Moliyaviy fundamentalizmning 15 halokatli xatosi

Moliyaviy fundamentalizmning 15 halokatli xatosi
Fiskal konservatizm
Fiskal konservatizm tarafdorlari hukumat har doim muvozanatli byudjetni boshqarishi kerak (va har qanday to'lanmagan qarzni to'lash uchun ortiqcha) va defitsit xarajatlari har doim yomon siyosat ekanligini ta'kidlab, Keynschilikni rad etadi . Chikagodagi neoklassik iqtisod maktabi konservativ fiskal g'oyalarni qo'llab-quvvatladi . Qo'shma Shtatlarning ko'plab shtatlari o'zlarining shtat konstitutsiyasiga muvozanatli byudjet tuzatishlariga ega va Evropa valyuta ittifoqining Barqarorlik va o'sish pakti yalpi ichki mahsulotning 3% yoki undan ko'p bo'lgan hukumat kamomadini jazolaydi.
Fiskal konservatizm tarafdorlari zamonaviy iqtisod asoschisi Adam Smitga borib taqaladi. Moliyaviy konservatizm Buyuk Depressiyagacha hukmron mavqega ega bo'lib, oltin standarti bilan bog'liq bo'lib , hozirda eskirgan G'aznachilik nuqtai nazarida hukumatning moliyaviy siyosati samarasiz ekanligini ko'rsatdi.
Kamomad xarajatlariga qarshi odatiy argument hukumat-uy xo'jaligi o'xshashligidir : uy xo'jaliklarida kamomad bo'lmasligi kerak - pul sarflashdan oldin pul bo'lishi kerak, ehtiyotkorlik bilan - va uy xo'jaligi uchun to'g'ri bo'lgan narsa mamlakat va uning hukumati uchun to'g'ri. Shunga o'xshash dalil shundan iboratki, bugungi kunda taqchillik xarajatlari kelajakda soliqqa tortishni oshirishni talab qiladi va shu bilan kelajak avlodlarga og'irlik qiladi.
Boshqalarning ta'kidlashicha, qarz ham xususiy shaxslarga, ham ularga tegishli bo'lganligi sababli, davlat qarzining sof qarz yuki yo'q , faqat qarzdorlardan (davlat, soliq to'lovchilar tomonidan qo'llab-quvvatlangan) qarzdorlarga boylikni o'tkazish (qayta taqsimlash) mavjud. davlat obligatsiyalari egalari).
Avstriya iqtisod maktabi bilan bog'liq bo'lgan tegishli dalil shundan iboratki, hukumat taqchilligi inflyatsiya hisoblanadi . Yumshoq yoki o'rtacha inflyatsiyadan boshqa har qanday narsa odatda iqtisodda yomon narsa deb qabul qilinadi. Amalda bu hukumatlarning pul bosib chiqarish, pul massasini ko'paytirish va inflyatsiyani yaratish orqali qarzlarini to'lashi va ba'zilar tomonidan fiat pulga qarshi va qattiq pul , ayniqsa oltin standarti foydasiga argument sifatida qabul qilinadi.
Post-Keyns iqtisodiyoti
Ba'zi post-keynschi iqtisodchilarning ta'kidlashicha , taqchillik xarajatlari pul massasini yaratish uchun (Chartalizm) yoki xususiy investitsiyalar bilan qondirish mumkin bo'lganidan ortiq jamg'armalarga bo'lgan talabni qondirish uchun zarurdir.
Chartalistlar taqchillik xarajatlarini mantiqan zarur deb hisoblaydilar, chunki ularning fikricha, defitsit mablag'lari taqchillik bilan yaratiladi : fiat pullar chiqarilishi va sarflanishidan oldin soliqlarda undirib bo'lmaydi ; muomaladagi fiat pul miqdori aynan davlat qarzi - sarflangan, lekin soliqlarda undirilmagan puldir. Bir ibora bilan aytganda, "fiat pul hukumatlari "soliq va xarajat" emas, balki " xarajat va soliq " dir" - defitsit xarajatlari birinchi o'rinda turadi.
Chartalistlarning ta'kidlashicha, xalqlar uy xo'jaliklaridan tubdan farq qiladi. Faqat o'z valyutasida qarzga ega bo'lgan fiat pul tizimidagi hukumatlar o'zlarining foizli obligatsiyalar qarzlarini to'lash uchun boshqa majburiyatlarni, o'zlarining fiat pullarini chiqarishlari mumkin. Ular ixtiyoriy ravishda bankrot bo'la olmaydilar, chunki bu fiat pul ularning iqtisodiyotida qarzlarni to'lash uchun ishlatiladi, uy xo'jaliklarining majburiyatlari esa unchalik ishlatilmaydi. Ushbu ko'rinish quyidagicha umumlashtiriladi:
Ammo o'z valyutasining suveren emitenti sifatida har doim sarflash uchun dollar yaratishi mumkin bo'lgan hukumat uchun "byudjetni buzish" tushunchasi qanday qo'llanilishini tushunish qiyin. Boshqacha qilib aytadigan bo'lsak, "bust" qilish uchun byudjet yo'q. Milliy "byudjet" faqat milliy xarajatlarning ustuvorliklari hisobi bo'lib, uy xo'jaliklari byudjeti tarzida tashqi cheklovni anglatmaydi.
Shu nuqtai nazardan davom etib, chartalistlar kengayib borayotgan iqtisodiyotda pul-kredit ekspansiyasi uchun tarkibiy taqchillik zarurligini ta'kidlaydilar: agar iqtisodiyot o'sadigan bo'lsa, pul taklifi ham bo'lishi kerak, bu davlat taqchilligi xarajatlari orqali amalga oshirilishi kerak. Xususiy sektor jamg'armalari davlat sektori taqchilligiga, bir tiyinga teng. Etarli taqchillik xarajatlari bo'lmasa, pul taklifi iqtisodiyotda moliyaviy leverageni oshirish orqali oshishi mumkin - bank pullari miqdori o'sadi, pul bazasi o'zgarishsiz qoladi yoki sekinroq sur'atda o'sadi va shuning uchun nisbat (leverage = kredit /) baza) oshadi - bu kredit pufagi va moliyaviy inqirozga olib kelishi mumkin .
Chartalizm - iqtisoddagi kichik ozchilik nuqtai nazari; yillar davomida himoyachilarga ega bo'lgan va Keynsga ta'sir qilgan bo'lsa-da, uni alohida e'tirof etgan E'tiborli tarafdori ukrain-amerikalik iqtisodchi Abba P. Lerner bo'lib, u neo-xartalizm maktabiga asos solgan va o'z nazariyasida kamomad xarajatlarini qo'llab-quvvatlagan. funktsional moliya . Neo-Chartalizmning zamonaviy markazi Kanzas Siti iqtisod maktabidir.
Chartalistlar, boshqa Keynschilar singari, tejamkorlik paradoksini qabul qiladilar , buning ta'kidlashicha, alohida uy xo'jaliklari va umuman millatning xatti-harakatlarini aniqlash kompozitsiyaning noto'g'riligiga olib keladi ; Iqtisodiyotda tejamkorlik paradoksi (va shuning uchun fiskal rag'batlantirish uchun taqchillik xarajatlari) keng tarqalgan bo'lsa-da, Chartalistik shakl emas.
Kamomadlar zarurligiga muqobil dalilni amerikalik iqtisodchi Uilyam Vikri keltirgan bo'lib , u defitsitlar jamg'armalarga bo'lgan talabni xususiy investitsiyalar bilan qondirish mumkin bo'lganidan ortiq qondirish uchun zarur ekanligini ta'kidladi.
O'sib borayotgan yalpi ichki mahsulotdan (YaIM) daromad olish maqsadida xususiy investitsiyalar orqali qayta ishlanishi mumkin bo'lgan mablag'dan ortiqcha jamg'armalarni qayta ishlash uchun etarli bo'lgan kattaroq defitsitlar iqtisodiy gunoh emas, balki iqtisodiy zaruratdir.
Davlat defitsitlari
Hukumat xarajatlari (ya'ni, uning tovarlar va xizmatlarni sotib olishlari, jismoniy shaxslar va korporatsiyalarga grantlar o'tkazmalari va sof foiz to'lovlari) soliq tushumlaridan oshib ketganda , davlat byudjeti taqchilligi deyiladi ; soliq tushumlaridan ortiq bo'lgan davlat xarajatlari defitsit xarajatlari deb nomlanadi. Hisoblash hisobini ( naqd pul hisobi o'rniga ) ishlatadigan hukumat uchun byudjet qoldig'i faqat joriy operatsiyalarga sarflangan mablag'lardan foydalangan holda hisoblab chiqiladi, bunda yangi kapital aktivlarga xarajatlar bundan mustasno.
Hukumatlar odatda o'z kamomadlarini qoplash uchun obligatsiyalar chiqaradilar. Ular Markaziy bank tomonidan ochiq bozor operatsiyalari orqali sotib olinishi mumkin . Aks holda, qarzni chiqarish (i) davlat qarzi, (ii) xususiy sektor sof qiymati, (iii) qarzga xizmat ko'rsatish (foiz to'lovlari) va (iv) foiz stavkalari darajasini oshirishi mumkin. (Quyida “Crowding out” boʻlimiga qarang .) Biroq, taqchillik xarajatlari YaIM oʻsish darajasiga qarab, davlat qarzining yalpi ichki mahsulot ulushi sifatida barqaror qolishi bilan mos kelishi mumkin .
Byudjet taqchilligining aksi - budjet profitsiti ; bunda soliq tushumlari davlat xaridlari va transfert to‘lovlaridan oshib ketadi. Davlat sektorining taqchil bo'lishi xususiy sektorning (ichki va xorijiy) ortiqcha ekanligini anglatadi. Demak, davlat qarzining o'sishi, albatta, xususiy sektorning sof qarzdorligining teng darajada kamayishiga mos kelishi kerak. Boshqacha qilib aytganda, taqchillik xarajatlari xususiy sektorga sof boylikni to'plash imkonini beradi.
O'rtacha, iqtisodiy tsikl davomida ko'pchilik hukumatlar byudjet taqchilligiga moyil bo'lgan, buni butun dunyo hukumatlari tomonidan to'plangan katta qarz qoldiqlaridan ko'rish mumkin .
Keyns effekti
Jon Meynard Keynsdan so'ng , ko'plab iqtisodchilar retsessiyani mo''tadillashtirish yoki tugatish uchun kamomad xarajatlarini tavsiya qiladi , ayniqsa og'ir. Iqtisodiyotda yuqori ishsizlik mavjud bo'lganda, davlat xaridlarining o'sishi biznes mahsuloti bozorini yaratadi, daromad keltiradi va iste'mol xarajatlarining o'sishini rag'batlantiradi , bu esa biznes mahsulotlariga talabning yanada oshishiga olib keladi. (Bu multiplikator effektidir .) Bu real yalpi ichki mahsulot (YaIM) va mehnat bandligini oshiradi va agar hammasi doimiy bo'lsa, ishsizlik darajasini pasaytiradi. (YaIMga talab va ishsizlik o'rtasidagi bog'liqlik Okun qonuni deb ataladi .)
Hukumat taqchilligi tufayli bozor hajmining ortishi biznesning rentabelligini oshirish va optimizmni kuchaytirish orqali iqtisodiyotni yanada rag'batlantirishi mumkin, bu esa fabrikalar, mashinalar va shunga o'xshash narsalarga xususiy investitsiyalarni ko'paytirishni rag'batlantiradi. Ushbu akselerator effekti talabni yanada rag'batlantiradi va ish bilan bandlikni oshiradi.
Xuddi shunday, davlat profitsitini boshqarish yoki uning kamomadini kamaytirish iste'mol va biznes xarajatlarini kamaytiradi va ishsizlikni oshiradi. Bu inflyatsiya darajasini pasaytirishi mumkin. Makroiqtisodiyotni boshqarish uchun davlat taqchilligidan har qanday foydalanish fiskal siyosat deb ataladi .
Defitsit shunchaki talabni rag'batlantirmaydi. Agar xususiy investitsiyalar rag'batlantirilsa, bu iqtisodiyotning uzoq muddatda mahsulot yetkazib berish qobiliyatini oshiradi. Bundan tashqari, agar hukumat taqchilligi infratuzilma, fundamental tadqiqotlar, sog'liqni saqlash va ta'lim kabi narsalarga sarflansa, bu ham uzoq muddatda potentsial ishlab chiqarishni oshirishi mumkin. Nihoyat, hukumat taqchilligi ta'minlaydigan yuqori talab Verdoorn qonuniga binoan, potentsial taklifning ko'proq o'sishiga imkon berishi mumkin .
Kamomad xarajatlari inflyatsiyani keltirib chiqarishi yoki mavjud inflyatsiyani davom ettirishga undashi mumkin. Masalan, Qo'shma Shtatlarda Vetnam urushi davridagi kamomad inflyatsiyani rag'batlantirdi. Bu, ayniqsa, ishsizlik darajasi past bo'lganda to'g'ri keladi. Ammo davlat taqchilligi inflyatsiyaning yagona sababi emas: u 1970-yillardagi neft inqirozi va o'tmishdan qolgan inflyatsiya kabi taklif tarafidagi zarbalar tufayli yuzaga kelishi mumkin (masalan, inflyatsiya kutishlari va narx /ish haqi spirali ).
Agar muvozanat taklif grafigining klassik diapazonida joylashgan bo'lsa , davlat xarajatlarining oshishi ishsizlikka ta'sir qilmasdan inflyatsiyaga olib keladi. Tizimda inflyatsiyaning davom etishi uchun etarli miqdorda pul muomalasi bo'lishi kerak, shuning uchun inflyatsiya pul-kredit siyosatiga bog'liq .
Qarzga olinadigan mablag'lar
Ko'pgina iqtisodchilarning fikricha, davlat taqchilligi iqtisodga qarz mablag'lari bozori orqali ta'sir qiladi , ularning mavjudligi Chartalistlar va boshqa post-keynschilar. Ushbu bozorda davlat qarzi qarzga olinadigan mablag'larga talabni oshiradi va shu bilan (boshqa o'zgarishlarni e'tiborsiz qoldirib) foiz stavkalarini oshiradi. Foiz stavkalarining ko'tarilishi qat'iy xususiy investitsiya xarajatlarini to'sib qo'yishi yoki to'xtatib qo'yishi, taqchillikdan kelib chiqadigan talabning bir qismini yoki hatto barchasini bekor qilishi va, ehtimol, uzoq muddatli taklif o'sishiga zarar etkazishi mumkin.
Oshgan defitsitlar, shuningdek, olingan jami daromadlar miqdorini oshiradi, bu esa jismoniy shaxslar va korporatsiyalar tomonidan amalga oshirilgan jamg'armalar miqdorini oshiradi va shu bilan kredit mablag'larini etkazib beradi, foiz stavkalarini pasaytiradi. Shunday qilib, iqtisod to'liq bandlikka yaqin bo'lgandagina (masalan, taxminan 4% ishsizlik darajasida) va daromad va jamg'armalarni ko'paytirish imkoniyatlari resurslar cheklovlari ( potentsial ishlab chiqarish ) bilan to'sib qo'yilgan taqdirdagina siqib chiqarish muammosi hisoblanadi.
1945 yilda yalpi ichki mahsulotdan oshib ketgan davlat qarziga qaramay, AQSh 1950 va 1960 yillardagi uzoq farovonlikni ko'rdi. Ta'minot tomonining o'sishiga katta taqchillik va qarzlar zarar bermagan ko'rinadi.
Hukumat taqchilligi davlat qarzini oshiradi . Ko'pgina mamlakatlarda hukumat banklardan qarz olishdan ko'ra obligatsiyalarni sotish orqali qarz oladi. Ushbu qarzning eng muhim yuki obligatsiyalar egalariga to'lanishi kerak bo'lgan foizlardir, bu hukumatning boshqa maqsadlarga erishish uchun xarajatlarini oshirish yoki soliqlarni kamaytirish qobiliyatini cheklaydi.
Odatda iqtisodchilar "tashqariga chiqarish" atamasini ishlatganda, ular xususiy tadbirkorlik tomonidan qo'llaniladigan moliyaviy va boshqa resurslardan foydalangan holda davlat xarajatlarini nazarda tutadilar. Biroq, ba'zi sharhlovchilar xususiy sanoat uchun biznes imkoniyati bo'lishi mumkin bo'lgan xizmat yoki tovarlarni hukumat taqdim etishiga ishora qilish uchun "tashqariga chiqarish" dan foydalanadi.
Qasddan bo'lmagan kamchiliklar
Milliy hukumat defitsitlari qasddan, siyosiy qarorlar natijasida yoki qasddan bo'lishi mumkin. Iqtisodiyot retsessiyaga tushganda, odatda boyroq mamlakatlarda defitsitlar ko'tariladi. Iqtisodiy faoliyat (daromadlar, xarajatlar yoki operatsiyalar) asosida progressiv soliqlardan tushadigan daromadlar kamayadi. Soliq tushumlarining boshqa manbalari, masalan, boylik solig'i , xususan, mol-mulk solig'i , retsessiyalarga duchor bo'lmaydi, lekin ular aktivlar narxi pufakchalariga duchor bo'ladi. Ishsizlikning ko'payishi va uy xo'jaliklari daromadlarining ko'payishi tufayli transfer to'lovlari.
Avtomatik va faol kamomad siyosati
Aksariyat iqtisodchilar engil turg'unliklarga (yoki inflyatsiyaga qarshi kurashish uchun ortiqcha mablag'larga) qarshi kurashish uchun defitsitlardan faol yoki ixtiyoriy foydalanishdan ko'ra avtomatik barqarorlashtirishdan foydalanishni ma'qullashadi . Faol siyosatni ishlab chiqish siyosatchilar uchun juda uzoq davom etadi va iqtisodiyotga ta'sir qilish uchun juda uzoq vaqt talab etiladi. Ko'pincha, dori faqat kasallik davolangandan keyingina iqtisodiyotga ta'sir qiladi va iqtisodiyotni inflyatsiya kabi nojo'ya ta'sirlar bilan qoldiradi. Masalan, Prezident Jon Kennedi 1960-yildagi yuqori ishsizlikka javoban soliqlarni kamaytirishni taklif qildi, lekin ular faqat 1964-yilda joriy etildi va faqat 1965 yoki 1966-yillarda iqtisodiyotga taʼsir koʻrsatdi va qarzning oshishi inflyatsiyani ragʻbatlantirdi va Vetnam urushi taqchilligi taʼsirini kuchaytirdi. sarflash.
Strukturaviy va tsiklik tanqislik
Strukturaviy (ko'k) va tsiklik (yashil) komponentlar gipotetik iqtisodiyot uchun sarlavha taqchilligi / ortiqcha (qizil) ni berish uchun jamlangan.
Strukturaviy va tsiklik defitsitlar taqchillik xarajatlarining ikkita tarkibiy qismidir. Bu atamalar, ayniqsa, davlat sektori xarajatlariga nisbatan qo'llaniladi , bu esa mamlakat umumiy iqtisodiyotining byudjet balansiga hissa qo'shadi . Jami byudjet taqchilligi yoki sarlavhali taqchillik tarkibiy taqchillik va tsiklik taqchillik (yoki profitsit/es) yig'indisiga teng.
Tsiklik defitsit
Tsiklik (vaqtinchalik) taqchillik biznes yoki iqtisodiy tsikl bilan bog'liq bo'lgan kamomaddir . Biznes tsikli - bu iqtisodning kengayishdan qisqarishga o'tishi uchun , u yana kengayishni boshlaguncha ketadigan vaqt davri . Ushbu tsikl har qanday joyda bir necha oydan ko'p yillargacha davom etishi mumkin va oldindan aytib bo'ladigan naqshga amal qilmaydi.
Tsikllik kamomad bu tsiklning past nuqtasida ishbilarmonlik faolligi pastroq va ishsizlik darajasi yuqori bo'lganda yuzaga keladigan kamomaddir . Bu soliqdan tushadigan davlat daromadlarining kamayishiga va ijtimoiy ta'minot kabi narsalarga davlat xarajatlarining oshishiga olib keladi , bu esa iqtisodiyotning taqchillikka olib kelishi mumkin. Tsikllik komponentga hukumat qarorlari ta'sir qilsa-da, unga asosan hukumat nazoratidan sezilarli darajada tashqarida bo'lishi mumkin bo'lgan milliy va xalqaro iqtisodiy sharoitlar ta'sir qiladi.
Strukturaviy tanqislik
Tarkibiy (doimiy) taqchillik tsiklik taqchillikdan shunisi bilan farq qiladiki, u davlat daromadlari va xarajatlaridagi asosiy nomutanosiblik tufayli biznes siklining qaysi nuqtasidan qat’iy nazar mavjud bo‘ladi. Shunday qilib, daromadlar yuqori bo'lgan biznes tsiklining yuqori nuqtasida ham mamlakat iqtisodiyoti defitsitda bo'lishi mumkin.
Byudjetning tarkibiy qismi ba'zi iqtisodchilar tomonidan davlat moliyaviy boshqaruvining ko'rsatkichi sifatida qo'llaniladi, chunki u davlatning uzoq muddatli daromadlari va xarajatlari o'rtasidagi asosiy muvozanatni ko'rsatadi, shu bilan birga, asosan, biznes tsikliga bog'liq bo'lgan omillarni olib tashlaydi. Boshqa iqtisodchilar tuzilmaviy taqchillikni hukumatning ixtiyoriy fiskal pozitsiyasining aksi sifatida ko'rishadi, ya'ni tarkibiy taqchillik hech bo'lmaganda nominal iqtisodiy o'sishga yordam beradigan kengayuvchi fiskal pozitsiya bo'ladi.
Defitsitlar qarz olish orqali moliyalashtirilsa, ba'zi iqtisodchilar tuzilmaviy defitsitni hukumat uchun muammo sifatida ko'rishadi, chunki hatto biznes tsiklining yuqori nuqtalarida hukumat qarz olishni davom ettirishi va shu tariqa qarz to'plashda davom etishi kerak bo'lishi mumkin . Ularning fikriga ko'ra, bu qarzning YaIMga nisbatining doimiy ravishda "yomonlashishiga" olib keladi , bu iqtisodiyot sog'lig'ining asosiy ko'rsatkichi va mamlakatning qarzlarini to'lash qobiliyatidan dalolat beradi.
Boshqa iqtisodchilarning fikriga ko'ra, agar qarz mamlakatning o'z valyutasida chiqarilsa va valyuta boshqa valyutalarga nisbatan erkin "suzib tursa" va taqchillikning umumiy darajasi haddan tashqari inflyatsiyani keltirib chiqaradigan darajada katta bo'lmasa, tuzilmaviy defitsitlar zararsizdir. . Tuzilmaviy defitsitlarni kamaytirish kerak, deb hisoblaydigan iqtisodchilar, tuzilmaviy taqchillik muammolarini faqat aniq va to'g'ridan-to'g'ri hukumat siyosati , birinchi navbatda, davlat xarajatlarini kamaytirish yoki soliqqa tortishni oshirish orqali hal qilish mumkinligini ta'kidlaydilar .
Fiat pulga ega bo'lgan mamlakatlarda alternativa qarzni monetizatsiya qilish orqali qarzning yuqori darajasi va qarzning yalpi ichki mahsulotga nisbatan yomon nisbatini hal qilishdir , bu esa qarzni to'lash uchun ko'proq pul yaratishdir . Qarzni monetizatsiya qilish yuqori darajadagi inflyatsiyaga olib kelishi mumkin , ammo to'g'ri fiskal nazorat bilan buni minimallashtirish yoki hatto oldini olish mumkin [ iqtibos keltirish kerak ] . Bu ham, qarzni to'lashning yakuniy varianti ham investorlar uchun yomon natijalar deb hisoblanadi . [10] 2008 yilgi global moliyaviy inqirozdan so'ng Buyuk Britaniya, AQSh va Evrozonada miqdoriy yumshatish bilan bog'liq voqealar yaqinda sodir bo'ldi . Bu oltin standarti tushib ketganidan biri birinchi holatlardir .
Tarkibiy nuqsonlar rejalashtirilgan bo'lishi mumkin yoki yomon iqtisodiy boshqaruv yoki mamlakatda iqtisodiy salohiyatning asosiy etishmasligi tufayli tasodifiy bo'lishi mumkin. Rejalashtirilgan tuzilmaviy defitsitda hukumat iqtisodiyotning ishlab chiqarish salohiyatini yaxshilash uchun mamlakat kelajagi uchun pul sarflash majburiyatini olishi mumkin, masalan, infratuzilma , ta'lim yoki transportga sarmoya kiritish , bu investitsiyalar uzoq vaqt davomida o'z samarasini berish niyatida. - muddatli iqtisodiy foyda. Agar ushbu investitsiyalar rejalashtirilgan tarzda amalga oshirilsa, strukturaviy taqchillik investitsiyalarning daromadliligi tufayli uzoq muddatda hal qilinadi. Biroq, agar xarajatlar daromadlardan oshib ketsa, tarkibiy taqchillik yanada yomonlashadi.
Hukumat, shuningdek, mamlakatning turmush darajasini saqlab qolish va fuqarolar oldidagi majburiyatlarini bajarish uchun byudjetni taqchilligini bila turib rejalashtirishi mumkin , garchi bu odatda iqtisodiy boshqaruvning yomonligidan dalolat beradi. Rejalashtirilgan tuzilmaviy defitsitlar oxir-oqibatda investorlarning mamlakatning qarzni to'lash qobiliyatiga bo'lgan ishonch inqiroziga olib kelishi mumkin, bu 2000-yillarning oxiridan beri bir qator Evropa mamlakatlaridagi moliyaviy inqirozlarda , ayniqsa Gretsiya va Ispaniya moliyaviy inqirozlarida ko'rinib turibdi.
Strukturaviy va tsiklik ortiqcha
Strukturaviy va tsiklik profitsitlar yuqorida tavsiflangan kamchiliklarga qarama-qarshidir. Tsiklli profitsit bilan , biznes siklining yuqori nuqtasida davlat daromadlari yuqori bo'lishi va davlat xarajatlari past bo'lishi kutiladi, ya'ni daromadlar xarajatlardan oshadi va hukumat ortiqcha bo'ladi. Xuddi shunday, davlat byudjeti biznes siklining nuqtasidan qat'i nazar, asosan profitsit bilan ishlayotganida tarkibiy profitsit tushuniladi.
|