nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Zofia Zarębianka

Zofia Zarębianka (ur. 26 grudnia 1958 w Krakowie) – poetka, eseistka, profesor zwyczajny w Katedrze Literatury XX wieku na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek PEN Clubu, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, Komisji Historycznoliterackiej PAN oraz Centrum Kultury i Dialogu afiliowanego przy Wyższej Szkole Filozoficzno-Pedagogicznej „Ignatianum” w Krakowie.
W swojej pracy naukowej porusza zagadnienia dotyczące obecności i deszyfracji sacrum, bada konteksty religijne i duchowe współczesnej literatury polskiej, szczególnie twórczości Karola Wojtyły (Jana Pawła II), pokolenia „Nowej Fali”, „bruLionu”, twórczości Anny Kamieńskiej, Zbigniewa Herberta oraz Czesława Miłosza. Zajmuje się także metodologią badań nad sacrum w literaturze. Od 2008 jest żoną aktora Stanisława Michno.
== Wybrane publikacje książkowe ==
* Poezja wymiaru sanctum, KUL, Lublin 1992.
* Świadectwo słowa. Rzecz o twórczości Anny Kamieńskiej, Wyd. „m”, Kraków 1993.
* Zakorzenienia Anny Kamieńskiej, Tow. Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, Kraków 1996.
* Tropy sacrum w literaturze XX wieku, Wyd. Homini, Bydgoszcz 2001.
* O książkach, które pomagają być, Wyd. Homini, Kraków 2004.
* Czytanie sacrum, Stowarzyszenie Pisarzy Polskich, Instytut Wydawniczy Maximum, Kraków - Rzym 2008 (Seria Filozoficzno-Humanistyczna „Myśli ocalone” pod red. Tadeusza Sławka, t. V).
* Wtajemniczenia (w) Miłosza. Pamięć Duch(owość) > Wyobraźnia, Kraków 2014
== Książki poetyckie ==
(wiersze tłumaczone na język angielski i czeski, hebrajski, ukraiński i francuski)
* Wyrwane z przestrzeni, Wyd. Baran i Suszczyński, Kraków 1996.
* Człowiek rośnie w Ciszy, Kraków 1992
* Niebo w czerni, Wyd. Homini, Kraków 2000.
* Jerozolima została zburzona, Wyd. Homini, Kraków 2004.
* Wiersze: Pierwsze, Poznań 2008.
* Tylko na chwilę, Kraków 2012
== Bibliografia ==
* 
== Przypisy ==
Kategoria:Polscy poeci
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1958
Kategoria:Publicyści Przeglądu Powszechnego
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie
Zuzanna Topolińska

Zuzanna Topolińska (ur. 21 stycznia 1931 w Warszawie) – polska językoznawczyni, slawistka.
Zuzanna Topolińska urodziła się w Warszawie, w rodzinie inteligenckiej. Jej ojciec był historykiem, przed wojną pracował jako dyrektor programowy w Polskim Radiu. Maturę zdała w 1948 roku w Gimnazjum im. Królowej Jadwigi w Kielcach.
Podjęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Łódzkim (planowała studiować reżyserię w Wyższej Szkole Teatralnej, czego warunkiem było ukończenie studiów filologicznych). Wśród jej wykładowców byli Zdzisław Stieber, Tadeusz Kotarbiński i Stefania Skwarczyńska. Studia ukończyła w 1952 roku, po czym podjęła pracę w Państwowym Instytucie Wydawniczym. Dzięki współpracy ze Zdzisławem Stieberem przeszła do tworzonej przez niego Pracowni Dialektologicznej Polskiej Akademii Nauk, która później stała się Instytutem Slawistyki PAN .
W 1959 uzyskała stopień doktora na Uniwersytecie Warszawskim (promotorem był Zdzisław Stieber), habilitację uzyskała w 1964 roku, na tej samej uczelni. W 1974 roku uzyskała tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1978 profesora zwyczajnego . 
Była profesorem wizytującym na University of Chicago (1967) oraz UCLA (1988) .
Od 1975 profesor Instytutu Języka Polskiego PAN, od 1983 członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, od 1991 – PAU, także członek Macedońskiej Akademii Nauk i Sztuk. Tworzy prace z zakresu fonologii, iloczasu, składni, dialektologii polskiej i słowiańskiej, m.in.: Stosunki iloczasowe polsko-pomorskie (1964), Kashubian (1980), Remarque on the Slavic Nounphrase (1984, wspólnie z Bożidarem Widoeskim), Język, człowiek, przestrzeń (1999), Języki słowiańskie w perspektywie ekolingwistycznej (2003, wspólnie z Władysławem Lubasiem i Ivanem Ohnheiserem), słownik polsko-macedoński i macedońsko-polski (wspólnie z Božidarem Widoeskim i Włodzimierzem Pianką). W Instytucie Języka Polskiego PAN kierowała zespołem, który doprowadził do wydania zespołowej Gramatyki języka polskiego t. 1-2 (1983). Od wielu lat mieszka w Macedonii w Skopju (gdzie pracowała w Macedońskiej Akademii Nauk i Umiejętności, a także na Uniwersytecie im. Cyryla i Metodego). Uzyskała obywatelstwo macedońskie; jest członkinią Macedońskiej Akademii Nauk (MANU).
== Odznaczeni i nagrody ==
* Order Flagi Jugosławii (1990)
* doktora honoris causa Uniwersytetu Świętych Cyryla i Metodego w Skopju (1997)
* doktora honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego (2016)
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Encyklopedia języka polskiego, pod red. S. Urbańczyka i M. Kucały, wyd. 3, Wrocław 1999
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Łódzkiego
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy dialektolodzy
Kategoria:Urodzeni w 1931
Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego
Złota (dopływ Sanu koło Kuryłówki)

Złota – rzeka, prawobrzeżny dopływ Sanu o długości 33,07 km i powierzchni zlewni ok. 150 km2.
 
Przepływa przez miejscowości: Majdan Sieniawski, Słobodę, Dąbrowicę, Ożannę, Tarnawiec i Kuryłówkę. W Ożannie na rzece utworzono sztuczny zalew, wokół którego rozwija się turystyka.
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
* Złota (dopływ Sanu koło Kuryłówki i Łazowa)
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Sanu
Kategoria:Rzeki w Polsce
Złota (dopływ Sanu koło Kuryłówki i Łazowa)

Złota – rzeka, prawobrzeżny dopływ Sanu o długości ok. 23,3 km i powierzchni zlewni ok. 100,5 km2.
 
Źródła ma w województwie lubelskim, a na znacznej swej długości płynie wzdłuż granicy województwa lubelskiego i podkarpackiego. Przepływa m.in. przez miejscowości: Zagródki, Wólka ŁamanaStudium w zlewni Sanu – poz. 45, Kulno, Łazów i Kuryłówka.
== Zobacz też ==
* Złota (dopływ Sanu koło Kuryłówki)
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Sanu
Kategoria:Rzeki w Polsce
Łada (rzeka)

Łada (w górnym biegu Biała Łada) – rzeka, prawy dopływ Tanwi; płynie z Roztocza Zachodniego przez Równinę Biłgorajską w woj. lubelskim, w powiatach janowskim i biłgorajskim oraz na krótkim odcinku niżańskim (woj. podkarpackie).
Łada wypływa jako Biała Łada (dawniej Łada Polska) we wsi Chrzanów Pierwszy (część wsi Chrzanów, województwo lubelskie). W okolicy miejscowości Sól (powiat biłgorajski) rzeka przyjmuje swój największy (lewy) dopływ Czarną Ładę (dawniej Łada Ruska) i przybiera nazwę Łada. Długość Łady (od źródeł Białej Łady) wynosi 56,5 km. Płynie ona z północy na południe i przepływa m.in. przez Goraj, Wolę Radzięcką i miasto Biłgoraj. Rzeka uchodzi do Tanwi we pobliżu wsi Łazory na wysokości 170 m n.p.m.
Czarna Łada jest rzeką krótszą; płynie ze wschodu na zachód, również przepływa przez Biłgoraj, jej źródła znajdują się w okolicy wsi Margole (powiat biłgorajski, gmina Aleksandrów).
Dopływy:
* Osa
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
Kategoria:Powiat biłgorajski
Kategoria:Wody Roztocza
Kategoria:Dorzecze Tanwi
Kategoria:Rzeki w Polsce
Łarpia

Łarpia (do 1945 niem. Larpe) – ramię boczne rzeki Odry w mieście Police na Pomorzu Zachodnim. 
thumb|200px|left|Łarpia wiosną
Wody Łarpi wraz z wodami głównego nurtu Odry – Domiąży i innej odnogi Odry – Polickiego Nurtu otaczają największą wyspę Polic – Polickie Łąki. Do Łarpi uchodzi Przęsocińska Struga.
Nad Łarpią położone jest Stare Miasto Polic i osiedle Mścięcino. 
.
W 2003 roku, zarejestrowane zostało pozarządowe Stowarzyszenie Ekologiczne "Łarpia" mające na celu oczyszczenie rzeki, promowanie jej terenów jako miejsca do wypoczynku, organizowanie imprez turystycznych i rekreacyjnych, edukację ekologiczną oraz promowanie wędkarstwa, żeglarstwa czy kajakarstwa.
Od Łarpi pochodzi nazwa festiwalu Łarpia Sail Festival.
== Zobacz też ==
* fabryka benzyny syntetycznej w Policach
* Rzeki Polski
Kategoria:Rzeki i wyspy w Policach
Kategoria:Dorzecze Odry
Kategoria:Rzeki w Polsce
Łososina (rzeka)

Łososina – rzeka w południowej Polsce, lewy dopływ Dunajca.
== Topografia ==
Źródła Łososiny znajdują się w Beskidzie Wyspowym pod północnymi stokami Jasienia (poniżej polany Łąki) w miejscowości Półrzeczki, na wysokości ok. 900 m n.p.m. Źródłowy potok zwany Łososinką spływa w północnym kierunku, po drodze zasilany jest kilkoma potokami spod Kiczory i Krzystonowa. W Jurkowie nosi nazwę Jurkówki.
Przepływa przez miejscowości: Półrzeczki, Jurków, Dobra,Podłopień ,Tymbark, Piekiełko, Łososina Górna, Młynne, Laskowa, Kamionka Mała, Krosna, Sechna, Jaworzna, Strzeszyce, Ujanowice, Kobyłczyna, Żbikowice, Wronowice, Łososina Dolna, Witowice Górne, Witowice Dolne. Wiele z tych miejscowości znajduje się nad jednym z brzegów Łososiny, rzeka ta stanowi naturalną granicę oddzielającą je od miejscowości położonych po drugiej stronie rzeki. Uchodzi do górnej części Jeziora Czchowskiego (do jego cofki), w miejscowości Witowice Dolne na wysokości 233 m n.p.m..
== Opis rzeki ==
Niemal cała zlewnia Łososiny znajduje się na obszarze Beskidu Wyspowego, jedynie niewielka jej północno-wschodnia część należy do Pogórza Wiśnickiego. Długość rzeki wynosi 56 km, średnia szerokość 15-20 m. Całkowita powierzchnia zlewni wynosi 410,60 km². Przeciętny spadek wynosi 9,5‰. Rzeka opada średnio 12 m na każdy km biegu, w pierwszym km od źródła spadek sięga ok 160 m.
Jest to rzeka górska, spływająca skalistym i kamienistym dnem. Charakteryzują ją typowe dla górskich rzek krótkotrwałe i znaczne wezbrania wód, podczas których woda osiąga ogromną energię kinetyczną, wyrywa i transportuje drzewa z korzeniami, kamienie, ogromne ilości gleby i podmywa brzegi. Charakterystyczną cechą Łososiny jest występowanie na otaczających ją stokach osuwisk. Ważniejsze dopływy:
* lewe: Porąbka, Bednarka, Laskówka, Rozdzielec, Kamionka, Białka
* prawe: Chyszówka, Słopniczanka, Sowlinka, Stańkowa.
== Ryby ==
Nazwa rzeki pochodzi od łososi, które dawniej wędrowały tą rzeką na tarło do górskich potoków. W XX wieku uniemożliwiła im to powstająca zapora we Włocławku. Zapora w Czchowie od początku swojego istnienia wyposażona jest w przepławkę dla ryb która umożliwia migrację łososia. Jednak łososie nie wróciły. Zarybiono więc powtórnie Łososinę wpuszczając do niej około 300 tysięcy narybku łososia. W międzyczasie jednak znacznie zwiększyło się zanieczyszczenie rzeki niesprzyjające łososiowi. Występujące gatunki ryb to m.in. kleń, pstrąg potokowy, jelec pospolity, strzebla potokowa, ukleja pospolita i okoń. Od źródeł do ujścia Słopniczanki w Tymbarku można łowić tylko sztuczną muchą, poniżej dozwolone są przynęty sztuczne i roślinne. Od pierwszego września do ostatniego dnia stycznia obowiązuje zakaz spiningu.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
# Tomasz Tekielak, Alicja Michalik, Łukasz Bąk Morfologiczne skutki wezbrań na odcinku koryta rzeki Łososiny. INFRASTRUKTURA I EKOLOGIA TERENÓW WIEJSKICH. Nr 4/2/2006, PAN, Oddział w Krakowie
# 
# 
# 
== Linki zewnętrzne ==
* 
* 
 
Kategoria:Wody Beskidu Wyspowego
Kategoria:Pogórze Wiśnickie
Kategoria:Rzeki w Polsce
Łosośna (dopływ Niemna)

ŁosośnaPolska nazwa za Informatorem PZW Okręg Mazowsze. (biał. Ласосна) – rzeka II rzędu w Polsce i na Białorusi o długości 46 km (w tym 24 km w granicach Polski), lewy dopływ NiemnaNazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 1. Wody płynące, źródła, wodospady. Główny Urząd Geodezji i Kartografii. s. 224. [dostęp 2020-08-25]http://ksng.gugik.gov.pl/pliki/hydronimy1.pdf.Leonard Drożdżewicz, Z DOLINY ŁOSOŚNY, ZNAD ŻEJMIANY, CZARNEJ HAŃCZY, ŁOSOŚNY - DO NIEMNA, „Znad Wilii”, nr 3 (83) z 2020 r., s. 86-91.http://www.wilnoteka.lt/artykul/nr-383-znad-wiliihttp://www.znadwiliiwilno.lt/wp-content/uploads/2020/10/Znad-Wilii-83m.pdf. Ma spadek około 75 metrów.
Kierunek ma płn., długość 35 dawnych wiorst, brzegi wysokie; mało spławna. Na brzegach jej w 1837 r. znaleziono kości mamuta. Dopływy z prawej strony: Przerwa, Podlipka, Kamionka; z lewej: Krutyszka, TatarkaJamiński Zespół Indeksacyjny, Miejscowości Suwalszczyzny i ziem przyległych w końcu XIX wieku, https://jzi.org.pl/miejscowosci-suwalszczyzny/l-2/#Lososna. 
Rzeka początek swój bierze w pobliżu wsi Malawicze Dolne (kilka kilometrów od źródeł Sokołdy). Łosośna Indentyfikator obiektu: , Rzeka ma bardzo silny prąd i twarde piaszczysto-kamienne i żwirowe dno. Bieg jest bardzo kręty, silnie meandrujący poniżej ujścia rzeki Przerwa, liczne tamy bobrowe. Jej szerokość przy ujściu wynosi 20 metrów, a na polskim odcinku około 3 m przy głębokości od 0,2–1,5 m. Granicę polsko-białoruską przecina koło wsi Bruzgi. Na rzece w 2004 r. zbudowano Zbiornik Kuźnica Białostocka (przy maksymalnym poziomie spiętrzenia obejmuje 53 tys. m³ i głębokość maksymalną 1,9 m).
Główne dopływy: Tatarka z Popilją (lewy), Przerwa (prawy), Kamionka (prawy).
== Charakterystyka łowiska ==
Rzeka Łosośna wraz z dopływem rzeką Przerwą na całej długości stanowi krainę pstrąga, natomiast Zbiornik Kuźnica Białostocka posiada cechy jeziora typu linowo – szczupakowego. Do ważniejszych gatunków należą: pstrąg potokowy, szczupak, okoń, jelec, karaś srebrzysty, karp, leszcz, miętus, płoć oraz linhttp://www.pzw.bialystok.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=90:rzeka-wokuszanka-obwod-rybacki-nr-1&catid=42:owiska&Itemid=81.
== Literatura ==
* Блакітная кніга Беларусі. – Мн.:БелЭн, 1994.
*Agata Lewandowski, Łosośna - dolina nieznana…, „Znad Wilii”, nr 3(79) z 2019 r., s. 58-64 http://www.znadwiliiwilno.lt/wp-content/uploads/2019/10/Znad-Wilii-3-79m-1.pdfhttps://ksiazka.net.pl/nr-379-jesienny-znad-wili-z-wilna-30-lat-tytulu.
*Antologia Doliny Łosośny http://193.0.118.54/search/query?term_1=Antologia+Doliny+%C5%81oso%C5%9Bny&theme=nukat.
*Leonard , Z Doliny Łosośny, „Znad Wilii”, nr 4 (52) z 2012 r., s. 156, , [dostęp 2020-12-17] (pol.).
*Jan Łaski, DOLINA ŁOSOŚNY, „Znad Wilii”, nr 4 (76) z 2018 r., s. 150, ISSN 1392-9712, http://www.znadwiliiwilno.lt/wp-content/uploads/2019/02/Znad-Wilii-4-76-1.pdf.
== Zobacz też ==
* rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
* Międzynarodowe Plenery Malarskie Dolina Łosośny .
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Rzeki na Białorusi
Kategoria:Dorzecze Niemna
Łukawica (rzeka)

Łukawica – rzeka we wschodniej Polsce, prawobrzeżny dopływ Sanu. Jej źródło znajduje się we wsi Słupie przy drodze wojewódzkiej nr 857. Łączy się z Sanem pomiędzy Wolą Rzeczycką a Wólką Turebską. W Brzezinach i Malińcu Łukawica zasila dwa kompleksy stawów rybnych, a niedaleko Rzeczycy Długiej wpływa do niej struga Dębowiec. W tej samej wsi z prawej strony wpada do niej ciek z okolic Jastkowic (dopływ spod Goliszowca). Cechą charakterystyczną Łukawicy i jej dopływów jest duży udział stawów rybnych oraz bagien w zlewni. Łukawica na odcinku ok. 3 kilometrów w środkowym biegu przepływa przez rezerwat przyrody Łęka, stanowiąc jego wschodnią granicę. 
Koryto rzeki jest piaszczyste, miejscami ilaste. W Łukawicy stwierdzono występowanie 8 gatunków ryb: szczupaka, płoci, śliza, kiełbia pospolitego, jelca pospolitego, okonia pospolitego, jazia i sumika karłowatego . W rzece żyją także bobry, ich liczne tamy można spotkać na całej długości Łukawicy.
== Wsie nad rzeką ==
* Słupie
* Brzeziny
* Potoczek
* Maliniec
* Goliszowiec
* Rzeczyca Długa
* Musików
* Rzeczyca Okrągła
* Kępa Rzeczycka
* Dąbrowa Rzeczycka
* Wola Rzeczycka
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Sanu
Kategoria:Rzeki w Polsce
Łupawa (rzeka)

Łupawa (niem. Lupow) – rzeka w północnej Polsce, na Pomorzu, .
Źródłowy ciek Łupawy – Obrówka wypływa z jeziora Gogolinko, Łupawa z jeziora Jasień w rejonie miejscowości Zawiat, na obszarze Parku Krajobrazowego Dolina Słupi.
Rzeka w górnym biegu przepływając po pofałdowanym terenie moreny czołowej dochodzącej do 250 m n.p.m., wykorzystuje doliny rynnowe, w dolnym odcinku przepływa przez tereny płaskie o podłożu torfowym i bagiennym, od jeziora Gardno przybiera charakter kanału.
Ujście do Morza Bałtyckiego w Rowach (gmina Ustka).
Dopływy i ich długości: Bukowina (28,6 km), dopływ spod Mydlity (7,3 km), Rokitnica (11,1 km), Rębowa (7,1 km), Darżyńska Struga (14,3 km), Charstnica (12,0 km), Roztok (ok. 3 km), Brodniczka.
== Zagospodarowanie ==
W dolnym odcinku do 58,8 km od ujścia zbudowano 6 elektrowni wodnych o łącznej mocy około 0,94 MW w miejscowościach: Smołdzino, Żelkowo, Drzeżewo, Łebień, Poganice, Łupawa.
Na rzece znajduje się specjalny odcinek wędkarski przeznaczony dla wędkarzy łowiących metodą muchową oraz spinningową.
Odcinek ten znajduje się w okolicy wsi Damnica.
W systemie administrowania wodami dorzecze Łupawy zaliczane jest do obszaru dorzecza WisłyPlan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły. Załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. (poz. 1911).
== Jakość wód ==
Według danych Inspekcji Ochrony Środowiska poprzez Łupawę do Morza Bałtyckiego następuje odpływ metali ciężkich, w ciągu 2012 roku w ilościach: 1,5 tony cynku, 0,4 tony miedzi, 0,5 tony ołowiu, ok. 200 kg chromu oraz 0,5 tony niklu.
== Ochrona przyrody ==
W ujściu rzeki Łupawy w półkolu zakreślonym promieniem długości 500 m w kierunku morza ze wschodniej głowicy wejścia do portu Rowy został ustanowiony stały obwód ochronny, gdzie obowiązuje zakaz połowu organizmów morskichZarządzenie Nr 1 Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w Słupsku z dnia 25 stycznia 2000 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2000 r. Nr 9, poz. 84).
Na morskich wodach wewnętrznych w granicach portu Rowy został ustanowiony okresowy obwód ochronny dla troci wędrownej i łososia, który obowiązuje od 15 września do 31 grudnia każdego roku. Wprowadzono ograniczenie w sportowym połowie ryb, polegające na zakazie połowu metodą spinningową na wodach portowychZarządzenie Nr 2/2001 Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w Słupsku z dnia 10 maja 2001 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2001 r. Nr 17, Poz. 331).
Łupawa i Bukowina objęte są ochroną w formie obszaru Natura 2000 "Dolina Łupawy" (PLH220036). Dolny odcinek Łupawy objęty jest ochroną w obszarze Natura 2000 "Ostoja Słowińska" (PLH220023).
== Ważniejsze miejscowości na trasie ==
* Łupawa
* Bobrowniki
* Damno
* Smołdzino
* Rowy
== Zobacz też ==
* Łupawa
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Rzeka Łupawa – spływ kajakiem (locja)
* Spływy kajakowe Łupawą – Warszawski Akademicki Klub Kajakowy HABAZIE
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Łówczanka

Łówczanka – struga w powiecie lubaczowskim. Inne nazwy rzeki to Łówcza oraz Łotocza.
Struga ma swoje źródło na wysokości 313 m n.p.m. w Łówczy. W początkowym biegu płynie przez lasy Puszczy Solskiej, a następnie przez miejscowości Kowalówka, Żuków oraz Nowy Lubliniec, gdzie uchodzi do Wirowej na wysokości 201 m n.p.m. Długość rzeki to około 17 kilometrów.
Rzeka ma trzy dopływy, dwa lewobrzeżne Gnojnik, Buszcza i jeden prawobrzeżny, Zielona Kryniczka.
== Nazwa ==
Nazwa rzeki najprawdopodobniej wzięła się od nazwy miejscowości, w której struga ma swoje źródło, Łówczy.
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Powiat lubaczowski
Kategoria:Dorzecze Tanwi
Łęg (dopływ Wisły)

Łęg – rzeka, prawostronny dopływ Wisły o długości 85,51 km i powierzchni dorzecza 960,2 km² w województwie podkarpackim. 
Źródła rzeki znajdują się w południowej części Płaskowyżu Kolbuszowskiego w miejsowości Styków, w powiecie rzeszowskim. Od źródeł do ujścia płynie obszarem pokrytym piaskami lub glinami pochodzenia polodowcowego. Zgodnie z typologią wód powierzchniowych górny odcinek rzeki to potok nizinny piaszczysty (typ 17) a środkowy i dolny to rzeka nizinna piaszczysto-gliniasta (typ 19). Górny bieg rzeki zwany jest Zyzogą (do ujścia strugi Turka). W miejscowości Pogwizdów Stary przepływa przez malowniczą dolinę zwaną Rajska Dolina. W środkowym biegu znajduje się sztuczne jezioro - Zbiornik Maziarnia; miejsce rekreacji i turystyki dla wielu osób. Dolny odcinek to Równina Tarnobrzeska gdzie płynie przez zwarte obszary leśne Puszczy Sandomierskiej. 
Łęg uchodzi do Wisły w okolicy wsi Gorzyce.
2198 - identyfikator hydrograficzny cieku od źródła do ujścia.
Pod względem długości jest piątą rzęką Podkarpacia. Jedyny wodowskaz na rzece znajduje się w miejscowości Grębów.
== Główne dopływy ==
* prawe - Turka, Sanna
* lewe - Przyrwa, Murynia
== Miejscowości nad rzeką Łęg ==
W kolejności od źródeł do ujścia:
== Galeria ==
File:Zalew Maziarnia na rzece Łęg.jpg|Jezioro Maziarnia
File:Rzeka Łęg, Burdze.JPG|Rzeka Łęg - Burdze
File:Most nad rzeką Łęg, Puszcza Sandomierska.JPG|Kładka na Łęgu
File:Zalew Maziarnia na rzece Łęg (2).jpg|Jezioro Maziarnia
== Zobacz też ==
* rzeki w Polsce
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
*https://studylibpl.com/doc/947186/ważniejsze-dopływy-górnej-wisły
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Łęg Rokietnicki

Łęg Rokietnicki (Rokietnica, Matejówka) – rzeka, lewostronny dopływ Sanu o długości 32,24 km. Wypływa z północnych zboczy Pogórza Dynowskiego na terenie wsi Wola Rokietnicka. Przepływa przez gminy: Rokietnica, Chłopice, Radymno, Jarosław. Uchodzi do Sanu na południe od Jarosławia w okolicach wsi Tuczempy.
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Sanu
Łękawka (dopływ Soły)

Łękawka – rzeka, prawy dopływ Soły (Jeziora Żywieckiego). Ma źródła na południowych stokach Pietrasowej należącej do Beskidu Małego, na wysokości około 580 m. Spływa w południowo-zachodnim kierunku przez miejscowości Ślemień, Gilowice, Łękawica i Rychwałd. W należącej do Żywca dzielnicy Moszczanica uchodzi do Jeziora Żywieckiego na wysokości około 340 m, w miejscu o współrzędnych . Głównymi prawymi dopływami są potoki: Młyńska Rzeka, Mała Łękawka, Wracław, Kocierzanka, lewymi potoki Czeretnik, Kaniowiec, Nawieśnik.
W górnym swoim biegu Łękawka spływa szeroką doliną oddzielającą Beskid Mały od Pasma Pewelskiego należącego do Beskidu Makowskiego i jej koryto tworzy granicę między tymi mezoregionami. W dolnym biegu wypływa na Kotlinę Żywiecką.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Wody Beskidu Makowskiego
Kategoria:Wody Beskidu Małego
Kategoria:Dorzecze Soły
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Kotlina Żywiecka
Ślina (dopływ Narwi)

Ślina – rzeka, lewobrzeżny dopływ Narwi o długości 39,26 km i powierzchni zlewni 359,5 km².
Rzeka płynie w województwie podlaskim. Jej źródła znajdują się w miejscowości Mazury. Przepływa przez powiat wysokomazowiecki (gminy Wysokie Mazowieckie, Sokoły, Kobylin-Borzymy) i białostocki (gmina Zawady). Po wypłynięciu z Mazur płynie przez miejscowości, Bujny-Biszewo, [Nowa Ruś], Stara Ruś, Bruszewo, Jamiołki-Piotrowięta, Jamiołki-Godzieby, Leśniewo-Niedźwiedź, Kłoski-Młynowięta, Stypułki-Święchy, Kurzyny, Kobylin-Borzymy, Kobylin-Kruszewo, Milewo Zabielne, Zawady, Łopuchowo i Targonie Wielkie, gdzie uchodzi do Narwi w 270 km jej biegu. Zlewnia leży na terenie Wysoczyzny Wysokomazowieckiej. Na trasie swego biegu rzeka przecina drogę krajową nr 8, drogę krajową nr 64, drogę wojewódzką nr 678 i linię kolejową nr 36. 
Ślina jest rzeką nizinną o spokojnym nurcie, płynącą płytką doliną. Szerokość koryta waha się od 1,5 m do 5 metrów, a głębokość od 0,3 m do 1 m. Dno na większości biegu rzeki jest piaszczysto–muliste, zdarzają się również partie żwirowo–kamieniste. Brzeg z rzadka porośnięty drzewami, w otoczeniu przeważają łąki i pastwiska. Rzeka zasilana jest głównie opadami atmosferycznymi oraz dopływami, w mniejszym stopniu wodami gruntowymi. Mała ilość opadów oraz niski poziom wód gruntowych sprawiają, że w górnym biegu przepływ rzeki jest tak mały, że jest ona ciekiem okresowym. Dopływem Śliny jest Rokietnica.
== Ślina w dziejach mazowiecko-jaćwieskich ==
Przed osiedleniem się Mazowszan nad Śliną mieszkało jaćwieskie plemię Zlinów. Prawdopodobnie rzeka nazywała się także Zlina. Osadnicy mazurscy spolszczyli nazwę do postaci Slina, później również Szlina. Palatalizacja nagłoskowego sl- doprowadziła do współcześnie używanej nazwy ŚlinaM. Biolik, Osadnictwo w dorzeczu górnej Narwi a nazwa rzeki Śliny [w:] Narew w dziejach i współczesności Mazowsza i Podlasia, Łomża 2004. Od wczesnego średniowiecza rzeka stanowiła umowną granicę między osadnictwem mazowieckim i napływającym ze wschodu osadnictwem, określonym później jako podlaskie.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Narwi
Kategoria:Rzeki w Polsce