Transkrypt:Odcinek 140

Witam w kolejnym, już sto czterdziestym odcinku programu
Najgorsze Gry Wszechczasów. Niezależnie od tego, czy czcicie koszykówkę na
tyle, że wytatuowalibyście sobie na ramieniu pomarańczową piłkę, bądź z tą
dyscypliną spotykacie się, przeskakując pilotem między kanałami, istnieje spora
szansa, że inicjały tego drągala zagnieździły się w waszej świadomości. Mowa
rzecz jasna o Szakilu o Nil, czterokrotnym mistrzu nba, niegdysiejszej
lśniącej gwieździe drużyny Orlando Magic i lakersów, który samymi gabarytami
zbija z pantałyku stojących obok niego ludzi, i nie tylko na scenie w Los
Angeles. I choć jego drogi z piłką koszykową, rozeszły się w dwa tysiące
jedenastym roku, to nie przeszkadzało mu w rozwijaniu swoich umiejętności na
innych płaszczyznach. Od kariery rapera, aż po rozdział, w którym próbował
swoich się przed kamerą, wcielając się w rolę stalowego rycerza, postać
drugoplanową z komedyjki z Sandlerem, a na rapującym Dżinie Kazam, czującym
miętę do dojrzewających szkrabów skończywszy. Nie ważne jak kompromitującej, i
tragicznej w skutkach fuchy by się nie dotknął, jego imię pozostało nieskalane.
Do pewnego feralnego października, kiedy to odbiła się szerokim echem wieść o
grze wideo. Produkcji, na widok której po dziś dzień, przecieram oczy ze zdumienia,
rzecz jasna szorstką stroną gąbki. Czym sobie przeskrobał ten wytwór nie z tej
planety? I czy wydobywający się z niego fetor, utrwalił się przez te dwie
dekady? Tego dowiemy się już za moment. Zatem, zapraszam do oglądania!
Gra Shaq Fu, została zlepiona z obślizgłego stolca,
28 października 1994 roku, przez pozakrzywiane graby z Delfin Software international.
Kolektywu, mieszczącego się w centrum Francji, kraju znanego kolokwialnie jako siedziba
żabojadów, które w latach minionych spaliło na węgiel takie kąski jak, Castle
Warrior, Dark stone, Moto racer, czy wreszcie ałt of dis world, znane również
jako. Enader world? To, enader world? Najwidoczniej trzy wiosny zmieniają
ludzi. Ale wróćmy na właściwe tory. Wydawcą, bądź w tym przypadku, sztabem
uzbrojonych w białe kołnierzyki korporacyjnych szczurów, które postawiło
mordobiciu wielki zielony ptaszek, było natomiast Electronic Arts, które już
wówczas, w imię złotego runa, popluskałoby się w najplugawszych wydzielinach,
byleby kasy fiskalne nie przestały się zapełniać. Z ciekawszych rzeczy warto
wspomnieć o tym, że prócz wersji na sprzęt Nintendo, którą wrzucę na ruszt w
dalszej części programu, to nieodwracalne zszarganie wizerunku Szakila w wersji
zerojedynkowej, znalazło swoje miejsce w bibliotece konkurencyjnego Mega
Drajwa, Amigi, a nawet przenośnego Game Gira oraz GameBoya. I jeśli fakt
istnienia bijatyki z koszykarzem w roli głównej, nie jest dla Was wystarczająco
groteskowy, godną napomknięcia jest także witryna, Shaq Fu kropka kom. Bowiem
za fasadą pigułki informacyjnej skrywa się misja, której celem jest zebranie
wszystkich możliwych do zdobycia egzemplarzy przeklętego tworu, i ich
późniejsze zniszczenie. Jednak zanim zabierzemy się na przejażdżkę tym
pociągiem chaosu, zerknijmy na odbiór tego bubla w sieci.
I choć w tamtym czasie, Internet był rozdawany na wiadra,
zdołałem dokopać się do paru archiwalnych wpisów z tamtego okresu. I choć z
cybernetycznych akwenów, można wyłowić 
kąpanych w gorącej wodzie redaktorów, którzy piejąc z zachwytu, rzucali
gdzie popadnie siódemki i ósemki, to zaraz za nimi, usadowiła się grupka z
nieco chłodniejszym nastawieniem, wylewając na tą pierwszą, rzecz jasna z
grobową miną, kubeł zimnej wody. I tak obok achów i ochów, w publikacjach
popełnionych przez gamepro, game players, czy playtime, można wyodrębnić
również dżokera od gierek na Amigę, który poziewując, wystawił galijskiemu
tytułowi pięćdziesiąt osiem procent. Pochodzącego z krajów germańskich Totala,
który zwieńczył swój tekst, trzema punkty z pięciu możliwych, a także
wypchanego amerykańskimi bułami, Entertainment wikli, który wlepił fuszerce
Paryżaninów, szkolną dwóję. A popełniona niemal dekadę później ekshumacja, nie
przysporzyła pagajowi lepszej renomy. W tej chwili nie pozostaje nam nic
innego, jak uchylić kurtynę wstydu, i zmierzyć się z tą ambrozją koprofagów.
Po wsunięciu tego skażonego plastiku, do wnętrza naszej
konsoli, uprzednio upewniając się, że namaściliśmy wszystkie dziurki dostateczną
ilością śliny, oraz przespaniu godeł Elektroników, oraz morświnów, mających
fiksację na punkcie bagietek, nasze patrzałki mogą nasycić się tym właśnie
widokiem. I bez wątpienia, mają się czym zaspokoić. Obok topniejącego w słońcu
logo, które z gracją wjeżdża na pierwszy plan, możemy wychwycić przemieloną,
przerzutą, wyplutą, i jeszcze raz przerzutą przez życie, gwiazdę wieczoru,
mianowicie Shaqa, wietrzącego swoje przepocone krocze, które oplatają języki
ognia. Zaraz za nimi zarysowuje się portal, z którego dłoń, i bynajmniej nie
pomocną, wyciąga spopielony padalec, który zamienił swoje kończyny, na parę
świeżo ujebanych obornikiem wideł. Z prawego górnego rogu wychyla się owinięty
bandażem szreder, z wojowniczych żółwi nindża. A temu wszystkiemu towarzyszy
muzyczny ekwiwalent rozwolnienia. I choć jak na konsolową pozycję przystało,
ustawienia nie starają się nawet wspiąć do poziomu jedynej słusznej rasy,
czytaj komputerów osobistych, to programiści przygotowali użytkownikom sprzętów
drugiej kategorii, jedyną w swoim rodzaju funkcję. Jeżeli nie wykażemy
wystarczającej nadpobudliwości, przejawiającej się we wciskaniu guzików jak
popadnie, już na poziomie ekranu startowego, markotna facjata Szaka, podobnie
jak reszta bandy, zostanie chyłkiem zastąpiona, przez encyklopedyczne wpisy
każdego z pięściarzy. Widać, że producenci się z nami nie pierdolą.
Przygoda rozpoczyna się w chwili, gdy jako szczypiornista, o
ciemnej karnacji skóry, przechadzając się przez centrum Tokio, natrafiamy na
malutkie dojo, w którym ukrywał się pachnący naftaliną siwy mistrz. Po
krótkiej wymianie zdań, z której dowiadujemy się że jesteśmy przybyłym z gwiazd
wybrańcem, zostajemy zaprowadzeni do schowka na miotły, który przenosi nas do
drugiego świata. Nie alternatywnego. Nie równoległego. Nawet nie kurwa Narni.
Ale pozostawmy to poza nawiasem. W jakim celu Chinol z oklapniętymi wąsidłami,
wcisnął nas kolanem do tego portalu? By uratować chłopczyka imieniem Nezu, przy
okazji spuszczając cięgi zamieszkujących tę ruderę wojownikom. Ale zanim w
ogóle dochodzi do rękoczynów, nasz waligóra musi wdać się w pyskówki i osobiste
wycieczki, wymachując przy tym paluszkiem, na wzór diwy czy innej primadonny.
Księciu wygarnia, by nie pochlastał się swoimi mieczykami. Plemiennej panience
w dość dosadny sposób oznajmi, że nie imają się go żadne czary. A przed walką
na pięści z mumią, która dopiero co otworzyła wieczko od sarkofagu, nasz
zawadiaka dolewa oliwy do ognia słowami. Wręcz mi chłopaka, człowieku mumio,
albo Cię rozplącze. Czy ja w tym gniocie gram koszykarzem, czy kurwa wiecznie
gderliwą czytelniczką Pudelka? 
I wśród całego katalogu zwierza, możemy wyróżnić sześciu
różnych przedstawicieli. Soczyste zadawanie razów rozpoczynamy kolejno od
pobytu w Świątyni Włóczęg, gdzie natkniemy się na przybranego księcia Persji,
który w przerwach między uganianiem się za swoją oblubienicą, wymachuje swoim
mieczem, by czas milej płynął. Nieopodal wodospadu, wymienimy parę ciosów z
kobietą kot, która urwała się z planu filmowego nowego Awatara, zanim ktoś
zdążył ją obficie wytapetować. Na szczycie Gargulców spotkamy się twarzą w
twarz, z podstawionym hulkiem, który dla niepoznaki narzucił sobie na czerep,
bawełniany kocyk. Zapuszczając się w odludną dżunglę, zetkniemy się z obsypaną
biżuterią szamanką, uwielbiającą miętosić zarówno lalki wudu, jak i swoje
baniaki. Przełęcz Smoka skrywa za sobą bestię, której bliżej jest do znanego z
Rezydencji Zła likera, tyle że poddanego mutylacji. A udając się do wnętrza
piramidy, staniemy oko w oko z znanym wcześniej, zabandażowanym kolesiem, który
na walkę, ważącą losy świata, przyszedł w stroju ze złomowiska. I choć przy
odrobinie dobrej woli, można by było bronić stylizację przygotowanych przez
autorów przybłęd, to nie zmienia to faktu, że ich intelekt mieści się w
okolicach, łotewskiego nadgniłego ziemniaka, wciśniętego między piwniczne
cegły. I choć zdarzają się przebłyski, wynikające z ilości wykonywanych akcji
na sekundę, to w głównej mierze zachowują się jak popychadła. Potulnie cofają
się do rogu, gdy tylko damy im wyraźny znak, że chcemy ich tam wkopać. 
To jednak nie przeciwnicy są największą ujmą, wręcz piętą
achillesową tego cyfrowego wyskrobka. Mianowicie mowa o sterowaniu, które jest
równie przyjemne, co płukanie żołądka ługiem sodowym. Wszystko zaczyna się
niewinnie. Krzyżak służy nam do ślizgania się po podłożu, wduszenie górnej
strzałki, pozwala naszemu goliatowi wykonać susa. Klawisze a oraz be,
umożliwiają wykonanie mocnego, i szybkiego kopniaka, a pozostałe dwa pstrokate
przyciski, zmuszają naszego wyrwidęba do zadania mniej lub bardziej lichych
kuksańców. Problem zaczyna się w momencie, gdy zaczniemy faktycznie z
kontrolera korzystać. Albowiem nie dość, że kierowany przez nas jegomość, ma
amputowane pięty, to w dodatku program reaguje na nasze akcje ze sporym opóźnieniem,
często nawet nie stosując się do wydanych poleceń, wzorem głuchego jak pień
seniora, z zalanym wodą aparatem słuchowym, który przyssał się czołem, do
rozgłoszonego na pełną kurwę teleodbiornika. Pikanterii całej sytuacji nadaje
sposób kładzenia trupem naszych rywali w boju. Poza wspomnianymi wcześniej
smagnięciami, nasi podopieczni są wyposażeni także w indywidualne umiejętności.
Po wstukaniu odpowiedniej kombinacji, ukrywająca się w gęstwinach znachorka
ściśnie swoją lalunię. Kocica, spróbuje podrapać nas swoimi pazurami. A znany z
okładki mocarz, może przywołać szukirena. Przepraszam, shaq fu rikena. Ponieważ
bez kalamburu, nie można było się kurwa obejść. Z taką rozpiską ruchów można
się zatem spodziewać różnorodnych technik, jak na typową bijatykę przystało,
czyż nie? Nic bardziej mylnego, gdyż jedyną sensowną taktyką na położenie
trupem każdego z patafianów, jest napierdalanie z buta, czyli najbardziej
standardowy atak ze wszystkich. Na miecz Świętowita, czy Ci klepiący kod
imbecyle postradali wszystkie zmysły?
Złego słowa nie można powiedzieć o warstwie estetycznej. I
choć znajdujące się na szczycie ekranu podobizny, które w najbardziej
krytycznych momentach przypominają te mopsów, oraz wyblakłe efekty specjalne,
mogą przyprawiać o niekontrolowany rechot, to trzeba oddać cesarzowi to co
cesarskie. Animatorzy znani z przyciągających wzrok, niezwykle płynnych
animacji w Innym Świecie, powracają tutaj z klasą. Wymachiwanie kopytami,
przeskoki nad przeciwnikami, czy nawet animacje nadarzające się w trakcie
bezczynności, budzą uznanie, zważywszy na ograniczenia sprzętowe tamtych
czasów. Do tego dochodzą tętniące życiem animowane tła, które małymi detalami
pokroju zapalonej świecy, kipiącej lawy, czy stukających w bongosy ludzi
dżungli, oraz dynamiczny cykl dnia i nocy, który złapał mnie z zaskoczenia.
Niestety, za ciosem nie idą wrażenia słuchowe. Obijanie się po mordach,
bardziej przywodzi na myśl ubijanie kotletów mielonych. Mamrotanie podczas
walki, przywodzi na myśl piskliwe tony Alwina i wiewiórek. A przygrywające nam
w tle utwory, budzą skojarzenia z kocią muzyką. I mówiąc kocia muzyka, mam na
myśli odgłosy, które mogłyby iść w parze, ze zwracaniem wpół strawionych
szerszeni, do stalowego bębna, przez parę strutych kociaków. Szkoda, że Shaq
nie mógł pochwalić się swoimi rapowymi zdolnościami. I nie mówię tu o jego
dokonaniach w Szazam, gdzie jako zaklęty w boomboxie wielkolud, popisał się
floł na poziomie fasolek, lecz jego opasłą dyskografię z lat
dziewięćdziesiątych.
Zbierając wszystko do kupy, a kupa w tym przypadku, jest
zaiste adekwatnym określeniem, Shaq Fu to jedna z najgorszych, jeśli nie
najgorsza bijatyka, z jaką miałem okazję się zmierzyć. Wliczając w to czasy
gimnazjalne. Grafika, która może cieszyć oko, oraz przedstawiona tutaj opowiastka,
bawiąca swoją nieporadnością, nie są w stanie ukryć niedogodności w kwestii
rozgrywki. Sterowanie Koszykarzem i resztą tałatajstwa, dostarcza nam tyle
uciechy, co wjeżdżanie pod stromą górę wózkiem sklepowym, bez jednego kółka.
Sztuczna inteligencja swoją tępotą wykracza poza ludzkie pojmowanie. Zaś cały
system uderzeń, na którym opiera się każde jebane mordobicie, ogranicza się, do
wkopania oponenta do niewidzialnej ściany. Zresztą, tylko spójrzcie jak
wyglądała potyczka z szefem wszystkich szefów. A do całego tego pierdolnika
dochodzi jeszcze fakt, że przejście kampanii, zajęło mi niewiele ponad
dwadzieścia pięć minut, podczas których moje czoło było bardziej zroszone, niż
projektantów w trakcie całego cyklu produkcyjnego. Nawet nie pierdolone pół godziny.
Zresztą, te diabelskie fekalia, uformowane na kształt kartridża, były tak
wielkim pośmiewiskiem, że dwa lata temu na prestiżowym Widown Game worlds,
Shaqil O Nil ogłosił wszem i wobec, że planuje stworzyć kontynuację tego
paskudztwa, o podtytule Odrodzenie Legendy. Do tego czasu pragnę zakomunikować,
że wolałbym służyć jako sanie w trakcie kuligu, będąc owiniętym w papierze
ściernym, niż kolejny raz chociażby spojrzeć na okładkę tego szkaradztwa. I tym
optymistycznym akcentem, przejdźmy do ocen. 
Category:2017
Category:Seria 11