nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Iwona Sowińska-Grabowski

thumb|240px|right|Grobowiec rodziny Sowińskich na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
Iwona Sowińska-Grabowski (ur. 15 września 1929 w Warszawie, zm. 8 grudnia 1989) – polska filolożka z zakresu slawistyki i anglistyki.
==Życiorys==
Córka profesora medycyny Wilhelma SowińskiegoWilhelm Włodzimierz Sowiński (Szenwic), Internetowy Polski Słownik Biograficzny i jego żony Eugenii, która była doktorem filozofii. Ukończyła studia z zakresu slawistyki oraz filologii angielskiej i romanistyki na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie obroniła tam pracę doktorską ze slawistyki. Od 1953 przez pięć lat pracowała na uczelni na stanowisku asystenta, w 1958 emigrowała do Kanady. Po kilku latach pobytu nostryfikowała dyplom i rozpoczęła pracę wykładowcy na York University w Toronto, w 1969 otrzymała tytuł assistant profesor (odpowiednik polskiego profesora nadzwyczajnego). Prowadziła badania nad wpływami języka angielskiego na język polski, należała do wielu towarzystw i organizacji naukowych m.in.
* Polskie Towarzystwo Naukowe na Obczyźnie;
* Polski Instytut Naukowy w Ameryce.
Została pochowana w grobie rodzinnym na Starych Powązkach (kwatera 82-1-22). 
== Przypisy ==
Kategoria:Absolwenci Wydziału Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie
Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
Kategoria:Polonia w Kanadzie
Kategoria:Polscy angliści
Kategoria:Polscy romaniści
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1929
Kategoria:Wykładowcy uczelni w Kanadzie
Kategoria:Zmarli w 1989
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie
Iławka (dopływ Drwęcy)

Iławka – rzeka, prawostronny dopływ Drwęcy o długości 46,31 km. Wypływa z jeziora Jeziorak na terenie Iławy, przepływa przez Jezioro Iławskie.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Geografia Iławy
Kategoria:Dorzecze Drwęcy
Iłownica (rzeka)

Iłownica () – rzeka, prawostronny dopływ Wisły o długości 27,88 km i powierzchni dorzecza 201,1 km².
Rzeka płynie w powiecie bielskim. Jej źródła znajdują się na północno-wschodnich stokach wzgórza Bucze na Pogórzu Śląskim. Jednym z prawych dopływów jest Potok Łaziński. Uchodzi do Wisły w okolicy oczyszczalni ścieków w północno-zachodniej części Czechowic-Dziedzic.
Rzeka była wzmiankowana w 1525 roku jako Bach Ihlownitz a w 1727 jako rzeka Ilownica. Nazwa ta jest jednak starsza, jako że nad Iłownicą leży wieś z zapożyczoną od niej nazwą, wzmiankowaną już około 1305 roku jako Gylownita. Obie nazwy wywodzą się od przymiotnika iłowy.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* 
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Jadwiga Waniakowa

Jadwiga Zofia Waniakowa (ur. 1964 w Stalowej Woli) – polska językoznawczyni, slawistka, profesor tytularny nauk humanistycznych (2013).
== Życiorys ==
Absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego. Doktorat w 1997 na UJ na podstawie pracy Nazwy dni tygodnia w językach indoeuropejskich (promotor: Wojciech Smoczyński). Habilitacja w 2003 w PAN; monografia Polska naukowa terminologia astronomiczna. 
Dyrektor Instytutu Językoznawstwa (od 2013) na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego i wicedyrektor Instytutu Języka Polskiego PAN w latach 2012–2016, wiceprzewodnicząca Komitetu Językoznawstwa PAN w kadencji 2015–2019 i członkini Komitetu Słowianoznawstwa w kadencji 2015–2019, członkini Komitetu Językoznawstwa PAN w kadencji 2020-2023, redaktor naczelna czasopisma Polonica (2014–2016), członkini komitetu redakcyjnego czasopisma Język Polski (od 2014), przewodnicząca polskiego komitetu Atlasu Linguarum Europae (ALE) (od 2008) i polskiej komisji Ogólnosłowiańskiego atlasu językowego (OLA) (od 2005), członkini Międzynarodowej Komisji Etymologicznej (od 2013) i Międzynarodowej Komisji Ogólnosłowiańskiego Atlasu Językowego (od 2005) przy Międzynarodowym Komitecie Slawistów. Obecnie jest dyrektorką Instytutu Językoznawstwa, Przekładoznawstwa i Hungarystyki Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz przewodniczącą Rady Dyscypliny Językoznawstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim. 
Zajmuje się słowiańskim językoznawstwem diachronicznym, etymologią, kontaktami językowymi i geolingwistyką. Autorka ponad 150 publikacji naukowych. Opublikowała m.in. następujące monografie: 
* Nazwy dni tygodnia w językach indoeuropejskich (1998),
* Polska naukowa terminologia astronomiczna (2003),
* Polskie gwarowe nazwy dziko rosnących roślin zielnych na tle słowiańskim. Zagadnienia ogólne (2012). 
Jest współredaktorką i współautorką 9 tomu Ogólnosłowiańskiego atlasu językowego (OLA) pt. Человек (2009). Współpracowała też przy Wyrazy francuskiego pochodzenia we współczesnym języku polskim (2012). Należy do komitetu redakcyjnego Wielkiego słownika języka polskiego.
== Odznaczenia i nagrody ==
W roku 2014 uhonorowana Nagrodą im. Kazimierza Nitscha w dziedzinie językoznawstwa za książkę Polskie gwarowe nazwy dziko rosnących roślin zielnych na tle słowiańskim 
W roku 2015 otrzymała Złoty Krzyż Zasługi za działalność naukową.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
*
Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Członkowie Komitetu Językoznawstwa PAN
Kategoria:Ludzie urodzeni w Stalowej Woli
Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita)
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Pracownicy instytutów naukowych PAN
Kategoria:Urodzeni w 1964
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Członkowie Komitetu Słowianoznawstwa PAN
Jan Grzegorzewski (krajoznawca)

Jan Grzegorzewski (ur. ok. 1850 w Szulejkach w powiecie zwiahelskim na Wołyniu, zm. 1922) – polski etnograf, slawista, literat, krajoznawca i orientalista.
Gimnazjum ukończył w Żytomierzu. Slawistykę studiował w Odessie. Spędził wiele lat w Turcji i na Bałkanach. W Konstantynopolu i Sofii założył instytucje orientalistyczne "Hyacynthaeum", na cześć św. Jacka – pierwszego orientalisty polskiego, którego Grzegorzewski uważał za autora tzw. Kodeksu Kumańskiego ("Codex Cumanicus") św. Marka w Wenecji, wydanego przez Akademię budzyńską.
W Krakowie, najprawdopodobniej od 1914 r., rozpoczął wydawanie czasopisma "Rocznik Orientalistyczny", a w roku 1919 wydał we Lwowie książkę Na Spiszu. Studia i teksty folklorystyczne.
Grzegorzewski interesował się polskimi Karaimami. Był autorem wielu prac z dziejów Słowiańszczyzny.
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Słownik folkloru polskiego, J. Krzyżanowski (red.), Warszawa 1965.
== Linki zewnętrzne ==
* Dzieła Jana Grzegorzewskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy orientaliści
Kategoria:Polscy podróżnicy i odkrywcy
Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem
Kategoria:Ludzie związani z Wołyniem
Kategoria:Urodzeni w 1845
Kategoria:Zmarli w 1922
Jan Hanusz

Jan Hanusz (ur. 13 czerwca 1858 w Kołodziejówce, zm. 26 lipca 1887 w Paryżu) – językoznawca polski, zasłużony dla poznania języków indoeuropejskich.
== Życiorys ==
Uczył się w C. K. Gimnazjum w Stanisławowie, gdzie w 1877 ukończył z wynikiem celującym VIII klasę i zdał chlubnie egzamin dojrzałości (w jego klasie byli m.in. Franciszek Majchrowicz, Józef Wiczkowski, Karol Zaleski). W tym samym roku rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w zakresie filologii słowiańskiej (u prof. Lucjana Malinowskiego) i klasycznej (u prof. Kazimierza Morawskiego). Po ukończeniu studiów (1881) wyjechał zgodnie z ówczesnym obyczajem uzupełniać wiedzę za granicą. Już w 1882 obronił w Lipsku pracę doktorską o akcencie rzeczowników białoruskich, napisaną pod kierunkiem prof. Augusta Leskiena. Następnie przez kilka miesięcy studiował sanskryt w Berlinie. Do Krakowa powrócił w 1883 i w tym samym też roku został tu wybrany na członka Komisji Językoznawstwa Akademii Umiejętności.
Profesorowie UJ doceniając talent i pracowitość Jana Hanusza widzieli w nim w przyszłości głowę planowanej katedry językoznawstwa indoeuropejskiego. Toteż Hanusz łatwo uzyskał ich wsparcie na wyjazd latem 1884 do Wiednia, gdzie dokształcał się z sanskrytologii, a w końcu tegoż roku uzyskał tam habilitację na podstawie pracy o deklinacji staroindyjskiej.
W 1885 podjął Hanusz na Uniwersytecie Wiedeńskim (jako docent prywatny, tzn. bez wynagrodzenia) wykłady z języka litewskiego i z języków celtyckich. Równocześnie uczył się ormiańskiego, a wiedzę tę wykorzystał do napisania 2-tomowej pracy O języku Ormian polskich (Kraków 1885, 1888), która miała się stać bodaj najbardziej znaną jego rozprawą.
Mimo wielokrotnych pism i wielu starań profesorów krakowskich o uzyskanie dla Hanusza stanowiska profesora UJ sprawa przeciągała się w ministerstwie przez kilka lat. W tym czasie Hanusz pracował na Uniwersytecie Wiedeńskim, a wakacje wykorzystywał na badania terenowe nad dialektem czakawskim oraz językiem albańskim i greckim (częściowo fundowane zresztą przez Akademię Umiejętności).
Dla lepszego poznania języków celtyckich Hanusz przybył w 1887 do Paryża, gdzie mógł korzystać z bogatych zbiorów bibliotecznych. Myślał też o zorganizowaniu badań terenowych w Walii. Niestety, w tym czasie wybuchła w Paryżu epidemia tyfusu. Zapadł nań i Hanusz. Zmarł po zaledwie 6 tygodniach pobytu w Paryżu. Pochowany jest we Francji.
== Zobacz też ==
* Andrzej Pisowicz
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Taszycki, A. / Zaręba, A. (ed.): Wydział Filologiczny Uniwersytetu Jagiellońskiego - Historia Katedr, Kraków 1964.
* Urbańczyk, S.: Dwieście lat polskiego językoznawstwa (1751-1950), Kraków 1993.
== Linki zewnętrzne ==
* Prace Jana Hanusza w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego (okres zaborów)
Kategoria:Ludzie związani ze Stanisławowem
Kategoria:Polscy indolodzy
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy armeniści
Kategoria:Urodzeni w 1858
Kategoria:Zmarli w 1887
Jan Leciejewski

Jan Leciejewski (ur. 20 marca 1854 w Miejskiej Górce, zm. w 1929 we Lwowie) – polski nauczyciel, slawista, bułgarysta, etnograf.
== Życiorys ==
Absolwent Królewskiego Katolickiego Gimnazjum w Ostrowie. Ukończył studia na Królewskim Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie w 1882 uzyskał stopień doktora filozofii. Tam też otrzymał nagrodę fakultetu filozoficznego za pracę konkursową pt. Die Sprache des Florianer Psalterii. Później kształcił się nadal na Uniwersytet Wiedeńskim, gdzie habilitował się i uzyskał docenturę.
W 1877 zamieszkał we Lwowie, gdzie został docentem na Uniwersytecie Lwowskim i pracował jako profesor w C. K. Gimnazjum we Lwowie. W latach 1877-1880 członek i bibliotekarz Towarzystwa Literacko-Słowiańskiego. Od 1894 konserwator i dyrektor zamku w Gołuchowie u hrabiny Działyńskiej. W 1907 został powołany na stanowisko profesora Uniwersytetu Sofijskiego w Bułgarii, gdzie wcześniej występujący przeciw władzy profesorowie zostali zdymisjonowani (prócz Leciejewskiego posadę otrzymał tam także Jan Paygert). Na tej uczelni otrzymał katedrę filozofii słowiańskiej i literatur słowiańskich.
== Publikacje ==
* Gwara Miejskiej Górki i okolicy : studyjum dyalektologiczne (1881)
* Z życia Słowieńców (1885)
* Die Sprache des polnischen Theils des Florianer Psalters (1885)
* Der lautwerth der nasalvocale im altpolnischen. Eine grammatische studie (1886)
* Pierwiastki starożytne w pieśniach ludowych słowieńskich (1899)
* Franciszek Preszern, poeta słowieński (1900)
* Książę czarnogórski Mikołaj jako poeta (1901)
* Runy i runiczne pomniki słowiańskie (1906)
== Bibliografia ==
* 
* 
* 
== Linki zewnętrzne ==
* Prace Jana Leciejewskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci Królewskiego Uniwersytetu Wrocławskiego
Kategoria:Bułgaryści
Kategoria:Członkowie Towarzystwa Naukowego we Lwowie
Kategoria:Galicyjscy nauczyciele
Kategoria:Ludzie urodzeni w Miejskiej Górce
Kategoria:Ludzie związani z Ostrowem Wielkopolskim
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy teoretycy kultury
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Sofijskiego
Kategoria:Urodzeni w 1854
Kategoria:Zmarli w 1929
Jan Nepomucen Sadowski

Jan Nepomucen Sadowski (ur. 16 maja 1814 w Ślesinie, zm. 3 lipca 1897 w Krakowie) – polski archeolog, etnograf, slawista i dziennikarz.
== Życiorys ==
Rodzina Jana Nepomucena pieczętowała się herbem Nałęcz. Urodził się jako syn Ignacego i Eweliny z Wolszlegrów. Brat Stanisława Feliksa, działacza społeczno-politycznego. Był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Julia Białobłocka, a drugą Izabela Kalkstein.
Kształcił się w gimnazjum w Bydgoszczy. Studia kontynuował w Berlinie, będąc uczniem Rittera. Po śmierci ojca i brata Stanisława (1848) powrócił na wieś i zajął się gospodarstwem. Pełne studia ukończył w Paryżu w 1848 roku po 2 latach nauki. Od 1868 mieszkał w Krakowie. Od 1870 roku był współpracownikiem Czasu. Redagował dział ekonomiczny. Pisał też o wojnie francusko–pruskiej. Od 1873 roku był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności, najpierw komisji archeologicznej, a od 1874 roku komisji antropologicznej i fizjograficznej. Zmarł 3 lipca 1897 w Krakowie. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera S delta).
== Prace naukowe ==
* Drogi handlowe greckie i rzymskie przez porzecza Odry, Wisły, Dniepra i Niemna do wybrzeży morza bałtyckiego: rzecz czytana na posiedzeniu komisji archeologicznej Akademii Umiejętności w Krakowie (wyd. 1876)
* Wykaz zabytków przedhistorycznych na ziemiach polskich: Porzecza Warty i Baryczy (zeszyt 1, wyd. 1877),
* Sprawozdanie z posiedzeń kongresu antropologiczno-archeologicznego w Peszcie (1877),
* Miecz koronacyjny polski "Szczerbcem" zwany (wyd. 1892).
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* "Podręczna Encyklopedia Powszechna" Adama Wiślickiego (tom VI, str. 6)
* "Encyklopedia Powszechna Orgelbranda z ilustracjami i mapami" (1898-1904, tom 13, str. 246)
== Linki zewnętrzne ==
* Prace Jana Nepomucena Sadowskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Ludzie związani z Bydgoszczą
Kategoria:Członkowie Polskiej Akademii Umiejętności
Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy archeolodzy
Kategoria:Polscy etnografowie
Kategoria:Polscy dziennikarze
Kategoria:Urodzeni w 1814
Kategoria:Zmarli w 1897
Kategoria:Ludzie urodzeni w Ślesinie
Jan Stradomski

Jan Stradomski (ur. 1974) – polski uczony, filolog slawista, bułgarysta, kulturoznawca. 
== Życiorys ==
Ukończył studia w Instytucie Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego, uzyskując dyplom magistra (1998), następnie, w latach 1998-2002, odbył studia doktoranckie na Wydziale Filologicznym tej uczelni. W 2002 roku obronił pracę doktorską pod tytułem: Bałkany w piśmiennictwie polemicznym I. Rzeczypospolitej (promotor: Aleksander Naumow). W 2016 rok uzyskał stopień doktora habilitowanego.
== Prace ==
Zajmuje się literaturoznawstwem i kulturoznawstwem, a w szczególności dawnymi tekstami powstałymi w obrębie kultury prawosławnej. Wydał dwie monografie i kilkadziesiąt artykułów.
== Książki ==
* Spory o „wiarę grecką" w dawnej Rzeczypospolitej, Kraków 2003.
* Rękopisy i teksty. Studia nad cerkiewnosłowiańską kulturą literacką Wielkiego Księstwa Litewskiego i Korony Polskiej do końca XVI w., (Krakowsko-Wileńskie Studia Slawistyczne 10), Kraków 2014.
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
Kategoria:Absolwenci Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Bułgaryści
Kategoria:Urodzeni w 1974
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego
Jan Wierzbicki (tłumacz)

Jan Wierzbicki (ur. 7 czerwca 1934 w Zagnańsku-Wąsoszy, zm. 5 sierpnia 1996 w Lublanie) - slawista, literaturoznawca, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, tłumacz literatury chorwackiej i serbskiej, dyrektor slawistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Autor opracowań z zakresu literaturoznawstwa słowiańskiego, m.in. książek pt. Z dziejów chorwacko-polskich stosunków literackich w XIX wieku (1970) oraz Pożegnianie z Jugosławią. Szkice i portrety literackie (1992). Napisał również biografie Ivo Andricia i Miroslava Krležy. Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 138a-5-12).
== Przypisy ==
Kategoria:Polscy pisarze
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy tłumacze literatury chorwackiej
Kategoria:Urodzeni w 1934
Kategoria:Zmarli w 1996
Kategoria:Polscy tłumacze literatury serbskiej
Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
Jan Łoś

Jan Nepomucen Bonifacy Łoś (ur. 14 maja 1860 w Kielcach, zm. 10 listopada 1928 w Krakowie) – polski językoznawca, slawista, od 1902 profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, w latach 1923–1924 rektor tegoż; twórca gramatyki historycznej języka polskiego, autor fundamentalnej Gramatyki polskiej (1922–1927) i monografii Wiersze polskie w ich dziejowym rozwoju (1920)Wiktor J. Darasz, Jan Łoś jako wersolog – spojrzenie po latach, Język Polski, 1/2008.. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (pas 27).
== Główne publikacje ==
* Zarys historii języka polskiego (1913–1914)
* Wiersze polskie w ich dziejowym rozwoju (1920)
* Początki piśmiennictwa polskiego (1922)
* Gramatyka starosłowiańska (1922)
* Gramatyka polska (t. I, II, III, 1922–1927)
* Krótka gramatyka historyczna języka polskiego (1927)
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Encyklopedia Krakowa, Kraków 2000.
* Wiktor J. Darasz, Jan Łoś jako wersolog – spojrzenie po latach, Język Polski, 1/2008.
== Linki zewnętrzne ==
* Kolekcja Jana Łosia w bibliotece Polona
Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Rektorzy Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Członkowie Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego
Kategoria:Urodzeni w 1860
Kategoria:Zmarli w 1928
Kategoria:Ludzie urodzeni w Kielcach
Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie
Janusz Siatkowski

Janusz Siatkowski (ur. 5 marca 1929 w Warszawie) – językoznawca, slawista.
W latach 1950–1956 i 1982–1999 pracownik naukowy Uniwersytetu Warszawskiego (w latach 1993–1999 dyrektor Instytutu Filologii Słowiańskiej). W latach 1977–1981 dyrektor Instytutu Slawistyki PAN. Od roku 1972 profesor; od roku 1982 jest członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Siatkowski tworzy prace z zakresu gramatyki historycznej i dialektologii polskiej i czeskiej, historii języka polskiego i czeskiego, polsko-czeskich i polsko-niemieckich kontaktów językowych, języka bułgarskiego.
23 sierpnia 1980 roku dołączył do apelu 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikamiApel (dokument KSS KOR, Archiwum Opozycji IV/04.05.43 [b.n.s]).
20 lutego 1998 został odznaczony słowackim Orderem Podwójnego Białego Krzyża III klasy, w tym samym roku nadano mu tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Karola w Pradze.
== Prace ==
* Dialekt czeski okolicy Kudowy (tom 1-2 1962)
* Bohemizmy fonetyczne w języku polskim (tom 1-2 1965–1970)
* Gesta Romanorum linguae polonicae (1543) (1986)
* Slawizmy w utworach śląskich Horsta Bienka (1995)
* Czesko-polskie kontakty językowe (1996)
* Słownik czesko-polski (1991, wyd. 2 poprawione 2002, współautor)
* Obce nazwy geograficzne w języku czeskim i polskim (2006)
* Słowiańskie nazwy części ciała w historii i dialektach (2012)
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
* 
Kategoria:Odznaczeni Orderem Podwójnego Białego Krzyża
Kategoria:Polscy doktorzy honoris causa Uniwersytetu Karola
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Pracownicy instytutów naukowych PAN
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Wspierający Apel 64
Kategoria:Urodzeni w 1929
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie
Jaźwiniec

Jaźwiniec (Jaziniec) – mała rzeka znajdująca się na terenie gminy Kramsk, oraz w małej części na terenie gminy Koło, dopływ Wiercicy.
Swój bieg Jaźwiniec rozpoczyna na pograniczu wsi Ochle w gminie Koło, a wsią Konstantynów w gminie Kramsk. Niektóre źródła i mapy podają, że struga ta wpada w tym miejscu do Wiercicy, przez co jest ona utożsamiana jako "naturalny kanał" łączący tą część cieku z ujściem niedaleko Pogorzałek. Powodem tego jest położenie źródeł Jaźwińca kilka metrów od biegu rzeki Wiercicy.
Razem z Sakłakiem jest jednym z głównych dopływów Wiercicy.
==Dopływy==
* Przykulec
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Galeria ==
Kategoria:Dorzecze Warty
Kategoria:Rzeki w Polsce
Jerzy Bąbała

Jerzy Bąbała (ur. 3 maja 1909 we Lwowie, zm. 8 kwietnia 1943 na Majdanku) – polski polonista i slawista. Ukończył Gimnazjum Państwowe Męskie im. Jana Kochanowskiego w Radomiu, studiował na Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie Karola w Pradze i tu się doktoryzował. Jest autorem opracowania "Zagad­nienia łącznego badania literatur słowiańskich" (1938) oraz wydanej drukiem pracy doktorskiej "Zygmunt Miłkowski a Słowiańszczyzna" (1939).
W 1931 wziął udział w Pierwszym Kongresie Naukowym Polskiej Młodzieży Akademickiej. W czasie okupacji uczył języka polskiego w I Miejskim Gimnazjum Mechanicznym im. Michała Konarskiego w Warszawie, był zaangażowany w prowadzenie tajnych wykładów. Został aresztowany przez Gestapo podczas wykładu filologii czeskiej. Trafił najpierw na Pawiak, a następnie 17 stycznia 1943 został przewieziony do obozu koncentracyjnego na Majdanku, gdzie zmarł na tyfus.
Profesor Juliusz Krzyżanowski określił Jerzego Bąbałę mianem "jednego z pionierów nowego ruchu naukowego", a polski historyk literatury słowiańskiej Tadeusz Stanisław Grabowski stwierdził, że jego śmierć to "najdotkliwsza strata, jaką poniosła w ostatniej wojnie slawistyka polska na odcinku historii literatury". Osoba Jerzego Bąbały pojawia się także kilkakrotnie we wspomnieniach chorwackiego pisarza, tłumacza i leksykografa Juljusza Benešicia "Osiem lat w Warszawie" jako "bardzo dobrze zapowiadający się slawista".
== Publikacje ==
* Zagad­nienie łącznego badania literatur słowiańskich (1938)
* Zygmunt Miłkowski a Słowiańszczyzna (1939), Zakłady Wydawnicze "M. Arct".
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Dzieła Jerzego Bąbały w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Karola
Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie
Kategoria:Nauczyciele II Rzeczypospolitej
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Ofiary KL Lublin
Kategoria:Więźniowie Pawiaka (okupacja niemiecka)
Kategoria:Urodzeni w 1909
Kategoria:Zmarli w 1943