Transkrypt:Odcinek 121

Witam w kolejnym odcinku mojego programu. Atari Corporation.
Spółka, mająca na koncie w
późniejszych latach siedemdziesiątych konsolę, na której filarach oparła się
gałąź elektronicznej rozrywki, od tamtego momentu zataczająca coraz szersze
kręgi. I która to niedługo później, głównie za sprawą pewnej produkcji,
o jednym takim kosmicie, obróciła w perzynę zarówno swój wizerunek, jak również przy okazji całą
branżę gier wideo, sprowadzając jakiekolwiek nadzieje na sukces do ruiny. I jak zapewne wiecie z dalszej części
tej historii, gry wideo powróciły do świata żywych, za sprawą przedsiębiorstwa
z kraju kwitnącej wiśni, czyli innymi słowy wielkiego N, gdy ten miał wydać
swój ostatni oddech. Lata
później, amerykańska kompania próbowała wdrapać się z powrotem na miejsce lidera,
koncentrując się na komputerach, stacjach roboczych, czy też sześćdziesięcio
cztero bitowej konsoli jaguar. Wszystkie kolejne dokonania okazały się fiaskiem,
co poskutkowało wykupieniem ich dorobku przez francuskie infagamers, które w
2003 roku zmieniło nazwę firmy, po prostu na Atari. Dzisiaj jednak
przeniesiemy się do czasów najnowszych, i jednocześnie na nieco inny grunt,
czyli komputery osobiste. I przyjrzymy się najnowszej odsłonie cyklu, która stała się jedną z
flagowych serii tego koncernu. Jak wielkich rozmiarów jest to kupa i
zarazem zdrada? Sprawdźmy to. Tak więc bez zbędnego przeciągania, zapraszam do
oglądania!
Gra Alone in the Dark: Illumination, została wypuszczona z rąk
Atari jedenastego czerwca, 2015 roku, a studiem, które wzięło na
siebie ciężar wykonania tego projektu, było pure, zwane też jako pure fps,
 dla których to dzisiejszy twór był debiutem,
oraz swoistą furtką do dalszego klepania elektronicznych bubli. Co ciekawe, chłam
ten, nie licząc wersji elektronicznej dostępnej na stronie internetowej
dystrybutora za odpowiednią opłatą, pojawił się na serwisie cyfrowej
dystrybucji od Walw. Dzień w którym to niechlubne wydarzenie się
urzeczywistniło, pokrywał się z rozpoczęciem wielkiej letniej wyprzedaży. Dzięki
temu sprytnemu marketingowemu zabiegowi, nowa część serii o bogatym rodowodzie,
została kompletnie zakopana przez stos przecen, a wzmianka o premierze nie odbiła
się szerokim echem, zarówno w różnorakich serwisach branżowych, jak i wśród
stimowej braci. Co więcej, podobna sytuacja miała miejsce przeszło pół roku
temu, z poprzednim rimejkiem ze stajni atari, honted hałs, criptic grejws,
który to może poszczycić się dwudziestoma pięcioma procentami pozytywnych
opinii na Steamie. Nie dość, że tym razem było to odrestaurowanie zapomnianej
już produkcji z atari 2600, to jeszcze wyklepany on został przez kolejnych
gamoni, którzy zapewnie nigdy na oczy nie widzieli klawiatury, a co dopiero
komputera. Zanim przejdę do standardowego już wylania wiadra pomyj, sprawdźmy
wpierw jak przedstawia się odbiór tej perełki wśród Internetowych krytyków.
Oczywiście poszukiwanie odpowiednich sądów nie zajmuje zbyt
długo, gdyż dosłownie po wpisaniu w gugle frazy z tytułem tych szczochów, przed
naszymi oczami ukazuje się meta skor z zatrważająco niską notą. Złożyła się na
nią między innymi recenzja z witryny dżima sterlinga, byłego redaktora
destruktoida oraz di eskejpist, zakończona lufą. Ta z niemieckiego gejmstar,
zwieńczona, dwudziestoma trzema punktami na sto. A także artykuł z włoskiego
ewri aj, na końcu którego autor, wystawia 2 punkty na 10 możliwych. Nie mogło zabraknąć także polskiego akcentu,
w postaci recenzji przypieczętowanej pałą na serwisie gejm zilyla. Z kolei wraz
z oceną polskiego oddziału Eurogejmera, gdzie omawiany haft został ukoronowany
pałą, Iluminacja wspięła się na drugie miejsce listy najgorszych gier
pecetowych na meta krytyku. Należy też wziąć na poprawkę to, iż jedynie
film autorstwa uwe bola, wyprzedza dzisiejszy tytuł w kategorii najgorszego
wyrobu sygnowanego marką alon in de dark. To chyba mówi samo za siebie. Trzymajcie
się mocno. 
Program po uruchomieniu, i późniejszym pokazaniu emblematów
wydawcy, twórców i odpalonego tworu, które to mówiąc szczerze wygląda naprawdę atrakcyjnie, oraz
przeczekaniu zesmolonego ekranu wczytywania, z trzema nabrzmiewającymi co rusz
białymi kropkami, wita nas równie ciemna plansza tytułowa. Mamy spowite w mroku opuszczone miasteczko, z ulokowanymi
dwoma łysymi drzewami, przez które przedziera się mgła. Obok tego krajobrazu
widnieje logo gry, pod nim napisy nabazgrane standardową białą czcionką, a w
tle przygrywa mętna ambientowa muzyka, układająca nas do snu. Niepokój i strach
wręcz wdarł mi się do kości, dostałem gęsiej skórki, włosy stanęły mi dęba, a
serce podskoczyło mi do gardła. Oprócz kwestii artystycznych, meni to ma
również do zaoferowania cały zakres ustawień. Prócz opcji graficznych,
pozwalających nam zmienić jakość wygładzania krawędzi, obiektów położonych w
oddali, czy cieni z niskiej na epicką, to znaczy przewybornie wykurwistą,
rozdzielczość i poziom gammy. Tych dźwiękowych umożliwiających nam dostosowanie
wszystkich rodzajów dźwięków, w tym nawet i interfejsu, oraz wreszcie pełnej
konfiguracji klawiszy, możemy przestawić poziom czułości myszy, a nawet
uruchomić enigmatycznie brzmiący  nocny
tryb, dla użytkowników mieszkających w ciemnych ruderach pod metrem. Ekran główny
to jednak tylko wierzchołek góry lodowej.  
Gra w zamierzeniu miała być nastawioną na kooperację z
maksymalnie czterema nieszczęśnikami, strzelanką z perspektywy trzeciej osoby,
będącą połączeniem left for ded i mechaniki Alana Łejka. Zostajemy ni stąd ni
zowąd wrzuceni do jakiegoś dystryktu czy innego kompleksu, a naszym celem jest
przechodzenie z punktu a do be. W międzyczasie, jesteśmy zmuszeni kosić
nieustannie napierające w naszym kierunku, nawały pokrak chroniących się w
ciemności. By Ci byli lepiej, albo w niektórych przypadkach nawet w ogóle,
podatni na nasze pociski, muszą
być, wzorem tytułu remedi, targani tuż przy najbliżej umiejscowionym źródle światła.
Poza wybijaniem hord maszkar do krainy wiecznych łowów, wykonujemy
zlecone przez produkt zadania, by przejść do pokoju bezpieczeństwa kierującego
nas dalej. Raz będziemy musieli odnaleźć rozrzucone po całej mapie zwinięte
kable elektryczne do generatora, kiedy indziej naszym psim obowiązkiem będzie
pozbieranie trzech baterii w celu uruchomienia windy, a innym razem z kolei,
musimy zdobyć parę materiałów wybuchowych, które wysadzą daną ścianę. Tak więc,
jeśli macie fiksację na punkcie woltów, tak jak najwyraźniej ludzie
odpowiedzialni za tę chałturę, będziecie się czuć jak u siebie w domu. Bowiem
tego typu poleceń jest w tym barachle na pęczki. I to do samego końca. Po
prostu cud miód malina kurwa.
W wytworze możemy wejść w skórę jednego z czterech gierojów,
którzy to w oknie wyboru szaleją z radości, jakby właśnie otrzymali wiadomości,
że wygrali bańkę w totka. Mamy łowcę demonów, wnuka Karnbiego, mającego do
dyspozycji arsenał pukawek oraz dodatkowo miotacz ognia. Czarownicę blond
lalunię, która ciska w przeciwników piorunem i ma na podorędziu pistolet. Noszącą
morowe spodnie panią inżynier w szarych łachach, potrafiącą zreperować
niesprawne lampy. Prócz standardowej klamki posiada ona także strzelbę, która
przygważdża monstra do podłogi, oraz parę gadżetów, którymi nie pogardziłby
Tesla. Oraz księdza bambusa, to znaczy osobnika o ciemnej karnacji, który prócz
raperskich skłonności i dwóch gnatów, może poszczycić się także mocami
zesłanymi od Jezusa. Jedne pozwalają mu strzelać kulami wypełnionymi światłością,
inne z kolei, rzucać rozświetlonymi bombami. I pomijając już absolutny brak
odrzutu, oraz czas przeładowania danych rynsztunków, warto wspomnieć o systemie rozwoju naszych
podopiecznych. Otóż po ukończeniu etapu, i co ciekawe nawet przy klęsce, za
utłuczoną liczbę bydlaków czy zadanych obrażeń, otrzymujemy punkty, pompują doświadczenie.
Po zapełnieniu paska i uzyskaniu nowego stopnia, otrzymamy możliwość ulepszania
naszych umiejętności, w tym kondycji, punktów zdrowia, czasu regeneracji
dodatkowych umiejętności, czy okresu przeładowywania. Problem w tym, że
poprawa danej zdolności, a dokładniej przyrost, waha się w granicach paru,
czasem paru dziesięciu procent. Kto nad tym kurwa sprawował pieczę ja się
pytam.
Wśród zgrai monstrów do wybicia w pień, mamy między innymi,
obdarte ze skóry ślamazarne zzombifikowane cielska, z czerwonymi pasami na
klacie, który przy bliższym kontakcie machają w nas łapami. Żywe trupy ze
złotymi krechami, które po śmierci wybuchają, wywołując falę uderzeniową w
obrębie kilku metrów. Opluwające nas rzygowinami zmieszanymi ze świeżo wydobytą
flegmą, zielone paskudy, które to przed rzutem dwukrotnie ryczą w pozie
sprzyjającej oddawaniu kloca. Uszaste wilkołaki z irokezem na plecach,
przeskakujące z jednego miejsca na drugie jak jebane małpy na twardych
dropsach. Utykające w jednym miejscu diaboliczne cerbery, z których grzbietów
wyciekają strumienie denaturatu, podskakują jak na trampolinie zarówno na
gruncie jak i nad ziemią. Oraz wreszcie, obrośnięte tłuszczem grube berty,
będące niejako połączeniem znanych z left for ded dwa, bumera i tanka, z równie
niebiańską urodą. I wszystko by było w porządku, gdyby nie fakt, że wszystkim
tym szkaradom brakuje piątej klepki. Gdy tylko wypadną z najbliższej dziury i
zobaczą naszą karykaturę, lgną jak ćmy do światła bądź pszczoły do miodu,
najlepiej w linii prostej, nie oglądając się na zapalone lampiony. A gdy tylko
w ich makówce dzwony zaczną bić, zaczynają stać w miejscu i kręcić głową przez
parę chwil. Na klejnoty szatana zanurzone w gnojówce, kto uznał, że to jest w
jak najlepszym porządku?
Wysokich lotów są również przygotowane przez autorów poziomy.
Programiści bowiem harowali co sił, by dostarczyć nam obfite w detale i łechtające
nasze oczy nieziemskie pejzaże. Dzięki temu na naszej drodze przez niezliczone
katusze, natkniemy się na wiele pasjonujących i dotąd niepokazanych nigdzie lokacji,
jak między innymi bezbarwne opuszczone miasteczko, zakurzone krypty, ścieki czy
mdławe fabryki. Są także super mroczne kopalnie, ale mogę zaręczyć, że niejeden
górnik stażysta, jeśli takowi istnieją, widziałby w swoim życiu o wiele
piękniejsze wykopaliska. Poza opłakanym doborem miejscówek, leży i kwiczy także
ich projekt. Kanalizacje, które notabene znajdują się tuż pod kościołem, są
bardziej powykręcane niż labirynt Minotaura, bądź rosyjska linia metra. Bieganie
z materiałami wybuchowymi, ogranicza się do przeraźliwie nużącego popierdalania
w tę i z powrotem kilkukrotnie. A walki z naczelnikami, polegają na nieprzerwanym
pruciu z karabinu w lewitujący obelisk, do momentu gdy rozpłynie się w
powietrzu. Co jednak naprawdę rzuciło
mnie na kolana, to system otwierania drzwi. Otóż w związku z tym, że misje
zostały zaprojektowane dla wielu graczy, projektanci postanowili, że nawet gdy
zapierdalamy w pojedynkę, losowe drzwi prowadzące prosto do postawionego
przez grę celu, będą możliwe do otwarcia tylko dla drugiej osoby o innej klasie
postaci. Jeśli nie spełniamy żadnego z tych warunków, pozostaje nam robić
okrężne kółka koło zabarykadowanych wrót. Ki chuj?
Oprawa audiowizualna jest spóźniona o parę lat. O ile gra na
każdym kroku obnosi się faktem, że hula na silniku Unreal Engine 4, to
równie dobrze mogłaby chodzić na poprzedniej wersji sprzed dziewięciu lat.
Tekstury jakościowo są lata świetlne za restartem z 2008 roku, modele
wyglądają jak wycięte z krzywej dykty, a postacie niepewnie przebierają nogami,
jakby wypadał im odbyt. Efekty specjalne i 
cząsteczkowe dupy nie urywają, a prędzej wylewają na nią beton, zaś co
się tyczy tytułowej iluminacji, to wygląda jakby wyrwała się z czasów
mezozoiku. Graficznym aspektom wtórują te dźwiękowe. Odgłosy towarzyszące
strzelaniu brzmią jak biczowanie gołej dupy, bądź wystrzelenie odpustowej
petardy po terminie ważności. Herosowie szorują buciorami, jakby nie odrywali
nóg od podłogi. Maszkary warczą jakby opłukały swoje gardło kwasem siarkowym,
po wcześniejszym spożytkowaniu sporej dawki czystego spirytusu. Czartowskie
psiaki brzmią jak skrzypiące drzwi, bądź zalany wodą klakson. Natomiast utwory
przygrywające gdzieś tam w tle wydarzeń, pobrzmiewają jakby były skomponowane
przez zalaną w trupa, siódmą wodę po kisielu Mocarta, napierdalającą w losowe
klawisze na fortepianie, na środku pustyni, podczas najbardziej suchego
tygodnia w roku, na granicy odwodnienia, mile od najbliższego akwenu. 
Majsterkowicze z pure fps, jeśli chodzi o stronę techniczną tej lichoty, spisali się
na medal, i to bynajmniej nie ten z kartofla. Kamera jest zawieszona zbyt
blisko bohaterów. Bestie przewracają się jakby stawały na obślizgłej
skórce od banana. Innym razem fizyka nie współpracuje z pewnymi
ciemiężycielami. Czasem kula wystrzelona z paszczy pokurczów, bez problemu
przebija się przez ściany ot tak. Gdy wyrób zaserwuje nam niebieski ekran
śmierci, w pakiecie otrzymamy również wyczyszczenie wszystkich statystyk
włącznie z postępem w grze. Kiedy indziej, podczas kampanii dla pojedynczego
gracza, program uniemożliwi nam
dostanie się do windy, utrzymując, że pozostała trójka gamoni jeszcze
się nie stawiła. A podczas ekranów wczytywania, można bez pośpiechu napić się
herbaty, zjeść dwudaniowy obiad i pójść na spacer z psem, a i tam przed naszymi
ślepiami uświadczymy te same trzy kropki co wcześniej. I mimo iż nie posiadam
pieca z najwyższej półki, to i tak jest to co najmniej karygodne. Zupełnie
zresztą jak obecny stan gry po sieci. Bowiem nie znalazłem ani jednego śmiałka,
który czułby się na siłach by w to zagrać. I to we wszystkich możliwych porach
dnia. Przynajmniej w ten sposób możemy czuć się samotni w ciemności. 
Podsumowując, gra Alone in the Dark: Illumination, to plama na
honorze pradziadka survival horrorów oraz produkcja, która równie dobrze mogłaby istnieć tylko jako szkic w
głowach scenarzystów. Mało tego, to szkaradzieństwo nawet w połowie nie może
się równać z częścią piątą, która i tak nie zebrała pochlebnych opinii. Brak
fabuły, plująca w twarz graczowi toporna rozgrywka, po wszech miar
chujowe levelowanie, stabilność, a raczej jej brak, oraz świecące pustkami serwery sprawiają, że Iluminacja,
stworzona przez kompletne beztalencia, to bez wątpienia ostatni gwóźdź do
trumny dla tej serii. Ta patentowana chujnia na resorach, powinna
podzielić los niesławnego iti na atari 2600. Co więcej, to właśnie dzisiejsza szmira, powinna zostać zakopana
zamiast produktu o przybyszu z innej planety. I o ile atari nie zdoła
już dokonać drugiego krachu gier wideo, i to na całe kurwa szczęście, to z
pewnością zrujnuje sobie dobre imię po raz drugi. Wolałbym podrzynać sobie wędzidełko przy genitaliach, przy pomocy
połamanych kawałków płyty z grą, niż przechodzić kolejny raz te skaranie boskie. Nie
poleciłbym tego ścierwa największemu wrogowi, bo nawet on zasługuje na coś
bardziej wyrafinowanego. Co za kawał spierdolonej chujozy. I tym optymistycznym
akcentem, przejdźmy do ocen.
Category:2015
Category:Seria 9