nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Władysław Kuraszkiewicz

Władysław Kuraszkiewicz (ur. 22 lutego 1905 we Włodawie, zm. 10 marca 1997 w Poznaniu) – językoznawca, slawista, profesor uniwersytetów: KUL (1936-1939, 1946-1950), Wrocławskiego (1946-1950) i Poznańskiego (od 1950 r.); autor prac dotyczących historii i dialektów języka polskiego. Zajmował się gwarami przejściowymi białorusko-ukraińskimiMniejszości narodowe i etniczne w Polsce..
== Życiorys ==
Urodził się 22 lutego 1905 r. we Włodawie jako syn Pawła Kuraszkiewicza i Zofii z Soroków.
Ukończył studia na Uniwersytecie Lwowskim w 1929 r. Filologię słowiańską studiował we Lwowie, na UJ w Krakowie, w Wiedniu i w Pradze.
Początkowo pracował jako nauczyciel gimnazjalny, następnie jako profesor uniwersytecki. W l. 1937-1939 – kierownik Katedry Języka Polskiego i Filologii Słowiańskiej KUL.
W czasie II wojny światowej (od listopada 1939 r.) przebywał w niemieckim obozie koncentracyjnym KL Sachsenhausen w Oranienburgu.
Jesienią 1945 r. wraz ze Stanisławem Rospondem współtworzył wrocławski Instytut Filologii Polskiej i Słowiańskiej. W 1946 r. objął funkcję kierownika Katedry Filologii Słowiańskiej KUL. W l. 1950-1956 – kierownik Katedry Slawistyki UAM, następnie Katedry Języka Polskiego (1956-1969) i dyrektor Instytutu Filologii Polskiej UAM (1969-1974).
Członek PAU (1947) i PAN (1967). 27 stycznia 1994 r. mianowany doktorem honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego. Był także honorowym profesorem Uniwersytetu w Kolonii.
Zmarł 10 marca 1997 r. w Poznaniu. Został pochowany w Alei Zasłużonych cmentarza na Junikowie.
== Publikacje ==
Autor m.in. Połabskie samogłoski nosowe (1930), Studia nad polskimi samogłoskami nosowymi (1932), Gramoty halicko-wołyńskie XIV–XV wieku (1934), Język polski w obozie koncentracyjnym (1947), Pochodzenie polskiego języka w świetle wyników dialektologii historycznej (1953), Zarys dialektologii wschodniosłowiańskiej (1954), Gramoty nowogrodzkie na brzozowej korze (1957), Szkice o języku M. Reja (1960), Podstawowe wiadomości z gramatyki historycznej języka polskiego (1970), W kręgu dawnej mowy polskiej i ruskiej. Publikował teksty staropolskie z obszernymi studiami językowymi, np. Postyllę M. Reja.
== Upamiętnienie ==
Imię prof. Władysława Kuraszkiewicza otrzymało rondo u zbiegu ulic Korolowskiej i Chełmskiej we Włodawie.
== Przypisy ==
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Lwowskiego
Kategoria:Ludzie urodzeni we Włodawie
Kategoria:Pochowani na Cmentarzu na Junikowie
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1905
Kategoria:Wykładowcy Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II
Kategoria:Więźniowie KL Sachsenhausen
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Wrocławskiego
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Filologii Polskiej i Klasycznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Kategoria:Zmarli w 1997
Kategoria:Członkowie rzeczywiści PAN
Władysław Lubaś

Władysław Lubaś (ur. 5 czerwca 1932 w Żarnowcu na Podkarpaciu, zm. 9 stycznia 2014 w Krakowie) – profesor, językoznawca polonista i slawista. 
Władysław Lubaś pochodził z Żarnowca koło Krosna (wsi związanej z Marią Konopnicką). Po maturze studiował w Szkole Głównej Służby Zagranicznej, ale po roku zdecydował się na studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Magisterium uzyskał w 1956 roku. Stopień naukowy doktora uzyskał w roku 1966 na podstawie rozprawy pt. Nazwy miejscowe południowej części dawnego województwa krakowskiego. W latach 1956–1970 pracował na Uniwersytecie Jagiellońskim, od 1970 na Uniwersytecie Śląskim. W roku 1971 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy pt. Słowotwórstwo południowosłowiańskich nazw miejscowych z sufiksami -ci, -ovci, -inci itp.. Przez kilka lat pracował jako lektor i wykładowca języka polskiego na Uniwersytecie Belgradzkim oraz w Lublanie. Profesorem nadzwyczajnym został w roku 1976; profesorem zwyczajnym w 1984. W okresie pracy na Uniwersytecie Sląskim Władysław Lubaś był pierwszym dziekanem i współtwórcą Wydziału Filologicznego tejże uczelni, także był dyrektorem Instytutu Języka Polskiego a później również profesorem Uniwersytetu Śląskiego. W roku 1979 został dyrektorem Instytutu Języka Polskiego PAN (funkcję pełnił do 1991). Od roku 1994 rozpoczął pracę na Uniwersytecie Opolskim na stanowisku profesora zwyczajnego i kierownika Katedry Slawistyki. Prof. dr hab. Władysław Lubaś był uczonym wyjątkowo twórczym. Opublikował ok. 700 pozycji, z czego większość to prace naukowe, w większości dotyczące onomastyki polskiej i słowiańskiej i socjolingwistyki. Wielokrotnie występował na konferencjach zagranicznych, zarówno w krajach słowiańskich, jak i w Niemczech, Szwajcarii, Szwecji, USA. Od 1975 był przewodniczącym Komisji Socjolingwistycznej przy Międzynarodowym Komitecie Slawistów, także przez długie lata był członkiem kilku towarzystw i Komisji Naukowych PAN (Komisji Kultury Języka Komitetu Językoznawstwa PAN, Polskiego Towarzystwa Językoznawczego, Polskiego Towarzystwa Fonetycznego, Komisji Językoznawstwa PAN oddz. w Katowicach, Komisji Językoznawstwa PAN oddz. w Krakowie). Był redaktorem czasopisma „Socjolingwistyka”, redaktorem serii „Prace Naukowe Instytutu Języka Polskiego PAN w Krakowie”. Wchodził w skład zespołów redakcyjnych międzynarodowych pism naukowych: „Studia Linguistica Polono-Jugoslavica” (PAN i MANU -Skopje), „Onomastica” (PAN), „Stylistyka” (PAN i Uniwersytet Opolski), „Linguistica Silesiana” (PAN, Katowicki Oddział PAN), „Polonica” (PAN).
Zmarł 9 stycznia 2014 roku w Krakowie, a 16 stycznia 2014 został pochowany na Cmentarzu Rakowickim. 
== Bibliografia ==
* Język w przestrzeni społecznej, Opole 2002 (rozdz. wstępny).
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1932
Kategoria:Zmarli w 2014
Kategoria:Członkowie Rady Języka Polskiego
Władysław Tadeusz Wisłocki

Władysław Tadeusz Wisłocki (ur. 27 lipca 1887 w Łące, zm. 11 lipca 1941 prawdopodobnie we Lwowie) – polski slawista, bibliotekarz, bibliograf, kustosz i dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich.
== Życiorys ==
Syn Jana Wisłockiego h. Sas i Zofii z Jaworskich (zm. 1911), bratanek Władysława Ignacego Wisłockiego - historyka literatury i kustosza Biblioteki Jagiellońskiej i profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1906 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Brzeżanach (w jego klasie był m.in. Stanisław Schaetzel). Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego. Podczas nauki w 1907 rozpoczął pracę (jako stypendysta) w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich, w 1910 ukończył studia. Zdobytą wiedzę uzupełniał wyjeżdżając do Pragi, gdzie prowadził prace badawcze. Od 1921 przez siedem lat redagował Przewodnik Bibliograficzny. W 1924 ożenił się z Zofią Czaykowską. W 1925 został kustoszem Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, a w czasie II wojny światowej pełnił przejściowo funkcję dyrektora tej instytucji. W 1928 został redaktorem Ruchu Słowiańskiego, rok później wybrano go na przewodniczącego lwowskiego oddziału Związku Bibliotekarzy Polskich, organizował liczne wystawy i wydarzenia dotyczące księgarstwa i bibliofilstwa.
Podczas II wojny światowej, po zajęciu Lwowa przez Niemców, został aresztowany 11 lipca 1941 i prawdopodobnie rozstrzelany. Nie wiadomo, gdzie, kiedy i w jakich okolicznościach zginął, wg niektórych źródeł został zamordowany przez ukraińskich nacjonalistów.
== Członkostwo ==
* Komitet Literatury Polskiej Akademii Umiejętności;
* Komisja bibliograficzna Towarzystwa Naukowego Warszawskiego;
* Związek Bibliotekarzy Czechosłowackich – członek honorowy.
== Ordery i odznaczenia ==
* Srebrny Krzyż Zasługi (24 maja 1928)M.P. z 1928 r. nr 122, poz. 203 „za zasługi, położone dla rozwoju Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie”.
* Srebrny Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1935) „za krzewienie czytelnictwa”.
* Oficer Orderu Lwa Białego (Czechosłowacja)
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* 
== Linki zewnętrzne ==
* Prace Władysława Tadeusza Wisłockiego w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Lwowskiego
Kategoria:Członkowie Polskiej Akademii Umiejętności
Kategoria:Członkowie Towarzystwa Naukowego Warszawskiego
Kategoria:Ludzie związani z Zakładem Narodowym im. Ossolińskich we Lwowie
Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Wawrzynem Akademickim
Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Lwa Białego
Kategoria:Polscy bibliografowie
Kategoria:Polscy bibliotekarze
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1887
Kategoria:Więźniowie niemieckich władz okupacyjnych w Polsce 1939–1945
Kategoria:Wisłoccy herbu Sas
Kategoria:Zmarli w 1941
Włodzimierz Pianka

Włodzimierz Pianka (ur. 9 sierpnia 1937 w Wołominie, zm. 17 listopada 2022) – polski językoznawca, profesor nauk humanistycznych od 2002Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 października 2002 r. nr 115-9-02 o nadaniu tytułu naukowego profesora ()., macedonista, członek Macedońskiej Akademii Nauki i SztukiWlodzimierz Pianka - Biography (language: Macedonian).
Wykładowca Uniwersytetu Śląskiego oraz Instytutu Slawistyki Zachodniej i Południowej Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Slawista specjalizujący się w macedonistyce. Afirmator macedońskiej kultury i sztuki. Członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. 
W latach 1959 - 1967 był pierwszym lektorem języka polskiego na Uniwersytecie Świętych Cyryla i Metodego w Skopju, gdzie przygotował podręcznik języka dla studentów macedońskich. Z chwilą wybuchu stanu wojennego w 1981 roku pozostał w Austrii, podejmując pracę naukową na Uniwersytecie Wiedeńskim. 
Jego żoną była Agnieszka Hofman-Pianka (1953 - 2005), slawistka, dziennikarka współpracująca m.in z Radiem Wolna Europa i Katolicką Agencją Informacyjną. W 2003 r. obroniła pracę doktorską "Socjolingwistyczne aspekty współczesnego języka bośniackiego". Oboje małżonkowie byli wolontariuszami Fundacji im. Brata Alberta. 
== Publikacje ==
* Потеклото и развојот на граматичката категорија род во словенските јазици. Македонски јазик, Том LІІІ, Скопје, 2002, стр. 1-30. (Polski: Powstania i rozwoju gramatycznej kategorii rodzaju w językach słowiańskich. Język macedoński)
* Gramatyka konfrontatywna języków słowiańskich. Т. I, Rozdz. I Grafematyka i II Fonetyka. Śląsk, Katowice 2000, 307 s. (wspólnie z prof. E. Tokarzem)
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Włodzimierz Pianka 
* 
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Śląskiego
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Urodzeni w 1937
Kategoria:Członkowie Towarzystwa Naukowego Warszawskiego
Kategoria:Ludzie urodzeni w Wołominie
Kategoria:Zmarli w 2022
Zadrna

Zadrna (niem. Zieder)Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 8 Kotlina Kamiennogórska, Wzgórza Bramy Lubawskiej, Zawory, str. 322, red. Marek Staffa, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 1997, – rzeka, prawy dopływ Bobru o długości 19,86 km.
== Bieg i charakter ==
Rzeka płynie w Sudetach Środkowych, w woj. dolnośląskim. Przepływa przez Błażejów, Chełmsko Śląskie, Olszyny, Jawiszów, Krzeszówek, Krzeszów, Czadrów i Kamienną Górę. Wypływa z "Jodłowego Źródła" na wysokości około 600 m n.p.m., ze wschodniego zbocza Zajęcznika w Górach Kruczych. W górnym biegu do Chełmska Śląskiego płynie w kierunku wschodnim, dalej Kotliną Krzeszowską wzdłuż drogi lokalnej Chełmsko Śląskie – Kamienna Góra, płynie w kierunku północnym do ujścia do Bobru w Kamiennej Górze.
Zadrna odwadnia Kotlinę Krzeszowską oraz zbiera wody ze wschodnich zboczy Gór Kruczych i zachodnich zboczy Zaworów. W większości swojego biegu jest nieuregulowana, o wartkim prądzie wody. Jej prawymi dopływami są Meta, Jawiszówka, Łężec i Kochanówka (Meta), a lewymi Olszanica i Cedron.
== Zbiorniki retencyjne ==
W okresach wzmożonych opadów i wiosennych roztopów stwarza zagrożenie powodziowe. Kilkakrotnie występowała z brzegów, podtapiając przyległe miejscowości. Na początku XX wieku wybudowano w zlewni rzeki suche zbiorniki retencyjne: "Krzeszów I"https://polska-org.pl/5639042,Krzeszowek,Suchy_zbiornik_przeciwpowodziowy_Krzeszow_I. i "Krzeszów II". W Kamiennej Górze znajduje się zbiornik o przeznaczeniu rekreacyjnym o powierzchni 7,9 ha, gromadzący 20 tys. m³ wody, wybudowany w 1971 roku. Dwie mechaniczno-biologiczne oczyszczalnie ścieków w Chełmsku Śląskim (290 m³/d) i w Krzeszowie (250 m³/d).
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 9 Góry Kamienne, red. Marek Staffa, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 1996, 
* Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 8 Kotlina Kamiennogórska, Wzgórza Bramy Lubawskiej, Zawory, red. Marek Staffa, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 1997, 
* Sudety Środkowe. Skala 1:40000, Wydawnictwo Turystyczne Plan, Jelenia Góra 2005, .
== Linki zewnętrzne ==
* Rzeka Zadrna na portalu polska-org.pl
* Zalew (zbiornik retencyjny) na portalu polska-org.pl 
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Potoki Gór Kamiennych
Kategoria:Potoki Kotliny Krzeszowskiej
Zagożdżonka

Zagożdżonka (Łacha) – rzeka, lewy dopływ Wisły o długości 46,21 km i powierzchni dorzecza 568,5 km². 
Rzeka wypływa pod wsią Czarna i płynie przez Puszczę Kozienicką. Przepływa przez Pionki i Kozienice. Uchodzi do Wisły w Świerżach Górnych. Jej lewymi dopływami są Czarna, Pianka, Żurawnik i Brzeźniczka, a prawymi Mirenka (Mireń), Trupień, Studzionek, i Kanał Gniewoszowsko – Kozienicki.
== Zobacz też ==
* rzeki Polski
== Przypisy ==
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Zasada przekory

Zasada przekory – zasada z pogranicza nauk ścisłych i filozofii, i pochodzi prawdopodobnie z czasów, gdy obie były jedną dziedziną wiedzy.
"Każde zdarzenie wywołuje skutki, które działają przeciw zdarzeniu, które je wywołało."
Zasada ta przydaje się do szybkiego, jakościowego określenia jaką reakcję wywoła dane zdarzenie.
Znane są dwie szczegółowe reguły przekory
* Le Chateliera i Brauna
* Lenza
Kategoria:Filozofia nauki
Zbuczynka

Zbuczynka – rzeka dorzecza Bugu, prawy dopływ Muchawki o długości 24,17 km. Źródło rzeki znajduje się w okolicach wsi Karcze. Przepływa przez miejscowości Zdany, Zbuczyn, Grodzisk i po ominięciu wsi Borki-Paduchy wpada do Muchawki.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Liwca
Kategoria:Rzeki w Polsce
Zdynia (rzeka)

Zdynia – niewielka rzeka w Beskidzie Niskim, prawy dopływ RopyHydronimy. Wody bieżące. s 327. Długość ok. 20 km. Górny tok nosił dawniej nazwę Konieczna, obecnie nazywany jest ZdyniankąBeskid Niski. Mapa turystyczna 1:50 000 (...). Główne dopływy lewobrzeżne: Regetówka i Plebański Potok, prawobrzeżne: Jahniacze, Gładyszówka i Oderniewski PotokHydronimy. Wody bieżące. s 69, 90, 211, 233, 251.
Źródła na wysokości ok. 600-610 m n.p.m., na północno-zachodnich stokach Beskidu, pod głównym wododziałem karpackim, tuż przy granicy państwowej polsko-słowackiej. Początkowo przez niespełna 2 km źródłowy ciek spływa w kierunku południowo-zachodnim, lecz już w Koniecznej skręca ku północnemu zachodowi. Mocno meandrując płynie przez Zdynię, a następnie przez Smerekowiec. W tej drugiej wsi przyjmuje swoje dwa największe dopływy: Regetówkę i Gładyszówkę, po czym jej tok wykręca łukiem ku południowemu zachodowi, opływając od północy górę Banne. W Kwiatoniu ponownie skręca ku północnemu zachodowi, by w Uściu Gorlickim, tuż przed cofką zbiornika w Klimkówce, na wysokości ok. 400 m n.p.m. ujść do Ropy.
Doliną Zdyni na całej prawie jej długości (poza niespełna dwukilometrowym odcinkiem źródłowym) biegną drogi publiczne, w tym w górnym biegu (przez Zdynię i Konieczną) – droga wojewódzka nr 977 do przejścia granicznego Konieczna - Becherov na granicy ze Słowacją.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Bibliografia ==
* Beskid Niski. Mapa turystyczna 1:50 000, wyd. X, Compass, Kraków 2013, ;
* Krukar Wojciech, Kryciński Stanisław, Luboński Paweł, Olszański Tadeusz A. i in.: Beskid Niski. Przewodnik, wyd. II poprawione i aktualizowane, Oficyna Wydawnicza "Rewasz", Pruszków 2002, ;
* Krygowski Władysław: Beskid Niski, Pogórze Ciężkowickie (część wschodnia) i Pogórze Strzyżowsko-Dynowskie (część zachodnia), wyd. II poprawione i uzupełnione, wyd. Sport i Turystyka, Warszawa 1977;
== Przypisy ==
Kategoria:Wody Beskidu Niskiego
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Ropy
Zdzisław Darasz

Zdzisław Darasz (ur. 1945) – literaturoznawca, słowenista i językoznawca, profesor UW i UŁ.
== Życiorys == 
Zdzisław Darasz jest specjalistą z zakresu językoznawstwa słowiańskiego i literatury słowiańskiej. W 1979 roku otrzymał stypendium i wyjechał na studia do Słowenii. Pod wpływem słoweńskich literaturoznawców Borisa Paternu i Franca Zadravca zainteresował się słoweńskimi autorami modernistycznymi, zwłaszcza Dragomirem Kette, Josipem Murnem, Otonem Župančičem, Ivanem Cankarem. W 1983 roku opublikował pracę doktorską pod tytułem Od moderny do ekspresjonizmu: o zmianach w słoweńskiej świadomości literackiej (w Słowenii w 1985 roku). W 1995 roku przyznano mu tytuł profesora UŚ za rozprawę Problemy autoidentyfikacji kulturowej i narodowej w literaturze słoweńskiej. Jego teksty były publikowane w słoweńskich czasopismach slawistycznych Sodobnost, Slava, Slavistična revija. Brał również udział w organizowanym przez Centrum języka słoweńskiego jako drugiego/obcego sympozjum o literaturze słoweńskiej Obdobja. Aktualnie współpracuje z Instytutem Slawistyki Zachodniej i Południowej UW oraz Katedrą Slawistyki Południowej UŁ.
== Publikacje ==
* Od moderny do ekspresjonizmu : z przemian świadomości literackiej Słowenii, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1982 /	Od moderne k ekspresionizmu: o spremembah v slovenski književni zavesti.Ljubljana: Slovenska matica, 1985.
* V iskanju identitete : iz obravnave zgodnje faze razvojnega procesa slovenske vede o književnosti. Obdobje slovenskega narodnega preporoda. Ljubljana : Filozofska fakulteta, Znanstveni inštitut, 1991. 13-18. 
* Koledar najinih poslednjih srečanj. Slava.- 6, št.2, (1992/93), str.67-70. 
* Metoda literarnozgodovinske sinteze Ivana Prijatelja : pogled od zunaj. Slavistična revija. 42, št. 2/3 (apr.-sep. 1994), str.365-369. 
* Oblikovanje idejno-estetskih modelov slovenske literarne kritike v obdobju med svetovnima vojnama. Ljubljana: Znanstveni inštitut Filozofske fakultete, 1994. (Obdobja; 14)., str.23-29.
* Problemy autoidentyfikacji kulturowej i narodowej w literaturze słoweńskiej, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego,Katowice1995, 
* Studia z historii literatury i kultury Słowian, red. Barbara Czplik Liczyńska, Zdzisław Darasz, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, Katowice 2000
== Bibliografia == 
* Od moderne k ekspresionizmu: o spremembah v slovenski književni zavesti.Ljubljana: Slovenska matica, 1985. 
* 
*
Kategoria:Filolodzy słoweńscy
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1945
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Łódzkiego
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Warszawskiego
Zdzisław Niedziela (slawista)

Zdzisław Niedziela (ur. 14 listopada 1931 w Prozorokach, zm. 15 listopada 1996) – polski filolog, slawista, słowacysta i bohemista, kierownik Katedry Filologii Słowackiej Instytutu Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego.
== Życiorys ==
W 1940 został wraz z matką i siostrą wysiedlony do Kazachstanu. Jego ojciec był więziony w Kozielsku, następnie wstąpił do Armii Andersa. Po powrocie w 1946, osiedlili się w Kożuchowie. Tam ukończył szkołę podstawową, potem liceum w Strzyżowie. W 1951 rozpoczął studia filologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, jednak po roku został zmuszony do ich przerwania, z uwagi na przeszłość ojca. Podjął studia w 1956, dyplom magistra uzyskał cztery lata później na podstawie pracy Karel Hlavaczek – poeta impresjonista. W latach 1960–1962 był asystentem-wolontariuszem w Katedrze Filologii Słowiańskiej, później uzyskał etat asystenta. Doktorat uzyskał w 1966 na podstawie pracy Słowiańskie zainteresowania pisarzy lwowskich w latach 1830–1848, habilitację w 1975 na podstawie rozprawy Kierunki rozwojowe czeskiej poezji modernistycznej schyłku XIX wieku.
W 1988 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego w Instytucie Filologii Słowiańskiej, którego dyrektorem był w latach 1991–1993. W latach 1987–1990 był prodziekanem Wydziału Filologicznego. W 1994 objął kierownictwo Katedry Filologii Słowackiej. Był członkiem Rady Naukowej Komitetu Słowianoznawstwa Polskiej Akademii Nauk, Komisji Słowianoznawstwa i Komisji Historycznoliterackiej oddziału PAN w Krakowie, Komisji Środkowoeuropejskiej Polskiej Akademii Umiejętności, członkiem redakcji rocznika „Pamiętnik Słowiański”, redaktorem serii historycznoliterackiej „Zeszytów Naukowych Uniwersytetu Jagiellońskiego”. W 1996 został profesorem zwyczajnym. W tym samym roku brał udział w sympozjum slawistycznym w Castel Gandolfo.
Jego dorobek naukowy obejmuje około 200 pozycji.
Był odznaczony między innymi Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 1300-lecia Państwa Bułgarskiego, słowackim Medalem im. Szafarika. Zmarł nagle 15 listopada 1996 roku.
== Bibliografia ==
* Julian Kornhauser: Prof. dr hab. Zdzisław Niedziela (1931–1996). „Acta Universitatis Jagiellonicae”. Vol. XIV, nr 3 (208), grudzień 1996.
Kategoria:Absolwenci Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Ludzie związani ze Strzyżowem
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski
Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy bohemiści
Kategoria:Słowacyści
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Urodzeni w 1931
Kategoria:Zmarli w 1996
Zgłowiączka (rzeka)

Zgłowiączka – rzeka, lewobrzeżny dopływ Wisły o długości 79 km. Powierzchnia jej dorzecza wynosi 1495,6 km2. Początkiem cieku jest Kanał Głuszyński, który swoje źródła ma w okolicy wsi Płowce. Zgłowiączka przepływa przez Jezioro Głuszyńskie i uchodzi do Wisły we Włocławku. Ważniejszymi dopływami rzeki są: Chodeczka i Lubienka (prawoboczne) oraz Kanał Bachorze (lewoboczny).
Powyżej Lubrańca woda ma IV klasę czystości, a poniżej Brześcia Kujawskiego V klasę czystości (dane za 2007/2008 r.)Barbara Szmejter, Kłopoty ze Zgłowiączką, [w:] „Gazeta Pomorska”, wyd. włocławskie, nr 4 (6 I 2009), s. 13.
Szlak kajakowy ma charakter nizinny i w kajakowej skali trudności jest stosunkowo łatwy (ocena ZWB-ZWC, z wyjątkiem niektórych nieco trudnych odcinków poniżej Nowego Młyna). W skali uciążliwości oceniany jest na U3 (stałe przenoski z uwagi na mielizny, zwalone drzewa i zarośla wiklinowe w nurcie). W skali atrakcyjności kategoryzowany na **, czyli malowniczyWuja Republika. Szlak jest dostępny na całej długości jedynie przy wyższym od przeciętnego stanie wody – wiosną albo po opadach. Na Zgłowiączce Włocławski Oddział PTTK – Włocławski Klub Wodniaków organizuje od 1990 spływy kajakowe (ok. 55 km, od miejscowości Orle do parku im. Sienkiewicza we Włocławku).
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Włocławski Klub Wodniaków
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Ziemowit Fedecki

Ziemowit Fedecki, (ur. 24 września 1923 w Lebiodzie na Białorusi, zm. 8 stycznia 2009 w WarszawieZiemowit Fedecki nie żyje) – polski slawista i tłumacz literatury rosyjskiej, białoruskiej i francuskiej. 
== Życiorys ==
Podczas okupacji niemieckiej pomagał w ratowaniu ludności żydowskiej.
W latach 1948–1950 kierownik redakcji literatury rosyjskiej w wydawnictwie Czytelnik. W 1954 był współzałożycielem STS, dla którego pisywał teksty kabaretowe i rewiowe. Od 1950 stały współpracownik miesięcznika Twórczość. Fedecki był tłumaczem utworów rosyjskiej prozy i poezji, m.in. utworów: Aleksandra Kuprina, Jurija Tynianowa, Michaiła Bułhakowa, Jurija Trifonowa, Nikołaja Zabołockiego, Sergiusza Jesienina, Włodzimierza Wysockiego, Mariny Cwietajewej, Izaaka Babla, Borysa Pasternaka i Bronisławy Wajs "Papuszy". Fedecki był długoletnim przyjacielem Edwarda Stachury, którego wiersze wielokrotnie publikował w "Twórczości". Śladem tej przyjaźni jest pozostawiona przez poetę korespondencjaEdward Stachura, Listy z archiwum Ziemowita Fedeckiego, opracował, wstępem i przypisami opatrzył Jakub Beczek, "Twórczość" 2015, nr 8..
== Nagrody ==
W 2001 został uhonorowany nagrodą PEN Clubu.
== Linki zewnętrzne ==
* informacja o śmierci na portalu wyborcza.pl
== Przypisy ==
Kategoria:Autorzy tekstów do Kabaretu Olgi Lipińskiej
Kategoria:Autorzy tekstów dla STS-u
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy tłumacze literatury białoruskiej
Kategoria:Urodzeni w 1923
Kategoria:Zmarli w 2009
Kategoria:Polscy tłumacze literatury francuskojęzycznej
Kategoria:Polscy tłumacze literatury rosyjskojęzycznej