Transkrypt:Odcinek 127

Witam w kolejnym odcinku mojego programu. Zazwyczaj w tym
miejscu, czyli swego rodzaju wstępie, staram się wpleść coś związanego z
ocenianym przeze mnie tworem. Raz młócę słomę na temat gatunku jaki reprezentuje.
Czasem rozwodzę się nad historią danej firmy, bądź okresu w przemyśle gier
wideo. Innym razem z kolei dywaguję o motywie, wokół którego obraca się wybrana
przeze mnie pozycja. Kiedy indziej biję pianę o serwisie cyfrowej dystrybucji, przez
który dostał się obrany przeze mnie kąsek. A w niektórych przypadkach, jeśli
zdarzy mi się trafić ponownie na studio, które już zdążyło zagościć w skromnych
progach mojego cyklu, pokrótce trzaskam dziobem o ich wcześniejszych
dokonaniach. Dzisiaj jednak zdarzy się rzecz po wszech miar szczególna, gdyż w
ramach wyjątku, nie będę bawił się w tego typu podchody. Zamiast tego, po
prostu przeczytam wam na dzień dobry tytuł, pod jakim ukrywa się dzisiejsza
szkaradność elektronicznej rozgrywki. Drug Wars. I cóż to może się kryć pod taką
enigmatycznie brzmiącą nazwą? Czyżby to była kalka serii grand theft auto
rosyjskiego wyrobu, która swoją subtelnością bije na głowę car jacker od szwajcarskiego
inca goldu? Albo może coś absolutnie nowatorskiego, wręcz nie z tej planety? Cóż,
za chwilę się przekonacie. Zatem, bez zbędnych ogródek, zapraszam do oglądania!
Gra Drug Wars, znana w pewnych kręgach jako merczynts of
bruk lin, czyli w skrócie mob, została wyłoniona z parującego bagna,
17 marca 2009 roku, za sprawą niejakiej paleo
Entertainment, niezależnej grupy wywodzącej się z San Diego, rozkręconej trzy
lata przed ich debiutem w branży. I na tym popisie się niestety, bądź też stety
skończyło, gdyż ludzie z Paleolitu splajtowali zanim w ogóle zdążyli rozwinąć
swoje skrzydła, i pokazać się od trochę lepszej strony. Co ciekawe, ich jedyny
produkt, jaki wyszedł spod ich kosmatych łapsk, nie licząc komputerów
osobistych, dał po sobie poznać także na gigantach siódmej generacji konsol,
czyli xbox-ie 360 oraz play station 3. Jednakże i na tych platformach
Drug Wars spotkał podobny los co na pecetach. Sprzedaż zarówno w wirtualnym
sklepie Sony, jak i tym microsoftu, okazała się kompletną porażką, a
jakikolwiek słuch o istnieniu tej pseudo produkcji, prędko odszedł w niepamięć.
Warto nadmienić fakt, iż szmira ta trafiła do limbo także w umysłach samych
deweloperów, albowiem po dziś dzień, czyli sześć lat po premierze, na
miniaturze w digitalnym markecie pod przewodnictwem Gejba Niułela, nadal
widnieje podany wielkimi literami nagłówek beta, który dość jasno sugeruję, z
jakim typem chały mamy tutaj do czynienia. Zanim jednak przejdę do samej
śmietanki, wpierw weźmiemy pod lupę odbiór tego barachła na portalach
internetowych. 
I właściwie pierwsze, co się nam rzuca w oczy po wbiciu tej
sromotnej szpetoty, to 35 punktów na meta krytyku, na które złożyły się
recenzje z rozmaitych portali, w tym ta spoglądającego zawsze czujnym okiem
puszkinowskiego absolut games, zwieńczona dosadnymi trzema procentami. Odrobinę
mniej uszczypliwa ze strony hiszpańskiego free the juegos, zakończona notą dwa i
sześć dziesiątych na dziesięć. Oraz ta z włoskiego serwisu multi player
przypieczętowana trzema oczkami na dziesięć. Nie zabrakło także głosów
pochlebnych, z których to dominował ten z brytyjskiego ignu. Tam twór
Kalifornijczyków otrzymał równe 5 oczek na dziesięć. Może więc nie będziemy
mieć do czynienia z kąpielą w kadzi, wypełnioną toksycznym rozwolnieniem, a
jedynie lekkim chlupotaniem w kałuży moczu? Cóż, pozostaje nam tylko pochylić
się nad tym kuriozum.
Gdy najedziemy kursorem na dość sugestywną ikonę tego
dzieła, i dwukrotnie pacniemy nią myszką, po czym przeczekamy pokaz złożony z
emblematów twórców, zestawu narzędzi skejl form, oraz stima, dostając przy
okazji lekkiego zawału po przemknięciu znaku firmowego silnika kraj endżin dwa,
przed naszymi gałkami ocznymi wyłania się utytłany krwią oraz siostrzanymi
wydzielinami ekran tytułowy. W tle mamy tajną bazę umieszczoną na jakimś
wzgórzu, która to jest pod ścisłym nadzorem obiektu kosmicznego ze sterczącą
lufą. Nad nim trzyma rękę na pulsie logo uruchomionej aplikacji, z obowiązkowym
dopiskiem beta, a z lewej strony wynurza się rozpisana na parę wierszy lwia
część planszy, wraz z ustawieniami, listą płac oraz możliwością wyskoczenia do
pulpitu. I w tym momencie zapala się pierwsza czerwona lampka ostrzegawcza, że
coś jest z tym chujstwem nie tak. Bowiem przy bliższym otaksowaniu spojrzeniem
tego meni odkrywamy, iż tak naprawdę dostaliśmy dwie gry w cenie jednej.
Zamiast samych Krucjat Prochów, otrzymujemy także kampanię dla pojedynczego
gracza, zatytułowaną merczynts of bruk lin, co z grubsza tłumaczy się jako kupcy
z Bruklinu. Ło kurwa, co za okazja, prawie jak hambyl bandyl, tylko że bez
hambyl, ani tym bardziej bandyl. Wspaniały gest z ich strony, nieprawdaż? Okazuje
się, że do końca tak nie jest.
I ta gówniana namiastka programu rozwiewa wszelkie
wątpliwości, dosłownie chwilę po przyciśnięciu klawisza nowa gra. Intryga tej
lichoty przenosi nas do roku trzy tysiące setnego naszej ery, gdzie to na
tytułowej ulicy, ze względu na panujące globalne ocieplenie, poziom morskich
wód znacząco się podniósł, i zatopił mimochodem większość dystryktu. By stawić
czoła obecnym okolicznościom, społeczeństwo postanowiło odbudować gród, na
wyłaniających się z akwenów dach wieżowców, co prędko doprowadziło do podziału
hierarchii na arystokrację, czyli innymi słowy ludzi bułkę przez bibułkę, oraz
margines, który osiedlił tę niższą kondygnację. Z racji tego, że paniska
wciągający hurtem kawior, zaczęły co raz bardziej odcinać się od reszty
hierarchii, a zasób taniej siły roboczej nieprzerwalnie spadał, to szybko
poszło w ruch klonowanie pod patronatem bruklińskiego uniwersytetu. I to nie
byle kogo, bo samych neandertalczyków. Jako, że uniwersytet przedobrzył i nadprodukcja
szybko wdała się we znaki, to niedługo później porzuconymi jednostkami
postanowiła się zająć mafia kupców, która to postanowiła posłużyć się nimi jako
gladiatorami, na swoich supernowoczesnych arenach. Jako gracz wcielamy się w
jednego z tych pitekantropusów, zapaśnika o imieniu Matejo Sejwio, który na
skutek jednej feralnej walki, otrzymał bioniczną łapę. Czy cofnęliśmy się do
czasów poprzedniego kurwa milenium, gdzie hieroglify czy inne malunki na
jaskiniach, były na porządku dziennym? Czy na potrzeby napisania ochłapu
scenariuszowo podobnego do tego ścierwa, został rozmrożony jakiś jaskiniowiec z
czasów epoki lodowcowej, któremu kazano pod przymusem spisać te brednie? Bo
jeśli tak, to naprawdę nie czułbym się zaskoczony. Ale i tak, to dopiero początek
udręki.
Jak można się domyśleć, w grze
niosącej tytuł Wojny Narkotykowe, naszym psim obowiązkiem jest, obijanie na
miękko naszymi wielkimi jak bochny chleba pięściami, wszelkich dryblasów i
innych łotrów spod ciemnej gwiazdy, którzy się tylko nawiną. Klikając lewy
przycisk myszy zadajemy danemu patafianowi lewy, bądź prawy sierpowy lub inny
podbródkowy, za pomocą naszej mechanicznej ręki. Jednakowoż gdy przyjdzie nam
użyć lewego guziora naszego gryzonia, wtedy nasz dzielny mąż, w zależności od
długości nacisku, użyje swojej łapy, albo aktualnie trzymanego przedmiotu, by w
chmurze posoki dokonać parcelacji na ich kadłubach. I w głównej mierze na tym,
i praktycznie niczym innym, opiera się rozgrywka tejże zniewagi. Trafiamy do
małej areny z garstką szumowin do wysłania w niebyt, przechodzimy kilka kroków
dalej, by znowu napatoczyć się na kolejną garstkę australopiteków, po czym po
krótkiej przechadzce, trafiamy do kolejnego wybiegu, zapełnionego dla kontrastu
troglodytami, by wreszcie kilka pokojów później dojść do szefa, któremu również
musimy przetrącić wszystkie kości. I tak przez trzy razy, bo tyle pożal się
boże poziomów udało się uskrobać projektantom. Owszem, wraz z postępem
rozgrywki odblokowujemy rozmaite pukawki, naładowane różnorakimi rodzajami śruciny,
jak śrutówki, bądź pistolety maszynowe o kształcie spłoszonego jeża, pełne
atomowej amunicji, spluwy plujące zieloną bioniczną masę, oraz karabiny
snajperskie wypełnione paralitycznymi bolcami, ale na dłuższą metę trzon
rozgrywki pozostaje niezmieniony, a same starcia z ślamazarami coraz to
bardziej przewidywalne. Innymi słowy, atmosfera jest napięta niczym plandeka na
żuku.
Jak przystało na odmieńców, którzy
swoimi korzeniami sięgają czasów pierwszych lodowców, ich intelekt zbytnio nie
wyewoluował od tamtejszej epoki, dzięki czemu na polu walki, zachowują się na
kształt otępiałych mamutów, pod wpływem metamfetaminy. Z uprzejmością wpychają
się nam pod lufę bądź kleszcze, by oszczędzić sobie katuszy i jednocześnie
przenieść się na łono Abrahama. Gdy tylko dostrzegą nas skrywających się za
drzwiami, w amoku i bez żadnego ziewania, wyskakują jeden za drugim przez
wrota, beztrosko obrywając od naszych kul. Zaś innym razem bozia nie daje im
takiego szczęścia, przez co już na przysłowiowe dzień dobry, klinują się na
ścianach bądź w futrynie, zapewne ze względu na ich dorodne muskuły. Prócz
jaskiniowych zapaśników latających w obcisłych koszulkach lub bez, twarzą w
twarz staniemy również z zakutymi w pancerz elitarnymi jednostkami specjalnymi,
które także stronią od używania kory mózgowej. A także skorodowanymi latającymi
robotami, prującymi do nas z mikroskopijnych karabinów maszynowych, mających
porównywalną z ludzkimi nieokrzesańcami, ilość oleju w głowie. Jedynie
przełożeni, pragnący naszej głowy na srebrnej tacy, zachowują ślady bystrości
umysłu, choć nie zawsze jest to reguła co dobitnie pokazuje batalia w trzecim
etapie, polegająca na, no właśnie. Tak na marginesie, w ten sposób zamyka się
lejtmotyw tego plugastwa. No kurwa, na macki ktulu, trzymajcie mnie bo nie
wyrobię.
Mapki przez jakie przemierzamy
naszym pucołowatym gierojem, to maestria z najwyższej półki. Na naszej drodze
zwiedzimy bowiem takie malownicze, i przewyborne miejscówki, jak między innymi,
klub promieniujący różem, w którym tu i ówdzie napierdalają epileptyczne
światła, a wycieruchy podskakują, jakby wzięły zbyt dużą dawkę gumisiowego
aperitifu. Czy też wnętrze zegara, które prócz małej klatki na nielegalne
walki, przechowuje również dziesiątki monitorów, hologramów, a także posągów
sklonowanych naczelnych. Natkniemy się także na niejakie więzienie Franka, w
którym wszystko od góry do dołu zostało oprawione w metalu, i kolorowych
lampeczkach, jak i również, ubogie jak wynik wyborczy Stonogi, betonowe
blokowiska, a raczej ich ruiny, wzniesione nad brodzikiem. Warto wspomnieć, że
akwen ten został najpewniej wypełniony stężonym kwasem siarkowym, gdyż nawet
pluskanie w nim na dosłownie parę chwil, kończy się dla nas snem wiecznym. Czy
ten stan rzeczy był efektem stopienia lodowców, uwolnienia gazów
cieplarnianych, czy może ta woda sama z siebie skisła? Chuj go wie. I o ile
puścimy mimo uszu kwestie związane z wystrojem lokacji, i brakiem choćby
minimalnego przywiązania do detali, to i tak prędzej czy później będziemy
musieli zmierzyć się z samym projektem tych popizganych lokacji,
przypominającym zespawane w losowy sposób klocki lego. Kwiat chujni
kalifornijskiej jak się patrzy.
Oprawa audiowizualna to istna
uczta dla naszych zmysłów słuchu i wzroku. By pokazać, jak wielka moc drzemie w
silniku twórców Kraj zjisa, wizjonerzy z paleo entertejment, postanowili zalać
wszystko grubą warstwą sel szejdingu, i to od pasa w dół. Dzięki temu
rewolucyjnemu zabiegowi, otrzymaliśmy niewykraczającą poza stany średnie, jeśli
nie powiedzieć mocno przeciętne stronę wizualną. Tekstury choć rozdzielczością
odbiegają od tego, do czego zdążyły nas przyzwyczaić gnioty podobnego kalibru,
to i tak wyglądają jakby były bez serca wprasowane w podłoże, niczym naleśniki
przejechane walcem na rozgrzanym asfalcie, modele przypominają raczej jakieś
bezkształtne papki, a w animacjach, i to głównie gnid do wybicia w pień, można
dopatrzeć się wczesnego stadium kociokwiku. Jedynie efekty specjalne w postaci
wystrzałów z gnatów i wybuchów, oraz oświetlenie prezentują jakiś poziom. Czego
nie można powiedzieć o tym, co odczuwają nasze bębenki uszne. Bronie terkoczą
jak koliberek, odgłosy podczas chodzenia przywodzą raczej na myśl popierdalanie
w baletkach, a z kolei utwory przygrywające w tle, z motywem głównym obecnym w
głównym meni na czele, brzmią jak przepuszczone przez syntezator, agonalne
krzyki podpalonego koguta, który wpadł w ogrodzenie pod napięciem, połączone z
rzępoleniem epileptyka na jednostrunowej gitarze. Istna poezja.
Jednak prawdziwą wisienką na
torcie, jest tutaj strona techniczna tej zakały, a dokładnie wszystko, co jest
z nią związane, a jest tego dość sporo. Gdy w trakcie potyczki z cięższym
przeciwnikiem, podczas jednego posiedzenia skorzystamy osiem razy z możliwości
szybkiego odczytu, program przerywa zabawę, by dokonać lepszego wglądu w
zawartość pulpitu grającego. Po wczytaniu zapisu gry, ciała zakatrupionych
padalców wiszą w powietrzu. Kiedy indziej podczas jego uruchomienia, i
przebyciu paru kroków, nagle pasek zdrowia naszego herosa uszczupla się do
zera, bez konkretnej przyczyny. Innym razem, aplikacja gubi współrzędne i
odradza nas wbitych pod podłożem. Po otrzymaniu śmiercionośnego pocisku
agresorzy robią fikołki, beczki i inne piruety w powietrzu. Zdarzyć się może,
że podczas pierwszego uruchomienia produktu, interfejs może w ogóle się nie
pojawić. Gdy podczas pierwszego odpalenia przewiniemy wszystkie kat scenki,
skrypt odpowiedzialny za uruchomienie windy się nie włączy. Niekiedy na obraz
nakładają się popsute tekstury. Kiedy indziej uświadczymy jak martwe pokręcone
truchła, popierdalają do nas zanurzone w teksturach. Po strzeleniu z giwery w
półokrągłe stoliki, te z gracją zaczynają wykonywać akrobacje w powietrzu. Z
rzadka uświadczymy, przenikające przez zabarykadowane wierzeje ciała
wzburzonych praczłowieków. A innym razem, po podniesieniu zawieruszonych
podczas pierwszej szarpaniny hantli, z niewiadomych względu możemy wykurwić do
otchłani, by chwilę później trafić do ostatniego pomieszczenia na tej planszy. 
Reasumując, gra Drug Wars. lub
inaczej merczants of bruklin, to wcielona mordęga w wersji cyfrowej.
Przyjemności z grania jest tu tyle, co podczas wbijania drzazgi w cewkę,
podczas śledzenia fabuły, mózg tak mi się smażył, jakby został wrzucony do
frytkownicy, a po wymęczeniu tego tytułu, co zajęło notabene sto dwadzieścia
dwie minuty, z radości chciałem rzucić się pod piłę tarczową. Grafika jest zbyt
plastikowa, poziomy w żałosnej liczbie trzech, to istna parodia, sztuczna
inteligencja zdaje się nie istnieć, walka wręcz usypia od pierwszych chwil, a
błędy techniczne przebijają nawet najnowsze tytuły od ubi softu. Co więcej,
tytułowe Drug Wars, czyli tryb wieloosobowy którym to autorzy tak się
szczycili, wiał pustkami już od dnia premiery, a jedyne co możemy począć na
osiągalnych planszach, to popierdalać na motorku łamiącym wszelkie prawa
fizyki. I wiem, że wszystko było robione na budżecie pięciu herbatników, a
silnik kraj Engine dwa wymieniono na kiść bananów, ale mimo wszystko należy
mieć jakieś standardy. Owszem, na tle innych diabelskich zarodków produkcja ta,
i to przede wszystkim od strony wizualnej, prezentuje się nawet strawnie, ale
mając na uwadze pozostałe kule u nogi, a zwłaszcza czas potrzebny na jej
ukończenie, nawet cena dziesięciu euro wydaje się zbyt wygórowana. Wolałbym by
ułomny przedstawiciel człekokształtnych, pierdolnął mnie w czaszkę, uszkadzając
część mózgu odpowiedzialną za wszelkie czucie, niż kolejny raz nadziać się na
to mocarne skurwielstwo. I tym optymistycznym akcentem, przejdźmy do ocen.
Grafika: 5/10
Audio: 2/10
Grywalność: 1/10
Ogólna ocena: 1.5/10
Category:Seria 10
Category:2015