nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Głównica

Głównica (dawniej Głownica) – rzeka w północnej Polsce, uchodząca do Morza Bałtyckiego z Wybrzeża Słowińskiego, w Jarosławcu. Rzeka odbiera wody z jeziora Wicko i polderu "Głównica", w którym płynie Główny Rów.
W 2008 r. przeprowadzono badania jakości wód Głównicy w punkcie ujścia do morza. W ich wyniku oceniono elementy fizykochemiczne poniżej stanu dobrego, elementy biologiczne określono na IV klasy, a stan ekologiczny na słaby. W ogólnej dwustopniowej ocenie stwierdzono zły stan wód Głównicy.
Do 1945 r. poprzednią niemiecką nazwą cieku było GlawnitzArkusz 1465 Lanzig. W: Topografische Karten (Meßtischblätter) 1:25 000. Preußische Geologische Landesanstalt, 1889.. W 1953 r. wprowadzono urzędowo polską nazwę GłownicaZarządzenie nr 52 Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 lutego 1953 r. (, s. 423).
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Zlewisko Morza Bałtyckiego
Hadobardowie

Hadobardowie – plemię germańskie wymienione w anglosaskim poemacie Beowulf. Według utworu mieli do niego należeċ król Froda, którego syn Ingeld poślubił Fraware, córkę króla Duńczyków, Hrodgara. Ich tożsamośċ nie została określona; może chodziċ o lud Longobardów lub o Herulów. 
== Bibliografia ==
* Beowulf; anglosaski poemat epicki ułożony ok. 750 r. zachowany tylko w jednym rękopisie z 1000 r., Wyd. Armoryka, Sandomierz 2006.
Kategoria:Germanie
Halicz (potok)

Halicz (także ) – potok, lewy dopływ Sanu o długości 10,03 km. 
Płynie w Bieszczadach Zachodnich. Jego źródło znajduje się na południe od przełęczy Rozdoły położonej pomiędzy Haliczem a Wołowym Garbem, na wysokości ok. 1200 m n.p.m. Początkowo potok płynie na południowy wschód, zbierając niewielkie dopływy z rejonu Połoniny Bukowskiej; następnie skręca na północny wschód. W dolnym biegu przepływa przez teren dawnej miejscowości Bukowiec, przyjmuje lewy, największy dopływ zwany Wołowcem, a potem uchodzi do Sanu (ok. 710 m n.p.m.).
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
: 
Kategoria:Wody Bieszczadów Zachodnich
Kategoria:Rzeki i potoki w Bieszczadzkim Parku Narodowym
Kategoria:Dorzecze Sanu
Hanna Dalewska-Greń

Hanna Dalewska-Greń – polska slawistka, dyplomatka.
== Życiorys ==
Doktorka nauk humanistycznych w zakresie językoznawstwa słowiańskiego.
W latach 1989–1998 pracowała jako adiunktka w Instytucie Slawistyki Polskiej Akademii Nauk, kierowała tamże Pracownią Typologii Języków Słowiańskich. W Instytucie Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Warszawskiego wykładała m.in. gramatykę porównawczą języków słowiańskich, gramatykę opisową języków: serbskiego i chorwackiego, słoweńskiego, macedońskiego oraz historię ich języków literackich, gramatykę języka staro-cerkiewno-słowiańskiego, gramatykę historyczną i dialektologię języka serbskiego, chorwackiego oraz słoweńskiego. W latach 1993–1998 pełniła funkcję sekretarz Międzynarodowego Komitetu Slawistów. Pracowała jako zastępczyni ambasadora RP w Chorwacji, gdzie od 1 kwietnia do 20 maja 2003 pełniła funkcję chargé d’affaires.
Jej zainteresowania naukowe obejmują: gramatykę konfrontatywną języków słowiańskich, typologię języków, historię słowiańskich języków literackich.
== Przypisy ==
Kategoria:Dyplomaci III Rzeczypospolitej
Kategoria:Ludzie związani z Zagrzebiem
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Pracownicy instytutów naukowych PAN
Kategoria:Urodzeni w XX wieku
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Hanna Makurat

Hanna Makurat-Snuzik – profesor Uniwersytetu Gdańskiego, doktor habilitowana nauk humanistycznych z zakresu językoznawstwa, polska poetka, tłumaczka, językoznawczyni, badaczka języka kaszubskiego, slawistka i filozof.
== Życiorys ==
Absolwentka filologii polskiej, filologii angielskiej, slawistyki, filologii rosyjskiej i filozofii. Autorka kaszubskojęzycznej monografii (pol. Procesy interferencyjne w mowie bilingwalnej społeczności Kaszub), która powstała na podstawie pierwszej w historii pracy doktorskiej napisanej po kaszubsku, obronionej w 2011 r. Hanna Makurat-Snuzik jest też autorką pierwszej pracy magisterskiej napisanej po kaszubsku. Napisała książkę , będącą pierwszym normatywnym opracowaniem gramatycznym współczesnej kaszubszczyzny standardowej. Wydała też pracę Problemy przekładu na język zdominowany. Obcość w tłumaczeniu rozpatrywana w kontekście nierównej pozycji języka wyjściowego i docelowego. Na przykładzie translacji dzieł literatur słowiańskich na język kaszubski.
Przygotowała naukowe edycje tekstów zrzeszeńców, młodokaszubów i klëkowców oraz zbiór wierszy Jana Piepki, wydane przez Instytut Kaszubski w serii Biblioteka Pisarzy Kaszubskich pod tytułami: Poezja młodokaszubów, Poezja zrzeszyńców, Poezja twórców z kręgu Klëki, Twórczość liryczna.
Opublikowała ponad 150 artykułów naukowych z zakresu kaszubskiej i słowiańskiej lingwistyki, a także z zakresu filozofii. Prowadzi badania dotyczące historii kaszubszczyzny, normalizacji języka kaszubskiego, dialektologii kaszubskiej, bilingwizmu, społecznego funkcjonowania kaszubszczyzny, a także przekładoznawstwa.
Autorka trzech tomików wierszy: Testameńtë jimaginacji (wyd. Czec, 2011), Chléw (wyd. Region, 2010), (wyd. Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie, 2016). Tłumaczka literatury z języków słowiańskich na kaszubszczyznę (z języka rosyjskiego, serbskiego, słoweńskiego i polskiego). W 2009 r. wyszło drukiem jej tłumaczenie Dramatów Lecha Bądkowskiego, a w 2011 przekład Ślubu Witolda Gombrowicza (). Laureatka Stypendium Marszałka województwa pomorskiego dla twórców kultury oraz licznych konkursów literackich. W 2007 r. zwyciężyła w konkursie na najlepszego studenta Trójmiasta Primus Inter Pares, w 2009 r. dostała nagrodę Studenckiego Nobla. W roku akademickim 2005/2006 – prezes Klubu Studenckiego Pomorania. Członek Rady Języka Kaszubskiego, Polskiego Towarzystwa Językoznawczego, Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich, Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego i Instytutu Kaszubskiego.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Gdańskiego
Kategoria:Polscy angliści
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Naukowcy polskiego pochodzenia
Kategoria:Polscy poeci
Kategoria:Polscy filozofowie XXI wieku
Kategoria:Kaszubscy pisarze
Kategoria:Kaszubscy tłumacze
Kategoria:Członkowie Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego
Kategoria:Tłumacze literatury polskiej
Kategoria:Urodzeni w XX wieku
Helena Duć-Fajfer

Helena Duć-Fajfer, także Olena Duć-Fajfer (ur. 9 sierpnia 1960 w Udaninie) – polska działaczka społeczna, poetka i naukowiec pochodzenia łemkowskiego, pracownik naukowy Uniwersytetu Jagiellońskiego.
== Życiorys ==
W rok po urodzeniu, w 1961 wraz z rodzicami powróciła w rodzinne strony do Uścia Gorlickiego. Ukończyła filologię rosyjską, psychologię i historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Rozprawę doktorską napisała na temat Życie literackie Łemków w drugiej połowie wieku XIX i na początku wieku XX, pod kierunkiem naukowym prof. Ryszarda Łużnego i obroniła w 1997. W 2012 na UJ uzyskała habilitację na podstawie książki Pomiędzy bukwą a literą. Współczesna literatura mniejszości białoruskiej, ukraińskiej i łemkowskiej w Polsce (Wydawnictwo UJ).
Pracuje na stanowisku profesora UJ jako kierownik Katedry Literaturoznawstwa Rosyjskiego Instytutu Filologii Wschodniosłowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Jest twórcą specjalności filologia rosyjska z językiem rusińsko-łemkowskim (nauczycielska) na kierunku filologia w Instytucie Neofilologii Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie, gdzie również pracuje, oraz autorką wielu opracowań naukowych o tematyce łemkowskiej.
Przewodnicząca Rady Fundacji Wspierania Mniejszości Łemkowskiej „Rutenika”, sekretarz naukowy Komisji Wschodnioeuropejskiej Polskiej Akademii Umiejętności, członkini Stowarzyszenia „Ruska Bursa” w Gorlicach, członkini kolegium redakcyjnego dwumiesięcznika „Besida”, członkini Zarządu Głównego Stowarzyszenia Łemków.
W 2021 odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* Strona Instytutu Filologii Wschodniosłowiańskiej UJ: pracownicy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Eseiści XX wieku
Kategoria:Eseiści XXI wieku
Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita)
Kategoria:Pisarze języka rusińskiego
Kategoria:Poeci XX wieku
Kategoria:Poeci XXI wieku
Kategoria:Polacy pochodzenia łemkowskiego
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Rusini
Kategoria:Urodzeni w 1960
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie
Henryk Jaroszewicz

Michał Jaroszewicz (ur. 1974) – śląskiHenryk Jaroszewicz: Rozumiem i czuję, że jestem Ślązakiem. językoznawca, socjolingwista i specjalista od języków południowosłowiańskich. Doktor hab. nauk humanistycznych, adiunkt Instytutu Filologii Słowiańskiej Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Wrocławskiego. 
== Życiorys ==
Urodził się w 1974 r. w Gliwicach. Ukończył Technikum Kolejowe w Gliwicach (1995) oraz Uniwersytet Opolski w Opolu (1999). Na opolskiej uczelni obronił pracę doktorską Nowe tendencje normatywne w standardowych językach chorwackim i serbskim (2003). Był asystentem, a potem adiunktem w Katedrze Slawistyki działającej w ramach Instytutu Filologii Polskiej na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Opolskiego. W latach 2001–2004 pełnił funkcję lektora i wykładowcy języka polskiego na Uniwersytecie w Zagrzebiu. Od 2005 r. jest związany z Uniwersytetem Wrocławskim, gdzie w 2017 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie monografii Derywacja frazeologiczna w języku polskim i serbskim. Obecnie jest zatrudniony na stanowisku adiunkta w Instytucie Filologii Słowiańskiej na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego.
Jest socjolingwistą, serbokroatystą, polonistą, autorem czterech monografii oraz przeszło trzydziestu artykułów naukowych i rozdziałów monografii. Publikuje felietony popularnonaukowe na portalu internetowym Wachtyrz.eu- Henryk Jaroszewicz na portalu Wachtyrz.eu.. Bada współczesną historię języków południowosłowiańskich i zachodniosłowiańskich, zajmuje się polityką językową i ekologią językową, poświęca uwagę badawczą pograniczom gramatyki oraz frazeologii.
Publicznie deklaruje się jako Ślązak, jest członkiem Stowarzyszenia Osób Narodowości ŚląskiejHenryk Jaroszewicz – profil na stronie Instytutu Filologii Słowiańskiej UWr. 
== Najważniejsze publikacje ==
* Nowe tendencje normatywne w standardowych językach chorwackim i serbskim (Opole 2004).
* Jugosłowiańskie spory o status języka serbsko-chorwackiego w latach 1901-1991 (Wrocław 2006).
* Прилози историји српскохрватског језика (Београд 2012).
* Derywacja frazeologiczna w języku polskim i serbskim (Wrocław 2016).
* Literacko-jynzykowŏ erbowizna Gōrnego Ślōnska – in spe, (w:) „Kiedy umrze ślōnsko gŏdka”, red. M. Musiał, M. Rosa, Katowice, 2019, s. 85-91,
* Rozwój języka Górnoślązaków w XXI wieku. Szkic socjolingwistyczny, „Zeszyty Łużyckie”, LIII, 2019, s. 25-42,
* Krytyka prób emancypacji śląszczyzny. Płaszczyzna prawno-ustrojowa, społeczno-polityczna i personalna, „Slavica Wratislaviensia”, CLXIX, 2019, s. 137-166,
* Czy można mówić o istnieniu śląskiego języka literackiego? Współczesny uzus gramatyczno-ortograficzny literackiej odmiany etnolektu śląskiego, (w:) „Area slavica 3. Jazyk na hranici – hranice v jazyku”, red. I. Bogoczova, Ostrava, 2020, s. 175-184.
== Przypisy ==
Kategoria:Polscy językoznawcy
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Wrocławskiego
Kategoria:Urodzeni w 1974
Henryk Wróbel (językoznawca)

Henryk Wróbel (ur. 20 maja 1934 w Walichnowach) – językoznawca, slawista. Od 1987 profesor. W latach 1959–1984 i 1998–2004 pracownik naukowy Uniwersytetu Śląskiego (do 1968 WSP w Katowicach, w latach 1981–1984 dyrektor Instytutu Języka Polskiego). W latach 1984–1999 pracownik Instytutu Języka Polskiego PAN w Krakowie, od 1987 – dyrektor Instytutu Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autor prac z zakresu morfologii i składni języków zachodniosłowiańskich, głównie języka polskiegoprof. dr hab. Henryk Wróbel (ur. 1934).
== Bibliografia ==
* Słowotwórstwo przysłówków odprzymiotnikowych w językach łużyckich (1969)
* Składnia imiesłowów czynnych we współczesnej polszczyźnie (1975)
* Mały słownik odmiany wyrazów trudnych (1993)
* Gramatyka języka polskiego (2001)
* Z problemów gramatyki polskiej i słowiańskiej (2004)
* Słownik syntaktyczno-generatywny czasowników polskich (tom 1-5 1980–1992, współautor)
* Gramatyka współczesnego języka polskiego (1984)
* Czesko-polski słownik zdradliwych wyrazów i pułapek frazeologicznych (2003)
* Czesko-polska pozorna ekwiwalencja językowa (2004).
== Przypisy ==
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1934
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Śląskiego
Idiotokracja

Idiotokracja – rządy ludu, który nie zna się na polityce oraz gospodarce, w gronie jego zainteresowań znajduje się jedynie wykonywany fach, a mimo to ów lud bierze czynny udział w życiu demokratycznego Państwa.
Idea może być uznawana za antyutopijną odmianę demokracji.
== Przypisy ==
Ignacy Benedykt Rakowiecki

Ignacy Benedykt Rakowiecki (ur. grudzień 1783 w Berdyczowie, zm. 22 lipca 1839 w Warszawie) – nauczyciel, filolog, badacz słowiańszczyzny.
== Życiorys ==
Urodził się w Berdyczowie w rodzinie Teodora i Marianny z domu Milanowskiej. Ojciec jego był dworzaninem królewskim i sztycharzem koronnym u Stanisława Augusta Poniatowskiego według przywileju wydanego 18 lipca 1771.
Ignacy Benedykt ochrzczony został w cerkwi unickiej w Berdyczowie dnia 28 grudnia 1783. Ukończył w 1802 szkołę średnią w Berdyczowie. Pracował w Humaniu jako nauczyciel języka rosyjskiego i francuskiego. Na Akademii Wileńskiej pobierał nauki z dziedziny ekonomii politycznej oraz filologii.
Podejmuje pracę jako plenipotent w dobrach Aleksandra Potockiego i jako administrator sądowy w ordynacji Zamojskiej.
W 1820 przygotowuje tłumaczenie i rozpoczyna wydawanie własnym nakładem w Warszawie kodeksu „Ruska Prawda”, najstarszego zbioru prawa Rusi Kijowskiej.
W 1821 zostaje członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie oraz pełni obowiązki kuratora szkół w województwie podlaskim.
Żonaty z Amelią z domu Kitajewską, siostrą Adama Kitajewskiego – mają syna Jarosława.
Umarł w Warszawie i pochowany został na warszawskich Powązkach.
== Twórczość ==
* List, do matki troskliwej o dobre wychowanie syna sutego, Warszawa, 1811
* Prawda Ruska, Warszawa, 1820–1828, 2 tomy
* Poczet chronologiczny panujących w Rossyi od Ruryka do Piotra II, Warszawa, 1822
* O sposobach upowszechnienia nauki gospodarstwa wiejskiego, 1823
* O sposobach moralnego ukształcenia ludu polskiego, 1830
* Pisma rozmaite, Warszawa, 1835, 3 części
* O stanie cywilnym dawnych Słowian, Rocznik Towarzystwa Przyjaciół Nauk, tom X IX
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* 
* 
* August Sokołowski: Dzieje porozbiorowe narodu polskiego ilustrowane T. 2, cz. 1, [1815-1825], s. 445. [dostęp 2022-03-31]. (pol.)
== Linki zewnętrzne ==
* Publikacje Ignacego Benedykta Rakowieckiego w bibliotece Polona
Kategoria:Urodzeni w 1783
Kategoria:Ludzie urodzeni w Berdyczowie
Kategoria:Polscy historycy
Kategoria:Absolwenci Wydziału Filologii Uniwersytetu Wileńskiego
Kategoria:Członkowie Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie
Kategoria:Polscy nauczyciele
Kategoria:Polscy tłumacze literatury rosyjskojęzycznej
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Ludzie związani z Ordynacją Zamojską
Kategoria:Zmarli w 1839
Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
Ilanka (rzeka)

Ilanka (niem. ) – rzeka, prawy dopływ Odry o długości 57,91 km i powierzchni zlewiska 437,4 km².
== Przebieg i dorzecze ==
Rzeka płynie w województwie lubuskim. Wypływa z terenów położonych na południe od Torzymia, płynie przez Pojezierze Lubuskie, mniej więcej równolegle do sąsiedniej Pliszki. Przepływa przez Torzym, Rzepin, Starościn, Nowy Młyn, Maczków, Rybocice i Świecko. Uchodzi do Odry w jej 578,7 km, na zachód od Świecka. 
Dzięki zjawisku bifurkacji część wody z Ilanki płynie poprzez dorzecze rzeki Postomia do Warty. Nieco powyżej Rzepina rzeka wpływa do szerokiej doliny i dalej płynie przez tereny częściowo zabagnione. W dolnym biegu, w rejonie Rybocic wpływa w Dolinę Środkowej Odry. Jej lewobrzeżnym dopływem jest Rzepia, a prawobrzeżnym Cierniczka.
== Przyroda ==
== Turystyka i wędkarstwo ==
 Dla wędkarzy rzeka staje się atrakcyjna począwszy od jeziora Pniów. Bytują tam m.in. okonie. Od młyna Rojek Ilanka przekształca się w rzekę pstrągową. Pstrągi potokowe dorastają tu do długości 45 cmM.K., Rzeka Ilanka, w: Wiadomości Wędkarskie, nr 4/2019, s. 78-79, ISSN 0137-8104.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Dorzecze Odry
Kategoria:Rzeki w Polsce
Iluminizm

Iluminizm – doktryna (łac. illuminare - rozjaśniać, oświecać) - tendencja intelektualna w epoce Oświecenia, zalecająca kierowanie się w życiu wyłącznie zasadami (światłem) rozumu ludzkiego, po to, aby ludzkość mogła dojść do stanu doskonałości, czemu na przeszkodzie stoją przesądy, płynące ze źródeł pozaracjonalnych, zwłaszcza ze strony religii. Iluminizm oświeceniowy jest zaprzeczeniem iluminacjonizmu odwołującego się do różnych form oddziaływaniu światła Bożego na umysł ludzki; z uwagi na przyjęty paradygmat naukowości różni się od klasycznego racjonalizmu, mającego swe źródła w greckiej filozofii.
Kategoria:Poglądy i wierzenia na temat sił wyższych
Imperium Lechitów

Imperium Lechitów - określenie użyte przez Jana Długosza w jego Rocznikach, jako oznaczenie państwa prapolskiego z czasów przed chrześcijańskich. Propaguje je ostatnio Janusz Bieszk w swoich książkachJanusz Bieszk, Słowiańscy królowie Lechii, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 2015, co wywołuje krytyczne reakcje akademickich historyków i mainstreamowych mediów.
==Przypisy==
Kategoria:Lechici Kategoria:Lechizm Kategoria:Neolechizm Kategoria:Wielka Lechia Kategoria:Lechia Kategoria:Turbosłowiaństwo Kategoria:Lubosłowiaństwo Kategoria:Słowiańszczyzna Kategoria:Słowianie Kategoria:Słowianofilzm Kategoria:Wielkolechizm Kategoria:Wielkolechici Kategoria:Lechiści
Innowierca

Innowierca – dysydent, osoba wyznająca inną wiarę niż religia dominująca. Słowo używane zwykle w kontekście historycznym (np. I Rzeczpospolita). W zależności od kontekstu może odnosić się do wiernych różnych religii. W polskim kontekście zwykle odnosi się do niekatolików; w kontekście rosyjskim do wszystkich chrześcijan innego wyznania niż prawosławie.
== Zobacz też ==
* Dysydent (religia)
Kategoria:Religie
International Standard Name Identifier

International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji 
obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.
Identyfikator ISNI stosowany i opracowany jest od 2012 roku przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) w formie projektu normy międzynarodowej ISO 27729, norma została opublikowana 15 maja 2012 r. Opracowanie i aktualizacja normy należy do obowiązków komitetu technicznego 46, podkomitet 9 (TC 46 / SC 9) normy ISO.
== Zobacz też ==
* ORCID
* kontrola autorytatywna
== Linki zewnętrzne ==
* http://www.isni.org
Kategoria:Standardy ISO
Kategoria:Identyfikatory
Kategoria:Dokumenty naukowe
Kategoria:Standardy informatyczne
Kategoria:Rejestry publiczne
International Standard Serial Number

Międzynarodowy znormalizowany numer wydawnictwa ciągłego (, ISSN) – ośmiocyfrowy niepowtarzalny identyfikator wydawnictw ciągłych tradycyjnych oraz elektronicznych. Oparty jest na podobnej koncepcji jak identyfikator ISBN dla książek, ISAN dla materiałów audio-wideo. Niektóre publikacje wydawane w seriach mają przyporządkowany zarówno numer ISSN, jak i ISBN.
Standard został opracowany przez organizację ISO (komitet TC 46) w 1971 roku jako ISO 3297 oraz opublikowany w 1975.
W Polsce numery ISSN są stosowane od 1977. Za ich przydzielanie wydawcom odpowiedzialny jest Narodowy Ośrodek ISSN podlegający Bibliotece Narodowej. Są one wydawane bezpłatnie po spełnieniu odpowiednich wymogów formalnych, natomiast dostęp do katalogu numerów wymaga opłacenia abonamentu .
Obecnie numer ISSN drukowany jest na stronie tytułowej wydawnictwa razem z kodem kreskowym EAN13. Numer EAN13 jest tak zbudowany, by każdy nowy numer gazety lub czasopisma miał numer EAN13 różniący go od poprzedniego. Numer EAN13 składa się z cyfr 977, następnie 7 cyfr numeru ISSN przydzielonego danemu tytułowi, dwóch cyfr wyróżniających rok i wariant wydania, cyfry kontrolnej obliczonej zgodnie z zasadami EAN13 oraz dodatkowego dwucyfrowego kodu, tak zwanego add-on, który koduje kolejny numer w roku dla czasopisma, lub numer tygodnia wydania dla gazety codziennej.
== Zobacz też ==
* kod kreskowy
* EAN
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
* GS1 Polska
* Międzynarodowe Centrum ISSN w Paryżu
* Generator kodu kreskowego EAN13 ISSN ISBN format PNG i EPS
* Darmowy generator kodów kreskowych ISSN, ISBN, EAN, UPC, ITF, Kod-128, Code-39, Code-93, QR
Kategoria:Terminologia bibliologii
Kategoria:Standardy ISO
Kategoria:Identyfikatory
Kategoria:Dokumenty naukowe
Irena Sawicka (bałkanistka)

Irena Natalia Sawicka (ur. 20 września 1944 w Warszawie) – polska bałkanistka, profesor nauk filologicznych.
== Życiorys ==
W 1968 ukończyła studia z zakresu filologii słowiańskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Po studiach podjęła pracę w Instytucie Slawistyki PAN. W 1972 uzyskała stopień doktora, tematem jej rozprawy była Struktura grup spółgłoskowych języków słowiańskich (promotor Janusz Siatkowski). Stopień doktor habilitowanej uzyskała na UW w 1978, na podstawie rozprawy Problematyka predykacji imiennej na przykładzie języka serbo-chorwackiego. W 1991 otrzymała tytuł profesora nauk humanistycznych. 
 
W Instytucie Slawistyki pracowała do 1992, po czym została zatrudniona w Zakładzie Komparatystyki Słowiańskiej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Przez wiele lat pełniła tam funkcję dyrektorki Instytutu Filologii Słowiańskiej. Była promotorką trzech rozpraw doktorskich. W 2014 przeszła na emeryturę.
Specjalizuje się w fonetyce i fonologii języków słowiańskich. W swoim dorobku naukowym ma także pionierskie na gruncie polskim prace poświęcone gramatyce i fleksji języka albańskiego. W grudniu 2020 wybrana na członkinię Akademii Nauk i Sztuk Kosowa.
== Wybrane publikacje ==
* 1974: Struktura grup spółgłoskowych w językach słowiańskich
* 1979: Problematyka predykacji imiennej na przykładzie języka serbsko-chorwackiego
* 1986: Struktura sloga u balkanskim jezicima ()
* 1988: Fonologia konfrontatywna polsko-serbsko-chorwacka
* 1993: Zarys gramatyki języka albańskiego (wspólnie z Jolantą Mindak)
* 1997: The Balkansprachbund in the Light of Phonetic Features ()
* 2000: Ćwiczenia z gramatyki języka serbskiego
* 2001: An outline of the phonetic typology of the Slavic languages ()
* 2005: Paradygmaty fleksji albańskiej ()
* 2007: Albanistyka polska (redaktorka i współautorka, )
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
* 
Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie
Kategoria:Polscy albaniści
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Pracownicy instytutów naukowych PAN
Kategoria:Urodzeni w 1944
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu