Transkrypt:Odcinek 130

Witam w kolejnym, już sto trzydziestym odcinku programu Najgorsze Gry
Wszechczasów. Strzelanki z perspektywy pierwszej osoby to gatunek, który z
miejsca zawojował branżę, gdy tylko wyciągnął na wierzch swoje pierwsze macki. I choć wielu próbowało przełamać ten
niesłabnący trend, i po części Baj ołe rowi, Be feź dzie, czy naszej narodowej
chlubie to się udało, to i tak rzeź z widokiem z oczu bohatera jest i raczej
będzie numerem jeden. Szczególnie na słupkach sprzedaży. I podobna sytuacja występuje także na
rynku gniotów trzeciej świeżości, gdyż na dwadzieścia Marine Sharpshooterów, przypada jeden kol for heroes, bądź
border zone. Bierze się to z tego, iż w trakcie tworzenia strzelanki, można
podwędzić parę pukawek, sklecić paru patafianów i wymyśleć na poczekaniu
niewartą funta kłaków opowiastkę, po czym wypluć stworzony tytuł na sklepowe
półki, i wypierdolić na Malediwy sącząc przy tym drinki z palemek. Podczas gdy
budując grę fabularną, należy zadbać o zbudowanie wiarygodnego i tętniącego
życiem świata, z wielowymiarowymi postaciami, zapadającą w pamięć fabułę,
ogromem statystyk, oraz swobodą w podejmowaniu decyzji. Naturalnie więc, nie
uświadczymy zażartej konkurencji na tym poletku. A co by było, gdyby ciepłe
kluchy odpowiedzialne za jedną z największych szmir dwa tysiące trzynastego
roku, postanowiły popełnić produkcję z ambicjami do bycia rpg-em? Cóż,
odpowiedź znajdziecie w tym odcinku. Nałóżcie kombinezony ochronne i odziejcie
kolczugę, bo czas na iście gówniany Armagedon. I to w pełnym tego słowa
znaczeniu. Zapraszam do oglądania!
Gra Dysan The Shapeshifter, bądź w przełożeniu na nasz język ojczysty, Dysan
zmiennokształtny, wylądowała na platformie dystrybucji cyfrowej steam, za
pośrednictwem niejakiego ce ce gie, rozbryzgując dookoła skisłą biegunkę i inne
wydzieliny, szóstego czerwca, 2014 roku. Wartym wspomnienia
jest fakt, że to zgniłe guano zdążyło zanieczyścić Internet niewiele ponad rok
wcześniej, zarówno na konkurencyjnym gamers great, jak i również desurze, z
której to niedługo później z niewiadomych przyczyn zniknęło. Jednakże wtedy
niosło ono nazwę Dandżen Great. Co jest bardziej zastanawiające to fakt, iż na
każdym innym serwisie, pomijając giganta od lorda Newea, partacze
odpowiedzialni za tę marniznę ukrywają się pod nazwą, Łajld GameStudios, która
to nazwa brzmi dziwnie znajomo. I nie ma w tym nic dziwnego, gdyż Ci sami
chałturnicy, byli odpowiedzialni za niesławne day one garys insident, które
okryło się złą sławą tuż po tym, jak nieporadni pożal się boże twórcy,
postanowili zgłosić film jednego z topowych krytyków na YouTubie. Dlatego by
zakryć jakiekolwiek ślady po ich ostatnim kolosalnym blamażu, który odbił się
szerokim echem w sieci, nie tylko zmienili nazwę swojego produktu oraz grupy,
ale usunęli wszystkie odwołania do poprzednich błazenad na ich stronie. Zanim
jednak zanurzymy się w tej gnojówce po uszy, prześwidrujmy wzrokiem przyjęcie
tych wymiocin w formie gry komputerowej, na różnorakich stronach internetowych.
I o ile tekst z
brytyjskiego portalu game watcher, zwieńczony notą trzy i pół na dziesięć, nie
zapowiada niebotycznego skurwielstwa nie z tej ziemi, to z pewnością robią to
opinie konsumentów w sieci. I to z nawiązką. W samym środku ogniska
elektronicznej dystrybucji, czyli steamowym markecie, pozytywnych recenzji
użytkowników jest zaledwie dwadzieścia jeden procent. Odzew użytkowników na
metascore, wacha się w granicach dwóch i pół punktów na dziesięć możliwych, a na
wrotach graczy możemy przeczytać cały esej na temat tego końskiego łajna, który
wypunktowuje każdą jedną bolączkę. Tak więc bez zbędnych ceregieli, przejdźmy
do mięsa.
Na przywitanie,
po uprzednim gmeraniu w ustawieniach w okienkach, otrzymujemy solidnego strzała
między oczy, i równie soczystego klapsa w dziąsło w postaci planszy tytułowej,
a raczej czegoś, co miało ją przypominać. Na pierwszy plan wysuwa się stara i
ledwo domagająca dziadyga, ubrana w za duże czarnobiałe fatałaszki, ściskająca
w swojej zmarszczonej dłoni  grubo ciosanego badyla, który na jednym z
końców puszcza w obieg kulę plazmy. Za ową sylwetką możemy dostrzec pioruny,
oberwanie chmury, a nawet fragmenty jakichś obwisłych brył wiszących w
powietrzu. Po prawej stronie ekranu widnieje napis, zmajstrowany zapewne
podczas pierwszego odpalenia gimpa, poniżej opcje sztuk cztery, których nie
powstydziłaby się żadna tego typu produkcja. A z kolei w tle możemy rozkoszować
się pełnym grozy akompaniamentem, z zatrważającymi skrzypcami oraz
dramatycznymi bębnami na czele. I na tym mógłbym poprzestać, gdyż doprawdy, nic
więcej to meni nam nie oferuje. Stary grzyb nie zmienia swojej pozycji nawet na
pół cala, atmosferyczny rozpierdol za nim również pozostaje w miejscu, a
ustawienia prócz możliwości odczytu nie dostarczają nam guzika z pętelką. I
owszem, mamy tu okienka, i to nawiasem mówiąc dwa, w których możemy sobie
skonfigurować sterowanie, język, poziom głośności czy graficzne wodotryski, ale
o takim splendorze jak w incydencie Garego możemy sobie pomarzyć. No bo jak
spaść, to z wysokiego konia.
Fabuła przedstawiona
we wstępnym przerywniku, a raczej mizerne odpady, jest tak godna pożałowania,
że wręcz chlupocze
się w swojej beznadziei, jeśli nie topi. Akcja rozgrywa się w dolinie Barakan, która to została doszczętnie spalona
przez watahę smoków. Mimo kompletnego zdewastowania, w jednym ze zrujnowanych
domów zachował się brzdąc, przypominający posturą kokon, którego odrażające
lico mogłoby pożreć nie jedną duszę jednym kęsem. Uszedł on z życiem za sprawą magicznej
bariery, i niedługo później został porwany przez zniedołężniałego maga z
pedofilskimi skłonnościami, który najwyraźniej potrafi zmniejszać pędraków do
rozmiarów zwiniętej gazety. Niedługo później zostaje odnaleziony drugi wcześniak, tym razem uwięziony w
niebieskiej kuli i uzdrowiony przez smoki. Po tym zdarzeniu przeskakujemy
dwadzieścia lat do przodu, do opuszczonej kopalni pełnej rzygaczy, gdzie
spotkany wcześniej tetryk, który paradoksalnie jest w sile wieku, wlepia gały w
połyskujący portal, który wtrąca nas do gry. I po obejrzeniu tego kunsztu w
dziedzinie kinematografii, w mojej głowie zaczęło się roić więcej pytań niż
odpowiedzi. Co sprowokowało gadziny do obrócenia w perzynę tej malutkiej
mieściny, mordując przy okazji wszystkich magów, rycerzy i innych łobuzów? Dlaczego
uratowano jedynie dwóch nic nieznaczących fąflów? Jakim cudem czarodziej
natknął się na tego szkraba? Czy spacerowanie po zgliszczach w poszukiwaniu
bobasów to jego hobby czy inny chuj? I skąd ten nagły przeskok dwie dekady w
przód? Przez te dwadzieścia lat nic się kurwa nie wydarzyło? No naprawdę, mój rak właśnie dostał raka.
Rozgrywka w Dysanie przebiega jak następuje. Wchodzimy w skórę tytułowego
Dysana, znanego inaczej jako skrzyżowanie Majkela Dżeksona z protagonistą z
jugi jo, który w młodzieńczych latach spadł z kołyski na świeżo zastygnięty
beton. I przedzieramy się przez równiny, góry, lasy i jamy, jednocześnie
wykonując polecenia od napotkanych tu i ówdzie zleceniodawców. Tak więc,
penetrujemy lochy by zdobyć artefakt życia oraz parę kolorowych klejnotów.
Rozglądamy się w poszukiwaniu gremlino podobnego chujstwa, by później je
uratować w potrzebie. Innym razem, musimy przejść z jednego końca krainy do
drugiego, w celu uzyskania jakichkolwiek informacji o zdezelowanym kapłanie. A
raz naszą powinnością będzie rozmowa z wąsistym naukowcem, który zapewne w
swoich latach świetności służył jako piorunochron, bo projektanci postanowili
ograniczyć nam rozmowę z reprezentantami rasy ludzkiej, do absolutnego minimum.
Jednak prawdziwą śmietanką są tutaj zadania poboczne. Raz jakiś wieśniak z
kaszkietem poprosi nas byśmy spuścili wpierdol paru złodziejaszkom przy jego
chałupie. Parę susów dalej natrafimy na rybaka, który domaga się zgładzenia
pięciu pająków, które zastraszają jego okolice. Jakaś młoda niewiasta pragnie
byśmy zbili na kwaśne jabłko paru bandytów, zabłąkana dusza błaga by z naszych
rąk zginęły cztery szkielety i dwa inne monstra, a kupiec zwraca się do nas z
prośbą, byśmy odnaleźli dla niego zapasowe koło do wózka. Co jednak zadziwia to
fakt, że wykonanie tych zadań prócz dodania paru punktów doświadczenia, nie
zmienia zupełnie nic. Błąkająca się po świecie duszyczka nadal na nim zostaje
po zakatrupieniu negatywnych wibracji ego, strachliwa damulka po oczyszczeniu
terenu ze zbirów nadal postanawia nie ruszyć się z miejsca, a człowiek interesu
rozpacza nad swoim wrakiem. Mój czerep został właśnie rozkurwiony na
najdrobniejsze kawałeczki. I to z niewłaściwych powodów.
Jak mówi przydomek naszego herosa, w przeciwieństwie do innych indywiduów,
jest on w stanie przemienić się w dowolną kreaturę w każdej chwili, przejmując równolegle jego umiejętności
oraz sposób poruszania, po wcześniejszym pochłonięciu jego kodu genetycznego.
Pomijając już wszelkiej maści wsiowych, mamy możliwość przemienienia się w
pająka, który w późniejszym stadium rozwoju potrafi także wystrzelić pajęczynę
wprost na rywala. Możemy też wcielić się w mustanga, który popierdala tak
żwawo, że Płotka z Wiedźmina może mu co najwyżej wypastować kopyta na glanc, wilka, który swoimi
pazurami potrafi wyrządzić szkodę, jedynie kilkoma machnięciami w powietrzu, szczura, który zdoła bez trudu przecisnąć się przez nawet najmniejszą
szczelinę, a nawet kurę, bo jak wiadomo, w syfie tego kalibru nie mogło ich
zabraknąć. Choć oczywiście jest to jedynie część stworzeń, w które możemy się
przekształcić. I by zachęcić nas do korzystania z tego dobrodziejstwa, podczas
swojej podróży możemy naciąć się na parę minigierek, wymagających transformacji
w danego zwierza. Gdy w trakcie wizyty w barze wejdziemy w skórę chłopiny,
weźmiemy udział w konkursie piwnym polegającym na jak najszybszym wypiciu
pięćdziesięciu kufli, w którym musimy w odpowiednim momencie, wduszać strzałki
na klawiaturze, gdy tylko dotkną drewnianej belki. I tak kurwa, dobrze
usłyszeliście, pięćdziesięciu dzbanów piwska nalanych do pełna. A na świeżym
powietrzu będziemy mogli uczestniczyć w wyścigu kurczaków, polegającym tym
razem, na naprzemiennym napierdalaniu lewej i prawej strzałki. Na osobną tyradę
jednak zasługuje pierwsza aktywność jaką spotkamy w tym tworze, czyli gra w
rzutki. Z pozoru wszystko wydaje się dziecinnie proste. Przy pomocy spacji
zatrzymujemy poruszające się po pionie i poziomie mieczyki by wyznaczyć tor
rzutu, a by zyskać nagrodę musimy w trzech miotnięciach otrzymać przynajmniej
250 punktów, w przeciwnym wypadku musimy zacząć zabawę od nowa. Zabawa jednak
prędko zmienia się w harówkę, gdy uświadomimy sobie, że sztylecik znajdujący
się na dole, po zatrzymaniu przesuwa się o parę ładnych pikseli, sprowadzając
nasze szanse na powodzenie, do kurwa zera bezwzględnego. I mówiąc bez cienia
ironii, łamałem sobie głowę na tych lotkach pełne osiem minut, by zdobyć te
upragnione dwieście pięćdziesiąt pięć punktów, i gdy tylko to mi się powiodło,
zobaczyłem taki oto obrazek. To karkołomne zadanie, było warte jeden, zasrany,
punkt doświadczenia!
I skoro już
jestem w temacie ogólno pojętej kontroli naszego chojraka. Obcowanie ze
sterowaniem jest doświadczeniem równie przyjemnym i odświeżającym, co kąpiel w
wannie wypełnionej kwasem. Jako szczyl o imieniu Dysan, któremu jeż przykleił
się do łba, jesteśmy wyposażeni w cały wachlarz przeróżnych czarów, oraz broń
białą, którą możemy wymachiwać na dwa
różne sposoby. Zaklęcia się dzielą na te generujące jakąś formę ataku, jak płomienista
kula, potrafiąca zdjąć ze sporej odległości napatoczoną kanalię, równie
skuteczny ognisty miecz, czy grom kamieni blokujący na dłuższą chwilę
zaznaczoną łachudrę, jak i te defensywne, które tworzą wokół naszego chojraka
osłonę, pozwalającą mu odbić ciosy wysyłane przez monstra. Diabeł jednak tkwi w
szczegółach, bo by zdołać wyzwolić nasze moce, oponent musi się do nas
wystarczająco zbliżyć, i zostać napiętnowany zielonym obwodem. I ten okrąg
którego ukazanie się umożliwia nam zadanie bobu danej szumowinie, nie zawsze
się materializuje z ogólnie przyjętą logiką, czy zdrowym rozsądkiem. Czasem zaznaczenie odbywa się bez przeszkód, mimo pagórka dzielącego
naszego gieroja oraz padalca, a innym razem gdy z danym maszkaronem zmierzymy
się na uwalcowanej drodze, musimy z nim pójść w ślinę, by zadać mu jakiekolwiek
obrażenia. Dodajmy do tego jeszcze fakt, iż bez względu na aktualny poziom
many, gdy chcemy ponownie skorzystać z wcześniej rzuconego uroku, musimy
parokrotnie odwrócić się na pięcie, oraz skakanie na różnych gnębicieli, gdy
tych uzbiera się większa gromada, i otrzymujemy niebywale wybuchową mieszankę,
na widok której aż chce się objąć ustami gloka.
Mówiąc o samych
spotkaniach z poczwarami, nie można przejść obojętnie obok samych
zainteresowanych. W panteonie naszych milusińskich, pomijając wspomnianą
wcześniej zwierzynę, możemy wyróżnić, szkielety, którym deficyt mięśni nie
przeszkadza by startowały do nas z grabiami, seledynowe gluty, które plują w
nas żrącą flegmą, oraz zatruwają powietrze swoimi dosadnymi prykami. Oblanych w
smole rozkładających się osiłków, którzy oprócz wymiotów stosują także
wpierdol. Czy też mrocznego strażnika, który jednym pierdnięciem może wyprawić
nas na tamten świat. Jednak istnym kozakiem w chuj, jest tutaj krzyżak,
ośmionożny jeździec apokalipsy, który swoją pajęczą siecią, może zablokować
swojego oprawcę na przysłowiowy amen. I wtedy nie wchodzi w grę magia,
czarodziejska tarcza, o ciosaniu siekaczem już nie wspominając. Nawet
popierdalanie jak kangur na spi dzie, podczas gdy owłosiony stwór przygotowuje
się do rzucenia w nas swoim kłębowiskiem, nie ochrania nas przed nieuniknionym.
A kiedy u boku Lorda Arachnofoba stanie wilczur, to już możemy być pewni, że
ponury żniwiarz wbije nam kosę w dupsko. I w tym miejscu pojawia się zgrzyt tak
wielki, że wymaga natychmiastowego leczenia kanałowego. Otóż gdy nasz chwat
zrosi ziemię krwią, jak za pociągnięciem magicznej różdżki, zostaje
przeniesiony do osobnego wymiaru portali, przenoszących nas do ostatnich
punktów odrodzenia. Problem w tym, że jedyne co faktycznie ulega zapisowi, to
aktualny poziom, oraz zdobyte zdolności, podczas gdy wszystkie ukatrupione
straszydła, jak gdyby nigdy nic, ponownie popierdalają po mapie. I wystarczy,
że wyciągniemy stopę za punkt kontrolny, a w te pędy rzuci się na nas chmara
wilków, pająków i innego tałatajstwa. No na swędzącego kukla Stonogi, kto uznał
to kurwa za dobry pomysł?
Jak na rasowego
rolpleja przystało, nie można było się obejść bez rynsztunku. Prócz ekwipunku,
w którym możemy także rozdysponować nasze punkty umiejętności, składa się na
niego dziennik z bieżącymi zleceniami głównymi i pobocznymi, które w krótkich
żołnierskich słowach podają nam cel oraz jego postęp, trybik, za którym
ukrywają się wszystkie opcje znane ze startowych okienek, bo czemu by kurwa
nie, pytajnik, który odkrywa przed nami wszystkie dziewięć podpowiedzi, zanim
zdoła to zrobić gra, oraz kompas, prezentujący nam plan całej krainy. I tutaj
warto się zatrzymać na dłużej, gdyż mapa jaką machnęli Ci producenci z bożej
łaski, to katastrofalna spierdolina. Nie dość, że nie pokuszono się o dodanie
jakichkolwiek nazw odwiedzanych miejscówek, a wszystko zostało oblane
 szaroburym sosem, to nie jesteśmy w stanie stwierdzić, gdzie aktualnie
się na niej znajdujemy. A wszystkie próby przesuwania bądź przybliżania tego
schematu, kończą się stawianiem jakichś skurwionych hieroglifów, bo
najwyraźniej świetojebliwym koderom, nie zachciało się samemu napisać parę linijek
kodu, które pozwoliłyby przenieść znaczniki umieszczone na mini mapce, na ten
obsrany kawałek papieru. I pozostaje zadać jedno pytanie. Kto za to odpowiadał?
Umysłowe pierwotniaki?
Choć i tak nie
ma co płakać nad rozlanym mlekiem, gdyż same te lokacje prezentują poziom biedy
porównywalny z wybrakowanym polonezem, oddawanym do kasacji. Z wyłączeniem
osady, w której możemy spotkać dziesięć osób na krzyż, z których jedna
uporczywie stara się nie puszczać pary z gęby, na naszej drodze napatoczymy
się na łąki pełne wzniesień, kotlin, oraz rzemieślników babiego lata, gotowych wbić nam odnóże w potylicę.
Znajdą się także mroczniejsze fragmenty, pełne anemików z krwi i kości. Oraz
wreszcie wisienka na torcie, plątaniny ukryte pod piwnicą przydrożnego baru, bo
najwyraźniej panowie z Łajld Gejm Studios, nadal mają fetysz na punkcie
labiryntów. I czego tutaj nie ma. W trakcie naszej wyprawy nadziejemy się na
dziesiątki krętych ścieżek, wypełnionych po brzegi hordami sflaczałych,
lazurowych budyniów strzegących swojego terenu. Multum pomieszczeń, kryjących
przed sobą czarodziejskie klejnoty, oraz garść sztywniaków do wysłania w
niebyt. A na deser, otrzymamy ukryty pod gargantuicznymi wierzejami mózg, pod
którym znajdujemy poszukiwany obiekt. Mózg rozjebany, bez dwóch zdań. Tutaj
jednak ponownie programistyczni wizjonerzy kładą nam kłodę pod nogi. Bowiem
mimo, iż misja odnalezienia dwóch brylantów oraz klucza jest oznaczona jako ta
drugorzędna, to bez jej spełnienia za chuja nie zdobędziemy artefaktu, gdyż błyskotki ukryte
w pokojach, otwierają te właściwe drzwi, skrywające obślizgłą mózgownicę,
której doszczętne unicestwienie, pcha fabułę do przodu. W to mi kurwa graj!
Oprawa
audiowizualna prezentuje się tak, jakby zwiała z poprzedniej epoki. Większość
napotkanych tekstur potrafi wprawić w osłupienie i odruch wymiotny. Modele były
wycinane przy użyciu zakrzywionej brzytwy, rzecz jasna nie licząc naszego zucha, który na tle innych krzywulców z piekła
rodem, przypomina faktyczną ludzką istotę, mimo nieco pokracznej fryzury.
Cienie wyglądają jakby zostały wyjęte wkurwionemu pit bulowi z gardła.
Animacja, od paralitycznych ruchów naszego chłystka, aż po ataki wrogo
nastawionych osobników, to drewno w pełnej krasie, a efekty specjalne są tak
oślepiające, że nie rozstawałem się z maską spawalniczą aż do końca ogrywania
tego bubla. Paskudnej stronie wizualnej wtóruje też ta dźwiękowa. I o ile tym
razem nie pokuszono się o jakąkolwiek grę aktorską, gdyż każdy zamieszkały jegomość, wykształcił
sobie umiejętność brzuchomówstwa, to postanowiono położyć fujarę na całej
reszcie. Klepanie na organkach
ustępuje miejsce symfonicznej nucie, za każdym razem gdy w naszym
obszarze znajdzie się jakiś okrutnik. Odjebane perfekcyjnie zostały też
rozmaite odgłosy. Wymachiwanie szpadą przypomina bicie badylem o worek
wypełniony piaskiem, bądź kucie żelaza. Podczas obrywania w uszach zabrzmi nam
dźwięk towarzyszący ubijaniu kotletów. A obrywające od naszych ciosów
nieposkromione zwierzęta, będą w nas charkać, czy piszczeć ze złości. Czuć w
tym duszę prawdziwego wirtuoza klawiatury.
Tytuł jaki
zgotowali nam ludzie od dej łan, jest mniej stabilny od domku z kart w trakcie
huraganu. Optymalizacja jest tak spartaczona, że na komputerze, który ma pod
maską gie te iks z serii 900 oraz 8 gigabajtów pamięci fizycznej, produkcja
hulała mi na dwudziestu czterech klatkach na sekundę, niekiedy spadając nawet
do trzech, zwłaszcza podczas popierdalania kobyłą po piwnicy. Za każdym razem,
kiedy staniemy przy punkcie kontrolnym by dokonać zapisu, program potrafi spaść
do dwóch klatek na sekundę. Zdarza się, że podczas przechadzki po lochach,
nagle aplikacja postanawia wyłączyć wszystkie źródła światła, zostawiając nas w
kompletnej ciemności. W tej samej walce podczas krojenia korzeni na miazgę,
może mieć miejsce ich nagłe odrodzenie. Niekiedy podczas przemienienia się w
leśnego zwierza, ten podczas wykonywania ataku odwraca się o sto osiemdziesiąt
stopni, a przenikanie przez modele i tekstury jest tutaj chlebem codziennym. Gdy
zeskoczymy z drabiny umieszczonej przy wejściu do kopalni, możemy zostać
wtrąceni do limbo. Wykonując unik podczas śmierci ostatniego agresora, nasza
postać postanawia się zamrozić na wieki wieków. A od wielkiego dzwonu możemy na
zawsze zostać uwięzionym w ciele wybranego przez nas niegodziwca, bez
możliwości powrotu do ludzkiej formy. Co jednak podniosło u mnie brew to niewidzialne ściany, które można
zaskakująco łatwo obejść. Otóż gdy podczas wbiegania naszym kosmatym
towarzyszem wprost na takową, trzykrotnie przemienimy się
dowolną pokrakę, nasza postać
nagle przeciwstawia się oporowi, i  niewielkim kosztem wychodzi na drugą
stronę. I może dałbym tym błaznom taryfę ulgową, gdyby nie fakt, że taki stan
rzeczy pozostał od niemal dwóch lat po premierze. No kurwa.
Podsumowując,
Zmiennokształtny Dysan, bądź jak kto woli Brama do podziemi, to wręcz
podręcznikowy przykład na to, jak nie pisać gier fabularnych. Historia
pozbawiona sensu, bohaterowie niezależni nigdy nie zamieniają z nami słowa, a
jeśli to robią zamykają pysk po powierzeniu nam zadania, system walki zachodzi
nam za skórę zanim zdołamy wykonać pierwsze zlecenie w całości, statystyki nie
mają wpływu na rozgrywkę, misje poboczne są poziom niżej od klasycznego
przynieś, zanieś, pozamiataj, nieprzyjaciele, z wyłączeniem pająka na
sterydach, nie potrafią nam sprzedać nawet lekkiej fangi, system zapisu to
fiasko na każdej możliwej płaszczyźnie, grafika odstrasza bardziej niż obwisły
nos Baby Jagi, a strona techniczna to burdel jakich mało. Racja, sam motyw z
przeobrażaniem się w mniej lub bardziej odpychające kreatury miał potencjał,
ale tutaj został wręcz całkowicie zaprzepaszczony, do szpiku kości. I choć
zapłaciłem za to plugastwo niecałe jeden euro, i to i tak czuje się perfidnie
oszukany, jakbym zapłacił za stosunek z pierdzącą poduszką. Wolałbym zostać
zadziobany przez gryfy, by później zostać spłaszczony przez zgniatarkę, niż
jeszcze raz mierzyć się z tym potworkiem. Przynajmniej udało mi się znaleźć
jedną zaletę tej lichoty, szybko usuwa się z dysku. I tym optymistycznym
akcentem, przejdźmy do ocen.
Category:Seria 10
Category: 2016