ਤੇਲ-ਕਾਗਜ਼ ਦੀ ਛੱਤਰੀ ਫੜੀ, ਲੰਮੀ, ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਇਕੱਲੀ ਬਰਸਾਤੀ ਗਲੀ ਵਿਚ ਇਕੱਲੇ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਲੀਲਾ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੈ. ਉਹ ਲੌਂਗ ਦਾ ਰੰਗ ਹੈ, ਲੌਂਗ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹੈ, ਲੌਂਗ ਦੀ ਉਦਾਸੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਰਸਾਤ ਵਿਚ ਉਦਾਸ ਹੈ, ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਝਿਜਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਇਕੱਲੇ ਬਰਸਾਤੀ ਗਲੀ ਵਿਚ ਭਟਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਤੇਲ-ਕਾਗਜ਼ ਦੀ ਛੱਤਰੀ ਫੜੀ, ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਭਟਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਦਾਸੀਨ, ਉਜਾੜ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ. ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ, ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਉਜਾੜ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਈ। ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਲਿਲਾਕ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਮੇਰੇ ਪਾਸਿਓਂ ਤੈਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬਹੁਤ ਦੂਰ, ਢਹਿ-ਢੇਰੀ ਵਾੜ ਤੱਕ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਬਰਸਾਤੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਗਈ. ਮੀਂਹ ਦੇ ਸੋਗ ਦੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ, ਉਸਦਾ ਰੰਗ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਲੀਲਾ ਵਰਗੀ ਉਦਾਸੀ ਵੀ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈ। ਤੇਲ-ਕਾਗਜ਼ ਦੀ ਛੱਤਰੀ ਫੜੀ, ਲੰਬੀ, ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਇਕੱਲੀ ਬਰਸਾਤੀ ਗਲੀ ਵਿਚ ਇਕੱਲੇ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਇਕ ਲੀਲਾ ਵਾਂਗ ਸੋਗ ਅਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਲੜਕੀ ਦੇ ਲੰਘਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ.