nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
เหตุโจมตีในปารีส เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2558

ในช่วงกลางคืนของวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 เกิดเหตุก่อการร้ายซึ่งประกอบด้วยการกราดยิง การระเบิดฆ่าตัวตาย และการจับตัวประกันในกรุงปารีสและเมืองแซ็ง-เดอนี (ย่านชานกรุงปารีสทางทิศเหนือ) ประเทศฝรั่งเศส เริ่มตั้งแต่เวลา 21:16 น. ตามเวลายุโรปกลาง เกิดเหตุกราดยิงผู้คน 6 จุด และระเบิดฆ่าตัวตายอีก 4 จุด รวมถึงที่บริเวณใกล้กับสตาดเดอฟร็องส์ (สนามกีฬาแห่งชาติ) ซึ่งกำลังมีการแข่งขันฟุตบอลนัดกระชับมิตรระหว่างทีมชาติฝรั่งเศสกับทีมชาติเยอรมนี การโจมตีที่ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดอยู่ที่โรงมหรสพบาตากล็อง (Bataclan) ที่ซึ่งผู้ก่อเหตุได้จับผู้ชมคอนเสิร์ตเป็นตัวประกันและเผชิญหน้ากับตำรวจจนสิ้นสุดลงเมื่อเวลา 00:58 น. ของวันที่ 14 พฤศจิกายน จากเหตุการณ์นี้ มีพลเรือนเสียชีวิตอย่างน้อย 153 คน โดย 89 คนในจำนวนนี้อยู่ที่โรงมหรสพบาตากล็อง และมีผู้ได้รับบาดเจ็บระหว่างเหตุโจมตีอีก 352 คน โดยมี 99 คนที่ได้รับการระบุว่ามีอาการสาหัส นอกจากพลเรือนที่ประสบความสูญเสียแล้วยังมีผู้ก่อเหตุเสียชีวิต 7 คน และทางการกำลังค้นหาผู้ร่วมก่อเหตุที่ยังหลบหนี ก่อนที่จะถูกโจมตี ฝรั่งเศสอยู่ในภาวะประกาศเตือนภัยขั้นสูงมาตั้งแต่เหตุโจมตีในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ เดือนมกราคม พ.ศ. 2558 ซึ่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 17 คน ประกอบด้วยพลเรือนและเจ้าหน้าที่ตำรวจ ฟร็องซัว ออล็องด์ ประธานาธิบดีของฝรั่งเศสได้ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินระดับชาติเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เหตุจลาจลในปี พ.ศ. 2548 และได้ประกาศใช้มาตรการควบคุมชายแดนเป็นการชั่วคราว นอกจากนี้ยังสั่งห้ามบุคคลออกจากเคหสถานเวลาค่ำคืนทั่วกรุงปารีสเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ พ.ศ. 2487 ในวันที่ 14 พฤศจิกายน รัฐอิสลามอิรักและเลแวนต์ได้ออกมาอ้างความรับผิดชอบต่อเหตุโจมตีที่เกิดขึ้น โดยมีเหตุจูงใจคือการทำตอบโต้การที่ฝรั่งเศสเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับสงครามกลางเมืองซีเรียและสงครามกลางเมืองอิรัก ออล็องด์แถลงว่าเหตุโจมตีครั้งนี้ได้รับการวางแผนจากภายนอกประเทศโดยรัฐอิสลามอิรักและเลแวนต์ ซึ่งได้รับ "ความช่วยเหลือจากภายในประเทศ" และกล่าวว่าเหตุโจมตีดังกล่าวเป็น "การกระทำทางสงคราม" (act of war) อนึ่ง เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นการโจมตีที่ร้ายแรงที่สุดที่เกิดกับฝรั่งเศสนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่ 2 และเป็นการโจมตีที่ร้ายแรงที่สุดในเขตสหภาพยุโรปนับตั้งแต่เหตุระเบิดรถไฟในมาดริด พ.ศ
พระธรรมวโรดม (บุญมา คุณสมฺปนฺโน)

พระธรรมวโรดม (บุญมา คุณสมฺปนฺโน) เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองฝ่ายมหานิกาย อดีตเจ้าคณะภาค 6 และอดีตผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร พระธรรมวโรดม มีนามเดิมว่า บุญมา นามสกุล เขียวเพกา เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2472 ตรงกับขึ้น 6 ค่ำ เดือน 6 ปีมะเส็ง เป็นบุตรคนที่ 2 ในบรรดาบุตรทั้งหมด 6 คนของนายเภากับนางหนู (สกุลเดิม ภู่โคกหวาย) ภูมิลำเนาอยู่บ้านหมู่ 9 ตำบลศาลายา อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม ต่อมาได้เข้าเรียนชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนบ้านกระทุ่มล้ม อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม วันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2486 ท่านได้บรรพชาเป็นสามเณรที่วัดท่าพูด ตำบลบางกระทึก อำเภอสามพราน พระครูไพศาลธรรมวาที วัดหอมเกร็ด ตำบลหอมเกร็ด จังหวัดนครปฐม เป็นพระอุปัชฌาย์ จากนั้นย้ายไปศึกษากับพระขั้ว เขมธมฺโม ที่วัดนครชื่นชุ่ม ตั้งแต่ พ.ศ. 2486 - 2490 จนสอบได้นักธรรมชั้นเอก จากนั้นย้ายไปอยู่วัดหลักสี่ราษฎร์สโมสร อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร 1 พรรษา ถึงปี พ.ศ. 2491 ย้ายไปศึกษาภาษาบาลีที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ วันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2492 เวลา 14.00 น
หม่อมราชวงศ์อรฉัตร ซองทอง

หม่อมราชวงศ์อรฉัตร ซองทอง (ราชสกุลเดิม: ศุขสวัสดิ์; เกิด: 30 เมษายน พ.ศ. 2485 — ) นิสิตเก่าอักษรศาสตร์จุฬาฯ ดีเด่น ประจำปี 2552 หม่อมราชวงศ์อรฉัตร เกิดเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2485 เป็นธิดาในหม่อมเจ้าประสมสวัสดิ์ ศุขสวัสดิ์ กับหม่อมเจ้ากาญจนฉัตร ฉัตรชัย พระนัดดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน ต้นราชสกุลฉัตรชัย และเป็นพระนัดดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงอดิศรอุดมเดช ต้นราชสกุลศุขสวัสดิ์  สำเร็จการศึกษาจากคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สมรสกับประยอม ซองทอง บุตรของฮด กับมี ซองทอง มีบุตรธิดา 3 คน คือ เคยดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการศูนย์วัฒนธรรม มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์  อดีตกรรมการที่ปรึกษาสมาคมนักเรียนเก่าราชินีฯ  และอดีตคณะกรรมการการตัดสินประชันกลอนสด ในรายการคุณพระช่วย ช่วง คุณพระประชัน โดยมีลักษณะการตัดสิน โดยจะเน้นคำและความหมายเป็นอย่างมาก เนื่องด้วยเป็นตำนานกวีอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์ คู่กับอาจารย์ประยอม ซองทอง มีชื่อเสียงเคียงคู่กับอาจารย์นภาลัย สุวรรณธาดา และได้รับการถ่ายทอดการรำในแบบฉบับของพระราชชายา เจ้าดารารัศมี ซึ่งท่านผู้หญิงฉัตรสุดา วงศ์ทองศรี นัดดาของพระราชชายาฯ ได้รับการถ่ายทอดไว้ และได้สอนลูกหลานราชสกุลฉัตรชัยไว้สามคน คือ อรฉัตร พัฒนฉัตร และ รมณียฉัตร
ซูเปอร์มาริโอคาร์ต

ซูเปอร์มาริโอคาร์ต (ญี่ปุ่น: スーパーマリオカート; โรมาจิ: Sūpā Mario Kāto; อังกฤษ: Super Mario Kart) เป็นวิดีโอเกมแข่งรถโกคาร์ตพัฒนาโดยนินเทนโดอีเอดี สำหรับเครื่องเล่นเกมซูเปอร์แฟมิคอม เกมนี้เป็นเกมภาคแรกในเกมชุดมาริโอคาร์ต จำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1992 ในอเมริกาเหนือวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1992 และในยุโรปวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1993 เกมขายได้ 9 ล้านหน่วยทั่วโลก กลายเป็นเกมซูเปอร์แฟมิคอมขายดีที่สุดอันดับที่สาม ซูเปอร์มาริโอคาร์ตวางจำหน่ายซ้ำสำหรับเครื่องเล่นเวอร์ชวลคอนโซลของวี ในประเทศญี่ปุ่นวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 2009 และในยุโรปวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 2010 ซูเปอร์มาริโอคาร์ตออกจำหน่ายอีกครั้งสำหรับเครื่องเล่นเวอร์ชวลคอนโซลของวียู ในญี่ปุ่นวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศนอร์เวย์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศนอร์เวย์ทั้งสิ้น 8 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 7 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง ประเทศนอร์เวย์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 5 แห่ง
โปเกมอน ไฟร์เรดและลีฟกรีน

พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ ไฟร์เรด และ ลีฟกรีน (ญี่ปุ่น: ポケットモンスター ファイアレッド・リーフグリーン; โรมาจิ: Poketto Monsutā Faiareddo & Rīfugurīn) หรือในชื่อภาษาอังกฤษ โปเกมอน ไฟร์เรดเวอร์ชัน และ ลีฟกรีนเวอร์ชัน (อังกฤษ: Pokémon FireRed Version and LeafGreen Version) เป็นเกมภาคทำใหม่จากวิดีโอเกมโปเกมอน เรด และ กรีน ถูกผลิตสำหรับเครื่องเล่นเกมบอยอัดวานซ์ พัฒนาโดยบริษัทเกมฟรีก จำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดและนินเท็นโด โดยมี 2 เวอร์ชันหลักคือ "พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ ไฟร์เรด" (ญี่ปุ่น: ポケットモンスター ファイアレッド; โรมาจิ: Poketto Monsutā Faiareddo) และ "พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ ลีฟกรีน" (ญี่ปุ่น: ポケットモンスター リーフグリーン; โรมาจิ: Poketto Monsutā Rīfugurīn) วางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2547 และได้วางจำหน่ายในแถบทวีปอเมริกาเหนือและยุโรปในเดือนกันยายนและตุลาคม ตามลำดับ "พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ ไฟร์เรด" และ "ลีฟกรีน" เป็นเกมชุดของโปเกมอนที่ได้นำ พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ จากแพล็ตฟอร์มเกมบอยมาทำใหม่เพื่อสำหรับเครื่องเล่นเกมบอยอัดวานซ์ และสามารถใช้กับอุปกรณ์เกมบอยอัดวานซ์ไวร์เลสส์อะแดปเตอร์ "ไฟร์เรด" และ "ลีฟกรีน" เป็นหนึ่งในเกมแนวสวมบทบาทจาก โปเกมอน ผู้เล่นควบคุมตัวละครผู้เล่นจากมุมมองเหนือศีรษะ และต่อสู้แบบเทิร์นเบสเช่นเดียวกับภาคแรก อย่างไรก็ตาม มีคุณสมบัติใหม่ เช่น เมนูช่วยเหลือ และภูมิภาคใหม่เพิ่มเข้ามา ตลอดทั้งเกม ผู้เล่นจับและเลี้ยงดูโปเกมอนเพื่อใช้ต่อสู้ นอกจากนี้สามารถเลือกตัวละครผู้เล่นตามเพศได้ซึ่งแตกต่างจากรุ่นเดิม และสามารถแลกเปลี่ยนโปเกมอนจากเกมเดียวกันอย่าง "โปเกมอน รูบี้ / แซฟไฟร์ / เอเมอรัลด์" ได้ ในส่วนระบบพื้นฐานนั้นใช้ระบบจาก รูบี้ และ แซฟไฟร์ ในขณะที่มีจุดต่างๆ เช่น การเพิ่มองค์ประกอบใหม่และการเพิ่มบรรทัดและการแก้ไขเล็กน้อย สถานการณ์ ข้อความรวมถึงบรรทัด ประเภทของโปเกมอนที่ใช้โดยเทรนเนอร์ โปเกมอนที่ปรากฏตัวขึ้น โครงสร้างของแผนที่เกือบจะเหมือนกัน และใช้เนื้อหาตรงกับต้นฉบับ "สีแดงและสีเขียว" เป็นหลัก นอกจากนี้ได้เพิ่มแอเรียใหม่ชื่อว่า "นานาชิมะ" ซึ่งเคยปรากฏใน "โกลด์ และ ซิลเวอร์" มาแล้ว ในส่วนของโปเกมอนของเกมจาก GBA ได้ถูกบันทึกไว้ถึง 386 ชนิด ซึ่งในเกมนี้มีให้จับถึง 151 ชนิด โดยมีสมุดภาพภูมิภาคเฉพาะตัวเรียกว่า สมุดภาพคันโต (カントー図鑑, Kanto Dex) ซึ่งแตกต่างจากเกมเวอร์ชันดั้งเดิม แดง และ เขียว ที่บันทึกข้อมูลโปเกมอนเพียงแค่ 150 ชนิด (โดยมิวนับเป็นโปเกมอนมายาที่สามารถรับงานงานแคมเปญ) นอกจากนี้ยังมีโปเกมอนที่มาจาก "โกลด์ และ ซิลเวอร์" ที่ปรากฏในเกมด้วยกันถึง 61 ชนิดจาก 100 ชนิด รวมทั้ง โซนาโนะ ได้ปรากฏตัวในเกมเป็นครั้งแรก ทำให้รวมโปเกมอนที่ปรากฏถึง 212 ชนิดด้วยกัน ระบบเกมมีพื้นฐานมาจาก "รูบี้ และ แซฟไฟร์" โปเกมอน ไฟร์เรด และ ลีฟกรีน ได้รับคำวิจารณ์ในด้านบวกเป็นส่วนใหญ่ โดยได้คะแนนสะสมบนเมตาคริติกอยู่ที่ 81% นักวิจารณ์ส่วนใหญ่ให้คำชื่นชมในแง่ที่ว่าเกมยังคงรูปแบบการเล่นดั้งเดิมเอาไว้ได้พร้อมๆ กับที่สามารถเพิ่มฟีเจอร์ใหม่ๆ ได้ การตอบรับด้านงานภาพและเสียงไปในทางก้ำกึ่ง โดยผู้วิจารณ์บางคนตำหนิว่าเรียบง่ายเกินไปและไม่มีการพัฒนาเมื่อเทียบกับเกมอื่นในซีรีส์ที่วางจำหน่ายไปก่อนหน้านี้อย่าง "รูบี้ และ แซฟไฟร์" อย่างไรก็ตาม ไฟร์เรด และ ลีฟกรีน ก็ประสบความสำเร็จทางด้านยอดขาย โดยขายได้ทั่วโลกประมาณ 12 ล้านชุด
ชาวฟิลิปปินส์

ชาวฟิลิปปินส์ (ฟิลิปปินส์: Mga Pilipino) เป็นบุคคลที่ระบุตนว่าเกี่ยวข้องกับประเทศฟิลิปปินส์ จากสำมะโนประชากร ค.ศ. 2010 มีชาวฟิลิปปินส์ทั้งหมด 92,337,852 คน และประมาณ 10 ล้านคนอาศัยอยู่นอกประเทศฟิลิปปินส์ การใช้คำว่า "ฟิลิปีโน" (ฟิลิปปินส์) เริ่มขึ้นในสมัยที่ฟิลิปปินส์เป็นอาณานิคมของสเปน โดยมีความหมายเดิมคือ "ผู้สืบสกุลจากชาวสเปนที่เกิดในฟิลิปปินส์" บุคคลที่ไม่ได้มีเชื้อสายสเปนเรียกว่า "อินดิโอ" (ผู้มีเชื้อสายชาวออสโตรนีเซียนโดยแท้), "ชิโน" (จีน) หรือ "โมโร" (มุสลิม) ประชาชนในประเทศฟิลิปปินส์พูดภาษาและภาษาถิ่นต่าง ๆ ประมาณ 180 ภาษา ภาษาส่วนใหญ่อยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน ภาษาที่มีผู้พูดเป็นภาษาแม่มากที่สุดคือภาษาตากาล็อกและเซบัวโน ภาษาทางการของประเทศฟิลิปปินส์คือภาษาฟิลิปีโนและอังกฤษ และชาวฟิลิปปินส์ส่วนใหญ่พูดได้สองภาษาหรือสามภาษา ชาวฟิลิปปินส์เป็นเสมือนภาพต่อของอิทธิพลที่ปรากฏตลอดประวัติศาสตร์หลายร้อยปีร่วมกับประเทศเพื่อนบ้านและนักล่าอาณานิคมจากแดนไกล อัตลักษณ์ชาวฟิลิปปินส์ (ซึ่งมีรากเหง้าเป็นชาวออสโตรนีเชียน) พัฒนาขึ้นมาโดยได้รับอิทธิพลจากชาวจีน อินเดีย ญี่ปุ่น สเปน และอเมริกัน ประเทศฟิลิปปินส์เป็นอาณานิคมของสเปนเป็นเวลา 333 ปี ก่อให้เกิดรากฐานของวัฒนธรรมฟิลิปปินส์ร่วมสมัย ภายใต้การปกครองของสเปน ชาวฟิลิปปินส์ส่วนใหญ่ยอมรับนับถือนิกายโรมันคาทอลิก แต่ก็มีการลุกขึ้นต่อต้านชนชั้นปกครองหลายครั้ง เนื่องจากแผนการที่วางไว้ในสมัยอาณานิคม ราษฎรเกือบทั้งหมดจึงใช้นามสกุลภาษาสเปนจากเอกสารรายการนามสกุลตามลำดับตัวอักษร (Catálogo alfabético de apellidos) ที่รัฐบาลอาณานิคมสเปนตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1849 เนื่องจากรัฐบาลในอดีตและการสถิติแห่งชาติในสมัยใหม่ไม่ได้อธิบายเรื่องพื้นเพทางชาติพันธุ์ของบุคคลเอาไว้ ทำให้สัดส่วนของชาวฟิลิปปินส์เชื้อสายสเปนไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด
สามหัวใจ

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
เหตุเพลิงไหม้ในเซี่ยงไฮ้ พ.ศ. 2553

เหตุเพลิงไหม้ในเซี่ยงไฮ้ พ.ศ. 2553 เป็นเหตุอัคคีภัยเกิดขึ้นวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 เพลิงทำลายอาคารห้องชุดสูง 28 ชั้นในกรุงเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน คร่าชีวิตคน 58 คน และมีผู้บาดเจ็บมากกว่า 70 คน (แหล่งข่าวอย่างน้อยหนึ่งแหล่งรายงานผู้ได้รับบาดเจ็บมากกว่า 120 คน) ในการสืบสวนภายใต้สภารัฐมนตรีสาธารณรัฐประชาชนจีนประกาศในวันที่ 16 พฤศจิกายน หลังเกิดเหตุหนึ่งวัน เพื่อระบุสาเหตุของเพลิงไหม้ เบื้องต้นนักสืบสวนสรุปว่าประกายไฟจากงานเชื่อมโลหะกำลังดำเนินอยู่บนตึก ดำเนินโดยช่างเชื่อมที่ไม่มีใบอนุญาต นั่งร้านติดประกายไฟทั่วทั้งตึก เป็นเหตุให้อาคารพังทลาย รัฐบาลตำหนิการรับจ้างที่ผิดกฎหมาย, และจำคุกผู้จัดการสี่คนจากบริษัทก่อสร้างหลายแห่ง โดยรวมแล้ว ผู้ที่มีส่วนให้เกิดเพลิงไหม้ถูกจับทั้งหมด 16 คน ในจำนวนนี้ผู้ต้องหาที่ว่าข้างช่างเชื่อมผิดกฎหมายด้วย หลังเกิดเหตุหนึ่งสัปดาห์ เจ้าหน้าที่ประกาศแผนชดเชยแก่เหยื่อผู้ประสบภัยและครอบครัว เหตุอัคคีภัยครั้งนี้ยังทำให้รัฐบาลผ่านกฏข้อบังคับเกี่ยวกับอุตสาหกรรมก่อสร้างที่เข้มงวดยิ่งขึ้น รวมถึงเพิ่มระดับการตรวจตราการเกิดเพลิงไหม้ พลเมืองบางกลุ่มตำหนิรัฐบาลโดยกล่าวหาเรื่องการปิดบังการเผยแพร่ข่าว และให้การตอบสนองต่อเหตุเพลิงไหม้ไม่มากพอ เพลิงเริ่มลุกไหม้ ณ เวลา 14.15 น. ตามเวลาท้องถิ่น (06:15 UTC) บนชั้นที่สิบของอาคาร อาคารก่อสร้างใน พ.ศ. 2540 ตั้งอยู่ ณ ทางแยกระหว่างถนนเจียวโจว และถนนหยูหยาว ในตำบลจิงอานของกรุงเซี่ยงไฮ้ และกำลังปรับปรุงอาคารอยู่ขณะเกิดเหตุ พยานเห็นเหตุการณ์กล่าวว่าเพลิงเริ่มขึ้นจากวัสดุก่อสร้างและเพลิงกระจายทั่วอาคาร ต้องใช้รถดับเพลิงมากกว่า 80 คันและใช้เวลาดับหลายชั่วโมง ชาวบ้านในกรุงเซี่ยงไฮ้เห็นควันได้ไกลจากที่เกิดเหตุหลายกิโลเมตร นักดับเพลิงไม่สามารถฉีดน้ำถึงยอดอาคารที่ความสูง 85 เมตร (279 ฟุต) จากพื้นดินได้ หนังสือพิมพ์ไชนายูทเดลีรายงานว่าผู้รับจ้างก่อสร้างกล่าวว่าสาเหตุของเพลิงไหม้คือประกายไฟจากงานเชื่อมโลหะที่ชั้น 20 ชิว จิงชู คนงานบนชั้น 18 กล่าวว่าประกายไฟจากงานเชื่อมโลหะมาจากอาคารอื่นและทำให้ไฟลุกไหม้นั่งร้าน หลังจากนั้นมีการพิสูจน์ว่าเพลิง "เกิดจากช่างเชื่อมที่ไม่มีใบอนุญาตใช้เครื่องมือไม่เหมาะสม" และช่างเชื่อมหลายคนถูกจับกุม
รักซ่อนแค้น

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
ผญา

ผญา หรือ ผะหยา เป็นคำกลอนหรือคำปรัชญาของลาวในและคนไทยภาคอีสานโบราณ ซึ่งภาษาสืบทอดมาจากภาษาของอาณาจักรล้านช้าง และปัจจุบันการเล่นผญายังหลงเหลือในหมอลำกลอนแบบอีสาน คำว่าผญามีความหมายในกลุ่มเดียวกับปัญญาและปรัชญาบางครั้งสามารถใช้แทนกันได้ ซึ่งผญาป็นคำร้อยกรองที่คล้องจอง มีสัมผัสระหว่างข้อความไม่เข้มงวดและไม่มีฉันทลักษณ์กำหนดไว้อย่างชัดเจน แต่เวลาพูดจะมีการเน้นคำหนักเบาเพื่อให้ผู้ฟังมีความเพลิดเพลินและสารถจดจำได้ง่าย เรื่องที่ถูกแต่งเป็นผญามีหลายเรื่องเช่น คำสอนทางศาสนา เรื่องราวในชีวิตประจำวัน การเกี้ยวพาราสีของหนุ่มสาว และการละเล่นของเด็ก เป็นต้น มีลักษณะเตือนสติของผู้ฟังหรือผู้อ่านในนึกถึงศีลธรรมตามความเชื่อ กระตุ้นให้เกิดความสำนึกรักในถินกำเนิด หรือเป็นข้อความอุปมาอุปมัยให้ประพฤติตนเป็นคนดี เช่น "คันเจ้าได้ขี่ซ้างกั้งฮ่มเป็นพระยา อย่าได้ลืมคนทุกข์ผู้ขี่ควายคอนกล้า คันเจ้าได้ขี่ซ้างกั้งฮ่มสัปทน อย่าได้ลืมคนจนผู้แห่นำตีนซ้าง" หมายถึง ถ้าได้เป็นผู้มีอำนาจก็อย่าลืมเหลียวแลผู้ด้อยอำนาจกว่าหรือผู้อยู่เบื้องหลังตน "บุญ บุญนี้บ่แหม่นของแบ่งได้ ปันแจกกันแหล่ว บ่อห่อนแยกออกได้ คือไม้ผ่ากลาง คือจั่งเฮากินข้าว เฮากินเฮาอิ่ม บ่แหม่นไปอิ่มท้อง เขาพุ้นผู้บ่กิน" หมายถึง การทำบุญเป็นสิ่งที่ทำได้เฉพาะตนเท่านั้นแบ่งไปให้คนอื่นไม่ได้ เหมือนกินข้าวแล้วคนที่กินถึงจะอื่มคนที่ไม่ได้กินก็ไม่อิ่มท้อง มีลักษณะการเกี้ยวพาราสีหรือชมอีกฝ่ายในทางชู้สาว เพื่อถามคำถามหรือพรรณาถึงความรักที่ตนมี “สิบปีกะสิถ่าซาวพรรษากะสิอยู่ คันบ่ได้เป็นคู่เห็นแต่อุแอ่งน้ำกะปานได้นั่งเทียม” หมายถึง จะสิบปี ยี่สิบปีก็จะรอ ต่อให้ไม่ได้เจอหน้าเจอแค่ตุ่ม(ของคนที่ชอบ)ก็เหมือนได้นั่งอยู่ข้างๆ และมีการรับส่งระหว่างหญิงชาย เช่น (ชาย) "อ้ายนี้อยากถามข่าวน้ำ ถามข่าวถึงปลา อยากถามข่าวนา ถามข่าวถึงเข้า อ้ายอยากถามข่าวน้อง ว่ามีผัวแล้วหรือบ่ หรือว่ามีแต่ชู้ ผัวสิซ้อนหากบ่มี" (หญิง) "น้องนี้ปอดอ้อยซ้อยเสมอดังตองตัด พัดแต่เป็นหญิงมา บ่มีชายสิมาเกี้ยว พัดแต่สอนลอนขึ้น บ่มีเครือสิเกี้ยวพุ่ม พัดแต่เป็นพุ่มไม้เครือสิเกี้ยวกะบ่มี" หมายถึง (ชาย) พี่อยากถามข่าวจากน้ำว่าปลาเป็นยังไง อยากถามข่าวจากนาว่าข้าวเป็นยังไง อยากถามข่าวน้องว่ามีสามีหรือยัง (หญิง) น้องนี้โสดอยู่ ตั้งแต่เกิดมายังไม่มีใครมาจีบ และไม่รู้จะไปพึงพิงใคร เป็นการตั้งทำถามที่ต้องใช้การตีความจึงจะเข้าใจความหมายที่แท้จริงของผู้สื่อสารหรือบางครั้งเป็นการประชดประชันผู้ฟัง เช่น "อยากกินข้าว ให้ปลูกใส่พะลานหิน อยากมีศีล ให้ฆ่าพ่อตีแม่ อยากให้คนมาแวะ ให้ฆ่าหมู่เดียวกับ" หมายถึง ถ้าจะกินข้าวให้ปลูกในลานหิน ถ้าอยากมีศีลให้ฆ่าพ่อแม่ ถ้าอยากให้คนมาหาให้ฆ่าเพื่อนทิ้ง ซึ่งเป็นการประชดประชันและความหมายจริงๆนั้นตรงกันข้ามกับข้อความในผญา ใช้อายพรในโอกาสต่างๆ เช่น "นอนหลับให้เจ้าได้เงินหมื่น นอนตื่นให้เจ้าได้เงินแสน แบมือไปให้ได้แก้วมณีโชติ โทษฮ้ายอย่ามาพาล มารฮ้ายอย่ามาเบียด” หมายถึง ตอนจะนอนหลับขอให้ได้เงินหมื่น นอนตื่นขอให้ได้เงินแสน กางมือออกได้แก้วมสปรารถนา โรคภัยอย่าได้เบียดเบียน
พัฒนศักดิ์ พงษ์พันธุ์

พัฒนศักดิ์ พงษ์พันธุ์ (ต๊ะ) เกิดเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2529 ที่จังหวัดลำปาง เป็นนักร้อง นักแสดง และพิธีกรชาวไทย อดีตหนึ่งในสมาชิกวง B-Mix สังกัดค่าย อาร์เอส สำเร็จการศึกษาในระดับอุดมศึกษาจากคณะบริหารธุรกิจ เอกการตลาด มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เด็กหลังห้อง

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
เจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส (ค.ศ. 1729–1765)

เจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Louis Ferdinand de France; 4 กันยายน ค.ศ. 1729 - 20 ธันวาคม ค.ศ. 1765) ทรงเป็นองค์รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงแห่งราชบัลลังก์ฝรั่งเศส ระหว่างปี ค.ศ. 1729 - ค.ศ. 1765 โดยพระองค์ทรงเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 และพระราชินีมารี เลชชินสกา โดยพระองค์ทรงเสกสมรสถึงสองครั้ง ครั้งแรกกับเจ้าหญิงมาเรีย เทเรซา ราเฟลาแห่งสเปน มีพระธิดาร่วมกัน 1 พระองค์ ต่อมาเสกสมรสครั้งที่สองกับเจ้าหญิงมาเรีย โจเซฟาแห่งแซกโซนี มีพระโอรสและธิดาร่วมกัน 6 พระองค์ ซึ่งพระโอรสของพระองค์ล้วนแล้วได้รับการเสวยราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ได้แก่ เจ้าชายหลุยส์ ประสูติ ณ พระราชวังแวร์ซาย โดยการประสูติของพระองค์ เจ้าชายหลุยส์ได้ทรงกลายเป็นองค์รัชทายาทแห่งราชบัลลังก์ฝรั่งเศสทันที ในอิสริยยศ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส และพระราชินีมารี เลชชินสกา บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเบลารุส

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเบลารุสทั้งสิ้น 4 แหล่ง  เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แหล่ง และมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 1 แหล่ง ประเทศเบลารุสมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 5 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโรมาเนีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโรมาเนียทั้งสิ้น 11 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 9 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 2 แหล่ง ประเทศโรมาเนียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 17 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศซิมบับเว

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศซิมบับเวทั้งสิ้น 5 แหล่ง (vii) (ix) (x) (i) (iii) (vi) (iii) (iv) (ร่วมกับแซมเบีย) (vii) (viii) (iii) (v) (vi) ประเทศซิมบับเวมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเฮติ

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเฮติทั้งสิ้น 1 แหล่ง ประเทศเฮติมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง
ทะเลปั๋วไห่

ทะเลปั๋วไห่ (อังกฤษ: Bohai Sea; จีน: 渤海, "ทะเลปั๋ว") หรือ อ่าวปั๋วไห่ (Bohai Gulf) เป็นอ่าวที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน และข้างในสุดของทะเลเหลือง มีเนื้อที่ประมาณ 77,000 ตารางกิโลเมตร (30,000 ตารางไมล์) นับเป็นจุดที่มีการสัญจรทางทะเลคับคั่งที่สุดแห่งหนึ่งในโลก ช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ทะเลปั๋วไห่มักเรียกว่า อ่าวจื๋อลี่ (Gulf of Chihli) หรืออ่าวเป่ย์จื๋อลี่ (Gulf of Pechihli) ประกอบด้วยอ่าว 3 แห่ง คือ อ่าวไหลโจว (Laizhou Bay) ทางใต้ อ่าวเหลียวตง (Liaodong Bay) ทางเหนือ และอ่าวปั๋วไห่ (Bohai Bay) ทางตะวันตก ส่วนทางตะวันออกตรงปลายคาบสมุทรเหลียวตงกับคาบสมุทรชานตงคือช่องแคบปั๋วไห่ (Bohai Strait) มีเกาะที่สำคัญได้แก่ ฉางชาน (Changshan) ฉางซิ่ง (Changxing) และซีจง (Xizhong) แม่น้ำที่ไหลลงทะเลแห่งนี้ได้แก่ แม่น้ำหวง แม่น้ำไห่ แม่น้ำเหลียว และแม่น้ำหลวน มีเขตติดต่อกับมณฑลซานตง มณฑลเหอเป่ย์ เทียนจิน และมณฑลเหลียวหนิง ทะเลปั๋วไห่เป็นแหล่งน้ำมันและแก๊สธรรมชาติจำนวนมาก มีบ่อหลักคือเชิ่งลี่ (Shengli) ซึ่งเป็นบ่อน้ำมันที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 2 ของจีน นำมาใช้ประโยชน์ตั้งแต่ทศวรรษ 1960 ปัจจุบันมีการผลิตกว่า 500,000 บาร์เรลต่อวัน แต่จำนวนลดน้อยลงแล้ว ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2011 เกิดเหตุน้ำมันรั่วในทะเล ส่งผลเสียต่อสิ่งแวดล้อมและมีการฟ้องร้องในเวลาต่อมา ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 รัฐบาลจีนมีโครงการสร้างอุโมงค์ใต้น้ำเชื่อมระหว่างเมืองต้าเหลียนบนคาบสมุทรเหลียวตงกับเมืองยันไถบนคาบสมุทรชานตง ความยาว 106 กิโลเมตร (66 ไมล์) โครงการนี้วางแผนมาตั้งแต่ ค.ศ. 1994 ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 มีการปรับปรุงแผนและเพิ่มความยาวอุโมงค์เป็น 123 กิโลเมตร (76 ไมล์)
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศบาร์เบโดส

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศบาร์เบโดสทั้งสิ้น 1 แหล่ง ประเทศบาร์เบโดสมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในสาธารณรัฐโดมินิกัน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของสาธารณรัฐโดมินิกันทั้งสิ้น 1 แหล่ง สาธารณรัฐโดมินิกันมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 13 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโบลิเวีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโบลิเวียทั้งสิ้น 7 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 6 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง ประเทศโบลิเวียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 5 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโคลอมเบีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโคลอมเบียทั้งสิ้น 9 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 6 แหล่ง แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 2 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกแบบผสมอีก 1 แหล่ง ประเทศโคลอมเบียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 15 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเอกวาดอร์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเอกวาดอร์ทั้งสิ้น 5 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 2 แหล่ง ประเทศเอกวาดอร์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 5 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศกัวเตมาลา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศกัวเตมาลาทั้งสิ้น 4 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกแบบผสม 1 แหล่ง ประเทศกัวเตมาลามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 22 แห่ง
เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งบูร์กอญ

เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งบูร์กอญ (16 สิงหาคม ค.ศ. 1682 – 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1712) ทรงเป็นพระโอรสในเจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งใหญ่, และเป็นพระราชบิดาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส ทรงเริ่มดำรงตำแหน่งเป็น โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศสหลังการสิ้นพระชนม์ของพระบิดาในปี ค.ศ. 1711 ซึ่งพระองค์ทรงเรียกขานกันในนามว่า เลอเปอติโดแฟ็ง หรือ โดแฟ็งน้อย (ฝรั่งเศส: Le Petit Dauphin) เพื่อแยกพระนามจากพระบิดาซึ่งเป็นรู้จักกันในฐานะ เลอกร็องโดแฟ็ง หรือ โดแฟ็งใหญ่ (ฝรั่งเศส: Le Grand Dauphin) บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งเบรอตาญ

เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งเบรอตาญ (8 มกราคม ค.ศ. 1707 – 8 มีนาคม ค.ศ. 1712) ทรงเป็นพระโอรสในเจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งบูร์กอญ และมารีอา อาเดลาลีเออแห่งซาวอย เจ้าชายหลุยส์ทรงเป็นดำรงตำแหน่งเป็นโดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส นับตั้งแต่การสิ้นพระชนม์ของพระบิดาในปี ค.ศ. 1712 และในเดือนถัดมาพระองค์ก็สิ้นพระชนม์ลงอย่างกะทันหันด้วยพระชนมายุได้เพียง 5 ชันษา ทำให้พระอนุชาของพระองค์ขึ้นสืบทอดตำแหน่งแทน ในเวลาต่อมาได้เสวยราชสมบัติเป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เจ้าชายหลุยส์-โฌแซ็ฟ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส

เจ้าชายหลุยส์ โฌแซ็ฟ ซาวีแยร์ ฟร็องซัว โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Louis Joseph Xavier François) ทรงเป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส และสมเด็จพระราชินีมารี อ็องตัวแน็ต เป็นรัชทายาทแห่งราชบัลลังก์ฝรั่งเศสตั้งแต่ประสูติในลำดับที่ 26 ด้วยพระอิสริยยศ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส ซึ่งมีฐานันดรศักดิ์เทียบเท่าพระอิสริยยศ เจ้าชายพระราชกุมาร สวรรคตอย่างกะทันหันด้วยพระชนพรรษาเพียง 7 พรรษาโดยที่ไม่มีโอกาสได้เสวยราชสมบัติ บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เยรูซาเลมตะวันออก

เยรูซาเลมตะวันออก (อาหรับ: القدس الشرقية) เป็นส่วนหนึ่งของกรุงเยรูซาเลมที่มิได้เป็นส่วนหนึ่งของเยรูซาเลมตะวันตก โดยครอบคลุมเขตเมืองเก่าและสถานที่ศักดิสิทธิ์ที่สำคัญต่อศาสนาคริสต์ ศาสนายูดาห์ และศาสนาอิสลาม ได้แก่ เนินพระวิหาร, กำแพงโอดครวญ, โบสถ์พระคูหาศักดิ์สิทธิ์ มัสยิดอัลอักศอ และโดมแห่งศิลา ปัจจุบันเมืองนี้เป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการของรัฐปาเลสไตน์แม้ว่าที่ทำการรัฐบาลจะอยู่ที่รอมัลลอฮ์ มอสโก, รัสเซีย † ดูชานเบ, ทาจิกิสถานทาชเคนต์, อุซเบกิสถานบิชเคก, คีร์กีซสถานอัสตานา, คาซัคสถาน †อาชกาบัต, เติร์กเมนิสถาน โซล, เกาหลีใต้โตเกียว, ญี่ปุ่นไทเป, ไต้หวันปักกิ่ง, จีนฮ่องกง, ฮ่องกง (จีน)มาเก๊า, มาเก๊า (จีน)เปียงยาง, เกาหลีเหนืออูลานบาตาร์, มองโกเลีย กาฐมาณฑุ, เนปาลศรีชยวรรธนปุระโกฏเฏ, ศรีลังกาคาบูล, อัฟกานิสถานดีเอโกการ์ซีอา, บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี (สหราชอาณาจักร)ทิมพู, ภูฏานธากา, บังกลาเทศนิวเดลี, อินเดียมาเล, มัลดีฟส์อิสลามาบาด, ปากีสถาน กรุงเทพมหานคร, ไทยกัวลาลัมเปอร์ ,มาเลเซียจาการ์ตา, อินโดนีเซีย †ดิลี, ติมอร์-เลสเตเดอะเซตเทิลเมนต์, เกาะคริสต์มาส (ออสเตรเลีย)เนปยีดอ, พม่าบันดาร์เซอรีเบอกาวัน, บรูไนพนมเปญ, กัมพูชาพอร์ตมอร์สบี, ปาปัวนิวกินีมะนิลา, ฟิลิปปินส์เวียงจันทน์, ลาวสิงคโปร์, สิงคโปร์ฮานอย, เวียดนามเวสต์ไอแลนด์, หมู่เกาะโคโคส (คีลิง) (ออสเตรเลีย) คูเวตซิตี , คูเวตซานา, เยเมนดามัสกัส, ซีเรียโดฮา, กาตาร์เตหะราน, อิหร่านทบิลีซี, จอร์เจีย †นิโคเซีย, ไซปรัส †นอร์ทนิโคเซีย, นอร์เทิร์นไซปรัส †บากู, อาเซอร์ไบจาน †เบรุต, เลบานอน แบกแดด, อิรักมัสกัต, โอมานมานามา, บาห์เรนเยรูซาเลม, อิสราเอล#เยรูซาเลมตะวันออก, ปาเลสไตน์#เยเรวาน, อาร์มีเนีย †รียาด, ซาอุดีอาระเบียอังการา, ตุรกี †อัมมาน, จอร์แดนอาบูดาบี, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์