Çanakkale Marşı - Şiir

Şu Boğaz Harbi nedir? Var mı ki dünyâda eşi?
En kesîf orduların yükleniyor dördü beşi,
Namaz, oruç gibi şeylerle yok alış verişi;
Mukaddesât ile eğlenmek en birinci işi.
Hülâsa, âlem-i imkânı devredin; o zaman
Atlı girsen gömülür buğdayın altında kafan.
Onun salındığı yerlerde bir kızıl tûfan,
Ne can bıraktı, ne îman, ne boğmadık vicdan!
Şerîat’in ikidir en muazzam erkânı;
Kalmıyor sâhil-i maksûda vusûl imkânı.
Yeniden cûşa gelirken bir alev tûfânı,
Görülmedikçe tahayyür bırakmaz insânı!
Kimin? Nedir? diye, lâkin, kolayladık geçidi;
Biraz tanır gibi oldum... Ya az mı geçtimdi!
Bu göğüslerse Hudâ’nın ebedî serhaddi;
Sefîl ayakları altında Bulgar’ın şimdi!
Benim rûhum senin altında öldü, sen hâlâ,
Dayandı göklere; lâkin yetişmiyor hâlâ,
Kimi Hindu, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ...
Etse dünyâları tûfan gibi maksûd istîlâ!
Evinde hastalanan varsa, borcudur: Bakacak;
Kıyâm-ı haşre kadar, belki tütmeyip duracak!
Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak;
Olursa kurtulacak belki... Yoksa, bit boğacak!
Ölüm mü, uyku mu, her neyse âkıbet uzanır;
Fakat işittiği bir sesle silkinir, uyanır:
Taş olsa, çünkü, erir; gölge olsa parçalanır;
Taşar gelir de bu tûfan, önünde sed mi tanır!
Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermîler...
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdîde güler!
Yatsıdan sonra ahâlî “Bize va’z et...” dediler;
Çektiler altıma bir cıllığı çıkmış minder.
Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran...
Göçerse öyle göçer hilkatin bahârından.
Yabâni hardala mümkün mü olmamak hayran?
Bu arsızın o damar zâten eksik alnından!
Rûhumun senden İlâhî şudur ancak emeli:
Değmesin ma’bedimin göğsüne nâ-mahrem eli;
Bu ezanlar -ki şehâdetleri dînin temeli-
Ebedî, yurdumun üstünde benim inlemeli.
O zaman vecd ile bin secde eder -varsa- taşım;
Her cerîhamdan, İlâhî, boşanıp kanlı yaşım,
Fışkırır rûh-i mücerred gibi yerden na’şım!
O zaman yükselerek Arş’a değer, belki, başım.
Şark’ın âgûşu açıktır o zaman işte size;
O zaman varmanın imkânı olur gâyenize;
Göster, Allah’ım, bu dünyâ kurtulur, tek mu’cize...
Bir “utanmak hissi” ver gâib hazînenden bize!