nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Jerzy Chmielewski

Jerzy Chmielewski (ur. 23 kwietnia 1948 w Poznaniu) – polski filolog, slawista, dyplomata, ambasador w Jugosławii (1991–1996), Chorwacji (1997–2003), Włoszech (2008–2010) oraz Bośni i Hercegowinie (2011–2012).
== Życiorys ==
W 1970 ukończył studia slawistyczne i polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1970–1991 pracował w Instytucie Slawistyki tej uczelni jako wykładowca. Był również tłumaczem języków serbskiego, chorwackiego i słoweńskiego. W latach 80. współpracował z „Solidarnością”. Należał do wydawców i redaktorów drugoobiegowego czasopisma „Europa”, poświęconego problemom Europy Środkowej.
W 1991 otrzymał nominację na stanowisko Ambasadora RP w Jugosławii, które zajmował do 1996. W lipcu 1992, po wybuchu wojny w Bośni i Hercegowinie, został wezwany do Warszawy na konsultacje. Od 1992 równolegle pełnił funkcję wicedyrektora Departamentu Europy MSZ. W tym czasie doradzał kolejnym szefom dyplomacji w zakresie kształtowania polskiej polityki wobec krajów bałkańskich.
Od 1997 kierował placówką dyplomatyczną RP w Chorwacji, a po powrocie do Polski w 2003 został zastępcą dyrektora Departamentu Europy MSZ. Cztery lata później objął kierownictwo tego departamentu. W 2008 został Ambasadorem Nadzwyczajnym i Pełnomocnym RP we Włoszech, akredytowanym również w San Marino i na Malcie. Zakończył misję w 2010. Od 23 lutego 2011 do 31 grudnia 2012 sprawował funkcję Ambasadora RP w Bośni i Hercegowinie.
== Odznaczenia ==
* Order Podwójnego Białego Krzyża III klasy – Słowacja, 1998
* Honorary Companion Narodowego Orderu Zasługi – Malta, 2009
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Biuletyn nr 4158/VI z posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP z 23 września 2010
Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Ambasadorowie III Rzeczypospolitej
Kategoria:Ambasadorowie Polski w Bośni i Hercegowinie
Kategoria:Ambasadorowie Polski w Chorwacji
Kategoria:Ambasadorowie Polski w Jugosławii
Kategoria:Ambasadorowie Polski we Włoszech
Kategoria:Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989)
Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu
Kategoria:Ludzie związani z prasą podziemną w Polsce 1945–1989
Kategoria:Ludzie związani z Zagrzebiem
Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Narodowym Zasługi (Malta)
Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Podwójnego Białego Krzyża
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1948
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Jerzy Rusek

Jerzy Rusek (ur. 9 października 1930 w Ruszczy, zm. 15 lutego 2015 w Krakowie) – polski uczony, językoznawca, slawista, bułgarysta i macedonista, wykładowca Instytutu Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego.
== Życiorys ==
Sprawował funkcję najpierw prodziekana (1969-1971), a potem dziekana (1971-1978) Wydziału Filologicznego UJ. Był członkiem wielu komisji PAN i PAU.
W 1989 uzyskał tytuł profesora nauk humanistycznych. Został wyróżniony doktoratem honoris causa Uniwersytetu im. św. Klemensa Ochrydskiego w Sofii i Uniwersytetu im. św. Paisjusza Chilendarskiego w Płowdiwie (1998).
Według dokumentów zgromadzonych przez Instytut Pamięci Narodowej Jerzy Rusek był konsultantem Służby Bezpieczeństwa o pseudonimie Czech.
Napisał trzy książki i ponad 250 artykułów z dziedziny językoznawstwa historycznego a także redagował kilka tomów zbiorowych.
Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.
Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty).
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Elżbieta Solak, Prof. dr hab. Jerzy Rusek (1930–2015), Rocznik Slawistyczny – Revue Slavistique, Tom 64, s. 9-12.
* 
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Bułgaryści
Kategoria:Doktorzy honoris causa
Kategoria:Urodzeni w 1930
Kategoria:Zmarli w 2015
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski
Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi
Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej
Kategoria:Pochowani na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego
Jerzy Śliziński

Jerzy Śliziński (ur. 14 lipca 1920, Usti nad Labem, zm. 15 kwietnia 1988 Warszawa) – slawista, pisarz, badacz folkloru słowiańskiego„Z historii slawistyki na Uniwersytecie Warszawskim”, Instytut Slawistyki Zachodniej..
== Życiorys ==
Urodzony w Czechach. Studiował orientalistykę na Uniwersytecie Karola w Pradze, którą później kontynuował na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie uzyskał tytuł magistra. Po skończeniu studiów ożenił się z Polką i pracował w Ministerstwie Kultury i Sztuki, gdzie prowadził lektorat języka czeskiego w Seminarium Slawistycznym. W końcu lat 40. odnalazł nieznaną korespondencję Bolesława Jabłońskiego, którą opracował pisząc na jej podstawie swoją pracę doktorską. W 1956 roku uzyskał tytuł docenta, w 1964 – profesora nadzwyczajnego, a w 1986 zwyczajnego. Był wieloletnim pracownikiem Instytutu Słowianoznawstwa PAN i Uniwersytetu Warszawskiego.
Prowadził badania nad działalnością Braci Czeskich w Polsce oraz folklorem słowiańskim. Dużą część jego dorobku naukowego stanowiły opracowania dotyczące mniejszości słowiańskiej w Niemczech – Serbołużyczan. Jerzy Śliziński wydał w NRD zbiór bajek łużyckich, które zbierał podczas samodzielnych poszukiwań we wsiach łużyckich. 
Był redaktorem publikacji Bracia Grimm i folklor narodów słowiańskich Wrocław 1989. Wydał także zbiór referatów z sesji naukowej poświęconej związkom literatury Polski i Łużyc pt. Polsko-łużyckie stosunki literackie oraz opracował zbiór artykułów pt. Literatury słowiańskie o drugiej wojnie światowej – Wrocław 1973.
W 1973 prof. Śliziński zorganizował w Warszawie konferencję międzynarodową poświęconą wielkiemu łużyckiemu poecie Jakubowi Bart-Ćišinskiemu.
Jego córką jest historyczka sztuki i kuratorka Milada Ślizińska.
Zmarł 15 kwietnia 1988 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu w Milanówku.
== Dzieła ==
* Jan III Sobieski w literaturze narodów Europy, Warszawa 1979.
* Lenartowicz wśród Słowian zachodnich, Kraków 1972.
== Przypisy ==
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Karola
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Czescy slawiści
Kategoria:Łużyccy folkloryści
Kategoria:Orientaliści
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1920
Kategoria:Zmarli w 1988
Kategoria:Ludzie związani z Milanówkiem
Kategoria:Ludzie urodzeni w Uściu nad Łabą
Jeziorka (dopływ Wisły)

Jeziorka – rzeka, lewy dopływ Wisły, rozpoczyna swój bieg na terenie gruntów wsi Osuchów, a do Wisły wpada niedaleko wsi Obórki w gminie Konstancin-Jeziorna. Rzeka drugiego rzędu.
== Charakterystyka ==
=== Przebieg ===
Początkowo płynie na wschód, w Gościeńczycach skręca na północ, by ponownie skręcić na wschód koło Jazgarzewa. W górnym biegu, na kilkukilometrowym odcinku od wsi Wygnanka do wsi Wilczoruda rzeka przepływa przez wykopane w jej korycie stawy rybne. We wsi Nowe Racibory do Jeziorki wpływa Kraska, we wsi Łoś – Tarczynka. Przecina stawy w Żabieńcu gdzie od 1973 jest zasilana wodami z Kanału Czarna. Kilkadziesiąt metrów powyżej jazu Imberfal niedaleko ul. Warszawskiej w Konstancinie-Jeziornie, dawniej spiętrzającego wodę na potrzeby fabryki papieru, do Jeziorki wpada potok Mała. Na ostatnim odcinku krzyżuje się z potokiem Wilanówka przepływającym pod Jeziorką przepustem i nie wpływającym do niej. W wieku XIX, aż do połowy XX Jeziorka łączyła się z Wilanówką i jej korytem płynęła do Wisły. Obecnie biegnie sztucznym korytem wykopanym w latach 50. XX wieku mniej więcej w miejscu pierwotnego ujścia.
=== Miejscowości ===
Ważniejsze miejscowości w dolinie Jeziorki: Osuchów, Wilczoruda, Osieczek, Jeziórka, Jeziora, Przęsławice, Kocerany, Głuchów, Lesznowola, Gościeńczyce, Prażmów, Runów, Łoś, Jazgarzew, Żabieniec, Piaseczno, Chylice, Konstancin-Jeziorna, Obórki.
== Turystyka ==
Na rzece uprawiana jest zorganizowana turystyka kajakowa. Spływy rozpoczynają się najczęściej w Zalesiu Dolnym lub Pólku, a kończą w odnodze św. Jana w Konstancinie-Jeziornie, nieopodal Starej PapierniKonstancin-Jeziorna, więcej niż uzdrowisko, UMiG Konstancin-Jeziorna, folder turystyczny.
== Zobacz też ==
* rezerwat przyrody Jeziora-Olszyny
* rezerwat przyrody Skarpa Jeziorki
* rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Geografia województwa mazowieckiego
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Joanna Jacniacka

Joanna Jacniacka-Kopytowa (ur. 11 czerwca 1903 w UrzędowieJadwiga Suchmiel, Działalność naukowa kobiet w Uniwersytecie we Lwowie do roku 1939, Częstochowa: Wydawnictwo WSP 2000, s. 193, zm. w nocy z 14/15 sierpnia 1941 pod Pawełczem) – polska historyk, mediewistka. Studiowała we Lwowie tamże uzyskała doktorat w 1932 roku pod kierunkiem Stanisława Zakrzewskiego (Konrad ks. Mazowiecki w walkach o tron krakowski w latach 1227-1247)Joanna Pisulińska, Doktoraty historyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza 1918-1939 [w:] Wielokulturowe środowisko historyczne Lwowa w XIX i XX w., t. 1, red. Jerzy Maternicki, Rzeszów: Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego 2004, s. 233-249. Była autorką bibliografii historycznych i wielu artykułów z zakresu polskiego średniowiecza (m.in. w „Kwartalniku Historycznym”, „Przeglądzie Pedagogicznym”). Po uzyskaniu doktoratu uczyła historii w Stanisławowie. Jej mężem był historyk Stanisław Kopyta, nauczyciel w V Gimnazjum i Liceum w Stanisławowiehttp://stanislawow.net/wspomnienia/losy_stanislawowa.htm.. Była dyrektorką IV Żeńskiego Gimnazjum i Liceum w Stanisławowiehttp://stanislawow.net/historia/szkoly.htm. Została zamordowana przez Niemców wraz z inteligencją stanisławowską w sierpniu 1941 pod PawełczemTadeusz Kamiński, Tajemnica Czarnego Lasu, dokumentacja Adam Rubaszewski, Kraków: Towarzystwo Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich 2001.
== Wybrane publikacje ==
* Walki ks. Konrada Mazowieckiego z Henrykiem Brodatym pod Skałą i Międzyborzem oraz ich następstwa, Lwów 1929.
== Bibliografia ==
* Joanna Pisulińska, Doktoraty historyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza 1918-1939 [w:] Wielokulturowe środowisko historyczne Lwowa w XIX i XX w., t. 1, red. Jerzy Maternicki, Rzeszów: Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego 2004, s. 233-249.
* Jadwiga Suchmiel, Działalność naukowa kobiet w Uniwersytecie we Lwowie do roku 1939, Częstochowa: Wydawnictwo WSP 2000, s. 185, 193, 272. 
Kategoria:Polscy historycy
Kategoria:Absolwenci Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Lwowskiego
Kategoria:Polscy mediewiści
Kategoria:Ludzie związani ze Stanisławowem
Kategoria:Polscy pedagodzy
Kategoria:Zmarli w 1941
Kategoria:Polacy i obywatele polscy straceni przez Niemcy nazistowskie w Polsce 1939-1945
Joanna Rapacka

Joanna Monika Rapacka (ur. 24 maja 1939 w Warszawie, zm. 29 listopada 2000 tamże) – slawistka, kulturoznawczyni, historyk literatur serbskiej i chorwackiej, profesor Uniwersytetu Warszawskiego. 
== Życiorys ==
Była córką Adama Rapackiego i Alicji z d. Stępnowskiej. Ukończyła studia z zakresu polonistyki i slawistyki na Uniwersytecie Warszawskim. Naukę kontynuowała w Zagrzebiu i Belgradzie. Po ukończeniu studiów do 1967 mieszkała w Jugosławii. W 1967 została zatrudniona na Uniwersytecie Warszawskim, z którego wyjechała w 1971 do Włoch, gdzie pracowała przez cztery lata na miejscowym uniwersytecie jako lektor języka polskiego.
Rozprawę doktorską poświęconą epopei Osman Ivana Gundulicia obroniła na Uniwersytecie Warszawskim (promotor: Józef Magnuszewski). W 1984 na tej samej uczelni uzyskała stopień doktora habilitowanego, na podstawie rozprawy poświęconej sielance chorwackiej. Na warszawskiej uczelni pracowała przez cały okres swojej kariery naukowej, na stanowisku adiunkta, docenta, a wreszcie profesora. W latach 1991–1993 kierowała Instytutem Filologii Słowiańskiej UW. W 1999 otrzymała tytuł profesora zwyczajnego. Od 1992 aż do śmierci była pracownikiem Instytutu Slawistyki PAN.
Prowadziła badania głównie z zakresu literatury dubrownickiej okresu renesansu i baroku, nad ilirską i chorwacką ideą narodową, a także nad związkami Bośni z kulturą chorwacką. Była członkiem zagranicznym Chorwackiej Akademii Nauk.
Żona Andrzeja Mandaliana – poety i tłumacza, z którym miała syna. Pochowana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B3, rz. 2, gr. 6)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
== Prace naukowe ==
* „Osman” Ivana Gundulicia. Bunt świata przedstawionego, Wrocław 1975.
* Rzeczpospolita Dubrownicka, Warszawa 1977.
* Złoty wiek sielanki chorwackiej, Warszawa 1984.
* Dawna literatura serbska i dawna literatura chorwacka. Zarys dziejów, Warszawa 1993.
* Godzina Herdera. O Serbach, Chorwatach i idei jugosłowiańskiej, Warszawa 1995.
* Leksykon tradycji chorwackich, Warszawa 1997.
* Śródziemnomorze, Europa Środkowa, Bałkany. Studia z literatur południowosłowiańskich, Kraków 2002.
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Z historii slawistyki na Uniwersytecie Warszawskim, red. Jerzy Molas, Warszawa 2005.
* Biogram uczonej na stronie ISZiP UW
* 
Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie
Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie
Kategoria:Polscy historycy literatury
Kategoria:Polscy kulturoznawcy
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Florenckiego
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Urodzeni w 1939
Kategoria:Zmarli w 2000
Jolanta Klimek-Grądzka

Jolanta Urszula Klimek-Grądzka (ur. 9 maja 1976 w Nowym Sączu) – polska polonistka, slawistka i nauczycielka akademicka. Zainteresowania badawcze: historia języka polskiego, kresowe dialekty języka polskiego, leksykologia historyczna, etnografia i folklorystyka.
== Życiorys ==
Jolanta Klimek uzyskała maturę w I Liceum Ogólnokształcącym im. Jana Długosza w Nowym Sączu. W 1995 roku rozpoczęła studia polonistyczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II (KUL). Studia ukończyła w czerwcu 2000 jako magister na podstawie pracy magisterskiej Fleksja „Ogrodu fraszek” Wacława Potockiego, napisanej pod kierunkiem prof. dr hab. Władysławy Książek-Bryłowej. Została zatrudniona jako asystentka, a następnie jako doktorant-stypendysta w Katedrze Języka Polskiego KUL, gdzie 9 marca 2005 uzyskała stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie językoznawstwa na podstawie dysertacji „Roksolanki” Szymona Zimorowica. Studium stylistyczno-językowe, napisanej pod kierunkiem prof. dra hab. Władysława Makarskiego.
Na podstawie pracy habilitacyjnej Język XVII-wiecznych poloników kijowskich została 30 września 2014 doktorem habilitowanym nauk humanistycznych w zakresie językoznawstwa.
Jolanta Klimek-Grądzka prowadzi zajęcia ze studentami filologii polskiej i filologii słowiańskiej, głównie z przedmiotów historycznojęzykowych, na Wydziale Nauk Humanistycznych KUL. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Językoznawczego, Towarzystwa Naukowego KUL i Komisji Języka Religijnego przy Międzynarodowym Komitecie Slawistów oraz kuratorem Koła Językoznawczego Studentów Filologii Polskiej.
Od 1996 roku związana z Małopolskim Centrum Kultury Sokół jako tłumacz podczas Międzynarodowego Festiwalu Dziecięcych Zespołów Regionalnych „Święto Dzieci Gór” w Nowym Sączu.
11 czerwca 2021 została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi za zasługi w działalności na rzecz rozwoju nauki.
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
== Linki zewnętrzne ==
* Publikacje Jolanty Klimek-Grądzkej w katalogu Biblioteki Narodowej
Kategoria:Absolwenci Wydziału Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Wykładowcy Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II
Kategoria:Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi
Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowym Sączu
Kategoria:Urodzeni w 1976
Jolanta Sujecka

Jolanta Natalia Sujecka z d. Niziołek (ur. 1959) – polska slawistka i bałkanistka, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.
== Życiorys ==
W 1983 ukończyła studia slawistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W 1995 obroniła pracę doktorską Obraz wielkiej przemiany w poezji bułgarskiej pierwszej połowy lat dwudziestych XX wieku (promotorka: Teresa Dąbek-Wirgowa). 20 grudnia 2004 Rada Wydziału Polonistycznego UW nadała jej stopień doktora habilitowanego, na podstawie rozprawy: Ikona domu.
W 1985 rozpoczęła pracę w Instytucie Slawistyki Polskiej Akademii Nauk, początkowo jako asystentka, od 1995 adiunkt, a od 2005 docent. Od 2006 zatrudniona na stanowisku profesora w Ośrodku Badań nad Tradycją Antyczną w Europie Środkowo-Wschodniej. W 2008 redaktorka naczelna czasopisma naukowego Studia Litteraria Polono-Slavica, od 2012 redaktor naczelna anglojęzycznego rocznika Instytutu Slawistyki PAN "Colloquia Humanistica"(Złota Księga Nauki Polskiej 2019 - w 100 rocznicę odzyskania niepodległości, Wydawnictwo Helion. Polski Instytut Biograficzny, tom II M-Z, Gliwice 2020), od 2011 Przewodnicząca Rady Programowej serii "Colloquia Balkanica" Wydawnictwa DiG. 22 marca 2018 uzyskała tytuł profesorski. Wypromowała pięciu doktorów. 9 października 2018 otrzymała Złoty medal Blaže Koneskiego, nagrodę Macedońskiej Akademii Nauk i Sztuk.
W latach 1991/1992 i 1996–1998 była stypendystką Fundacji Sorosa Uniwersytetu Środkowoeuropejskiego. W działalności badawczej koncentruje się na problematyce miejsc pamięci na Bałkanach i problematyką pograniczy: macedońsko-bułgarskiego i macedońsko-serbskiego.
== Dzieła ==
* 1996: Obraz wielkiej przemiany w poezji bułgarskiej (1918-1925) 
* 2001: Ikona domu. 
* 2015: Wprowadzenie do bałkanologii: etnosy, języki, areały, konceptualizacje (wspólnie z Ireną Sawicką), 
== Bibliografia ==
* 
* 
* Biogram w: Złota Księga Nauki Polskiej 2019 - w 100 rocznicę odzyskania niepodległości, Wydawnictwo Helion. Polski Instytut Biograficzny, tom II M-Z, Gliwice 2020
== Przypisy ==
Kategoria:Polscy bałkaniści
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Wykładowcy Wydziału „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Urodzeni w 1959
Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Pracownicy instytutów naukowych PAN
Justyna Socha

Justyna Socha (ur. 28 wrześniaTo się nazywa trolling. Kupują dzieciom szczepionki z okazji urodzin liderki antyszczepionkowców 1976 w PoznaniuJustyna Socha) – działaczka społeczna, dziennikarka, prezes zarządu Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Wiedzy o Szczepieniach STOP NOP, felietonistka Warszawskiej Gazety i Zdrowia bez leków https://www.zdrowiebezlekow.pl/. Pełniła funkcję asystenta społecznego posła Pawła SkuteckiegoPaweł Skutecki: - Mam asystentów społecznych nawet w Norwegii i Wielkiej Brytanii.
W styczniu 2020 roku została asystentką posła Konfederacji Grzegorza Brauna[https://gloswielkopolski.pl/justyna-socha-zostala-asystentka-grzegorza-brauna-bedzie-pomagac-poslowi-konfederacji-nowa-rola-pochwalila-sie-na-facebooku/ar/c1-14736224 "Głos Wielkopolski".
== Życiorys ==
Absolwentka Zespołu Szkół Ekonomicznych w Poznaniu. Zaczęła studiować administrację państwową na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, studia jednak przerwała. Do maja 2019 roku pracowała jako agent ubezpieczeniowy. Jest matką czwórki dzieci. U pierwszego z nich wystąpił niepożądanych odczyn poszczepienny.
W 2015 roku wzięła udział w debacie „Obowiązek szczepień w Polsce” w Sejmie RP zorganizowanej przez Patryka Jakiego oraz konferencji prasowej na jej temat.
Jako pełnomocnik Komitetu Obywatelskiej Inicjatywy Ustawodawczej STOP NOP, który uzyskał poparcie 121 tysięcy obywateli, przedstawiła w 2018 r. w Sejmie RP projekt likwidacji obowiązku szczepień ochronnych, który w pierwszym czytaniu został skierowany do prac w połączonych komisjach zdrowia i rodzinyNastępna po Godek i Elbanowskich. Takim ludziom PiS oddaje wpływ na polską rzeczywistość.
Jako asystentka posła Skuteckiego miała możliwość wpływu na kierunek działań Parlamentarnego Zespołu ds. Bezpieczeństwa Programu Szczepień Ochronnych Dzieci i Dorosłych.
Angażuje się w spory (również sądowe) dotyczące obowiązku realizacji szczepień.
Organizuje zgromadzenia publiczne w obronie praw obywatelskich i lekarzy, dotyczące respektowania prawa do świadomej zgody na zabiegi medyczne.
Od 2017 roku wraz ze społecznością STOP NOP organizuje co roku w czerwcu Międzynarodowy Protest Przeciw Przymusowi Szczepień.
Skazana prawomocnym wyrokiem za zniesławienie byłego eksperta Ministerstwa Zdrowia Pawła Grzesiowskiego sformułowaniem „posiada narzędzia do niszczenia ludzi”, zawartym w petycji pt. „Stop lobbystom koncernów farmaceutycznych w administracji publicznej”Prezes stowarzyszenia STOP NOP prawomocnie skazana za pomówienie lekarza.
Jako pełnomocnik kolejnego komitetu obywatelskiego Stowarzyszenia STOP NOP zbiera podpisy poparcia pod kolejnym obywatelskim projektem „Bezpieczne szczepienia”.
Dwukrotnie kandydowała w wyborach do Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej uzyskując wynik 2818 głosów w 2015 roku z pozycji 5 komitetu Kukiz’15 oraz 3834 w 2019 z pozycji 7 Komitetu wyborczego Konfederacja Wolność i Niepodległość. W obydwu przypadkach nie uzyskała mandatu poselskiego.
Nie utożsamia się z określeniem "antyszczepionkowiec", zabiegając o sprostowania w tej kwestii. 
== Przypisy ==
Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu
Kategoria:Polscy działacze społeczni
Kategoria:Urodzeni w 1977
Józef Kaja

Józef Andrzej Kaja (ur. 17 stycznia 1929 w Budzyniu) – polski historyk, socjolog, politolog i etyk. Badacz historii i teorii polityki zdrowotnej oraz problematyki regionu białostockiego w okresie międzywojennym. Wykładowca Akademii Medycznej w Białymstoku, członek zarządu Łomżyńskiego Towarzystwa Naukowego.
== Życiorys ==
W 1949 ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. św. Barbary w Chodzieży. Był docentem i wieloletnim kierownikiem Zakładu Nauk Społecznych Akademii Medycznej w Białymstoku oraz jednym z założycieli Łomżyńskiego Towarzystwa Naukowego im. Wagów, utworzonego 4 września 1974 roku.
W tym samym roku Państwowe Wydawnictwo Naukowe wydało jego rozprawę doktorską „Klasa robotnicza Białostocczyzny 1929–1939” (wydanie ponawiano dwukrotnie w tym samym roku). Jego praca habilitacyjna – „Polityka zdrowotna PRL. Założenia i ich realizacja” – została opublikowana w latach 1978 i 1980 w Białymstoku. Jego publikacje naukowe ukazywały się m.in. także w języku czeskim, francuskim i rosyjskim.
W latach 1984–1990 był przewodniczącym Międzywojewódzkiej Komisji ds. stopni specjalizacji zawodowej nauczycieli, nadającej im pierwszy i drugi stopień specjalizacji. Obejmowała ona wówczas swym zasięgiem województwo białostockie, łomżyńskie i suwalskie.
Po 1990 roku poświęcił się pisaniu czteroczęściowej kroniki pod tytułem „Kronika żywota mego ku pamięci potomnym napisana w Białymstoku w latach 1990-tych”.
Jest synem Joanny i Władysława, kierownika szkoły w Budzyniu, zamordowanego w 1939 roku na Wzgórzach Morzewskich podczas akcji fizycznej likwidacji polskich elit intelektualnych.
== Odznaczenia ==
* Złoty Krzyż Zasługi (1963)
* Odznaka Tysiąclecia Państwa Polskiego (1966)
* Złota Odznaka Towarzystwa Szkoły Świeckiej (1968)
* Brązowy Medal "Za zasługi dla obronności kraju" (1968)
* Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1972)
* Srebrny Medal "Za zasługi dla obronności kraju" (1972)
* Medal 30-lecia Polski Ludowej (1974)
* Srebrne Odznaczenie im. Janka Krasickiego (1974)
* Srebrna Odznaka "Zasłużony Białostocczyźnie" (1975)
* Złota Odznaka AZS (1976)
* Złota Odznaka "Zasłużony Białostocczyźnie" (1976)
* Odznaka Zasłużonego Działacza Towarzystwa Krzewienia Kultury Świeckiej (1976)
* Medal 40-lecia Polski Ludowej (1984)
* Zasłużony nauczyciel Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (1986)
* Złota Odznaka Honorowa Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (1987)
== Publikacje naukowe (wybór) ==
=== Historia regionu białostockiego okresu międzywojennego ===
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
=== Teoria i historia polityki zdrowotnej ===
* 
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
=== Problemy zdrowotne i medyczne ===
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
=== Nauki społeczno-polityczne ===
* 
* 
* 
* 
* 
* 
=== Religia i etyka ===
* 
* 
== Linki zewnętrzne ==
* 
* 
Kategoria:Polscy historycy
Kategoria:Polscy socjolodzy
Kategoria:Polscy politolodzy
Kategoria:Polscy etycy
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi
Kategoria:Odznaczeni Orderem Odrodzenia Polski
Kategoria:Odznaczeni Medalem Za zasługi dla obronności kraju
Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej
Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej
Kategoria:Polscy historycy
Kategoria:Polscy politolodzy