Transkrypt:Odcinek 115

Witam w kolejnym odcinku mojego programu. Kontrowersyjne gry
wideo pojawiały jak grzyby po deszczu w chwili, gdy tylko pierwsze poważniejsze
konsole oferujące elektroniczną rozgrywkę zaczęły okupować półki sklepowe. Uciekając się do tematów tabu, bądź niczym
nieskrępowanej brutalności, twórcy zarówno nakręcali sobie sprzedaż, jak
i nagonkę w mediach, które to od początków istnienia branży gier wideo, zaczęły
traktować ją jako istne narzędzie szatana
niszczące umysły młodego pokolenia. I tak jedni w swoich dziełach wkluczają szczyptę
kontrowersji, robiąc to bardziej dyskretnie i z wyczuciem, skłaniając nas nawet
do refleksji, a drudzy wprost wyjmują fujarę i leją w naszą mordę złotym
strumieniem, nie dostarczając nam niczego prócz krwi lejącej się strumieniami.
Jednakże są także autorzy kreujący produkcje, które prócz oddawania moczu na
twarz grającego także na nią plują, obrzucają ekskrementami, rozbijają na niej
butelki a także napierdalają skrzydłami rozgrzanego opiekacza. I produktem z
tej trzeciej kategorii zajmiemy się w dzisiejszym odcinku. Tak więc trzymajcie
się mocno, zapnijcie pasy, przygotujcie masę torebek na wymioty i obwiążcie się
kilkakrotnie dwustronną taśmą montażową, bo to co zaraz uświadczycie, to nie
będą przelewki! I to w żadnym wypadku! Zapraszam do oglądania!
Gra Ethnic Cleansing, wypełzła z piekielnych czeluści dnia
21 stycznia 2002 roku , za pośrednictwem
niejakiego Resistance Records, które to w swoim dorobku miało nie tyle gry
komputerowe, co albumy muzyczne zespołów neonazistowskich, specjalizujących się
w nurcie White Power. Jeśli jednak to nie było wystarczająco pokurwione,
osobniki które zapewne w swoich piwnicach klepały kod tego szkaradzieństwa, i
które to w rok później wyskrobały kolejną odsłonę tej chujangi, tym razem
zatytułowaną Prawo Białego, należały do antysemickiej organizacji o nazwie
Sojusz Narodowy w Stanach Zjednoczonych, która to prócz tworzenia muzyki
nacjonalistycznej, najwyraźniej zajmowała się wypluwaniem na rynek rasistowskich
kloców growopodobnych. Selekcja grupowa stała się więc niedługo po premierze
obiektem drwin i swoistym wrogiem publicznym w mediach wszelakich, a sam Sean Walker, czyli przewodniczący National Alliance, wyjaśnił odpowiadając na ataki,
że całym zamiarem było stworzenie programu prowokującego, który by promował
wśród graczy segregację rasową. A żeby tego było mało, Ruch Oporu wydał tę
zniewagę w dzień celebrujący narodziny Martina Luthera Kinga za niecałe $15. Czeka nas więc prawdziwa przeprawa przez fekalia, ale zanim do tego
przejdziemy, sprawdźmy, jak przyjęła się ta gra wśród krytyków w sieci.
Co może być zaskakujące (bądź nie), jedynymi ludźmi na ziemi, którym udało się o zdrowych
zmysłach przetworzyć tę komputerową papkę i przelać swoje myśli na papier,
byli ci z rosyjskiego serwisu Absolute Games, którzy zwieńczyli swój tekst oceną 1%. To chyba
mówi więcej niż słowa. A
zatem, nie traćmy już więcej czasu i przejdźmy do meritum.
Tak jest, oto ekran główny Ethnic Cleansing. Nie
przecierajcie oczu ze zdumienia i nie regulujcie odbiorników, to co właśnie
widzicie istnieje i zostało zaimplementowane do gry komputerowej jako główne
menu. Od ponad sześciu lat prowadzę już ten program. Przeżyłem kwadratowe
kaczki zamieszkujące akweny wodne gier Team6, obleśne mordy Wietnamczyków z War Soldiers, zdeformowaną facjatę Osamy Bin Ladena w World War III, a nawet
strzelanie nasieniem w Chińczyków, pochłanianie strzykawek i zabijanie kipiącej
krwią głowy Tong Shau Pinga. Ale na coś takiego, po prostu nie byłem gotów! 
Jestem całkowicie zdruzgotany. I mówię to śmiertelnie kurwa poważnie! Nigdy
czegoś takiego nie widziałem na oczy. Po zobaczeniu tego widoku, który będzie
nękać naszą duszę do
końca egzystencji, czujemy się tak, jakbyśmy weszli do umysłu neonazisty, który
chwilę wcześniej wysadził parę synagog, spalił paru czarnoskórych oraz dokonał
aktu dekapitacji na grupie pałętających się Żydów. Mamy metaliczny napis Opór,
w tle zawalony budynek i nagrobek, na którym widnieje napis Zabić Białasów, a
tuż pod nim mamy wymierzającego w naszą stronę pukawkę blondasa oraz łuski
rozsypujące się na dole. W sekundzie miałem majtasy obsrane na wylot. Wobec
samych opcji, które prezentują się biednie jak bezzębny, łysy i nagi bezdomny,
można by było przejść obojętnie... gdyby nie jeden, malutki szczegół, który
jeszcze bardziej pokazuje, że ta gra nie ma z normalnością absolutnie nic kurwa
wspólnego. Głosu Żydom użyczył Bob Hawthorne, a Murzynom? Najwyraźniej sami czarni
nagrani w ich naturalnym środowisku.
Zanim jednak dane nam będzie ujrzeć w akcji to mistrzostwo w
historii gier komputerowych, czeka nas jeszcze wstawka filmowa tłumacząca nam
wyssaną z chuja intrygę wokół której kręci się ten znamienity tytuł. Otóż
dowiadujemy się z niej, że dane nam będzie kierować poczynaniami pewnego
skinheada, z wyszytą czerwoną swastyką na czarnej kurtce, który to postanawia wtargnąć
do miasta pełnego nierządów i anarchii, podczas niedawnego wybuchu wojny
rasowej. By przywrócić je do stanu używalności, naszym zadaniem będzie
wytępienie zalegających w betonowej dżungli gangów murzynów, metysów, żydowskich
panów oraz innych kolorowych podludzi, którzy to gwałcą i mordują wszystko co
się rusza. Sięgając po spluwę wyprujemy flaki nie tylko napotkanym pstrokatym spotykanym
na ulicy i podziemnej kolei, oraz liderom szajek przestępczych, ale także szyszce, a dokładniej
rzecz mówiąc ważnemu pionkowi w polityce. Skąd w ogóle oni się tu wzięli, jaki
mają w tym interes i na czym polega ten cały spisek? Chuj wie. Ważne jest
natomiast to, że musimy pozbawić żywota każdego kto się tylko nawinie pod lufę. A to wszystko to
dopiero preludium. Przedsmak rzadkiej, zatęchłej, gangrenowatej biegunki
trędowatego, wypływającej strugą ze szpar monitora. Wszystko zmienia się
diametralnie, wręcz o 180 stopni, w momencie gdy przeczekamy kilka sekund
ekranu ładowania.
Dokładnie tak. To co widzicie to Ethnik Cleansing w całej swej
okazałości. Oto świat, w którym codziennością są plakaty z zaginionymi
blondwłosymi aniołkami informujący o braku przyszłości dla białych dziatek,
oraz te nakłaniające do rewolucji. Gdzie betonowe belki podtrzymują samochody
bez kół, w każdej szanującej się uliczce znajduje się kineskop, na którym to odtwarzane
są przemowy, a bliźsi krewni wąskonosych o ciemniejszej karnacji, pląsającym
krokiem ładują w nasze dupska ołów bełkoczącz sobie po małpiemu pod nosem. Czyste
przełożenie umysłu hitlerowca w skali 1:1. Tak czy inaczej, w
pierwszym etapie, który to rozgrywa się w jakimś opuszczonym getcie, przy
którym szare PRL-owskie blokowiska wyglądają jak Taj Mahal, prócz świętego
obowiązku zgładzenia jednostek nie należących do jedynej słusznej rasy, naszym priorytetem jest odnalezienie
niejakiego Big Nigga, który to jako przywódca stada murzyniątek, postanawia sam
bez obstawy zaminować dostęp do kolei miejskiej, oraz zabunkrować się z
resztką dynamitu ze swoim niezastąpionym rozpylaczem. Gdy już nam powiedzie się
to jakże nieliche zadanie, siekniemy mu parę, albo nawet parędziesiąt kul w
dziąsło, i pociągniemy za wajchę obracającą w pył cały wysiłek zbieraczy
bawełny, udajemy się do kolejnego poziomu, a dokładniej do podziemi.
Schodząc na dół z kolei, trafiamy na wiele innych wybryków
natury. Prócz znanych nam czarnoskórych, którzy tym razem okupują hurtowo przydrożne
wychodki, zetkniemy się także z pociągami usmarowanymi jakimiś ekskrementami, oraz
wreszcie z rabinami zaopatrzonymi w pistolety maszynowe uzi, którzy to jak
nakazuje stereotyp, są odziani w czarne łachy i kapeluszyska, oraz noszą
dorodne pejsy. Jednak prawdziwą gratkę dostajemy na sam koniec, bowiem gdy dotrzemy do samego krańca tej
planszy, i metalowa brama stanie przed nami otworem, trafiamy do żydowskiej
świątyni gdzie zmierzymy się z szefem wszystkich szefów, samym skurwysynem,
oraz istnym guru wśród wszystkich Izraelitów, czyli Arielem Szaronem, który to
jednak widząc swoją karykaturę w tej chujni postanowił niedługo później kopnąć
w kalendarz. Należałoby także napomknąć o tym, że nasz premier nie pierdoli się
w tańcu, i gdy tylko staniemy z nim w twarzą w twarz, wyciąga z zanadrza
wyrzutnię rakiet, i zaczyna nią pociesznie w nas pruć (czy jak kto woli
napierdalać). Pociskami tak śmiercionośnymi, że nawet chowając się w piwnicy,
otoczeni powidłami, słoikami kiszonych oraz zamknięci w pralce z nierdzewnej
stali niczym w oczekiwaniu na dywanowy nalot, nie zdołamy się odeprzeć atakom
wkurwionego ojca chrzestnego Izraelczyków. Gdy już uda nam się wpakować w niego
wystarczającą ilość magazynków i sam Ariel rozpłynie się w powietrzu dławiąc
się jak podczas kąpieli w gnojówce, dach otworzy się na nieboskłon, a Gwiazdy Dawida
osuną się na ziemie i znikną pod podłożem. Zakończenie godne pochwały samego Hideo Kojimy.
Czas jednak
przejść do samej śmietanki, czyli mięsa armatniego, które tutaj stanowi wręcz
centralną część tej szmiry. Wśród naszych przeciwników mamy między innymi,
afrykańskich kutafonów o aparycji szympansów po lobotomii lodowym szpikulcem,
ubranych w nigerskie koszulki, którzy to gdy stoją w bezczynności, najwyraźniej
tak dla chwili relaksu, głaskają sobie wyimaginowanego koguta. Latynosów w sombrero,
obwiązanych w tęczowe zasłonki i drżących jak Wańka Wstańka, którzy błąkają się
wokoło najwyraźniej w poszukiwaniu najbliżej położonej ściany, w którą mogliby
się wpierdolić. Hebrajczyków, kręcących bączki w miejscu po śmierci, którzy to otrzymali
zapewne z rąk Jahwe zdolność nagłej teleportacji. Oraz panów w garniturach,
którzy będąc odwróceni tyłem, są w stanie precyzyjnie przestrzelić komukolwiek potylicę,
przez mikroskopijnej wielkości szparkę między schodkami. Mimo iż Ci ostatni
wykazują trochę większy poziom wnikliwości, przeprawa z resztą przychlastów
polega właściwie tylko na kołysaniu się na boki i niespuszczaniu palca ze
spustu aż do ukończenia danej misji. Wszyscy bez wyjątku po zdaniu sobie sprawy
z naszej obecności, zaczynają telepać się jakby wcześniej wciągnęli parę worków
mefedronu, i wręcz oczekiwać na spuszczanie z rozgrzanej rury śruciny, by
zrobić z nich sito. Każda walka z tymi pokrakami jest równie interesująca i
nieprzewidywalna jak psia Kamasutra.  
I jeśli nie zostaliście zniesmaczeni faktem strzelania do
ciemnoskórych obdarzonych głosem naczelnych bądź innych jegomości, to na pewno
niesmak pozostawi u was strzelanie z dostępnego oręża. A dokładniej z jednego,
pistoletu maszynowego, który to raczej przypomina skrzywioną butelkę taniego
wina marki Patyk, 3-letnie mamucie łajno, bądź inne nadmuchane helem
skrzyżowanie śrutówki z karabinem, aniżeli jakąkolwiek istniejącą pukawkę na
planecie Ziemia. Nie dość, że strzelanie naszą bronią totalnej destrukcji, jest
równie przyjemne co wpierdalanie zgniłych wymiocin posypanych trocinami i kocim
żwirkiem, a wystrzeliwane pociski zamieniają się w chmurę popiołu przy
zetknięciu z solidnym materiałem, to jeszcze odrzut, jakim zostało to cacko zaopatrzone jest
porównywalny do pistoletu na żołędzie. Owszem, czasem od nadmiaru wypluwanego
śrutu nasze parabellum w animacji zacznie się odrobinę chwiać, ale i tak nie
przełoży się to na faktyczną rozgrywkę. A skoro już mowa o nabojach, możemy obsrać się na miętowo, a i tak do starcia z głównym mafiosem nie zużyjemy nawet 1/20 ofiarowanej przez kochanych projektantów amunicji.
Projekt
poziomów jaki został przygotowany przez producentów tego chłamu, to obraz nędzy
i rozpaczy. O ile w takim World War III, plansze przypominały raczej odrzucone
tetronimy zalane pokaźną ilością wybielacza, tak tutaj dostajemy lokacje tak
amatorskie i liche, że lepsze można by było wyklepać ślepo waląc fają o
klawiaturę. Etapy wielkościowo są podobne do pensji stażysty, wszystkie stopnie,
a nawet niektóre panele podłogowe z którymi będziemy mieć styczność, są
wykonane z cienkiego aluminium, a heksagonalna siatka, tak dla wesołego chuja, została
położona przed schodami. W getcie dla czarnych, prócz blokowisk wykonanych z
kartonowych pudeł oraz skorodowanych ulicznych lamp, na które wbrew pozorom nawet
biały może wskoczyć, mamy także takie atrakcje jak na przykład, wysuszoną
kamienną fontannę z lekkim nalotem wymiocin, boisko do koszykówki otoczone
drutem kolczastym, oraz tajne składowisko broni z teleodbiornikiem za drewnianą
deską. A z kolei w dalszej miejscówce, prócz samych pociągów zasuwających z
prędkością światła, mamy płomienie buchające w toaletach, salę spotkań i
tablice, obrazującą ekspansję Żydów po kuli ziemskiej w ciągu dziesięciu lat. Architekt
płakał rzewnymi łzami jak konstruował.
Jeśli chodzi o kwestię oprawy audiowizualnej. Na trójnóg
Posejdona, co to ma kurwa być do jasnej cholery? Tekstury przypominają te
wyjęte z kubła pomyj, bronie wyglądają jak posklejane super klejem klocki,
twarze modeli wyglądają jak wyżłobione złamaną wykałaczką ziemniaki, łepetyna
naszego łysola jak zmiażdżona opiekaczem do gofrów, animacje tworzył najpewniej
opóźniony delfin na podstawie ruchów paralityka z jaskrą, efekty specjalne w
tym ogień oraz chmury śrutu wprawiłyby w znużenie nawet neandertalczyka, a
rysowane czarne dziadostwo mające blokować dalszą widoczność i udawać mgłę,
pojawia się pięć kroków od naszego protagonisty. Niewiele lepiej jest w temacie
otoczki dźwiękowej. Poza szlagierem głoszącym przekaz: Tylko biała rasa, reszta
ssie kutasa, puszczanym w tle między levelami, oraz odgłosach samego
dzierżonego gnata, które brzmią jak petarda przyciśnięta czyimiś pośladami na
rozgrzanej blasze Poloneza, mamy oczywiście *GALAKTYCZNIE* złą grę aktorską
naszych adwersarzy. I właściwie mógłbym coś wtrącić mimochodem o jakości samych
nagrań, ich rasistowskim nasyceniu i innych tego typu dyrdymałach, ale tak
naprawdę to nie wymaga żadnego komentarza. Po prostu to mówi samo za siebie.
Tylko tego posłuchajcie. *demonstracja audio*
Jednak chyba największym grzechem tego barachła nie jest
jego czysto dyskryminacyjny charakter, kulejąca oprawa, czy wołająca o pomstę
do nieba sztuczna inteligencja, lecz warstwa techniczna. O ile uda nam się
przejść pomyślnie przystań murzynków bambo, tak w dalszej części program
postanawia lecieć na łeb na szyję, wypierdolić się na plecy, złamać sobie kark
i zgnieść kręgosłup na miazgę. Bowiem wtedy to szatańskie nasienie postanawia
raz po raz, w kompletnie nieprzewidywalnych momentach się zawiesić. Źle
stąpniemy na jakiejś posadzce? Witaj na pulpicie. Kucniesz w nieodpowiednim
miejscu? Witaj na pulpicie. Giniesz wystrzeliwując się w górę niczym Superman
próbujący okrążyć kulę ziemską? Witaj na pulpicie. Nawet zabijając głównego
antagonistę, możesz skończyć swoją rozgrywkę na Windowsowym błędzie. A żeby
tego było mało, tym razem możliwości bezpowrotnego zacięcia się w małej
przegrodzie jest co nie miara. Wchodzisz do łazienek bliżej lewej strony gdy
czarnuchy nagle z buta otwierają wrota? Klinujesz się w klaustrofobicznym
pomieszczeniu nie do przeskoczenia i pozostaje Ci tylko zresetować produkcję,
gdyż przyciski odpowiadające za zapis i wczytanie stanu gry, tak naprawdę nie
działają. No po prostu cudownie!
Podsumowując, Ethnic Cleansing to wręcz podręcznikowy przykład
zjebanej gry, nie mającej zupełnie nic do zaoferowania, prócz samej
kontrowersji. Dwie lokacje, która można przemknąć w niecały kwadrans, bezmózdzy
konkurenci, fatalny projekt
poziomów, grafika wbijająca śrubokręt w oczodół, kakofoniczne audio oraz koszmarna
stabilność sprawiają, że po przegranej rundce lepiej jest oddać komputer
do kremacji. Właściwie, to jedna z niewielu gier których spiracenie przynosi
więcej pożytku światu niż szkody, bowiem wszelkie, chociażby najmniejsze
przychody jakie twórcy otrzymają z tego gówna, trafiają wprost do kieszeni
organizacji nazistowskich. Rozumiem, że ekipa moderska za darmo może dostarczyć
o wiele bardziej obrazoburcze i pełne antysemityzmu twory, ale fakt, że ktoś
faktycznie dystrybuował tę siermięgę za pieniądze i z tych pieniędzy wyprodukował
kolejny tego typu szmelc, jest dla mnie niepojmowalny. Wolałbym już wyjeść
serek z napletka hermafrodyty z rzeżączką, lub by dzikie małpy wykastrowały
mnie papierem ściernym niż kolejny raz przejść przez to bagno. I tym
optymistycznym akcentem przejdźmy do ocen.
Category:2015
Category:Seria 9
Category:PIERDOLONE 0