nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Kokna

Kokna (Koczynka, Kokawka) – rzeka w województwie zachodniopomorskim, prawy dopływ Drawy. Długość 23,9 km, powierzchnia zlewni 142,4 km², przeciętny spadek 0,6‰.
== Przebieg rzeki ==
Rzeka ma źródła w lesie za wsią Gawroniec. Następnie płynie przez jezioro Ostrowiec (Ostrowieckie) i jezioro Dołgie. Kilka km za jeziorem Dołgie do Kokny uchodzi rzeka Rakoń.
Kokna wpada do Drawy poniżej wypływu z obszaru Drawskiego Parku Krajobrazowego (147,8 km biegu Drawy, ok. 3,5 km za mostem w Rzęśnicy)
== Jakość wód ==
W 2009 r. przeprowadzono badania jakości wód Kokny w punkcie 2,2 km od ujścia we wsi Darskowo. W ich wyniku oceniono elementy fizykochemiczne na II klasy, elementy biologiczne określono na II klasy, stan ekologiczny na dobry, a stan chemiczny na dobry. W ogólnej dwustopniowej ocenie stwierdzono dobry stan wód Kokny.
== Turystyka ==
Od jeziora Ostrowiec, poprzez jezioro Dołgie prowadzi do ujścia szlak kajakowy o długości 12,5 km. Szlak jest uciążliwy przede wszystkim ze względu na niewielką głębokość rzeki oraz zarastające koryto wierzby, choć jeszcze w 1977 określany był jako "łatwy". Na jego przebycie w obydwie strony doświadczonemu kajakarzowi wystarczy 1 dzień. Po prawej stronie ujścia Kokny, już na Drawie, przy drewnianym mostku, znajduje się pole biwakowe. Dopływ Kokny – Rakoń jest również szlakiem kajakowym (od jeziora Siecino 10,7 km), jednak uciążliwym z uwagi na płycizny i zwalone pnie drzew.
Szlak kajakowy:
* 12,5 km - droga Drawsko Pomorskie – Połczyn-Zdrój (między wsiami Borne i Ostrowice), na północnym brzegu jeziora Ostrowiec
* 11,4 km - wypływ rzeki z jeziora (Kokna nosi na tym odcinku lokalną nazwę Racza). Nieco dalej most.
* 10,5 km – rzeka wpływa do jeziora Dołgie. Na końcu jeziora zarośnięty wypływ.
* 5,7 km - most drogowy (Gronowo)
* 4,3 km - do Kokny uchodzi Rakoń
* 3,1 km – rzeka rozwidla się. Należy płynąć lewą odnogą. Nieco dalej most.
* 0,0 km - ujście Kokny do Drawy.
== Nazwa ==
W marcu 1949 roku wprowadzono urzędowo nazwę Kokawka, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – KüchenfliessRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (, s. 7). W październiku 1949 r. wprowadzono urzędowo nazwę KoknaZarządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 17 września 1949 r. (, s. 8). W 2006 roku Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych przedstawiła nazwę Kokna.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Zygmunt Wrześniowski, Marek Sperski, 1974, Kajakiem po wodach Pomorza Zachodniego. Część południowa i zachodnia., Warszawa, Wyd. Sport i Turystyka, ss. 240-241
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Drawy (dopływu Noteci)
Komesowie

Lista (niepełna) rodów używających piastowskich tytułów komesa w Polsce:
== Zobacz też ==
* Komes
* Lista polskich rodów hrabiowskich
== Bibliografia ==
* Stefan Janusz Starykoń-Kasprzycki: Polska Encyklopedia Szlachecka. Tom I. Warszawa: 1935, s. 127-128
* (T. I, II, III, IV)
* (T. I-XVI)
* 
* Kasper Niesiecki: Herbarz Polski, wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845 (T. I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX, X)
* Encyklopedia Orgelbranda
Kategoria:Tytuły szlacheckie
*
Kopel

Kopel (potocznie Kopla, Kropla) – rzeka, prawy dopływ Warty. 
== Zlewnia ==
Źródło znajduje się około 3 km na północ od centrum Kostrzyna, w miejscowości Tarnowo. Rzeka wypływa z wydłużonego (około 800 metrów długości) zbiornika. Główne strumienie zasilające:
* Świątnica, źródło przy bocznicach kolejowych ul. Torowa i ul. Pokrzywno w Poznaniu,
* Michałówka, źródło niedaleko miejscowości Jaryszki. Strumień Michałówka zasilany jest przez strumień Krzesinka, którego źródło znajduje się w zieleni, niedaleko skrzyżowania ulic Tarnowskiej i Bolesława Krzywoustego w Poznaniu,
* Średzka Struga, źródło w okolicy Środy Wielkopolskiej,
* Męcina,
* Pietrzynka,
* Głuszec,
* Babinka.
Przy północnej części wsi Kamionki, na granicy gminy Kórnik i Poznań do Kopla uchodzi rzeka Głuszynka.
Zlewnia obejmuje obszar powierzchni 388 km². Stanowią ją przede wszystkim wysoczyzny morenowe, poprzecinane systemem rynien, z których największą stanowi Rynna Kórnicka. Wpływ na zanieczyszczenie rzeki miały ścieki odprowadzane z oczyszczalni mechanicznej w Kostrzynie i jednostki wojskowej w Piotrowie (stan na 1996). 
== Rzeźba ==
Rzeźba dorzecza Kopla tworzyła się około 19.000 lat temu w wyniku działania lądolodu bałtyckiego i jego wód roztopowych. Zlewnia zbudowana jest głównie z glin zwałowych. Deniwelacje sięgają tutaj do 15 metrów.
== Rekreacja ==
W latach 1977-1978 powstał projekt przekształcenia doliny Kopla w wielki ośrodek wypoczynkowo-rekreacyjny o znaczeniu ponadregionalnym (2100 ha, dla 50.000 użytkowników). Znaczna część doliny miała zostać zalana przez zbiornik retencyjny, nad którym powstałyby porty, mariny, kempingi i ośrodki wypoczynkowe, a także kilka wysp. Autorką koncepcji ogólnej tego założenia była Lidia Wejchert. Projekt zdobył nagrodę II stopnia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska (1979). Ostatecznie miasto położyło nacisk na rozwój rekreacji nad Maltą, a sąsiedztwo bazy lotniczej w Krzesinach, po wejściu Polski do NATO, skutecznie zablokowało realizację tego szeroko zakrojonego projektu.
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
# Poznań - atlas aglomeracji, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, 
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Korytnica (dopływ Drawy)

Korytnica – rzeka na Pojezierzu Wałeckim, lewy dopływ Drawy, źródła koło Mirosławca w województwie zachodniopomorskim, ujście na terenie Drawieńskiego Parku Narodowego.
== Nazwa ==
Nazwę Korytnica wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – Körtnitz-FlussRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (, s. 8).
== Flora i fauna ==
Rzekę otaczają w większości tereny leśne, będące popularnym celem grzybobrań. W wodzie dominują pstrągi i lipienie. Liczne żeremia bobrowe. Z ptaków napotkać można bielikiKorytnica – ostatnia dzika rzeka, folder kajakowy, Stara Korytnica, 2015. 
== Szlak kajakowy ==
Rzeka jest szlakiem kajakowym o rosnącej popularności (długość – około 71 km, łączny czas spływu około 23 godzin, zwykle w sześciu etapach). Do początków XXI wieku nie była licznie odwiedzana z uwagi na brak zaplecza turystycznego oraz opisów. Po 2000 roku powstało kilka pól biwakowych (np. Stara Korytnica, Nowa Korytnica, Sówka, Bogdanka). Nurt dość szybki, miejscami występują płycizny i powalone drzewa - w tych przypadkach konieczne przenoski. 
== Zobacz też ==
* jezioro Studnickie, jezioro Nowa Korytnica – oba na rzece
* Korytnica
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Strona Drawieńskiego Parku Narodowego
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Drawy (dopływu Noteci)
Kosarzewka

Kosarzewka – rzeka, prawobrzeżny dopływ Bystrzycy o długości 22,75 km.
Źródła rzeki znajdują się we wsi Kosarzew Górny na wysokości 248 m n.p.m., a ujście do Bystrzycy w Osmolicach Pierwszych. Jej największym dopływem jest Gałęzówka, która uchodzi do Kosarzewki w Bychawie. Obok rzeki na bychawskim Podzamczu znajdują się stawy hodowlane z początku XX wieku. We wsi Bychawka rzeka przyjmuje jeszcze jeden dopływ o nieustalonej nazwie, wypływający we wsi Osowa.
== Miejscowości nad Kosarzewką ==
Rzeka płynie przez miejscowości:
* Kosarzew Górny
* Kosarzew-Stróża
* Kosarzew Dolny
* Kosarzew Dolny-Kolonia
* Romanów
* Skawinek
* Wola Duża
* Bychawa
* Wincentówek
* Zdrapy
* Abramów
* Bychawka Druga-Kolonia
* Bychawka Druga
* Bychawka Pierwsza
* Bychawka Trzecia-Kolonia
* Bychawka Trzecia
* Radków
* Iżyce
* Osmolice Pierwsze
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Bystrzycy (dopływu Wieprza)
Koszarawa (rzeka)

Koszarawa – rzeka górska, prawy dopływ Soły. Jej źródłowe potoki spływają z zachodnich stoków Jałowca, północno-zachodnich Przełęczy Suchej i północno-wschodnich Lachowego Gronia. Najwyżej położone źródła znajdują się na wysokości około 1000 m. Początkowo spływa w północno-zachodnim kierunku pomiędzy grzbietami Jałowca i Lachowego Gronia, później zakręca w południowo-wschodnim kierunku przepływając przez miejscowość Koszarawa. W miejscowości Przyborów znów zmienia kierunek na północno-zachodni, przepływa przez miejscowości Mutne, Pewel Mała i Świnna. W centrum miasta Żywiec, na wysokości 344 m uchodzi do Soły.
Koszarawa przepływa przez tereny trzech gmin Koszarawa, Jeleśnia, Świnna i Żywiec. Pod względem geograficznym koryto rzeki i jej zlewnia znajdują się w trzech mezoregionach. Od źródeł aż do ujścia potoku Przybyłka jest to Beskid Makowski (Pasmo Przedbabiogórskie), od ujścia Przybyłki do zachodnich podnóży Pasma Pewelskiego Koszarawa tworzy granicę między Beskidem Makowskim a Beskidem Żywieckim, wreszcie po opuszczeniu gór, wypływa na Kotlinę Żywieckią.
Nazwa rzeki pochodzi z języka wołoskiegoWymienione w publikacji w języku rumuńskim: dr. Simona Condurateanu "Istorie şi toponimie românească în Carpaţii situaţi în afara României", Dacia Magazin nr 58, maj 2008, (por. rum. coşar – "stodoła, obora"), na Podhalu i w Beskidach polskich koszar oznacza "przenośną zagrodę dla owiec".
Największe dopływy to: Bystra (lewy), Krzyżówka (lewy), Pewlica (prawy), Sopotnia (lewy). Długość całkowita wynosi 33,7 km.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Wody Beskidu Makowskiego
Kategoria:Wody Beskidu Żywieckiego
Kategoria:Przyroda Żywca
Kategoria:Dorzecze Soły
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Kotlina Żywiecka
Kozi Bród

Kozi Bród – rzeka, lewy dopływ Białej Przemszy o długości 24,26 km.
Rzeka przepływa m.in. przez Trzebinię i Jaworzno (Ciężkowice, Pieczyska, Szczakowa, Długoszyn). Jej źródła znajdują się w lasach myślachowickich w głębokim wąwozie. W Szczakowej wpada do niego potok Łużnik. Na rzece znajduje się zbiornik retencyjny dla Elektrowni Siersza – Osowiec, nad którym znajduje się ośrodek rekreacyjny.
Na odcinku od Czyżówki do granicy z Jaworznem Kozi Bród został uregulowany, jednak w lasach pomiędzy Czyżówką, Płokami i Myślachowicami rzeka meandruje wśród piasków wypełniających jej dolinę. W górnym biegu strumienia (okolice Płok) w latach 70. XX w. wykonano 2 zapory, pierwsza przy moście nad strumieniem, drugą kilkaset metrów poniżej. Tam powstał zalew pełniący przez kilka lat rolę ośrodka rekreacyjnego. Obecnie dojazd uniemożliwia szlaban Lasów Państwowych. 
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Stan zanieczyszczenia rzek, w: Raport o stanie środowiska w województwie małopolskim w 2003 roku (BMŚ), rozdział 2: Wody, podrozdział 2: Jakość wód powierzchniowych, krakow.pios.gov.pl.
Kategoria:Dorzecze Przemszy
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Sieć wodna Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej
Kołodzieżanka

Kołodzieżanka – rzeka w Polsce, w województwie podlaskim, lewy dopływ ŚwisłoczyRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub części stanowiących własność publiczną () s. 1155.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Świsłoczy (dopływu Niemna)
Kraska (dopływ Jeziorki)

Kraska – rzeka, prawy dopływ Jeziorki o długości 28,84 km.
Płynie w województwie mazowieckim. Swój początek bierze w okolicach Małej Wsi w powiecie grójeckim, po czym kieruje się na południowy wschód przez Belsk Duży w kierunku Lewiczyna. W okolicach Zaborowa przepływa pod drogą krajową nr 7, a następnie płynie przez Warpęsy, Wolę Boglewską, Częstoniew i Żyrów, w którym przyjmuje swój lewy dopływ Molnicę. Na wysokości wsi Wola Boglewska jest zasilana wodą kanału (Kanał Czarna-Kraska) od rzeki Czarnej. Bieg swój kończy w Nowych Raciborach, wpadając do Jeziorki. 
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Jeziorki
Krzyworzeka (dopływ Raby)

Krzyworzeka – potok w południowej Polsce, będący prawobrzeżnym dopływem Raby. Długość całkowita 18 km, ujście do Raby w okolicach wsi Stadniki (56 km biegu Raby). Powierzchnia zlewni przy ujściu wynosi 80,2 km². Najważniejszymi dopływami są: Sikornica, Olszanica, Lipnik i Potok na Padoły.
Krzyworzeka bierze swój początek pod szczytem Lubomira (potok Smarkawa – dawna nazwa Krzyworzeki), na wysokości 800 m w pobliżu nowo wybudowanego obserwatorium astronomicznego. Początkowo płynie we wschodnim kierunku. Następnie płynie wzdłuż drogi wojewódzkiej nr 964 (Wiśniowa, Poznachowice Dolne, Czasław), by tuż przed Dobczycami odbić w prawo, w kierunku Stadnik. Na znacznym odcinku biegu rzeki brzegi są zadrzewione. Uchodzi do Raby na wysokości ok. 230 m n.p.m..
Charakterystyczną cechą ujścia Krzyworzeki są szerokie, kamieniste plaże (łączące się z plażami Raby) i wąskie koryto.
Mimo zanieczyszczeń rolniczych (III klasa czystości) rzeka ma znaczenie turystyczne (na całym odcinku kamieniste koryto i plaże). W wodach rzeki występuje na niektórych odcinkach rak rzeczny.
Cały bieg i cała zlewnia Krzyworzeki znajduje się na obszarze powiatu myślenickiego w województwie małopolskim (górna część należy do gminy Wiśniowa, środkowa do gminy Raciechowice, dolna do gminy Dobczyce). Pod względem geograficznym Krzyworzeka płynie przez Beskid Wyspowy (górna część) oraz Pogórze Wiśnickie (środkowa i dolna część). Od wschodniej strony zbocza doliny Krzyworzeki tworzy pasmo Ciecienia – najdalej na północ wysunięte pasmo Beskidu Wyspowego, od strony zachodniej również należące do Beskidu Wyspowego wzniesienia Lubomira i Kamiennika Południowego i Północnego oraz należące do Pogórza Wiśnickiego Pasmo Glichowca.
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Raby
Kategoria:Wody Beskidu Wyspowego
Kategoria:Rzeki w Polsce
Krępiel

Krępiel (pot. Krąpiel) – rzeka w północno-zachodniej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, prawy dopływ Iny . W całości płynie w powiecie stargardzkim. 
Odcinek doliny Powyżej Stargardu, niedaleko ujścia do Iny jest objęty specjalnym obszarem ochrony siedlisk Dolina Krąpieli (obszar Natura 2000). Wśród znaczących dopływów m.in. Krępa i Pęzinka. Nad rzeką leżą Chociwel, Sułkowo i Pęzino.
W wyniku oceny stanu wód Krępieli z 2010 wykonanej w punkcie ujścia do Iny określono II klasę elementów biologicznych, elementy fizykochemiczne poniżej potencjału dobrego oraz umiarkowany potencjał ekologicznyII Ocena stanu wód W: Stan środowiska w województwie zachodniopomorskim w roku 2010. WIOŚ Szczecin, 2012-01-04, s. 37.
Nazwę Krępiel wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę KrampehlRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (, s. 8).
== Zobacz też ==
* Krąpiel
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Iny
Kurówka (dopływ Wisły)

Kurówka – rzeka, prawobrzeżny dopływ Wisły o długości 46,96 km i powierzchni dorzecza 395,4 km².
== Przebieg ==
Rzeka przepływa przez Garbów, Markuszów, Kurów, Końskowolę, Puławy, gdzie uchodzi do Wisły. Prawostronnymi dopływami Kurówki są: Bielkowa i Dopływ spod Dęby, a lewostronnymi: Struga Kurowska, Strumień Olszowiecki oraz ciek wodny bez nazwy.
== Przyroda ==
Rzeka została w XX wieku poddana licznym zabiegom melioracyjnym. Jej bieg, zwłaszcza górny, od źródeł w Piotrowicach Wielkich do mostu na drodze między Kurowem, a Wólką Nowodworską, uległ wyprostowaniu, co zaowocowało dewastacją koryta. Na silnie zmeliorowanym odcinku założono stawy rybne w Grabowie, Zagrodach, Markuszowie i Olesinie. W 1908 powstała cukrownia w Zagrodach, a w 1940 okupant niemiecki założył garbarnię w Kurowie, z których to zakładów spływały do zlewni uciążliwe ścieki, doprowadzając do całkowitego zaniku ryb w rzece. Po likwidacji cukrowni i uporządkowaniu pozostałej gospodarki ściekowej jakość wód poprawiła się znacząco. W rzece pojawiły się ponownie m.in. pstrągi potokoweRyszard Kuna, Kurówka - rzeka z górskim potencjałem, w: Wiadomości Wędkarskie, nr 8/2018, s. 68-69, ISSN 0137-8104.
Rzeka stanowi osobny obwód rybacki w Okręgu PZW w Lublinie. 
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kwiryna Handke

Kwiryna Maria Handke (ur. 7 października 1932 w KobryniuZłota Księga Nauki Polskiej. Naukowcy Zjednoczonej Europy 2006 (redaktor naczelny Krzysztof Pikoń), Gliwice 2006, s. 243., zm. 17 maja 2021) – profesor nauk humanistycznych specjalizująca się w językoznawstwie polskim i słowiańskim, socjolog języka, specjalista w zakresie nazewnictwa miejskiego, varsavianistka.
== Życiorys ==
Przewodnicząca działającego społecznie Zespołu Nazewnictwa Miejskiego Warszawy od jego powstania na jesieni 1989, przewodnicząca Komisji Kultury Słowa Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, członkini Polskiego Towarzystwa Językoznawczego. Działa w Komitecie Językoznawstwa PAN, w latach 2007–2010 była przewodniczącą Rady Naukowej Instytutu Slawistyki PAN. Działa w Stowarzyszeniu Grodnian im. Elizy Orzeszkowej. Autorka książek i artykułów naukowych z zakresu językoznawstwa ogólnego, socjologii języka, nazewnictwa miejskiego Warszawy i języka pisarzy.
== Książki ==
* 
* 
* 
* 
* 
== Przypisy ==
Kategoria:Członkowie Towarzystwa Naukowego Warszawskiego 
Kategoria:Ludzie urodzeni w Kobryniu
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Pracownicy instytutów naukowych PAN
Kategoria:Varsavianiści
Kategoria:Urodzeni w 1932
Kategoria:Zmarli w 2021
Kategoria:Pochowani na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie
Kłodnica

mały|250px|Kłodnica w centrum Gliwic.
Kłodnica (niem. Klodnitz) − rzeka w południowej Polsce, prawostronny dopływ rzeki Odry.
== Informacje ogólne ==
Długość 75 km (według RZGW Gliwice 84 km), powierzchnia dorzecza 1125,8 km², średni spadek od źródeł do ujścia wynosi 1,81 promila. Kłodnica ma charakter rzeki podgórskiej o dużej różnicy spadku i znacznej zmienności przepływu. Źródła rzeki znajdują się w południowych dzielnicach Katowic w zespole przyrodniczo-krajobrazowym Źródła Kłodnicy. Płynie przez województwo śląskie i województwo opolskie. Przepływa przez Górnośląski Okręg Przemysłowy (Katowice, Ruda Śląska, Zabrze, Gliwice) i Kotlinę Raciborską i uchodzi do Odry w Kędzierzynie-Koźlu w dzielnicy Koźle.
Dno doliny Kłodnicy jest płaskie i podmokłe. Z powodu dużych zanieczyszczeń w górnym biegu Kłodnicy woda jest ciemna, zamulona i zanieczyszczona. W dolnym biegu rzeka nieco się oczyszcza.
Wzdłuż Kłodnicy od Gliwic biegnie Kanał Gliwicki, dla którego rzeka Kłodnica jest podstawowym źródłem zasilania. Na jej drodze znajduje się zbiornik Dzierżno Duże zwane również Jeziorem Rzeczyckim, które jest zasilane wodami Kłodnicy i jednocześnie poprawia jakość wody w rzece.
== Bieg ==
Bieg rzeki Kłodnicy można podzielić na trzy odcinki:
* Odcinek górny od źródeł do Łabęd.
* Odcinek środkowy od Łabęd do jazu w Pławniowicach.
* Odcinek dolny od jazu w Pławniowicach do ujścia do Odry w Kędzierzynie-Koźlu.
== Dopływy ==
Do najważniejszych dopływów Kłodnicy należą:
* Dopływy prawobrzeżne:
** Potok Kokociniec
** Bytomka
** Czarniawka
** Kochłówka (Potok Bielszowicki)
** Potok Sośnicki
** Potok Guido
* Dopływy lewobrzeżne:
** Kozłówka (Przykopa)
** Ostropka
** Potok Jamna
** Ślepiotka
== Ciekawostki ==
* W Kędzierzynie-Koźlu, około 500 metrów poniżej śluzy Nowa Wieś na Kanale Gliwickim, znajduje się tak zwany "syfon Kłodnicy". Jest to "bezkolizyjne skrzyżowanie" Kanału Gliwickiego i rzeki Kłodnicy, która przepływa pod kanałem. Jest to jedno z dwóch takich "skrzyżowań" cieków wodnych w Polsce. Drugie to syfon strugi Flis pod Kanałem Bydgoskim w Bydgoszczy.
* Wśród katowiczan rzekę Kłodnicę popularnie nazywa się Belokiem.
* Kilka kilometrów od źródeł Kłodnica przepływa przez teren Kalwarii Panewnickiej przy Klasztorze Franciszkanów w Panewnikach.
* Jesienią 2008 roku w Kędzierzynie-Koźlu zmieniono bieg rzeki, by powstała obwodnica południowa miasta.
== Przypisy ==
== Zobacz też ==
* Kanał Gliwicki
* Kanał Kłodnicki
* Dzierżno Duże
* Dzierżno Małe
* Uskok kłodnicki
* Rzeki Polski
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Hydrologia Gliwic
Kategoria:Rzeki w Katowicach
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Lech Miodyński

Lech Miodyński (ur. 21 czerwca 1961 w Katowicach) – slawista, literaturoznawca, kulturoznawca i komparatysta związany od 1985 z Uniwersytetem Śląskim w Katowicach, od 2001 kierownik Zakładu Slawistyki Kulturoznawczej Instytutu Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Śląskiego.
Prowadzi badania z zakresu historii literatury: macedońskiej, serbskiej, czarnogórskiej i chorwackiej, w kontekście komparatystycznym i kulturowym. Bada poezję współczesną, procesy literackie i geokulturowe uwarunkowania literatury. Jest autorem wielu artykułów naukowych, recenzji, prac naukowych i popularnonaukowych.
W latach 2002–2013 profesor w Instytucie Filologii Słowiańskiej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Był powołany do składu zespołu akredytacyjnego dla kierunków slawistycznych w ramach Polskiej Komisji Akredytacyjnej.
W 2007 pełnił funkcję oficjalnego tłumacza prezydenckiego Lecha Kaczyńskiego podczas wizyty państwowej w Polsce Prezydenta Republiki Macedonii Branko Crvenkovskiego z małżonką.
Przebywał na 11 stypendiach (oraz brał udział w kilkudziesięciu innych wyjazdach celowych) w 7 krajach bałkańskich. Wygłaszał wykłady m.in. na uniwersytetach w Skopju, Wielkim Tyrnowie, Padwie i Atenach. Występował z referatami na 45 konferencjach międzynarodowych.
== Twórczość ==
=== Monografie autorskie ===
* Symbole miejsca w kulturze i literaturze macedońskiej, Katowice 2011
* Bogomil G'uzel. Poetycki dialog z naturą i kulturą, Katowice 1994 (wyd. macedońskie 1999)
* Powroty znaczeń. Aktualizacje tradycji kulturowych w literaturze macedońskiej po 1945 roku, Katowice 1999
* Priroda – intelekt – kultura. Prašanjata na poetskoto tvoreštvo na Bogomil G’uzel, Skopje 1999
=== Monografie redagowane ===
* Żeglarze pamięci. Antologia współczesnej literatury macedońskiej, Poznań 2009
* M. Todorova, Bałkany wyobrażone, Wołowiec 2008
* Cywilizacja – przestrzeń – tekst. Słowiańska topografia kulturowa w języku i literaturze, Katowice 2005
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
*
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1961
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Śląskiego
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Neofilologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Kategoria:Ludzie urodzeni w Katowicach
Lechia

* Lechia (dawna Polska) (lub Lechistan) – dawne, a także alternatywne określenie Polski, wciąż reprezentowane w kilku językach wschodniej Europy oraz Bliskiego Wschodu
* Lechia – producent kosmetyków Nivea w Poznaniu (inne nazwy: Pollena-Lechia, Beiersdorf-Lechia S.A., Nivea Polska S.A.)
* Lechia – poznańska korporacja akademicka
Kluby sportowe:
* Lechia Dzierżoniów
* Lechia Gdańsk
** Lechia/Olimpia Gdańsk
** Lechia/Polonia Gdańsk
* Lechia Kielce (1920–1948)
* Lechia Kielce (1955–1988)
* Lechia Kostrzyn
* Lechia Lwów
* Lechia 06 Mysłowice
* Lechia Rokitnica
* Lechia Piechowice
* Lechia Tomaszów Mazowiecki
* Lechia Zielona Góra
== Zobacz też ==
* Lech (postać legendarna)
* turbosłowianie