Transkrypt:Odcinek 128

Witam w kolejnym, już sto dwudziestym ósmym odcinku programu
Najgorsze Gry Wszechczasów. Święta Bożego Narodzenia to wyjątkowy czas, w
którym udziela się radość dawania, dzielenia się opłatkiem, jak również
komercjalizacji oraz powszechnego dekapitowania karpi. Dobrze widoczne i często
uczęszczane punkty miast i miasteczek, zostały oprawione w kolorowe lampki
choinkowe, które swoim blaskiem wypalają nam źrenice. Wszelkiej maści sklepy
atakują nas z każdej strony przeróżnymi promocjami na najmniej wartościowe
buble, o które ludzie zaciekle walczą, stojąc w dłużących się w nieskończoność
kolejkach. Ciężarówki koka koli z piskiem opon masowo wyjechały na nasze drogi.
W radiu od początku listopada rozbrzmiewa nieśmiertelny gwiazdkowy hit Dżordża
Majkela. A co roku w wigilijną noc, pewna stacja telewizyjna, której znakiem
rozpoznawczym jest promieniujące słońce, karmi nas kolejną dawką Kewina Samego
W Domu, między czerwonym barszczykiem a karpikiem. I jako że wszystkich
ogarnęła ta bożonarodzeniowa mania, jeśli nie powiedzieć psychoza, to i ja
postanowiłem wskoczyć do tego wariackiego pociągu, ślepo podążając za
trendami raz jeszcze. A co może być bardziej świątecznego, niż nadgniłe, sparszywiałe,
zjełczałe, sfermentowane, i ogólnie rzecz mówiąc spierdolone po całości,
zapomniane gry wideo oparte na Piśmie Świętym? Tak więc, bez zbędnego owijania
w bawełnę, niech rozpocznie się cierpienie. Zapraszam do oglądania!
Gra Noah's Adventures, czyli w przełożeniu na nasz język
ojczysty, przygody Noego, zdołała prześlizgnąć się przez granice Internetu,
dwudziestego pierwszego maja 2004 roku . Z kolei, partacze,
którzy mieli czelność wydać tą zaplutą nikczemność, ukrywali się pod nazwą
Kuger Interactive, a prócz tej perełki, znani są tylko i wyłącznie z kontynuacji
tych bezbożnych szczochów, do której przejdziemy za chwilę. Na stronie
internetowej na której znajduje, a raczej znajdował się ten mamucich rozmiarów
ekskrement, zanim witryna została zakopana sześć stóp pod ziemią, prócz
możliwości jego nabycia za bagatela 13 dolców i 99 centów, w rozrywającej na
najdrobniejsze kawałki mosznę stylowej szkatułce, możemy się także dowiedzieć
wielu, zmieniających naszą percepcję rzeczy. Przeglądając te rzygowiny, wyjęte
rodem z końcówki poprzedniego milenium, możemy wyczytać, iż produkt ten jakimś
zrządzeniem losu, zdobył uznanie fundacji Daf, uzyskując order rodzicielskiej
aprobaty. Prócz tego prestiżowego wyróżnienia, otrzymał również parę innych
pucharków, diamencików a nawet i stateczków od tabunu internetowych serwisów,
przechowujących różnego rodzaju programy, wygaszacze ekranu i większe bądź
mniejsze syfy z gilem. Aż żal tego nie ściągnąć. Zanim jednak przejdę do
właściwej części programu, i wydam swój nieunikniony osąd, nasamprzód zobaczmy
w przelocie, jak został on odebrany wśród recenzentów w Internecie.
I w tym przypadku, nie będę miał większego pola do popisu
jeśli chodzi o pytlowanie ozorem, gdyż w cybernetycznych archiwach uchowały się
jedynie dwa artykuły. Portal Krajst Senterd Games, w swoim tekście rozpłynął
się na temat perypetii budowniczego arki do tego stopnia, że w ostatecznej
nocie był skłonny postawić im siedemdziesiąt dwa procenty. Wtóruje mu wąchający
kwiatki od spodu dżast adventure, który to natomiast zachował trzeźwy umysł,
bez zahamowania oceniając projekt futrzanego studia na szkolną trójkę. Czeka
nas więc prawdziwa jazda bez trzymanki.
Po uruchomieniu pliku wykonalnego aplikacji, przeczekaniu
emblematu silnika napędzającego grę, oraz logotypu produkcji, które nie schodzi
z ekranu przez dobre piętnaście sekund, i późniejszym uporaniu się z prawie
ośmiominutowym filmikiem, o którym wspomnę dokładniej za moment, w nasze
oczyska zostaje rzucona Biblia, która to okazuje się być ekranem tytułowym,
wyświetlanym we wręcz obłędnej jak na owe czasy rozdzielczości, czyli 640 na
480. Na drugim planie rozpościerają się czarne chmury, z ostrymi jak brzytwa
konturami, które wyglądem przypominają kawowe fusy zdrapane z dna kubka. Na
pierwszy plan, wysuwa się, a dokładniej wlatuje z napadem epilepsji, tekst Księgi
Ksiąg, który został wpierw obsmarowany jakimś nieczytelnym chujstwem. Tuż nad
stertą tej niestrawnej grafomanii, ukazuje się, a jakże, mrugający tytuł
odpalonego programu, na wypadek gdyby jakikolwiek epileptyk, nie zaczął w
spazmach turlać się po podłodze. A w tle zaś przygrywają kotły, fagoty i inne
organy, które zostały prawdopodobnie zapierdolone przydrożnej grupce Romów, z
zapędami na ulicznych grajków. Po chwili obcowania z tą drogą przez mękę,
białko w oczach zaczęło mi się ścinać, a mózg próbował wyjść uszami. Już od
samego początku kołacze nam się w głowie myśl, że będziemy mieć do czynienia z
gehenną najwyższego kalibru.
I jak można było się spodziewać, ta imitacja gry utwierdza
nas w tym przekonaniu, zanim jeszcze na dobre obrzucimy wzrokiem główne meni.
Mowa oczywiście o wspomnianym wcześniej, niemalże ośmiominutowym obrazie
filmowym, w którym to przedstawiona jest historia Noego i jego słynnej arki. W
scenie początkowej widzimy jak tytułowy Noe z krogulczymi paznokciami, który na
domiar złego narzucił na siebie koc w lamparcie cętki, zauważa kochającą się
jak pies z kotem grupkę bojowników. Warto odnotować, że jest to banda
pierdolonych wynaturzeń, w którego skład wchodzi pozbawiony paru chromosomów
wkurwiony wyjec, skurczony krasnal z równie drobnymi stópkami, który wygląda
tak jakby przesiedział w wirówce ostatnie tysiąclecie, wraz ze swoimi papuzimi
łachami, oraz trójkę odprawiających czarną magię adonisów, posiadających wyraz
twarzy nieskażony myślą. Tak więc, naczelny dziobie jakiegoś dziadka dzidą,
potem dostajemy w pysk biblijnymi cytatami, żebyśmy nie daj boże nie
zapomnieli, że to chrześcijański twór, a niedługo później przeskakujemy do
jakichś masywów górskich, na których to za namową Stwórcy, nasz naśladowca Boba
Budowniczego, wznosi gargantuicznych rozmiarów krypę. Na nierównych, litych
kurwa, skałach. Chwilę po wybudowaniu swej łodzi, przychodzą do sapiącego Noego
z wizytą zmutowani sąsiedzi, z palcami wykrzywionymi na wszystkie strony
świata, którzy nabijają się z jego konstrukcji, po czym popierdalają sobie na
stumilowych butach na drugi koniec świata. Następnie wybraniec za pomocą swoich
astmatycznych mocy, wywołuje jednym chuchnięciem oberwanie chmury, z wnętrza
pagórka wylatuje mewa, to z kolei przywołuje rzeszę słoni, z których jeden
zalicza czołowe zderzenie z drzewem tak mocne, że to po wyrwaniu z korzeniami,
zaczyna się wirować jak kręgiel, po kolizji z kulą. Dalej otrzymujemy ujęcie,
jak zwierzęta podczas wchodzenia do arki, kręcą nosem, po czym reżyser wreszcie
przerzuca nas do sceny końcowej, będącej najazdem kamery na statek, w której
jesteśmy świadkiem ataku padaczki jakiejś niedołęgi. A to dopiero kropla w
morzu kretynizmów, jakich możemy się tu doszukać.
Gwiazdą tego wyskrobka są natomiast trzy tryby, które
czyhają na nas na planszy początkowej. Pierwszym z nich jest zabawa w
chowanego, i jak nazwa wskazuje, naszym psim obowiązkiem jest popierdalanie
brodaczem po drewnianym kontenerowcu, w poszukiwaniu dziesięciu kreatur, które
to tak dla wesołego chuja, postanowiły rozproszyć się po całej kilkupoziomowej
łajbie. Twórcy by ułatwić nam zadanie, nieangażujące zbytnio naszych szarych
komórek, które to nawiasem mówiąc, zapewne zostały wyżarte co do sztuki po
wcześniejszym seansie, postanowili rozmieścić po mapie parę kolorowych
pomocników, posiadających nadprzyrodzone zdolności. Wystarczy, że podejdziemy
do wiszącego w powietrzu fąfla naszym kudłaczem, a on z niezwykłą chęcią wyjawi
nam, czy na danym piętrze chowa się poszukiwane przez nas bydlę. Mało tego, dla
tych bardziej opornych też znajdzie się nie lada uciecha. Bowiem gdy będziemy
wystarczająco długo chodzić z kąta w kąt, na pomoc przyjdzie nam migocząca
czerwona strzałeczka, a zabłąkany przedstawiciel rasy mniejszej, zacznie
promieniować, jakby nasmarował się czarnobylskimi wonnościami. Wszystko jednak
kończy się zanim się na dobre zacznie, bo w momencie nagromadzenia wszystkich
zgub, z miejsca otrzymujemy znany nam dobrze rzut kamery na arkę, z odnotowanym
czasem, który ta szmira bezpowrotnie zabrała nam z życia, oraz sugestię udania
się do listy wyborczej, po wduszeniu klawisza espace. Dobry, kurwa, Boże.
Drugim modułem rozgrywki jest zgaduj zgadula, w tematyce
świata zwierzęcego. I tutaj ponownie bez zaskoczeń. Na wybieg rozłożony na
jakiejś polanie, wychodzi jakaś krnąbrna gadzina, w prawym górnym rogu
otrzymujemy pytanie na jej temat, nabazgrane na ufajdanym papirusie, a po
wybraniu jednej z czterech odpowiedzi, wkracza kolejna kanalia, wdeptująca w
ziemię pozostawionego na pastwę losu poprzednika. Po wybraniu niepoprawnego
dokończenia zdania dostajemy burę, natomiast przy wybraniu tego stosownego,
jesteśmy świadkami jak stojąca przed nami kreatura, wydaje z siebie
spontaniczny okrzyk radości. I tak do usranej śmierci, póki nie ośmielimy się
wcisnąć kombinacji, alt+f4 Co prowadzi mnie do ostatniej atrakcji,
którą jest Zwierzęca Przygoda. I jest to bodaj jedyny tryb w tej całej zakale,
w którym można poczuć chociaż namiastkę gry komputerowej. Tym razem jako
biblijny marynarz, musimy zaprowadzić włóczącą się po jakichś pustkowiach
faunę, do naszego drewnianego azylu. Sęk w tym, że te posłusznie się tam udadzą
jedynie, gdy spełnimy ich żądania. Tak więc przeszukujemy tę dziurę zabitą
dechami, w poszukiwaniu leżących tu i tam przedmiotów, zabieramy je do naszego
ekwipunku, po czym dopasowujemy właściwy obiekt do należytej bestii. Panda
wielka błaga byśmy odnaleźli jej zagubiony kapelusz, zebra chce przewertować
dobrą nowinę, nosorożec domaga się kociołka, na którym mógłby ugotować obiad,
niedźwiedź uprasza się o stos płyt sjdi, a hipopotam prosi o pierdolony laptop.
Nie regulujcie odbiorników i nie przecierajcie uszu. Baryła pragnie zdobyć
przenośnego blaszaka. Jaki spaczony umysł na Metakwalonie na to kurwa wpadł ja
się pytam. *Co to kurwa jest? Odgłos*
Popisem myśli technicznej jest również, projekt
przemierzanych przez naszego czcigodnego capa lokacji. Na naszej drodze bowiem,
napotka on tak pełne wyrazu i ekspresji architektoniczne arcydzieła, jak między
innymi Ston hendż w wersji dla ubogich, wzgórza rozciągające się aż do nicości,
brama, która w zamierzeniu miała odgradzać nas od wtargnięcia do dalszej części
krainy, wystrzeliwuje się w powietrze, gdy tylko nasz armator arki jej dotknie.
Na szczytach terenów górzystych urzędują amerykańskie bizony, słoniopodobne istoty,
i zebry stepowe, w trakcie gdy niziny osiedlają rude lisy oraz czarne niczym
węgiel niedźwiedzie. Na pewnym fragmencie płaskowyżu możemy odnaleźć
komputerowy monitor, a przed drewnianą arką otrzymamy, możliwość strzelenia
szmacianą piłką do bramki, wyglądającej niczym skorodowana heksagonalna siatka,
owinięta wokół trzepaka. Z kolei we wspomnianej przeze mnie boskiej jednostce
pływającej, prócz kwater z ujarzmionymi pupilami, możemy się także dopatrzeć
paru transparentów, w tym tych wyznających, iż Bóg jest dobry, oraz że należy
kochać Stwórcę i nienawidzić grzech. A ponadto też skryty pod dachem pokoik,
który prócz najtwardszego łóżka świata i topornego biurka, posiada także
niewidzialne zwierciadło. A dla tych spragnionych przygód, zawsze czekają pnące
się ku górze zielonkawe garby, które jako nieliczne z dzieł Matki Natury,
zostały wyszlifowane wręcz do perfekcji. Świąteczny cud jak się patrzy.
Szeroką gamę doznań zapewnia również oprawa audiowizualna.
Otóż to wiekopomne ucieleśnienie ludzkiego geniuszu, zostało oparte na równie
przewybornym silniku, który to napędzał takie klasyki jak, dark szadołs armi of
iwyl, łor soldziers, czy erborn hiroł. Tylko on w swojej nieskończonej mocy,
pozwala nam doświadczyć, grubo
ciosane niczym czipsy z lidla modele zwierząt, ledwo reprezentujące to czym
mają być. Dzięki temu bystremu posunięciu, wśród ferajny możemy
wypatrzeć słonia, który wygląda jakby był ulepiony z cementu, konia, który
zapewne próbował zatrzymać spadający ze szczytu wieżowca fortepian, przy pomocy
swojego pyska, poturbowanego kundla z rozkraczonymi nogami. A miejsce znajdzie
się także, dla wyginającego się bumeranga zatopionego w melasie, czyli
odpowiednika nietoperza. Animacje również
są pierwszorzędne. W trakcie długotrwałego skakania, sterowany przez nas
szkutnik, zaczyna udawać semafor bo zapewne ma taki kaprys. Do tego dochodzą
tekstury, które swoimi ostrymi jak brzytwa rozdzielczościami, nie jednemu
wydłubią oczy. Jak i pozostałe animacje, z których bieda wręcz tryska. Nie
warto zapomnieć również o naszej błonie bębenkowej, która przez całe te
przeżycie jest katowana, przez niebywale irytującą ścieżkę dźwiękową w formacie
midi, przy której przejeżdżanie zaniedbanymi paznokciami po tablicy, brzmi jak
dziewiąta symfonia Betowena. No tylko kurwa rzućcie uchem. 
Jak przystało na okrutnie obelżywe bezeceństwo najgorszego
sortu, nie mogło się obejść, bez spartolonej po całości strony technicznej. Gdy
nasz chwat natrafi na wyjątkowo strome wzniesienie, ten śmiga po nich bez
żadnych obaw, niczym big rig z krwi i kości. Po jednoczesnym przytrzymaniu klawisza
odpowiedzialnego za sprint, oraz tego za skok, będziemy odbijać się niczym
piłka kauczukowa. Jeśli zbierzemy się na odwagę, by w chwili rozpoczęcia naszej
operacji poruszyć się przy pomocy myszki, zostaniemy zbesztani przez samych
autorów, którzy za pociągnięciem magicznej różdżki, zamienią naszego
zarośniętego gamonia, w niedorajdę, która mocno sobie przywaliła w gar jakimś
tanim jabolem. Dodajmy do tej mikstury jeszcze optymalizację, która w skrajnych
przypadkach osiąga nawet dziewiętnaście klatek na sekundę, i to podczas
brykania na polanie, i gratuluję, otrzymaliście upichcona na medal katastrofę,
która ma mniej uroku niż złażący ze ścian tynk. Nie znajduję słów by opisać jak
wielkim wrakiem jest ta produkcja. Mini gierki zaoferowane przez tych łajdaków,
zanudziłyby nawet najmniej wybredne parapety. Walory estetyczne tej lichoty
uraziłyby nawet głuchoniewidomych. A więcej fabuły można znaleźć, na tylnej
części opakowania płynu do udrażniania rur. Powiedzieć, że te przekleństwo jest
najgorszym osiągnięciem gatunku ludzkiego, to tak, jakby nie powiedzieć nic.
Ale to dopiero wprowadzenie do zmory, którą ujrzycie za moment.
Bowiem
przeszło 3 lata później, trzeciego września, 2007 roku naszej
ery, spod skrzydeł, a raczej obślizgłych pośladów niejakiego kuger interactive,
wykluła się kontynuacja tego bumelanctwa w formie gry wideo, pod jakże srogim
podtytułem, The Zoo Race. I pojawienie się tej makabryczności, tak mocno
odcisnęło swoje piętno na umysłach graczy na całym globie, że swego czasu, paru
jeśli nie parunastu moich widzów, wręcz domagało się, by ukazała się w moim
cyklu. Podobnie jak poprzednik, wyścig ogrodu zoologicznego również posiada
swoją oficjalną stronę www, która jakimś cudem hula po dziś dzień. I choć
aktualnie prócz banera, będącego paliwem dla naszych koszmarów, znajduje się
link do pobrania tego szubrawstwa za kompletną darmochę, to te siedem lat temu
nie mieliśmy takich luksusów. Wówczas, by skosztować tej niebiańskiej wręcz
uczty w całości, musieliśmy zapłacić siedemnaście dolców i siedemdziesiąt
siedem centów, co biorąc pod uwagę tamtejszy kurs waluty, stanowiłoby niecałe
pięćdziesiąt polskich złotych. Pięć, kurwa, dych. Jednego Kazia Wielkiego. I
jeśli myśleliście, że perypetie Noego był koszmarem tysiąca i jednej nocy, to
naprawdę nie chcecie stawać w szranki ze zwierzęcymi derbami. Przygotujcie więc
sobie sporą dawkę znieczulenia, bo czas zanurzyć się w wirtualnej srace jakich
mało. Niech niebiosa mają nas w swej opiece! Lecz zanim dojdzie do
nieodwracalnych zmian w naszym układzie nerwowym, i w bóg wie czym jeszcze,
wprzódy rzućmy okiem na odbiór tych nieczystości w sieci.
I tutaj sytuacja rysuje się o wyraźniej, lecz rzecz jasna z
niekorzyścią dla projektantów tych fekaliów. O ile kolejne przygody Noego,
zupełnie jak te ubiegłe, zyskały poklask na dwóch niszowych portalach
Internetowych, chrześcijańskim Krajst Sentert game Riwius, oraz tym,
skoncentrowanym na rodzinnym graniu, gdzie kolejno otrzymały 83 i 77 punktów na
sto możliwych, to tym razem, obsypywanie pochwałami prędko miało swój
nieuchronny koniec. Albowiem w zaledwie dwa miesiące od premiery tej miernoty,
ujawnił się głos zdrowego rozsądku, w postaci dosadnej recenzji na plaingames.com, która to zwieńczona została notą, PÓŁ GWIAZDKI, na 5. 
Gdy dwukrotnie klikniemy lewym przyciskiem na ikonę tej
szkarady, po czym przewiniemy logotypy znanego nam z prekursora sześć engine,
oraz samych programistów, któremu towarzyszą odgłosy bardziej niż niepokojące,
z miejsca ukazuje się przed naszymi ślepiami, taki oto maszkaron. Na burym jak
smoła tle, wlepiono rzutem na taśmę, garść różnokolorowych napisów wystruganych
pośpiesznie w paincie, które miały w zamierzeniu służyć jako logo tytułowe,
gdzie swój występ zalicza też, najbardziej odpustowa czcionka znana Internautom,
podkreślona w dodatku gorejącą czerwienią. Pod tym, parszywa kompania znana z
jedynki, śmiga po ekranie z krztyną bambusowych kijków, wepchniętych im na siłę
do siedzenia. Po obu stronach planszy, niestrudzenie biega, zniewolone przez
Noego bydło, które z braku laku zaczyna popierdalać ku nieznanemu, na
niewidzialnych bieżniach. Za kursor służy nam czarnobiała tygrysia prawica.
Jeśli zaś chodzi o jazgot, to po chwili jego przesłuchania, czułem nieznośne
kłucie w oponach mózgowych, przed oczami miałem mroczki, a do tego doszedł
ucisk w żołądku ze wściekłości. Już wiem, że czeka mnie wizyta u onkologa, a
nawet nie zdążyłem prześlizgnąć się po powierzchni tego czarciego pomiotu. Za
jakie kurwa grzechy.
Ta niebanalna intryga pełna zwrotów akcji, otwiera się od
rozmowy dwóch wielkich umysłów, na temat przypowieści o arce Noego, której to
bacznie się przygląda portret Alberta Ajnsztajna. Naczelna bibliotekarka w
jajowatych patrzałkach, która wabi się Hanna, po spytaniu się noszącego frak
Rubena, czy ten poważnie wierzy w tę historię, i uzyskaniu odpowiedzi
twierdzącej, odwraca się na pięcie i zaczyna się rubasznie śmiać. By jeszcze
bardziej ostudzić i tak już chłodną atmosferę, kapryśnica z przylizanymi
kłakami, proponuje naszemu elegantowi połknąć w całości jakiś słownik,
encyklopedię bądź książki historyczne. Oburzony jej zaczepkami modniś,
odpowiada, iż wolałby przeczytać jakieś tomiszcze na temat stworzeń ze świata
zwierzęcego, na co Hanka z hukiem wlatuje do niego z stertą pokaźnych lektur.
Warto też zwrócić uwagę na kroczącą nieopodal paniusie, która w sekundzie od
pojawienia się męczyduszy, postanawia w jednej chwili, opuścić miejsce
zdarzenia. Tak czy siak, jednym z tych utworów okazał się być, wyścig kreatur,
co z miejsca uformowało u Rubena myśl, czy taki rajd, mógłby istnieć za czasów
dobrze nam znanego brodacza, i nie mam tu na myśli Dziadka Mroza. Na to nasz
babsztyl postanawia ponownie splunąć jadem sarkazmu, co owocuje tą sceną, którą
puszczę Wam bez jakiejkolwiek edycji. *2:24-2:40* Jej twarz mówi sama za
siebie. Jeśli jednak to dla Was nie było wystarczająco przerażające, to
zaledwie chwilę później wszyscy zamieniają się w żyjątka, a Benek, który
zamienił się w nosorożca noszącego czapę wikinga, wydaje taki oto odgłos. I
pozostaje mi zadać tylko jedno, sakramentalne pytanie. Czy ktoś poddał się
lobotomii przed napisaniem tego bohomazu?
Jak można przypuszczać po pokazanej przeze mnie chwilę temu
kat scence, bądź nawet po samym przedtytule tej obstrukcji, wszystko się tutaj
skupia wokół aspektu wyścigowego. Wybierając jednego z ośmiu czworonogów,
nieznacznie różniących się statystykami, bierzemy udział w wyścigu, na jednej z
ośmiu lokacjach wraz z trzema innymi rumakami, z intelektem na poziomie ameby, czy innego pantofelka,
którego nagrodą jest zaszczytne miejsce na podeście zwycięzców. Wduszając szift
wrzucamy kręgowcom drugi bieg, kontrol z kolei, uaktywnia u nich kangurzy krok,
a leżące na mapach frykasy, służą naszym pupilom jako dopalacze. Byśmy
jednak nie mieli drogi usłanej różami, deweloperzy postanowili rzucić parę kłód
pod nogi w trakcie naszych maratonów. Od przeróżnych zakrętów, w które ledwo
się mieścimy dostępnymi kobyłami, aż po zastawione na podłożu pułapki,
wprawiające kierowanego przez nas mieszkańca zoo w osłupienie, dosłownie i w przenośni,
bądź rozwidlające się drogi, które nie raz wprawiają grającego w zakłopotanie.
Warto także pochylić się nad samym wachlarzem zwierzątek, który zawiera w sobie
niesłychanie oszałamiające okazy. Będziemy mogli wejść w skórę wścibskiej
Hanusi, która przeobraziła się w pustą szkapę, taszczącą na szyi niebieską
tasiemkę. Pumę zwącą się Kain, która prócz predyspozycji na poszukiwacza
przygód, ma także piracką czapę. Znanego ze wstawki początkowej przeistoczonego
Rubena, który biorąc pod uwagę jego odzienie, dorabia sobie jako wiking. Świnię
Priscillę mającą na łbie cylinder, bo czemu kurwa nie. Owcę o imieniu Sef, nie
mylić z syf, dumnie dźwigającą białoniebieską wstęgę. Zwącą się Betania
niedźwiedzicę, z ozdobnym nakryciem głowy na łepetynie. Owcę noszącą imię Gad,
która dzierży ze sobą pióropusz. Oraz wreszcie tygrysicę Tamar, posiadającą zielony amulet. Rak
z przerzutami jest wręcz gwarantowany.
Jako, iż spartakiada zwierzyńska należy gatunkowo do gry
wyścigowej, to jej elementem koronnym jest tutaj model jazdy, a raczej chodu. Stworzenia
popierdalają po marszrutach jak trabant po przejściach. Przy choćby minimalnym
dotknięciu lewej bądź prawej strzałki, kontrolowane przez nas patałachy, zaczynają gwałtownie zbaczać
z utartej ścieżki. Po oderwaniu paluchów od klawiszów służących za ruch, nasze
bydlęta wręcz na zawołanie drętwieją. W momencie gdy zaczynają pływać, a raczej
ospale przedzierają się przez wodę, jakby to był kisiel potraktowanym ciekłym
azotem, doznają konwulsji tak wzmożonych, że sięgają one skali Richtera. A
podczas wykonywania susów charakterystycznych dla torbaczy, sięgają zenitu do
takiego stopnia, że zdarza im się wbić czepem w nieopodal zawieszony sufit.
Byśmy jednak nie utracili ducha rywalizacji podczas tego furiackiego wyścigu,
milusińscy zostali obdarzeni w pasek wytrzymałości, który to mogą uzupełnić
wpierdalając wspomniane przeze mnie delikatesy, które zostały porozrzucane po
całym kursie. Problem w tym, że dodatkowy zastrzyk adrenaliny mija dosłownie po
paru sekundach, a przyklejone do
deptaku łakocie, są wręcz mikroskopijnych rozmiarów, dzięki czemu by mieć z
nich jakikolwiek pożytek, jesteśmy zmuszeni wręcz się naszym bydlakiem zatrzymać,
by dane jadło pochłonąć. Przez to jakakolwiek frajda z gry, prędko
zamienia się w istną gratkę dla niewybrednych koprofagów.
Wartą dostrzeżenia jest również kwestia dostępnych w tym
barachle tras, w ilości aż ośmiu. W pełnej przeróżnych łuków i innych krzywizn
na wzgórzach Hanki, musimy stawić czoła robotom drogowym, krukom srających
białymi plackami, jak i również wodospadom, zrzucanym przez pomagierów
włochacza wybuchającym beczkom, oraz drewnianym belkom, z których łatwo można
wpaść do żrącej biegunki. Pieczara skrywa przed nami dziesiątki sarkofagów,
trupie czaszki, zgniatające nas na miazgę belki, oraz labirynty pełne podobizn
samego Wszechmogącego, które to przemieniają się w metaliczne bloczki po ich
muśnięciu. Na Ulicach Rubena czekają na nas gejzery plujące zieloną plwociną,
woda na kwasie, tuby, z których odbijamy się na trampolinie prosto do jakiejś
mieściny, która została opanowana przez plagę toczących się krzaków, wyjętych
wprost z łesternu, jadowitych komarów, oraz gotowej zdeptać każdego szajki
słoni. Dzielnicę Priscjli, pełną ślepych zaułków, palników, które podsmażają
nasze cztery litery, czy też zapierających dech w piersiach tunelów
kanalizacyjnych. Safari Sefa zaś kryje pod swoim korcem całe pokłady koszmaru,
od dinozaurów, które wskrzeszone z martwych zaczynają wpierdalać ciuchcię na
jakimś moście, aż po spotkanie sam na sam z inną kolejką, które to spotkanie
zostawia blizny na naszej psychice, do końca naszego bytu. Poza moimi
zdolnościami pojmowania, jest również etap w Galaktyce Gada, zamykający się
lotem wprost na księżyc na sylwestrowej rakiecie. Wierzcie mi, naprawdę
chciałbym to zmyślić. Poziom zatytułowany Detonatorem Betanii, zawiera
strzelanie z armaty naszymi pupilami, bombowce wypluwające ze swoich kuprów
wybuchowe fajerwerki, tudzież zgraję zdeformowanych szczurów żądnych krwi. A na
ostatek dostajemy w ryło, wystrzeliwaniem zwierzyn z katapult, przebijanie się
ich cielskami przez szkło, a także zmasowany atak eksplodujących balonów. Peta
byłaby zapewne wkurwiona.
Jednak to, co naprawdę przechodzi jakiekolwiek granice
absurdu, doświadczymy w trybie imprezy. I na pierwszy, bądź nawet drugi rzut
oka wszystko zapowiada się niewinnie. Na planszy wyboru prócz paru różnych
biblijnych przyśpiewek, mamy też cieszącą się grupkę pacholąt, której aż nogi
się rwą do tańca. Nie wygląda, żeby się zanosiło na miażdżący rozpierdol
naszych komórek mózgowych. Szybko jednak sprawy przybierają niespodziewany
obrót, gdy tylko zobaczymy upichcony przez tych pazernych bęcwałów teledysk. I
byście mogli w pełni zrozumieć moje zdziwienie, zademonstruję to wam w pełnej
okazałości, bez jakiejkolwiek edycji. *filmik* I jedyne co mi się ciśnie w tej
chwili na słowa, to zdanie. Co do kurewskiej kurwy właśnie zobaczyłem? Nawet
najsilniejszy wybielacz nie jest mi w stanie wymazać z pamięci obrazów, które
na zawsze wypaliły się w moim umyśle. To jest w istocie, prawdziwa definicja
szaleństwa.
Nasze bodźce są bombardowane z każdej możliwej strony, także
od tej wizualnej jak i dźwiękowej. I gwoli przypomnienia,The Zoo Race ujrzało
światło dzienne w roku 2007. Warto zaznaczyć, że był to rocznik,
który obrodził w takie tytuł jak bajo szok, pierwszy mas efekt, czwarta odsłona
sagi call of duty, o kraj zisie już nie wspominając. Na tle wspomnianych przeze
mnie produktów, druga część dziejów Noego, swoją prezencją przypomina leśnego
dziadka, który ukradkiem dostał się na spotkanie bankierów. Żyjątka ponownie
wyglądają tak, jakby wyrwały się ze stołu operacyjnego Pana Układanki z cyklu
Piła. Tekstury nałożone na modele oraz tereny, wielkością przypominają druczek
umieszczony na tylnej części zapałek. Cienie nie mają racji bytu, a
stwierdzenie, że efekty specjalne są srakogenne, byłoby strasznym
niedomówieniem. Po drugiej stronie spektrum mamy audio i cóż, tutaj również
bieda wręcz wylewa się z głośników. Odgłosy towarzyszące pływaniu rozbrzmiewają
jak koń wpierdalający kostkę masła, w trakcie marszu nasze uszy doświadczają
pohukiwań, którym niedaleko do brodzenia gumiakami po kałużach, a pomrukiwania
fauny skwituję milczeniem. Jako ciekawostkę można zaliczyć fakt, iż tym razem
zatrudniono do pracy nad podkładem muzycznym, iście operową śpiewaczkę. Szkoda
tylko, że utwory, którym użycza swojego głosu, zostały skomponowane przez tych
samych chałturników co ta z poprzedniej odsłony przygód Noego. 
Jednak kroplą, która przelała czarę goryczy są tutaj
technikalia oraz ogólnopojęta stabilność programu. Gdy w odpowiedni sposób
zaczepimy się naszą bestią o daną przeszkodę, po czym zaczniemy sukcesywnie
wzbijać się w górę, będziemy wisieć w ten sposób do końca rajdu, bez
jakichkolwiek szans na wydostanie się. Czasem na naszej drodze upatrzymy
przeciwnika, który na naszych oczach rozpływa się w powietrzu. Zdarza się, że
po wpadnięciu na zawalidrogę, nasz mustang wzniesie się w przestworza. Kiedy
wystarczająco długo będziemy kicać na wzgórzach, zdołamy przykleić się do
niewidzialnej ściany. A Ci bardziej spostrzegawczy podczas uroczystego rozdania
nagród, na którym triumfator wywija na parkiecie, mogą wypatrzeć taki oto
obrazek. Tutaj chyba komentarz jest zbędny.
Podsumowując, przygody Noego oraz
The Zoo Race to wcielone spierdoliny, na które szkoda nawet
poświęcić jednego bita transferu. To tak jakby panowie z kuger interactive,
postanowili wejść w kamasze twórców poprzednich chrześcijańskich deprawacji, by
wskoczyć wraz z łopatą do dna jakie wówczas oni osiągnęli, ażeby dokopać się
jeszcze głębiej. Nasze oczy i uszy atakuje, oprawa wyjęta z przełomu epok.
Historyjki opowiedziane w obu tych knotach, przechodzą ludzkie pojęcie.
Inteligencja konkurentów jest porównywalna z tą jednokomórkowców. Dodatkowe
tryby są przydatne jak smoking menelowi. Mapy, z którymi mamy nieprzyjemność
obcować, są najzwyczajniej w świecie dysfunkcyjne. A kod tego szmelcu, jest
mniej stabilny, od menela wracającego z libacji pod wpływem. No na miłość
boską, łatwiej by było wcisnąć członek w przegrodę tostera, niż doszukać się
tutaj chociażby najmniejszej zalety. Gdyby Bóg odnotował, że jego imię jest
utożsamiane z tego typu fuszerkami, prawdopodobnie strzeliłby sobie piorunem w
łeb. Jednostki odpowiedzialne za te ścierwa, powinny wpierdolić na czczo
wszystkie płyty, których użyli podczas produkcji. Wolałbym by Rudolf wepchał mi
naostrzone poroże do dupska bez wazeliny, niż kolejny raz brać się za ogrywanie
tych szpargałów. Dlatego życzę Wam, byście w te jak i inne Święta Bożego
Narodzenia, nigdy nie dostali pod choinką ścierw podobnej jakości. I tym
optymistycznym akcentem, przejdźmy do ocen.
Category:Seria 10
Category:2015