nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Aleksander Wilkoń

Aleksander Piotr Wilkoń (ur. 23 marca 1935 w Bogucicach k. WieliczkiZłota Księga Nauki Polskiej. Naukowcy Zjednoczonej Europy (redaktor naczelny Krzysztof Pikoń), Gliwice 2006, s. 900., zm. 16 marca 2022 w Sosnowcu) – polski językoznawca. Do jego zainteresowań naukowo-badawczych należały: stylistyka, językoznawstwo polskie, filologia słowiańska, dzieje języka polskiego i kulturoznawstwo. Jest autorem artykułów dotyczących polszczyzny Żeromskiego i onomastyki stylistycznej.
Doktoryzował się na podstawie rozprawy z zakresu onomastyki literackiej: Nazewnictwo w twórczości Stefana Żeromskiego. Habilitował się na Uniwersytecie Śląskim. W 1992 r. otrzymał nominację profesorską.
Pracował na uniwersytecie w Nancy (1969–1972), na Sorbonie w Paryżu (1990–1994), w w Neapolu (od 1994 do 2005 roku), w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Tarnowie (2007-2018). Od 1980 r. był związany z Uniwersytetem Śląskim w Katowicach, gdzie pełnił kilka funkcji: dziekana Wydziału Filologicznego (1980–1981), kierownika Zakładu Współczesnego Języka Polskiego (1982–1989), dyrektora Instytutu Języka Polskiego (1986–1989).
Był założycielem i redaktorem serii naukowej „Język artystyczny”. Został uhonorowany licznymi nagrodami i odznaczeniami (m.in. Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski). W 2010 roku otrzymał tytuł Honorowego Profesora Uniwersytetu Śląskiego.
== Wybrana twórczość ==
* Nazewnictwo w utworach Stefana Żeromskiego. Wrocław 1970.
* Historia literatury polskiej w zarysie, Warszawa, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1978
** Dejiny poľskej literatury. Red. M. Stępień, A. Wilkoń. Tłum. Ján Sedlák. Bratislava 1987, s. 5–26.
* Typologia odmian językowych współczesnej polszczyzny. Wyd. 1. Katowice 1987. Wyd. 2. Katowice 2000.
* Język artystyczny. Studia i szkice. Katowice 1999.
* Spójność i struktura tekstu: wstęp do lingwistyki tekstu. Kraków 2000.
* Trwanie a zmiana w języku. „LingVaria” 2010, nr 2, s. 69–74.
* Tradycja w języku. „Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis. Studia Linquistica” VI: Dialog z tradycją. Cz. 1. Kraków 2011, s. 5–11.
== Przypisy ==
Kategoria:Urodzeni w 1935
Kategoria:Zmarli w 2022
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy poloniści
Aleksandra Borowiec

Aleksandra Borowiec (ur. 1959Google books: Stjepan Damjanović Filozofski fakultet Sveučilišta u Zagrebu. Monografija) – polska slawistka, kroatystka. 
== Życiorys ==
Ukończyła studia w zakresie filologii słowiańskiej. Pracę magisterską obroniła w 1983. Wtedy też została zatrudniona w Instytucie Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego, początkowo – przez rok – jako stażystka. Od 1984 była asystentem, po trzech latach została awansowana na starszego asystenta. Stopień doktora nauk humanistycznych uzyskała w 1992 na podstawie rozprawy Południowosłowiański kształt klasycyzmu. Próba rekonesansu (promotor: Maria Bobrownicka), która drukiem ukazała się w 1994. Od 1994 pracowała w IFS na stanowisku adiunkta. W 2007 wydała książkę Literatura i tajemnica. Studium o literaturze chorwackiej wieków dawnych. Stała się ona podstawą do zdobycia stopnia doktora habilitowanego. Od 2008 była zatrudniona na stanowisku adiunkta z habilitacją. W latach 1997-2000 była lektorką języka polskiego w Katedrze Polonistyki Uniwersytetu Zagrzebskiego. Uczyła też młodzież w Szkole Języka Polskiego przy Ambasadzie RP w Zagrzebiu. Działa w Komisji Kultury Słowian PAU.
W pracy naukowej zajmuje się dawną literaturą chorwacką, najnowszą historią Chorwacji, historią Kościoła, teologią mistyczną, związkami literatury pięknej i teologii oraz semiotyką kultury.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
* 
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy literaturoznawcy
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Urodzeni w 1959
Alfred Zaręba

Alfred Zaręba (ur. 10 listopada 1921 w Krakowie, zm. 20 lutego 1988 tamże) – polski językoznawca, slawista, polonista, dialektolog.
== Biografia ==
Studia polonistyczne i slawistyczne podjął na tajnym Uniwersytecie Jagiellońskim w r. 1942, ukończył je w 1946, stopień doktora nauk humanistycznych uzyskał w 1951 r. Był lektorem języka polskiego w Lund (Szwecja). Od 1955 r. docent, od 1965 r. profesor. Od 1955 r. kierownik Zakładu Dialektologii Słowiańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Główną dziedziną jego pracy naukowej była dialektologia, a także onomastyka. Najważniejszą pracą jest Atlas językowy Śląska (t. 1–7). Inne ważniejsze publikacje: Nazwy barw w dialektach języka polskiego (1954), Orawskie teksty gwarowe z obszaru Polski i Czechosłowacji (1967), Polskie imiona ludowe, Słownik starych Siołkowic w pow. opolskim (1960)Encyklopedia języka polskiego, pod red. Stanisława Urbańczyka, wyd. 2, Ossolineum, Wrocław 1991, s. 395.. 
Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
== Przypisy ==
Kategoria:Polscy dialektolodzy
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1921
Kategoria:Zmarli w 1988
Kategoria:Polscy poloniści
Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie
Alicja Nagórko

Alicja Teresa Nagórko (ur. 1947) – polska językoznawczyni. Zajmuje się słowotwórstwem polskim i słowiańskim, semantyką i pragmatyką w ujęciu kontrastywnym, etnolingwistyką, teolingwistyką, metaleksykografią, kontaktami językowymi oraz polityką językową.
== Życiorys ==
Jest absolwentką polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim. Doktorat uzyskała w 1977 na podstawie pracy Motywacja słowotwórcza rzeczowników we współczesnym języku polskim (analiza ilościowo-jakościowa). Habilitowała się w 1986. Jej rozprawa habilitacyjna poruszała zagadnienia derywacji przymiotników.
W latach 1988–1990 jako profesor gościnny wykładała na Uniwersytecie Wileńskim, w okresie 1994–1995 pełniła tę funkcję na Uniwersytecie Humboldtów. W 1991 została powołana na stanowisko profesora w Uniwersytecie Warszawskim, a w latach 1990–1994 była prodziekanem Wydziału Polonistyki. W 1996 powołano ją na katedrę językoznawstwa zachodniosłowiańskiego w Instytucie Slawistyki HU. W latach 2006–2008 była dyrektorem Instytutu. Od 1 października 2012 w stanie spoczynku.
Jest członkinią Komisji Słowotwórczej (od 1996) i Komisji Socjolingwistycznej (od 2009) przy Międzynarodowym Komitecie Slawistów oraz Rady Programowej germanistycznego rocznika „Convivium” i Rady Naukowej „Poradnika Językowego”. Należy do Polskiego Towarzystwa Językoznawczego (od 1972), Towarzystwa Societas Jablonoviana e.V. i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.
== Wybrana twórczość ==
* Zarys gramatyki polskiej, wyd. I PWN Warszawa, 1996.
* Zarys gramatyki polskiej (ze słowotwórstwem) (jako wyd. III. 1998, rozszerzone wyd. VII. 2003, liczne dodruki do 2009).
* Dystynktywny słownik synonimów (z M. Łazińskim i H. Burkhardt), Universitas Kraków 2004.
* Lexikologie des Polnischen, Olms, Hildesheim–Zürich–New York 2007.
* Podręczna gramatyka języka polskiego, PWN, Warszawa 2010.
== Przypisy ==
Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Członkowie Towarzystwa Naukowego Warszawskiego
Kategoria:Polscy poloniści
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1947
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Humboldtów w Berlinie
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Anastazy Cywiński

Anastazy Bernard Cywiński (ur. 15 kwietnia 1824 w Nakle nad Notecią - zm. 10 września 1871 w Ostrowie) – polski poeta, działacz narodowy, pedagog, z wykształcenia slawista i historyk.
== Życiorys ==
Uczeń Gimnazjum w Trzemesznie i gimnazjum w Chojnicach. W latach 1844-1850 studiował na Uniwersytecie Wrocławskim slawistykę i historię. W tym czasie współpracował z radykalnym Tygodnikiem Literackim. Podczas Wiosny Ludów w 1848 roku należał do Polskiego Komitetu we Wrocławiu. W latach 1850-1855 pracował, początkowo jako stażysta, w gimnazjum w Lesznie. Od 1855 roku do śmierci w roku 1871 pracował w Królewskim Katolickim Gimnazjum w Ostrowie. W 1865 roku otrzymał tytuł Oberlehrer (Starszy Nauczyciel). Publikował w tym okresie wiersze na łamach Biblioteki Warszawskiej i Tygodnika Literackiego. Podczas powstania styczniowego organizował w swoim mieszkaniu zebrania tajnego Komitetu Polskiego, w którego skład wchodzili uczniowie najstarszych klas ostrowskiego gimnazjum. Uchodził za najpopularniejszego wśród młodzieży nauczyciela. Po śmierci pochowany został na Starym Cmentarzu w Ostrowie. Jego nagrobek został w 1939 roku odnowiony staraniem uczniów i profesorów gimnazjum. W latach '90 uhonorowany został w Ostrowie ulicą jego imienia.
== Wybrane publikacje ==
* Enteilung und Paradigmen der altslovenischen nominalen Deklination nach Franz Miklosichs Formenlehre der altslovenischen Sprache 1870.
== Bibliografia ==
* Jarosław Biernaczyk, Anastazy Cywiński, w: Alma Mater Ostroviensis - Księga Pamięci - Non Omnis Moriar, tom X, Ostrów Wielkopolski 2003
Kategoria:Absolwenci i studenci Śląskiego Uniwersytetu Fryderyka Wilhelma we Wrocławiu
Kategoria:Ludzie związani z Trzemesznem
Kategoria:Ludzie związani z Ostrowem Wielkopolskim
Kategoria:Polscy działacze narodowi w zaborze pruskim
Kategoria:Polscy pedagodzy
Kategoria:Polscy poeci
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1824
Kategoria:Zmarli w 1871
Kategoria:Ludzie urodzeni w Nakle nad Notecią
Andrzej Franciszek Kucharski

Andrzej Franciszek Kucharski (ur. 30 października 1795 w Baranach, zm. 17 stycznia 1862 w Warszawie) – polski filolog i slawista.
== Życiorys ==
Po skończeniu studiów w 1821 roku na Uniwersytecie Warszawskim pracował jako nauczyciel języków i literatury starożytnej w szkołach średnich w Kielcach, Lublinie, Kaliszu, Warszawie. Następnie miał objąć katedrę dialektów słowiańskich na Uniwersytecie Warszawskim i w latach 1825–1830 odbył podróż na ziemie słowiańskie, której celem było poznanie języka, kultury i nawiązanie kontaktów naukowych z badaczami odwiedzanych krajów. Wiele czasu poświęcił na studia, przeszukiwanie archiwów i bibliotek oraz gromadzenie książek poświęconych problematyce słowiańskiej. Kucharski odwiedził Łużyce, Czechy, Słowację, w 1828 roku Słowenię (był w Lublanie), Chorwację i Czarnogórę i z podróży tych przysyłał sprawozdania do „Gazety Polskiej” i „Pamiętnika Warszawskiego”. Będąc w Słowenii badał dialekty słoweńskie i właśnie wtedy, na podstawie zebranego materiału lingwistycznego oraz na podstawie badań stosunków kulturalnych, ekonomicznych i politycznych w Słowenii i Chorwacji, doszedł do przekonania, że Słoweńcy są jeszcze jednym narodem słowiańskim. Nie zdyskontował wyników swych badań w publikacjach naukowych, poza niewielkimi artykułami o dialektach słowiańskich i przekładach Pisma Świętego na języki słowiańskie. Wybuch powstania listopadowego i w konsekwencji zamknięcie przez władze carskie Uniwersytetu Warszawskiego przerwały naukową karierę Kucharskiego, zmuszając go do powrotu do pracy nauczycielskiej. Po śmierci badacza w roku 1862 część jego zbiorów trafiła do Biblioteki Uniwersyteckiej w Odessie, reszta uległa rozproszeniu lub zaginęła.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Dzieła Andrzeja Franciszka Kucharskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci i studenci Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Nauczyciele Królestwa Kongresowego
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1795
Kategoria:Zmarli w 1862
Anna Zielińska (językoznawca)

Anna Maria Zielińska (ur. 9 marca 1964 w Kijowie) – polska slawistka, dyrektor Instytutu Slawistyki Polskiej Akademii Nauk.
== Życiorys ==
W 1988 ukończyła studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W 1995 obroniła w Instytucie Slawistyki PAN pracę doktorską Wielojęzyczność staroobrzędowców mieszkających w Polsce napisaną pod kierunkiem Elżbiety Smułek. Tamże w 2002 uzyskała stopień doktor habilitowanej na podstawie pracy Polska mniejszość na Litwie Kowieńskiej. Studium Socjolingwistyczne. W 2016 otrzymała tytuł profesora nauk humanistycznychPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 stycznia 2016 r. nr 115.1.2016 w sprawie nadania tytułu profesora ().. W latach 2003–2015 była zastępczynią dyrektora IS PAN ds. naukowych, od 2015 jest dyrektorką IS PAN.
Od 2016 jest członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.
Została odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi (2014)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 maja 2014 r. o nadaniu odznaczeń ()..
== Przypisy ==
Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Członkowie Towarzystwa Naukowego Warszawskiego
Kategoria:Ludzie urodzeni w Kijowie
Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita)
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Pracownicy instytutów naukowych PAN
Kategoria:Urodzeni w 1964
Antoni Furdal

Antoni Furdal (ur. 22 maja 1928 w Rososzy pod Garwolinem, zm. 8 czerwca 2019Zmarł prof. Antoni Furdal) – polski językoznawca, polonista i slawista.
== Życiorys ==
W latach 1948–1952 studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim filologię polską i słowiańską; był uczniem Kazimierza Nitscha i Tadeusza Lehra-Spławińskiego. Habilitację uzyskał w 1965 roku na Uniwersytecie Wrocławskim, tam też został mianowany profesorem nadzwyczajnym w 1973 roku, a profesorem zwyczajnym – w 1981 roku.
Był zatrudniony w Zakładzie Językoznawstwa Polskiej Akademii Nauk w Krakowie, później zaś na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie od 1970 roku był kierownikiem Katedry Językoznawstwa Ogólnego. Od roku 1979 pracował także w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu (wcześniej Wyższa Szkoła Pedagogiczna we Wrocławiu, obecnie Uniwersytet Opolski).
Dwukrotnie wyróżniony nagrodą resortową (w 1978 i 1981 – nagroda zespołowa). Był odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem Komisji Edukacji NarodowejKto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, str. 297.
== Badania naukowe ==
Prace naukowe Antoniego Furdala dotyczą przede wszystkim: dialektologii języka polskiego, stylistyki, semiotyki, słowiańskiej fonologii historycznej oraz teorii języka.
Do ważniejszych jego publikacji zaliczyć można:
* Mazowieckie dyspalatalizacje spółgłosek wargowych miękkich (1955)
* Rozpad języka prasłowiańskiego w świetle rozwoju głosowego (1961)
* O przyczynach zmian głosowych w języku polskim (1964)
* Klasyfikacja odmian współczesnego języka polskiego (1973)
* Językoznawstwo otwarte (1977)
Opublikował także powieść pt. Każdy ma swego młodszego brata (1994).
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* 
== Linki zewnętrzne ==
* Spis publikacji Antoniego Furdala w katalogu NUKAT
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1928
Kategoria:Zmarli w 2019
Kategoria:Członkowie Rady Języka Polskiego
Antonina Obrębska-Jabłońska

Antonina Obrębska-Jabłońska (ur. 12 stycznia 1902, w Pszczelni koło Hajsyna na Podolu, zm. 19 listopada 1994 w Warszawie) – polska profesor, językoznawczyni, polonistka i białorutenistka.
Od 1954 była profesorem Uniwersytetu Warszawskiego. Założycielka i kierowniczka Katedry Filologii Białoruskiej w latach 1956–1971.
Jest pochowana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A29-5-11).
==Źródła==
* 
* 
== Przypisy ==
Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1902
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Lingwistyki Stosowanej Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Zmarli w 1994
Antyslawizm

Antyslawizm (), także: slawofobia – forma rasizmu i ksenofobii, przejawiająca się negatywnym nastawieniem wobec Słowian i przyjmująca formę zachowań dyskryminacyjnych.
== XIX wiek ==
Antyslawizm rozwinął się pod koniec XIX wieku. Jego podstawy zostały opracowane przez zachodnich zwolenników teorii rasowych Anglików, Francuzów oraz przede wszystkim Niemców. Houston Stewart Chamberlain w swojej najważniejszej pracy Podstawy XIX wieku (wydanej w niem. Die Grundlagen des XIX Jahrhunderts) z 1899 roku, opowiadał się za wyższością wysokiej, jasnowłosej i długogłowej „rasy Teutonów”. Fizjologiczne cechy stworzonej przez Chamberlaina nowej rasy, zostały później użyte do stworzenia ideału rasowego tzw. typu nordyckiego (w rzeczywistości germańskiego). Zdaniem Chamberlaina, największym zagrożeniem dla „rasy teutońskiej” lub „rasy panów” (niem. Herrenvolk), mieli być Żydzi, a w następnej kolejności Słowianie.
Dużą rolę w podbudowie teoretycznej antyslawizmu odegrał tzw. Ostforschung – interdyscyplinarna pseudonauka będąca wypadkową niemieckich badań dotyczących Europy Wschodniej. Miała ona na celu udowodnienie naukowe przynależności etnicznej i historycznej środkowoeuropejskich ziem znajdujących się w sferze zainteresowania Niemiec. Były to głównie ziemie zamieszkane przez Słowian – Serbołużyczan, Czechów i PolakówEwolucja „Ostforschung” w Republice Federalnej Niemiec”, 1969-1982 (Studium niemcoznawcze Instytutu Zachodniego), Instytut Zachodni, 1986 ..
== XX wiek ==
Antyslawizm był bardzo częstym składnikiem włoskiego faszyzmu oraz niemieckiego narodowego socjalizmu podczas II wojny światowej.
W latach 20. XX wieku, włoscy faszyści, którzy wysuwali roszczenia terytorialne wobec Jugosławii atakowali Słowian południowych zamieszkujących jej tereny, a szczególnie Serbów oskarżając ich o „skłonności atawistyczne”. Faszystowska propaganda włoska głosiła także, że kraj ten był efektem masońskiej konspiracji, który powstał ze środków loży masońskiej Wielki Wschód.
Antyslawizm był składnikiem niemieckiego nazizmu szczególnie artykułowanym przez wielu nazistowskich funkcjonariuszy z Adolfem Hitlerem na czele, w którego wypowiedziach często pojawiały się sformułowania o traktowaniu Rosjan i Polaków na równi z Żydami. Niemiecki rasizm zawierał dwa podstawowe elementy: antysemityzm oraz antyslawizm, które wiązały się szczególnie ze stworzeniem tzw. „przestrzeni życiowej” dla Niemców we wschodniej Europie „Lebensraum” kosztem mieszkających tam populacji słowiańskich i ludności żydowskiej.
== Zobacz też ==
* antypolonizm
* panslawizm
* rusofobia
* kolaboracja pod okupacją niemiecką podczas II wojny światowej
* niewolnictwo Słowian
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* 
* 
* 
* 
* 
Kategoria:Antyslawizm
Banówka (rzeka)

Banówka (ros. Мамоновка – Mamonowka, niem. Bahnau, stąd polska nazwa) – rzeka I rzędu o długości 49,57 km w północnej Polsce i w Rosji (obwód kaliningradzki). W Polsce wypływa w rejonie wsi Piotrowiec, potem przepływa m.in. przez wieś Wilki, pomiędzy miejscowościami Kalinówek i Pęciszewo, na prawo od drogowego przejścia granicznego Gronowo-Mamonowo i tam przechodzi na teren Rosji, następnie przyjmuje z prawej strony jeden z dopływów, rzekę Omaza. Później przepływa przez Świętomiejsce (Mamonowo), gdzie z prawej strony przyjmuje następny dopływ, rzekę Ławta (niem. Jarft, ros. Wituszka), a następnie po kilku kilometrach wpada do Zalewu Wiślanego. Lewym dopływem Banówki jest Gołuba.
Po polskiej stronie granicy w 2008 roku wzdłuż Banówki została utworzona strefa krajobrazu chronionego – Obszar Chroniony Krajobrazu Rzeki Banówki. Obszar ten obejmuje tereny środkowego odcinka rzeki po polskiej stronie, przylegające do granicy z Rosją. Powierzchnia obszaru wynosi 3239 ha. Elementami krajobrazotwórczymi są m.in. wąska dolina rzeki Banówki, cenne tereny leśne oraz tereny upraw polowych.
== Region wodny Banówki ==
Do 2010 roku rzeka Banówka wchodziła w skład regionu wodnego rzeki Jarft oraz dorzecza rzeki Jarft, zatem była traktowana jako dopływ tej rzeki (w Ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, obowiązującej do 31 grudnia 2017), co nadal widnieje w wielu źródłach i dokumentach. 1 stycznia 2018 roku weszła w życie nowa Ustawa Prawo wodne, która mówi już o dorzeczu rzeki Banówki oraz regionie wodnym Banówki.
== Zobacz też ==
* Banówka
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* fotografie w serwisie www.jezioro.com.pl
Kategoria:Rzeki w obwodzie kaliningradzkim
Kategoria:Zlewisko Zalewu Wiślanego
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Barbara Rodziewicz

Barbara Izabela Rodziewicz – polska językoznawczyni, doktor habilitowany nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajny w Instytucie Językoznawstwa Uniwersytetu Szczecińskiego. Slawistka i germanistka, autorka ponad 75 publikacji naukowych, artykułów i monografii w zakresie językoznawstwa porównawczego polsko-rosyjsko-niemieckiego, frazeologii, aksjolingwistyki i psycholingwistyki, współautorka dwóch słowników – Polskiego słownika asocjacyjnego z suplementem (2008) oraz Polsko-czesko-rosyjsko-ukraińskiego słownika pojęć literackich (2010), autorka dwóch monografii – Frazemy komparatywne z komponentem zoonimicznym w języku polskim, rosyjskim i niemieckim (2007), Wartości. Polacy – Rosjanie – Niemcy (2014), oraz Polsko-niemiecko-rosyjskiego słownika terminów lingwistycznych (2019), współautorka monografii Wartości w języku i literaturze (2021).
== Przypisy ==
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy germaniści
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Szczecińskiego
Barycz (rzeka)

Barycz (niem. Bartsch) – rzeka w zachodniej Polsce, prawy dopływ Odry. Ma długość 139 km, a powierzchnia jej dorzecza wynosi 5526 km².
== Charakterystyka ==
Obszar źródłowy znajduje się w bagnach na południowy wschód od Ostrowa Wielkopolskiego. Tworzy go zespół krzyżujących się, bifurkujących cieków – Baryczy, Leniwej Baryczy oraz Gnilnej (Gniłej) Baryczy (dopływ Ołoboku). Płynie w kierunku zachodnim, uchodzi do Odry w okolicy Głogowa. Rzeka płynie zabagnioną doliną, z bardzo małym spadkiem (ok. 0,035%). W dolinie Baryczy znajdują się siedliska rzadkiego ptactwa wodnego. W 1996 roku utworzono Park Krajobrazowy Dolina Baryczy.
Nad Baryczą znajdują się Stawy Milickie i Stawy Przygodzickie. 
== Główne dopływy ==
* Kuroch – prawy
* Polska Woda – lewy
* Brzeźnica – lewy
* Sąsiecznica – lewy
* Łacha – lewy
* Orla – prawy
* Tynica – lewy
* Kanał Świernia – lewy
* Śląski Rów – prawy
* Kopanica (Rów Polski) – prawy
* Młyńska Woda – lewy.
; Najważniejsze miejscowości:
* wieś Przygodzice
* miasto Odolanów
* miasto Milicz
* wieś Sułów
* miasto Żmigród
* miasto Wąsosz
* wieś Wyszanów.
== Panorama ujścia ==
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
* syrop malinowy z Doliny Baryczy
== Linki zewnętrzne ==
* Serwis Doliny Baryczy
* Dolina Baryczy - informacje turystyczne, pomysł na rodzinne wakacje
== Przypisy ==
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Obszary Natura 2000 w województwie dolnośląskim
Bazyli Białokozowicz

Bazyli Białokozowicz (ur. 2 stycznia 1932 w Widowie, zm. 21 lutego 2010 w Warszawie) – polski slawista, badacz literatury i kultury rosyjskiej, białoruskiej i ukraińskiej, komparatystaMichał Bołtryk, Pan Profesor, [w:] Przegląd Prawosławny, maj 2002, nr 5(203).. W 1972 roku zrobił habilitację z nauk humanistycznych, od 1986 był profesorem. W 1981 roku otrzymał doktorat honoris causa od Uniwersytetu w Leningradzie, a w 1955 – od Uniwersytetu w Niżnym Nowgorodzie. Jest autorem ponad 1000 publikacji naukowych. Opracował biografię Mikołaja Jańczuka.
== Odznaczenia ==
* Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
* Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
* Medal Komisji Edukacji Narodowej
* Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”
* Order „Znak Honoru” (ZSRR)
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* Цыбенко Е. Бялокозович (Białokozowicz), Базыли\\ФЭБ «Русская литература и фольклор»
* Бялокозович, Базыли
Kategoria:Polscy rusycyści
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1932
Kategoria:Zmarli w 2010
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski
Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej
Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”
Kategoria:Odznaczeni Orderem „Znak Honoru”