การที่ข้าราชการฝ่ายรักษา ใช้ประโยคว่า “การร้องเรียนผิดกฎหมายสามารถแจ้งความเอาผิดผู้ร้องเรียนได้” 
คำถาม : ถ้าการร้องเรียนผ่านฟองดูสามารถเอาความผิดได้แล้ว กทม. จะสร้างแพลตฟอร์มนี้ขึ้นมาทำไม     ถ้าอย่างนั้นทำไมฝ่ายรักษาไม่เอาผิดผู้ร้องเรียนผ่านฟองดูทุกคนที่ร้องเรียน ไม่ว่าจะประชาชน หรือคนงานที่เดือนร้อนไม่ได้รับความเป็นธรรม ถ้าบุคคลเหล่านั้นไม่เดือดร้อน ไม่ได้รับความไม่ยุติธรรม บุคคลเหล่านั้นจะมาเสียเวลาเพื่อขอความเป็นธรรมทำไม แต่การร้องเรียนมันก็เปล่าประโยค ไม่มีการแก้ไข บุคคลที่โดนร้องเรียนก็ไม่มีการแก้ไขใดๆ และไม่มีบทลงโทษใดๆ แถมมีการมาข่มขู่ให้คนงานเกิดความหวาดกลัว และเกิดความตกใจ อยากทราบว่าข้าราชการฝ่ายรักษาคนนั้น ทำเพื่ออะไร พูดเพื่ออะไร แทนที่จะหาวิธีแก้ไขกับบุคคลที่เป็นปัญหา แต่ใช้ถ้อยคำข่มขู่ 
“การข่มขู่นี้อาจเข้าข่ายเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 392 ผู้ใดทำให้ผู้อื่นเกิดความกลัวหรือความตกใจ โดยการขู่เข็ญ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 1 เดือน หรือปรับไม่เกิน 10,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ” 
คุณเป็นข้าราชการก็ไม่ได้หมายความว่า คนงานตาสี ตาสา จะไม่รู้กฎหมาย กฎระเบียบ แทนที่จะแก้ไขปัญหาเพื่อให้คนงานและหัวหน้าคนงานทำงานอยู่ร่วมกันอย่างราบรื่น แต่กลับเรียกประชุมใช้ถ้อยคำข่มขู่ การเรียกประชุม มันไม่ได้แก้ปัญหา แต่มันเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ ทำไมถึงไม่แก้ปัญหาที่ต้นเหตุ          ต้นเหตุมาจากอะไร ถ้าไม่ใช่มาจากหัวหน้าคนงานที่มีความประพฤติไม่เหมาะสม ก้าวร้าว ใช้ถ้อยคำหยาบคาย เอื้ออำนวยกับญาติพี่น้องตัวเองไม่ใช่หรอ ทำไมแก้ปัญหาไม่ตรงจุดไม่เข้าใจ ส่วนคนที่มีพฤติกรรมไม่เหมาะสมก็ยังกระทำพฤติกรรมเดิมๆ พอเรียกนางวรรณฤดี มาตักเตือน กลับมาทำงานร่วมกับลูกน้องก็ยังมีพฤติกรรมเดิม คุณเป็นข้าราชการก็จริง แต่พอหมดเวลางานคุณเป็นคนธรรมดา ก็ต้องถอดหัวโขนเป็นชาวบ้านเหมือนกับเรา หรือคุณใส่หัวโขนตลอดเวลาแต่กระทั่งเวลานอน คุณควรความหาวิธีแก้ไขปัญหาที่ต้นเหตุใหม่ ไม่ใช่จ้องจะจับผิดคนงาน หาเรื่องกับคนงานที่เดือนร้อนกับพฤติกรรมของนางวรรณฤดี แซ่ลิ้ม