II.Bob.O'quvchilarni kirish va chiqish

|
II.Bob.O'quvchilarni kirish va chiqish
|
bet | 7/10 | Sana | 16.12.2023 | Hajmi | 60,78 Kb. | | #120919 |
Bog'liq Geometrik optika qonunlari-www.hozir.orgII.Bob.O'quvchilarni kirish va chiqish
Kirish o'quvchisi - bu haqiqiy teshiklardan yoki ularning tasvirlaridan kiruvchi nurni qattiq cheklaydigan, ya'ni. ob'ektning tekisligi bilan optik o'qning kesishish nuqtasidan eng kichik burchakda ko'rish.
Chiqish o'quvchisi - bu tizimdan chiqadigan nurni cheklaydigan teshik yoki uning tasviridir. Kirish va chiqish o'quvchilari butun tizim bo'yicha o'zaro bog'liqdir.
Kirish o'quvchisining roli ma'lum bir teshik yoki uning tasvirini (haqiqiy yoki xayoliy) o'ynashi mumkin. Ba'zi muhim holatlarda tasvirlangan narsa yoritilgan teshikdir (masalan, spektrograf tirqishi) va yoritish to'g'ridan-to'g'ri teshik yaqinida joylashgan yoki yordamchi kondensatordan foydalangan holda yorug'lik manbai tomonidan ta'minlanadi. Bunday holda, kirish joyiga qarab, kirish o'quvchisining o'rni manba chegarasi yoki uning tasviri yoki kondansatör chegarasi va boshqalar bilan o'ynashi mumkin.
Agar diafragma tizimning oldida yotsa, u kirish o'quvchisi bilan mos keladi va chiqish o'quvchisi bu tizimdagi uning tasviri bo'ladi.
Agar u tizim orqasida yotsa, u holda chiqish o'quvchisi bilan mos keladi va tizimdagi uning tasviri kirish o'quvchisi sifatida paydo bo'ladi. Agar diafragma
BB tizimning ichida joylashgan (6-rasm), so'ngra uning old qismidagi B1B1 tasviri kirish eshigi vazifasini bajaradi va B2B2 tizimning orqa tomonidagi tasvir.
Dam olish kuni. Ob'ektning tekisligi bilan o'qning kesishgan joyidan kirish o'quvchisining radiusi ko'rinadigan burchakka "teshik burchagi" deb nomlanadi va bu rasmning tekisligi bilan o'qning kesishgan joyidan chiqish o'quvchisining radiusi proektsiya burchagi yoki chiqish teshigi burchagi deyiladi.
2.1.Zamonaviy optik tizimlarjarohatlaydi
2.2. Optik tizim
Yupqa optikasi eng oddiy optik tizimni anglatadi. Oddiy yupqa linzalar asosan ko'zoynak uchun ko'zoynak shaklida qo'llaniladi. Bundan tashqari, kattalashtiruvchi stakan sifatida linzadan foydalanish yaxshi ma'lum.
Ko'plab optik qurilmalarning harakati - proektsion chiroq, kamera va boshqa qurilmalar - sxematik ravishda yupqa linzalarning harakatlariga o'xshatilishi mumkin. Biroq, ingichka optikasi faqat kamdan-kam hollarda, asosiy optik o'q bo'ylab yoki unga katta burchak ostida joylashgan manbadan uzaytirilgan tor rangli nur bilan chegaralanish mumkin bo'lgan hollarda yaxshi tasvirni beradi. Ko'pgina amaliy ishlarda, agar ushbu shartlar bajarilmagan bo'lsa, ingichka ob'ektiv tomonidan taqdim etilgan rasm unchalik mukammal emas.
Shuning uchun, aksariyat hollarda, juda ko'p miqdordagi sinishi yuzasiga ega bo'lgan va ushbu sirtlarning yaqinligi talablari bilan cheklanmagan (nozik linzalar talabini qondiradigan) murakkabroq optik tizimlarni qurishga murojaat qiling. Optika (yun. optike — koʻrish haqidagi fan) — fizikaning yorugʻlikning tabiatini, yorugʻlik hodisalari qonuniyatlarini, yorugʻlik bilan moddalarning oʻzaro taʼsirini oʻrganadigan boʻlimi. Yorugʻlikning toʻgʻri chiziq boʻylab tarqalishi qadimda Mesopotamiya va qad. Misrda maʼlum boʻlgan hamda undan qurilish ishlarida foydalanishgan. Tasvirning koʻzguda hosil boʻlishi bilan miloddan avvalgi 3-asrda Aristotel, Platon, Yevklidlar shugʻullanishgan. O.ning rivojlanishi I. Nyuton, R. Guk, F. Grimaldi, X. Gyuygens va boshqalarning ishlari bilan bogʻliq. 11-asrda arab olimi Ibn al-Xaysam (Algazen) O. toʻgʻrisida risola yozgan boʻlsada, yorugʻlikning sinishi qonunini ifodalay olmagan. Faqat 1620-yillarda bu qonunni tajriba yoʻli bilan golland olimi V. Snellius va R. Dekart isbotladi. 17-asrdan yorugʻlik haqida korpuskulyar va toʻlqin nazariyalar paydo boʻla boshladi. Yorugʻlik korpuskulyar (zarra) nazariyasining targʻibotchisi X. Gyuygens edi.
Yorugʻlikning toʻlqin tabiati haqidagi tasavvurlar M. Lomonosov va L. Eyler tomonidan rivojlantirildi. 19-asr boshlarida ingliz olimi T. Yung va O. Frenel ishlari yorugʻlik toʻlqin nazariyasining uzil-kesil gʻalabasiga olib keldi. O. Frenel kristallooptika hodisalariga toʻlqin nazariyasini qoʻlladi. T. Yung yorugʻlik interferensiyasi hodisasini kuzatdi. Bu hodisa yorugʻlik toʻlqin tabiatiga ega ekanligini koʻrsatdi. O. Frenel yorugʻlik interferensiyasi asosida yorugʻlikning toʻgʻri chiziq boʻylab tarqalishini, turli difraksiya xrdisalarini va boshqalarni tushuntirdi. Yorugʻlikning sinishi va qaytishida yorugʻlikning qutblanishini fransuz olimi E. Malyus kuzatdi (1808) va fanga "yorugʻlikning qutblanishi" terminini kiritdi. M. Faradey yorugʻlik qutblanish tekisligining magnit maydonda burilishini kashf qildi (1846) va elektromagnetizm bilan O. orasidagi bogʻlanishni, tok kuchi elektromagnit birligining elektro-statik birligiga nisbati yorugʻlik tezligiga tengligini (3-10°sm/s) topdi.
J. K. Maksvell elektromagnit maydon tushunchasini rivojlantirdi, yorugʻlik ham elektromagnit toʻlqindan iborat, degan nazariyani yaratdi. U yorugʻlikning elektromagnit nazariyasiga asoslanib, yorugʻlikning hatto bosimi boʻlishini aytdi va uning son miqdorini nazariy aniqladi (1873). Uning nazariy tekshirishlari elektromagnit maydonning yorugʻlik tezligiga teng tezlik bilan tarqalishini koʻrsatdi. Italyan olimi A. Bartoli esa 1876 yilda yorugʻlik bosimining termodinamik asosini yaratdi. 1899 yilda P. N. Lebedev birinchi boʻlib tajriba yoʻli bilan yorugʻlik bosimini aniqladi. 1888 yil da G. Gers vakuumda tarqalayotgan elektromagnit maydonning tezligi yorugʻlik tezligiga teng ekanligini aniqladi va J. Maksvell nazariyasini tajriba yoʻli bilan tasdikladi.
Yorugʻlikning modsalar bilan taʼsirlashuvini 19-asr 90-yillarida juda koʻp olimlar, jumladan, nemis olimi E. Drude, G. Gelmgols va G. A. Lorents tekshirdilar. Lorents modda va yorugʻlikning elektromagnit nazariyasini yaratdi. Shu nazariya asosida O.dagi qator hodisalarni, mas, yorugʻlikning dispersiya hodisasi, dielektrik singdiruvchanlik ye ning elektromagnit toʻlqin uzunligi X ga bogʻliq boʻlishi va h.k.ni tekshirish va tushuntirish mumkin boʻldi.
Klassik elektron nazariya ayrim optik hodisalarni tushuntirib bera olmadi va nazariya natijalari tajriba natijalariga, mas, mutlaq qora jismning issiklik nurlanishi spektrida energiya taqsimoti va boshqalarga mos kelmay qoldi. Bunday qiyinchilikni bartaraf qilish uchun M. Plank yorugʻlikning kvant nazariyasini yaratdi (1900). O.ning keyingi rivojlanishi kvant mexanika nazariyalari bilan bogʻliq. Fotoeffekt hodisasi uchun Plank nazariyasini A. Eynshteyn rivojlantirib, yorugʻlik kvanti — foton tushunchasini fanga kiritdi (1905). Yorugʻlikning elektromagnit nazariyasi nisbiylik nazariyasining yaratilishiga mos boʻldi.
O. shartli ravishda geometrik O. va toʻlqin O.siga, fiziologik O., nochiziqli O. va boshqa xillarga boʻlinadi. Geometrik O.da yorugʻlikning qaytishi va sinishi qonunlari asosida, yaʼni ikki muhit chegarasida yorugʻlikning sinishi va qaytishi natijasida obʼyektlarning tasviri hosil boʻlishini tushuntirish mumkin. Unda fotometriya, yorugʻlik oqimi, yorugʻlik kuchi, yoritilganlik va yorugʻlikni miqsoriy ifodalovchi boshqa kattaliklar qaraladi. Geometrik O. fotometriya bilan birga O. texnikasi, yaʼni optik asboblar nazariyasi va ratsional yoritish, yorugʻlik dastasini taqsimlash va yoʻnaltirish taʼlimotining ilmiy asoslari bilan ham shugʻullanadi.
Toʻlqin O.sida interferensiya, difraksiya va yorugʻlikning qutblanishi kabi yorutlik tabiati bilan bogʻliq boʻlgan hodisalar oʻrganiladi. Bu hodisalar nazariyalarining rivojlanishi yorugʻlik tabiatini toʻla ochib berish bilan birga, yorugʻlikning qaytishi va sinishi qonunlarini ham tushuntirib bera oldi. Yorugʻlikning modda bilan taʼsiri tufayli har xil effektlar — mexanik (yorugʻlik bosimi, Kompton effekti), xususiy optik (yorugʻlikning sochilishi, fotolyuminessensiya), elektr (fotoelektr hodisa), kimyoviy (foto-kimyo va fotografiya effektlari), shuningdek, yorugʻlikning yutilishi va sochilishi, issiklik nurlanishi va boshqa kuzatiladi.
Yorugʻlikning yutilishi va sochilishi rang haqidagi taʼlimot asosini tashkil qilib, rassomlik sanʼatida keng ishlatiladi. Mas, tiniq boʻlmagan muhitda yorugʻlikning sochilishi fotolyuminessensiya uchun asos boʻlib xizmat qiladi. Lyuminessensiya hodisasi hozirgi zamon gaz razryad va lyuminessensiya yorugʻlik manbalarini yara-tish maqsadida qoʻllaniladi. Bu yorugʻlik manbalari elektr energiyani ancha tejaydi. Ulardan lyuminissensiyalanuvchi ekranlar tayyorlashda foydalaniladi. Bu ekranlar rentgenologiya, televideniye, oʻlchov asboblari va harbiy texnikada ishlatiladi. Fotoelektr hodisaga asosan oʻlchov asboblari, har xil yorugʻlik relelari ixtiro qilindi. O. texnikasi va mashinasozlikda metall yoki obʼyektni nazorat qilish yorugʻlik intenferensiyasi hodisasiga asoslangan. Yorugʻlik difraksiyasi hodisasi arxitektura akustikasida ultraakustik toʻlqinlarni optik qayd qilishga imkon beradi. Rentgen nurlarining molekulalar, ayniqsa, kristallardagi difraksiyasi moddalar strukturasini tahlil qilishda muhim ilmiy va amaliy ahamiyatga ega.
Fiziologik O.da odam koʻzining optik xususiyatlari, koʻz nuqsonlarini optik vositalar (koʻzoynaklar, linzalar va boshqalar) yordamida toʻgʻrilash, koʻz kasalliklarining kelib chiqishiga koʻz optik xususiyatlari buzilishining taʼsiri va boshqa masalalar oʻrganiladi.
O.ning amaliy qoʻllanish sohasi keng , mas, spektral taxlil sohasida atom va molekulalarning spektrini tekshirish natijasida moddalarning tuzilishini aniklash mumkin. Spektral tahlil astronomiya, geol., biol., tibbiyot, tuproqshunoslik, sanʼatshunoslik va kriminalistika ishlarida; metallurgiya, mashinasozlikda, neft, kimyo sanoati, yengil sanoat, geologiya-qidiruv ishlari va boshqa da qoʻllaniladi.
|
| |