เราไม่ใช่คนในพื้นที่แต่มีความจำเป็นที่จะต้องไปทำงานวิชาการที่ม.ศิลปากร วังท่าพระ ทำให้ต้องเดินผ่านตรงนี้แทบทุกวันตั้งแต่ต้นเดือนกรกฎาคม 2566 เรามักจะถูกคนขับรถสามล้อคนหนึ่งรูปร่างเล็กมักจะไม่ค่อยใส่เครื่องแบบรถสามล้อและดูอายุน้อยที่สุดในนั้นถามเสมอว่า “สามล้อไหม จะไปไหน อยากไปส่ง” ด้วยน้ำเสียงและสายตาที่ดูคุกคาม ช่วงแรกเราปฏิเสธอย่างสุภาพเสมอหลังๆ คิดว่าเขาคงจำได้จึงไม่ใส่ใจจะตอบและเดินผ่านไม่สนคำเชิญชวน จนกระทั่งวันนี้ (11/08/66) เราเดินเท้าตรงฟุตบาทเพื่อไปม. เช่นเคย แต่สามล้อกลุ่มนี้นั่งสูบบุหรี่ตรงข้างทางบางคนยืนพิงเหล็กค้ำต้นไม้บางคนยืนขวางทางเดินเราพยายามเดินเลี่ยงแต่ชายร่างเล็กคนเดิมลุกจากรถเดินมาหาเราชวนให้เราใช้บริการและใกล้ชิดกว่าที่เคยเรากลัวมากแต่ก็ก้มหน้าเดินต่อ จากนั้นมี 1 ในพวกเขาสูงอายุแล้วพูดขึ้นว่า “ไม่รู้เดินไปไหนได้ทุกวัน เรียกให้ไปก็ไม่ไปด้วย” เป็นสำเนียงอีสานแล้วคนกลุ่มนั้นก็หัวเราะกัน ทำให้รู้เลยว่าพวกเขาทุกคนจำเราได้จริงๆ เรารู้สึกโดนคุกคามและไม่ปลอดภัยเลยค่ะ รบกวนเร่งจัดการให้หน่อยนะคะเพราะถ้าเราต้องเลี่ยงทางนี้มันเสียเวลาพอสมควรหรือหากเราเลี่ยงได้ก็อาจมีผู้หญิงคนอื่นโดนคุกคามเช่นกัน ตรวจสารเสพติด กัญชา น้ำกระท่อมด้วยก็ดีค่ะ ขอบคุณมากค่ะ

*รบกวนติดต่อกลับทางไลน์หรืออีเมลล์ zs.amille@gmail.com