nyuuzyou/wikis huggingface dataset:
Edward Polański

Edward Polański (ur. 2 marca 1932 w Brzozdowcach, w granicach późniejszej Ukrainy) – polski językoznawca, polonista, wieloletni profesor Uniwersytetu Śląskiego.
Jego działalność naukowa dotyczy przede wszystkim zagadnień gramatyki języków słowiańskich, dydaktyki języka, leksykografii oraz ortografii języka polskiego, a także języka współczesnej młodzieży szkolnej i teorii kształcenia.
== Życiorys ==
Edward Polański urodził się 2 marca 1932 roku w Brzozdowcach w województwie lwowskim. W 1939 rozpoczął naukę w szkole podstawowej w Brzozdowcach, a dokończył ją w 1945 roku w Tarnowie, dokąd wraz z rodziną przeprowadził się w 1944 roku. W latach 1945–1951 uczęszczał do III Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza w Tarnowie.
W 1955 ukończył studia polonistyczne na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1955–1961 pracował jako nauczyciel języka polskiego w Liceum Ogólnokształcącym im. Władysława Broniewskiego w Krośnie Odrzańskim, ucząc jednocześnie w szkole podstawowej, liceum ogólnokształcącym dla oficerów oraz wieczorowym liceum ogólnokształcącym.
== Kariera naukowa ==
W 1961 roku przeniósł się do Katowic, gdzie rozpoczął pracę w Wyższej Szkole Pedagogicznej jako asystent w Katedrze Dydaktyki Literatury i Języka Polskiego, a także na pół etatu w wieczorowym liceum ogólnokształcącym (do 1966 roku). Od 1963 do 1969 roku zatrudniony był na stanowisku starszego asystenta w tej samej katedrze. 8 czerwca 1968 na bazie WSP został utworzony Uniwersytet Śląski, na którym Polański wykładał nieprzerwanie w latach 1968–2001 (od 1969 do 1973 jako adiunkt, następnie jako docent w Instytucie Filologii Polskiej, od 1992 jako profesor zwyczajny UŚ). Od 1973 pełnił funkcję kierownika Zakładu Dydaktyki Języka Polskiego i Literatury Polskiej; w latach 1980–1982 był prodziekanem Wydziału Filologicznego UŚ, zaś w latach 1984–1987 – wicedyrektorem Instytutu Języka Polskiego.
W 1969 roku doktoryzował się na Uniwersytecie Śląskim na podstawie pracy Badania nad ortografią uczniów szkół średnich (stan, typologia błędów, przyczyny ich powstawania oraz sposoby zapobiegania), za którą otrzymał nagrodę Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego. W 1978 roku habilitował się na Uniwersytecie Wrocławskim na podstawie rozprawy Studia nad zasobem leksykalnym uczniów. Uchwałą Rady Państwa z dnia 19 lipca 1988 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, stanowisko profesora zwyczajnego Uniwersytetu Śląskiego otrzymał 2 marca 1992 roku.
== Publikacje ==
Opublikował ponad 80 prac naukowych, w tym 14 książek autorskich lub współautorskich. Do ważniejszych jego publikacji należą:
* Badania nad ortografią uczniów (1973)
* Dydaktyka ortografii i interpunkcji (1987, drugie wyd. 1995)
* Nowy słownik ortograficzny PWN (1996 i późniejsze wyd.)
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Polscy leksykografowie
Kategoria:Polscy poloniści
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Urodzeni w 1932
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Śląskiego
Kategoria:Członkowie Rady Języka Polskiego
Edward Świętosławski

Edward Świętosławski, znany też jako Edi Słowianin vel Edward Sławianin Leh – dziennikarz, redaktor, założyciel radia internetowego Sławenia i telewizji internetowej o tej samej nazwie. Popularyzator słowiaństwa, działacz społeczny, organizator wielu akcji i wydarzeń promujących wiedzę o Słowiańszczyźnie. Autor wielu artykułów i kilku opracowań drukowanych oraz bloger i vloger, zajmujący się także zagadnieniami zdrowia, technologii oraz kwestiami egzystencjalnymi. 
==Linki zewnętrzne==
* kanał autora na Youtube
* Radio Sławenia
Elbląg (rzeka)

Elbląg (niem. Elbing) – rzeka na Żuławach Wiślanych o długości 14,5 km. Wypływa z jeziora Druzno, uchodzi do Zalewu Wiślanego.
Rzeka jest żeglowna na całej długości (od Elbląga traktowana jako morskie wody śródlądowe).
Poprzez kanały posiada połączenie:
* z Nogatem – Kanał Jagielloński
* z jeziorami Pojezierza Iławskiego – Kanał Elbląski
Rzeka Elbląg stanowi oś żeglugowego systemu transportowego. Poprzez Kanał Jagielloński i Nogat posiada połączenie z Wisłą, a poprzez Kanał Elbląski łączy się z Iławą i Ostródą. Na rzece znajduje się port morski w mieście Elbląg. W okresach suszy woda z rzeki za pomocą systemu melioracyjnego może być wykorzystywana do nawadniania obszarów rolniczych na Żuławach Elbląskich.
W zależności od wahań poziomu wody w Zalewie Wiślanym spowodowanych "wpychaniem" wód Bałtyku do Cieśniny Piławskiej przez silne wiatry północne i północno-wschodnie, kierunek spływu wód rzeki Elbląg odwraca się i powoduje spiętrzenie wody jeziora Druzno. Znaczna część dorzecza rzeki obejmuje tereny depresyjne, w tym największą depresję w Polsce 1,8 m p.p.m., położoną na południowy wschód od miasta Elbląg pomiędzy wsią Raczki Elbląskie a rzeką Tyną. Prawie na całej długości rzeki Elbląg i jej dopływach w ich dolnym biegu występują obwałowania przeciwpowodziowe.
Według niektórych źródeł do przepływu rzeki zalicza się również przepływ rzeki Dzierzgoń wypływającej w powiecie sztumskim, o długości 45 kilometrów i uchodzącej do jeziora Druzno.
W północno-wschodniej części zlewni występuje Park Krajobrazowy Wysoczyzny Elbląskiej. Poza tym na jej terenie znajdują się:
* Rezerwat przyrody Jezioro Drużno
* Rezerwat przyrody Zatoka Elbląska
* Rezerwat przyrody Dęby w Krukach Pasłęckich
* Rezerwat przyrody Lenki
* Obszar Chronionego Krajobrazu Jeziora Drużno
* Obszar Chronionego Krajobrazu Kanału Elbląskiego
* Obszar Chronionego Krajobrazu Rzeki Dzierzgoń
* Obszar Chronionego Krajobrazu Rzeki Nogat
* Obszar Chronionego Krajobrazu Rzeki Wąskiej.
Do rzeki Elbląg uchodzą cieki:Wykaz nazw wód płynących (KNMiOF)
* Babica – struga
* Dunówka – struga
* Fiszewka – rzeka
* Kumiela – struga
* Kanał Miejski – kanał, w mieście Elbląg
* Tina – rzeka
== Zobacz też ==
* Elbląg
* Rzeki Polski
== Linki zewnętrzne ==
* Przystanie żeglarskie, kajakowe i motorowodne w Elblągu – locja Piotra Saleckiego
* Rzeka Elbląg - przewodnik żeglarski Piotra Saleckiego
== Przypisy ==
 
Kategoria:Geografia Elbląga
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Zlewisko Zalewu Wiślanego
Elma (rzeka)

Elma (niem. Elm) – rzeka w woj. warmińsko-mazurskim, lewy dopływ Łyny, o długości 37,6 km.
== Przebieg ==
Wypływa na północ od miejscowości Sigajny w gminie Górowo Iławeckie i kieruje się na południowy wschód. W miejscowości Gałajny przepływa pod drogą wojewódzką nr 511, mija wieś Nowa Wieś Iławecka i zmienia kierunek na południowy. Płynąc dalej mija miejscowości Wiewiórki, Deksyty, Weskajmy, Bądze, Piaseczno, Koniewo. Do Łyny wpada w miejscowości Wojdyty.
W górnym biegu ma charakter wąskiego i płytkiego rowu, częściowo uregulowanego. Otaczają ją pola uprawne oraz łąki. Od Jagot przepływa przez kompleks leśny, a jej dolina się zwęża. Rzeka płynie tu malowniczym wąwozem, intensywnie meandrując. Dno pokryte jest piaskiem, żwirem oraz kamieniami. Powyżej wsi Koniewo istnieje zalew o powierzchni około 8 hektarów z elektrownia wodnąMarian Paruzel, Elma, w: Wiadomości Wędkarskie, nr 11/2003, s. 26, ISSN 0137-8104.
== Ichtiofauna ==
W rzece występują takie ryby, jak: karaś, lin, karp, płoć, szczupak i okoń. Przed laty występowały tutaj pstrągi potokowe, ale obecnie nie są już stwierdzane. Przed 2003 Marian Paruzel napotkał w rzece pstrąga tęczowego. Woda należy do Okręgu PZW w Olsztynie.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Łyny
Elżbieta Solak

Elżbieta Solak (ur. 1962) – polska językoznawczyni, slawistka, bułgarystka, adiunkt w Instytucie Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego.
== Życiorys ==
Ukończyła studia z zakresu filologii bułgarskiej na Uniwersytecie Sofijskim im. św. Klemensa z Ochrydy. Pracę dyplomową, napisaną pod kierunkiem Petii Asenowej obroniła w 1986 roku. Od tego roku była zatrudniona w Instytucie Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego kolejno jako: młodszy bibliotekarz (do 1987), lektor-stażysta (do 1988), asystent (do 1995), asystent z doktoratem (do 1997), adiunkt (do 2010) adiunkt z habilitacją. Doktorat Język nowobułgarskiego przekładu Biblii, napisany pod kierunkiem Jerzego Ruska obroniła w 1995 roku. W 2010 roku uzyskała habilitację na podstawie rozprawy Znaki szczególne: Językowe i wokółjęzykowe problemy bułgarskiego Odrodzenia. W latach 1996–2004 pracowała na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Współpracowała z zespołem Słownika współczesnego języka polskiego pod redakcją Bogusława Dunaja.
== Zainteresowania naukowe ==
Zajmuje się kwestiami związanymi z semiotyką kultury, etnolingwistyką, socjolingwistyką i teorią przekładu. Szczególną uwagę poświęca zagadnieniom języka przekładów Pisma Świętego i kulturze słowiańskiej XIX wieku, w tym transferowi idei i początkom naukowej slawistyki. W dorobku ma również publikacje poświęcone językowi bułgarskiemu i kulturze bułgarskiej.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
* Bibliografia dr hab. Elżbiety Solak
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Sofijskiego
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Urodzeni w 1962
Etnogeneza

Etnogeneza – proces kształtowania się etnosu grup etnicznych, a według niektórych badaczy także samej grupy etnicznej. Badaniem etnogenezy zajmuje się historia, etnologia, archeologia, antropologia kulturowa, socjologia i językoznawstwo. Termin wywodzi się od neologizmu ethnogenesis użytego pierwszy raz w połowie XIX wieku przez Henry`ego Timroda. Następnie pojęcie przejął świat XX-wiecznych antropologów - akademików.
Podstawowe formy etnogenezy to:
* podział i wykształcenie się odrębnego etnosu (np. hipotetyczny podział Bałtosłowian na Bałtów i Słowian)
* integracja bliskich sobie plemion (np. Polacy jako efekt stopienia się w jeden naród głównie Pomorzan, Polan, Mazowszan, Wiślan i Ślężan, w nieznanym okresie czasu)
* mieszanie się kultur najeźdźców bądź poddanych (Węgrzy, Hiszpanie)
* konglomerat wielu elementów etniczno-kulturowych (Amerykanie, Brazylijczycy)
== Zobacz też ==
* etnogeneza Słowian
== Przypisy ==
Kategoria:Etnologia i antropologia kulturowa
Kategoria:Teoria i metodologia archeologii
Kategoria:Socjologia narodu
Etymologia

Etymologia – dział językoznawstwa badający pochodzenie wyrazów, zmiany ich znaczenia i formy w miarę upływu czasu.
Ponadto terminem „etymologia” określa się również pochodzenie danego wyrazu. W tym sensie używane jest też określenie „źródłosłów”.
Wyraz będący punktem wyjścia dla dalszego rozwoju danego słowa to etymon. Może to być rekonstruowana postać prajęzykowa, podstawa derywacji słowotwórczej (do której dodano np. przedrostek lub przyrostek) bądź też wyraz obcy, który został zapożyczony.
== Pochodzenie terminu ==
Określenie „etymologia” pochodzi od słowa w języku greckim koine (etymología), o tym samym znaczeniu, poświadczonego na początku I wieku n.e. To z kolei pochodzi od rzeczownika (étymon) – w znaczeniu „rdzeń każdego słowa, pierwotne, początkowe znaczenie”H. G. Liddell, R. Scott, A Greek-English Lexicon, Oxford 1996, str. 704. i (lógos) – w znaczeniu „objaśnienie”H. G. Liddell, R. Scott, A Greek-English Lexicon, Oxford 1996, str. 1057.. Z kolei rzeczownik pochodzi od przymiotnika (étymos) „prawdziwy, rzeczywisty”.
== Cele etymologii ==
Zadaniem badań etymologicznych jest odtworzenie wyjściowej postaci wyrazu, wykrycie przypuszczalnego znaczenia pierwotnego, wyjaśnienie jego dalszego rozwoju semantycznego i objaśnienie struktury morfologicznej. Badania etymologiczne opiera się często na analizie porównawczej.
Etymologię o podstawach naukowych (językoznawstwa historycznego i porównawczego) należy odróżniać od etymologii ludowej, potocznej, próbującej określać pochodzenie wyrazów na podstawie podobieństwa ich formy dźwiękowej (wymowy, brzmienia) do innych wyrazów.
== Zobacz też ==
* etymologia ludowa
*sofizmat etymologiczny
* Studia Etymologica Cracoviensia
== Przypisy ==
Kategoria:Semantyka
Kategoria:Językoznawstwo historyczno-porównawcze
Everybodywiki

Everybodywiki to inkluzyjna encyklopedia internetowa, gdzie każdy może pisać o wszystkim. Everybodywiki próbuje zapisać artykuły, które są aktualnie oznaczone do usunięcia w Wikipedii. Artykuł na Everybodywiki nie potrzebuje żadnych wymagań, takich jak spełnianie standardów rozpoznawalności, arbitralnych wymagań lub bycie sławnym, aby został zachowany.
Everybodywiki polska ma ponad 6000 artykułów i niestety tylko 8 aktywnych Użytkowników, którzy pracują nad zachowaniem odrzucanych przez Wikipedię treści
Kategoria:Alternatywne wiki Kategoria:Ecnycklopedie internetowe
Ewa Siatkowska

Ewa Magdalena Siatkowska (ur. 18 lipca 1930 w Warszawie, zm. 27 grudnia 2020 tamże) – polska językoznawczyni, profesor nauk humanistycznych o specjalności językoznawstwo słowiańskie, slawistyka, leksykologia.
== Życiorys ==
Całe swoje życie zawodowe związała z Uniwersytetem Warszawskim. Pracę na Uniwersytecie Warszawskim rozpoczęła w 1952 w Seminarium Slawistycznym. Później zaś pracowała w Katedrze Filologii Słowiańskiej, Instytucie Filologii Słowiańskiej oraz w Instytucie Slawistyki Zachodniej i Południowej.
W 1965 obroniła rozprawę doktorską. Habilitowała się w 1976 na podstawie pracy Zachodniosłowiańskie zawołania na zwierzęta. Stan obecny, funkcje historyczne, stosunek do systemu językowego. 29 marca 1996 uzyskała tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych.
W swoim dorobku ma 100 publikacji, w tym kilka książek. Jej prace były poświęcone językom zachodniosłowiańskim, czeszczyźnie i językom łużyckim. Interesowała się dziejami języka i leksykologią. Założycielka czasopisma „Zeszyty Łużyckie”.
Odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej.
== Przypisy ==
Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski
Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej
Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)
Kategoria:Polscy bohemiści
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy sorabiści
Kategoria:Urodzeni w 1930
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
Kategoria:Zmarli w 2020
Forumowy ostracyzm

Forumowy ostracyzm – postawa niektórych użytkowników internetowego forum dyskusyjnego, która pojawia się w momencie opublikowania przez jedną osobę niepopularnego lub niepoprawnego politycznie stwierdzenia lub poglądu, a także gdy złamie ona zasady forum. W tym ostatnim przypadku forumowy ostracyzm przechodzi w Społeczne moderowanie.
== Działanie ==
Forumowy ostracyzm przejawia się:
* personalnymi atakami na osobę poddaną ostracyzmowi (np. wyzwiska)
* podawaniem linków kompromitujących daną osobę (np. ze zdjęciami z serwisów społecznościowych lub filmami z YouTube)
* wyśmiewaniem danej osoby w każdym wątku na forum, bez względu na treść jej wypowiedzi, włącznie z podawaniem linku do wypowiedzi, na której ostracyzm bazuje
* przedłużającymi się dyskusjami z udziałem kilku użytkowników na temat zachowania osoby poddawanej ostracyzmowi
* ostentacyjnym ignorowaniem danej osoby na forum
* straszeniem osoby objętej ostracyzmem, że zostanie ukarana banem
== Zobacz też ==
* Forum dyskusyjne
* Społeczne moderowanie
* Netykieta
* Ostracyzm
Kategoria:Społeczność internetowa
Franciszek Sielicki

Władysław Sielicki (ur. 1923, zm. 2 września 2001) – polski slawista, profesor i wykładowca Uniwersytetu Wrocławskiego
== Życiorys ==
Urodzony w 1923 r., pochodził z północno-wschodnich kresów II Rzeczypospolitej. doktoryzował się na Uniwersytecie Wrocławskim w 1960 r., habilitację uzyskał na tej samej uczelni sześć lat później. Specjalista filologii wschodniosłowiańskiej, badacz polsko-ruskich i polsko-rosyjskich związków literackich, kronikarstwa staroruskiego oraz folkloru wschodniosłowiańskiego. Dyrektor Instytutu Filologii Słowiańskiej w latach 1975–1978 i dziekan Wydziału Filologicznego.
Zmarł 2 września 2001 r., pochowany na cmentarzu na Psim Polu we Wrocławiu.
== Przypisy ==
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Wrocławskiego
Kategoria:Pochowani na Cmentarzu na Psim Polu we Wrocławiu
Kategoria:Urodzeni w 1923
Kategoria:Zmarli w 2001
Franciszek Sławski

Franciszek Sławski (ur. 13 maja 1916 w Kopyczyńcach, zm. 19 stycznia 2001 w Krakowie) – polski filolog polski, językoznawca, slawista, dialektolog, etymolog; profesor nauk humanistycznych (1954), członek Polskiej Akademii Nauk (1969) i Polskiej Akademii Umiejętności (1989); autor Słownika etymologicznego języka polskiego (1952–1982).
== Życiorys ==
Uczeń Kazimierza Nitscha, Tadeusza Lehra-Spławińskiego, Mieczysława Małeckiego, Stanisława Pigonia. Podczas okupacji niemieckiej był uczestnikiem tajnego nauczania prowadzonego na Uniwersytecie Jagiellońskim.
W latach 1974–1986 był dyrektorem Instytutu Filologii Słowiańskiej, w latach 1966–1969 dziekanem Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1961–1973 kierownik Pracowni Słownika Prasłowiańskiego w Zakładzie Słowianoznawstwa (ob. Instytut Slawistyki) PAN. Od 1954 profesor, od 1969 członek Polskiej Akademii Nauk, od 1989 członek Polskiej Akademii Umiejętności, a od 1994 członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Był także członkiem Austriackiej i Bułgarskiej Akademii Nauk. Wykształcił kilka pokoleń polskich slawistów, m.in. Janusza Siatkowskiego.
W 1995 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Łódzkiego.
== Twórczość ==
Jego dorobek naukowy liczy kilkaset pozycji, w tym kilkanaście książek i obejmuje szeroką tematykę ogólnosłowiańską. Do najważniejszych publikacji Sławskiego należą prace dotyczące słownictwa słowiańskiego, jego etymologii i rekonstrukcji zasobu leksyki prasłowiańskiej. Głównym dziełem Sławskiego jest Słownik etymologiczny języka polskiego (tom 1-5, A-Ł, 1952–1982), uwzględniający ogromną literaturę naukową oraz bogaty materiał historyczny i gwarowy polski i słowiański. Współautor i redaktor Słownika prasłowiańskiego (tom 1-8, A-Gy, 1974–2001) – wypracował jego koncepcję oraz zasady i metody rekonstrukcji słownictwa prasłowiańskiego. Poza tym prace z zakresu językoznawstwa południowosłowiańskiego, zwł. bułgarskiego, oraz dotyczące języka starosłowiańskiego: Gramatyka języka bułgarskiego (1953, wznowione w 1962), Podręczny słownik bułgarsko-polski (1963, wznowiony w 1987), Przegląd i charakterystyka języków słowiańskich (1954, wspólnie z Lehrem-Spławińskim i Władysławem Kuraszkiewiczem), Zarys dialektologii południowosłowiańskiej (1962) oraz opracowanie języków słowiańskich w dziele zbiorowym Języki indoeuropejskie (1988, redaktor Leszek Bednarczuk) i rozprawy o zabytkach językowych, np. Księdze Sawy i Kodeksie Assemaniego. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Absolwenci Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Członkowie rzeczywiści PAN
Kategoria:Członkowie Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego
Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Łódzkiego
Kategoria:Ludzie urodzeni w Kopyczyńcach
Kategoria:Polscy slawiści
Kategoria:Polscy dialektolodzy
Kategoria:Urodzeni w 1916
Kategoria:Wykładowcy Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego
Kategoria:Zmarli w 2001
Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie
Fryba

Fryba (Browina) – rzeka, prawy dopływ Wisły o długości 40,48 km.
Rzeka przepływa w całości przez obszar Pojezierza Chełmińskiego. Wypływa w okolicach wsi Kuczwały i Jeziora Chełmżyńskiego. Płynie przez teren powiatów toruńskiego i chełmińskiego. Końcowy odcinek Fryby oraz Trynka pełnią funkcję zbiornika przeciwpowodziowego. U jej ujścia do Wisły znajduje się przepompownia przeciwpowodziowa w Chełmnie.
, tak jak to działo się, zanim zaczęły do niej trafiać ścieki komunalne i przemysłowe z miejscowości położonych w górze jej biegu.
== Zobacz też ==
* Rzeki Polski
== Przypisy ==
== Linki zewnętrzne ==
* 
Kategoria:Dorzecze Wisły
Kategoria:Rzeki w Polsce
Gardominka

Gardominka – rzeka w północno-zachodniej Polsce, lewobrzeżny dopływ Regi. Powstaje na północ od Wojcieszyna w gminie Nowogard z połączenia strug Wołowej i RudkiStudium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Gryfice, 2.1.6. Wody powierzchniowe. Długość rzeki to 26,6 kmZachodniopomorski Zarząd Melioracji w Szczecinie Za: , powierzchnia bezpośredniej zlewni 73 km², a powierzchnia całkowitej zlewni 112,6 km².
Na terenie powiatu gryfickiego w okolicach miejscowości Łęczna (gm. Płoty) płynie wąskim wąwozem ze stromymi zboczami (o wysokości do 4 metrów) dużym spadkiem 2‰, w 8. kilometrze biegu kanałami: Jasiel-Zagórcze i Jasiel-Kołomąć łączy się z Jeziorem Kołomąckim. Pomiędzy Baszewicami a Gardominem wpływa do niej rów szczegółowy łączący rzekę z południowym Jeziorem Trzygłowskim. Powyżej Baszewic koryto rzeki ma szerokość 5 m, jest nieuregulowane, o małym spadku. Na odcinku ujściowym od prawego brzegu wpływa do Gardominki struga Miedzna. Ujściowy odcinek poniżej Baszewic znajduje się w rejonie oddziaływania Jeziora Rejowickiego. 
W dolinie Gardominki występują lasy łęgowe o drzewostanach jesionowo-olszowych i wiązowych. Nad rzeką stwierdzono występowanie rzadkiego gatunku roślin – pływacza krótkoostrygowego.
Do Gardominki odprowadzane są wody z mechanicznej oczyszczalni ścieków w Grębocinie oraz mechaniczno-biologicznej w Trzygłowie. Obie zostały wybudowane w 1991 roku. Według danych z 2005 roku rzeczywista ilość oczyszczonych ścieków, które są spuszczane przez rów odprowadzający z Grębocina wynosi 8 m³/dobę, a z Trzygłowa – 80 m³/dobę.
W 2008 r. przeprowadzono badania jakości wód Gardominki w punkcie ujścia do Regi. W ich wyniku oceniono elementy fizykochemiczne poniżej stanu dobrego, elementy biologiczne określono na III klasy, a stan ekologiczny na umiarkowany. W ogólnej dwustopniowej ocenie stwierdzono zły stan wód Gardominki.
Nazwę Gardominka wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Kardeminer BachRozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 października 1948 r. (, s. 22).
== Marginalia ==
We wsi Mechowo, w pobliżu której płynie rzeka, tamtejszy klub piłkarski został nazwany "Gardominka" Mechowo. 
We wsi Trzygłów znajduje się osiedle SM Gardeminka.
== Zobacz też ==
* Rzeki Europy
== Przypisy ==
 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Gać (dopływ Narwi)

Gać – rzeka, lewostronny dopływ Narwi o długości 22,78 km.
Płynie w województwie podlaskim. Na 9,2 kilometrze uchodzi do niej Jabłonka.
== Przypisy ==
== Bibliografia ==
* 
Kategoria:Rzeki w Polsce
Kategoria:Dorzecze Narwi