Transkrypt:Odcinek 119

Witam w kolejnym odcinku mojego programu. Jest czerwiec,
Anno Domini 2013. Obok takich tuz jak The last of As, Company of Heroes 2, czy
Rimember Mi, z dna piekieł wydostaje się, lekko poddany liftingowi i
przypudrowany, z pomocą batożącego co sił ekipę z eutechnyks, dip sjlwer, rajd
tu hel, retribuszyn, czyli teoretycznie martwy od paru ładnych lat projekt,
który nie powinien zostać wyjmowany z zamkniętej na cztery spusty pieczary do
końca jego egzystencji, a co dopiero pokazany światu. Niedługo po trafieniu na
planetę Ziemię, za sprawą serwisu cyfrowego Stim, gra otrzymała zatrzęsienie
negatywnych recenzji od wszystkich szanowanych serwisów, niedługo później
została okrzyknięta największym barachłem tamtego roku, a przez niektórych
nawet i dekady, lądując tym samym na spodzie listy najgorszych gier na
metacriticu, by wreszcie po niemalże szesnastu miesiącach, zostać zdjętą ze
sklepu walw. I dlaczego Wam to wszystko znów opisuję? Gdyż dzisiaj, przyjrzę
się produkcji, która jako pierwsza pokazała jak nie należy robić gier o motocyklistach.
Twór, który śmiało można nazwać protoplastą chały roku dwa tysiące trzynastego,
i hańbą dla przemysłu, zaprzepaszczającą jakiekolwiek nadzieje na pojawienie
się dobrej pozycji o tej tematyce. Tak więc załóżcie kaski, skórzaną kamizelkę i
połóżcie ręce na kierownicy, bo czeka nas prawdziwa jazda autostradą do epicentrum
inferna. Zapraszam do oglądania!
Gra Outlaw Chopper, została stworzona przez zespół z dżarhed
games, który to możecie kojarzyć między innymi z takich perełek jak, nawi śils,
weapons of mass destruction, western ałtloł, czy marin sharpshooter 3, które
omówiłem dziewięćdziesiąt dziewięć epizodów temu. Z kolei firmą, która dnia jedenastego
lipca 2006 roku, położyła swoje owłosione łapska na procesie
wydawniczym, było wiwendy universal games, które w późniejszych latach połączyło
się wraz z innym koncernem, tworząc fuzję activision blizard, która obecnie
zarabia na siebie miliardy dolarów. Co ciekawe, na takich portalach jak
chociażby mobygames, nasze polskie gry online, czy nawet wikipedia, które to
rozpisują się długo i szeroko na temat produktów zapomnianych przez ludzkość,
na temat dzisiejszego bubla nie wspomniały ani słowa, a on sam w dniu premiery miał,
prócz komputerów osobistych, wylądować także na xbox-ie, jednak realizacja wersji
konsolowej została prędko anulowana, tuż przed wydaniem tej pecetowej. Słuch
zaginął niedługo także po edycji na blaszaki, gdyż do chwili obecnej, na
amazonie i ibeju ostało się jedynie parę kopii. I biorąc pod uwagę, dystrybutora,
zaginięcie jego dziecka jest co najmniej zastanawiające. Zanim jednak przejdę
do rzeczy, zobaczmy, jak wyrób wyjętych spod prawa twórców, poradził sobie na
recenzenckim polu bitwy w Internecie. 
Jedynym portalem, który odważył się zbliżyć na chociażby
minimalną odległość do tej lichoty, był ku zaskoczeniu wszystkich, ze mną
włącznie, jeden z bardziej liczących się portali w sieci, czyli gamespot, który
swoją ocenę tego cuchnącego kilometrami szamba, zwieńczył dosadnym dwa i 4
dziesiąte na 10. Z kolei autorem artykułu, był Aleks Nawaro, teraz pracujący w
dżajent bomb, którego możecie kojarzyć z dosyć wymownej wideo recenzji Big
Rigs, na końcu której wystawił pierwszą lufę w historii tego serwisu, czyli po
dziś dzień najniższą tam ocenę. I biorąc pod uwagę, że żadna u nich gra nie
przekroczyła jedynki, można bez wahania stwierdzić, z jakiej klasy wytworem
będziemy mieć tu do czynienia.
Tuż po uruchomieniu pliku wykonalnego, oraz przeczekaniu
znaków firmowych producenta oraz wydawcy, przed naszymi oczętami ukazuje się plansza
tytułowa. Mamy wyjęte z szatańskiego kotła i ścinające nam gałki oczne, czerwono
żółte gradientowe tło, kloce przypominają te z dzieła Pażytnowa, zbudowane z zalanych
kipiącą lawą czworokątów, naszego twardziela z założonymi rękami, które to wyglądem
przypominają bagietkę chapniętą przydrożnemu żabojadowi, jego motorynkę, zdradliwe
lampy degeneracji i zguby, o których wspomnę nieco później, oraz wreszcie logo tego
dziadostwa, na drewnianym pasku. Od pierwszych chwil obcowania z tym majstersztykiem,
zdajemy sobie sprawę, iż będzie to prawdziwa jazda bez trzymanki. Pomijając już
kwestie wzrokowe, reszta również nie powala. Nie licząc faktu, iż wszystkie
ustawienia są umieszczone na czarnym, wręcz smolistym tle, to brak opcji
konfiguracji efektów graficznych, jakości tekstur, czy poziomu oświetlenia daje
się we znaki. Jednakże pierwszy zły znak, przestrzegający nas przed odpaleniem
tego diabelstwa, pojawia się chwilę po dwukrotnym kliknięciu na ikonę
aplikacji. Wtedy to bowiem pojawia się bitmapa, z czarnobiałym symbolem na kruczoczarnym
tle, oraz nazwą odpalonego ścierwa, zapisaną gotycką czcionką. Chyba to mówi
samo za siebie.  
Gra rozpoczyna się od dwuminutowej tyrady głównego bohatera
w formie filmiku, w którym wszystkie linie dialogowe zostały przekazane nam w
komiksowym stylu, przy czym to co dostarczyli twórcy ma się do ramek z maks
pejna tak, jak laurka dla babci stworzona przy użyciu śliny, futryny oraz
kolana, do Damy z Gronostajem Da winczjego. Tak więc, fabuła kręci się wokół motocyklisty
imieniem Reks, który po przesiedzeniu w pace pięciu lat, postanawia dokonać
upragnionej zemsty na tym, kto zrzucił go ze stołka i przejął cały jego gang.
Przed trafieniem do więzienia nasz osiłek był na szczycie niejakiego klubu
motocyklowego Żmije, w którym wszyscy żyli jak pączek w maśle, i nic i nikt nie
było w stanie ich powstrzymać. Aż do jednego pamiętnego dnia, kiedy to do grupy
dołączył koleś zwany ostrze, niedługo po przybyciu zbratał się z naszym władcą
ulic, stając w nim ramię w ramię. Oczywiście ten potem okazuje się zdrajcą,
który podczas jednej operacji wsypuje reksa, oddając go w ręce policji i
zabierając przy okazji cały jego dobytek wraz z szajką. Naszym zadaniem jest skompletowanie
nowej paczki motocyklistów, dorwanie z jej pomocą za wszelką cenę osobnika odpowiedzialnego
za wynikły ambaras, i dopełnienie naszego przeznaczenia.      
Jednak na odkrywanie kolejnych fabularnych niuansów będziemy
musieli sobie zapracować. I to dosłownie. Bowiem, aby otworzyć sobie furtkę do
kolejnych etapów, popychających i tak szytą grubymi nićmi intrygę, będziemy
musieli spełniać parokrotnie jeden z kilku zestawów zadań powierzonych nam
przez grę, aż do wypełnienia na zielono paska obok głowy głównego bohatera,
sygnalizującego postęp w wykonywaniu zleceń. Czyli innymi słowy harować w kółko
nad tymi samymi poleceniami, by przejść do faktycznej, równie zapadającej w
pamięć, rozgrywki. Raz wejdziemy w skórę kuriera, rozwożąc z punktu a do b
pakunki, zatrzymując się w idealnych co do piksela pozycjach. Kiedy indziej z
kolei zasiądziemy za kierownicą, by wziąć udział w wyścigu po mieście z
oponentem z wodogłowiem. Przy następnej okazji zmuszeni będziemy śledzić inny
pojazd, przez ciągnące się nieubłaganie minuty. A innym razem, niczym Ecjo
Ałditore z produkcji Ubi softu, przeprowadzimy zamach na losowym, wyznaczonym
przez zleceniodawcę pieszym, zadając mu cios badylem, bądź rozjeżdżając go naszym
rumakiem ulic. Problem jednak w tym, że wszystkie te wytyczne i to co do
jednego, zostały sklecone naprędce, bez użycia żadnej z dostępnych projektantom
półkul mózgowych. We wszystkich działaniach zaczepnych, cel pojawia się w tej
samej okolicy, a sama ich treść pozostaje niezmieniona. Jako goniec otrzymujemy
jedynie trzy warianty miejsca docelowego. A towarzyszący nam cep w rajdach,
rozbija się co rusz o identyczne barierki.
Model jazdy zaprojektowany przez tych żółtodziobów, to
prawdziwe zbutwiałe chujowisko, i niezliczona katorga, godna sterty karnych
kutasów. I wcale nie rzucam słów na wiatr. Wehikułem prowadzi się tak ociężale,
jakby za jego sterami stał Dżaba z rasy Hattów, skręca się nim tak, jakby
znajdował się na skórce od banana zanurzonej w cukrze i zalanej po brzegi
miodem, a hamowanie przysparza mu sporo kłopotów, nawet mimo ciągłego wciskania
klawisza odpowiedzialnego za zwalnianie. Istny ukłon jednak należy się w stronę
bęcwałów, odpowiedzialnych za system kolizji, który w tym badziewiu jest
kamieniem młyńskim u szyi. Bowiem z jakiegoś irracjonalnego powodu, wyssanego
zapewne z tyłka szefa, zadecydowano by zwiększyć i tak nikły realizm tej
szmiry, zamieniając właściwości niewinnie wyglądających obiektów, na te
absolutnej grozy i chaosu. Przez co, bez względu na posiadaną w danym czasie
prędkość, gdy tylko zawadzimy, bądź lekko pukniemy naszym jednośladowcem o
jakiś paproch, czy chociażby uliczne źródła światła, z siłą pędzącego słonia
odbijamy się niczym piłeczki we Fliperach, jednocześnie doznając niezliczonych
konwulsji. Niemniej jednak na osłodę kolejnych zmagań z niedorzeczną obsługą
motoru, oraz równie kuriozalną fizyką, twórcy rozrzucili po całej mapie różne
dobrodziejstwa, które po zebraniu, i oczywiście niezbędnym okrzyku euforii gwałcącym
nam uszy, poprawiają kondycję naszego śmiałka, sprawność krążownika szos,
oferują nieśmiertelność przez daną chwilę, bądź pozbywają się węszących
funkcjonariuszy z danej strefy.  
Miasto Rokland Sjti, to miejsce zepsucia i wynaturzenia, w
którym na autostradach i ulicach leżą środki bojowe, uczestnicy ruchu drogowego,
wyłaniający się spod gęstej mgły, wpadają na siebie nawzajem, patrole policyjne
blokują się na wszystkim co popadnie, a banda uzbrojonych po zęby bajkerów, wprowadzają
swoje zasady strzelając bez pudła gnatami z precyzją chirurga, z wbitym w
oczodół mikroskopem. I skoro przywołałem już temat policji, to warto coś o jej
działaniach napomknąć. Otóż wraz z liczbą wykonywanych występków, rośnie też
poziom zaangażowania mundurowych, niczym w takiej jednej, kompletnie
zapomnianej przez świat serii gier, zaczynającej się na Grand, a kończącej na
teft Ałto. Problem w tym, że dalsze czynności gliniarzy przy kolejnych
gwiazdkach, ani na ćwierć cala się nie zmieniają, dzięki czemu nadal będą w nas
słać wyłącznie jeden radiowóz na mile, wraz z towarzyszącym stróżem prawa,
strzelającym na oślep. Jednak, kiedy tylko wypadniemy z naszego mustanga, nawet
gdy ostatni wóz policyjny stoi od nas kilometry, odwrócony tyłem i z wyłączonym
kogutem, niebiescy łapią nas w sidła bez mrugnięcia okiem, i wtrącają do
komisariatu, nie tylko zabierając nam każdą zdobytą broń palną, ale też
niwecząc nam wszystkie szanse na realizację konkretnie wykonywanej misji. A
fiasko w tej fuszerce, sprowadza się do ponownego popierdalania w stronę lokum
kierownika, zgarnięcia od niego fuchy w formie nieprzewijalnej katscenki, i
ruszenia w kierunku miejsca zlecenia.
Prócz komendy, szpitala, umożliwiającej nam za odpowiednią
opłatą możemy przywrócić naszego drągala do życia, w nasze ręce zostaje oddany
także warsztat samochodowy, w którym nie tylko pozbędziemy się wszelkich
nabytych uszkodzeń, po wrzuceniu do puszki należnej daniny, ale także lub
przede wszystkim, ulepszymy nasze cacuszko. Poza możliwością zmiany koloru
danych podzespołów na czterdzieści osiem możliwych, zaoferowano nam także cały
wachlarz możliwych do modyfikowania części. Od silnika, układu napędowego,
przednich reflektorów, baku, rury wydechowej, a na zderzakach i felgach skończywszy.
I o ile niektóre z tych patentów, jak chociażby niezbędne hamulce bez których
chuja zdziałamy, mają faktyczny wpływ na nasz sprzęt i jego funkcjonalność, to
prędko odkrywamy, że jak na rasową kaszankę przystało, reszta tych dodatków to
swoisty wypełniacz, który istnieje tylko po to, by wycisnąć z naszego portfela
pozostałe zaskórniaki. No kurwa genialne.
Audiowizualna prezencja tej chałtury to napaść na nasze
zmysły wzroku i słuchu. Nasz protagonista ciśnie swoim kijem tak, jakby chciał
oderwać, bądź mocno nadwyrężyć swoje prawe ucho, bądź czaszkę. Postacie, u
których poligonów jest jak na lekarstwo, podczas rozmowy stoją na baczność
jakby byli na musztrze, i kłapią dziobem niczym mapety, modele tych spacerujących
aparycją przypominają przejechanego przez tira szopa pracza. Roślinność wygląda
jak wyjęta z odbytnicy flejtuchowatego cyklopa, a tekstury swoje lata
świetności miały już dawno za sobą. Mamy też mgłę, która urwała się najpewniej
z Cichych wzgórz, wykonane z kartonu bryki, które składają się na naszych
oczach jak pierdolone autoboty, krew przypomina bardziej zastały koncentrat
pomidorowy, a efekty podczas tarcia naszym czoperem o barierki, przywodzą na
myśl skumulowany atak zimnych ogni. Za ciosem idzie także oprawa dźwiękowa. Pomijając
niemelodyjne targanie o struny, zwane tutaj muzyką, oraz odgłosy uderzeń brzmiące
jak zrzucona z dwunastego piętra wieżowca kserokopiarka, mamy wreszcie gwóźdź
programu, czyli, galaktycznie, złą grę aktorską. I mimo iż aktorzy nie mieli
zbyt wielkiego pola do popisu, jeśli chodzi o liczbę dialogów i ich jakość, to
i tak ich sprzedanie udało się im koncertowo zjebać. Zresztą, zweryfikujcie to
sami.
Program jest tak nie do wiary wypełniony robactwem, że nie
pomogłaby mu nawet cała zgraja deratyzatorów. Od niestałej liczby klatek na
sekundę, które spada jak dropy u skrileksa, aż po ekrany wczytywania, które
potrafią zamrozić grę, akrobatyczne krzątaniny, po wypadnięciu z naszej
motorynki, czy inne większe, bądź mniejsze babole. Znajdujemy na swojej drodze
lewitujące w powietrzu ciała z rozłożonymi kończynami. Taksówki, które tarasują
nam drogę, chwilę później, oczywiście na naszych oczach, znikają w odmętach
mgły. W jednej chwili, będziemy świadkami jak gapowicze z zaawansowanym
pierdolcem, wjeżdżają na siebie bez krzty rozumu, tworząc istny chaos na trasie.
Chwilę po zamknięciu okienka z wiadomością tracimy władanie nad motocyklem. Raz
śledzony przez nas patałach zablokuje się na bilbordzie, nieprzerwalnie w niego
wjeżdżając. Czasem spotkamy migające drzwi, które nie mogą się zdecydować czy
chcą być przed, czy za ścianą budynku. Innym razem pojawia się dziura w
matriksie, pozwalająca nam przeniknąć na chwilę przez nadjeżdżający automobil
bądź krawężnik. Kiedy indziej, gdy wypadniemy z naszej pyrkawki, podczas gdy
jakiś typ robi z naszej mordy ser fromage, dzielnicowi zabierają nas do
posterunku, mimo iż nic nie przeskrobaliśmy. A atakujący nas zbiry na motorowerach,
tracą swoją karetę, gdy tylko my podniesiemy się z ziemi. Widać, że najwięksi fachowcy
urabiali się przy technikaliach po łokcie.
Podsumowując, gra Outlaw Chopper to skurwielstwo, które nigdy
nie powinno się ukazać. Od strony wizualnej, która trąci myszką, fabuły, zalatującej
na dwie mile tandetą, wałkowanej do porzygu harówki, równie przyjemnej co podcieranie
sobie dupy wycieraczką, sklejonych na pół gwizdka misji fabularnych, aż po aktorzenie
rodem z duchowego następcy od eutechnyx, toporny model jazdy, wszechobecną
tułaczkę, oraz wreszcie stabilność, i wcielony rój niedociągnięć oraz
technicznych potknięć. Spędziłem nad tym kurestwem bite 10 godzin i 47 minut, i
żałuję każdej straconej sekundy, włącznie z zakończeniem, notabene zjebanym na
każdej możliwej płaszczyźnie, po którym to, ot tak, zostajemy przerzuceni z powrotem
do gry, bez żadnych napisów końcowych, czy nawet gratulacji. Aż dziw bierze, że
maczało w to palce takie wydawnictwo. Mało tego, autorom było aż tak wstyd za
te szczochy, że lista płac, trwająca ponad 8 minut i ukryta w głównym meni,
pokazuje każde nazwisko i stanowisko osobno na ponurym tle przez stulecia. Na
rany Chrystusa, co poczynali sobie Ci czterej testerzy w trakcie swojej pracy? Wolałbym
kręcić językiem w jelicie hipopotama, podczas gdy ten się wypróżnia, niż
przesiedzieć chociażby minutę dłużej nad tą zniewagą. I tym optymistycznym
akcentem, przejdźmy do ocen.
Category:2015
Category:Seria 9