nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Stanisław Zdziarski

Stanisław Zdziarski (ur. 17 listopada 1878 w Tarnopolu, zm. 2 grudnia 1928 w Warszawie) – historyk literatury, slawista, folklorysta. 
W czasopismach "Wisła" i "Lud" ogłosił kilkanaście szkiców o baśniach, pieśniach i fraszkach ludowych, przyczynkach etnograficznych, opisach obyczajów ludowych. Najważniejszą jego pracą folklorystyczną jest zbiór studiów porównawczych Pierwiastek ludowy w poezji polskiej XIX wieku (1901), będący pierwszą próbą ukazania związków literatury z jej źródłami ludowymi. Tworzył także biografie poetów romantycznych (Józefa Bohdana Zaleskiego, Seweryna Goszczyńskiego, Maurycego Gosławskiego).
Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (grób 72 pod murem ul. Tatarskiej).
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
Publikacje Stanisława Zdziarskiego dostępne w serwisie Polona
Zdziarski
Kategoria:Polscy historycy literatury
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1878
Kategoria:Ludzie urodzeni w Tarnopolu
Kategoria:Zmarli w 1928
Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
Stanisława Niebrzegowska-Bartmińska

Stanisława Niebrzegowska-Bartmińska (ur. 1 kwietnia 1962 w Łukowie) – profesor nauk humanistycznych, wykładowca Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, kierownik Zakładu Tekstologii i Gramatyki Współczesnego Języka Polskiego.
== Życiorys ==
=== Kariera naukowa ===
W 1985 uzyskała magisterium za pracę „Konotacja semantyczna słońca w polszczyźnie ludowej” napisaną pod kierunkiem doc. dra hab. Jerzego Bartmińskiego. W 1995 roku doktoryzowała się u niego na podstawie pracy „Sennik jako gatunek polskiego folkloru. Słownik i semantyka”, a w 2008 r. uzyskała habilitację na podstawie dorobku oraz książki pt. „Wzorce tekstów ustnych w perspektywie etnolingwistycznej”. Od 2011 profesor nadzwyczajny UMCS. W latach 1990–2009 sekretarz „Etnolingwistyki”, od 2010 – zastępca redaktora. W latach 2009–2013 zastępca dyrektora Instytutu Filologii Polskiej UMCS. 1 października 2009 została mianowana kierownikiem a jednocześnie kuratorem Zakładu Tekstologii i Gramatyki Współczesnego Języka Polskiego i zastępcą dyrektora Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej.
=== Publikacje ===
Autorka ponad 200 publikacji i monografii, w tym m.in:
* Polski sennik ludowy, Lublin: Wydawnictwo UMCS 1996
* To jest moja druga ojczyzna. Polscy emigranci z Północnej Francji o sobie, Lublin: Wydawnictwo UMCS 1999
* Przestrach od przestrachu. Rośliny w ludowych przekazach ustnych, Lublin: Wydawnictwo UMCS 2000
* Wzorce tekstów ustnych w perspektywie etnolingwistycznej,Lublin: Wydawnictwo UMCS 2008
* Tekstologia [współautor: Jerzy Bartmiński], Warszawa: Wydawnictwo PWN  2009
=== Prywatnie ===
Córka Józefa i Marianny z domu Łukasiewicz i (od 22 września 2001 roku) druga żona prof. Jerzego Bartmińskiego. Wraz z mężem mieszka w Lublinie.
== Przypisy ==
Kategoria:Polscy poloniści
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej
Kategoria:Urodzeni w 1962
Kategoria:Ludzie urodzeni w Łukowie
Stara Rega (rzeka)

Stara Rega – rzeka w środkowej części Pojezierza Zachodniopomorskiego, w woj. zachodniopomorskim, lewostronny dopływ rzeki Regi o długości 25 km.
Stara Rega ma swoje źródła w okolicy Jeziora Gęgnowskiego, w północnej części gminy Drawsko Pomorskie, skąd płynie w kierunku północnym do jeziora Więcław, z którego z kolei płynie w kierunku zachodnim przez wieś Więcław oraz dalej do wsi Tarnowo. Następnie biegnie na północny zachód i północ, gdzie wpada do rzeki Regi na zachód od kolonii wsi Słonowice.
Powierzchnia zlewni rzeki wynosi 172 km² i jest zbudowana z glin zwałowych moreny czołowej, tworzących duże deniwelacje terenu i liczne zabagnienia.
Stan jakości wód Starej Regi był badany przez WIOŚ w 1998 roku na trzech stanowiskach, gdzie wykazano, że wody na całej długości odpowiadają III klasie czystości. Stwierdzono, iż o takim stanie decydowały w górnym biegu zanieczyszczenia organiczne, a w dolnym - skażenie bakteriologiczne. Oceniono, że jakość wody pogorszyła się w stosunku do badań z 1994 roku.
Nazwę Stara Rega wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – Fuchsfließ, s. 22Arkusz 2360 Labenz (Łabędzie), Mapa topograficzna Messtischblatt w skali 1:25 000. Reichsamt für Landesaufnahme, 1936.
== Zobacz też ==
* Stara Rega
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Stepnica (rzeka)

Stepnica (niem. Stepenitz) – rzeka w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, dopływ Gowienicy, zlewisko Zalewu Szczecińskiego, przepływająca przez gminy Maszewo i Osina, ok. 32 km.
Rzeka ma swoje źródła w mieście Maszewie, dalej płynie doliną przez Radzanek i Budzieszowce, gdzie przepływa przez niewielkie jezioro. Dalej przepływa przez Jezioro Lechickie i wypływa z niego w Maciejewie. Następnie mija miejscowość Osina, drogę krajową nr 6, Redostowo, Węgorzę i w Bodzęcinie wpada do Gowienicy.
Stepnica jest szlakiem kajakowym w dół od Osiny, jednak nieużytkowanym i nieuporządkowanym. Jest popularna wśród wędkarzy. Przepływa głównie przez pagórkowate tereny polne i łakowe. Jest najdłuższym dopływem Gowienicy.
W 2008 r. przeprowadzono badania jakości wód Stepnicy w punkcie ujścia do Gowienicy. W ich wyniku oceniono elementy fizykochemiczne poniżej stanu dobrego, elementy biologiczne określono na I klasy, a stan ekologiczny na umiarkowany. W ogólnej dwustopniowej ocenie stwierdzono zły stan wód Stepnicy.
== Zobacz też ==
* miejscowość Stepnica.
* Rzeki w Polsce
== Przypisy ==
Kategoria:Powiat goleniowski
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Gowienicy
Stobnica (dopływ Iny)

Stobnica – rzeka, lewostronny dopływ Iny o długości 15,4 km i powierzchni zlewni 201,14 km².
Rzeka płynie w województwie zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim. Wypływa z jeziora Stobno, a następnie płynie na wschód, przepływa przez Choszczno. W Radlicach uchodzi do Stobnicy Wardynka, tu rzeka zmienia bieg na północny i uchodzi do Iny w Stradzewie, na zachód od Recza.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Iny
Stradomka (dopływ Raby)

Stradomka – rzeka będąca prawobrzeżnym dopływem Raby, do której wpada na jej 40,8 kilometrze biegu. Najdalsze źródła Stradomki znajdują się w Beskidzie Wyspowym, na północnych stokach Śnieżnicy, na wysokości ok 890 m n.p.m. Rzeka płynie następnie w ogólnym kierunku północnym przez Pogórze Wiśnickie, a jej całkowita długość wynosi ponad 40 km. Większymi dopływami są: Sawka, Tarnawka, Potok Sanecki i Polanka (wszystkie prawobrzeżne). W górnej części swojego biegu ma charakter rzeki górskiej. Jej średni spadek wynosi 1,2%, co jest dużą wartością. Powierzchnia całej zlewni Stradomki wynosi 361,8 km².
Rzeka płynie przez tereny silnie zabudowane i użytkowane rolniczo, co wpływa na jakość jej wody. W 2002 r. badany był stan sanitarny rzeki. Stwierdzono, że do odcinka ujściowego jej wody mają w ocenie ogólnej II klasę czystości wód (tzn. że m.in. nadają się do kąpania), zaś na odcinku ujściowym (ostatnie 2,8 km) ma III klasę czystości.
Dolina Stradomki jest w lecie ulubionym terenem rekreacyjnym dla mieszkańców pobliskich okolic oraz Bochni i Krakowa. Zawdzięcza to dużym walorom krajobrazowym, przyrodniczym, kulturowym, a także wodzie zdatnej do kąpieli. Jedną z największych jej atrakcji jest duże kąpielisko w Łapanowie – sztuczny zalew z dobrze zagospodarowanym zapleczem turystyczno-wypoczynkowym
		
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Raby
Kategoria:Wody Beskidu Wyspowego
Kategoria:Pogórze Wiśnickie
Kategoria:Rzeki w Polsce
Strona główna

__NOTOC__
{|width="100%" cellpadding="2" cellspacing="5" style="vertical-align:top;background-color:white"
</span>	
 Aktualności Wedapedii
			
 Bratnie projekty Wedamedii 
 Tego nie znajdziesz na polskiej Wikipedii 
 Nasze kalendarium 
 Rocznice
Strug (rzeka)

Strug – rzeka w województwie podkarpackim o dł. ok. 35 km, prawy dopływ WisłokaHydronimy. Wody bieżące. s. 273.. Jej średnia szerokość wynosi od 3 do 5 m, przy głębokości nie przekraczającej 3 m. Górny bieg Struga od ujścia Tatyny nosi nawę Ryjak. Do rzeki wpadają potoki Chmielnik (w Kielnarowej) i Tatyna (na południe od Borku Starego). Dno ma charakter mulisty i kamienisto-żwirowy. Do jego fauny zaliczają się: klenie, jazie, okonie i pstrągi, a także szczupakiWKS Rzeszów..
Miejscowości w dolinie rzeki utworzyły Regionalne Towarzystwo Rolno-Przemysłowe „Dolina Strugu” z siedzibą w Błażowej.
== Zobacz też ==
* Regionalne Towarzystwo Rolno-Przemysłowe „Dolina Strugu”
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Wisłoka
Kategoria:Rzeki w Polsce
Strwiąż

Strwiąż ( Strywihor lub Strw'jaż) – rzeka w południowo-wschodniej Polsce i na zachodniej Ukrainie, w dorzeczu Dniestru (zlewisko Morza Czarnego). Długość – 94 km, powierzchnia zlewni – 955 km², z tego 193 km² w Polsce. Źródła w Polsce, w Górach Sanocko-Turczańskich, w okolicach Ustrzyk Dolnych. Płynie na północny wschód, w okolicach Sambora wypływa na teren Kotliny Naddniestrzańskiej. Przyjmuje swój największy dopływ Błażiwkę, skręca na południowy wschód i w okolicy wsi Chłopczyce uchodzi do Dniestru.
Plik:Strwiaz Kroscienko west.jpg|Widok z mostu tuż przed granicą polsko-ukraińską (na zachód)
Plik:Strwiaz Kroscienko east.jpg|... i widok z tego samego miejsca na wschód
== Zobacz też ==
* Rzeki Europy
== Przypisy == 
 
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Rzeki na Ukrainie
Kategoria:Wody Gór Sanocko-Turczańskich
Kategoria:Dorzecze Dniestru
Stryszawka

Stryszawka – rzeka, lewy dopływ Skawy. Ma długość 16,2 km, powierzchnię dorzecza 139,7 km². Dolina górnej i środkowej Stryszawki oddziela od siebie dwa pasma górskie: Pasmo Jałowieckie i Pasmo Solnisk. Obydwa są częścią Pasma Przedbabiogórskiego i wraz z nim wchodzą w skład Beskidu Makowskiego. 
Jej źródła znajdują się na północno-wschodnich stokach Jałowca na wysokości ok. 860 m n.p.m. Uchodzi na terenie Suchej Beskidzkiej na wysokości 329 m n.p.m.. Stryszawka, a także jej niektóre dopływy, jest poprzegradzana w wielu miejscach progami. Górna część (do ujścia Lachówki) znajduje się na obszarze Beskidu Makowskiego, dolna (od połączenia z Lachówką do ujścia do Skawy) tworzy granicę między Beskidem Makowskim a Beskidem Małym.
Ważniejsze dopływy: Lachówka, Uporny Potok, Błądzonka, Czerna, Hucisko, Janicki Potok, Siwcówka. Nad Stryszawką położone są miejscowości Stryszawa i Sucha Beskidzka.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Wody Beskidu Makowskiego
Kategoria:Wody Beskidu Małego
Kategoria:Dorzecze Skawy
Kategoria:Rzeki w Polsce
Strzegomka (dopływ Bystrzycy)

Strzegomka (Czarna Woda) – rzeka, lewy dopływ Bystrzycy o długości 79,35 km i powierzchni dorzecza 555 km².
Rzeka płynie w województwie dolnośląskim. Wypływa z południowego zbocza Łysicy w Górach Wałbrzyskich, na zachód od Starych Bogaczowic. Płynie przez Góry Wałbrzyskie, Pogórze Wałbrzyskie, Przedgórze Sudeckie i Nizinę Śląską w kierunku przeważnie północno-wschodnim. Tworzy liczne zakola. Przepływa m.in. przez Strzegom, Stare Bogaczowice, Dobromierz, Łażany i Pełcznica. Nieopodal Pogórza Bolkowskiego w Dobromierzu przepływa przez zbiornik retencyjny Jezioro Dobromierz. Uchodzi do Bystrzycy w pobliżu miejscowości Samotwór, niedaleko granicy administracyjnej Wrocławia. Jej prawymi dopływami są Pełcznica i Czyżynka.
Do 1945 w Łażanach znajdował się najstarszy most żelazny Śląska i Europy kontynentalnej, pochodzący z 1796 r., w produkcji którego uczestniczył John Baildon.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Bystrzycy
Kategoria:Rzeki Przedgórza Sudeckiego
Kategoria:Rzeki w Polsce
Stuchowska Struga

Stuchowska Struga – rzeka w woj. zachodniopomorskim, lewobrzeżny dopływ Świńca. Wypływa z terenów położonych na wschód od wsi Rzęsin w gminie Gryfice. Płynie szeroką, płaską, zmeliorowaną doliną wypełnioną torfami. Długość rzeki według różnych źródeł wynosi od 29,2 km do 33,076 km.
Ok. 5,5 km od ujścia znajduje się niedrożna budowla piętrząca.
Według danych regionalnego zarządu gospodarki wodnej dominującymi gatunkami ryb w wodach Stuchowskiej Strugi są: płoć i okoń europejski. Pozostałymi gatunkami ryb występujących w rzece są: pstrąg potokowy, lin, szczupak pospolity, leszcz, miętus pospolity, sandacz, ukleja, wzdręga, krąp, kiełb pospolity.
W 2008 r. przeprowadzono badania jakości wód Stuchowskiej Strugi w punkcie przy drodze wojewódzkiej nr 103 przy Świerznie. W ich wyniku oceniono elementy fizykochemiczne poniżej stanu dobrego, elementy biologiczne określono na III klasy, a stan ekologiczny na umiarkowany. W ogólnej dwustopniowej ocenie stwierdzono zły stan wód Stuchowskiej Strugi.
Nazwę Stuchowska Struga wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Bache StuchowerRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 2 kwietnia 1949 r. (, s. 12).
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Świńca
Kategoria:Rzeki w Polsce
Studnica (dopływ Wieprzy)

Studnica (niem. Stüdnitz, dawniej Stiednitz) – rzeka w zachodniej części województwa pomorskiego.
Obszar źródliskowy rzeki znajduje się w zachodniej części Pojezierza Bytowskiego, na południowy wschód od Miastka (rzeka wypływa z jeziora Studzieniczno Małe położonego na wysokości 165 m n.p.m.). Długość rzeki wynosi 38 km, a obszar dorzecza zajmuje 315 km²Miastecki Portal Internetowy. Rzeka przepływa przez Miastko i leśną pradolinę Wysoczyzny Polanowskiej, uchodząc do Wieprzy na południe od Biesowic.
Rzeka stanowi wodny szlak spływów kajakowych.
Studnica ma charakter rzeki górskiej.
W miejscu ujścia Studnica jest szersza od Wieprzy, do której wpada.
== Dorzecze Studnicy ==
Lista wszystkich nazwanych cieków wodnych w dorzeczu Studnicy:
 Studnica
 ├───L───Dzika
 ├───L───Białka
 ├───L───Świerzynka
 ├───L───Pierska Struga
 ├───P───Węgorzynka
 └───L───Pląsa
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Wieprzy
Kategoria:Rzeki w Polsce
Stworze i Zdusze

Stworze i Zdusze - fikcyjne demony słowiańskie w literackim ujęciu Czesława Białczyńskiego.
Stworzami określał on demony posiadające stałą rzeczywistą postać, niejako będące przedstawicielami odrębnego gatunku, zaś Zduszami istoty, które do zaistnienia w ludzkim świecie wymagają innej materii lub istoty (powstają w wyniku przeobrażenia), albo pozostają niematerialne.
Kategoria:Fikcyjne bóstwa w twórczości Czesława Białczyńskiego
Styna

Styna – rzeka północnego Kociewia, odnoga Wierzycy, prawostronny dopływ Kłodawy o długości 23,77 km. 
Wypływa z rzeki Wierzycy w Starogardzie Gdańskim. W górnym biegu przepływa krawędzią pofałdowania morenowego przez miejscowości Godziszewo i Rościszewo. W dolnym swym biegu rzeka zatacza liczne meandry, przepływając przez Sobowidz i Łaguszewo aż do swego ujścia do rzeki Kłodawy w Kłodawie.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Kociewie
Kategoria:Dorzecze Martwej Wisły
Kategoria:Rzeki w Polsce
Sylwester Lewicki

Sylwester Lewicki (ur. 12 września 1958 r. w Katowicach) – polski samorządowiec i działacz społeczny, od 2006 r. burmistrz Olesna, z wykształcenia inżynier elektronik, od lat 1990. pracował jako biznesmen.
W 2016 r. odznaczony Kombatanckim Krzyżem Zwycięstwa
Kategoria:Polscy burmistrzowie
Kategoria:Polscy działacze społeczni
Kategoria:Ludzie związani z Olesnem
Kategoria:Ludzie urodzeni w Katowicach
Kategoria:Urodzeni w 1958
Kategoria:Polscy inżynierowie elektronicy
Symsarna

Symsarna (Zymza) – rzeka, prawobrzeżny dopływ Łyny o długości 38,51 km.
Rzeka wypływa z Jeziora Luterskiego, dalej płynie obok wsi Żardeniki, przed Jezioranami przepływa przez jezioro Ławki. Za Jezioranami przepływa przez Jezioro Wojtówko, dalej zasilana jest ciekiem wodnym z jeziora Kokowo. Koło wsi Ustnik przyjmuje wody z rozlewiska położonego na północ od tej miejscowości. Po minięciu wsi Potryty wpływa do jeziora Blanki. Dalej płynie przez wieś Maków i wpływa do jeziora Symsar. Poniżej tego jeziora płynie w zwartej dolinie, jest tu uregulowana, dolina jest wcięta do kilkunastu metrów. Po wypłynięciu z jeziora przez wieś Medyny dociera do Lidzbarka Warmińskiego, gdzie uchodzi do Łyny.
 W 1991 roku utworzono tam faunistyczny rezerwat przyrody Ustnik.
Zlewnia rzeki zbudowana jest głównie z glin zwałowych oraz piasków i żwirów wodnolodowcowych, ma charakter typowo rolniczy, dominują grunty orne, łąki i pastwiska występują głównie w dolinie rzeki. Tereny leśne znajdują się w okolicy jezior Blanki i Symsar.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* S. Różański (red.), Raport o stanie środowiska województwa warmińsko-mazurskiego w latach 1999-2000, Biblioteka Monitoringu Środowiska, Olsztyn 2002
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Łyny
Szarka (dopływ Obry)

Szarka – rzeka, prawostronny dopływ Obry o długości 33,66 km i 
Rzeka wypływa koło Kozich Lasek). Przepływa m.in. przez Nowy Tomyśl oraz Boruję. Uchodzi do Jeziora Grójeckiego w 100,9 km biegu Obry. 
Cały obszar zlewni pokryty jest gęstą siecią rowów melioracyjnych. Większym prawostronnym dopływem Szarki jest Jastrzębski Rów, uchodzący do niej około 6,0 km poniżej Nowego Tomyśla. Zlewnia Szarki ma charakter rolniczy i Rzeka posiada uregulowane o dobrej przepustowości koryto, o szerokości od 3-6 m. Jest typowo nizinnym ciekiem o niewielkim spadku. Maksymalne stany wód przypadają na wiosnę, niżówki występują latem i jesienią.
== Zobacz też ==
* Szarka
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Obry
Szczeberka (rzeka)

Szczeberka – rzeka, prawy dopływ Blizny o długości 55,87 km. 
Dopływami Szczeberki są strugi Królewianka oraz Olszanka.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Biebrzy
Kategoria:Rzeki w Polsce
Szczyra

Szczyra – rzeka w północno-zachodniej Polsce, lewy dopływ Gwdy.
Lewy dopływ Gwdy. Źródła ma na wysokości 164m npm, w okolicach wsi Biskupnica, leżącej 10km w linii prostej na zachód od Człuchowa. Dalej płynie w kierunku południowo-zachodnim przez kilkanaście wsi. W pobliżu Czarnego Jeziora (gmina Czarne) od lewego, południowego brzegu do Szczyrej uchodzi rzeka Chrząstowa. Szczyra od tego miejsca stanowi granicę między województwami: pomorskim i wielkopolskim (w tym między gminami: Okonek i Czarne). Szczyra płynąc dalej w kierunku południowo-zachodnim, uchodzi do Gwdy, ok. 0,4 km na północ od wsi Lędyczek.
Do 1945 r. poprzednią niemiecką nazwą rzeki była ZierfließArkusz 2467 Ratzebuhr. W: Topografische Karten (Meßtischblätter) 1:25 000. Reichsamt für Landesaufnahme, 1937.. W 1949 r. ustalono urzędowo polską nazwę SzczyraRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (, s. 7).
== Zobacz też ==
* Szczyr
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Gwdy
Szeszupa

Szeszupa (, , ) – rzeka w Polsce, na Litwie i w Rosji, lewy dopływ Niemna. 
Początek bierze w Polsce niedaleko Suwałk. Źródła rzeki usytuowane są na terenie Suwalskiego Parku Krajobrazowego w odległości około 500 m od doliny Czarnej Hańczy. Płynie umiarkowanym nurtem, przeplatanym bystrzami, dnem rozległej, szerokiej doliny (Zagłębienia Szeszupy), zbierając po drodze niewielkie strumienie, odprowadzające wodę z licznych torfowisk i jezior. Polska część rzeki liczy 27 km. W górnym biegu jest wartkim strumieniem, płynącym w wyraźnie zarysowanej dolinie. Do Szeszupy na terenie Polski uchodzą dwa większe dopływy: Potopka i Wigra. 
Rzeka Szeszupa niesie wody II i III kategorii. Szeszupa jest zanieczyszczona niewielką ilością ścieków komunalnych z oczyszczalni mechanicznej w Rutce-Tartaku. 
Rzeka wpływa na terytorium Litwy i obwodu kaliningradzkiego. Na długości 51 km jest rzeką graniczną między Litwą i Rosją. Odcinek ten jest jedną z najstarszych i najtrwalszych europejskich granic – już w XV wieku oddzielał on państwo zakonu krzyżackiego od Wielkiego Księstwa Litewskiego. 
Głównym miastem leżącym nad Szeszupą jest Mariampol.
== Zobacz też ==
* rzeki Polski
== Linki zewnętrzne ==
* (1890)
Kategoria:Rzeki graniczne
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Rzeki na Litwie
Kategoria:Rzeki w obwodzie kaliningradzkim
Kategoria:Suwalszczyzna
Kategoria:Dorzecze Niemna
Szkarpawa

Szkarpawa – rzeka będąca kiedyś jednym z ramion ujściowych Wisły, teraz oddzielona od niej śluzą Gdańska Głowa i praktycznie pozbawiona prądu. Dawniej nazywana była Wisłą Elbląską.
Uchodzi do Zalewu Wiślanego dwoma ramionami – właściwą Szkarpawą we wsi Osłonka, niedaleko ujścia Nogatu i odnogą zwaną Wisłą Królewiecką w Kobylej Kępie, oddzielającą się od głównego koryta w odległości 16 km od Gdańskiej Głowy.
Rzeka na całej długości jest obwałowana i żeglowna, stanowi część drogi wodnej Gdańsk – Elbląg. Głębokość toru wodnego wynosi ok. 2,5 m, na niektórych odcinkach jest on oznakowany. Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z 2002 r. ws. klasyfikacji śródlądowych dróg wodnych, Szkarpawa ma klasę żeglowną II na całej długości.
Wody Szkarpawy według kryterium bakteriologicznego i fizyko­chemicznego zaliczane są do pozaklasowych.
== Przypisy ==
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Linki zewnętrzne ==
* Locja Szkarpawy dla żeglarzy i wodniaków Piotra Saleckiego 
Kategoria:Powiat nowodworski (województwo pomorskie)
Kategoria:Żuławy Wiślane
 
Kategoria:Wisła (rzeka)
Kategoria:Zlewisko Zalewu Wiślanego
Kategoria:Rzeki w Polsce
Szkło (dopływ Sanu)

Szkło ( Szkło) – rzeka w zachodniej Ukrainie i południowo-wschodniej Polsce, prawy dopływ Sanu.
== Położenie ==
Szkło to nieduża rzeka, ale bardzo kręta, o nieuregulowanych brzegach. Swój początek bierze na terenie Ukrainy i przepływa przez Jaworów i Krakowiec, przekracza granicę w okolicy miejscowości Budzyń i wpada do Sanu w okolicy Wysocka. Jej dopływami są niewielkie cieki wodne i rowy melioracyjne.
== Zobacz też ==
* Rzeki Europy
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Rzeki na Ukrainie
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Sanu
Szotkówka (dopływ Olzy)

Szotkówka – rzeka, prawostronny dopływ Olzy o długości 21,29 km.
Jej źródła znajdują się w Świerklanach w południowej części Płaskowyżu Rybnickiego, wyniesionego do wysokości 280-290 m n.p.m. i pokrytego w większości lessem. Przepływa przez powiat wodzisławski, dalej przez Jastrzębie-Zdrój i znów przez tereny powiatu wodzisławskiego. W okolicach Godowa wpada razem z Lesznicą do Olzy.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Olzy
Szreniawa (dopływ Wisły)

Szreniawa, Strzeniawa – rzeka, lewy dopływ Wisły o długości 87,39 km i powierzchni dorzecza 706 km². 
Źródła rzeki znajdują się w okolicach Wolbromia, obszar źródliskowy stanowi rozległe torfowisko. Płynie z Wyżyny Olkuskiej (na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej), przez Wyżynę Miechowską i Płaskowyż Proszowicki (w Niecce Nidziańskiej). Przepływa przez miejscowości Szreniawa, Słomniki, Niedźwiedź, Niegardów, Proszowice, Książnice Wielkie, Koszyce. Do Wisły uchodzi we wsi Sokołowice, znajdującej się w gminie Koszyce w około 144 km biegu Wisły. Jej lewymi dopływami są Cicha, Pojałówka, Ścieklec, Łękawa, a prawymi Gołczanka i Goszcza.
W środkowym biegu dolina rzeki osiąga szerokość ok. 2 km, a dno doliny jest zmeliorowane. Zlewnia Szreniawy zbudowana jest z wapienia i margli kredowych. W środkowym i dolnym biegu rzeki pod marglami zalegają iły. Doliną wiedzie szlak „Młyny Doliny Szreniawy”.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
Kategoria:Dorzecze Wisły
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Sieć wodna Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej