Patrycja Zawirska, oprac.: GR - Pr 2590 wiedza I myśl internetowy miesięcznik tyflospołeczny wydawca Stanisław Kotowski

Patrycja Zawirska, oprac.: GR
Źródło: Rzeczpospolita/www.baza-wiedzy.pl
Data opublikowania: 2012-10-24
Nasz pracownik jest uprawniony do renty. Mamy więc pewność, że nie dostanie świadczenia rehabilitacyjnego. Właśnie kończy mu się okres zasiłkowy. Czy to oznacza, że można z nim rozwiązać umową o pracę z końcem pobierania zasiłku przez 182 dni, czy musimy oficjalnie zwrócić się do ZUS o wydanie decyzji odmawiającej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego? - pyta czytelnik Rzeczpospolitej.
Jeżeli pracownik jest zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż sześć miesięcy, umowę można rozwiązać po trzech miesiącach nieobecności z powodu choroby. W przypadku osoby zatrudnionej co najmniej sześć miesięcy jest to możliwe po wykorzystaniu przez nią całego okresu zasiłkowego (tj. okresu pobierania wynagrodzenia i zasiłku chorobowego, który wynosi łącznie 182 dni, a w przypadku gruźlicy lub ciąży - 270 dni) i pierwszych trzech miesięcy świadczenia rehabilitacyjnego. Jeśli jednak zatrudniony nie uzyska prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, umowę można z nim rozwiązać od razu po upływie okresu zasiłkowego.
Prawo rozwiązania umowy w trybie art. 53 k.p. wygasa, jeśli pracownik stawi się w pracy.
Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje pracownikowi, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy.
Ocena w tym zakresie należy do lekarza orzecznika ZUS, a w przypadku braku zgody z jego decyzją - do komisji lekarskiej ZUS. Na podstawie ich orzeczeń ZUS podejmuje decyzję przyznającą bądź odmawiającą prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.
Jakkolwiek odbycie całej procedury jest konieczne dla wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego, to jednak prawo do niego nie powstaje z mocy decyzji ZUS, ale z mocy prawa i z chwilą spełnienia ustawowych warunków. ZUS jedynie "ustala", czy to prawo istnieje. W konsekwencji świadczenie rehabilitacyjne zawsze jest przyznawane od dnia następującego po zakończeniu okresu zasiłkowego. Nawet jeśli wskutek zbyt późnego złożenia wniosku decyzja ZUS zapada później, świadczenie przysługuje ze skutkiem wstecznym.
Pracodawca nie został wyposażony przez ustawodawcę w instrumenty pozwalające na skuteczne i szybkie rozstrzygnięcie, czy zatrudniony jest uprawniony do świadczenia rehabilitacyjnego. Wprawdzie z wnioskiem do ZUS o ustalenie uprawnień do świadczenia może wystąpić także płatnik składek (art. 69 w zw. z art. 63 ust. 2 ustawy zasiłkowej), jednak konieczna jest w tym zakresie współpraca zatrudnionego. Musi przecież zgodzić się na badanie przez lekarza orzecznika.
Teoretycznie pracodawca może także wystąpić do sądu z powództwem o ustalenie, że pracownik nie jest uprawniony do świadczenia rehabilitacyjnego. Ten tryb byłby jednak w większości przypadków zbyt czasochłonny, aby brać go pod uwagę.
Pracodawca powinien rozważyć ryzyko rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym po zakończeniu okresu zasiłkowego. Jeżeli ma pewność, że pracownik nie ma prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, może podjąć decyzję o rozwiązaniu umowy w trybie art. 53 k.p. W analizowanym stanie faktycznym tak właśnie jest, ponieważ zarówno prawo do emerytury, jak i do renty z tytułu niezdolności do pracy wyklucza przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego. Ale uwaga - ewentualna pomyłka szefa (tj. wydanie przez ZUS decyzji o istnieniu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego) skutkuje wadliwością rozwiązania umowy.
Więcej w Rzeczpospolitej z 22 października 2012 r.
aaa
7.8. Biznes przy rencie bez składki zdrowotnej
|