nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Dorota Gil

Dorota Zofia Gil (ur. w 1962 w Krakowie) – prof. dr hab., slawista, literaturoznawca, specjalistka w zakresie starych literatur słowiańskich oraz kultury duchowej Słowian prawosławnych, literatur wieku XIX oraz geopolityki Bałkanów.
== Życiorys ==
W 1986 ukończyła studia rusycystyczne, a w 1989 studia z zakresu filologii serbskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wykładowca Instytutu Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego i uniwersytetu w Wenecji. Pracę doktorską, pisaną pod kierunkiem Aleksandra Naumowa obroniła w 1993, stopień doktora habilitowanego uzyskała w 2005 r. 6 kwietnia 2021 otrzymała tytuł profesora nauk humanistycznych.
W 2005 roku jej książka Prawosławie. Historia. Naród. Miejsce kultury duchowej w serbskiej tradycji i współczesności została uhonorowana nagrodą indywidualną ministra nauki i szkolnictwa wyższego.
Brała udział w licznych konferencjach międzynarodowych w Polsce, we Włoszech i w krajach b. Jugosławii.
== Publikacje książkowe ==
* 1995: Serbska hymnografia narodowa, Prace Instytutu Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego ; nr 15. 
* 2005: Prawosławie. Historia. Naród. Miejsce kultury duchowej w serbskiej tradycji i współczesności, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego. 
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* Profil D.Gil w Przeglądzie Prawosławnym
* Wykaz prac badaczki
Kategoria:Absolwenci Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Polscy literaturoznawcy
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1962
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie
Drwinka (dopływ Wisły)

Drwinka – rzeka, prawobrzeżny dopływ Wisły o długości 31,05 km.
Płynie w powiecie wielickim i bocheńskim, w województwie małopolskim. Źródła znajdują się pod Niepołomicami, ujście w okolicach Świniar w 133,5 km biegu Wisły. Przyjmuje 3 prawostronne dopływy. Są to niewielkie potoki z łąk Puszczy Niepołomickiej, z Wilczego Lasu i spod Gawłówka. 
Drwinka przepływa przez Puszczę Niepołomicką, dzieląc ją jednocześnie na dwa, różne pod względem flory, kompleksy. Południowo-wschodnia część zlewni Drwinki leży w dolinie Wisły na obszarze piasków porośniętych Puszczą Niepołomicką, wypełnionej głównie czwartorzędowymi osadami rzecznymi o miąższu kilkunastu metrów, pokrytymi lessem i utworami piaszczystymi. 
Ocena ogólna jakości wód rzeki Drwinki na jej odcinku ujściowym pod względem fizyko-chemicznym, hydrobiologicznym i bakteriologicznym odpowiada normom klasy II. Wody Drwinki nie wykazują cech eutrofizacji.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* WIOŚ Kraków Delegatura w Tarnowie
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Wisły
Dwernik (dopływ Sanu)

Dwernik – potok w Bieszczadach Zachodnich, wypływa z północnych stoków Małej Rawki, uchodzi do Sanu w miejscowości Dwernik. Potok ten ma wyjątkowo bogate nazewnictwo, górny odcinek od źródeł do Brzegów Górnych nosi nazwę Prowcza lub Prowsija, środkowy odcinek Nasiczniański (Potok), dolny Dwernik, dodatkowo spotkać można nazwę Bereżanka. Kieruje się początkowo na północny zachód do Brzegów Górnych, tam zmienia kierunek na północny i płynie głębokim przełomem pomiędzy Połoniną Wetlińską i Połoniną Caryńską, przez wsie Nasiczne i Dwernik, gdzie uchodzi do Sanu.
== Bibliografia ==
* Mapa i cześć informacyjna wydania "Bieszczady Wysokie" Wojciech Krukar Wydawnictwo Ruthrnus Krosno 2003 r., 
* Mapa hydrologiczna Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (http://mapa.kzgw.gov.pl/)
* Mapy WIG arkusz Dźwiniacz Górny 1937
* Google Earth i GoogleMaps w tym dostępne tam narzędzia pomiarowe
== Linki zewnętrzne ==
* 
* 
Kategoria:Dorzecze Sanu
Kategoria:Wody Bieszczadów Zachodnich
Kategoria:Rzeki i potoki w Bieszczadzkim Parku Narodowym
Dylówka

Dylówka – rzeka tworząca górny bieg Rykolanki, w województwie mazowieckim . Wypływa w miejscowości Kozietuły i płynie w kierunku południowym przez miejscowości Dylew, Sielec, Rykały. Tuż przed miejscowością Przybyszew łączy się ze swoim lewym dopływem Borówką, zmienia nazwę na Rykolankę, po czym wpada do Pilicy.
Nazwa Dylówki ma późną, bo dopiero XX-wieczną atestację. Jej geneza związana jest ze wsią Dylew (dawniej Dylewo), która istniała już w XV w. (zapisy źródłowe: 1430 Dylewo, 1448 Dilewo). 
W XIX i w połowie XX wieku Dylówka zwana była alternatywnie Czarną Wodą. Roman Wojciechowski podaje, że w 1918 na strudze Czarnej Wodzie (tj. Dylówce) zbudowano małą elektrownię wodną dostarczającą energię elektryczną dla osady Przybyszew.
== Bibliografia ==
* Jerzy Duma, Gewässernamen im rechten Zuflussgebiet der Weichsel zwischen Pilica und Brda (Nazwy wodne w zlewisku lewych dopływów Wisły od Pilicy po ujście Brdy), Lieferung 14, Stuttgart 1999: Franz Steiner Verlag, s. 26. 
* Jerzy Duma, Nazwy rzek lewobrzeżnego Mazowsza z całym dorzeczem Pilicy, Warszawa 1999: Towarzystwo Naukowe Warszawskie, s. 102.
* Wanda Szulowska, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Nazwy wód w Polsce, część I. Układ alfabetyczny, Warszawa 2001: Wydawnictwo Naukowe Semper, s. 76. 
* Roman Wojciechowski, Dolina Pilicy. Przewodnik turystyczno-krajoznawczy dla spływów kajakowych,Warszawa 1954, Sport i Turystyka, s. 88.
== Linki zewnętrzne ==
* 
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Pilicy
Dzierzbia (rzeka)

Dzierzbia – rzeka, lewy dopływ Skrody o długości 19,14 km i powierzchni zlewni 108,93 km².
Rzeka płynie głównie na terenie gminy Stawiski. Zasilana jest przez liczne źródła, między innymi przez Rzekę Mogilną. W jej biegu znajduje się rezerwat przyrody „Uroczysko Dzierzbia”.
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Pisy (dopływu Narwi)
Dzierżęcinka

Dzierżęcinka – rzeka na Pobrzeżu Koszalińskim o długości 29,30 km, która przepływa przez Równinę Białogardzką w województwie zachodniopomorskim. 
Powierzchnia zlewni Dzierżęcinki wynosi 122,62 km².
Ma źródło w gminie Manowo na zachód od wsi Kliszno. Poniżej wsi Manowo płynie sztucznie utworzonym korytem, którym wpływa do Jeziora Lubiatowskiego, będącego rezerwatem przyrody. Od ujścia z tego jeziora na wschód od wsi Kretomino do ujścia rzeki Raduszki płynie wykopanym w XIII wieku kanałemStowarzyszenie Przyjaciół Koszalina. Przepływa głęboką pradoliną przez miasto Koszalin, gdzie od lat 30. XX wieku jej wody zasilają staw o pow. 1,50 ha (tzw. Staw Zamkowy) w Parku Książąt Pomorskich o powierzchni 6,70 ha (z deniweletą do 12 metrów). Wzdłuż doliny rzecznej znajduje się klin zieleni napowietrzający miasto uznany za park dendrologiczny.
Prawymi dopływami Dzierżęcinki są strumienie i cieki spływające z Góry Chełmskiej oraz jej skłonu, wszystkie skanalizowane. Jedyny zachowany dopływ powierzchniowy to struga przepływająca przez Dzierżęcino, które leży w południowo-wschodniej części Koszalina. Pomiędzy miejscem wypływu z Jeziora Lubiatowskiego a ujściem rzeki Raduszki Kanał Dzierżęcinki stanowi granicę miasta KoszalinaKoszalin plan miasta PPWK S.A. Nr kat. 51-127-70-03. W północnej części Koszalina, w pobliżu Leśniczówki Mścice z Dzierżęcinką łączy się rzeczka GliniankaPOŚ m.Koszalin 2008-2011. Następnie przyjmuje cieki odwadniające Bukowy Las i Trzęsiawy położone w zachodniej części w gminy Będzino.
Uchodzi do jeziora Jamno 1,5 km na wschód od wsi Dobiesławiec.
W ostatnim dziesięcioleciu czystość wód Dzierżęcinki uległa poprawie do tego stopnia, że nawet w dolnym jej biegu pojawiło się zarybienie. Prowadzi ona wody klasy IVRaport wykonania BIP Powiatu Koszalin.
Nazwę Dzierżęcinka wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – Mühlenbach, s. 21.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Geografia Koszalina
*
*
Kategoria:Dorzecze Jamieńskiego Nurtu
Dzień Niedźwiedzia

Dzień Niedźwiedzia – święto obchodzone 2 lutego w kulturach ludów pogańskich dawnej Europy. Według dawnych wierzeń uważano, że niedźwiedź był zwierzęciem rządzącym czasem i następstwem pór roku. W połowie zimy, niedźwiedź przeczuwając jej rychły koniec przewracał się na drugi bok. Miało się to dziać 2 lutego. W Anglii święto to obchodzone jest jako Dzień Borsuka. Wraz z emigrantami i osadnikami zwyczaj ten zawędrował do Kanady, gdzie znany jest obecnie jako Dzień Świszcza.
== Bibliografia ==
* Warsztaty szamańskie w Dniu Niedźwiedzia
Kategoria:Wierzenia
Kategoria:Kultura słowiańska
Kategoria:Dawni Słowianie
Dzika Orlica

Dzika Orlica (czes. Divoká Orlice, niem. Wilde Adler, Erlitz) – rzeka w Sudetach, rozdzielająca w południowej części Góry Bystrzyckie od Orlickich, dopływ Orlicy, należy do dorzecza Łaby i zlewiska Morza Północnego. Źródła w rejonie Torfowiska pod Zieleńcem. Płynie początkowo na południe, później na południowy wschód. Na odcinku 29,5 kilometra (od Lasówki do Lesicy) wzdłuż rzeki biegnie granica Polski i Czech. Ten sam odcinek stanowi też południowo-zachodnią granicę ziemi kłodzkiej.
W dolinie po polskiej stronie położone są wsie: Lasówka, Mostowice, Rudawa, Niemojów, Lesica, które tworzą ciąg osadniczy, gdzie obecnie ze względu na niekorzystne położenie postępuje wyludnianie się wsi (z wyjątkiem Lasówki, która pełni funkcję letniskową).
Na terenie Czech skręca na południe i płynie przełomową doliną przez rezerwat przyrody Ziemska brama (czes. Přírodní rezervace Zemská brána), miejscowości Klášterec nad Orlicí i Pastviny, po czym skręca na zachód. Płynie przez miasto Žamberk, miejscowości Litice, Potštejn, Doudleby nad Orlicí, Kostelec nad Orlicí i Častolovice. Na wysokości miejscowości Albrechtice nad Orlicí łączy się z Cichą Orlicą (czes. Tichá Orlice) w drugą co do wielkości rzekę wschodnich Czech – Orlicę (czes. Orlice).
Dolina Orlicy uchodziła dawniej za krajobrazowy odpowiednik dolin alpejskich.
W rzece żyją m.in. pstrąg potokowy, głowacz białopłetwy, minóg strumieniowy.	
Dolina Dzikiej Orlicy po stronie czeskiej jest obszarem sieci Natura 2000 (po stronie polskiej jest obszarem projektowanym).
== Dopływy ==
* lewobrzeżne
** Białka
** Wołowiec
** Kamionka
** Sarni Potok
** Krzemica
** Mostowy Potok
** Glejnik
** Tartaczny Potok
** Głożyna
** Jelonik
** Czerwony Strumień
** Brodec
* prawobrzeżne
** Czarny Potok (czes. Černý Potok)
** Rokytenka
** Zdobnice
** Bělá
** Bahnice
== Przypisy ==
=== Bibliografia ===
* Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 14: Góry Bystrzyckie i Orlickie. Warszawa; Kraków: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1992, .
* M.Gałowski; Przewodnik turystyczny: "Góry Bystrzyckie i Orlickie"; Ofic. Wydawnicza "Brama"; Kłodzko 2007 r.; .
* S.Namysł; mapa turystyczna ; "Góry Bystrzyckie i Orlickie";skala 1:40 000; Wyd. "PLAN"; Wrocław 2004 r.; .
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
Kategoria:Dorzecze Dzikiej Orlicy
Kategoria:Rzeki w Czechach
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Geografia ziemi kłodzkiej
Kategoria:Rzeki graniczne
Dąbroczna

Dąbroczna – rzeka w zachodniej Polsce, prawy dopływ Orli, do której uchodzi w jej 18,9 km biegu. Długość rzeki to 40,2 km a powierzchnia zlewni wynosi 236,4 km². Spotkać można się również z pisownią Dąbrocznia.
== Przebieg ==
Obszarem źródliskowym są tereny leśne na północ od miejscowości Pępowo. W dalszym biegu ciek płynie przez obszary rolnicze. W Miejskiej Górce znajduje się zbiornik Balaton, który należy do samorządu, który odkupił ją od miejscowej cukrowni. Pełni on funkcję zbiornika retencyjnego. Ma on powierzchnię 0,12 km², jego głębokość sięga 3 m, a objętość czynna wynosi 360 000 m³. Główne dopływy to Złoty Rów (Złota Woda) i kanał Bitter.
Ważniejsze miejscowości nad Dąbroczną to Pępowo i Miejska Górka.
== Czystość ==
W górnym biegu do wód odprowadzane są ścieki z oczyszczalni komunalnej oraz oczyszczalni stadniny koni w Pępowie. W dalszym biegu wody są zanieczyszczane poprzez odprowadzane ścieki socjalne z miejscowości Miejska Górka, nielegalne zrzuty ścieków z ubojni drobiu w Karolinkach oraz niedostatecznie oczyszczone ścieki z zakładów mięsnych w Słupi Kapitulnej. Rzeka prawdopodobnie jest również odbiornikiem ścieków z licznych gospodarstw, o czym świadczy jej zły stan sanitarny.
== Historia ==
W 1921 protest źle wynagradzanych robotników zatrudnionych przy regulacji Dąbroczni był bezpośrednią przyczyną rozruchów głodowych w Rawiczu, czyli tzw. krwawego piątkuTadeusz Becela, Lata górne i chmurne, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1965, s.33.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Orli (dopływu Baryczy)
Dębnica (dopływ Parsęty)

Dębnica – rzeka w północno-zachodniej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim,białogardzkim i świdwińskim. Lewy dopływ Parsęty. Długość 31,5 km, średni spadek 2,3‰, powierzchnia zlewni 282 km²Piotr Dębowski, Ichtiofauna dorzecza Parsęty, Instytut Rybactwa Śródlądowego, Gdańsk. 
Wypływa w okolicach Jeziora Kolbackiego i przepływa przez jeziora: Dębno i Koprzywno.
Miejscowości nad rzeką to: Piaski, Luboradza, Ogartowo, Rudno.
Dolina Dębnicy znajduje się obszarze ochrony "Dorzecze Parsęty". W dolinie rzeki znajduje się jedyne na Pomorzu stanowisko śledziennicy naprzeciwlistnej (Chrysosplenium oppositifolium).
Dno doliny Dębnicy ma szerokość od kilkuset metrów w środkowej części do 4–5 km w odcinku ujściowym. Rzeka płynie niekiedy w szerokiej pradolinie, a gdzieniegdzie charakteryzuje się przełomami. Zalesione dno doliny Dębnicy jest pokryte utworami torfów niskich. W dolnym odcinku rzeka płynie w rozległej pradolinie, która poniżej Zaborza rozszerza się do kilku kilometrów, a następnie łączy się z pradoliną Parsęty na wysokości około 50 m n.p.m. (Uchwała Nr XXII/196/2004 Rady Miejskiej w Połczynie-Zdroju z dnia 30 czerwca 2004 r.)
Wzmianka z 1436/41 r. notuje rzekę pod nazwą Damica. W innych dokumentach pojawia się też nazwa Magnum Damic oraz niemieckie Damitz. W 1630 rzeka jest wymieniana w polskich relacjach o przebiegu granicy między Wielkopolską a Pomorzem (granica polsko-pomorska biegła z zachodu na wschód w górę biegu rzeki). 
Nazwę Dębnica wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – DamitzRozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 października 1948 r. (, s. 22). 
== Zobacz też ==
* Dębnica
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Dębosznica

Dębosznica – rzeka w województwie zachodniopomorskim, długości 32 km, płynąca po Równinie Gryfickiej następnie Wybrzeżu Trzebiatowskim.
Rzeka swoje źródło bierze w gminie Rymań na zachód od wsi Leszczyn, a także koło dawnego PGR Strzębielewo. Za Strzebielewem do rzeki wpada od prawego brzegu struga Lędówka. Dębosznica dalej biegnie przez gminę Siemyśl. Na północ od Świecia Kołobrzeskiego do rzeki od zachodniego brzegu wpada potok Lnianka.
Rzeka Dębosznica płynie w wąskiej, silnie zatorfionej dolinie.
W gminie Kołobrzeg na zachód od wsi Głowaczewo znajdują się dwa jazy rozdzielające wody Dębosznicy. Zachodni jaz tworzy potok Łużanka, który jest dolnym biegiem Dębosznicy. Natomiast przez wschodni jaz wody płyną do rzeki Błotnicy odległej ok. 1 km. 
Oba cieki wodne uchodzą do jeziora Resko Przymorskie.
W 2011 r. przeprowadzono ocenę jakości wód w punkcie kontrolno-pomiarowym k. wsi Głowaczewo, której wyniki umiarkowany potencjał elementów biologicznych, dobry potencjał elementów fizykochemicznych i hydromorfologicznych oraz umiarkowany potencjał ekologicznyInformacja o stanie środowiska w powiecie kołobrzeskim w 2011 roku. WIOŚ Szczecin, 2012-12-12. s. 22.
Nazwę Dębosznica wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Kreiher BachRozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 października 1948 r. (, s. 22). 
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Regoujścia
Kategoria:Rzeki w Polsce
Dębowiec (struga)

Dębowiec – rzeka we wschodniej Polsce, lewobrzeżny dopływ Łukawicy. Obszar źródliskowy rzeki zlokalizowany jest w północnej części Lasów Janowskich. Uchodzi do Łukawicy w okolicy miejscowości Rzeczyca Długa. Koryto Dębowca jest meandrujące, a na odcinkach uregulowanych proste, wycięte w piaskach, miejscami w dnie występują płytko zalegające iły krakowieckie, a także żwiry. 
== Fauna i flora doliny Dębowca ==
Dolina Dębowca jest w większości pokryta lasami, wśród których na szczególną uwagę zasługuje łęg olszowy oraz bór bagienny położone między Lipowcem, a Kochanami. W łęgu tym stwierdzono występowanie 32 gatunków ptaków, m.in. bociana czarnego, dzięcioła zielonosiwego i samotnika, 2 gatunków płazów: ropuchy szarej i żaby trawnej oraz kilku gatunków ssaków, m.in. bobra, wilka i łosia. Mimo, że rzeka jest zachowana w dość naturalnym stanie, wśród ryb w niej występujących stwierdzono występowanie tylko 3 gatunków ryb, z czego 2 inwazyjnych: trawianki i sumika karłowatego oraz 1 chronionego: śliza.
Wśród roślin występujących w łęgu olszowym i borze bagiennym na szczególną uwagę zasługują chronione mchy: gajnik lśniący, torfowiec błotny, torfowiec Girgensohna, torfowiec ostrolistny, a także widłak jałowcowaty, wełnianka pochwowata i bagno zwyczajne.
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Sanu
Kategoria:Rzeki w Polsce
Dłubnia (rzeka)

Dłubnia (dawniej znana jako Glanówka, również jako Gorąca) – rzeka, lewy dopływ Wisły o długości 50,76 km i powierzchni dorzecza 272 km². 
Dłubnia płynie przez Wyżynę Olkuską, Wyżynę Miechowską, Płaskowyż Proszowicki do Niziny Nadwiślańskiej, w województwie małopolskim. Wypływa ze źródła we wsi Jangrot, na wschód od Olkusza. Przepływa przez Imbramowice, Wysocice, Sieciechowice, Michałowice, Raciborowice, Kończyce, Batowice oraz dawne wsie stanowiące części Krakowa: Dłubnię, Bieńczyce, Krzesławice i Mogiłę, gdzie uchodzi do Wisły.
Dłubnia DK39.jpg|Dłubnia w Imbramowicach
Dłubnia - Kraków.jpg|Zapora na Dłubni w Zesławicach
Dlubnia szkola.JPG|Dłubnia w Wysocicach
Lewymi dopływami Dłubni są Luborzycki Potok i Baranówka, a prawym jest Minóżka.
== Zobacz też ==
* Dłubnia (Kraków)
* Dłubniański Park Krajobrazowy
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Informacje o rzece na stronie gminy Michałowice
* Spływy Kajakowe w Nowej Hucie
Kategoria:Hydrologia Krakowa
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Sieć wodna Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej
Długa (rzeka)

Długa (oficjalny hydronim; w dolnym biegu, poniżej Marek znana jako Kanał Markowski) – rzeka w województwie mazowieckim.
== Opis ==
Długa ma źródła w okolicy ulicy Polnej w Starej Niedziałce na północ od Mińska Mazowieckiego (obecnie w miejscu tym przechodzi autostrada A2) i płynąc na zachód przepływa przez Halinów (spiętrzona w postaci stawów), Okuniew, Ossów, Zielonkę i Marki i wpada do Kanału Żerańskiego w warszawskiej dzielnicy Białołęka w okolicy ulicy Kobiałka. Całkowita długość rzeki wynosi około 47 km.
Głównymi dopływami Długiej są:
* Ząza (struga, dawniej Zonza, prawostronny, identyfikator PRNG 160258, długość ok. 20 km) – ma swoje źródła w okolicach wsi Szymankowszczyzna i Ładzyń (blisko bo ok. 4 km od źródeł Długiej, bywa też niewłaściwie utożsamiana z nią całą), uchodzi do Długiej w Okuniewie,
* Czarna Struga (dawniej Cięciwa, prawostronny, identyfikat PRNG 18931) – krótki (ok. 10 km) ciek wypływający z bagien nad brzegiem rzeki Czarnej pomiędzy miejscowościami Majdan, Kolno i Trzcinka, a dawniej prowadzący wody całego górnego biegu Czarnej do obecnego ujścia do Długiej pod Ossowem.
Obecnie rzeka nie jest odbiornikiem wód opadowych z kanalizacji deszczowej, choć w dolnym jej biegu widać wezbrania wód w związku z opadami. W związku z intensywnym rozwojem zabudowy Białołęki planowane jest wykorzystanie rzeki i jej dopływów znanych jako Obiekt Lewandów I z Doprowadzalnikami F i G oraz Rowu Magenta jako miejsca odbioru wód opadowych z dzielnic Białołęka i Rembertów.
Rzeka na terenie miasta Zielonki jest obwałowana na odcinku 2,5 km wałami przeciwpowodziowymi.
Badania przeprowadzone w roku 2002 wykazały, że była to najbardziej zanieczyszczona rzeka na terenie powiatu wołomińskiegoProgram Ochrony Środowiska dla Powiatu Wołomińskiego na lata 2004-2011 (Projekt).
thumb|220px|left|Rzeka Długa w Markach
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki i potoki w Warszawie
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Geografia województwa mazowieckiego
Kategoria:Powiat miński
Kategoria:Powiat wołomiński
Kategoria:Dorzecze Wisły
Edward Klich

Edward Klich (ur. 2 lutego 1878 w Skałacie koło Tarnopola, zm. 1 grudnia 1939 w Poznaniu) – polski slawista, profesor Uniwersytetu Poznańskiego od 1929.
== Życiorys ==
W swych badaniach nad zjawiskami językowymi słowiańszczyzny oddał zasługi folklorystyce polskiej. W roku 1903 w „Materiałach i Pracach Komisji Językowej Akademii Umiejętności w Krakowie” zawarł duży zbiór tekstów białoruskich z powiatu nowogródzkiego, o którym sam krytycznie pisał: „żałośnie chaotyczny lamus”. W rzeczywistości zbiór bardzo bogaty, zawierający wiele nieznanych tekstów spisanych przez Klicha bardzo starannie.
Inna obszerna praca Klicha: Materiały etnograficzne z południowo-zachodniej części powiatu limanowskiego zawiera serię tekstów o życiu codziennym mieszkańców podhalańskich wiosek Kasina Wielka, Niedźwiedź, Poręba Wielka, a ponadto 26 bajek.
Był jednym z niewielu w Polsce znawców języka i folkloru romskiego. W rozprawie Cygańszczyzna w «Chacie za wsią» Kraszewskiego (1931) ujawnił, że Kraszewski, przystępując do pisania tej powieści, przeprowadził studia nad językiem Cyganów hiszpańskich, nie zdawał sobie bowiem sprawy, że ich polscy współbracia mówią innym dialektem.
W Poznaniu mieszkał przy ul. Strusia 9.
1 grudnia 1939 został zamordowany przez Niemców w Forcie VII w Poznaniu (wraz z innymi profesorami UP).
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* Kazimierz Nitsch, Ze wspomnień językoznawcy, Warszawa 1960.
== Linki zewnętrzne ==
* Prace Edwarda Klicha w serwisie Polona.pl
Kategoria:Ludzie urodzeni w Skałacie
Kategoria:Polacy i obywatele polscy straceni przez Niemcy nazistowskie w Okręgu Rzeszy Kraj Warty
Kategoria:Polscy antropolodzy
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1878
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Kategoria:Zmarli w 1939