczenie i posłowie (1973)
* Andriej Płatonow, Czarodziejski pierścień (1974) – tłumaczenie
* Królowa pocałunków: opowiadania o miłości (1975) – wybór, wstęp i noty o autorach
* Opowieści niesamowite: groza i niesamowitość w prozie rosyjskiej XIX i początku XX w. (1975) – wybór, wstęp i noty o autorach
* Róża wiatrów: opowiadania o miłości (1977) – wybór
* Antologia dawnej noweli rosyjskiej (1978) – wybór, wstęp i noty o autorach
* Anton Czechow, Wybór dramatów (1979) – opracowanie dla serii Biblioteka Narodowa wydawnictwa „Ossolineum"
* Kto jest kto: rosyjskie jednoaktówki komediowo-satyryczne (1981) – wybór, wstęp i noty o autorach
* Andrzej Płatonow (1983) – z W. Śliwowską
* Anton Czechow, Dramat na polowaniu: z notatek sędziego śledczego (1985) – tłumaczenie
* Gieorgij Władimow, Generał i jego armia (1999) – tłumaczenie
* Rosja – nasza miłość (2008) – z W. Śliwowską, Wydawnictwo Iskry
* Rusycystyczne peregrynacje (2010)
* Anton Czechow, Nieciekawa historia (2011) – tłumaczenie
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 3, wyd. Interpress, Warszawa 1993
* 
== Linki zewnętrzne ==
* http://nekrologi.wyborcza.pl/0,11,,327058,Ren%C3%A9-%C5%9Aliwowski-inne.html
Kategoria:Polscy rusycyści
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy tłumacze literatury rosyjskojęzycznej
Kategoria:Urodzeni w 1930
Kategoria:Zmarli w 2015
Rewolucje europejskie

* 1649 - Anglia, Rewolucja Angielska 
* 1688 - Anglia, Rewolucja angielska 
* 1792 - Francja, rewolucja francuska, 
* 1830 - Belgia, Rewolucja belgijska
* 1830 - Francja, Rewolucja lipcowa 
* 1848 - Europa, Wiosna Ludów
** 1848 - Francja, Rewolucja lutowa
* 1905 - Rosja, Rewolucja rosyjska 1905 roku 
* 1917 - Rosja, Rewolucja lutowa
* 1917 - Rosja, Rewolucja październikowa 
* 1918 - Niemcy, Rewolucja listopadowa
* 1936 - Hiszpania, Rewolucja hiszpańska 1936 roku
* 1953 - NRD, Czerwiec 1953, 
* 1956 - Polska, Poznański Czerwiec 56 
* 1956 - Węgry, Rewolucja Węgierska 1956
* 1968 - Polska, Marzec 1968
* 1968 - Czechosłowacja, Praska wiosna
* 1970 - Polska, Grudzień 1970
* 1976 - Polska, Czerwiec 1976
* (1980-1981) - Polska, Sierpień 1980
* (1989-1991) - Jesień Ludów
** Polska Rzeczpospolita Ludowa
** Czechosłowacja
** NRD
** Węgry
** Rumunia
** Bułgaria
** Socjalistyczna Federalna Republika Jugosławii
** Albania
** ZSRR
* 2003 - Gruzja, Rewolucja róż
* 2004 - Ukraina, Pomarańczowa "rewolucja"
* 2005 - Kirgistan, Tulipanowa rewolucja
* 2006 - Białoruś, Dżinsowa "rewolucja"
Kategoria:Rewolucje
Rodowód

Termin rodowód w genealogii, historii i zoologii ma kilka znaczeń, lecz zawsze odnoszą się do pojęcia rodu.
# W genealogii rodowód to jeden z rodzajów tablic genealogicznych. Jest to częściowa tablica potomków, w której ukazane jest potomstwo posiadające to samo nazwisko. Obejmuje najczęściej zstępnych: mężczyzn, rzadziej kobiety - o ile również noszą dane nazwisko (np. po ślubie zachowano nazwisko po ojcu). Z tego powodu tworzy się też czasem rodowód skrócony, w którym występują tylko zstępni mężczyźni (o wspólnym nazwisku).
# W genealogii i historii, rodowód to także narracyjny opis historii rodu, uwzględniający pochodzenie rodu i następstwo kolejnych pokoleń. 
# W zoologii rodowód to dokument poświadczający, że dane zwierzę należy do rasy.
Kategoria:Genealogia
Kategoria:Metodologia nauk historycznych
Kategoria:Zoologia
Rokitka (dopływ Noteci)

Rokitka – rzeka w Polsce, prawobrzeżny dopływ Noteci o długości 50,28 km. Odwadnia południową część Wysoczyzny Krajeńskiej o powierzchni 218,3 km². Jej źródła znajdują się na południe od Jeziora Więcborskiego. Dorzecze Rokitki to obszar typowo rolniczy. Znaczna część rzeki przepływa przez Krajeński Park Krajobrazowy.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Noteci
Kategoria:Rzeki w Polsce
Roman Płocki

Roman Płocki (ur. 27 lutego 1921 w Zarębach, powiat łomżyński) – funkcjonariusz UB odpowiedzialny za zwalczanie podziemia niepodległościowego.
Od 25 czerwca 1945 kierownik aresztu PUBP w Łomży, od 10 września 1945 referent gminny PUBP w Łomży. Absolwent Centralnej Szkoły MBP. Od 8 lutego 1947 referent, a od 1 kwietnia 1948 starszy referent Referatu 3 PUBP w Łomży, 1 listopada 1948 przeniesiony na analogiczne stanowisko do Kolna, a 10 listopada 1950 – do Wysokiego Mazowieckiego.
W nocy z 23 na 24 stycznia 1947 kierował we wsi Gumowo akcją rozbicia powracającego z Prus Wschodnich patrolu 6 Brygady Wileńskiej dowodzonego przez Henryka Miecznikowskiego "Tygrysa". Zginął wówczas jeden partyzant, dwóch było rannych, a trzech dostało się do niewoliKazimierz Krajewski, Tomasz Łabuszewski: Łupaszka, Młot, Huzar. Działalność 5 i 6 Brygady Wileńskiej AK (1944-1952). Oficyna Wydawnicza Volumen, Warszawa 2002, ISBN 8372330190, s. 640.
14 lipca 1949 koło wsi Łacha w gminie Turośl dowodził akcją rozbicia patrolu NZW Bronisława Chrzanowskiego "Orła"; zginęło dwóch partyzantów, a jeden został ranny.
Uczestniczył również w przesłuchaniach, w których odznaczał się okrucieństwem; według relacji działaczki NZW Haliny Sawickiej nagranej 27 marca 2008 przez Ładysława Tomasza Piotrowskiego: "Był taki Płocki, to był bandzior cholerny. Miał takie plecione pyty jak to nazywali, plecione rzemienie i tym lubił katować ludzi."
== Bibliografia ==
* 
* Kazimierz Krajewski, Tomasz Łabuszewski: Łupaszka, Młot, Huzar. Działalność 5 i 6 Brygady Wileńskiej AK (1944–1952). Oficyna Wydawnicza Volumen, Warszawa 2002, ISBN 8372330190
* Sławomir Poleszak: Podziemie antykomunistyczne w łomżyńskiem i grajewskiem (1944–1957). Warszawa 2004.
Kategoria:Polska Rzeczpospolita Ludowa
Kategoria:Urodzeni w 1921
Rominta

Rominta (ros. Красная, Krasnaja, niem. Rominte) – rzeka, lewy dopływ Pisy. Płynie przez tereny obwodu kaliningradzkiego w Rosji.
Rzeka powstaje z połączenia rzek Błędzianki (uznawanej za górny bieg Rominty) i Szynkuny (ros. Протока, Protoka, niem. Schenken Bach)Mapa topograficzna Polski. Ark. N-34-058-C,D Wizajny 1:50 000, Główny Geodeta Kraju, Sztab Generalny WP, 2003Niektóre źródła podają, że Szynkuna jest dopływem Żytkiejmskiej Strugi (ros. Кемеровка, Kiemierowka), a dopiero ta rzeka łączy się z Romintą.. Rzeka płynie przez Puszczę Romincką, przepływa przez wieś Krasnolesie i uchodzi do rzeki Pisy we wschodniej części miasta Gusiew.
Głównym dopływem Rominty jest Czarna Struga (ros. Чёрная, Czornaja).
Polską nazwę Rominta wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – RominteRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (, s. 2). Niemiecka nazwa pochodzi od pruskiego słowa romus/ramus w znaczeniu 'cichy, skromny'.
== Zobacz też ==
* Rzeki Europy
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Rzeki w obwodzie kaliningradzkim
Kategoria:Dorzecze Węgorapy
Ruda (dopływ Gwdy)

Ruda – rzeka, prawy dopływ Gwdy o długości 10,93 km i powierzchni zlewni 104,19 km².
Rzeka przepływa przez jezioro Głochotczyno. Następnie w kierunku południowo-wschodnim przez Czaple Stawy. Dalej na południe przez Jezioro Koszyckie. W Pile przepływa pod ul. Skośną i al. Niepodległości i uchodzi do Gwdy na jej zakolu od prawego brzegu.
Do 1945 r. poprzednią niemiecką nazwą rzeki była LachotkafließArkusz 2766 Lebehnke. W: Topografische Karten (Meßtischblätter) 1:25 000. Reichsamt für Landesaufnahme, 1938.. W 1949 r. ustalono urzędowo polską nazwę RudaRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (, s. 7).
== Zobacz też ==
* Ruda
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Gwdy
Ruda (dopływ prawy Brdy)

Ruda (Stążka) (niem. Hammerfliess) – rzeka w południowo-zachodniej części województwa pomorskiego o długości 20,12 km, przepływająca przez Równinę Charzykowską, będąca prawym dopływem Brdy.
== Źródło ==
Rzeka Ruda (w górnym biegu nazywana Stążką) wypływa z zarastającego jeziora źródliskowego () na wysokości 153 m n.p.m. w okolicy jeziora Dymno, na północnym skraju miejscowości Koczała. Obszar źródliskowy obejmuje teren w obniżeniu doliny rynnowej o powierzchni 2,82 ha. Źródlisko rzeki oddzielone jest progiem terenowym o wysokości względnej 5 m od rynny polodowcowej, w której leży bezodpływowe jezioro Dymno.
== Przebieg ==
Przez Koczałę na dwóch odcinkach rzeka płynie betonowym rurociągiem o średnicy 60 cm, o łącznej długości 184 m. W odległości 5,4 km od źródła zasilana jest prawobrzeżnie przez Kanał Łękiński. W środkowym biegu rzeka silnie zarasta, podtapiając użytki zielone. W dolnym odcinku przepływa przez tereny leśne, gdzie w wyniku przewrócenia się drzew powstało wiele zatorów. Obszar ten charakteryzuje się występowaniem namulisk i podmytych skarp. Rzeka przepływa przez prywatne użytki rolne, tereny Agencji Władności Rolnej Skarbu Państwa oraz Lasów Państwowych.
Uchodzi do Brdy 4 km na północny zachód od Przechlewa (). Stanowi szlak kajakowy.
Miejscowości położone nad Rudą:
* Koczała
* Płocicz
* Suszka
* Rudniki
== Dopływy ==
* Żytnica
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
*
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Brdy