nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Szum (rzeka)

Szum (również: Bździna, dawniej: Strużka) – rzeka, prawy (północny) dopływ Tanwi o długości 22,29 km. 
Szum płynie z północy na południe przez Roztocze Środkowe i Równinę Biłgorajską. Głównym dopływem (lewym) jest struga Niepryszka. Źródła Szumu znajdują się w lasach Puszczy Solskiej, na terenie uroczyska Międzyrzeki w Roztoczańskim Parku Narodowym.
Nad Szumem znajdują się miejscowości Górecko Stare, Górecko Kościelne, Dąbrowa, Sigła i Kozaki Osuchowskie. Odcinek między Góreckiem Starym i Góreckiem Kościelnym podlega ochronie wchodząc w skład rezerwatu przyrody Szum.
W Górecku Kościelnym na Szumie znajduje się zapora wodna pełniąca rolę lokalnej hydroelektrowni. W tej samej miejscowości nad lustrem wody stoi XVIII-wieczna drewniana kaplica, tzw. kapliczka na wodzie, wchodząca w skład zespołu obiektów parafii św. Stanisława.
Druga tama na Szumie znajduje się przy drodze wojewódzkiej nr 853 i tworzy zbiornik retencyjny rozciągający się od Dąbrowy do Sigły.
Na rzece znajdują się charakterystyczne dla obszaru Roztocza progi skalne, tzw. szumy (szypoty).
Plik:Szum river poland.jpg|Progi skalne (szypoty) na Szumie
Plik:Górecko Kościelne, kaplica pw. św. Stanisława Biskupa "Na wodzie",.jpg|Kaplica "na wodzie" w Górecku Kościelnym
Plik:Rzeka Szum-zapora.jpg|Zbiornik retencyjny między Dąbrową a Sigłą
== Przypisy ==
Kategoria:Wody Roztocza
Kategoria:Dorzecze Tanwi
Kategoria:Rzeki w Polsce
Sąpólna

Sąpólna – rzeka w północno-zachodniej Polsce, w woj. zachodniopomorskim, płynąca po Równinie Nowogardzkiej; lewobrzeżny dopływ rzeki Uklei. Długość cieku wynosi 60,08 km, a powierzchnia zlewni 87,7 km²Zachodniopomorski Zarząd Melioracji w Szczecinie Za: .
Rzeka bierze źródło na południowy zachód od wsi Bagna, przy której płynie po wschodniej stronie i dalej płynie na północ. Na wschód od wsi Korytowo do Sąpólnej od zachodniego brzegu uchodzi struga Bukowina. W pobliżu Nowogardu rzeka płynie w kierunku północno-wschodnim i na południe od wsi Maszkowo do Sąpólnej uchodzi struga Dobra. Sąpólna dalej płynie na północny wschód i w pobliżu wsi Taczały uchodzi do rzeki Uklei przy zachodnim brzegu.
Według danych regionalnego zarządu gospodarki wodnej dominującymi gatunkami ryb w wodach Sąpólnej są: pstrąg potokowy i głowacz białopłetwy.
Pozostałymi gatunkami ryb występujących w rzece są: kiełb, płoć, ciernik, cierniczek, miętus pospolity, lin. W Sąpólnej występują gatunki chronione: głowacz białopłetwy, śliz pospolity, minóg strumieniowy.
Nazwę Sąpólna wprowadzono w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę ZampelRozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 października 1948 (, s. 22).
== Zobacz też ==
* Sąpólko, Sępolna, Sępólno Krajeńskie
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Uklei
Sławianie

Etnonim Sławianie, jest synonimicznym określeniem Słowian, wywodzonym od 'sławy'. Trwają dyskusje na temat poprawności używania obu nazwTomasz J. Kosiński, Etnonim 'Słowianie' czy 'Sławianie'?, https://doi.org/10.13140/RG.2.2.12720.02561.
==Przypisy==
Kategoria:Słowianie
Sławka (dopływ Wieprza)

Sławka, w górnym biegu Stoki – rzeka, która jest lewym dopływem rzeki Wieprz. Według wykazu wód płynących w Polsce zmienia nazwę na Sławka od ujścia Granicznego Rowu.
Źródła rzeki znajdują się na terenie wsi Jadwisin. Uchodzi do Wieprza we wsi Ciechanki Łęczyńskie. Długość Stoków wynosi ok. 24 km. Na terenie Kawęczyna zasila niewielki zbiornik wodny, a potem przepływa przez Wierzchowiska, gdzie obok pola golfowego również zasila stawy. Dalej przepływa przez Krępiec, gdzie przyjmuje jeden ze swoich dopływów. W tym miejscu tworzy duże zakole, przy którym zmienia bieg z północnego na wschodni. Kilkaset metrów dalej również tworzy silne zakole i kilkadziesiąt metrów dalej przyjmuje swój kolejny dopływ. Później rzeka dopływa do Minkowic, gdzie przepływa pod linią kolejową nr Warszawa Wschodnia-Dorohusk. Niedaleko zasila kolejne dwa stawy rybne, a następnie zmienia bieg z wschodniego znowu na północny. Dalej przepływa przez Mełgiew, gdzie zasila następne 3 stawy. Potem na granicy Mełgwi i Janowic przyjmuje dopływ Graniczny Rów. Stoki dopływają do Krzesimowa, gdzie znów zasilają zespół stawów. Kilka metrów na północ rzeka mija zabytkowy młyn z 1934 roku. Przepływa jeszcze przez Lubieniec, Zakrzów i w Ciechankach Łęczyńskich wpada do Wieprza.
== Zobacz też ==
* rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Wieprza
Kategoria:Rzeki w Polsce
Słomianka (rzeka)

Słomianka – rzeka, prawy dopływ Pilicy o długości 20,24 km.
Wypływa w okolicach wsi Kozenin, na wschód od Opoczna i, kierując się początkowo na północ, dopływa do miejscowości Sławno, po czym zmienia kierunek na północno-wschodni i w miejscowości Antoniówka przepływa pod drogą wojewódzką 713. Płynąc dalej w kierunku północnym, mija wsie Trojanów, Modrzewek, Wincentynów, Antoniów, a potem jej nurt biegnie wśród lasów aż do ujścia do Pilicy w okolicach miejscowości Inowłódz.
Rzeka na przestrzeni dziejów nosiła rozmaite nazwy; w XIV w. nazywano ją Studzienica, w XVIII w. Grodek, w XIX w. Sąsiecznica. Współczesna nazwa wodna Słomianka w źródłach pisanych pojawiła się po raz pierwszy na początku XX wieku (w 1909 r.) i powieliła nazwę terenową Słomianka określającą stację kolejową (we wsi Kunice).
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Przemysław Zwoliński (red.), Hydronimia Wisły, cz. 1: Wykaz nazw w układzie hydrograficznym, Wrocław, Warszawa, Kraków 1965: Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wydawnictwo PAN, s. 148. 
* Jerzy Duma, Gewässernamen im rechten Zuflussgebiet der Weichsel zwischen Pilica und Brda (Nazwy wodne w zlewisku lewych dopływów Wisły od Pilicy po ujście Brdy), Lieferung 14, Stuttgart 1999: Franz Steiner Verlag, s. 78.
* Jerzy Duma, Nazwy rzek lewobrzeżnego Mazowsza z całym dorzeczem Pilicy, Warszawa 1999: Towarzystwo Naukowe Warszawskie, s. 58.
* Wanda Szulowska, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Nazwy wód w Polsce, część I. Układ alfabetyczny, Warszawa 2001: Wydawnictwo Naukowe Semper, s. 271.
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Pilicy
Tadeusz Lewaszkiewicz

Tadeusz Jan Lewaszkiewicz (ur. 22 stycznia 1950 w Słońsku) – polski językoznawca specjalizujący się w sorabistyce, polonistyce i w wybranych problemach językoznawstwa ogólnosłowiańskiego, profesor nauk humanistycznychTadeusz Lewaszkiewicz na stronie Pracowni Dialektologicznej Instytutu Filologii Polskiej UAM w Poznaniu [dostęp 2020-03-24]..
== Życiorys ==
Studiował filologię polską na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w latach 1967–1972. W 1972 uzyskał tytuł magistra filologii polskiej na podstawie pracy pt. Poprawki i uzupełnienia w drugim wydaniu Słownika Lindego (promotorem był prof. Władysław Kuraszkiewicz). W 1976 uzyskał stopień doktora na podstawie pracy pt. Problematyka slawistyczna w Słowniku Lindego (promotor: prof. Władysław Kuraszkiewicz). Habilitację uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim na podstawie rozprawy pt. Słowotwórstwo apelatywnych nazw miejsc w języku górnołużyckim.
Profesor Lewaszkiewicz jest członkiem Komitetu Słowianoznawstwa PANSkład KS PAN na stronie Komitetu Słowianoznawstwa [dostęp 2020-03-24]..
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Tadeusz Lewaszkiewicz na stronie Pracowni Dialektologicznej Instytutu Filologii Polskiej UAM
* Profil Tadeusza Lewaszkiewicza w serwisie LinkedIn
* 
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy poloniści
Kategoria:Polscy sorabiści
Kategoria:Urodzeni w 1950
Tanew

Tanew – rzeka, prawostronny dopływ Sanu o długości 114,25 km i powierzchni zlewni 2.339 km². 
Rzeka wypływa na południowym Roztoczu, z bagien między wsiami Huta Stara i Złomy Ruskie, w okolicy wsi Wola Wielka, a jedno ze źródeł znajduje się we wsi Łukawica w powiecie lubaczowskim województwa podkarpackiego. Tanew płynie na północny wschód i przepływa przez Narol. Następnie opuszcza Roztocze i przecina południową część leśnego kompleksu Puszczy Solskiej. W okolicach Suśca uchodzi do Tanwi Jeleń z najwyższym naturalnym wodospadem na Roztoczu (1,5 m). Dalej Tanew meandruje południowym skrajem Puszczy Solskiej w kierunku zachodnim, przyjmując dopływy: Wirową (od południa), a od północy Sopot i Szum. W okolicy wsi Harasiuki Tanew przyjmuje kolejny duży dopływ – Ładę. Następnie płynie przez południowy skraj Lasów Janowskich i wpada do Sanu w miasteczku Ulanów na wysokości 154 m n.p.m. 
Dolina Tanwi oddziela Równinę Biłgorajską (na północy) od Płaskowyżu Tarnogrodzkiego (na południu). 
Dla ochrony obszaru źródliskowego utworzono Rezerwat przyrody Źródła Tanwi. Odcinek doliny Tanwi jest objęty rezerwatem "Nad Tanwią", chroniącym unikatowe progi skalne (tzw. szumy albo szypoty) w dnie rzeki.
Od miejscowości Narol do ujścia organizowane są spływy kajakowe.
== Główne dopływy ==
* Prawe:
** Łosiniecki Potok
** Jeleń
** Sopot
** Szum
** Łada	
* Lewe:
** Wirowa z Brusienką
** Lubienia
** Złota Nitka
** Łazowna
** Borowina
== Miejscowości nad Tanwią ==
* Huta-Złomy
* Jędrzejówka
* Lipsko
* Narol
* Paary
* Huta Szumy
* Rebizanty	
* Borowiec
* Osuchy
* Szostaki
* Pisklaki
* Stare Króle
* Księżpol
* Wólka Biska	
* Łazory
* Harasiuki
* Sieraków
* Dąbrowica
* Kurzyna Wielka
* Wólka Tanewska
* Ulanów
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Wody Roztocza
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Tanwi
Teresa Friedelówna

Teresa Friedel (ur. 28 czerwca 1934 w Toruniu, zm. 28 listopada 2011) – polska filolog, specjalizująca się w filologii słowiańskiej i językoznawstwie słowiańskim. 
== Życiorys ==
W latach 1945–1950 uczęszczała do II Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Królowej Jadwigi w Toruniu. Maturę zdała w I Państwowej Szkole Stopnia Licealnego im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. W latach 1950–1955 studiowała filologię polską na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. Po studiach pracowała w Książnicy Miejskiej w Toruniu. 
W 1957 roku została zatrudniona na stanowisku asystenta w Katedrze Filologii Słowiańskiej UMK. W 1966 roku uzyskała stopień doktora. Tematem rozprawy doktorskiej były Rzeczowniki kategorii „Plurale tantum” w historii i dialektach języka polskiego, a promotorem Halina Turska. Stopień doktora habilitowanego uzyskała w 1975 roku na podstawie rozprawy Ewangeliarz ławryszewski: monografia zabytku. W 1990 roku otrzymała tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1992 profesora zwyczajnego. Pracując na UMK pełniła funkcję prodziekana Wydziału Humanistycznego, zastępcy Dyrektora Instytutu Filologii Polskiej oraz kierownika Zakładu Historii Języka Polskiego. 
W latach 1991–1992 była profesorem kontraktowym w Instytucie Pedagogicznym w Wilnie. 
== Wybrane publikacje ==
* Kategoria plurale tantum w języku polskim (1968)
* Ewangeliarz ławryszewski: monografia zabytku (1974)
* Epitafium Barbary Kaweckiej (1984)
* O profesorze Konradzie Górskim jako badaczu języka polskiego (1990)
* Świat roślinny w Psalmach (o nazwach roślin w słowiańskim „Psałterzu Synajskim”) (1990)
* Język staro-cerkiewno-słowiański (1997, wspólnie z Czesławem Łapiczem, )
== Bibliografia ==
* 
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu
Kategoria:Urodzeni w 1934
Kategoria:Zmarli w 2011
Tomasz Markuszewski

Tomasz Markuszewski, pseudonim T. S. Marski Tleledrag, autor m.in. "Księgi Popiołów" (2000). Prowadzi bloga "Okiem Vrana".
Kategoria:Lubosłowianie Kategoria:Turbosłowianie Kategoria:Wielkolechici Kategoria:Lechiści 
Kategoria:Polscy autorzy książek Kategoria:Polscy autorzy współcześni 
Kategoria:Polscy autorzy piszący o Słowianach Kategoria:Polscy autorzy zajmujący się historią Kategoria:Polscy autorzy zajmujący się etnogenezą Słowian Kategoria:Polscy autorzy kontrowersyjnych teorii
Kategoria:Polscy autorzy aktywni w mediach społecznościowych Kategoria:Polscy blogerzy Kategoria:Polscy publicyści
Kategoria:Etykietowane
Trojanka (rzeka)

Trojanka – rzeka, prawy dopływ Warty, płynąca przez Park Krajobrazowy Puszcza Zielonka i wsie Zielonka, Głęboczek, Głębocko, Trojanowo, Przebędowo, miasto Murowana Goślina, Raduszyn, Mściszewo do Warty w pobliżu wsi Mściszewomapa w: praca zbiorowa pod red. Patrycji Owczarzak, Puszcza Zielonka i okolice, Związek Międzygminny Puszcza Zielonka, Murowana Goślina, 2011.
Znaczny obszar zlewni położony jest na obrzeżu Puszczy Zielonki. Dopływami Trojanki są: Goślinka (lewy dopływ Trojanki, do której wpada w km 5+525), Hutka, Kanał Kąty (prawy dopływ Trojanki, do której wpada w km 9+425), Kanał Wojnowski (prawy dopływ Trojanki, do której wpada w km 10+125). W rynnie polodowcowej w części centralnej Parku Krajobrazowego Puszcza Zielonka znajdują się trzy jeziora połączone rowem - Jezioro Czarne, Pławno, Jezioro Kamińskie, tworząc zlewnię bezodpływową. Przekopane połączenie w postaci rowu z Jezioro Bolechowskie zostało przerwane. Z jeziora Bolechowo woda odprowadzana jest rowem w kierunku północnym do Goślinka. Trojanka, Goślinka i rów Potasze prowadzą wodę przez cały rok; pozostałe cieki - okresowo.
== Zobacz też ==
* Trojanka
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
 
Kategoria:Puszcza Zielonka
Trojanówka (rzeka)

Trojanówka – rzeka, dopływ Prosny, dolny bieg Cieni, na Wysoczyźnie Kaliskiej. Powierzchnia dorzecza wynosi 476,1 km².
Rzeka przyjmuje nazwę Trojanówka od wsi Gruszczyce, skąd płynie w kierunku północnym. Przepływa między miastem Błaszki a wsią Borysławice. Za wsią Staw biegnie już w kierunku zachodnim, odbierając wody Tymianki i przechodząc przez stawy rybne. Dalej płynie przez Opatówek. Na południowy wschód od wsi Trojanów do Trojanówki uchodzi rzeka Pokrzywnica. Wody Trojanówki przechodzą przez sztuczne Jezioro Pokrzywnickie, a następnie uchodzą do Prosny w granicach administracyjnych Kalisza, na osiedlu Piwonice.
Według badań z 2006 Trojanówka miała wody IV klasy czystościWojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Poznaniu: Stan czystości wód województwa wielkopolskiego. [dostęp 2012-03-31].
Wiele publikacji ukazuje Trojanówkę jako dopływ PokrzywnicyGaluba M., Pancewicz M., Kaliski Węzeł Wodny i zarządzanie wodami, Kalisz 2005, s. 15–16.. Jednakże Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych określiła, że to Trojanówka jest recypientem.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Prosny
Trzcianka (dopływ Łagi)

Trzcianka (pot. Trzcianica, Trzcinica) – rzeka o długości 28,8 km, dopływ Łagi i Noteci. Powierzchnia dorzecza wynosi 101,9 km²Stan środowiska powiatu czarnkowsko-trzcianeckiego w 2003 roku. Czarnków: Arcadis Ekokonrem, 2005-04, s. 17 (Załącznik do Programu Ochrony Środowiska dla powiatu czarnkowsko-trzcianeckiego na lata 2005–2012)3.1.2. Monitoring regionalny. W: Raport o stanie środowiska w Wielkopolsce w roku 1999. WIOŚ Poznań, 1999..
Górny bieg rzeki do jeziora Sarcze nosi nazwę Niekurska Struga. Ma ona źródło na południowy wschód od jeziora Jeleń, skąd płynie w kierunku południowo-wschodnim przez wieś Niekursko, następnie płynie pomiędzy jeziorem Sarcze a Okunie. Ok. 0,3 km na wschód od Sarczego – Niekurska Struga rozdziela się na mały ciek uchodzący do Sarczego oraz rzekę Trzciankę, która dalej płynie w kierunku południowym przez miasto Trzcianka, a za nim na południowy wschód przy wsi Radolin.
Punkt ujścia Trzcianki oraz recypient są niejednoznaczne i zależne od publikacji, co jest związane z rozbudowanym systemem wodnym doliny Noteci. Znaczną część wód Trzcianki odbiera obecnie odchodzący za Radolinem kanał (o dł. 1,7 km) biegnący na wschód do Noteci, przy drodze powiatowej Radolin–Walkowice, który przecina także Łagę.
Nazwę Trzcianka ustalono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Schönlanker MühlenfließRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (, s. 7)Arkusz 2965 Radolin W: Topografische Karten (Meßtischblätter) 1:25 000. Das Reichsamt für Landesaufnahme, 1940..
== Zobacz też ==
* Trzcianka
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Noteci
Trzemna

Trzemna (pot. też Ciemna) – rzeka dorzecza Warty, długości ok. 25 km, lewy dopływ Prosny.
Trzemna ma połączenie ze strugą Ciemną, a granica zlewni według Zakładu Hydrografii i Morfologii Koryt Rzecznych IMGW znajduje się przy zachodniej części wsi Kurów, na północ od wsi Kościuszków skąd Trzemna płynie w kierunku północnym do wsi Droszew. 
Następnie przepływa przez Gałązki Wielkie, Pawłów, Czechel, Kucharki, Szkudła, Czerminek. We wsi Gołuchów został utworzony sztuczny zalew, Jezioro Gołuchowskie. Poniżej zapory rzeka przepływa pod drogą krajową nr 12 i po ok. 5 km. wpada do Prosny.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Prosny
Trześniówka (dopływ Wisły)

Trześniówka – rzeka, prawostronny dopływ Wisły, o długości 56,26 km i powierzchni dorzecza 569,6 km². 
Źródła rzeki znajdują się na Płaskowyżu Kolbuszowskim, na północny zachód od Cmolasu. Trześniówka uchodzi do Wisły na 272. jej kilometrze, w okolicy Sandomierza. Jej dopływami są Kaczówka, Koniecpólka, Mokrzyszówka, Żupawka, Dąbrówka, Smarkata.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Tuja (rzeka)

Tuja (także Tuga) – rzeka na Żuławach Wiślanych, prawy dopływ Szkarpawy. Źródła ma w okolicach Cypla Mątowskiego.
Do lat siedemdziesiątych XX wieku była żeglowna, czego świadectwem są most zwodzony w Nowym Dworze Gdańskim i pozostałości nabrzeża przy spichlerzu w tym mieście. Obecnie rzeka o słabym nurcie i zarastającym korycie, dostępna tylko dla niewielkich jednostek sportowych.
Górny bieg do Nowego Dworu Gdańskiego nosi nazwę Święta.
.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Przewodnik Piotra Saleckiego po Tudze i Świętej dla wodniaków
* 
* 
Kategoria:Żuławy Wiślane
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Szkarpawy
Tworylczyk

thumb|Dolina Tworylczyka
Tworylczyk – potok w Bieszczadach Zachodnich, lewy dopływ Sanu.
Początek bierze na wysokości ok. 860 m n.p.m., na północnym stoku Wysokiego Berda. Płynie ku północy, doliną usytuowaną pomiędzy grzbietem Stołów na wschodzie a grzbietem Krysowej, Siwarnej, Bukowiny i Żołobiny, a w dolnej części – odnogą kulminującą we wzniesieniu Tworylczyk (także Kiczera Dworska; 617 m), na zachodzie. Ujście leży na terenie dawnej miejscowości Tworylne, w rezerwacie przyrody Krywe, na wysokości ok. 440 m n.p.m. Górną połowę biegu potoku obejmuje Bieszczadzki Park Narodowy, poniżej znajduje się Ciśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy.
Dnem doliny, wzdłuż potoku, prowadzi Transbeskidzki Szlak Konny na odcinku Kalnica – Zatwarnica. W dolinie Tworylczyka, na wysokości ok. 500 m n.p.m. stwierdzono występowanie dzwonka szerokolistnego – bardzo rzadkiej w Polsce rośliny, znanej tylko z 6 stanowisk (wszystkie w Bieszczadach).
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* 
Kategoria:Wody Bieszczadów Zachodnich
Kategoria:Rzeki i potoki w Bieszczadzkim Parku Narodowym
Kategoria:Dorzecze Sanu
Ugoszcz (rzeka)

Ugoszcz, Struga – rzeka, lewy dopływ Bugu o długości 40,74 km.
Rzeka przepływa między innymi przez wieś Ugoszcz. Wpada do starorzecza Bugu w okolicach wsi Brzuza. Do rzeki uchodzi struga Dzięciołek oraz Suchy RówWykaz nazw wód płynących w Polsce.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* http://wikimapia.org/19052838/pl/Ugoszcz
Kategoria:Dorzecze Bugu
Kategoria:Rzeki w Polsce
Ukleja (rzeka)

Ukleja – rzeka w północno-zachodniej Polsce, lewy dopływ rzeki Regi o długości 48 km i powierzchni zlewni 453 km².
Rzeka bierze swoje źródło od jeziora Dłusko na Pojezierzu Ińskim, w gminie Węgorzyno. Ukleja częściowo o charakterze górskiego potoku, płynie na północny zachód przez kilka stawów rybnych, jeziora Woświn i Mielno. Następnie przechodzi przez jezioro Okrzeja na Wysoczyźnie Łobeskiej. Dalej łączy się rzeką Sępólną i uchodzi do Jeziora Lisowskiego, będącym częścią rzeki Regi.
Ukleja początkowo płynie szeroką doliną do szerokości 0,5 km przy spadku podłużnym 1,2‰, następnie do ujścia Sąpólnej w wąskim wąwozie zwiększając spadek do 1,8‰. Ostatni odcinek 1,8 km jest pod wpływem cofki spiętrzenia wód na Jeziorze Lisowskim. Ukleja wraz z rzeką Sąpólną tworzy największy południowy dopływ rzeki RegiProgram Ochrony Środowiska Powiatu Gryfickiego, 7.3.1. Rzeki.
W 2008 r. przeprowadzono badania jakości wód Uklei w punkcie ujścia do Regi. W ich wyniku oceniono elementy fizykochemiczne na II klasy, elementy biologiczne określono na II klasy, a stan ekologiczny na dobry. W ogólnej dwustopniowej ocenie stwierdzono dobry stan wód Uklei.
Nazwę Ukleja wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – ÜckeleyRozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 października 1948 r. (, s. 22).
== Zobacz też ==
* Ukleja
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Unieść

Unieść – rzeka o długości około 26 km na Pobrzeżu Koszalińskim, w województwie zachodniopomorskim, przepływająca przy południowej i zachodniej granicy miasta Sianów. Powierzchnia zlewni Unieści to 228 km², roczny przepływ – 88 tys. m³ wody.
. Głównym jej dopływem jest struga Polnica.
Rzeka jest bogata w niektóre gatunki ryb: pstrągi, trocie, sandaczeBernard Konarski, Ekolodzy bez granic Zielone Brygady, ZB nr 18(144)/99, 1-15.12.99.. Na niej samej lub w jej pobliżu istnieją gospodarstwa hodowli ryb.
Unieść uchodzi do jeziora Jamno, w jej południowo-wschodniej zatoce na południe od wsi Osieki.
W wyniku oceny stanu wód Unieści z 2010 wykonanej w dwóch punktach (powyżej ujścia Polnicy w m. Gorzebądz i k. ujścia rzeki do jez. Jamno) określono II klasę elementów biologicznych, elementy fizykochemiczne poniżej potencjału dobrego oraz umiarkowany potencjał ekologicznyII Ocena stanu wód W: Stan środowiska w województwie zachodniopomorskim w roku 2010. WIOŚ Szczecin, 2012-01-04, s. 36..
Nazwę Unieść wprowadzono urzędowo rozporządzeniem w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Nest BachRozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 października 1948 r. (, s. 22)..
Rzeka jest spławna dla celów kajakarstwa (szlak kajakowy) na odcinku Maszkowo – Sianów – Osieki (około 10 km). Na trasie zlokalizowano trzy punkty rekreacji z miejscem na ognisko i deszczochronami oraz tablice informacyjne. Nurt jest wolny, umożliwia swobodne obserwacje przyrodnicze. Na trasie liczne przeszkody wymuszające przenoski – zwalone drzewa, głazy, niskie mostki i elektrownia wodnaInformator turystyczny – katalog bazy noclegowej Pomorza Środkowego, Stowarzyszenie Gmin i Powiatów Pomorza Środkowego, Koszalin, 2011, ss.27,70, ..
== Zobacz też ==
* Unieście
* rzeki Polski
== Przypisy ==
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Powiat koszaliński
Urzędówka

Urzędówka – rzeka, prawy dopływ Wyżnicy o długości 29,95 km.
Rzeka przepływa przez gminy Wilkołaz i Urzędów w powiecie kraśnickim.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* http://www.urzedow.pl/gzu04/27.htm
* 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Wisły