Transkrypt:Odcinek 135

Witam w kolejnym odcinku mojego programu. I zapewne wpatrując
się w tytuł dzisiejszego materiału, możecie się już domyślać co się święci. I
tak, wasze poszlaki znajdują pokrycie w rzeczywistości. Przełamałem się. Choć
przez wiele miesięcy chowałem się za metaforycznym kamieniem, w pozie
zatrwożonego żółwia, rozpatrując każdą propozycję negatywnie, czasem nie dając
nawet znaku życia, nie mogłem tkwić w swojej obojętności w nieskończoność. Będąc
bombardowany nieustającą falą  próśb,
rosnących z każdym dniem jak grzyby po deszczu, wiedziałem, że mam spisany na
siebie wyrok. A jego realizacja, była jedynie kwestią czasu. Czułem, że ponury
żniwiarz, pod postacią tej zniewagi z piekła rodem, subtelnie przystawiał mi
kosę po zroszonym potem gardle, ale mimo to, starałem się odwlec jego decyzję.
Ale jak mówi znane przysłowie, co się odwlecze, to nie uciecze. A gdy starałem
się uspokoić myśli, i pozostawić poza nawias wzmianki o tym tworze, ten wisiał
na podium najgorzej ocenianych gier na Stimie, śmiejąc się ze mnie do rozpuku,
namaszczając mnie przy tym śliną. Co zatem sprawia, że na sam widok okładki tej
bezbożnej zakały, mam ciarki na plecach i przyspieszone bicie serca? I czy ta
produkcja, faktycznie zasłużyła na zebranie takiego linczu? Na te i wiele
więcej pytań, postaram się odpowiedzieć w tym odcinku. Tak więc, bez zbędnych
ogródek, zapraszam do oglądania!
Gra Juriels kazymn, bądź w przekładzie na nasz rodzimy język,
rozpadlina Uriela, wygramoliła się z bezkresnego analnego kanału Mefistofelesa,
prosto na bezdroża dystrybucji cyfrowej, trzynastego września, dwa tysiące
czternastego roku, za pośrednictwem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,
obdarzonej imieniem kis. A sługusy, którzy z pomocą swych zgrzybiałych klawiatur,
zdołali pomóc uwiecznić to znalezisko na cyfrowej platformie Stim, ukrywały się
pod szyldem, rejl slejw gejms. Gorszego omena nie mogliśmy sobie wymarzyć. I nie
sięgając wzrokiem daleko w portfolio tej stajni, możemy nadziać się na takie
frykasy, jak między innymi, wydana siedem miesięcy wcześniej gra akcja z
widokiem z lotu ptaka, ochrzczona tytułem mleko ultrafioletu, kontynuację
mleka, pod nazwą tatuaż z płatkiem śniegu, która to jednak rozgrywa się przed
wydarzeniami z pierwowzoru. Oraz wreszcie wytwór traktujący o samojebkach, pod
wymownym tytułem selfi, siostry odwodnionego obiektywu, który paradoksalnie, więcej
niż z nałogowym pstrykaniem zdjęć swojej podobizny, ma wspólnego z eksploracją
przestrzeni kosmicznej. Zanim jednak weźmiemy głęboki wdech, i wskoczymy z
impetem do tego elektronicznego ekwiwalentu szamba, prześledźmy wpierw, jak się
sprawy mają na portalach sieciowych, skupiających się wokół gier.
Pomijając napisany kilka wiosen temu artykuł, umieszczony na
portalu hardkor gejmer, który według nieco dociekliwszych internautów, został napisany
pod natchnieniem dewelopera, oraz innych specyfików. Epicentrum ognistej
krytyki i cybernetycznego jadu, mieści się jednakowoż w zerojedynkowym lunaparku
ekipy gejba njułela, pod znakiem pary, który ostatnimi czasy zamienił się w najprawdziwszy,
całodobowy, lupanar. Bowiem w momencie pisania tego epizodu, na dwa tysiące
siedemset trzydzieści cztery recenzje, jedynie szesnaście procent ma pozytywny
wydźwięk. Co nas jeszcze powstrzymuje, przed zmierzeniem się z nieuniknionym?
Nie licząc tysięcy racjonalnych powodów, które przelatują mi teraz przez głowę?
AKT I:
TRAUMA
Nasza robinsonada usłana brzytwami, żyletkami i szpicrutami, ma swój
początek tuż po uruchomieniu pliku wykonalnego, gdzie nasze oczy mogą
podziwiać, choć w tym przypadku to zbyt duże słowo, zakolczykowane marionetki
Belzebuba. Gdy już nasz narząd odpowiedzialny za wzrok się pozbiera, i
zaadaptuje do szaty zewnętrznej tej dwójki, która nawiasem mówiąc, obwołała się
mianem Księżnych Growo podobnego Szlamu, możemy wydedukować z ich bełkotu, iż
produkt, jaki będziemy mieli okazję sprawdzać, okazuje się być pradawnym
artefaktem, skrytym gdzieś w odmętach składowiska szpargałów. Na domiar tego,
nie jest to ot takie tam sobie szkaradzieństwo, a ścierwo z zacięciem
biblijnym. Bo jak przecież powszechnie wiadomo, chrześcijaństwo i gry wideo,
zawsze szły ze sobą w parze. Sam ze zdumienia musiałem przetrzeć małżowinę.
Niedługo po tym momencie olśnienia, jesteśmy świadkami, jak jedna z
białogłowych, stara się przebić obiektyw, wpychając do niego wywęszony chwilę
wcześniej kartridż, zapewne by z pomocą rozsypanych szklistych odłamków,
otworzyć swój umysł, i przy okazji parę innych naczyń krwionośnych. Po tym
zdarzeniu jesteśmy przerzuceni do ekranu wczytywania, gdzie nasze tęczówki mogą
się rozpływać nad mrugającym ewangelicznym cytatem, a wątek papużek
nierozłączek, zostaje bezceremonialnie urwany. Czemu na powitanie dostaliśmy
ten klip wideo? Dlaczego ktokolwiek uznał, że taka wstawka będzie idealnym
wprowadzeniem do jakiejkolwiek gry komputerowej? Czy świat jest pustką, a my
jedynie tylko urojeniem? Minęły niecałe dwadzieścia sekund, a już jestem
bardziej zdezorientowany niż przed uruchomieniem tego chłamu. Nie mam pojęcia jak
mój biedny mózg, wytrzyma resztę tych boleści.
Gdy tylko ten duet arlekinów zejdzie nam z ekranu, i
przeprawimy się przez trwający ponad pół minuty ekran wczytywania, oraz parę
komiksowych kadrów, zostajemy wrzuceni w sidła rozgrywki. Jako blond włosa niewiasta
o imieniu Tabita, która faktem zbudzenia z ośmioletniego letargu jest tak
oszołomiona, że na okienku poglądowym stara się udawać szczupaka, który dopiero
co wynurzył się ze stawiku, stajemy za sterami kosmicznego wierzchowca. Naszym
świętym obowiązkiem jest powstrzymanie Ogrodu Raju, któremu nie imają się żadne
kule, poprzez dorównanie mu poziomem wiary. I by z sukcesem zrealizować
powierzone nam dyrektywy, musimy zbierać naszym stateczkiem porozrzucane po
przestrzeni kosmicznej strzępki Starego i Nowego Testamentu, które zostały
wepchnięte kolanem do planetoidy, i mieć się na baczności, by nie zetknąć się z
mitrężącym się warzywem, który zgniata nas na miazgę zaledwie po dotknięciu. Sęk
w tym, że cała taktyka polega na wymierzeniu manuskryptu, przechwycenia go
naszym zaprzęgiem, i podlecenia w lewy dolny róg, bo w przeciwnym wypadku z
góry skazani jesteśmy na implozję naszej kosmicznej furmanki. Czasem zamiast
upragnionej księgi, uwalniamy obcy statek, który mimo ściśnięcia wewnątrz
asteroidy przez długie istnienia, nie widać po nim nawet rysy, jakby kurwa
właśnie się wykluł z jajka Kinder Niespodzianka. Kiedy indziej, w trakcie starć
doskwiera nam deficyt amunicji. A jeszcze innym razem, gdy po wielu gwiezdnych
potyczkach czujemy, że możemy już poczuć smak zwycięstwa, upływa nam paliwo,
którego nie możemy nigdzie pozyskać. Kurwa, minęła ledwie pierwsza misja, a już
jestem skłonny zalać swoją twarz benzyną i rzucić w siebie zapaloną draską.
Po uporaniu się z niebiańskim sadem, oraz przeleceniu wzrokiem
przez kolejne plansze komiksu, tym razem ze złotowłosą lalunią, pierdolącą trzy
po trzy o kanistrze, i mimochodem odprawiającą modły, jesteśmy świadkiem tego
oto zdarzenia. Dokładnie tak. Dziewoja, która ujeżdżała rakietę, dzierżąc w
dłoni patykowaty pistolet, który został zapewne zwędzony od Hana Solo, właśnie
została zgładzona przez lśniącą bilę, wystrzeloną przez latający krzyż. I to w
ciągu, zaledwie dwóch sekund. Jeśli zatem szybkość naszych reakcji, chociaż
minimalnie ustępuje tej, nadpobudliwego chomika, po wpierdoleniu batoników
energetycznych, zalanych najczarniejszą z kaw, to o jakimkolwiek dalszym
postępie  możemy zapomnieć. Gdy już
dobierzemy się do skóry nowej mechanice, i ominiemy tę jakże oczywistą do
ominięcia pułapkę, zorientujemy się, że prócz wirujących w powietrzu
popielatych krzyżyków, nawiną się nam na oczy inne osobistości. Od pokrytych
rdzą hydrantów, które leją nas świetlówkami, aż po korzystających z
dobrodziejstw lewitacji przezroczystych typków. I choć nasz dzielny gnat, może
położyć trupem przewagę plutonu oponenta, to zdarzają się anomalie odbiegające
od normy. Bo jak wytłumaczyć działka, wylewające na nas deszcz pocisków, które
po zebraniu solidnego łomotu, nawet nie mrugną, bądź drepczące na mechanicznych
kończyn roboty, które w żaden sposób nie reagują na przestrzelenie ich cyber
czaszki, o kopnięciu w kalendarz nie wspominając. Warto również nadmienić, że
gdy wlecimy w odpowiednim miejscu pod jedną z tekstur, możemy zafundować sobie
dwuminutowy przejazd kolejowy, podczas którego żadna z kul nawet nie zetknie
się z naszym torsem, a bohaterka szturchając głową w sufit, nie doświadcza
samoczynnego zejścia. I kiedy przelejemy więcej potu, niż linijek w kodzie tego
programistycznego wyrodka, przebijając się przez kohorty barachła, i ubijemy
stojącego na straży szefa, na którego sprawdza się poznana wcześniej technika.
Czyli w telegraficznym skrócie, napierdalaj w przeciwnika, póki jego
wnętrzności nie łupną w twoją paszczękę, mamy wątpliwą przyjemność zmierzyć się
z kolejnym poziomem.   
Rzecz jasna zanim to nastąpi, jesteśmy zmuszeni przesiedzieć
przez kolejną animowaną wstawkę, w której tym razem pierwsze skrzypce gra,
odcięty łeb jakiegoś stetryczałego starca, który idąc za ciosem kierowanej
przez nas dzierlatki, postanawia popleść trochę andronów. A zaraz po nim
następuje przerywnik filmowy, w którym zachodzi burzliwa wymiana zdań, pomiędzy
znanym ze wstępu czarnowłosym wałkoniem, a skonfundowanym brodaczem, który
najpewniej został wzięty z łapanki, by lista płac zawierała więcej niż dwie
głowy. W jej trakcie zostają przywołane tak palące kwestie, jak opcje, a raczej
ich absencja, czy poziom ssania ogrywanej przez nas tortury. Po ciągnącym się,
niczym roztopiona krówka na dnie dżinsów dialogu, zyskujemy przywilej
wskoczenia do kolejnej lokacji. Tym razem degeneraci, odpowiedzialni za
projekt, postanowili pohamować masochistyczne zapędy, i obrócić formułę do góry
nogami, oferując nam coś z pogranicza dwuwymiarowej platformówki. I choć
założenia są dobre, bo naszym celem jest wskakiwanie na palety, by odnaleźć
siedem drzew, które to okazują się być karykaturami ukrzyżowanego zbawiciela,
który w tym wariancie, wracając z drogi krzyżowej wyrzeźbił co nieco w
tutejszej siłowni. Problem polega na tym, że nie dość, że nasz awiator płci pięknej
podczas wykonania skoku, wybija się w górę, jakby przed musztrą wpadł tyłkiem
prosto na kaktus, to jeszcze klawisz odpowiedzialny za tę akcję, to nie ZET,
czy też SPACJA, lecz górna strzałka. Ja rozumiem, że testowały te lichotę
mutanty, przesiadujące w przerwach obiadowych tuż obok reaktora w Prypeci,
których ilość palców przewyższała iloraz inteligencji,  ale do jasny kurwy, miejmy jakieś resztki
rozsądku. Kilka siarczystych przekleństw i schwytanych bożków później, otwiera
nam się droga do finału. 
I tutaj dane nam będzie doświadczyć ostatni, dzięki
niebiosom, ale i jednocześnie najgorszy obraz, jaki nagrano na taśmie filmowej,
użytej do stworzenia tego bubla. Nie dość, że jesteśmy w stanie zobaczyć
jedynie czerwoną lampkę, i czubek głowy, znajdującego się przed kamerą szaraka,
to jeszcze to nagranie, to nic innego jak modły. Klepanie pacierza przez
wleczące się minuty. Tak męczące, że spływająca po trawie rosa, bardziej
zaspokoiła moją ciekawość, niż to co się odgrywało przed monitorem. I kiedy ten
pożal się boże klip, dostatecznie uśpi naszą czujność, projektanci rzucają w
nas takim oto widokiem. Widokiem, który wypali mi się na soczewkach, oraz
płatach mózgowych, przez długie lata. Oto bowiem zaczęła mnie atakować,
usmarowana szminką żyrafa, wielkości całego uniwersum, która wprost ze swoich
przekrwionych oczu, wypluwa zmorę epileptyków w kształcie pączków z dziurką, a
my staramy się uratować sytuację, działkami naładowanymi dobrą nowiną. Na
wszystkich świętych na całym globie, co tu się odpierdala? Jednak mimo poczucia
dyskomfortu, porównywalnego do kolonia mrówek wspinającej się po plecach, sama
walka została spierdolona koncertowo. Otóż mimo dobrobytu pocisków, bestia
wyjmuje nam asa z rękawa już po pierwszych chwilach. Nie dość, że za każdym razem
wysłane kartacze, orbitują wokół nas w ten sam sposób, to zbliżając się do
końca pojedynku, moloch nawet nie kwapi się by podstawić nam dodatkową kłodę
pod nogi. I gdy po pokonaniu tej gadziny, z nadmiaru adrenaliny, przegryziemy
wargę, a papucie wystrzelą prosto do pierścienia Saturna, nasz zmysł wzroku
momentalnie sprowadzi nas na ziemię. Albowiem nie dostajemy żadnego hucznego
zamknięcia tej opowieści, rozwiązania wątków, czy nawet planszy z
podziękowaniami. Zamiast tego dostajemy po mordzie napisem, koniec. Możesz
wyłączyć monitor i się rozejść. 
Oprawa audiowizualna jest tak wykwintna, że z zachwytu byłem
bliski połknięcia swojego języka. Na widok grafiki, odkleiła mi się siatkówka,
a łzy spływały po policzku. Choć postawiono na stylistykę, która nie dość, że
obecnie triumfuje w świecie gier niezależnych, to jeszcze ma swoich
zwolenników, to w tym przypadku produkt końcowy, prezentuje się tak świeżo, jak
truchło Nostradamusa. Dwuwymiarowe obiekty wyglądają jak obrane na szybko i
pokolorowane ziemniaki, paleta kolorów jest przesadnie pstrokata, a efekty
specjalne wtórujące większym bataliom, prędzej spowodują atak padaczki, niż
choćby ślinotok. Jeśli chodzi o warstwę muzyczną, to ona pierwszymi nutami,
zapędziłaby nawet najmniej wybrednego audiofila, do najbliższej kostnicy. Nuty,
a raczej kakofonie wtykane nam do ucha, brzmią jak zszyte ze sobą dwa utwory,
nie mające ze sobą wspólnego mianownika. Co się tyczy odgłosów towarzyszącym
walce z tytanicznym krewnym okapi, bliżej im do mieszanki agonii, podczas
skalpowania plastikową łyżeczką od herbaty, z odgłosami dławienia się gorącą
kawą. Ba, do tego dochodzi fakt, iż w niektórych miejscach, nie pokuszono się o
dodanie nawet kluczowych dźwięków, więc podczas swoich pierwszych kroków w
nieboskłonie, poza wyniszczającą resztki szarych komórek kocią muzyką, nie
będziemy w stanie usłyszeć nic. Choć w późniejszych eskapadach, taki problem
nam nie doskwiera. Cóż, przynajmniej mogę ze spokojem na duchu, zamknąć ten
rozdział, i nigdy więcej do niego nie wracać, czyż nie?
AKT II: PARANOJA
W rzeczy samej, wasze dedukcje ponownie są celne.  Najwyraźniej, zaszczytne trzecie miejsce w
rankingu największych szmir, spłodzonych na rynku dystrybucji elektronicznej,
było dla naszych majsterkowiczów tak wielkim zaszczytem, że Ci postanowili
skorzystać z nadpływającej fali, a raczej morza ekskrementów, i utrzymać się na
niej jeszcze kilka minut, zanim opadnie. W sumie w świecie, w którym istnieje
następca Bad Rats, już nic mnie nie zaskoczy. Innymi słowy, wtranżolili się na dno
Zielonego Światła raz jeszcze, za pośrednictwem kontynuacji, o podtytule et. I
wbrew pozorom, dopisek ten nie jest nawiązaniem do konsolowej adaptacji filmu,
o cierpiącym na przedwczesną starość, przybyszu nie z tej planety, która zadała
krytyczny cios w plecy branży wiele dekad temu, lecz słowem z języka
hebrajskiego, które oznacza ni mniej ni więcej tylko, zaimek osobowy ty, lub
ewentualnie szuflę. I choć wydaje się to dość błahym detalem, to niemniej
jednak warto się zatrzymać przy ikonie, która wita nas przed uruchomieniem tej
aplikacji. No na bujne bufory Frei, co to niby ma kurwa przedstawiać? Czy to ma
być niebieski glut w stroju rabina, z różowymi cynglami, kozią bródką grający
na bongosach, bądź inne wynaturzenie? Dlaczego mam wrażenie, że ten mutant
wpatruje mi się prosto w duszę? Jak widać na załączonym obrazku, bez kolejnych
znaków ostrzegawczych, po prostu nie mogło się obejść. Zanim jednak przejdziemy
dalej, wprzódy zagłębmy się w odbiorze tej gry w Internecie.     
Choć krytycy postanowili zachować ocenę dla siebie, wstrzymując
się z wystawieniem numerka pod swoimi tekstami, to swojego niezadowolenia nie
starali się kryć konsumenci, którzy wystawili w sumie siedemdziesiąt osiem
niepochlebnych opinii, z czego tych optymistyczniejszych, jest zaledwie
dwadzieścia. I fakt, że taka grupa ludzi postanowiła się zmusić, by naskrobać możliwie
jak najbardziej cyniczne komentarze, zamykające się często w jednym słowie, i
nie pozbawione łapki w dół, jawnie indykuje nam, z jakim typem bluźnierstwa dla
gałęzi elektronicznej rozgrywki, będziemy się zmagać. 
Gdy już zebrałem się na odwagę, by najechać kursorem na
kreaturę, zrodzoną w ogniach piekielnych, i dwukrotnie ją kliknąłem, doznałem
szoku. I bynajmniej nie termicznego. Bowiem w przeciwieństwie do poprzednika, w
niepamięć odeszły zarówno nagrania brunatnej szprychy, wraz z jej rudawą
małomówną partnerką, podobnie jak te z zaczepnym capem, udzielającym się nieco
później. Rzeczą, która z kolei wykazuje swą obecność, jest meni główne, z
dostępnymi opcjami do wyboru. Owszem, są to ustawienia na wskroś
minimalistyczne, a zalany juchą logotyp zasłania nam większość tekstu, ale
przynajmniej jesteśmy w stanie przypisać klawisze według naszego widzimisię, i
wybrać jeden z dwóch poziomów trudności. I kiedy ostatni promyczek nadziei już
zaczął mienić się blaskiem, ten zgasnął chwilę później, tuż po rozpoczęciu
całego tego przedsięwzięcia. Pokrótce mówiąc, scenarzysta odleciał bardziej niż
Szon Muri, w wywiadach na temat Noł Mens Skaj. Otóż wcielamy się w jejmość z
fioletową czupryną, która pewnego dnia wpadając do linii między multiwersum,
cokolwiek to kurwa znaczy, zostaje odnaleziona przez enigmatyczny byt zwany
Abstrakcją, i jednocześnie strącona do rajskiego ogrodu, by móc się nim
zajmować, zadowalając wielkiego hegemona. Rzecz jasna sielanka nie trwała
wiecznie, bo wraz z kolejnymi dniami, zaczęły nas nachodzić prorocze sny, w
których otrzymywaliśmy osobliwe podarki od antymaterii, za pośrednictwem innych
wymiarów. Dlaczego gdy tylko te słowa znikną z ekranu, wchodzimy w kamasze?
Czym jest w ogóle to tajemnicze Multiwersum? Czy to gdziekolwiek zmierza?
Obawiam się, że te pytania będą należeć do tych bez odpowiedzi.
Rozgrywka znacznie uległa zmianie w stosunku do prototypu, gdyż
zamiast miszmaszu rozmaitych koncepcji, otrzymujemy dwie mechaniki, które na
siebie nachodzą. W części strzelanej jako podfruwajka, unosimy się na gazowych
efektach przemiany materii, wietrząc przy okazji okolice sromu. I naszą
powinnością jest przetrącanie gnatów kolejnych natrętów, starających się nas
zasypać koszami darów przyrody, przy pomocy kryształowych pocisków, wysyłanych
rzecz jasna z naszych krzaczastych kudłów. Zaś w tej skupiającej się na hortologii,
naszym oczkiem w głowie jest dopilnowanie, by nasz warzywnik nie został
doszczętnie puszczony z dymem, przez karzełkowate płomyczki. Zatem, lejemy
zarażone ognikami drzewa, przy pomocy konewki, i nagromadzamy słodkości Matki
Natury, by przejść do kolejnej sekcji z kanonadą w roli głównej, oczywiście
przed wcześniejszym zapoznaniem się z urywkiem przypowieści o Kainie i Ablu, bo
to przecież nadal jest cyfrowa biblijna plwocina. Tak gwoli przypomnienia,
właśnie przeszliśmy z chałtury, gdzie krew i pożoga były na pierwszym miejscu,
do fuszerki, w której podlewamy drzewa by zebrać ich plony, ale jednocześnie je
omijać w trakcie starć, gdzie tu i ówdzie wyłania się jakaś macka. Podkreślam.
W ciągu zaledwie, jednej produkcji z cyklu. To ma sens. Animuszu dodaje również
fakt, że na zaliczenie całej tej potwarzy, dane nam będzie oberwać jedynie
siedem razy. I wliczając w to przejścia na skwerku. Na łatwym, poziomie
trudności. Zapomnijcie o jakiejkolwiek formie kontynuacji, czy też punktach
kontrolnych. Albo grasz jak istny wirtuoz klawiatury, albo możesz bez wahania
prysnąć sobie gaz pieprzowy na przyrodzenie.
A cóż to w ogóle nęka naszą panienkę, podczas jej tułaczki?
Ot zwyczajne przeszkody, które stoją na drodze przeciętnej młodej damy, którymi
musimy się postawić, korzystając naturalnie z kryształowych, oraz tęczowych
pocisków, a także ze specjalnych bomb, które wyłączają kontrpartnera z walki
równie skutecznie, co cios dechą w potylicę. I tak, stajemy naprzeciwko obślinionemu
fąflowi z odnóżami, i wykrzywionym uzębieniem, który to na swojej wydzielinie
skrywa  strój płetwonurka. Muskularnemu
nietoperzowi, z gąsienicami wychodzącymi z tych bardziej zgrubionych części,
oraz zniekształconej wersji, przybitego do krzyża bożego pomazańca, który smaga
nas cytrusowym biczem. Pomarszczonegi typa, ze szczypcami wyrwanymi od
zleżałego na słońcu kraba, oraz niebieskimi kosmykami włosia. Mięsistego owada,
z gigantycznymi powiekami, oraz płodem, który wyślizguje się z jego warg. Oraz
wreszcie przezroczystą głowę lwa, z wbitymi w oczodoły zarobaczonymi pazurami,
która podtrzymuje nad sobą hologram kolejnego, wietrzącego pachy cierpiętnika.
No wiecie, typowi kandydaci na porwanie serce młodocianej oblubienicy. Prócz
samych prób zalotów ze strony antymaterii, wytworną niewiastę dręczy również
kryzys egzystencjonalny, o którym nie omieszka napomknąć, w trakcie robót na
działce.
Poza tymi dwoma atrakcjami, pokłosie studia pod szyldem rejl
slejw gejms, może się poszczycić jeszcze paroma innymi przynętami, które to w
rezultacie są niczym innym jak, spleśniałą skórką od chleba, na końcu
przeżartego rdzą haka. Mamy dwuwymiarowe animacje, które w przeciwieństwie do
tych z malunkami, rodzą więcej pytań niż odpowiedzi. Otóż za każdym razem kiedy
piorun usmaży nas  na frytkę, bardziej
niż niejedna frytkownica, pod wpływem usterki w systemie, niosącej przydomek
Majim, zostajemy przeniesieni do opuszczonego parkingu samochodowego, w Sosnach
Wywołujących Nudności, które jak mówi sam autor, jest miastem, w którym retro
nigdy nie śpi. I tak w istocie jest, gdyż jedyne czego możemy się dopatrywać, w
trakcie sekwencji odzyskiwania połączenia, to różnych ujęć miejsca postoju,
zalanych w pełnych, niedotkniętych nowoczesnością ośmiu bitach. Powrót do
korzeni w kurwę. Naturalnie, przeciętny zjadacz chleba, który nie miał okazji
przetrawić reszty bohomazów tego niespełnionego artysty, nie wyniesie z tej
niedorzeczności nic. Nie licząc uczucia bezpowrotnie utraconego czasu, paru
zadrapań na głowie i ewentualnej figi z makiem. Dla tych bardziej wytrwałych,
którzy z powodzeniem przemęczyli się przez wszystkie pięć potyczek z
pryncypałami, planiści pozostawili zostawić coś więcej. I najwyraźniej pożal
się boże wytwórcy tego gniota, uznali, że dobrym pomysłem będzie wpierdolenie
puzli, tuż przed finalną częścią produktu. Po prostu, czapki z głów.
Warstwa artystyczna, wbrew wszelkim uprzedzeniom,
wywoływanych przez jedynkę, nie jest aż tak drakońskim ciosem w podbródek. Choć
ponownie wirtuoz pędzla i ołówka, postawił na minimalistyczne środki, starając
się odwzorować działania automatów z czasów prehistorycznych, to tym razem nie
musi ze wstydu zapaść się pod ziemię. Główne grafiki, obrazujące profil naszej
postaci, a także spotykane na jej drodze przebrzydłe niewydarzeńce, wymagały
nieco większego posiedzenia, niż te na toaletowym tronie, pozbawionym nawet
instrukcji dozownika mydła, a efekty specjalne typu falowanie i inne
zniekształcenia obrazu, wyglądają tak jak być powinny. Czego nie można
powiedzieć o całej reszcie. Podnosić na duchu stara się też muzyka, ale ona
również po czasie, łapie nieco zadyszki. Albowiem na jeden utwór, który nawet
wpada w ucho, przypada pięć innych, których nie zdołasz zanucić, nawet gdybyś
odtwarzał je w kilkugodzinnych pętlach, z przystawioną klamką do skroni, w celu
większego skupienia. Oczywiście, wśród wachlarza efektów dźwiękowych również
zdarzają się kwiatki nielichych rozmiarów. Od dźwięku otrzymywania obrażeń,
przypominającego bardziej gotująca się wodę w czajniku, zarejestrowaną wybrakowanym
dyktafonem, do tego specjalnego ataku, brzmiącego raczej, jak przejeżdżanie
stołową łyżką po teflonowej patelni. A ostatnim gwoździem do trumny jest tutaj
normalizowanie dźwięku, które nie jeden raz przyprawi was o zawał. Po prostu
cudownie!  
AKT III:
NIEMOC
Gra Juriels kazymn, oraz jej sukcesor, to jednoznaczne
dowody na to, że Bóg bądź inny Latający Makaron Spagetti, już dawno zostawił
nas na pastwę losu. Byśmy zostawieni sami sobie, zrzucili na siebie atomówki, a
tuż po nuklearnym kataklizmie, gdzie na niegdyś pełnych majestatu metropoliach,
wzniesiono pustkowia, zagryźli się na śmierć. To jest zarówno bezpośrednia
napaść na nasze zmysły, ale i profanacja całego dziedzictwa tego medium. I
mimo, iż za obie te pozycji nie zapłaciłem zapchlonego centa, to i tak czuję
się zbrukany. Może jestem zbyt ślepy, by w pełni pojąć geniusz tych twórców.
Być może, w moich żyłach nie płynie wystarczająco artyzmu, i najzwyczajniej w
świecie, mój nieco mniej otwarty intelekt, nie jest w stanie przetrawić niuansów,
którymi jest karmiony cały ten czas. Może niedające się zobaczyć gołym okiem
kładki, przysłaniają mi prawdziwy obraz tych wytworów. A nie potrafiąc złapać
byka za rogi, czyli czerpać pełnymi garściami z filozoficznej natury Przepaści
Uriela, czuję się wyizolowany i odrzucony, a w najgorszym przypadku, nawet i
znieważony. Może są to małe dzieła sztuki, które bardziej niż zręcznych palców,
wymagają długotrwałych rozmyślań.  Albo,
po prostu, te tytuły to nieliche spierdoliny. Jedno z dwojga. Wolałbym zgnieść
swoje pośladki w mechanicznej prasie, i przełknąć tysiąc złotych w
jednogroszówkach, zapijając go destylatem, niż kiedykolwiek żyć ze
świadomością, że te oszczerstwa przeszły przez proces wydawniczy. I tym
optymistycznym akcentem, przejdźmy do ocen.
Category:2016
Category:Seria 10