Transkrypt:Odcinek 126

Witam w kolejnym, już sto dwudziestym szóstym odcinku
programu Najgorsze Gry Wszechczasów. Halloween to przypadające w ostatnim dniu
października święto, najczęściej obchodzone w krajach pierwszego świata, które
wywołuje wokół siebie sporo dyskusji, zwłaszcza w naszym kraju miodem i cebulą
płynącym. Wigilia Wszystkich Świętych ma swoich zwolenników, jeśli nie ludzi
mających obsesję, którzy najchętniej chodziliby w karnawałowych strojach pełne
siedem dni w tygodniu i 365 dni w roku, a także przeciwników, którzy doszukują
się w niej gloryfikacji szatana czy innego diabelskiego nasienia. Jednakże
można wyodrębnić także trzecią, neutralną grupę, stojącą na praktycznie żadnej
stronie barykady, która ma w miejscu gdzie plecy tracą swą szlachetną nazwę
wszystkie te gry, zabawy i przebieranki, a zamiast tego wolą na fotelu w kinie,
bądź w swoim domowym zaciszu, strzelić sobie maraton z filmami bądź grami
grozy. I jako iż przeddzień Wszystkich Świętych w głównej mierze dyktuje się
wszelkiej maści maratonami, to i ja postanowiłem nie pozostawać obojętnym, i
dostosować do niepisanej tradycji, recenzując nie jeden, ale aż dwa makabryczne
gnioty. I nie będą to chłamy wygrzebane żywcem z zza kioskowej lady, lecz
wyłuskane z platformy od walw, legendarne wyskrobki growo podobne. Tak więc,
bez owijania w bawełnę, zapraszam do oglądania! 
Gra Pound of Ground została upchnięta na cyfrowe półki witryny
gejba niuleła 5 listopada 2010 roku za pośrednictwem
rosyjskiej hurtowni niosącej przydomek Akella, która to przyłożyła swoje brudne
łapska do wydania takich brylantów elektronicznej rozgrywki, jak znane z dwudziestego
piątego odcinka District Wars polskiego wyrobu, opatrzone godłem Teraz Chujnia iwil
rezj stans, morning of the dead, czy też trzeciej odsłony serii Postal, która z
pomocą Trash Masters ru, wbiła ostatni gwóźdź do trumny tej marki. Z kolei
producentami tej chały było pochodzące z Czeskiej Republiki tak zwane Centauri
Prodak szyn, które ku mojemu zaskoczeniu, i to bez grama ironii, miało na swoim
koncie parę naprawdę niczego sobie tytułów, jak chociażby, Guka Thee Mystery of
Jamatris, Memento Mori 2, bądź Alternatiwa, które na meta krytyku oscylowały
między sześćdziesięcioma trzema a sześćdziesięcioma sześcioma punktami. Co
więcej, jeden z ich poprzednich wytworów, a dokładniej ten zatytułowany Iwil
Days of Lakles John, którzy poprzedza wydarzenia z dzisiejszego kloca mamucich
rozmiarów, figuruje na portalu nobi games, z notą 51 na 100. Co więc mogło
pójść nie tak? Zanim odpowiemy sobie na to dość oczywiste pytanie, wpierw
rzućmy okiem na to jak się sprawy mają na recenzenckich serwisach
internetowych.
Poza wbijającym szpilę artykułem na brytyjskiej wersji ign-a, autorstwa niejakiego Charlesa Onjeta, który zostaje zwieńczony tróją z
plusem na dziesięć punktów, głównie ze względu na walory estetyczne, swoje trzy
grosze postanowił również wtrącić zaprawiony w boju oraz jedyny i
niepowtarzalny, puszkinowski Absolut Games. Tam z rąk redaktora Feliksa,
produkcja czeskiego pochodzenia obrywa solidnymi dziesięcioma procentami. Jedno
jest więc pewne, czeka nas nielicha feta.
Po przeczekaniu filmu wprowadzającego, który jak na bubla
klasy Żet przystało, został wykonany w całości na kolanie, przy użyciu Sony
Vegasa i to zapewne w wersji próbnej, przed naszymi oczyma ukazuje się taka oto
plansza tytułowa. Na pierwszym planie widnieją obsmarowane zieloną mazią
nagrobki, z wygrawerowanymi napisami wyboru, które obracają się wraz z
położeniem kursora, na jednym z dalszych przewijają się chmury przypominające
barwą wynik gromkiego haftowania, oraz przelatują utytłane w mroku ptaszyska.
Tu i ówdzie wzbijają się w powietrze żółte pyłki, a bliżej dolnej części
ekranu, raz po raz wyskakują nam na facjatę żywe trupy, które wydostają się zza
grobu na powierzchnie niczym krety z kopca, tylko po to by chwilę później z powrotem
się do niego ześlizgnąć, a także inne paskudztwa, a nad wszystkim czuwa dumny
jak paw, logotyp z tytułem odpalonej aplikacji. I o ile wszystko na pierwszy
rzut oka boksera ze szklanym okiem, tuż po solidnym oklepaniu michy prezentuje
się nie najgorzej, to wszystko zmienia się diametralnie o sto osiemdziesiąt
stopni, i to w chwili wejścia do ustawień. Wtedy bowiem atakuje nas mało
urodziwa żółć, która została potraktowana jeszcze sporą dawką miotacza ognia i
wczorajszej kawy, oraz opcje, które mimo ogromu bledną jeśli chodzi o ich
czytelność. Ale nie oceniajmy książki po okładce i przejdźmy dalej.
Akcja tej lichoty, którą można o kant dupy potłuc, rozgrywa
się w mieście zwanym Snake City w trakcie wybuchu apokalipsy zombi. Otóż
pewnego feralnego dnia, pewien tajemniczy wybuch wywołany prawdopodobnie bombą
atomową sprawia, że większość mieszkańców zamienia się w zombifikowane kreay
głodne mózgownic, a niebo pokrywa zielona mgła, która z nieznanych nikomu
przyczyn, prowokuje żywe trupy do wgryzania się w czaszki ocalałych. Do tego
całego pierdolnik zostaje wrzucony Johny Meyer, była gruba ryba opływająca we
wszystko, która tym razem już jako włóczęga, musi przywrócić ład i porządek na
ulicach grodu węży. W trakcie swojej tułaczki, odkrywamy w raz z nim kolejne
meandry fabuły, w tym w jaki sposób znaleźliśmy się na pogrążonej w epidemii
miasteczku, bo oczywiście jak przystało na zakalec najwyższych lotów,
wybawiciel zapada w amnezję, oraz kto tak naprawdę stoi za tym całym
zamieszaniem. By jednak poziom chujozy nie słabnął scenarzyści postanowili
gdzieniegdzie wsadzić trochę dowcipasów, które w założeniu miałyby rozluźnić
atmosferę. Dlatego więc zamiast obiecanych trzech ponętnych panienek do
uratowania na lotnisku, czeka na nas trio niedołężnych sobowtórów baby jagi, do
którego dołącza chorujący na tarczycę pulpet. Obrazujący nam historię generał
ma problemy z projektorem, a dokładniej osobnikiem nim kierującym. A podczas
poszukiwania miejsca lądowania samolotu, twórcy wpychają nam na siłę do gardła
nieśmieszny gag, powtarzając go trzykrotnie w trakcie kurwa ośmiu minut. Po
przesłuchaniu tych dialogów czułem się tak wspaniale, że z radości zachciało mi
się nakurwić salto, lądując brzuchem na litym betonie, na którym rozłożono
kolczatkę i po którym popierdalają jadowite skorpiony i boa dusiciele.
Ale kwestie fabularne to jedynie preludium znoi jakie
przechodzimy z tym barachłem, zwłaszcza biorąc pod uwagę rozgrywkę. Otóż w
teorii miało to być to połączenie strzelanki z perspektywy trzeciej osoby, z
lekkim sand boksowym zacięciem. Przejeżdżamy naszym czerwonym rumakiem z punktu
a do b, przy okazji rozjeżdżając parę przypadkowych nieumarłych, z których
wypada nieco grosza, zatrzymujemy się w miejscu docelowym by wybić w pień
kolejne żywe trupy, po czym otrzymujemy kilkuminutowy filmowy przerywnik, który
kończy się pojawieniem kolejnego punktu na mapie do którego musimy się udać.
Owszem, czasem w ramach urozmaicenia, na naszych barkach spoczywa zadanie
zdezintegrowania zbudowanego przez monstra generator, ale po zaszlachtowaniu
kolejnych niedojd i wduszeniu odpowiedniego przycisku przed danym obiektem,
powracamy do starego dobrego to co zwykle. Budzimy się bezbronni w zatęchłej
dziurze na środku pustyni? Tłuczemy na śmierć parę wałęsających się truposzy po
czym udajemy się naszym mustangiem do kolejnej lokacji. Nasz stary przyjaciel
zostaje otoczony przez grupę nieproszonych gości? Wybijamy natrętów co do
sztuki, po czym z piskiem opon spierdalamy do kolejnej miejscówki. Prawa część
mostu zostaje przejęta przez uzbrojoną po zęby mafię, złożoną z karłowatych
umarlaków trzymających w dłoniach miniaturowe tomsony? Wyślij ich do krainy
wiecznych lotów i przejedź do kolejnej strefy. Taki geniusz, że rozpierdala
czaszkę na kawałki. 
No i skoro już przywołałem motyw naszego wehikułu, który w
opisie na Stimie służy jako jeden z mocniejszych argumentów przemawiających za
odpaleniem tego blamażu, to warto napomknąć, że Magnum Opus z Mad Maksa to to
nie jest. Gdyż model jazdy tego wraka przypomina raczej coś wyjętego z
mezozoiku czy innej epoki kamienia łupanego. Skręcanie jest tak toporne i
nieintuicyjne, że już łatwiej by było wykreślić okrąg mając cyrkiel wbity w
dupę, i to ostrą stroną do środka. Opony są tak obsmarowane super glutem, że
przyklejają się jak rzep psiego ogona do każdej możliwe przeszkody, bez względu
na to jaka by ona nie była. A podczas hamowania pojazd zaczyna się telepać jak
menel w delirze po spożyciu galonu trzepiącego gar bimbru. Prawdziwy zawód w
tym wszystkim jednak stanowi system odpowiedzialny za wykrywanie kolizji,
zwłaszcza podczas prób przejeżdżania niemców. Bowiem jak się okazuje, w
pewnych kuriozalnych przypadkach, nawet gdy auto rozpędzi się do określonej
prędkości, samo dotknięcie przez zmory karoserii nie prowokuje naszych denatów
przywróconych do życia, do przewrócenia się i wprasowania się w powierzchnię.
Zamiast tego nasze umiłowane żywe trupy, stojące oczywiście w pozycji pionowej,
zostają przez nasze cztery kółka jedynie pchane. Istne chujstwo na resorach.
Nasz Janek w swoim skromnym arsenale, zawiera takie
narzędzia mordu jak między innymi, pałkę bejsbolową, wykonaną najpewniej z
kruchego plastiku, która nie potrafi położyć naszych patałachów trupem po
wielokrotnym przetrzepaniu ich łba, a przynajmniej przy późniejszym dobiciu. Pistolet
na żołędzie którego nie powstydziłby się nawet Rumcajs, który w boju jest tak
skuteczny, że równie dobrze mógł być naładowany sarnimi bobkami. Strzelbę
prująca czerwonymi, jak zalany wrzątkiem nos spitego Eskimosa nabojami, którą
to nasz dzielny mąż przeładowuje obracając w powietrzu. Oraz także ekologiczną
kuszę z wbudowaną lunetą, mogącą zadawać bobu nie wypluwając grotu. Amunicję do
posiadanych pukawek możemy odnowić w specjalnych dystrybutorach, w których za
określoną ilość gotówki zebranej od gryzących już piach nieumarłych, możemy
prócz magazynków nabyć także apteczki, przywracające nam pełną witalność. I
wszystko by było git majonez, gdyby nie działanie dzierżonych przez naszego
druha gnatów. Kusza, choć z miejsca zabiera trafioną ślamazarę na tamten świat,
może pomieścić w sobie zaledwie 10 strzał. Dwururka mimo że zombiakom wykręca
kark za pociągnięciem spustu, to w przypadku o wiele słabszych krasnali
potrzebuje do tego wyczynu kilka pocisków więcej. A maczuga którą smagamy
napotkane pokurcze ląduje w koszu po niecałej godzinie, czyli mniej więcej
wtedy gdy otrzymujemy broń palną. 
No a skoro już o martwych inaczej mowa, wśród całego
bestiariusza możemy wyodrębnić takie szkarady jak, zielonych Łysiaków z
bokserskimi skłonnościami, prezentujących swoją klatę, albo jej brak, których
ktoś ograbił z górnej i dolnej części garderoby, pozostawiając jedynie obsrane
slipy. Tych zaopatrzonych już w flanelowe koszule, jakby dopiero co wyszli z
lasu po ostrym rąbaniu. Równie zgniłych Kulfonów z wytrzeszczem, zakolami i
żyłami na czole, których znakiem rozpoznawczym, prócz okazałego garbu, są brunatne
rękawice i monumentalnej wręcz wielkości gumiaki. Liliputów w szelkach
uzbrojonych w tasaki, gazrurki i deski zabite gwoździem. A także mikrusów
magików, którzy to czarną magią, przywołują z martwych kolejne tabuny mięsa
armatniego. Jednakże pierwsze skrzypce gra tutaj nie sam projekt tych guzdrał,
a ich niebywale spektakularny ponad wszelką miarę poziom bystrości. Gdy nadto
się oddalimy od ich pola widzenia, ci spierdalają z powrotem do swojego
początkowego położenia. Kiedy nagle przypałęta się do nas większa zgraja, ta
bez względu na wszystko będzie iść za nami jak po sznurku, oczywiście w
idealnej linii prostej, blokując się jednocześnie na lampach i innych skrzynkach.
A czasem gdy bliżej ustawimy się naszym wozem, będziemy świadkiem wpychania się
na barierki czy innych kwiatków. Kupa śmiechu, z przewagą kupy.
Jak mogliście zaobserwować albo też po części usłyszeć,
oprawa audiowizualna do najbardziej dopieszczonych nie należy. Tekstury swoim
wyglądem przypominają raczej sprasowany średniej klasy kebab, przepuszczony
przez przestarzałą i błagającą o dobicie kserokopiarkę. Modele postaci
wyglądają tak jakby były wycinane ze spuchniętych batatów przy pomocy tępego
haka, przez nadpobudliwego orangutana. Kaniony i inne doliny prezentują się
tak, jakby były wyrwane żywcem, jeśli nie z korzeniami z microsoftowego painta. Płynność animacji doprowadza powerpointa do wstydu, cienie to
dwuwymiarowe bryły wycięte z grubej dykty, a patrząc na oświetlenie czułem się
jakby ktoś owinął mi neurony drutem kolczastym. Warstwa muzyczna również jest
niczego sobie, a mówiąc jest niczego sobie mam na myśli, mam na myśli, że jest
równie nieludzko spierdona w chuj i jeszcze trochę. Odgłosy towarzyszące
używaniu broni białej przypominają raczej rzucanie freesbie, rynsztunki brzmią
jak trzaskanie drzwiami, aktorzy podkładający głos postaciom chlapią ozorem
tak, jakby byli wzięci z łapanki z kolejki do toitoia, a wiele czynności,
takich jak wykluwanie się poczwar, nie otrzymało nawet swojego przedziału
odgłosów. Najjaśniejszym punktem tego fiaska jest natomiast muzyka, która w
przeciągu pierwszych trzydziestu minut, pozwala chociaż na moment złagodzić
ból, który zbiera się w katowanym gównem umyśle potencjalnego gracza.
No i przyszła pora na kwestie techniczne, czyli ogólniej
mówiąc stabilność. Z racji tego, że program hula na autorskim silniku twórców
SPAL 3D, optymalizacja leży i kwiczy do takiego stopnia, że po każdym
strzale czy uderzenie drągalem, gra zatrzymuje się na moment by obliczyć
zadawane obrażenia. Raz w tracie godziny aplikacja zawiesiła mi się trzykrotnie
ni z gruszy ni z Pietruchy, za każdym razem wypluwając coraz to odmienne
komunikaty. Podczas jazdy naszym krążownikiem szos, na naszych oczach
zniekształcają się zniesienia oraz dematerializują zombiaki. Czasem napotkamy
na ragdola, kręcącego się jak kula do kręgli, bądź ześlizgującego się z równi
pochyłej. A innym razem gdy powalimy oponenta akurat w momencie rozpoczęcia kat
scenki, oprogramowanie nie wie co ze sobą zrobić, więc się ot tak zastyga.
Dodajmy do tego jeszcze scenariusz, wysrany w całości na jednym posiedzeniu na
tronie, rozgrywkę, od której chce się wyrywać płatki uszu obcęgami, bez
inteligencję przeciwników, stronę audiowizualną oraz wiejącą na każdym kroku
miałkość, i otrzymamy bezduszną kancerę nie wartą nawet zakichanego grosza. A
co dopiero oceny większej niż jeden na dziesięć.
Ale to jeszcze nie koniec naszych zmagań z okrutnymi
chujowiznami w klimatach grozy, bowiem czeka nas do wzięcia na tapetę jeszcze
jeden tytuł. Oto The Slaughtering Grounds, gra, która została zdefekowana przez
studio digital homeside na serwis cyfrowy stim, za pośrednictwem usługi green
light dnia trzydziestego pierwszego października, 2014 roku . Dokładnie
tak, nie regulujcie odbiorników i nie wymieniajcie bębenków usznych. Ta
abominacja zadebiutowała na gablocie, bądź inaczej stronie głównej sieci
gejbena dokładny rok temu, wraz z eksperymentalną strzelanką rip, tudzież
hybrydą fps-a i moby ns 2 kombat. Tak czy siak, panowie z digitalnego
zabójstwa w trakcie premiery swojego cuchnącego balasa, mieli w zanadrzu także
będącą wówczas w stadium wczesnego dostępu, wieloosobową rąbankę z elementami
przetrwania osadzoną w średniowieczu, która doczekała się pełnej wersji za
niecałe trzy euro, niewiele ponad miesiąc później. A zaledwie pół roku od
opublikowania forsejken aprajzjing, światło dzienne ujrzały takie wybryki
programistyczne jak temper tentrum, dedli profits oraz medival marks, z czego
tych dwóch ostatnich dzielą ledwie co trzy dzionki. Trzy jebane dni. No co jak
co, ale rozmach to oni kurwa mają, co zresztą udowadnia ich nienaganny opis,
obiecujący gruszki na wierzbie, w tym stałą i intensywną interakcję w obrębie
swojego środowiska. Lecz zanim wytoczę ciężkie działa wobec tej bezdennej
końskiej spierdoliny, najpierw zerknijmy na odzew sieciowych żurnalistów w tej
sprawie.
I o ile krytycy gier z czołowych serwisów okołogrowych, nie
poczuli się w obowiązku nagłośnić katastrofalną jakość tej miernoty, to sprawy
w swoje ręce postanowili wziąć konsumenci, którzy dali upust swojemu
niezadowoleniu sprowadzając ocenę czytelników na meta krytyku do druzgoczących
ośmiu dziesiątych na dziesięć punktów, a tą na stimie do trzydziestu czterech
procent. Nie pozostaje mi więc nic innego, jak tylko uruchomić tę rzeźnię.
Gdy tylko wybierzemy odpowiadającą nam klawiszologię,
rozdzielczość i inne graficzne wodotryski w standardowym okienku, które
nawiasem mówiąc nie zawiera jakichkolwiek emblematów odpalonej produkcji, po
czym klikniemy kursor na przycisk zapłonu, nasze receptory mózgowe są wręcz z
miejsca smagane wydobywającym się z każdego zakamarka, dokumentalnym
skurwieniem. Na start mamy szmaciane lalki sztuk dwie, które przewracają się
jak kostki domina, tuż po pełnym załadowaniu się ekranu tytułowego. Za oknami i
drzwiami, a przynajmniej w miejscu w którym powinny się one znajdować, wyginają
się w tę i z powrotem, i bynajmniej nie w rytm zapętlonej muzyki, okoliczne
pozarastane łamagi. Na pierwszym planie wyłania się obkolczykowany harlejowiec,
z kłódką na łańcuchu zapewne zajebaną sąsiadowi z osiedla obok, który w wolnej
chwili postanowił wetknąć sobie niedopałka między zębami. Obok niego wykonuje
piruety lśniący lewitująca giwera, a cała reszta to porozrzucane bez ładu i
składu tabelki, które najpewniej ktoś wysypał z walizki jakiegoś fajtłapowatego
człowieka interesu. I wobec całej tej Sodomy i Gomory, pozostaje mi zadać tylko
jedno pytanie. Czy Ci co nieudolnie wklepywali do tej szmiry kod, zobaczyli w
ogóle owoc swojej babraniny, bo o pracy nie ma tutaj mowy, przed wpuszczeniem
tego na salony? 
Formuła rozgrywki tej fuszerki jest prosta jak budowa cepa.
Wchodzimy w skórę jednego z trzech patafianów, wspomnianego już wcześniej
motocyklistę Snejka, który nigdy nie odmawia sobie papierosa przed
zmasakrowaniem paru krzywulców, byłego wojskowego niosącego imię Bob, oraz
bezimiennego dawnego członka wyspecjalizowanej jednostki policji elej pi di, a
naszą powinnością na każdej z trzech dostępnych lokacji, jest przetrwanie ponad
szesnastu minut. W tym celu prujemy naszymi pukawkami w napierające na nas
truposze, podkładamy miny pod nogi niewydarzeńców, zbieramy wypadające spod
nich banknoty, które to przeznaczamy na zakup kolejnych broni i postaci, uzupełniamy
niedostatki amunicji korzystając z metalowych skrzyń, a siły witalne za pomocą
apteczek pierwszej pomocy. O ile na papierze wszystko wygląda dosyć wymagająco,
to prędko się okazuje, że największe, jeśli nie jedyne wyzwanie jakie stawia
przed nami to szkaradzieństwo, polega na przeczekaniu tego dłużącego się w
nieskończoność kwadransa. Bowiem nawet gdy straszydła zdołają się wgryźć w
nasze ludzkie mięso, chwilę po tym jak padniemy naszym cepem na ziemię,
odradzamy się obok naszego miejsca pochówku, po czym otrzepujemy się z kurzu i
wracamy do wysyłania w niebyt kolejnych zastępów półgłówków, z praktycznie
niezmienionym czasem, zebranym pieniądzem czy stanem śruciny. Nic więc nie stoi
na przeszkodzie, by całą tę zniewagę ukończyć nie ruszając się z miejsca. Przecudownie!
W skład hałastry stąpającej po rzeźniczych pustkowiach
znajdują się między innymi, blond laleczki z czerwoną opaską na włosach i oczami
wywróconymi na drugą stronę, które sobie popierdalają w różowych tenisówkach. Zatopionych
w cemencie dryblasów, z paszczą jak u piranii i rurą od odkurzacza przymocowaną
do ramion. Czarnobiałych mimów w smokingach. Żywe szkielety ze sflaczałym
irokezem. Jednorękich bandytów, którzy wnosząc po paskach na ubiorze dopiero co
urwali się z więzienia. Zombi policjantów oraz nieumarłych generałów z
odznaczeniami. Niosących niebieski fartuchy i przezroczystą tarczę na mordzie kędzierzawych
psycholi. Zdeformowanych pomarańczowych kolosów, przypominających mocno
oklepane coś z fantastycznej czwórki. Brunatne pacjentki zakładu zamkniętego, które
ubrały się w zakrwawione wdzianko. Utatuowanych samurajów z wbitą kataną w
brzuch. Krewnych Maksymiliana Boleściwego, z marynarą i hawajską koszulą. Mumie
z zielonymi gałami z których ześlizgują się bandaże. A raz na etap trafią się
nawet większe typy określane mianem szefów, jak olbrzym troglodyta z obwisłymi
cycami i pradawnym młotem, oraz gigantyczne wilkołaki. I pomijając fakt, że
wszystkie te nikczemnicy pasują do siebie jak pięść do nosa, ich sztuczna
inteligencja jest tak porażająca, że nie trzeba być chodzącym omnibusem z
wyższym stopniem naukowym, by stwierdzić u nich niedojebanie mózgowe czy inne
kuku na muniu. I niech w tej kwestii, obraz powie sam za siebie. 
W samych superlatywach nie można też wypowiedzieć się o
asortymencie kierowanych przez nas osobników. Ci bystrzejsi mogli zdołać
dostrzec, iż w zależności od wybranego przez facia w głównym meni, mamy do
dyspozycji prócz dwóch rodzajów ładunków wybuchowych, parę spluw. I tak Wąż ma
w posiadaniu szarawy rewolwer oraz potężną dubeltówkę, x żołdak francuski
karabin famas oraz ak 47, czyli starego poczciwego Kałasznikowa, a były
pracownik specjalnej jednostki słot, który nie wyjawia swojego imienia, otrzymuje
pistolet obładowany nabojami dziewięć milimetrów, a także karabin automatyczny em
16, który niegdyś święcił triumfy podczas wojny w Wietnamie. I o ile repertuar
dostępnych środków bojowych mimo biedoty może się podobać, to prędko odkrywamy,
że pod tym pięknym opakowaniem ukrywa się parująca sraka, której skurwiała woń
zamienia wszystko w bezwartościową gangrenę. Mimo przypisania w okienkach
heterogenicznych statystyk do każdej sztuki, otwieranie ognia w każdym orężu
sprawdza się identycznie, włącznie z kompletnie obdartym wręcz do kości
odrzutem, oraz kulamy, których moc jest tak potężna, że kładą przeciwnika
trupem zaledwie jednym strzałem. A gdy staramy się przestrzelić komuś czachę za
pomocą czegoś innego niż dwururka, biegiem zdajemy sobie sprawę, że pole do
którego nasze pociski zmierzają, pokrywa dokładnie jeden piksel znajdujący się
na środku celownika. Pięknie kurwa pięknie!
Projekt poziomów? Śmiecie kurwa żartować. Na każdej z trzech
map, tak kurwa, trzech, amatorszczyzna wali po ryju, że aż boli. Na początku
trafiamy nocną porą do zbiorowiska magazynów, kontenerów i innych blaszanych
chałupek, rozmieszczonych na chybił trafił bez należytej staranności, gdzieś na
jakiejś gęstwinie. Po czym w kolejnym etap szmat czasu później, przenosimy się
do kolejnej bazy, lecz tym razem otoczonej jakimiś głazami oraz kolejnymi
krzewami, w której co ciekawe zostajemy też na misję ostatnią. Przechadzając
się po tych pieczołowicie zaprojektowanych areałach, prędko napotkamy wyrwę
przeznaczoną dla gąsienic, prowadzącą najpewniej do lepszego świata, oraz
niewiarygodnie silne drzewa, które potrafią bez szwanku przebić się przez nawet
najtwardsze posadzki, w przeróżnych gmaszyskach. Jednakże głównym punktem
programu są tutaj samoloty, które raz latają bokiem przenikając w dodatku przez
niebo podczas prostego kursowania, a kiedy indziej ot tak na kompletnym
wyjebaniu, przenikają przez lite skały. A jakby takich atrakcji było nam mało, zawsze
możemy pocieszyć się żółtą beczką oznakowaną symbolem promieniowania i czerwonym
napisem ostrzeżenie, która kurwa nie wybucha, nawet po władowaniu w nią całego
magazynku z naszego parabellum. Chyba sobie kurwa jaja robicie. 
Nad oprawą tego tałatajstwa nie będę się za długo rozwodzić,
i to głównie dlatego, że w znacznej większości jest ona potworem Frankensteina,
zlepionym z kupionych po taniości modeli ze sklepu Junity, które nijak mają się
do siebie. Zatem nie ma w tej haniebnej zakale przeszkód, by za kulawymi
rzezimieszkami pozbawionymi kończyn oraz muskularnymi byczkami, łeb w łeb stąpają
nieśpiesznym krokiem chybkie kościotrupy, mumie, czy inne farmazony wyrwane z
poprzedniego tysiąclecia. Nie licząc skórek naszych ciemiężycieli, które nie
grzeszą brzydotą, kunszt grafików możemy także podziwiać w teksturach
otoczenia, które przypominają raczej produkt ostrej grypy jelitowej, interfejs
wyjęty z przedwiecznych czasów Internetu na pograniczu Łeb jeden zero, oraz
bryzgającą grze popadnie krew, która to wyglądają jak kulki wylepione z
plasteliny. Swoją wątpliwą obecność wykazuje także szata dźwiękowa. Mamy tutaj
pośmiertne pomrukiwania nieumarłych, które najprawdopodobniej pochodzą z posiedzeń
w objęciach muszli klozetowej po kurewsko solidnym kacu. Równie
doprowadzającego do wrzenia spikera, który rzuca suchymi frazesami gdy tylko
zdołamy ukatrupić garstkę zombiaków, a uzbrojenie przypomina stukanie dłutem o
puszkę z paprykarzem szczecińskim. Jednak języczkiem u wagi jest tutaj bezapelacyjnie
utwór przewodni. Albowiem hipnotyzujący bit, który zapętla się niczym melodyjka
z niesławnego Hong Kongu 97, towarzyszy nam w niezmienionej formie od początku
naszej przygody, do jej rychłego końca. Pozwólcie więc, że zostawię Was samych
z tą kompozycją, abyście mogli doświadczyć jej znamienitości, w całej
okazałości.
Zepchnąć na dalszy plan nie można jednak strony technicznej,
która jak przystało na produkt pierwszego sortu, jest perfekcyjnie wręcz
zjebana. W trakcie gdy na scenę wtargnie więcej niż ośmiu gogusiów, optymalizacja
zaczyna z marszu łapać zadyszki. Gdy po solidnym oberwaniu z naszego obrzyna, kapuściane
łby przemienią się w szmaciane lalki, te niedługo z grymasem na twarzy zaczynają
penetrować podłoże na którym się znajdują. Kiedy strzelimy w truchło naszą
flintą, to ono w trymiga wypierdoli do pierścienia Saturna. Innym razem, jak
zostaniemy zagryzieni na śmierć to bez przeszkód będziemy mogli naszymi
zwłokami ślizgać się we wszystkie kierunki, a nawet i kicać. Zdarza się, że
podczas eksterminacji jednej z szych, ta wypluwa z siebie stos banknotów, które
zdają się być przylepione na wielki do ziemi, oferując nam przez to wręcz
nieograniczone pokłady środków pieniężnych. Kiedy indziej, gdy jakiś truposz odrodzi
się wprost na naszym położeniu, z niewyjaśnionych przyczyn wzbijamy się w
powietrzu. A gdy jakieś lelum polelum zdoła wejść na ustawioną przez nas minę, miernik
umieszczony w lewym górnym rogu nawet nie stara się obliczać fajtłap uśmierconych
w ten sposób. Do tego dochodzi jeszcze wgniatający w fotel tryb dla wielu
graczy, polegający na dodaniu czatu podczas potyczki w pojedynkę. Partactwo pełną
gębą.
Jednak najlepsze zostawiłem na koniec. Na pewno pamiętacie
zachowanie prezesa Team6 podczas premiery karygodnego flat outa 3, który z
trylogią od nie miał absolutnie nic wspólnego. A będąc stałym widzem mojego
cyklu, na pewno obiła wam się o uszy sprawa ze sromotnym kil joy games i
tytułu Air Kontrol, który to ostatecznie opuścił progi platformy Niułela. Otóż
Digital Homeside, a dokładnie mówiąc dwójka, która sprawuje piecze nad tą pseudo
firmą, postanowiła pójść o krok dalej. Otóż niedługo po premierze ich
debiutanckiego The Slaughtering Grounds, oraz filmu Dżima Sterlinga, który to przywołał
za sobą falę oburzonych jakością tego syfu klientów, prócz typowego dla
zepsutych niezależnych deweloperów usuwania chociaż najmniejszych słów
krytycznych wraz z ich autorami, bracia postanowili odpowiedzieć na zarzuty Sterlinga
swoim własnym wideo, w którym nazywali publicystę nieznającym się na rzeczy bufonem.
To przywołało histeryczny śmiech Dżima oraz kolejny ocean rozzłoszczonych
konsumentów, na co producenci odpowiedzieli giw ełejem, w którym jedyną nagrodą
był permanentna blokada na ich forum, a niedługo później usunięciem samego
materiału Dżima Sterlinga, które ostatecznie przelało czarę goryczy. Mimo z
góry straconej pozycji duet nie próżnuje smażąc kolejne cudeńka pod innymi
nazwami, zalewając greenlighta dziesiątkami sknoconych już na starcie projektów,
czy wreszcie publikując koślawe karty, które według zespołu miały szydzić z
całego procederu. No kurwa niedoczekanie.
Podsumowując, gra The Slaughtering Grounds to piętno, wypalone
przy pomocy parującej sraki na waszym mózgu, które będziecie w sobie nosić aż
po grób. To nie taki sobie wykręcacz sutków i kopacz jaj. Ta gra z waszych gruczołów
mlekowych zrobi origami, a w jądrach wypali palnikiem grubą dziurę. Kampania to
przejaw masochizmu, a kwazi gra po sieci sadyzmu, grafika byłaby przestarzała
nawet dwie dekady temu, rozgrywka to jakiś ponury żart, watahy patafianów błądzą
po mapach na darmo, a rozpylacze nie mają nawet grama mocy. Mało tego, gdy już
poświęcimy te bagatela 45 minut na pokonanie tych trzech rund, w zamian nie
dostaniemy jakiegoś zakończenia czy innego podziękowania, a powrót na sam
początek. I tak w kółko. Bez końca. Zupełnie jak koszmary które będą
nieustannie nękać duszę Bogu ducha winnego gracza, po kres jego marnego żywota.
Dlaczego po roku, nadal ta chujoza wisi, a deweloperzy żyją i mają się dobrze,
próbując obsrać resztę steamowej biblioteki po samą kurwa szyję, swoimi dalszoplanowymi
konceptami. Ogarnia mnie kompletne zniesmaczenie i jednoczesne przerażenie, że
mieszkam na tej samej planecie co tymi samymi kreaturami co stworzyli tę
zakałę. Wolałbym wpierdolić gołymi rękoma zeschniętą, zatęchłą zzieleniałą
biegunkę noworodka zdrapaną zardzewiałym ostrzem freddiego krugera z obślizgłego
łożyska, zwróconą przez samego lucyfera, by później ją przepłukać smegmą
wypływającą ze sromu stetryczałej staruszki, niż kolejny raz chociaż spojrzeć
na okładkę tego piździelstwa na steamie. I tym optymistycznym akcentem,
przejdźmy do ocen.
Grafika: 0/10
Audio: 1/10
Grywalność: 0/10
Ogólna ocena: PIERDOLNE 0/10
Category:Seria 10
Category:2015
Category:Horror