Крыж культурных даследаванняў і жаночых палавых мутацый

2



























Реферат на тэму: Крыж культурных даследаванняў і жаночых палавых мутацый


1. Крыж культурных даследаванняў і жаночых палавых мутацый



Культурная антрапалогія ахоплівае ўсе аспекты чалавечага перакананні, паводзіны і ідэі. Якім быў бы свет, калі б не любыя веды аб іншых культурах? Антраполагі вывучаць розныя культуры з вялікім разуменнем і прыняццем больш ўдзячныя і ўзбагаціць нашу ўласную культуру. Што такое "рэальная праблема" з Ку-клукс-клан? Магчыма, калі б яны знайшлі час, каб зразумець афра-амерыканскай і яўрэйскай культуры, напрыклад, яны будуць больш восприимчивыми разнастайнасці. Сотні гадоў культурнага імперыялізму развіўся ў легіён нянавісці. EMIC даследаванняў пакласці даследчыкам ў цэнтры культуры, свабодна размаўляць і адкрыць новы стыль жыцця. Пасля некалькіх месяцаў ці нават год "іншы" культуры, адзін мае больш глыбокае разуменне жыцця, разуменне і прыводзіць да прыняцця. Калі людзі, асабліва магутныя палітычныя лідэры, даведацца культурныя вайны рэлятывізм будзе практыкі мінулага і толькі абмяркоўваецца ў гісторыі класаў. Яшчэ адна прычына для крос-культурныя параўнання зрабіць нас больш цэнім нашу ўласную культуру і навакольнае асяроддзе. Напрыклад, члены месяца валанцёрам Корпуса Свету ў гады свайго жыцця, каб жыць і дапамогу ў краінах трэцяга свету. Яны не могуць быць там з мэтай вывучэння культуры, аднак, жывучы сярод людзей і таго, каб прыстасавацца да іх ладу жыцця дае ім з першых рук вопыт жыцця трэцім свеце. Бачачы, шлях жыцця без раскошы прымусіць нас зразумець, наколькі зручна нашу жыццё. Моцныя аб'ёмы харчавання, чыстай вады, стабільнага і адэкватнага жылля адзення толькі некалькі з шматлікіх прадметаў раскошы, што наша культура бачыць неабходнасці. Шмат вяртання добраахвотнікаў з Корпуса свету і прыняць новы лад жыцця, значна менш "экстравагантная", чым той, які яны прывялі раней. Нарэшце, мы вывучаем іншыя культуры, каб ўзбагаціць нашу ўласную. Куды б "канадская культура" без ўплыву на французскай, італьянскай, кітайскім, і ўсіх іншых культур, якія складаюць культурную мазаіку, што вызначае Канадзе? Без сумесь культур ў нашай краіне, мы будзе па-ранейшаму ядуць мяса і бульба для кожнага прыёму ежы. Культурная сумесь, якая прыйшла разам складаюць "Канада", але яшчэ захоўвае сваю індывідуальнасць, працаваць разам, каб зрабіць гібрыднай культуры, створанай з лепшым з усіх, што спалучаецца. У заключэнне, мы бачым, што без крыжа-культурнага жыцця параўнанняў бы сумным і аднастайнай. Даведацца пра іншых культурах робіць нас больш разумення, прыняцця і высока цэніць разнастайнасць. Няма больш войнаў, не больш, расізм і не больш за этнічныя чысткі Пасля таго, як адмянілі этноцентризм і культурны імпэрыялізм. Культурная разнастайнасць з'яўляецца "Spice" жыцця.

Што такое культура? Культура наборам вопыту паводзін, перакананняў, поглядаў, каштоўнасцяў і ідэй, якія характэрныя для дадзенага таварыства або насельніцтва. У гэтым артыкуле я буду параўноўваць Пакістанскае і в'етнамскай культуры. Акрамя таго, я распавяду, што я даведаўся з гэтага мерапрыемства. У В'етнаме традыцыйнай ролі жанчыны ў грамадстве з'яўляецца тое, што з nurturer: застацца ў межах дома з мэтай клопату аб сям'і. У Пакістане і В'етнаме жанчыны паднятыя і вучылі, як стаць добрым дачок, жонак і маці. Яны сказалі, што яны павінны падпарадкоўвацца сваім мужам, паважаць сваіх бацькоў і бацькоў-в-законе, і старанна працаваць, каб пракарміць сям'ю. У В'етнам бацькі не лічаць за лепшае, каб іх дачкі ісці ў школу ці на працу ў стане, якое звычайна займаюць мужчыны. Большасць жанчын не працуюць. Яны сядзяць дома і клапаціцца аб сваёй сям'і. У Пакістане найбольш хваль і дочкі застацца па-за поля гледжання іншых людзей з-за рэлігіі строгасці. Пакістанскія жанчыны застаюцца ў доме, за заслонай, у спецыяльных раздзелах аўтобусаў, і ў "сям'ю" Плошча рэстарана. Для пакістанскіх мусульман гэта спосаб паказаць павагу і адданасць ў адносінах да жанчын. Пакістанскія Ці верыць у адукацыі для сваіх дачок і сыноў. Аднак сыны атрымліваюць першы прыярытэт і вышэйшай адукацыі. Акрамя таго, дзяўчаты павінны пайсці ў школу асобна ад хлопчыкаў, пакуль яна не дасягне універсітэта, якая 4 гады ў каледжы. Іншымі словамі, пакуль яна не займаецца і сталы, каб не закахаўся ў каго-то абмежаваць яе бацькоў. У в'етнамскіх і ў пакістанскай культуры, іх старэйшых братоў і сясцёр арганізаваць шлюбы. Шлюб з'яўляецца больш, як кампраміс, які заключаецца паміж двума сем'ямі. Але часы змяніліся дзяўчынкі не прымусілі выйсці замуж Аднак, калі дзяўчаты з іх выбраць яна будзе забіраць яе спадарожнікам базу аб любові і сямейнага згоды. Калі бацькі выбіраюць хлопца сваёй дачкі ён звычайна лепш прапанову, якое азначае, што адукаваны хлопец, маюць стабільнае будучыню, і багатыя. Але калі дзяўчыны ў цяперашні час ўзялі бацькі хочуць мець здаровыя, працавітыя дачкі-в-законе, які будзе клапаціцца пра дабрабыт сваёй сям'і. Верагодны сцэнар развіцця падзей у гэтых умовах з'яўляецца шлюб паміж 17 гадоў дзяўчынка і 7-гадовы хлопчык. Пры тым, што муж дасягае сталасці, ён зразумее, што яго жонка можа быць занадта старым для яго, і ён будзе мець права прымаць малодшай дзяўчыне, як яго другой жонкай. Палігаміі была прынятая ў В'етнаме, але на паўторны шлюб жонкі не дапускаюцца, паколькі патрабуецца вернасць свайго першага мужа. Такім чынам, першая жонка, будучы абмежаваны старажытнага звычаю, павінна заставацца адзінокім Славянскі з сям'ёй мужа да сваёй смерці. У пакістанскай жанчыны, культура не кажучы ў любым аспекце жыцця, у тым ліку яе ўласны шлюб, а калі нявеста, празмерныя належыць да сям'і мужа. Калі бацькі хлопца шукаюць пару для свайго сына, што яна не павінна быць прыгожай і добрымі манерамі, але і дзяўчаты, якія прынясуць вялікую суму пасаг. Для ўсіх ступеняў і мэты яна отчуждаемой уласнасці, і як толькі нявеста была выплачана, яна не можа быць вернуты Ці ў стане разводу, раздзельнага пражывання або удавой. У абедзвюх культурах дзяўчынкі павінны падпарадкоўвацца яе законам, з тым каб заваяваць павагу ў доме ў свайго мужа. У В'етнаме і ў сям'і Пакістан з'яўляецца вельмі важным. Яны сумеснай сямейнай сістэмы. Пасля вяселля дачкі выйсці з дому Аднак сыны застаюцца з бацькамі atlongest яны могуць. Памер сям'і ў В'етнаме з'яўляецца даволі вялікім. У тыя дні, 12-16 было нармальнага памеру сям'і. Аднак, як галеча і насельніцтва ўзрасла настолькі памер сем'і скараціўся да 3-4. З іншага боку, у Пакістане, характэрны памер сям'і складае каля 3-5. У Пакістане і В'етнаме бацькі аддаюць перавагу мець сыноў, чым дачок. У абедзвюх культурах бацькі чакаюць ад сваіх дзяцей, каб быць дасканалым і паслушэнства. Такім чынам, строгае фізічнае пакаранне прымяняецца за дысцыпліну. Бацькі, як правіла, вельмі жорсткія і строгія на дзяўчынак аднак яны з'яўляюцца гнуткімі, калі гаворка ідзе аб хлопчыка. Бацькі маюць больш высокі ўзровень абароны аб дачкі, і яны чакаюць дзяўчынак ведаць і робіць усё, напрыклад: гатаваць, прыбіраць, шыць, і ў іншых словах здзейсненае ў хатнія справы. Хлопчыкі і дзяўчынкі вельмі сапсаваліся, яны атрымліваюць усё, што яны хочуць, але яны павінны знайсці дасканалы "Анёл" жонкі і яна будзе падпарадкоўвацца яе законах. Таксама сыну некалькі кіраўніком сям'і пасля мамы. Знаёмства з рознымі культурамі, і людзі заўсёды цікавілі мяне. З-за майго цікавасці я шмат вандраваў па ўсім свеце. Але што сапраўды мяне цікавіць тое, як жанчыны звяртаюцца ў кожнай краіне. Якія жанчыны звяртаюцца ў мужчынскім грамадстве дамінуе і што жанчыны змагаюцца жаноцкасць да незалежнасці. Калі я браў інтэрв'ю ў гэтых двух людзей з двух розных культурах я быў сюрпрызам, каб убачыць, наколькі яны падобныя. Я многаму навучыўся не толькі пра культуру в'етнамскага але мае ўласныя. Я ніколі не думала, што дзяўчынкі ставяцца менш, чым хлопчыкі, таму што мы толькі дзве сястры і я не памятаю, мае бацькі заўсёды абмежаваныя з нас робіць что-то мы імкнемся. У заключэнне, в'етнамскай і пакістанскай культура больш сходства, чым адрозненняў, чым я думаў, і асабліва ролю жанчыны. Абедзве культуры мужчынскага дамінуючага і лёс жанчыны вызначаецца іх мужчыны, і іх падпарадкаванне ім з'яўляецца абсалютным. Праз мае інтэрв'ю, я многаму навучыўся не толькі аб сваёй уласнай культуры, але, як іншыя краіны ў свеце акцый аналагічных перакананняў, паводзінаў, адносіны і каштоўнасці.

Гэта вялікі спрэчнае пытанне, які, наколькі міжнароднае студэнт павінен асіміляваць ў новай культуры. Вынік можа рухацца на вялікіх маштабах. У залежнасці ад асобы і яе адносінаў, яна можа прывесці да дэпрэсіі. Два маіх сяброў Аніка і Іван асіміляцыі па-рознаму ў новай культуры. Аніка і Іван долю некаторы падабенства ў новай культуры. Абодва яны прыходзяць сюды за тым жа прычынах. Яны хацелі, каб палепшыць свае моўныя навыкі. Акрамя таго, яны хацелі, каб атрымаць амерыканскія ступені. Акрамя таго, яны абодва хацелі працягнуць сваю спартыўную перавозчыка. Як Аніка, Іван быў прыняты простым амерыканцам, таму што яны абодва добрыя спартсмены. У пачатку чараўніцтва новы стыль жыцця пакінуць эмоцыі і глыбокія адрозненні ўнутры. Аднак менавіта таму, што амерыканцы, як яны адыгрываюць для іх гэта не азначае, што яны могуць лёгка асіміляваць. Для замежных студэнтаў, значна цяжэй вырашыць, колькі да асіміляцыі, так як іх знаходжанне ў ЗША, як правіла, часовы характар. У залежнасці ад асоб у любым выпадку гэтым студэнтам будзе мець праблемы. Такім чынам, пасля чароўнай ялінаў тыдняў адрозненні былі "тармажэнні на паверхню. Хоць Аніка і Іван маюць падобныя адносіны, яны шмат у чым адрозніваюцца адзін ад аднаго. Яны абодва былі сапсаваныя біт (которых яны распавялі мне іх сабе), але Аніка была больш адкрытай для змяненняў, і можа больш хаваць свае эмоцыі. У канцы трэцяй тыдня Іван пачаў "Freak Out", а Аніка падобна ж, як і першыя два тыдні. Гэта было лягчэй ўбачыць, як Іван змяненняў, таму што ён забавный хлопец. Хаця яго пачуцці былі сапраўды на паверхні, мы маглі б лёгка сказаць што-то неладное, таму што ён больш не смешно. З іншага боку Аніка ціхай тыповыя мадэлі "добрая дзяўчынка", так што цяжка было сказаць, каб большасць людзей, калі яна мае некаторыя праблемы. Аніка была блізкая да поўнай асіміляцыі, а Іван толькі засвоіць толькі часткова. Цяпер, на адлегласці паўтара года, я магу сказаць, яны адрозніваюцца адзін ад аднаго вельмі шмат. Іван МАХ зрабіў больш сваіх сяброў з туземцев, чым амерыканцы. Яго выкарыстанне свайго роднай мовы значна больш, чым англійская, калі яго не ў школе. З іншага боку Аніка мае значна больш амерыканскіх сяброў, чым родныя, а хутчэй за ўсё ў выніку гэтага яна выступае Англійская 99 працэнтаў часу. Яна таксама становіцца американизированной, таму што яна робіць тую ж дзейнасць, што амерыканцы робяць, напрыклад, яна глядзіць тон ТБ-шоу. Ўплыў новых змяненняў у культуры людзі па-рознаму. Нават Аніка і Івана, які падобная гісторыя, персаналіі і мэтамі сталі дзве вельмі розныя людзі ў новай культуры. Акрамя таго ад таго, што яны робяць, і што сябры цара, які яны ўносяць колькі яны выкарыстоўваюць англійская мы можам сказаць, адрозненні лёгка. Аднак, як гэта будзе ўплываць на іх будучыню ніхто не можа сказаць яшчэ.

Гісторыі, якія гавораць на Далёкай люстэрка адлюстроўвае, як людзі могуць быть настолькі камфортна, як яны жывуць, што яны ніколі не зразумеюць, што адбываецца вакол іх. Гэта не здарыцца, калі яны прымаюць на сябе ініцыятыву па даследаваннях "знешнім светам". Я засяродзіць увагу на тры паверхі. Гэтыя тры гісторыі долю ў тым, што калі чалавек даследаваў новую культуру яны былі ў страху адрозненняў і сходств, якія яны знайшлі. Папросту кажучы, гэтыя антраполагі прайшоў культурны шок "; " дэзарыентацыі, якую адчувае чалавек раптам да незнаёмай культуры. "Кожны антрополог мігравалі ў Амерыку, каб параўнаць і супаставіць іх з культурай краіны з усімі тыпамі культур. Першы аповед, які прыцягнуў маю ўвагу, "Першыя ўражанні: Дзённік французская антрополог ў Нью-Ёрку", Франсуаза Dussart. Dussart вырашылі эміграваць у Нью-Ёрку на смак яе "Экзотыка" (с.34). Яна ўжо пражываюць у Аўстраліі, паколькі яна вывучае культуру аўстралійскіх абарыгенаў. Калі яна прыбыла ў Нью-Ёрку, яна чула шмат апавяданняў аб тым, дзе "добрыя" месца, дзе былі і не да канца. Яна засталіся тут, дзе менавіта яна сказала, каб трымацца далей ад ", West 107th Street" (п.35). Яе знаходжанне тут удзельнічаюць выглядзе паўсядзённых праблем, што Амэрыка і многія іншыя асобы краіны, якія з'яўляюцца беднасць, якія злоўжываюць наркотыкамі, а также маці-адзіночак. Dussart здзіўлены тым, што тое, што казала яна была правда. Яна апісвае такія праблемы, як "балюча". Dussart таксама лічыць, што існуе адрозненне паміж беднымі і багатымі наваколлі наваколля. "Бедныя" раёны складаюцца ў асноўным меншасцяў, а "багатыя" раёны складаюцца ў асноўным каўказскіх народаў. Яна заяўляе, гэта ясна, калі яна кажа: "Калі я адзначаю," бедныя "гэта бедны і чорны іспанамоўнай насельніцтва, і калі я пішу" багатымі ", гэта пераважна белымі..." (с.37). У сувязі з гэтым Dussart таксама робіць заўвагу, што ў залежнасці ад таго, што грамадзянства Вы спытайце, дзе яны адчуваюць сябе больш бяспечным, іх адказ будзе хутчэй за ўсё раёна, які складаецца з іх расы. Відавочна, што гэта быў вялікі культурны шок для Dussart таму, што яна кажа: "Я не магу думаць аб еўрапейскім горадзе, у якім багацце і беднасць існуе ў такой непасрэднай блізкасці." (С.37) Яна была здзіўленая, што ёй быў сведкам і дарэчы грамадстве функцыянавалі ў Нью-Ёрку, таму што гэта не так, як яе грамадстве функцыянавалі. Як жыхар Нью-Ёрку, я заўважыў, што, калі вы жылі асяродзьдзі такіх пытанняў, усю сваю жыццё, яны становяцца на шлях "Numb" для вас. У рэшце рэшт, яно трапляе ў кропку, дзе вы ведаеце, ён існуе, але так як вы яго бачыце вы калі-небудзь дзень стала вядома, што вы не можаце зьмяніць гэтыя праблемы. Я магу рабіць тое, каб дапамагчы паспрабаваць ліквідаваць гэтыя праблемы, але праблем ніколі не будзе ў поўнай меры паменшыцца. Кто-то, што не з'яўляецца часткай гэтага тыпу грамадства будуць у шоку ад таго, што ім даводзіцца сутыкацца. Цалкам натуральна, і да канца сваёй артыкуле яна гэта разумее, "Тэндэнцыя да суддзі яшчэ трэба змагацца. Я да гэтага часу рабіць параўнання, але радзей ". Dussart зразумела, што яе культура мае ўплыў, як яна глядзіць на свет вакол яе. Другая гісторыя, якая прыцягнула маё ўвагу "маладых, багатых і знакамітых: індывідуалізм як амерыканскія культурныя каштоўнасці," на Poranee Natadecha-Sponsel. Poranee з'яўляецца антрополог з Тайланда. Яна паехала ў Амерыку, каб убачыць, як гэтыя дзве культуры розныя. Poranee Канцэпцыя таго, як амерыканцы ўзаемадзеяння была, як яна ў канчатковым выніку знайшоў, вельмі недакладна. Напрыклад, гэта стала нечаканасцю для Poranee, што калі хто-небудзь спытае, як вы робіце, яны не хочуць ведаць, і яны проста просім вас з павагі. Гэта спосаб прывітання народа. Гэта супярэчыць культуры Poranee's. У Тайландзе, калі хто-небудзь спытае, як вы робіце яны чакаюць вас на самом деле рэчаў абмеркаваць канкрэтныя дэталі. Poranee кажацца: "Мы былі, як рэагуюць тайцев, аднак у амерыканскім кантэксце, дзе прывітання мець розны значэнне, наш падрабязны рэакцыі з'яўляюцца недарэчнымі. У Тайландзкія грамадстве, прывітанне сярод знаёмых звычайна просіць прадставіць канкрэтную інфармацыю аб стане іншага чалавека..." (с.69). Яна глядзіць на тое, як розныя амерыканскія словесной ўзаемадзеяння з гэтымі Тайланда. Poranee глядзіць на ўсе аспекты амерыканскай культуры, у тым ліку тое, як яны ядуць. Яе Тайланд значэнняў канфлікт з будзённасьці амерыканца складання усіх відаў прадуктаў на талерку. Гэта адбываецца як культурны шок для Poranee таму, што яна кажа: "Калі б я ёсць такім жа чынам, у Тайландзе, бровы быў бы узняты на тое, як мы звалілі нашу еду на талеркі, і мы былі б лічыць едой як свінні, жадные і не лічыцца, хто падзяляе ежы на стале " (с.71). Як вы можаце ясна бачыць, каштоўнасцяў Poranee з'яўляюцца вельмі важнай часткай якой яна з'яўляецца. Яна таксама працягвае апісваць, якім чынам розныя структуры сям'і ў Тайландзе з Амерыкі. Гледзячы на перспектыву Poranee ў цэлым, можна прыйсці да высновы, што яна вельмі назіральны, калі гаворка ідзе пра розніцу ў гэтых двух культурах. Як моцна, як яна хоча, каб даведацца і вывучыць амерыканскую культуру, гэта другая натура, каб уключыць яе ўласныя культурныя каштоўнасці. Функцыі амерыканскага грамадства было поўнай культурны шок для Poranee. Гэта відавочна, калі яна заяўляе: "Нягледзячы на тое, тайцы могуць захапляцца дасягненнямі і матэрыяльнымі багаццямі амерыканскага грамадства, існуюць затраты, асабліва ў кошце з-індывідуалізм і звязаных з імі сацыяльных з'яў" (стр.73). Той факт, што выкарыстоўвае слова з'явы паказвае, культурны шок, які яна перажыла. Трэцяя гісторыя, якую я знайшоў была цікавай, "Крос-культурны вопыт: кітайскі антрополог ў Злучаных Штатах", Хуан-Шу-Мін. Хуан з'яўляецца антрополог з Кітая. Ён апісвае свае культурныя каштоўнасці, як "павага да ўзросту і звычаі, высокая матывацыя да навуковым дасягненнем, і моцнае пачуццё адказнасці перад грамадствам ўсе былі ўключаны ў маіх разважанняў на працягу ўсяго працэсу росту" (с.29). Хуан бярэ гэтыя значэння з ім, калі ён праводзіць час у Сан-Франсіска. Знаходзячыся там, ён адзначыў, усе з крытычным поглядам. Хуан вопытны культурны шок у вялікі шлях. Ён кажа: "Хоць мы можам сцвярджаць, адмаўляюць каштоўнасці Наша культура і маральныя enmasse стандартам, у больш глыбокіх слаёў сэрца і розуму, нашага мыслення і паводзінаў могуць па-ранейшаму працуюць, хоць і мімаволі, пад тым жа наборам перакананняў" (стр.30). Прасцей кажучы, няважна, колькі чалавек хоча, каб яны адпавядалі розныя культуры, іх фактычнае значэнне заўсёды будзе паказала, таму што гэта прытомнасьць. Аж да як чалавек есць, перамовы, ўзаемадзейнічае іх значэння прысутнічае паўсюль яны ідуць. Хуан спрабуе зразумець культуру як цэлае, назіраючы культурных каштоўнасцяў і чалавечых узаемаадносін. Хуан канцы з вельмі моцным заявай; "Хочацца спадзявацца, што такой паслядоўнай практыцы самааналіз, мы можам прыйсці да разумення глыбокага сэнсу культуры на аснову з першых рук" (п.33). Ён таксама кажа, што мы павінны вывучыць сябе, каб убачыць, што наша культура робіць форму, хто мы. Гэтыя антраполагі узяў на сябе ініцыятыву, каб паспрабаваць зразумець культуру як цэлае, але пры гэтым яны маюць культурны шок. Цалкам натуральна, да гэтага вопыту, таму што мы як людзі выкарыстоўваюць тое, што мы вучылі, і што мы бачылі і ўключыць яго ў якой мы разглядаем нашу ўласную культуру, а таксама іншыя. Я магу сказаць сабе, што калі я пайду ў іншай краіне, я хацеў бы навязаць свае думкі і меркаванне аб іх культуры, паколькі гэта было б непрытомным актам. В то же время, важна быць адкрытымі да іншых культур. Калі б усё было скарыстацца гэтым, было б крыху лягчэй разумець іншыя культуры.


2. Жаночых палавых мутацый



2.1 Барацьба супраць гэтай практыкі ў Судане



У гэтай краіне з Суданам, у Паўночнай Афрыцы, існуе працэдура, якая з'яўляецца традыцыяй і праводзіцца па большасці жанчын, званы жаночых палавых органаў, або гэтыя аперацыі, якія раней вядомай як жаночае абразаньне. Гэта было звычайнай практыкай на працягу пакаленняў, але ў цяперашні час з'яўляецца прадметам міжнароднага спрэчкі аб маралі і бяспекі гэтай працэдуры. Зараз вядома, што 82 працэнтаў Суданскі жанчыны ёсць крайняя форма палавых органаў, зробленай над імі, як правіла, ў маладым узросце. Гэтая форма калецтва называюць фараонаў форме і ўключае ў сябе поўнае выдаленне клитора і палавых губ, і сшивая вульвы, пакінуўшы толькі невялікае адтуліну для мочеиспускания і менструальный цыкл. Звычайна гэта робіцца без якой-небудзь анестэзіі ці прафесійнай медыцынскай дапамогі. Існуе таксама больш ўмеранай форме органаў, называюцца суніты, дзе толькі пакрыццё клитора выдаляецца. Гэтая практыка пачалася, і стала традыцыяй ў замежных краінах у мэтах забеспячэння таго, каб жанчыны практыцы целомудренным паводзінамі, а также для падаўлення жаночай сэксуальнасці. Акрамя таго, было аднесці да рэлігійных вераванняў, манагамія, хаця большасць рэлігій не падтрымліваюць гэты від практыкі. У сучасным грамадстве яна стала больш традыцыйнай і сацыяльныя нормы, і мае дачыненне не столькі да рэлігійных вераванняў. Гэтая праблема не толькі ў Судане, як гэта практыкуецца ў большасці на афрыканскім кантыненце, а таксама іншымі краінамі. У іншых культурах, такіх, як аўстралійскія аборигены "абразаньне" з'яўляецца часткай рытуалу, у выспяванні, і гэта робіцца на абодвух мужчын і жанчын (Бодли, стр.58). КЖПО часта называюць жаночае абразаньне і ў параўнанні з мужчынскім абразаньнем. Аднак, такое параўнанне часта ўводзяць у зман. Абедзве гэтыя практыкі ўключаюць у сябе ліквідацыю добра функцыянуе часткі геніталій і цалкам непатрэбным. Аднак, КЖПО з'яўляецца значна больш маштабным і разбуральным, чым мужчынскага абразання, таму што з'яўляецца вельмі небяспечным і хваравітым. Лічыцца, што дзве трэці з гэтых працэдур зрабілі непадрыхтаваны акушэрак, якія маюць мала ведаў пра здароўе. Часта яны занепакоеныя тым, гігіены, а таксама выкарыстоўваць шмат інструментаў, якія не ачышчаны або дэзінфекцыі правільна. Такія інструменты, як бритвенные ляза, нажніцы, кухонныя нажы, і аскепкі шкла якія шырока выкарыстоўваюцца. Гэтыя дакументы часта выкарыстоўваюцца на некалькіх дзяўчынак запар і рэдка чысцяць, якія выклікаюць перадачу цэлага шэрагу вірусаў, такіх як вірус ВІЧ і іншымі інфекцыямі. Ёсць шмат пабочных эфектаў ад гэтай працэдуры у тым ліку траўмаў, стрэс або шок ад моцнай болю і крывацёку, крывападцёкі і інфекцый, якія могуць быть смертельно ад няправільнай ачысткі інструментаў. Там таксама можа быць балючай і цяжкай сэксуальных адносінаў і перашкаджаюць родах. Наступствы гэтага адна працэдура можа працягвацца ўсю жыццё, як фізічна, так і pyschologically. Сёння, 85 да 114 мільёнаў дзяўчынак і жанчын у больш чым 30 краін, падвяргаюцца той ці іншай форме геніталій. Яна была аб'яўлена па-за закона ў Судане ў 1941 годзе, хоць гэта мала, каб спыніць гэтую вековую традыцыю. На сённяшні дзень каля 90% жанчын па-ранейшаму падвяргаюцца ў органах, асабліва, калі гэта сямейная традыцыя. У розных культурах ёсць шмат "апраўданьне" для гэтых практык. Многія пажылыя жанчыны лічаць, што калі яны неабрэзаныя дачка, яна не зможа знайсці сабе мужа і стаць ізгоем ў грамадстве. Гонар сям'і ", чысціню, абарону ад загавораў, страхаванне девственно і вернасці мужа, або проста тэрарызуе жанчын з сэкс часам выкарыстоўваецца ў якасці падставы для практыкі КОЖПО. Падобныя прыклады гэтаму можна знайсці ў іншых культурах, такіх, як масаі, афрыканскія народы жывёлы племя. Клитородектомия ажыццяўляецца на дзяўчынак-падлеткаў у гэтым племя ў якасці часткі іх абраду, і азначае, што яны гатовыя да шлюбу. Гэтая практыка з'яўляецца адкрытым прынялі гэтыя жанчыны, як яшчэ адзін рытуал і нармальныя ўмовы ўступлення ў шлюб (Бодли, стр.121). Намаганні, каб спыніць працэдуру такога роду растуць, хоць, асабліва з дапамогай жанчын ва ўзросце ад 16 да 30, якія разумеюць небяспеку гэтай практыкі. Гэтыя жанчыны могуць дапамагчы захаваць сваіх дачок і многія іншыя жанчыны з яе, калі яны навучаюцца ў небяспецы. Гэта заканчваецца прычыненне шкоды іх здароўю, а таксама іх сацыяльна-эканамічнага жыцця; менавіта таму ён павінен быць пастаўлены на прыпынку. Акрамя таго, непатрэбным ў сучасным грамадстве. Гэтыя жанчыны аб'ядналіся, каб стварыць Судан Нацыянальны камітэт па пытаннях згубнай традыцыйнай практыкі, і ў цяперашні час працуюць па ліквідацыі яе цалкам. Акрамя таго, яны аб'ядналіся с дзяржаўнай падтрымкай і з'яўляюцца часткай Нацыянальнага плана дзеянняў па забеспячэнні выжывання, абароны і развіцця суданскіх дзяцей, дзе яны працуюць з мэтай інфармавання людзей аб небяспецы гэтай працэдуры. У Злучаных Штатах і іншых заходніх краінах, як жанчыны, якія так і мужчынскае абразаньне практыкуецца, хоць абразаньне мужчын значна часцей. Жаночыя органы ўсё яшчэ з'яўляецца праблемай ў заходніх краінах, хоць, і неабходна вырашаць. Гэтыя краіны звычайна выкарыстоўваецца КЖПО ў якасці сродкаў барацьбы з недысцыплінаваных, безумным або темпераментный жанчыны раней у гэтым стагоддзі. Рэгулярна абразаньне як прафілактычнае лячэнне або для мастурбацыі Было таксама прапанавана ў викторианской эпохі ў Амерыцы. У самак, яна калі-то думалі, што прымяненне чыстай карболовой кіслаты клитор выдатным сродкам развеяць ненармальная хваляванне. Працэдура абразаньня, як мужчын, так і жанчыны, сталі звычайнай з'явай у перыяд паміж 1870 і 1920 гадах, і, такім чынам, яно распаўсюдзілася на ўсе англійская мова такіх краін, як Англія, Канада, Аўстралія і Новая Зеландыя. Як форма сацыяльнага кантролю, яна ўпала з моды некаторы час у 1930 або 1940's. Тым не менш, яна працягвала да гэтага часу ў той ці іншай форме. У Злучаных Штатах, паводле ацэнак, каля дзесяці тысяч дзяўчынак падвяргаюцца рызыку гэтай практыкі ў сучасным грамадстве. Законапраект быў нядаўна прадстаўлены ўраду ЗША ў 1994 годзе, якія забараняюць клиторотомию будзе выконвацца, калі не зрабілі для медыцынскай прычыне спецыяльна падрыхтаваным прафесійнымі. Хоць мы змагаемся за прэвентыўныя меры, гэтая аперацыя ўсё яшчэ рэгулярна праводзіцца на жанчын у Злучаных Штатах. Некаторыя ўрачы лічаць, і дзейнічаць у адпаведнасці з ідэяй, што выдаленне не перашкаджае сэксуальнага задавальнення, але і ўзмацняе яго. КОЖПО таксама уезд у Злучаныя Штаты з некаторымі імігрантаў, якія трымаюць на сваіх звычаяў і самабытнасці. На ўзроўні Злучаныя Штаты, гэтак і ў іншых месцах па ўсім свеце, ёсць, нарэшце, шматлікія намаганні, якія прымаюцца для таго, каб адмяніць гэтую практыку як лакальна, так і на міжнародным узроўні. Многія законы былі прынятыя ў апошняе дзесяцігоддзе, у Злучаных Штатах і іншых заходніх краін, забараняльных любыя калецтва на маладых дзяўчат, акрамя як у медыцынскіх мэтах. У будучыні, лідэры спадзяюцца на захаванне гэтых правілаў і ў іншых малых краінах, дзе ўрад мала што можа зрабіць, каб спыніць гэтыя пазапраўныя дзеянні, асабліва ў вядучых племянной лад жыцця народаў і іншымі суполкамі былі законы строга не выконваецца.

Двума групамі, якія будуць разгледжаны, Chasidim і старога парадку амишей. Мы пачнем з кароткага зірнуць на гісторыю кожнай групы. Chasidim або хасідаў, а больш шырока вядома, культ ў традыцыі іудаізму. Слова "хасідаў" паходзіць ад ивритского словы "пабожны". Хасидизм сыходзіць каранямі ў пачатку васемнаццатага стагоддзя і ўзнікла ў Цэнтральнай і Усходняй Еўропы. Яго заснавальнікам быў чалавек па імені Израэль бен Эліезер (c.1700-1760). Ён таксама вядомы як Баал-Шем-Това. На іўрыце "Баал-Шем" азначае "майстар [добры] імя". Гэты тытул аддаецца мужчынам, якія надзеленыя містычным паўнамоцтвамі. Згодна з хасидской веры, Адонаю (Бог) выбірае гэтых людзей. Баал-Шем-Тав вучыць новаму практыкуючых юдаізм, які вельмі адрозніваецца ад таго, што лічыцца прымальным, у той час. Гэта было яго сцвярджэнне, што Бог паўсюль і ва ўсім, у тым ліку чалавека. Быў ніякай неабходнасці строгага вывучэння Торы (Пятикнижие, або пяць кніг Майсея). Адукацыі чалавека ці яго адсутнасць не мае значэння. Адпаведна, сумленны малітву з Выученные, габрэй як магутнага, чым малітва зробленыя talmid chachem (эксперт у Талмуда). Бешт настойваў, што адзінства з Богам стала магчымым дзякуючы спантаннай малітвы, захопленыя эмоцыі, песні і танцы. Габрэі былі прыняць іх сырыми эмоцыямі, выпускаюць свае страсці, а не душыць іх, паколькі яны могуць умешвацца ў аналітычным даследаванні іудаізму. Гэты новы спосаб пакланення было нічога, што ў адрозненне ад раней бачылі ў юдаізме. Ён звярнуўся да вялікай колькасці яўрэяў, а менавіта неадукаваныя масы. Рост папулярнасці хасидизма таксама дапамагалі яе тэрмінах. Як піша Леў Рост аб Баал-Шем-Тав ў сваёй кнізе "Радасці ідыш: " Ён прынёс хваляванне надзея ў жыцці польскага габрэйства, якая была знішчана падчас дзесяцігоддзе дзікага казачых пагромаў. "Нягледзячы на новае захапленне спарадзіла, ён таксама знайшоў моцную апазыцыю, а менавіта з misnagdim. Для misnagdim, вывучэнне лічбаў, як Вярхоўны рэлігійны акт. Гэта не так для хасідаў. Вучэнне месца Бешт ўвагі здзяйснення мицва. Літаральны пераклад гэтага слова іўрыт з'яўляецца "Запаведзь", але калі шырока выкарыстоўваліся "Мицва" адносіцца да любой дабрадзейным учынак. Вывучэнне Талмуда-супольнасць лічыць Баал-Шем-Това абуральнымі і герэтычным. Аднак, гэта не ўяўляецца турбаваць Бешт празмерна шмат, як ён "... высмеяў даведаліся талмудистов, брэндынг іх стерильным педанты які" Sheer вывучэнні закона няма часу, каб думаць пра Бога "." Нягледзячы на апазыцыю хасідаў выраслі ўключыць каля 10000 яўрэяў. Пасля смерці Баал-Шем-Това у 1760 годзе, рабін Дов Бера узяў на сябе ролю лідэра хасідаў. Менавіта ў час яго кіраўніцтва, што вучэнні Баал-Шем-Това было арганізавана ў набор дактрыны. Хасідаў членстве расла на працягу гэтага перыяду, у выніку чаго габрэйскія ўлады зацікаўленых расці, а затым накласці забарону на хасідаў. Тым не менш, хасидизм працягвалі квітнець ў Еўропе толькі ў перыяд росквіту Трэцяга рэйха. Гэта было пасля разбурэнняў Халакоста, што хасідаў іміграваў у Злучаныя Штаты. Рашэнне пакінуць Еўропу ў Амерыку не давалася: "Многія хасідаў асцерагаліся, што рэлігійныя і палітычныя свабоды Злучаных Штатаў будзе скончыць працу, якую Гітлер не мог скончыць ў печах Асвенцыма. ". Як хасідаў амишей спусціліся з вялікага рэлігіі. У іх выпадку, Сцябло амишей ад анабаптистов. Анабаптистов было шаснаццатага стагоддзя рэлігійныя групы. Анабаптистский перакананні уключаны Вадохрышча дарослых і пакланенне адбылося ў доме, а не ў царкве. Гэта перакананне, што цяперашні дзень амишей правесці. Анабаптистов пацярпеў раскол у выніку рознагалоссяў з нагоды асноўны рэлігійнай практыкай. Мено Сіманс, галандская анабаптистов, заснаваў адзін з расколаў. Яго паслядоўнікі былі вядомыя як меннонитов. Гэтая група сутыкнулася цяжкія пераследу і ў рэшце рэшт збег у Швейцарыю. Менавіта ад меннонитов, што спускацца амишей; Якаба Амана, меннонитов прапаведніка, заснаваўшы сваю ўласную галіна, якая стала вядомай як амишей. Асноўнай прычынай Якаба Амана для пачатку свайго ўласнага падзелу былі звязаны з практыкай Meindung. Meindung з'яўляецца практыка пазбяганні членаў, якія не адпавядаюць. Абсалютна спынення ўсіх кантактаў, да вельмі, што нават неадпаведнага муж члена не павінна быць далейшыя кантакты з ім ці з ёй. Аман лічылі, што Meindung было не падтрымаў-гэта тое, што осаждавшего его ухода меннонитов рухі і ствараючы сваю ўласную групу, рух, у якім Meindung адыгралі важную ролю. "... Не будзе перабольшаннем сказаць, што Meindung гэта сэрца амишей сістэма сацыяльнага кантролю." Нягледзячы на тое, што яны абавязаны сваім існаваннем Якаб Аман, стары парадак амишей не захапляцца асобасных якасцяў ён сказаў меў, якасці, якія зрабілі яго такім моцным лідэрам. "Стары парадак амишей з'яўляюцца набожные вернікаў у зьмірэньня, брацкая любоў... Яны не вераць з кіраўніцтвам гэтых спадзяванняў. Хасідаў і стары парадак амишей аднолькава, што ў абедзвюх групах, сфарміраваных у Еўропу, а затым мігравалі ў Амерыку. Што неабходна дадаткова вывучыць тое, з'яўляецца актывізацыя руху, што кожны вопытны і як міграцыя у Амерыку адыгралі пэўную ролю ў пэўных аспектах. Першы і другі подэтажи здзелкі Актывізацыя руху з кодам, у якім група людзей. Першы подъярусе руху Актывізацыя з'яўляецца распрацоўка кода. Для абодвух хасідаў і стары парадак амишей, гэта адбывалася ў папярэднія іх прыбыцця ў Амерыку. Як ужо згадвалася раней, для хасідаў, іх догмы была аформлена ў той перыяд, калі рабін Дов Бэр ўзначаліў рух. Якаб Аман адказвае за распрацоўку Кодэксу якім амишей будзе жыць. Вядома, стары парадак амишей не жывуць у адпаведнасці з моцным кіраўніцтвам. Тым не менш, яны Meindung практыкі і, такім чынам, жыць у кодзе, распрацаваных на Аман. Другі подъярусе мае справу з паведамленнем код для новазвернутыя. У гэтым дачыненні хасідаў і амишей зноў аналагічнае ў тым, што ні група шукае новазвернутыя. Замест гэтага, група стварае сваю ўласную членамі, якія маюць дзяцей і перадачу іх перакананні да наступнага пакалення. Аднак гэты метад не пазбаўлены сваіх няўдач. Адным з такіх з'яўляецца няўдачай инбридинга. Прыкладам гэтага можа быць знойдзена сярод Ланкастэр амишей ПА. Гэта насельніцтва амишей спускаецца каля двухсот амишей, які прыбыў у Пэнсільванію у пачатку 1700 гадоў. Гэта невялікае лік магчымых таварышаў стварылі параўнальна невялікі генафонду. Генетычных мутацый, якія прысутнічаюць у кожнай этнічнай групе пачаліся на паверхню ў выніку змешаных шлюбаў. Сярод генетычныя расстройства выяўляюцца гэтыя амишей гэта разумова адсталыя і карлікавая. Трэці подъярусе актывізацыі з'яўляецца арганізацыя ператвараецца ў вучні і паслядоўнікі. Гэта таксама адбылося ў Еўропе для абедзвюх груп. Акрамя таго, ён адбыўся, калі кожнае рух было адносна новай яшчэ раз падкрэсліць: ні хасідаў, ні амишей сёння вядома, якія спрабуюць звярнуць няверуючых. Чацвёрты подъярусе актывізацыі з'яўляецца адаптацыя кожнага руху да варожым умоў. Абедзве групы атрымалі поспех у гэтым. Адзін з спосабаў адаптацыі быў бегчы з варожай асяроддзя, калі гэта магчыма. Меннонитов з якіх амишей спусціліся збег у Швейцарыю, калі перасьледуюцца. Найбольш варожыя ўмовы, у якіх хасідаў павінны быць такімі ж Еўропе падчас праўлення Гітлера. Па большай частцы, хасідаў, якія перажылі Халакост пакінулі рэгіён. Абедзве групы былі таксама паспяхова адаптуецца да ўмоў знойдзены ў Амерыцы. Улічваючы, умовы не з'яўляюцца варожымі па вызначэнні. Аднак, найбольш уразлівыя члены групы, дзяцей, могуць выпрабоўваць варожасць. Адным з спосабаў пазбегнуць гэтага магчыма варожасці па патрабаванні абедзвюх груп, што іх дзеці ходзяць у свае школы. Гэта не толькі гарантаваць, што код гэтага руху вучылі, і што будзе прапушчаны непажаданым прадметах, яно таксама служыць адным дадатковым буфером паміж групай і патэнцыйна варожых знешніх светам. Апошнія два подэтажи актывізацыі з'яўляюцца культурнай трансфармацыі грамадства і рэгулярную руху. Яны таксама мелі месца ў Еўропе і для старога парадку амишей і хасідаў. Пасля завяршэння праекта подэтажи прывесці да новага стацыянарным стане, у якім "Фізічныя асобы могуць дасягнуць" ресинтеза каштоўнасцяў і перакананняў ", а доўгатэрміновыя змяненні працягваюцца пад кіраўніцтвам новай структуры кошту. (гл. Уолес 1970: 191-197)". Гэта лепш за ўсё апісвае вопыт абедзвюх груп у Амерыцы. Абедзве групы маюць тут квітнелі, і іх насельніцтва расце як-амишей і сярэдняга хасідаў сем дзяцей нясуць у дамашнім гаспадарцы. Гэтыя групы пачуццё доўгатэрміновых змяненняў. Доўгатэрміновыя змяніць хасідаў адчуваюць абумоўлена ростам іх насельніцтва. Гаворка ідзе пра Рэбэ. Рэбэ з'яўляецца лідэрам хасидской групы. Чалавек становіцца Рэбэ атрымаў у спадчыну ад той пазіцыі, з яго бацькам або прызначацца Рэбэ. Сувязь секты з іх Рэбэ мае надзвычай важнае значэнне, як ён, як мяркуюць, знаходзiцца ў прамой сувязі з Богам." [Рэбэ] часта з'яўляецца прадметам шанавання, што прыводзіць да распаведзенага аб містычных здольнасцях" Адносіны паміж Рэбэ і яго паслядоўнікаў з'яўляецца прамым і асабістым. З-за росту насельніцтва, больш за рабби павінны быць прызначаныя для таго, каб хасідаў не адчуваюць сябе падманутымі з асабістых адносін са сваім лідэрам. Гэта прывядзе да распаўсюджвання хасидской секты "Дыфузія, па ўсёй верагоднасці, спрыяць некаторыя змены ў хасидского ладу жыцця".

Міжкультурны перспектыве шматжонства як установа, шматжонства, сацыяльны механізм, які дазваляе чалавеку мець больш адной жонкі ў той жа час, існуе ва ўсіх частках свету. Ад нашых цяперашніх ведах, ёсць вельмі мала першабытных плямёнаў, у якім чалавек не мае права ўступаць у больш чым аднаго прафсаюза. В самом деле, зараз этологи лічаць, што ад аднаго да двух працэнтаў ад кошту ўсіх відаў можа быць моногамной (Tucker). Ні адна з малпе віду строгага моногамных; нашымі найбліжэйшымі сваякамі, шымпанзэ, практыка форма групавога шлюбу. Сярод 849 чалавечых таварыстваў разглядаюцца антрополог Мердак (1957), 75% практыкуюць шматжонства. Многія народы былі сказаны быць моногамной, но это цяжэй вывесці з дадзеных, наяўных у нашым распараджэнні ці манагамія з'яўляецца распаўсюджанай практыкай, маральнага ідэалу, або ўстанова ахоўваецца санкцый (Маліноўскага 1962). Гістарычна шматжонства было характэрнай рысай старажытных яўрэяў, традыцыйны кітайскі, і дзевятнаццатага стагоддзя мармоны ў Злучаных Штатах, але сучасная практыка шматжонства засяроджана ў Афрыцы, на Блізкім Усходзе, у Індыі, Тайландзе і Інданезіі. Ступень, у якой мужчыны маглі набываць некалькіх жонак залежыць ад многіх фактараў, у тым ліку эканамічнае росквіт ў сям'і чалавек, пераважная выкуп за нявесту, дыферэнцыяльным наяўнасць шлюбнага жанчыны, патрэбнасць і жаданне дадаткова нашчадкаў, а также наяўнасць вытворчай ролю для наступных жонак. Нават у тых грамадствах, якія дазваляюць шматжонства, умовы жыцця для масы зрабіць манагамія Найбольш распаўсюджанай формай шлюбу. Два варыянты з'яўляюцца сястрынскага шматжонства (cowives сёстры) і nonsororal (cowives не з'яўляюцца сёстрамі). Некаторыя краіны таксама захоўваць звычаі левират, што робіць яго абавязковым для мужчыну ажаніцца на ўдаве свайго брата. Варта памятаць, што любая форма шматжонства ніколі не практыкавалася на працягу ўсяго супольнасці: не можа існаваць грамадства, у якім кожны чалавек будзе мець некалькі жонак, бо гэта пацягнула б за сабой вялікія лішкі жанчын над мужчынамі (Маліноўскага 1962). Іншым важным момантам з'яўляецца тое, што ў рэчаіснасці гэта не столькі форма шлюбу прынцыпова адрозніваюцца ад манагамія як дастаткова некалькіх манагамія. Яна заўсёды на самом деле паўтор шлюбны дагавор, уступіў у індывідуальным парадку з кожным жонку, ўсталёўваючы сувязь паміж асобным чалавекам і кожнай з яго муж (Benson 1971). Дзе кожная жонка мае сваё асобнае хатняе гаспадарка і муж наведвае іх, у сваю чаргу, polygynous шлюб нагадвае вельмі цесна часова перапыніў манагамія. У такіх выпадках існуе шэраг індывідуальных шлюбаў, у якіх ўнутраныя механізмы, эканоміка, бацькоўства, а также юрыдычныя і рэлігійныя элементы, сур'ёзна не посягают адзін на аднаго. Шматжонства з асобным хатнія гаспадаркі больш універсальны распаўсюд.


Библиография



	Leo Rosten. The Joys of Yiddish. (New York: Pocket Books, 1970), p.24. 

	Leo Rosten. The Joys of Yiddish. (New York: Pocket Books, 1970). p.24. 

	William M. Kephart and William W. Zellner. Extraordinary Groups: An Examination of Unconventional Lifestyles. “The Hasidim”. (New York: St. Martin’s Press, 1998), p.171. 

	William M. Kephart and William W. Zellner. Extraordinary Groups: An Examination of Unconventional Lifestyles. “The Old Order Amish". (New York: St. Martin’s Press, 1998), p.6. 

	William M. Kephart and William W. Zellner. Extraordinary Groups: An Examination of Unconventional Lifestyles. “The Old Order Amish". (New York: St. Martin’s Press, 1998), p.6. 

	Philip K. Bock. Rethinking Psychological Anthropology. (Prospect Heights, Illinois: Waveland Press, Inc, 1999), p.235. 

	Leo Rosten. The Joys of Yiddish. (New York: Pocket Books, 1970), p.307. 

	William M. Kephart and William W. Zellner. Extraordinary Groups: An Examination of Unconventional Lifestyles. “The Hasidim”. (New York: St. Martin’s Press, 1998), p. 196.