Transkrypt:Odcinek 129

Witam w kolejnym odcinku mojego programu. Przełom między
starym a nowym rokiem to zwykle czas, w którym ludzie mają tendencję do
wystawiania sobie wysoko poprzeczki, w postaci noworocznych postanowień. Jedni
zarzekają, że w ciągu najbliższych dwunastu miesięcy zrzucą zbędne kilogramy.
Drudzy, że będą gromadzić grosz do grosza. Kolejni, że wyzbędą się złych
nawyków bądź nawet nałogów. A jeszcze inni, deklarują się zająć niedokończonymi
porachunkami z przeszłości. I do tego ostatniego grona z pewnością zaliczę też
siebie. Bowiem dzisiaj, raz na zawsze uporam się z wytwórnią, zwącą się
ołpenoko. Jeśli wasz mózg wyparł już wszystkie wspomnienia związane z tymi
cudeńkami, bądź sami spędziliście ostatnie kilka bądź kilkadziesiąt lat w
komorze kriogenicznej, lub tak przy sposobności urwaliście się z choinki, czas
na małe przypomnienie. Otwarte oko to firma, której towarem eksportowym są
marnizny wszelkiej maści, które z chęcią znajdują swoich odbiorców na rosyjskim
rynku. Ich znakiem rozpoznawczym są elektroniczne knoty, które kuszą
nieokrzesanych konsumentów niezgorszą stroną wizualną, by chwilę później
strzelić im w ryło i wydymać bez mydła ryjącą czachę rozgrywką. I tytuły tej
pożal się boże spółki, cieszyły się do tej pory takim uznaniem, że dwa z nich
zdążyły już zagościć w progach mojego cyklu. Czy kąsek, nad którym pochylę się
dziś podzieli ich losy? O tym w tym odcinku. Tak więc, zapraszam do oglądania!
Gra G.B.R: Grupa Błyskawicznego Reagowania, znana poza
granicami naszego kraju jako, Special Commando Unit, została wyskrobana z
muszli klozetowej toitoi-a, trzynastego lutego 2008 roku. Studiem
które dopuściło się tego występku, było wspomniane przeze mnie wcześniej open
oko, które to dorobiło się takich perełek jak, Dragon blade, skarb ziem
przeklętych, czy też przerobione przeze mnie prawie rok temu Steam Slag, oraz
Evil Recstans, Morning of the Dead, z odcinka dziewięćdziesiątego trzeciego. Z
kolei polskim dystrybutorem tych szczochów było Nicolas Games, które ma nosa do
wygrzebywania bobków pierwszej świeżości. Prócz wersji pudełkowej, która w
naszym rodzimym kraju, ukazała się ponad rok po premierze światowej, gniot ten
zaszczycił, a raczej zhańbił nas swoją obecnością także w prasie. To niechlubne
zajście zdarzyło się dokładnie 17 marca, w roku 2011, kiedy
to G.B.R, wraz z ślimakiem na parę, stanowiło lwią część pełnych wersji w
niejakim czasopiśmie play, które wówczas łapało swoje ostatnie podrygi. Wartym
wspomnienia jest również fakt, iż swego czasu, moja skrzynka pocztowa pękała w
szwach, pod naporem propozycji związanych z tym szkaradzieństwem. I to z każdej
możliwej strony, od komentarzy pod kanałem, aż po wpisy na moim forum. Zanim
wyleję wiadro pomyj na tę zakałę, w pierwszej kolejności prześwidrujemy wzrokiem
jej odbiór na okołogrowych serwisach Internetowych.
Poza polskim akcentem, w postaci recenzji na gry-gildia.pll, skwitowanej dość łagodną notą cztery na dziesięć, mamy także drugą stronę
barykady, czyli tę zza wschodniej granicy. I o ile igro manii ru, również nie
udzieliła się surowość, co dała po sobie poznać końcowa ocena, czyli 4 i pół
punktu na dziesięć możliwych, to o nią zadbał nie w ciemię bity, puszkinowski
absolut games. I to rzecz jasna z nawiązką, gdyż podobnie jak poprzednie ramoty,
ze stajni słowiańskich niezmrużonych ślepi, Grupa Błyskawicznego Reagowania
zdobyła wyróżnienie, w postaci jednego procenta. 
Gdy dwukrotnie klapniemy lewym przyciskiem myszy ikonę tego bubla,
po czym przeczekamy znaki firmowe ati, fiziksa, wątpliwych twórców, oraz
wreszcie filmowy przerywnik, kreujący zawiłości fabularne, na temat którego
lada moment, wtrącę swoje trzy grosze, wreszcie zostajemy wtrąceni do głównego
ekranu. W tle wiercą się trójwymiarowe, pogrubione kontury globusa, na które pada
pomarańczowa smuga światła. Na środku monitora, widnieją urywki z faktycznej
rozgrywki, nakręcone przez niezbyt rozgarniętego kamerzystę, z niedowładem
mózgownicy. Do tego dochodzą sklecone na kolanie belki z dostępnymi opcjami,
oraz umieszczony na samym szczycie logotyp odpalonej aplikacji, nad którą
pieczę sprawował artysta malarz, który sklecił to małe arcydzieło podczas
obiadowej przerwy, z pomocą worda. I choć to samo w sobie sprawia, że nasze
szare komórki popełniają harakiri, prawdziwy terror skrywają opcje, które dano
nam do dyspozycji. Albowiem nie licząc braku możliwości zmiany rozdzielczości, a
warto nadmienić, że domyślna to 800 na 600, wśród całego wachlarza ustawień
otrzymujemy jedynie wybór jakości tekstur, wyświetlanego dystansu, jak i także
cieni, aktywowanie paru graficznych wodotrysków, z odbiciem wody, statycznymi
cieniami i efektem rozkwitu na czele. Dodajmy do tego jeszcze dostosowanie
głośności strony dźwiękowej, czy też zmianę poziomu trudności, która nie wpływa
ni w ząb na odczucia z gry, i otrzymujemy chujstwo pierwszej kategorii.
Po obejrzeniu początkowego wideo, które jest niczym innym
jak wytłumaczeniem czym to, tak zwana Grupa Błyskawicznego Reagowania jest i
skąd się wzięła, oraz po wduszeniu guzika nowa gra, zostajemy wrzuceni w wir
akcji. W tej produkcji, wchodzimy w kamasze Rambolota, który wraz z maksymalnie
trzema innymi poskromicielami, zostaje zesłany na dwanaście misji, w których to
musimy zdziesiątkować wrogie jednostki, by wreszcie dotrzeć do określonych
przez programistów strefy, która to przenosi nas do kolejnej miejscówki,
pchając jednocześnie strzępki fabuły dalej. Raz na naszych barkach spoczywa
odnalezienie zaginionej grupy gie be er, innym razem zbłąkanej w trakcie
wywózki grupy telewizyjnej, a kiedy indziej musimy zlokalizować pociski
rakietowe ziemia powietrze. Szkopuł w tym, że mimo tych zajmujących zamysłów,
wszystko tu zostaje ograniczone, do kładzenia trupem zalewu ciemiężycieli, i
przechodzenia do kolejnego punktu kontrolnego, a o akcjach zaprezentowanych w
protokołach, możemy sobie tylko pomarzyć. I o ile później, projektanci starali
się zatuszować tę monotonię w ostatnich zadaniach, zsyłając oddział naszych
kamratów, do tak osobliwych lokacji, jak kompleks fabryki Kurex, to
podkarmienie naszej skrywanej żądzy destrukcji paroma lichymi wybuchami, jest
tutaj odskocznią na dosłownie moment. Albowiem kilka sekund później, wszystko
zatacza pełne koło, i wracamy do ścielenia gęsto trupów. Nuda aż wieje z
ekranu.
W wątpliwości, z jakim koszmarkiem mamy nieprzyjemność
obcować, nie pozostawia nas również sztuczna inteligencja, która ze
sztucznością ma wiele wspólnego. Bowiem intelekt naszych niepoczytalnych
kolegów z oddziału, których potulnie nazywam, największymi niedojdami jakie
stąpały po ziemi, sięga poziomu dna. Owszem, zaimponują nam wybijając w pień
cały nowonarodzony wrogi dywizjon, w momencie rozpoczęcia misji, zanim w ogóle
zdążymy przyłożyć giwerę do patrzałki, ale cóż z tego, skoro zaledwie chwilę
później, potykają się o własne sznurowadła. Nasze bezmózgie trio, nagminnie
wpierdala się nam pod linię ognia. Kiedy tylko poczują w powietrzu choćby
minimalne zagrożenie, z nagła zaczynają biegać w amoku jak stado ślepych
bawołów. Gdy tylko oberwą kulą między żebra, zamiast się wycofywać wlepiają
gały jak cielę na malowane wrota. A towarzysząca nam parszywa trójka, kiedy
otrzyma nakaz ewakuacji od sfery zagrożonej wybuchem, nie drgnie nawet na
ćwierć cala, w obliczu pewnej śmierci. Widać, że to żołdaki z krwi i kości. Co
się tyczy zwerbowanych przez nas komandosów i snajperów, to nie mają w swoim
słowniku pojęcia stop, gdyż gdy tylko wyda im się to polecenie, bez zmian mkną
po terenie jak kulejące kraby, które wysrały chwilę temu parę cegieł, wbiegają
w siebie nawzajem, bądź odkurwiają wywijasy Jacksona, ignorując nasze rozkazy.
Po drugiej stronie zbieraniny, mamy natomiast, jak nie trudno się domyślić,
adwersarzy, ubranych w obcisłe lateksowe kombinezony, którzy choć potrafią
przestrzelić skrzydła komara ślepakiem, z drugiego końca metropolii, to podczas
wykonywania ostrzału, zamierają jak słup soli. 
Arsenał, jaki zaoferowali nam twórcy, jest całkiem obszerny
jak na produkcję, z najwyższej półki szamba. Możemy więc dzierżyć takie gnaty
jak, pistolet a te dziewięć, w wersji z tłumikiem lub bez, słynnego pustynnego
orła, do którego możemy dołożyć celownik optyczny, bądź zmniejszacz hałasu, a
także zaopatrzyć się w jego wydłużoną wersję.Kałasznikowa, rocznik 74, z
możliwością zamontowania kolimatora, jak i jego edycję ze stałą kolbą. Karabin
msg 90, do którego można przykręcić lunetę, pozwalającą łatwiej
wyprowadzić na tamten świat wrogo nastawione niedorajdy, ukryte parę kilometrów
dalej. Karabin maszynowy a em gie trzysta, który rozpruwa wszystko co stanie mu
na drodze. Strzelbę Mos berg, oraz jej przyrżniętą wersję Shorty, która mimo
pozornie krótkiego zasięgu, pozwala przestrzelić czachę snajperowi patafianowi.
Karabin snajperski stayer, do którego można bez trudu podpiąć tłumik, jak i
peryskop. Maszynkę em dwieście czterdzieści dziewięć ce, działającą w podobny
sposób co a em gie. Oraz marzenie każdego super strzelca, karabin wyborowy
Dragunov, do którego można zamocować, wzmacniający naszą dyskrecję, poprzez
wygłuszanie naszych strzałów, metalowy tłumik. I o ile większość, jeśli nie
wszystkie gnaty, mają ten sam odrzut czy też rozrzut, i bez wyjątku działają
jak odpicowane snajperki, zdejmujące po jednym bądź dwóch strzałach, przydrożne
ślamazary, tak wartym uwagi jest tutaj, ekran dostosowania naszego morderczego
ekwipunku. W nim możemy wykupić dwie spluwy, które zabierzemy na pole walki,
oraz trzech dodatkowych oficerów, w zamian za punkty, których tutaj jest jak na
lekarstwo. I o ile na początku skłania nas do planowania, to dosłownie po
uporaniu się z pierwszym poruczeniem, dostaniemy taki punktowy zastrzyk, że
możemy sobie pozwolić na wszystko. Kurwa wspaniale.
I skoro przywołałem temat etapów jako takich, czas go trochę
rozwinąć. W trakcie tych dwunastu poziomów, wraz z naszymi przydupasami
przemierzymy i prze trząśniemy całe terytorium Bielaru, w poszukiwaniu
zagubionych towarzyszy z ekipy, głuptaków do wystrzelenia, i elektrowni do
wysadzenia. Problem pojawia się jednak w momencie, gdy odpalimy misję pierwszą,
do której wracamy również w trybie nocnym, dziewięć akcji później. Gdyż jest to
wręcz ucieleśnienie, diabolicznego wkurwienia, które podda próbie wszystkie
wasze strzeleckie umiejętności. Jestem śmiertelnie kurwa poważny. Tutaj jeden
fałszywy ruch kończy się zgonem, a biorąc pod uwagę, że posiadamy jedynie
piętnaście punktów żywotności, oraz pluton specjalnej troski, podczas ogrywania
tego zlecenia, pociłem się bardziej niż świnia podczas wizyty u rzeźnika. Nie
pomaga fakt, że najwyraźniej nasi adwersarze mają w oku teleskop, i potrafią
przestrzelić nam potylicę, trzymając pukawkę w lewej ręce, i stojąc tyłem za
kontenerem. Konia z rzędem, i puchar sołtysa temu, kto zdoła przejść tę
chędożoną misję po bożemu, bez użycia jakichkolwiek oszustw czy innych
trenerów. Jednakże na tym nie kończy się lista zażaleń związana z
zaprojektowanymi mapami, gdyż od misji szóstej, deweloperzy z bożej łaski
postanowili obsrać nas na miętowo, zamieszczając kopie odwiedzonych już
lokacji, lecz z paroma perturbacjami. Raz odwiedzamy fabrykę, która tym razem
została skąpana w mroku, innym razem przewędrujemy przez kompleks, tyle że od
tyłu, a kiedy indziej, dostaniemy wręcz identyczną kalkę miejsca, które
odwiedziliśmy wcześniej. Uczucie deja vu, nie dobiega wręcz końca.
Oprawa audiowizualna jest równie urodziwa, co ropiejący
odbyt niedołężnej staruszki. I choć nie przechodzi mi to przez gardło, to muszę
ponownie wspomnieć, że wytwór ze stajni otwartego oka, jest nieco bardziej
strawny dla wzroku, niż większość chłamów, które znalazły się na łamach mojej
serii. Rzecz jasna jak zmrużymy oczy, i odejdziemy parę metrów od monitora.
Bowiem wszystko oprawiono w tak pokaźną warstwę powłoki antyrefleksyjnej, i
zasypano na tyle solidną garścią ziarna, że jesteśmy w stanie tyle zobaczyć, co
stojąc kilka mil od atomowego grzyba. Kaprawe gęby zarówno naszych konkurentów,
jak i podopiecznych, przypominają plastikowe lalki, które na chleb mówią peb.
Synchronizacja ust z wypowiadanymi tekstami, wygląda niczym świergolenie
mapetów, pozbawionych paru komórek mózgowych. Bieganie przypomina ruchy
nienaoliwionej baleriny, która straciła czucie w nogach. Oświetlenie razi
bardziej, niż fistaszek w rogówce. Płomienie to ledwie animowany gif. I jedynie
dysponowany przez nas rynsztunek, z całego tego pierdolnika, wychodzi z tarczą.
Z kolei część dźwiękowa, pieści nasze uszy, niczym włożony głęboko wacik. Nasz
protagonista zapewne przed każdą operacją, by uspokoić nerwy, wypala z
piętnaście cygar, dzięki czemu za każdym kurwa razem, gdy przystawia kolta do
swoich ocząt, dyszy i sapie jak miech kowalski. Oręż brzmi jak odpustowe
kapiszony, podkład muzyczny to bezpłciowe rzępolenie, a całą śmietankę zbiera,
galaktycznie, zła gra aktorska. I słuchając jej, zgrzytamy zębami aż miło. 
Technikalia tego dziadostwa są tak sakramencko zdefektowane,
że aż nie wiem od czego zacząć. Znaczniki, które informują nas o położeniu
snajperów, nie znikają po ubiciu danego delikwenta, bądź czasem pokazują nam
chmurki na niebie. W nieoczekiwanych momentach, gra spowalnia do czochrających
mosznę trzech klatek na sekundę, po czym ot tak wraca do płynnych
siedemdziesięciu. Wchodząc w różne obiekty, jak między innymi karabiny
maszynowe i pudełka, sprawiamy, że te zaczynają się telepać. Z rzadka, możemy
się zarazić od kompanów zespołem niespokojnych nóg, przez co zdarza się, że nasz
druh sam z siebie zaczyna popierdalać w lewo. Raz na jakiś czas, program wrzuca
nas do akcji zbyt wcześnie, dzięki czemu lewitując w powietrzu, jesteśmy
świadkiem, materializowania się naszych narzędzi mordu, oraz gruntu pod nogami.
Incydentalnie napotkamy ciała naszych nienawistników, które to w przeróżnych
formacjach wiją się w powietrzu, oraz wciskają w podłoża i lite betony.
Niekiedy na budynkach i innych bilbordach, pojawiają się migoczące czarne
trójkąty, bądź inne artefakty, a tekstury czasem pojawiają się nam przed
gałami. Innym razem możemy na amen zablokować się na danym murku czy
bilbordzie. Kiedy indziej ogień na końcu lufy nie nadąża za lufą, po eksplozji
w powietrzu zostają strzępki zniszczonego mienia, zaś gdy przeładujemy naszą
giwerę, mając jeszcze coś w magazynku, nasz gieroj pozbywa się resztek ot tak,
dla wesołego chuja. Jednak istnym ciosem w nasze kohones, jest kwestia
stabilności. Zacięć i wyskoków do pulpitu jest tutaj co nie miara. Po
wypełnieniu ostatniego polecenia, gra się zakrztusza i wykracza się do systemu.
Podczas wczytywania etapu, wyskakuje błąd bez tytułu i treści, który na dobre
zawiesza grę. Kiedy po zakończeniu danej misji, spróbujemy rozegrać kolejną,
gra wypluwa nam error, o direct-x 9. A innym razem, aplikacja dostaje
zadyszki, zanim zdążymy ujrzeć filmik początkowy. Zbieranie szczęki z podłogi
jest wręcz nieuniknione.
Zbierając wszystko do kupy, gra Grupa Błyskawicznego
Reagowania, to kolejny przykład wydmuszki, tym razem na modłę tasiemca,
sygnowanego imieniem toma klansiego, która prócz nieszczególnie gustownej
grafiki, na której a nóż widelec ktoś zawiesi ślipko, i to najlepiej
nieosłonięte, nie dostarcza niczego w zamian. Poziomy, jakie mamy okazje
zwiedzić, są do chuja nie podobne. Inteligencja naszej gwardii oraz oponentów, których
tłuczemy jak kaczki w dak hancie, wręcz błaga o dobicie. Komendy praktycznie
nie wnoszą nic do rozgrywki, poza niezdrową dawką frustracji. Elementy, w
których drzemał jakikolwiek potencjał, zapadały się pod własnym ciężarem. Główne
danie, które miało wyciskać z karty ostatnie soki, i zrywać graczom szkliwo z
zębów, budzi raczej wrzody żołądka. A zdarza się nawet, że natrafimy na babole
językowe w tekstach, zarówno zwykłe literówki jak i w odmianie, które w dodatku
są bez żenady przez aktorów wypowiadane. Partactwo w pełnej krasie. Innymi
słowy, to ta sama, kolejna, szarobura lichota od odkrytej patrzałki, i mimo
nieco zmienionej formuły, absolutnie kurwa nic się w tej materii nie zmieniło. Wolałbym
włożyć swoją łepetynę do gara z rozgrzanym olejem, niż kolejny raz przejść
chociaż jeden etap tej spierdoliny, a co dopiero sięgać po kolejne plugastwo
ich autorstwa. I tym optymistycznym akcentem, przejdźmy do ocen.Category:Seria 10
Category:2016