ร้านอีสานลำเพลิน เปิดบริการ ตั้งแต่ กันยายน 2557 โดยใช้ชื่อนายเกรียงไกร ไหว้ครูเป็นผู้ขอใบอนุญาต แต่กิจการกำเนินการโดยหุ้นส่วนคือมานพ บุญคำ และ กลองแก้ว เรือนอินทร์ โดยมีนางสาวกนิษฐา สุขสำราญภรรยาน้อยนายมานพเป็นผู้บริหาร มีการร้องเรียนเรื่องเสียงดังมาตั่งแต่ปี 2558 จนผู้อำนวยการเขตลงมาจัดการ แต่บทลงโทษไปลงที่ร้านมะนาวหวาน ที่ปิดตรงเวลา ในขณะที่ร้านอีสานลำเพลินเปิดเสียงดังจนเช้า แต่วิราวรรณฝ่ายสิ่งแวดล้อมและฝ่ายโยธากลับเอาเป็นเอาตายกับร้านมะนาวหวาน แต่ปล่อยให้อีสานลำเพลืนดำเนินกิจการต่อมา 
การร้องเรียนก็ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง วิราวรรณฝ่ายสิ่งแวดล้อมกลับนิ่งเฉยในการแก้ปัญหา ไม่ว่าจะเรื่องส่งเสียงดัง ก็จะบอกว่าตรวจสิบไม่เคยพบเสียงดัง (อยากทราบเวลาในการเข้าตรวจและประวัติการเบิกโอทีของวิราวรรณ)ย้อนหลัง หรือไม่ก็อ้างว่าผู้แจ้งไม่เปิดเผยข้อมูลไม่สามารถตรวจวัดเสียงได้ ส่วนเรื่องเปิดเกินเวลาไม่ใช่อำนาจหน้าที่เขต ส่งหนังสือไปให้ตำรวจดำเนินการ (อยากทราบจำนวนหนังสือ วันที่ เวลาที่ส่งของหนังสือทุกฉบับทั้งหมดว่าส่งไปกี่ฉบับแล้ว)
เมื่อราวปี 2559 หรือ 2560 ไม่แน่ใจมีการทำหนังสือแจ้งเอาเรื่องกับบริษัทเจแอนด์จูนจำกัด เรื่องให้เข่าพื้นที่แก่ร้านอีสานลำเพลืนที่ทำผิดกฎหมาย อยากทราบว่าดำเนินการจบลงอย่างไร?
และการดำเนินการฟ้องนายเกรียงไกร ไหว้ครูผู้ขอใบอนุญาตไปถึงไหนแล้ว?

จนปี เมษา 2563 มีการทุบร้านสร้างใหม่ เพราะเข่าพื้นที่เพิ่ม ทางโยธาแจ้งว่าร้านทุบเพราะตลอด 5 ปีที่ผ่านมาไม่ได้ขออนุญาตสร้างอาคาร!!!!! แต่เปิดมาได้นาน 5 ปีโดยไม่มีใครทำอะไรได้? และสิ่งแวดล้อมก็ให้ใบอนุญาตกับบริษัทอีสานลำเพลืนจำกัด ที่เพิ่งจดทะเบียน โดยมีกนิษฐา สุขสำราญเป็นกรรมการ  เจ้าหน้าที่โยธาและวิราวรรณสิ่งแวดล้อมก็รู้มาตลอดเรื่องการร้องเรียน ทำไมจึงให้ใบอนุญาตกับบริษัทอีสานลำเพลินจำกัด ซึ่งก็คือร้านเดิมแค่ เปลี่ยนเป็นบริษัทจำกัดเพราะโดนนิรโทษภาษี (เห็นบอกว่า 3 ล้าน จ่ายจริงไม่ถึงเพราะยัดใต้โต๊ะใคร?)
 อยากให้ทางผู้ว่ารองผู้ว่าเจ้าใาตรวจสอบเรื่องนี้ และอยากให้พิจารณาว่ายังควรมีใบอนุญาตร้านกึ่งผับหรือไม่? และอยากให้สิบสวนวิราวรรณฝ่ายสิ่งแวดล้อมเรื่องทุจริตและการละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ อันน่าสงสัยว่าจะมีการรีบสืนบาทหรือไม่?