“พวกฉันต้องตายด้วยหรือ”   
        ถนนนราธิวาสราชนครินทร์ ขนาบสองฝั่งของคลองช่องนนทรี มีต้นพิกุลปลูกไว้เรียงราย   
        ๓๐ ปีผ่านไป     
 เทวดาช่วยเลี้ยง   
 พิกุลเติบโต สง่างาม  ส่งให้นราธิวาสฯ เป็นถนนที่งดงามติดอันดับแรกๆ ของกรุงเทพฯ  
 คนปลูกต้นพิกุลคงเกษียณไปหมดแล้ว  ต้นพิกุลคือมรดกที่ส่งมอบต่อทอดมา   
 แต่.....
       กทม. กำลังวางแผนตัดต้นพิกุลหมดถนน หลังจากที่ตัดช่วงแยกสาทรไปแล้ว  
 อ้างการพัฒนาเมือง  บำบัดน้ำเสีย  ฯลฯ  ด้วยงบประมาณก้อนโตเฉียดพันล้าน
 ทำไม  
 เขาว่าเพื่อหาที่ให้คนเดินเล่น วิ่งเล่น และเต้นกลางแจ้ง ระหว่างกลางของถนน   
 ไม่เข้าใจ ทำไมต้องวิ่งกลางถนนในท่ามกลางมลภาวะหนาแน่น 
        ริมถนนที่บาทวิถีกว้างขวาง สงวนไว้เพื่อใคร
 ไม่เข้าใจ ทำไมถนนที่สวยมากอยู่แล้ว ต้องรื้อทำใหม่  
 แล้วรถเมล์กลางถนนจะเลิกหรืออย่างไร ก็ไม่รู้แน่  
 
 ต้นพิกุล ๓๐ ปี  ๓๖๘ ต้น เป็นสิ่งมหัศจรรย์กลางกรุง 
 หรือคนเมืองที่ชอบต้นไม้ใหญ่   จะทำได้แค่นั่งเศร้า  
 หรือคนที่มักพูดเรื่องอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและเพิ่มพื้นที่สีเขียว  ยอมถูกตบหน้าง่ายๆ  นิ่งเฉยกับการกระทำตรงกันข้ามอยู่เห็นๆ   
 หรือว่าจะเป็นการเปิดโปงว่า คนที่พูดๆ นั้นแค่พูดเล่นให้ดูเข้าสมัย ใครเชื่อก็โง่ 
  เป็นความมักง่าย ไร้จุดยืนของผู้บริหาร กทม  ที่คนออกแบบวางภาพให้ตัดต้นไม้... ก็ตัด 
 เป็นความน่าอับอายของคนในวงการวิชาชีพ ที่ไม่สามารถออกแบบการใช้งานใหม่ให้ควบคู่ไปกับการเก็บต้นไม้ใหญ่เอาไว้     
  ศัพท์หรูว่า “การพัฒนาเมือง” และ “งานปรับปรุงภูมิทัศน์”  ช่างไร้ความหมาย  ถ้ามันหมายถึงแค่ว่า ต้นไม้ใหญ่ที่รากหยั่งลงใต้ดินแล้วต้องตาย เพื่อเปิดทางให้กับคอนกรีต  (และต้นไม้ใหม่ที่จะยกมาลง จะบนดินในพื้นที่รับน้ำได้ หรือบนคอนกรีตก็ไม่รู้แน่)    
 
 จะจดบันทึกไว้ว่า ถนนสายนี้ที่มีต้นพิกุล  ๓๖๘ ต้น ถูกตัดราบ สมัยผู้ว่าชื่อ... ประธานสภาชื่อ... สถาปนิกผู้ออกแบบชื่อ.... 
 จะเป็นเกียรติยศ หรือความอัปยศ กันแน่   

         กว่าครึ่งศตวรรษมาแล้ว  พ่อขับรถผ่านถนนวิทยุช่วงก่อนถึงสวนลุมยามดึก  พวกลูกๆ ยังเล็ก หลับๆ ตื่นๆ  มาในรถ   พอรถแล่นผ่านถนนที่มีเงาครึ้มของต้นไม้ใหญ่ริมคลอง  ก็รู้ว่าใกล้ถึงบ้านแล้ว
         ต่อมามีการถมคลอง พ่อเล่าให้ฟังว่า “ทูตอเมริกันขอเอาไว้ ต้นไม้ตรงนั้นจึงรอดมาได้”
 นี่คือเบื้องหลังที่ทำให้ต้นไม้ใหญ่คงอยู่ ผู้คนชื่นชมความสวยงามของถนนวิทยุช่วงก่อนถึงแยกเพลินจิต  ที่ไม่ได้มีต้นใหม่แหว่งโหว่แคระแกร็นเหมือนตรงใกล้ๆ สวนลุมพินี   
 
        วันนี้เราเห็นต้นพิกุลใหญ่โตสวยงามบนนราธิวาสราชนครินทร์  และรู้ว่ากำลังจะถูกโค่น  เราจะหา “ทูตอเมริกัน” มาเป็นปากเสียงแทนได้แต่ไหน  (ตรงนี้ไม่ใช่ถนนผ่านหน้าสถานทูตเสียด้วย)   
        ถ้าคนกรุงเทพเอง ยังไม่โตพอจะดูแลต้นไม้ในเมืองของตนเอง  จะโทษใครได้ 
 
       ***กด “share”  ถ้าท่านอยากรักษาต้นไม้ไว้  โดยขอให้ กทม. และให้นักวิชาการหาทางเลือกอื่น (ซึ่งมีแน่นอน)     
       *** ท่านที่เห็นว่าเรื่องนี้ไร้สาระ  กดหัวเราะเยาะมาได้เลย  ไม่โกรธค่ะ
       ***ท่านที่ไม่สนใจ  "ต้นไม้จะอยู่ หรือจะไป  ก็เรื่องของมัน  ไม่ใช่เรื่องของกู”  ปัดผ่านได้เลย  และขอเรียนว่า ท่านได้ตัดสินใจโดยรู้ว่า  ทาง กทม. และผู้ออกแบบจ่อคิวจะประหารต้นไม้ทั้งหมดไว้แล้ว 

#saveต้นพิกุล   #ถนนนราธิวาส  #UrbanPlanning