nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Liwa

Liwa – rzeka II rzędu w północnej Polsce, prawy dopływ Nogatu. Największy dopływ Liwy to Kanał Palemona. W górnym biegu rzeki występują liczne elektrownie wodne.
== Przebieg ==
Długość Liwy wynosi 111,4 km i przepływa przez województwa warmińsko-mazurskie oraz pomorskie. Wypływa na wysokości 102 m n.p.m. z jeziora Piotrkowskiego na Pojezierzu Iławskim, następnie w kierunku północnym, krętym korytem przepływa przez jezioro Januszewskie. W okolicach wsi Fabianki zmienia kierunek na zachodni wpływając do jeziora Gaudy (Rezerwat przyrody Jezioro Gaudy), za Kamieńcem płynie na południowy zachód. Opływając zakolem Prabuty od północy przepływa przez jeziora Dzierzgoń i jezioro Liwieniec. Dalej płynie na zachód i opływa łukiem od południa miasto Kwidzyn, a następnie przepływa przez Kwidzyńską Dolinę Wisły płynąc równolegle do Wisły. Uchodzi do Nogatu poniżej śluzy w Białej Górze w powiecie sztumskim.
Zlewnia Liwy zajmuje 990,8 km² i stanowi obszar o zróżnicowanej rzeźbie z dominacją falistej. Zbudowana jest głównie z piasków sandrowych i glin zwałowych. Na utworach gliniastych wytworzyły się gleby brunatne wyługowane, a na piaszczystych gleby bielicowe i pseudobielice. W nieckach i zagłębieniach wytworzyły się torfowiska. Zlewnia Liwy w obrębie województwa warmińsko-mazurskiego charakteryzuje się dużą lesistością i jeziornością.
== Historia ==
Liwę nazywano dawniej Starym Nogatem, ponieważ tworzyła z Nogatem jeden ciek wodny. W okolicy Białej Góry Krzyżacy usypali na przełomie wysoki i wąski wał oddzielający Liwę od Wisły, przekopali go na przełomie XIII i XIV w. kierując część wód wiślanych do Nogatu polepszając walory żeglowne rzeki przepływającej przez stanowiący ich siedzibę MalborkPiotr Skurzyński „Warmia, Mazury, Suwalszczyzna” Wyd. Sport i Turystyka – Muza S.A. Warszawa 2004 s. 51-52 .
== Miejscowości nad Liwą ==
* Fabianki – prawy brzeg
* Rudniki – lewy brzeg
* Kamieniec
* Bronowo – lewy brzeg
* Prabuty – lewy brzeg
* Kamionka – prawy brzeg
* Górki – lewy brzeg
* Kwidzyn
* Białki – lewy brzeg
* Rozpędziny – prawy brzeg
* Mareza
* Podzamcze
* Gurcz
* Jarzębina – lewy brzeg
* Biała Góra – prawy brzeg
== Ochrona przyrody ==
Razem z nurtem Liwia przepływa przez następujące powierzchniowe formy ochrony:
* Rezerwat przyrody Jezioro Gaudy
* Ostoja Iławska (PLH280053) SOO
* Lasy Iławskie (PLB280005) OSO
* Park Krajobrazowy Pojezierza Iławskiego
* Obszar Chronionego Krajobrazu Pojezierza Iławskiego
* Obszar Chronionego Krajobrazu Rzeki Liwy
* Obszar Chronionego Krajobrazu Jeziora Dzieżgoń
* Rezerwat przyrody Jezioro Liwieniec
* Morawski Obszar Chronionego Krajobrazu
* Sadliński Obszar Chronionego Krajobrazu
* Dolina Dolnej Wisły (PLB040003) OSO
* Dolna Wisła (PLH220033) SOO.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Locja Liwy dla wodniaków Piotra Saleckiego
Kategoria:Dorzecze Nogatu
Kategoria:Powiat kwidzyński
Kategoria:Powiat iławski
Kategoria:Rzeki w Polsce
Liwiec

Liwiec, Liw – rzeka płynąca przez województwo mazowieckie o długości ok. 142 km. Ma dwa źródła – południowe (uważane za główne) nieopodal wsi Sobicze oraz północne (tzw. Liwiec II) na terenie wsi Zawady. Wysokość głównego źródła wynosi 161 m n.p.m., rzędna ujścia to 84 m n.p.m., a spadek rzeki głównej wynosi 0,54‰. Średni przepływ w Łochowie wynosi 10,5 m³/s. Rzeka przepływa przez miejscowości:
Ujście Liwca do Bugu znajduje się w pobliżu Kamieńczyka (4 km od miasta Wyszkowa).
Rzeka stanowi południową granicę historycznego Podlasia.
== Dopływy ==
W kolejności od źródeł:
* Stara Rzeka (P)
* Helenka (L)
* Muchawka (L)
* Kostrzyń (L)
* Czerwonka (P)
* Miedzanka (P)
* Osownica (L)
W roku 2014 ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz budżetu zostały oznakowane szlaki kajakowe na Liwcu i jego dopływach Kostrzyniu i MuchawceStrona liwiec.com .
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
== Linki zewnętrzne ==
* Spływ Liwcem z Wyszkowa do Węgrowa
* Galeria zdjęć rzeki
* E. Królak, M. Korycińska: Taxonomic Composition of Macroinvertebrates in the Liwiec River and its Tributaries (Central and Eastern Poland) on the Basis of Chosen Physical und Chemical Parameters of Water and Season. Polish J. of Environ. Stud. Vol. 17, No. 1 (2008), 39-50
* 
Plik:Liwiec 3.jpg|W okolicach Strachowa
Plik:Liwiec 4.jpg|W okolicach Kamieńczyka
Plik:Liwiec.jpg|Widok z mostu na DK62 (Puste Łąki)
Plik:Liwiec starorzecze.jpg|Starorzecza w okolicach Węgrowa
Plik:River Liwiec near Starowola POL.jpg|Rzeka Liwiec w pobliżu Starowoli
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Liwna

Liwna (dawna nazwa niem. ) – rzeka, prawobrzeżny dopływ Gubra o długości 36,24 km.
Źródła rzeki znajdują się na zachód od jeziora Silec. Przepływa przez dwa mezoregiony: Krainę Wielkich Jezior Mazurskich i Nizinę Sępopolską. W podziale administracyjnym – przepływa przez teren powiatu kętrzyńskiego oraz gminy Srokowo i Barciany. Wzdłuż rzeki położone są miejscowości: Ogródki, Barciany, Modgarby, Silginy, Krelikiejmy. Największym dopływem jest Sołka, wpadająca do Liwny we wsi Silginy. Przepływy charakterystyczne powyżej ujścia do Gubra z okresu 1951-1985: SSQ – 1,45 m³/s, SNQ – 0,24, NNQ – 0,20.
== Klasyfikacja czystości wód rzeki w roku 1999 ==
W roku 1999 Liwna prowadziła wody III klasy czystości w Ogródkach i Krelikejmach oraz pozaklasowe w Barcianach (zdecydowały o tym azotyny, fosforany i fosfor ogólny). W porównaniu z badaniami prowadzonymi w roku hydrologicznym 1994/95 nastąpiły zmiany w klasyfikacji ogólne w Ogródkach i Krelikiejmach z NON (wody pozaklasowe) na III klasę czystości. W Barcianach wody w latach 1994/95 też były pozaklasowe. Rzeka badana była przez WIOŚ w Olsztynie w trzech przekrojach pomiarowo kontrolnych: w miejscowości Ogródki powyżej ujścia do Gubra, w Barcianach i w Krelikiejmach.
W roku 1999 Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Barcianach – poprzez rów melioracyjny – odprowadzał do Liwny około 45 m³/d ścieków oczyszczonych w oczyszczalni mechaniczno-biologicznej. Substancje organiczne kwalifikowały wody Liwny do II klasy czystości. Stężenie azotu amonowego odpowiadało I klasie czystości, a azotu ogólnego II klasie. Azotany wskazywały na I lub na II klasę czystości. Stężenie charakterystyczne azotynów kształtowało się od wartości dopuszczalnych dla II klasy czystości w Ogródkach, III klasy w Krelikiejmach do wartości pozaklasowych w Barcianach. Stężenie azotynów w Barcianach dwukrotnie przekroczyło normy dla III klasy. W górnym odcinku rzeki Liwny stężenia fosforanów i fosforu ogólnego wskazywały na II i III klasę czystości. W Barcianach stężenie związków fosforu przekraczało dopuszczalne normy, natomiast w dolnym biegu mieściły się w II klasie czystości. Wskaźnik saprobowości sestonu wskazywał na II klasę czystości i jedynie w pierwszym przekroju (Ogródki) wskazywał na III klasę czystości. Miano coli typu kałowego na całej długości rzeki spełniało wymogi III klasy czystości.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* "Raport o stanie środowiska województwa warmińsko-mazurskiego w latach 1999-2000". Biblioteka Monitoringu Środowiska, Olsztyn 2001.
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Gubra
Liśnica (dopływ Parsęty)

Liśnica (Leśnica) – rzeka, prawobrzeżny dopływ Parsęty o długości 42,88 km i powierzchni zlewni 171,37 km².
Źródło rzeki znajduje się na Pojezierzu Drawskim, Liśnica płynie następnie na Równinie Białogardzkiej. Jej prawym dopływem jest Leszczynka.
Nazwę Liśnica wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – LeitznitzRozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 października 1948 r. (, s. 22).
Plik:Borzysław Liśnica.JPG|Liśnica w Borzysławiu
Plik:Bialogard-Swidwinska-080516-149.jpg|Liśnica w Białogardzie
== Zobacz też ==
* Liśnica
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Parsęty
Kategoria:Rzeki w Polsce
Lubaczówka

Lubaczówka (w górnym biegu Zawadówka) – rzeka w Kotlinie Sandomierskiej, prawy dopływ SanuWykaz wód płynących. Swój początek bierze jako Zawadówka na Roztoczu Wschodnim, na Ukrainie w okolicach wsi Starzyska. Na obszar Polski wpływa w okolicach Budomierza. Płynie przez Płaskowyż Tarnogrodzki do Pradoliny Podkarpackiej. Przepływa między innymi przez miasto Lubaczów i wsie Nowa Grobla, Radawa, Cetula i Zapałów. Uchodzi do Sanu na wysokości 178 m n.p.m. w Manasterzu. Długość rzeki wynosi 88,2 km, w tym 67,3 km w Polsce.
== Główne dopływy ==
Prawe: Sołotwa ze Świnicą (obok Zawadówki, uważana za drugą źródłową strugę Lubaczówki), Przerwa, Radawka.
== Zobacz też ==
* Rzeki Europy
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Dorzecze Sanu
Kategoria:Rzeki w Polsce
Lubianka (dopływ Kamiennej)

Lubianka – rzeka w centralnej Polsce, prawobrzeżny dopływ rzeki Kamiennej.
Na całym odcinku płynie przez Sieradowicki Park Krajobrazowy w województwie świętokrzyskim. Rzeka bierze początek w okolicy Rezerwatu Góra Sieradowska, podobnie jak druga z rzek Swiślina, na której zbudowana jest zapora w Wiórach.
Na Lubiance zbudowany jest zalew w Starachowicach
* źródło – Siekierno Nowa Wieś (gmina Bodzentyn, powiat kielecki)
* ujście – Starachowice Michałów (powiat starachowicki, województwo świętokrzyskie)
* zbiorniki na rzece:
** Zalew Lubianka
== Zobacz też ==
* rzeki w Polsce
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Kamiennej (dopływu Wisły)
Lubienka (dopływ Zgłowiączki)

Lubienka (Lubieńka) – rzeka, prawy dopływ Zgłowiączki o długości 46,72 km.
Rzeka wypływa w okolicach Lubienia Kujawskiego i przybiera kierunek północny. Przepływa obok miejscowości Kłóbka i Kępka Szlachecka, a następnie pomiędzy miejscowościami Wilkowiczki i Zakrzewek przepływa pod linią kolejową nr 18 i drogą wojewódzką nr 269. W dalszym swoim przebiegu mija miejscowości: Wilkowice, Śmiłowice i Kuźnice, a w miejscowości Nakonowo przepływa pod autostradą A1 i drogą wojewódzką nr 265. Tuż przed Włocławkiem przyjmuje swój prawy dopływ Rakutówkę, a po przejściu pod drogą krajową nr 62, w okolicy miejscowości Mazury, wpada do Zgłowiączki.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Zgłowiączki
Kategoria:Rzeki w Polsce
Luboczanka

Luboczanka – rzeka, lewostronny dopływ Pilicy o długości 21,4 km. 
Płynie na Wysoczyźnie Rawskiej. Swój początek bierze w miejscowości Wielka Wola w gminie Czerniewice, a uchodzi do Pilicy na wschód od Luboczy. 
W XV i XVI wieku rzeka nosiła nazwę Lubocza, urobioną od nazwy wsi Lubocz, przez którą przepływa. W XVIII wieku pojawiła się alternatywna nazwa wodna Leśnica, która w dwóch następnych wiekach rywalizowała z mianem Luboczka lub Lubocka (domyślnie: rzeka). Współczesna postać Luboczanka w zapisach źródłowych pojawiła się dopiero w drugiej połowie XX wieku. 
W rzece występują różne gatunki ryb, bobry, dawniej występowały raki. Luboczanka jest rzeką meandrująca.
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* Przemysław Zwoliński (red.), Hydronimia Wisły, cz. 1: Wykaz nazw w układzie hydrograficznym, Wrocław, Warszawa, Kraków 1965: Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wydawnictwo PAN, s. 142. 
* Jerzy Duma, Gewässernamen im rechten Zuflussgebiet der Weichsel zwischen Pilica und Brda (Nazwy wodne w zlewisku lewych dopływów Wisły od Pilicy po ujście Brdy), Lieferung 14, Stuttgart 1999: Franz Steiner Verlag, s. 45.
* Jerzy Duma, Nazwy rzek lewobrzeżnego Mazowsza z całym dorzeczem Pilicy, Warszawa 1999: Towarzystwo Naukowe Warszawskie, s. 56, 100, 103, 123. 
* Andrzej Jura, Lubocz – malownicza wieś w sercu Polski, Lubocz 2015, s. 36-37, 88-104.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Pilicy
Ludwik Kos-Rabcewicz-Zubkowski

Ludwik Jan Kos-Rabcewicz-Zubkowski (ur. 15 lipca 1914 w PawłowskuRainer Berg "Baza osób polskich", zm. 1991 w Kanadzie) – polski slawista i prawnik, specjalista w dziedzinie prawa arbitrażowego, kierownik referatu antysowieckiego wydziału wschodniego Sekcji Politycznej Departamentu Spraw Zagranicznych Delegatury Rządu na KrajWaldemar Grabowski, Polska Tajna Administracja Cywilna 1940–1945, Warszawa 2003, s. 280..
==Życiorys==
Walczył podczas powstania warszawskiego w stopniu podporucznika, należał do Kierownictwa Produkcji Uzbrojenia przy Komendzie Głównej Armii Krajowej, posługiwał się pseudonimami „Korab” i „Kos”Biogram na stronie Muzeum Powstania Warszawskiego. Po II wojnie światowej emigrował do Kanady, na Uniwersytecie w Montrealu był profesorem slawistyki, a także wykładał prawo międzynarodowe i cywilne. W 1967 został wykładowcą porównawczego prawa karnego na Uniwersytecie w Ottawie oraz prowadził badania nad teorią i praktyką arbitrażu w międzynarodowych stosunkach handlowych. Członek korespondent Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, Polskiego Towarzystwa HeraldycznegoRocznik Polskiego Towarzystwa Heraldycznego, nr I (XII), Polskiego Instytutu Naukowego w Kanadzie (w latach 1989–1991 Prezes Oddziału Ottawskiego)Zarys historii PINK, Polski Instytut Naukowy w Kanadzie.
==Publikacje==
Ludwik Kos-Rabcewicz-Zubkowski ogłosił ponad 60 publikacji naukowych oraz wiele artykułów w czasopismach specjalistycznych, był współautorem publikacji prawnych. Ponadto był autorem książek z dziedziny międzynarodowego prawa arbitrażowego i wykładni prawa krajów komunistycznych. 
* "Sir Casimir Stanislaus Gzowski: A Biography" /1959/;
* "Procedural rights of aliens before tribunals in Poland";
* "The legal aspects of trade with Communist countries" /1966/;
* "The Poles in Canada" /1968/;
* "East European rules on the validity of international commercial arbitration agreements" /1970/;
* "Commercial and civil law arbitration in Canada" /1978/;
* "Commercial arbitration institutions : an international directory and guide" /1986/ (współautor Paul J. Davidson);
== Przypisy ==
Kategoria:Członkowie Delegatury Rządu na Kraj
Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie
Kategoria:Kanadyjscy prawnicy
Kategoria:Kanadyjscy sowietolodzy
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy specjaliści prawa międzynarodowego
Kategoria:Powstańcy warszawscy
Kategoria:Urodzeni w 1914
Kategoria:Wykładowcy uczelni w Kanadzie
Kategoria:Zmarli w 1991
Maciej Czerwiński

Maciej Czerwiński (ur. 22 marca 1976 w Krakowie) – polski filolog slawista, tłumacz, krytyk literacki, profesor nauk humanistycznych, pracownik Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zajmuje się semiotyką i semiotyką kultury, analizą dyskursu, związkami kulturowymi polsko-chorwackimi oraz językami i literaturami byłej Jugosławii.
Studia w dziedzinie filologii słowiańskiej ukończył w 2000 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim. Doktoryzował się w 2004 r., a habilitację uzyskał w 2013 r. 1 września 2020 objął stanowisko dyrektora Instytutu Filologii Słowiańskiej UJ. Tytuł naukowy profesora otrzymał w 2022 roku (dyscypliny: językoznawstwo i literaturoznawstwo).
Jest autorem ponad 100 publikacji naukowych, w tym 7 monografii. Przygotował do druku reprint albumu pt. Kraków Zagrzebiowi, w którym ukazały się teksty ważnych polskich literatów i publicystów (m.in. Adam Mickiewicz, Józef Ignacy Kraszewski, Adam Asnyk, Władysław Anczyc, Józef Szujski, Karol Lanckoroński) oraz rysunki artystów (m.in. Jan Matejko, Jacek Malczewski, Wojciech Kossak). Był współautorem wystawy poświęconej Ivanowi Meštroviciowi w Krakowie (MCK, 2017). Współredagował tom poświęcony postaci biskupa Josipa Juraja Strossmayera.
Indywidualne projekty naukowe realizował w Stanach Zjednoczonych (Uniwersytet Yale’a) oraz w Niemczech (Uniwersytet Friedricha Schillera). 
Jego pradziadkiem stryjecznym był Wojciech Czerwiński, a dalszym krewnym inny filolog August ŻabaM. Czerwiński, Filie „Nowodworka” w terenie. Rzecz o Wojciechu Czerwińskim. W: Nowodworek z pamięci: uczniowie, absolwenci i nauczyciele we wspomnieniach, biografiach i anegdotach, red. W. Strokowski, Kraków 2018, s. 135-147. Jest zięciem Marii RostworowskiejSt. J. Rostworowski, Monografia Rodziny Rostworowskich, tom 2, Warszawa 2013, s. 1379-1380. 
== Nagrody ==
Jego książka Čvorovi prijepora: jezici i kodovi tradicije (Zagrzeb, 2020) uznana została za najlepszą publikację w dziedzinie filologii chorwackiej napisaną w 2020 roku przez zagranicznego kroatystę i otrzymała nagrodę Davidias. 
Monografia Chorwacja. Dzieje, kultura, idee (Kraków, 2020) otrzymała nagrodę główną im. prof. Jerzego Skowronka oraz główną Nagrodę im. Henryka Wereszyckiego i Wacława Felczaka. 
== Wybrana twórczość ==
* Język, ideologia, naród. Polityka językowa w Chorwacji a język mediów (Kraków, 2005) (CROSBI). (RG)..
* Semioza gatunku – semioza stylu. Studium nad chorwacką i serbską syntezą dziejów narodu (Kraków, 2011)
* Semiotyka dyskursu historycznego. Chorwackie i serbskie syntezy dziejów narodu (Kraków, 2012; przekład chorwacki 2018).
* Kultura, dyskurs, znak (Kraków, 2015)
* Drugi svjetski rat u hrvatskoj i srpskoj prozi (Zagrzeb, 2018)
*Čvorovi prijepora: jezici i kodovi tradicije (Zagrzeb, 2020) 
*Chorwacja. Dzieje, kultura, idee (Kraków, 2020) 
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
* Maciej Czerwiński (Academia.edu).
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy tłumacze
Kategoria:Polscy bałkaniści
Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie
Kategoria:Urodzeni w 1976
Magdalena Koch

Magdalena Jolanta Koch (ur. 1958) – polska slawistka, badaczka literatury serbskiej i chorwackiej XX i XXI wieku, specjalizująca się w badaniach nad płcią kulturową, tożsamością, transkulturowością Bałkanów, a także współczesnym serbskim i chorwackim dramatem. 
== Życiorys ==
Studia slawistyczne (rusycystyka i serbokroatystyka) ukończyła na Uniwersytecie Wrocławskim w 1981, gdzie pracowała do 2011. Uzyskała stopień doktora (1997) na podstawie napisanej pod kierunkiem Milicy Semków pracy Podróże w czasie i przestrzeni. Proza Isidory Sekulić. Stopień doktor habilitowanej (2008) – …kiedy dojrzejemy jako kultura… Twórczość pisarek serbskich na początku XX wieku (kanon – genre – gender). W 2022 otrzymała tytuł naukowy profesoraPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 stycznia 2022 r. nr 115.27.2021 w sprawie nadania tytułu profesora ()..
Od października 2011 jest profesorką na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie w Instytucie Filologii Słowiańskiej jest zastępczynią dyrektora ds. nauki oraz kieruje Pracownią Genderowych i Transkulturowych Studiów Bałkanistycznych.
Odznaczona Srebrnym (2004)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 czerwca 2004 r. o nadaniu odznaczeń (). i Złotym (2011)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 sierpnia 2011 r. o nadaniu odznaczeń (). Krzyżem Zasługi.
== Wybrane publikacje == 
* Podróże w czasie i przestrzeni. Proza Isidory Sekulić, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2000
* …kiedy dojrzejemy jako kultura…Twórczość pisarek serbskich na początku XX wieku (kanon – genre – gender), Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2007
* ...kada sazremo kao kultura... Stvaralaštvo srpskih spisateljica na početku XX veka (kanon – žanr – rod), Službeni glasnik, Beograd 2012
* Milena Pavlović Barilli EX POST, kritike, članci, bibliografija, HESPERIAedu, Beograd 2009 (współautorstwo – Lidija Merenik i Aleksandar Popović, rozdział: M. Koch, A Quest for Milena Pavlović Barilli in Serbian Literature/Sulle tracce di Milena Pavlović Barilli nella letteratura serba/U potrazi za Milenom Pavlović Barili u srpskoj književnosti
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Žene o kojima se ćuti
* Knjiženstvo
* Publikacje Magdaleny Koch
* 
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Wrocławskiego
Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita)
Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita)
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1958
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Wrocławskiego
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Filologii Polskiej i Klasycznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Marcin Adamek

Marcin Adamek - (ur. 28 czerwca 1920 r. w Marcinkowicach, zm. 24 stycznia 2000 r. w Nowym Sączu) - mistrz fryzjerski, założyciel Regionalnego Zespołu Pieśni i Tańca "Lachy" w Nowym Sączu, reżyser, scenarzysta, kierownik organizacyjny i aktor Zespołu Misteryjnego przy parafii św. Małgorzaty w Nowym Sączu.
== Edukacja ==
Ukończył Siedmioklasową Publiczną Szkołę Powszechną męską im. Jana Kochanowskiego oraz Miejską Szkołę Zawodową Rzemieślniczą i Kupiecką w Nowym Sączu. W 1947 r. złożył egzamin mistrzowski. 
== Rodzina ==
W 1944 r. poślubił Irenę Milewską. Wychowali sześcioro dzieci: Zbigniew (ur. 1946 r.), Magdalena (ur. 1947 r., zm. 2007 r.), Urszula (ur. 1950 r.), Jacek (ur. 1952 r.), Paweł (ur. 1958 r.), Ewa (ur. 1961 r.)
== Działalność artystyczna ==
W latach 1936 - 1939 oraz 1945 - 1947 aktor Sekcji Dramatycznej Sodalicji Mariańskiej w Nowym Sączu. Od roku 1951 członek Komisji Kulturalno - Oświatowej przy Spółdzielni Fryzjerów, członek spółdzielczych zespołów artystycznych. W 1956 r. zostaje pierwszym kierownikiem nowo powstałego Regionalnego Zespołu Pieśni i Tańca "Lachy". Funkcję pełni do 1963 r.
W 1963 r. rozpoczyna współpracę z Zespołem Misteryjnym przy parafii pw. św. Małgorzaty w Nowym Sączu, a od 1968 r., na prośbę ks. infułata Władysława Lesiaka zostaje jego kierownikiem. Wyreżyserował ok. 60 spektakli (głównie według własnego scenariusza), kierował wszystkimi elementami ich produkcji i organizacji. Zespół działał do 1995 r.
== Odznaczenia ==
* Srebrna Tarcza Herbowa Miasta Nowego Sącza - 1976 r.
* Lumen Mundi - 1994 r. 
* Godność Zasłużonego Członka Towarzystwa Przyjaciół KUL - 1994 r.
* Medal 700-lecia Miasta Nowego Sącza - 1996 r.
* Medal Za Długoletnie Pożycie Małżeńskie - 1999 r.
== Bibliografia ==
* Jakub Bulzak, Marcin Adamek (1920-2000). (W:) Rocznik Sądecki. T. 32. Nowy Sącz 2004
Kategoria:Ludzie związani z Nowym Sączem
Kategoria:Polscy działacze społeczni
Kategoria:Urodzeni w 1920
Kategoria:Zmarli w 2000