nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Sama

Sama – rzeka w zachodniej Polsce, lewy dopływ Warty. Płynie na Pojezierzu Poznańskim, w województwie wielkopolskim.
== Przebieg ==
Przepływa rynną polodowcową przez równinne tereny zachodnio-poznankiej moreny dennej. Wypływa z jeziora Lusowskiego w miejscowości Lusówko, która znajduje się w pobliżu Tarnowa Podgórnego, na wysokości około 90 m n.p.m., wśród wzniesień morenowych. Początkowo z Jezioro Lusowskiego (122 ha), po 2 km zmienia kierunek na południowy i wykorzystuje długą rynnę ciągnącą się z południa ku północy, częściowo zaadaptowaną na Zbiornik Radzyny. Dno doliny Samy jest tu podmokłe, a brzegi wysokie. W środkowym brzegu rzeki jej dolina jest wąska i prawie bezleśna. Około 7,5 km przed ujściem Sama zmienia kierunek na północno-zachodni, a jej dolina pogłębia się. W otoczeniu znajdują się tu lasy. Sama po drodze przejmuje spływy jezior: Bytyńskiego, Lubosińskiego Dużego i Małego, Buszewskiego, Pamiątkowskiego, Szamotulskiego i Sycyńskiego.
Sama przepływa przez miejscowości takie jak: Lusówko, Jankowice, Kaźmierz, Myszkowo, Szamotuły, Grabowiec, Kobylniki i Obrzycko. Od młyna w Obrzycku rzeka płynie jarem; ma tu bardzo bystry brzeg i przypomina potok górski. ujście Samy do Warty w Obrzycku leży na wys. 42,5 m n.p.m.
== Kajakarstwo ==
Sama jest mało popularnym szlakiem kajakowym, dostępnym tylko przy wyższym stanie wód. W dolnym biegu występuje sporo przenosek, spowodowanych zalegającymi pniami drzew, a także mostkami i śluzami. Trasa ma postać częściowo prostych, długich odcinków, na przemian z silnymi meandrami.
== Galeria ==
Plik:Rzeka Sama 1.jpg
Plik:Rzeka Sama 3.jpg
Plik:Rzeka Sama 4.jpg
Plik:Rzeka Sama.jpg| Sama niedaleko ujścia
== Zobacz też ==
* Samica Stęszewska
* Samica Obornicka
* Rzeki w Polsce
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Warty
Kategoria:Rzeki w Polsce
Samica Kierska

Samica Kierska (także: Samica Obornicka) – rzeka w województwie wielkopolskim, lewy dopływ Warty.
== Nazwa ==
Nazwa pochodzi od wyrazu pospolitego samica, w staropolszczyźnie – głównego koryta rzeki. Nazwa ta notowana była już w 1413Bogdan Walczak, Co mówią nazwy?, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/2013, s.69, ISSN 0137-3552.
== Przebieg ==
Jej źródła znajdują się w niewielkim, bagnistym zagłębieniu pomiędzy wzgórzami moreny czołowej stadiału poznańskiego położonym ok. 1,5 km na zachód od Jeziora Kierskiego. Do tego jeziora też wpływa w jego północno-zachodnim krańcu, a wypływa w północno-wschodnim. Następnie przepływa przez Jezioro Kierskie Małe i kieruje się na północ, aby skręcić na północny zachód w kierunku Warty, do której uchodzi w osadzie Ruks-Młyn.
Dolina Samicy jest zabagniona, szczególnie w pobliżu wsi Objezierze, gdzie rzeka płynie w rynnie osuszonego jeziora. W dolnym odcinku bieg Samicy staje się bardziej kręty, a brzegi porasta las. Nad rzeką znajdują się Kiekrz (zarówno wieś jak i część Poznania), Chrustowo i Niemieczkowo Dwór.
Uchodzi do Warty za osadą Ruks-Młyn niedaleko Kiszewa, w którym funkcjonowała dawniej przeprawa promowa osobowo-samochodowa Kiszewo-Dołęga.
== Przyroda ==
W zlewni Samicy zlokalizowano 5 stanowisk rodzinnych bobra europejskiego (2006). Część biegu podlega ochronie za pomocą Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Samicy Kierskiej. Cenne z przyrodniczego punktu widzenia są stawy rybne w Objezierzu.
== Zobacz też ==
* Samica
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
# Andrzej Bereszyński, Ewa Homan, Występowanie bobra europejskiego (Castor fiber Linnaeus, 1758) w Poznaniu, w: Nauka Przyroda Technologie – dział Zootechnika, Tom 1, zeszyt 2, 2007, Wydawnictwo Akademii Rolniczej w Poznaniu, ISSN 1897-7820 – źródło danych przyrodniczych
# 
Kategoria:Jeziora i rzeki w Poznaniu
Kategoria:Dorzecze Warty
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Rokietnica (gmina w województwie wielkopolskim)
Kategoria:Oborniki (gmina)
Kategoria:Kiekrz (Poznań)
Sanica

Sanica (Pęcznik, Pęczniak, Czarna) – rzeka, prawobrzeżny dopływ Wschodniej o długości 30,44 km i obszarze dorzecza 255,1 km².
Rzeka płynie na terenie województwa świętokrzyskiego. Przepływa przez teren gmin Chmielnik, Gnojno, Busko-Zdrój, Stopnica i Tuczępy. Przed Nieciesławicami wpada do Wschodniej. Dolinę Sanicy porastają głównie łąki i pastwiska oraz niewielkie skupiska leśne, Jej dopływem jest Stopniczanka.
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Dorzecze Czarnej
Kategoria:Rzeki w Polsce
Sapina

Sapina – rzeka w województwie warmińsko-mazurskim, w zlewni rzeki Węgorapy.
== Przebieg ==
Sapina ma długość 47,6 km, szerokość do 20 m, głębokość do 1 m. Rzeka ma swój początek w Puszczy Boreckiej, ale niektórzy badacze uważają, że znajduje się ono w okolicach wsi Spytkowo i łączy następujące jeziora: Boćwinka, Żywy, Sołtmany, Żywki, Czarne, Kruklin, Patelnia, Gołdapiwo, Wilkus (z jego odnogą jeziorem Brżąs), Pozezdrze, Stręgiel i wpada do jeziora Święcajty. W jej zlewni jest rzeka Bobrówka, która bierze początek obok wsi Kuty. Bobrówka przepływa przez jeziora: Czarna Kuta i Głęboka Kuta, a kończy bieg w jeziorze Stręgiel.
== Śluza ==
Na rzece wybudowana została w 1910 Śluza Przerwanki (obok wsi Przerwanki). Jej zadaniem było spiętrzanie wody na jeziorze Gołdapiwo, tak aby powstał rezerwuar wodny na potrzeby Kanału Mazurskiego. Śluza ma długość 25 metrów i szerokość 4 metrów. Śluza spiętrza wodę na wysokość jednego metra.
== Turystyka ==
Trasa żeglarska na Sapinie od jeziora Święcajty do jeziora Gołdapiwo ma 29 km długości, a szlak kajakowy sięga dalej do jeziora Kruklin i ma długość 34 kilometrów.
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
== Bibliografia ==
* Zdzisław Mirek, Dolina Wielkich Jezior Mazurskich, Wydawnictwo Artystyczno-Graficzne RSW „Prasa”, Poznań, 1971
* Andrzej Wakar i Bohdan Wilamowski, „Węgorzewo. Z dziejów miasta i powiatu”, Pojezierze, Olsztyn, 1968
* Wojciech Kuczkowski, „Szlak Wielkich Jezior Mazurskich”, Fundacja Ochrony Wielkich Jezior Mazurskich, FENIX editions, Warszawa-Giżycko, 1993 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Węgorapy
Serbiszcze

Serbiszcze - plemię słowiańskie zamieszkujące ujście rzeki Muldy. Zaliczane do plemion serbskich obok: Niżan, Głomaczy, Siticów, Niziców, Nieletyców, Susłów.
== Zobacz też ==
* Słowianie
* Serbołużyczanie
Kategoria:Plemiona słowiańskie
Sierpienica

Sierpienica – rzeka w Polsce, prawy dopływ Skrwy o długości 52,43 km.
Rzeka przepływa przez Sierpc. Jej źródła znajdują się w okolicach Bielska. Uchodzi do Skrwy na 62,6 km jej biegu. Ciekami źródłowymi są Sierpienica Prawa i Lewa, przy czym za ciek główny . Płynie szeroką, miejscami zatorfioną doliną, a otaczająca ją wysoczyzna zbudowana jest z piasków i glin. W początkowym odcinku Sierpienica płynie przez tereny zabudowane. W środkowej części zlewni występuje gęsta sieć strug i rowów. Na tym odcinku płynie przez tereny rolne, głównie łąki. 
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Skrwy
Skawica (rzeka)

Skawica – rzeka w południowej Polsce, lewy dopływ Skawy. Jej długość wynosi 23,3 km, a powierzchnia dorzecza 145,96 km². Średni spadek 3,25%Pasternak Kazimierz: Stosunki hydrologiczne Babiej Góry. Wody powierzchniowe, w: "Park narodowy na Babiej Górze. Przyroda i człowiek", Warszawa – Kraków: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983. .
Za główny, źródłowy odcinek Skawicy zwyczajowo przyjmowany jest potok Jałowiec, wypływający spod Przełęczy Jałowieckiej w masywie Babiej Góry. Źródła znajdują się na wysokości 1130 m. Skawica płynie w północno-wschodnim kierunku przez wsie Zawoja, Skawica i Białka, w której na wysokości ok. 370 m, w miejscu o współrzędnych uchodzi do Skawy. Największe dopływy Skawicy to potoki: Gołyńka, Jałowiec, Jaworzynka, Kalinka, Mosorny Potok, Potok Surmiaków, Rotnia, Skawica Sołtysia, Skawica Górna i WełczaOficjalny wykaz wód płynących Polski na Geoportalu
Dolina Skawicy stanowi naturalną granicę pomiędzy Beskidem Makowskim (Grupa Mędralowej i Pasmo Jałowieckie) i Pasmem Babiogórskim należącym do Beskidu Żywieckiego. Przebiega nią droga wojewódzka nr 957, łącząca Białkę z Orawą przez przełęcz Krowiarki.
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
== Przypisy ==
Kategoria:Wody Beskidu Makowskiego
Kategoria:Wody Beskidu Żywieckiego
Kategoria:Dorzecze Skawy
Kategoria:Rzeki w Polsce
Skotawa

Skotawa (kasz. Skòtawa, niem. Schottow) – rzeka w Polsce, w województwie pomorskim, przepływająca przez obszar dwóch gmin – Dębnicy Kaszubskiej w powiecie słupskim i Czarnej Dąbrówki w powiecie bytowskim. Stanowi prawostronny dopływ Słupi o długości 44,6 km.
Głównymi dopływami rzeki są Graniczna (10,7 km), Maleniec (9,6 km), Karżniczka (6,5 km), nazywana także Warblewską Strugą, oraz Dopływ z Jez. Unichowskiego (4,4 km). Sama zaś stanowi najdłuższy dopływ Słupi.
== Położenie ==
Skotawa według regionalizacji fizycznogeograficznej Jerzego Kondrackiego leży na obszarze megaregionu Pozaalpejska Europa Środkowa, prowincji Nizina Środkowoeuropejska, podprowincji Pojezierza Południowobałtyckie, makroregionu Pojezierza Zachodniopomorskiego (314.4), mezoregionu Wysoczyzna Polanowska (314.46). Mezoregion ten zaliczany jest do typu wysoczyzn młodoglacjalnych przeważnie z jeziorami, w większości o charakterze gliniastym, falistym lub płaskim.
== Ochrona ==
Źródłowy odcinek Skotawy wraz z jeziorami Lipieniec (inne nazwy: Lipieniec Duży), Lipieniec Mały, położonymi w biegu rzeki, oraz Spokojne objęty został ochroną. Rozporządzeniem Nr 23/2008 Wojewody Pomorskiego z dnia 7 listopada 2008 r. powołany został rezerwat przyrody „Skotawskie Łąki”, którego celem jest przede wszystkim zabezpieczenie zespołu torfowisk soligenicznych i topogenicznych oraz cennych przyrodniczo ekosystemów wodnych, łąkowych i leśnych.
== Gospodarka ==
Na rzece jest co najmniej kilka jazów i zastawek, m.in. w Nożynku, Jaworach, Jamrzynie, Starniczkach, Dębnicy Kaszubskiej i Skarszowie Dolnym.
== Uwagi ==
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Słupi
Kategoria:Rzeki w Polsce
Skroda (dopływ Nysy Łużyckiej)

Skroda – rzeka, prawobrzeżny dopływ Nysy Łużyckiej o długości 31,83 km.
Płynie w południowej części województwa lubuskiego w powiecie żarskim. Jej źródła znajdują się na Wzniesieniach Żarskich pomiędzy Olbrachtowem a Drozdowem. Zasila stawy rybne w Rościcach. W dolnym biegu rzeki utworzono rezerwat przyrody Nad Młyńską Strugą. Jej lewobrzeżnymi dopływami są Skrodzica i Skródka, a prawobrzeżnymi Pluskawa i Bielec.
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Nysy Łużyckiej
Kategoria:Rzeki w Polsce
Slogan

Slogan (z , od irl. i szk. sluagh-ghairm – okrzyk wojenny) – określenie mogące oznaczać:
* dobitne, krótkie, wyraziste stylistycznie sformułowanie, które ma na celu nakłaniać do czegoś bądź propagować określoną opinię lub skłaniać ku jakiejś zasadzie postępowania;
* spowszedniały, wyświechtany górnolotny frazes.
Slogan to zatem łatwo rozpoznawalne kilkuwyrazowe wyrażenie zawierające powszechnie znane prawdy lub poglądy (może to jednak być również uporczywie powtarzane kłamstwo), które poprzez swoje rozpowszechnienie straciło na oryginalności, a często i autentyczności, przestając zwracać na siebie uwagę odbiorców. Do charakterystycznych cech sloganów należą: zastosowanie podstawowej leksyki, występowanie zdań asyndetycznych (niełączonych spójnikami), a także operowanie zjawiskiem homonimii.
Slogan jest częstym składnikiem wypowiedzi oficjalnych, szczególnie o charakterze propagandowym, a nadmierna ich liczba w tych wypowiedziach oznacza praktycznie mowę o niczym. Paradoksalnie jednak slogany są skuteczne w języku reklamy, przyzwyczajając reklamobiorcę do nowego produktu, poprzez wywołanie u niego wrażenia rozpowszechnienia, popularności, a nawet pospolitości reklamowanego produktu, co umożliwia jego trwałe umiejscowienie na rynku.
== Zobacz też ==
* slogan polityczny
* dżingiel
* liner
== Przypisy ==
Kategoria:Środki stylistyczne
Kategoria:Semantyka
Smarkata

Smarkata – struga, prawobrzeżny dopływ Trześniówki o długości 17 km. Ma źródła we wsi Hadykówka. Płynie na północny zachód przez Puszczę Sandomierską. Smarkatą zasilają dopływ z Chlistaw, dopływ z Kamionki, kanał Korczak i rów Gawrynówka. Koryto Smarkatej na nieuregulowanym, środkowym odcinku jest meandrujące. 75% długości koryta zostało uregulowane na początku XX wieku. Dno strugi jest piaszczyste, miejscami gliniaste. Smarkata jest rzeką o wodach wysokiej klasy czystości. W jej dolinie występują liczne starorzecza oraz dwa torfowiska niskie o powierzchni 7 ha. Podkarpackie Towarzystwo Przyrodników Wolne Rzeki proponuje utworzenie rezerwatu przyrody o powierzchni 195,8 ha, obejmującego siedmiokilometrowy odcinek Smarkatej.
W dolinie Smarkatej stwierdzono występowanie ponad 300 gatunków zwierząt, roślin, śluzowców i grzybów. Występują tu m.in. następujące gatunki zwierząt objęte ścisłą ochroną: modraszek telejus, modliszka zwyczajna, wilga zwyczajna, grubodziób zwyczajny, sóweczka, żuraw, gąsiorek, dzięcioł średni, strzyżyk zwyczajny, dzięcioł duży, kowalik zwyczajny, bogatka, puszczyk, gatunki objęte częściową ochroną: rak szlachetny, żaba trawna, śliz pospolity, bóbr europejski i wydra europejska. Z pozostałych gatunków występują m.in.: karaś pospolity, karaś srebrzysty, okoń pospolity, łoś euroazjatycki, lis rudy, sarna europejska, dzik euroazjatycki, kuna leśna, jeleń szlachetny. Florę doliny Smarkatej reprezentują m.in. następujące gatunki roślin częściowo chronionych: gajnik lśniący, płonnik pospolity, torfowiec frędzlowaty, torfowiec błotny, bagno zwyczajne, pływacz zwyczajny, wawrzynek wilczełyko, widłak jałowcowaty i widłak goździsty.
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
Kategoria:Dorzecze Trześniówki
Kategoria:Rzeki w Polsce
Smuga (dopływ Czarnego Potoku)

Smuga – prawy dopływ Czarnego Potoku o długości 5 km. Źródło rzeki znajduje się we wsi Czołki w Gminie Sitno. Wypływa z ogromnego obszaru bagiennego na północ od Zamościa. Jej dopływami są głównie rowy melioracyjne. Zasila kompleks stawów rybnych we wsi Łapiguz. W tym obszarze koryto rozszerza się nawet do 4 metrów. Po kilkunastu metrach wpada do Czarnego Potoku. To dłuższy z dwóch dopływów tej rzeki. Jego źródła zasilają także południową część Działów Grabowieckich. Często mylony z drugim dopływem Czarnego Potoku czyli Rowem Krynicznym może nawet jest z nim tożsamy (Akta Hipotetyczne) lecz Rów Kryniczny ma swoje źródła na Majdanie w Zamościu.
== Zobacz też ==
* rzeki w Polsce
== Bibliografia ==
* http://www.zamosciopedia.pl/index.php/cn-cz/item/2532-CZARNY%20POTOK
 
Kategoria:Wody Roztocza
Kategoria:Rzeki w Polsce
Sobiepanka

Sobiepanka – płytka, kamienista rzeka, górny odcinek rzeki Krutyni. 
Sobiepanka wypływa z jeziora Lampasz. Ma 1,5 km długości, maksymalna głębokość to 30 cm. Uchodzi do jeziora KujnoMazury PTTK – Spływy kajakowe – Krutynia, Łyna – Najlepsze kajaki na Warmii i Mazurach!.
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Pisy (dopływu Narwi)
Sobińska Struga

Sobińska Struga (także Sobina) – rzeka w północnej Polsce, lewy dopływ Wdy.
== Charakterystyka ==
Długość rzeki wynosi 33 km, powierzchnia zlewni 103,3 km², średnioroczny przepływ 0,5 m³/sek. (minimalny 0,16–0,2 m³/sek.). Swoje źródło ma w niewielkim jeziorze śródleśnym na zachód od wsi Dębia Góra. Przepływa przez Bory Tucholskie i niemal w całości przez Wdecki Park Krajobrazowy, płynąc doliną wciętą na 8–18 metrów w podłoże sandrowe i morenowe. Uchodzi do Wdy w miejscowości Żur.
== Ochrona ==
Prawie cała rzeka (prócz odcinka źródłowego) objęta jest ochroną w ramach zespołu przyrodniczo-krajobrazowego „Dolina Rzeki Sobińska Struga”.
== Turystyka ==
W pobliżu górnego odcinka rzeki prowadzi szlak turystyczny Szlak Partyzantów AK.
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* Raport o stanie środowiska województwa kujawsko-pomorskiego w 2005 roku, Biblioteka Monitoringu Środowiska, Bydgoszcz 2006 (.pdf) str. 103-104
Kategoria:Kociewie
Kategoria:Dorzecze Wdy
Kategoria:Rzeki w Polsce
Solinka (rzeka)

Solinka – rzeka w Bieszczadach Zachodnich, największy po Osławie bieszczadzki dopływ Sanu. Ma 48,1 km długości i jest pod tym względem trzecia w Bieszczadach. Jej źródła znajdują się na południowych stokach Rosochy w masywie Hyrlatej, na wysokości ok. 1000 m n.p.m. Uchodzi do Jeziora Solińskiego we wsi Bukowiec (poziom wody ok. 410 m n.p.m.).
Na początku opływa od zachodu masyw Hyrlatej, przepływając przez miejscowość Solinka. Następnie płynie w kierunku wschodnim, przez Żubracze oraz Majdan, oddzielając Wysoki Dział od pasma granicznego. Dalej, za Cisną, czyli największą miejscowością leżącą nad tą rzeką, jej dolina jest granicą pomiędzy Pasmem Łopiennika i Durnej a należącym do pasma granicznego grzbietem Jasła. W rejonie Dołżycy skręca na północ i wpływa pomiędzy masywy Łopiennika oraz Falowej. Za wsią Buk wpada z prawej strony największy dopływ – Wetlina. Następnie, przez Polanki, Terkę oraz Bukowiec, osiąga Jezioro Solińskie. Jej wody tworzą zachodnią część zbiornika, która w okolicach Polańczyka łączy się z Sanem płynącym we wschodnim odgałęzieniu.
Ponad połowa długości (27 km – 56%) przepływa przez Gminę Cisna.
== Ważniejsze dopływy ==
* prawe:
** Roztoczka
** Dołżyczka
** Wetlina
* lewe:
** Wołkowyjka
== Zobacz też ==
* Rzeki w Polsce
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* 
* 
Kategoria:Wody Bieszczadów Zachodnich
Kategoria:Dorzecze Sanu
Kategoria:Rzeki w Polsce
Sopot (dopływ Tanwi)

Sopot – rzeka, prawy dopływ Tanwi o długości 24,35 km.
Rzeka płynie na Roztoczu, płynie przez Park Krajobrazowy Puszczy Solskiej, a w szczególności przez utworzony w celach ochronnych rezerwat Czartowe Pole. Przepływa przez miejscowości: Ciotusza Stara, Majdan Sopocki Pierwszy,Majdan Sopocki Drugi, Nowiny, Hamernia i Osuchy. Jej dopływem jest struga Czarna.
Na rzece na granicy Majdanu Sopockiego Pierwszego i Majdanu Sopockiego Drugiego utworzono w celach retencyjnych i rekreacyjnych zalew, nieopodal którego znajduje się ośrodek wypoczynkowy.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Bibliografia ==
* 
== Przypisy ==
Kategoria:Wody Roztocza
Kategoria:Dorzecze Tanwi
Kategoria:Rzeki w Polsce
Sołokija

Sołokija ( Sołokija) – rzeka w południowo-wschodniej Polsce i na zachodzie Ukrainy, w dorzeczu Wisły, dopływ Bugu. 
Długość – 71 km, powierzchnia zlewni – 939 km². Źródła w Polsce, na północ od Tomaszowa Lubelskiego, na północnych stokach Roztocza. Płynie na południowy wschód, przecinając w okolicy miejscowości Wierzbica granicę polsko-ukraińską. Następnie zmienia kierunek na wschodni, przepływa przez miasteczko Bełz, Uhnów i w Czerwonogrodzie (dawniejszy Krystynopol) uchodzi do Bugu. Dolina rzeki w jej dolnym biegu jest w znacznej części zabagniona. Po przeprowadzeniu melioracji stała się kanałem melioracyjnym.
Polska część doliny została objęta ochroną w ramach sieci Natura 2000 – „Dolina Sołokiji” PLB060021.
== Dopływy ==
lewe: Rzeczyca z Szyszłą
prawe: Prutnik
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Linki zewnętrzne ==
* 
* rezerwaty-podkarpackie.pl - Sołokija
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Rzeki na Ukrainie
Kategoria:Dorzecze Bugu
Sołotwa

Sołotwa – rzeka w woj. podkarpackim w powiecie lubaczowskim. Jest prawym dopływem rzeki Lubaczówki. Wypływa z terenów Roztocza na Ukrainie, do miejsca przyjęcia prawego dopływu Glinianki, koło wsi Basznia Górna, nosi nazwę Smolinka. 
W Polsce przepływa przez Lubaczów i wsie: Załuże, Antoniki, Mokrzyca, Bałaje.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Monitoring rzek
Kategoria:Dorzecze Sanu
Kategoria:Rzeki w Polsce
Stanisław Karolak

Stanisław Karolak (ur. 22 lutego 1931 w Żyrardowie, zm. 5 czerwca 2009 w Gdańsku) – językoznawca, romanista i slawista.
== Życiorys ==
W 1955 r. ukończył studia na Uniwersytecie Warszawszkim. W 1964 r. został doktorem nauk humanistycznych. Od 1978 profesor nadzwyczajny, od 1988 zwyczajny. W latach 1955–1973 wykładowca języka rosyjskiego na Uniwersytecie Warszawskim, w latach 1973–1981 kierownik Zakładu Filologii Romańskiej, następnie dyrektor Instytutu Filologii Romańskiej Uniwersytetu Śląskiego, od 1981 kierownik katedry filologii romańskiej Wyższej Szkoły Pedagogicznej (dzisiejszego Uniwersytetu Pedagogicznego) w Krakowie. Został pochowany na cmentarzu katolickim w Sopocie (kwatera C7-4-7)śp. Stanisław Karolak.
== Odznaczenia ==
* Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2004)
* Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1978)
* Kawaler francuskiego Orderu Palm Akademickich
* doctor honoris causa Université de Paris XIII
* członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie
* profesor honorowy Université Libre de Bruxelles.
== Prace ==
* Autor rozpraw teoretycznych i opisowych, zwłaszcza na temat składni i słowotwórstwa:
*# Zagadnienia rekcji przyimkowej czasownika w języku rosyjskim (1966)
*# Zagadnienia składni ogólnej (1972)
*# Składnia wyrażeń predykatywnych, w: Gramatyka współczesnego języka polskiego (1984, redaktor Stanisław Urbańczyk)
*# Kwantyfikacja a determinacja w językach naturalnych (1990)
*# Études sur l'article et la determination (1995)
*# Gramatyka kontrastywna przedimka (rodzajnika) francuskiego i angielskiego (2002)
*# wybór rozpraw Od semantyki do gramatyki (2001).
* Współautor
*# (wspólnie z Danutą Wasilewską) podręczników języka polskiego dla cudzoziemców Polnisch für Fortgeschrittene (1974) i My goworim i czitajem po-polski (1984).
*# Inchoatywna konfiguracja aspektualna w języku macedońskim. Инхоативна видска конфигурација во македонскиот јазик (2000) (wspólnie z Milicą Mirkułowską).
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Śląskiego
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy rusycyści
Kategoria:Polscy romaniści
Kategoria:Urodzeni w 1931
Kategoria:Zmarli w 2009
Kategoria:Polscy doktorzy honoris causa uczelni we Francji
Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Palm Akademickich
Kategoria:Ludzie urodzeni w Żyrardowie
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
Kategoria:Pochowani na Cmentarzu katolickim w Sopocie
Stanisław Poręba (rusycysta)

Stanisław Poręba (ur. 24 czerwca 1930 w Tarnowie, zm. 12 stycznia 2012 w Sosnowcu), mąż Gabrieli z d. Olak – polski filolog, rusycysta, historyk literatury rosyjskiej XX wieku. Absolwent Katedry Filologii Rosyjskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego (1955). Jeden z twórców studiów rusycystycznych na Uniwersytecie Śląskim, gdzie pełnił funkcje prodziekana Wydziału Filologicznego (1982–1984), dyrektora Instytutu Filologii Rosyjskiej (1984–1990). Emerytowany profesor Uniwersytetu Śląskiego i Wyższej Szkoły Zarządzania Marketingowego i Języków Obcych w Katowicach. Współautor pierwszego polskiego podręcznika akademickiego do historii literatury rosyjskiej całego okresu sowieckiego (wraz z żoną Gabrielą Porębiną).
== Upamiętnienie ==
* 
== Publikacje ==
Spis publikacji za lata 1964–1996 zamieszczony jest w książce 
=== Książki ===
* Skrypt do nauki języka rosyjskiego dla studentów uczelni medycznych (1967).
* Twórczość Lidii Sejfulliny lat dwudziestych (1974).
* Rosyjska powieść radziecka w latach 1953–1956 (1977).
* Drogi rozwoju porewolucyjnej prozy rosyjskiej. Kierunki i prądy literackie (1981).
* Pieriestrojka literacka w ZSRR. Próba rekonesansu (1991)
* Aleksander Sołżenicyn (1992).
* Historia literatury rosyjskiej. 1917–1991 (1994; 1996).
=== Redakcja książek ===
* Zagadnienie prądów i kierunków w literaturze rosyjskiej (1980)
* Literatura rosyjska wobec tradycji kulturowych (1982)
* Postać w literaturze rosyjskiej XX wieku (analizy i przekroje) (1983)
* Powieść rosyjska XIX i XX wieku (1984)
* Z zagadnień realizmu rosyjskiego (1986)
== Źródła i linki zewnętrzne ==
* 
* 
* Małgorzata Toczkowska, Poręba Stanisław, w: Pisarze i badacze literatury w Zagłębiu Dąbrowskim. Słownik biobibliograficzny, tom 3 (pod redakcją Pawła Majerskiego), Sosnowiec 2006, s. 134–137
Kategoria:Polscy historycy literatury
Kategoria:Polscy rusycyści
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1930
Kategoria:Zmarli w 2012
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Śląskiego
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Ludzie urodzeni w Tarnowie