nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
วันอาทิตย์ทมิฬ (1972)

วันอาทิตย์ทมิฬ (ไอริช: Domhnach na Fola) หรือบางครั้งอาจเรียกว่า การสังหารหมู่บ็อกไซต์ เป็นเหตุการณ์ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1972 ในเขตบ็อกไซต์ของเมืองเดอร์รี ไอร์แลนด์เหนือ โดยกลุ่มผู้ชุมนุมเรียกร้องสิทธิพลเมือง 26 คน ถูกยิงโดยกรมพลร่มแห่งกองทัพบกอังกฤษ ระหว่างการเดินชุมนุมของสมาพันธ์สิทธิพลเมืองไอร์แลนด์เหนือ จนมีผู้เสียชีวิตทันที 13 คน ซึ่งในจำนวนนี้เป็นวัยรุ่น 7 คน และยังมีผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนในอีก 4 เดือนครึ่งให้หลัง ผู้ชุมนุม 2 คนได้รับบาดเจ็บ เมื่อพวกเขาถูกไล่ตามโดยพาหนะของกองทัพ มีพยานหลายคน รวมทั้งผู้เห็นเหตุการณ์และนักหนังสือพิมพ์ ซึ่งระบุได้ชัดเจนว่ากลุ่มผู้ชุมนุมที่ถูกยิงนั้นมิได้มีอาวุธ ซึ่งมีผู้ชุมนุม 5 คน ได้รับบาดเจ็บจากการโดนยิงเข้าทางด้านหลัง รัฐบาลอังกฤษได้จัดตั้งผู้สืบสวน 2 คน โดยบารอน จอห์น วิดเจอรี ซึ่งถูกแต่งตั้งขึ้นหลังจากเหตุการณ์ในทันที ได้กล่าวโทษทหารและทางการอังกฤษอย่างกว้างขวาง จอห์นได้อธิบายถึงการยิงดังกล่าวว่าเป็น "เป็นรอยต่อของความบ้าระห่ำ" รวมทั้งเสนาธิการของนายโทนี่ แบลร์ โจนาธาน โพเวลล์ การสืบสวนซาวิลล์ถูกจัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1998 เพื่อสืบสวนเหตุการณ์อีกครั้ง หลังสืบสวนเป็นเวลา 12 ปี มีการเปิดเผยรายงานต่อสาธารณะในปี ค.ศ. 2010 สรุปว่าการสังหารหมู่นี้ "ไม่ชอบธรรม" และ "ไม่มีเหตุอันควร" การสืบสวนพบว่าผู้ถูกยิงปราศจากอาวุธ ไม่มีท่าทีคุกคาม ไม่มีการขว้างปาระเบิด และทหาร "ตั้งใจอ้างคำบอกเล่าเท็จ" เพื่อสนับสนุนการก่อเหตุ ทหารที่ก่อเหตุปฏิเสธว่ามิได้ยิงบุคคลตามที่ปรากฏชื่อและปฏิเสธว่ามิได้ยิงใครด้วยความผิดพลาด ขณะที่เดวิด แคเมอรอน นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรแสดงความเสียใจอย่างเป็นทางการเมื่อมีการเปิดเผยรายงาน การรณรงค์ของกองทัพสาธารณรัฐนิยมชั่วคราวไอริชเพื่อต่อต้านการแบ่งแยกไอร์แลนด์ได้เริ่มขึ้น 2 ปีก่อนหน้าเหตุการณ์วันอาทิตย์ทมิฬ แต่เหตุการณ์วันดังกล่าวได้เพิ่มสถานะขององค์กรและมีประชาชนเข้าเป็นสมาชิกจำนวนมาก เหตุการณ์ดังกล่าวยังนับว่าเป็นเหตุการณ์สำคัญในความขัดแย้งทางการเมืองในไอร์แลนด์เหนือ เนื่องจากผู้ลงมือเป็นทหาร มิใช่กำลังกึ่งทหาร และกระทำในที่เปิดเผย บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ฐานธรณีภาค

ฐานธรณีภาค (อังกฤษ: asthenosphere; มีรากศัพท์จากภาษากรีก asthenēs แปลว่า "ไม่แข็งแรง" และ sphere แปลว่า "โลก") เป็นส่วนที่มีลักษณะยืดหยุ่นตั้งอยู่ในชั้นหินหนืดตอนบนของโลกและตั้งอยู่ใต้ชั้นธรณีภาค ฐานธรณีภาคมีขอบเขตที่ระดับความลึกระหว่าง 100 – 200 กิโลเมตรจากชั้นพื้นผิว แต่สามารถขยายตัวไปจนถึงระดับความลึก 400 กิโลเมตร ฐานธรณีภาคเป็นส่วนหนึ่งของชั้นหินหนืดตอนบนและวางตัวใต้ชั้นธรณีภาค นอกจากนี้ยังเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลก ความร้อนและความดันทำให้ชั้นธรณีภาคมีลักษณะหลอมและมีความหนาแน่นต่ำ คลื่นไหวสะเทือนมีความเร็วต่ำเมื่อเคลื่อนผ่านชั้นฐานธรณีภาคเมื่อเทียบกับชั้นธรณีภาค เรียกว่า บริเวณความเร็วคลื่นต่ำและความเร็วของคลื่นไหวสะเทือนจะลดลงเมื่อความแข็งแกร่งของชั้นนั้นๆ ลดลง ใต้แผ่นสมุทรซึ่งมีขนาดบางระดับชั้นฐานธรณีภาคจะอยู่ไม่ห่างจากระดับพื้นผิวและจะห่างไม่กี่กิโลเมตรเมื่ออยู่ในบริเวณเทือกเขากลางสมุทร บริเวณส่วนบนของชั้นฐานธรณีภาคเป็นชั้นที่มีความแข็งและมีชั้นธรณีภาคซึ่งรวมไปถึงชั้นเปลือกโลกมีการเคลื่อนที ด้วยสภาวะที่มีความร้อนและความดันสูงทำให้หินส่วนนี้มีความยืดหยุ่นและสามารถเคลื่อนที่ได้ตั้งแต่ไม่กี่เซนติเมตรต่อปีไปจนถึงเคลื่อนได้เป็นระยะทางหลายพันกิโลเมตร อย่างไรก็ตามการไหลของหินหนืดเป็นลักษณะกระแสวนและมีการแผ่รังสีความร้อนออกมาจากภายในโลก สำหรับหินที่อยู่เหนือชั้นฐานธรณีภาคจะมีความยืดหยุ่น, เปราะและแตกหักซึ่งทำให้เกิดรอยเลื่อนได้ ชั้นธรณีภาคซึ่งมีความแข็งกว่าจะลอยหรือเคลื่อนที่อย่างเชื่องช้าบนชั้นฐานธรณีภาคทำให้เกิดการเคลื่อนที่ของชั้นเปลือกโลก ความรู้เรื่องชั้นฐานธรณีภาคเริ่มมีการศึกษาตั้งแต่ ค.ศ. 1926 แต่ได้มีการวิเคราะห์และพิสูจน์จนเป็นที่ยอมรับจากการศึกษาการเกิดแผ่นดินไหวบริเวณเกรทชีเลียนซึ่งเกิดในวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1960 บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร

คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร (อังกฤษ: Faculty of Engineering and Industrial Technology, Silpakorn University) เป็นคณะวิชาลำดับที่ 9 ของ มหาวิทยาลัยศิลปากร ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2534 "คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม" (ชื่อเดิมคือ คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม) ได้มีการจัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมใน มหาวิทยาลัยศิลปากร ทบวงมหาวิทยาลัย พ.ศ. 2534 โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 108 ตอนที่ 193 ลงวันที่ 6 พฤศจิกายน 2534 และได้มีพิธีวางศิลาฤกษ์ในวันพฤหัสบดีที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2539 คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม จัดตั้งขึ้นเพื่อสนองนโยบายของรัฐในการที่จะผลิตบุคลากรด้านเทคโนโลยี อันเป็นผลมาจากการขยายตัวด้านอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็วในช่วงปี 2530 เป็นต้นมา มหาวิทยาลัยได้มีนโยบายเปิดคณะวิชาใหม่ ที่คำนึงถึงความต้องการของสังคมและตลาดแรงงาน โดยสอดคล้องกับการพัฒนาอุตสาหกรรมของภูมิภาคตะวันตก จึงมีนโยบายจัดตั้งคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมขึ้น ปัจจุบันได้เปลี่ยนชื่อเป็นคณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม ได้เปิดรับนักศึกษาระดับปริญญาตรีรุ่นแรก จำนวน 65 คน เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2535 โดยแยกเข้าศึกษาใน 3 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาปิโตรเคมีและวัสดุพอลิเมอร์ สาขาวิชาเทคโนโลยีอาหาร และสาขาวิชาเทคโนโลยีชีวภาพ สาขาวิชาละประมาณ 20 คน ปัจจุบันคณะฯ ได้เปิดสอนในระดับปริญญาตรี สาขาวิชาปิโตรเคมีและวัสดุพอลิเมอร์ สาขาวิชาวิศวกรรมอุตสาหการ สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกล สาขาวิชาวิศวกรรมเคมี สาขาวิชาวิศวกรรมการจัดการและโลจิสติกส์ สาขาวิชาวัสดุขั้นสูงและนาโนเทคโนโลยี สาขาวิชาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์และระบบคอมพิวเตอร์ สาขาวิชาวิศวกรรมกระบวนการชีวภาพ สาขาวิชาเทคโนโลยีอาหาร สาขาวิชาเทคโนโลยีชีวภาพ สาขาวิชาธุรกิจวิศวกรรม และสาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้าสื่อสาร ในระดับปริญญาโท สาขาวิชาวิทยาการและวิศวกรรมพอลิเมอร์ สาขาวิชาวิศวกรรมเคมี สาขาวิชาการจัดการงานวิศวกรรม สาขาวิชาวิศวกรรมพลังงาน สาขาวิชาเทคโนโลยีอาหาร และสาขาวิชาเทคโนโลยีชีวภาพ ในระดับปริญญาเอก สาขาวิชาวิทยาการและวิศวกรรมพอลิเมอร์ (หลักสูตรนานาชาติ) สาขาวิชาเทคโนโลยีอาหาร สาขาวิชาเทคโนโลยีชีวภาพ สาขาวิชาวิศวกรรมพลังงาน และสาขาวิชาวิศวกรรมเคมี หลักสูตร วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (วศ.บ.) หลักสูตร วิทยาศาสตรบัณฑิต (วท.บ
แกรมมี่แกรนด์

บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) (อังกฤษ : GMM Grammy Public Company Limited) เป็นบริษัทสื่อบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ก่อตั้งโดย ไพบูลย์ ดำรงชัยธรรม และเรวัต พุทธินันทน์ เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 ในชื่อ บริษัท แกรมมี่ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด ในระยะแรก แกรมมี่ประกอบธุรกิจสร้างสรรค์ผลงานเพลงไทยสากลและผลิตรายการโทรทัศน์ จากนั้นจึงเริ่มขยายกิจการเข้าสู่ธุรกิจบันเทิงอื่น ๆ เช่น วิทยุ ภาพยนตร์ คอนเสิร์ต การศึกษา สิ่งพิมพ์เผยแพร่ รวมทั้งธุรกิจร้านค้าปลีกเพื่อจัดจำหน่ายสินค้าต่าง ๆ เช่น ตลับเทป แผ่นเสียงจานแสง และสินค้าอุปโภคบริโภคอื่น ๆ ส่งผลให้บริษัทมีการดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับสื่ออย่างครบวงจร และเป็นผู้นำในอุตสาหกรรมบันเทิงของประเทศไทยในปี พ.ศ. 2544 ซึ่งเป็นปีที่บริษัทเปลี่ยนชื่อเป็นชื่อปัจจุบัน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2566 จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ปรับรูปแบบการประกอบธุรกิจเป็นบริษัทผู้ถือหุ้น โดยดำเนินธุรกิจบันเทิงครบวงจร ผ่านบริษัทย่อยและบริษัทร่วมหลักจำนวน 3 กลุ่มธุรกิจ คือ ธุรกิจเพลง ผ่านบริษัทย่อย บริษัท จีเอ็มเอ็ม มิวสิค จำกัด (มหาชน), ธุรกิจสื่อ ผ่านกิจการร่วมค้า บริษัท เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ จำกัด (มหาชน) และธุรกิจโฮมช้อปปิ้ง ผ่านบริษัทย่อย บริษัท จีเอ็มเอ็ม โอ ช้อปปิ้ง จำกัด นอกจากนี้ยังมีธุรกิจเสริม เช่น ภาพยนตร์ (จีดีเอช) สถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียม (จีเอ็มเอ็ม แซท) และการลงทุนในบริษัทอื่น (จีเอ็มเอ็ม โฮลดิ้ง) โดยมี จีเอ็มเอ็ม มิวสิค เป็นบริษัทย่อยที่ประกอบธุรกิจหลักในปัจจุบัน เมื่อปี พ.ศ. 2526 ไพบูลย์ ดำรงชัยธรรม นำเงินที่สะสมไว้ราว 4-5 แสนบาท มาร่วมหุ้นกับ เต๋อ - เรวัต พุทธินันทน์ นักดนตรีซึ่งมีชื่อเสียงในยุคนั้น ที่ไพบูลย์ได้รู้จักผ่านทางบุษบา ดาวเรือง รวมถึงกลุ่มเพื่อนจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จดทะเบียนก่อตั้ง บริษัท แกรมมี่ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน เพื่อดำเนินธุรกิจผลิตงานดนตรีแล้วบันทึกเพื่อจำหน่าย มีสถานะเป็นค่ายเพลง และผลิตศิลปินนักดนตรีเป็นหลัก ซึ่งผลงานลิขสิทธิ์ชิ้นแรกของแกรมมี่ คือการผลิตเพลงชุดมหาดุริยางค์ไทย ที่ประพันธ์โดยหลวงประดิษฐไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) โดยในระยะแรกดำเนินธุรกิจหลักสร้างสรรค์ผลงานเพลงไทยสากล โดยมีศิลปินคนแรกคือ แพทย์หญิงพันทิวา สินรัชตานันท์ โดยออกอัลบั้มชุดแรก นิยายรักจากก้อนเมฆ และต่อมาแกรมมี่ได้ผลิตรายการโทรทัศน์ 3 รายการ ได้แก่ ยิ้มใส่ไข่, มันกว่าแห้ว และ เสียงติดดาว ในปี พ.ศ. 2527 แกรมมี่ประสบความสำเร็จอย่างมากในการออกอัลบั้ม เต๋อ 1 ของเต๋อ และพร้อมทั้งคาราบาว ในอัลบั้ม เมด อิน ไทยแลนด์ ซึ่งเป็นอัลบั้มที่ 5 ของวง ที่แกรมมี่ส่งเสริมการตลาดอยู่ โดยทำยอดขายได้ถึง 5 ล้านตลับ เป็นสถิติยอดจำหน่ายอัลบั้มเพลงของศิลปินไทยที่สูงที่สุดของไทยไม่มีใครทำลายได้มาจนปัจจุบัน ในปี พ.ศ
การระบาดของอาการเยื่อหุ้มสมองอักเสบในแอฟริกาตะวันตก พ.ศ. 2552-2553

การระบาดของอาการเยื่อหุ้มสมองอักเสบในแอฟริกาตะวันตก พ.ศ. 2552-2553 เป็นการระบาดทั่วของเชื้อแบคทีเรียซึ่งก่อให้เกิดอาการเยื่อหุ้มสมองอักเสบ ซึ่งกำลังเกิดขึ้นในบูร์กินาฟาโซ มาลี ไนเจอร์ และไนจีเรีย ตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2552 ล่าสุด องค์การอนามัยโลกออกมาระบุในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2552 ว่ามีกรณีต้องสงสัยว่าติดเชื้อ 25,000 คน และมีผู้เสียชีวิต 1,100 คน ไนจีเรียเป็นประเทศซึ่งได้รับผลกระทบมากที่สุด โดยครึ่งหนึ่งของรายงานการติดเชื้อและการเสียชีวิตเกิดขึ้นในประเทศ ถึงแม้ว่าอาการเยื่อหุ้มสมองอักเสบจะระบาดทุกปีในแอฟริกาตะวันตก แต่การระบาดในปี พ.ศ. 2552-2553 เป็นการระบาดครั้งร้ายแรงที่สุดนับตั้งแต่ พ.ศ. 2539 กว่าหนึ่งในสามของปริมาณวัคซีนฉุกเฉินสำหรับแบคทีเรียถูกใช้เพื่อรักษาผู้ที่ติดเชื้อในปัจจุบัน แอฟริกาตะวันตกเป็นพื้นที่ซึ่งได้รับผลกระทบจากการระบาดของอาการเยื่อหุ้มสมองอักเสบทุกปี โดยมักมีผู้ติดเชื้อระหว่าง 25,000-200,000 คน อย่างไรก็ตาม การระบาดของอาการในปัจจุบันนับเป็นการระบาดครั้งร้ายแรงที่สุดนับตั้งแต่ พ.ศ
กลุ่มอาการคุชชิง

กลุ่มอาการคุชิง (อังกฤษ: Cushing's syndrome) เป็นกลุ่มอาการที่เกิดจากภาวะมีกลูโคคอร์ติคอยด์ เช่น คอร์ติซอล ในร่างกายเป็นเวลานาน อาการอาจประกอบด้วยความดันเลือดสูง, อ้วนลงพุงแต่แขนขาลีบ, รอยแตกสีแดง, หน้ากลมแดง, ก้อนไขมันขึ้นระหว่างไหล่, กล้ามเนื้ออ่อนแรง, กระดูกอ่อนแอ, สิว และผิวหนังที่ออ่นไหว แตกได้ง่าย ในผู้หญิงอาจปรากฏอาการขนขึ้นมากและประจำเดือนมาไม่ปกติ บ้างอาจพบการเปลี่ยนแปลงของอารมณ์, ปวดหัว และอาการเพลียรุนแรง ความชุกของโรคอยู่ที่สองหรือสามรายต่อประชากรหนึ่งล้านคนต่อปี ผู้ป่วยส่วนใหญ่อายุตั้งแต่ 20 ถึง 50 ปี of และพบความขุกในผู้หญิงมากกว่าผู้ชายสามเท่า โรคนี้ยังพบได้ในสัตว์อื่นนอกจากมนุษย์รวมถึง แมว หมา และม้า โรคนี้มีการอธิบายถึงครั้งแรกโดยประสาทศัลยแพทย์ชาวอเมริกัน ฮาร์วีย์ คุชิง ในปี 1932 cortisol: Cushing's syndrome (Pseudo-Cushing's syndrome) cortisol: CAH (Lipoid, 3β, 11β, 17α, 21α) testicular: enzymatic (5-alpha-reductase deficiency, 17-beta-hydroxysteroid dehydrogenase deficiency) · Androgen receptor (Androgen insensitivity syndrome) papulosquamous: Acanthosis nigricans · Acquired ichthyosis · Acrokeratosis paraneoplastica of Bazex · Extramammary Paget's disease · Florid cutaneous papillomatosis · Leser-Trélat sign · Pityriasis rotunda · Tripe palms บทความแพทยศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ประวัติศาสตร์เอชไอวี/เอดส์

เชื้อเอชไอวีซึ่งทำให้เกิดโรคเอดส์นั้นมีแหล่งกำเนิดมาจากไพรเมทที่ไม่ใช่มนุษย์ใน sub-Saharan Africa ต่อมาจึงถ่ายทอดมายังมนุษย์ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 หรือต้นศตวรรษที่ 20 มีเชื้อเอชไอวีสองชนิดที่ติดต่อมายังมนุษย์ คือเอชไอวี-1 และเอชไอวี-2 โดย เอชไอวี-1 นั้นเป็นอันตรายมากกว่า ติดต่อง่ายกว่า และเป็นสาเหตุของการติดเชื้อเอชไอวีส่วนใหญ่บนโลกนี้ เชื้อเอชไอวี-1 มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเชื้อไวรัสที่พบในลิงชิมแปนซี และการศึกษาทาง molecular phylogenetics ก็บ่งชี้ว่าเชื้อไวรัสเอชไอวี-1 ปรากฏขึ้นในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1884-1924 ในแอฟริกาเขตเส้นศูนย์สูตร เชื้อเอชไอวี-2 นั้นติดต่อกันได้ยากกว่าและส่วนใหญ่พบอยู่ในแอฟริกาตะวันตกร่วมกับเชื้อใกล้ชิดอื่นๆ ได้แก่ไวรัสที่พบใน Sooty Mangabey (Cercocebus atys) ซึ่งเป็นลิงโลกเก่าใน Guinea-Bissau, Gabon และ Cameroon นักวิจัยเรื่องเอชไอวีส่วนใหญ่ยอมรับว่าเชื้อเอชไอวีวิวัฒนาการมาจากเชื้อไวรัสภูมิคุ้มกันเสื่อมในลิงหรือเอสไอวี (Simian Immunodeficiency Virus - SIV) และเชื้อเอชไอวีแพร่มาจากไพรเมทที่ไม่ใช่มนุษย์ในอดีต (แบบโรครับจากสัตว์ - zoonosis) งานวิจัยในเรื่องนี้ทำโดยใช้ความรู้ทาง molecular phylogenetics เพื่อเปรียบเทียบลำดับจีโนมของไวรัสเพื่อหาความเกี่ยวข้องกัน เนื่องจากชนิดส่วนใหญ่ของเอชไอวี-1 นั้นมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับสายพันธุ์เชื้อเอสไอวีที่ติดต่อในลิงชิมแปนซีสายพันธุ์ Pan troglodytes troglodytes (SIVcpz) นักวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่ยอมรับว่าเชื้อเอชไอวีมีขึ้นครั้งแรกในประชากรชิมแปนซีป่าใน West-Central Africa จะเป็นในป่าฝนทางตอนตะวันออกเฉียงใต้ของแคเมอรูน (modern East Province) ใกล้แม่น้ำ Sanaga หรือตอนใต้ลงไปกว่านั้นใกล้ Kinshasa ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกนั้นยังเป็นประเด็นสนทนาในแวดวงวิทยาศาสตร์อยู่ จากการตรวจลำดับพันธุกรรมเชื้อเอชไอวี-1 ที่ได้รับการเก็บรักษาไว้ในตัวอย่างเชื้อร่วมกับการประมาณอัตราการกลายพันธุ์ของเชื้อไวรัส นักวิทยาศาสตร์ได้คำนวณพบว่าการติดเชื้อข้ามจากชิมแปนซีมาสู่มนุษย์เกิดขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 โดยอาจเป็นช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1915-1941 งานวิจัยชิ้นหนึ่งตีพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 2008 ได้ทำการวิเคราะห์ลำดับสารพันธุกรรมของไวรัสที่ได้จากชิ้นเนื้อปี ค.ศ. 1960 ที่เพิ่งได้รับการค้นพบเทียบกับลำดับสารพันธุกรรมที่ทราบอยู่ก่อนแล้ว ทำให้เชื่อว่าน่าจะมีบรรพบุรุษของเชื้อร่วมกันช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1884 ถึง ค.ศ
จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 2

จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 2 (อังกฤษ: Second Epistle of John) เป็นหนังสือฉบับที่ 24 ของคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ เป็นหนึ่งในเจ็ดจดหมายสากล อันได้แก่ จดหมายของนักบุญยากอบ จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 1 จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 2 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 1 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 2 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 3 และจดหมายของนักบุญยูดา เนื่องจากจดหมายเหล่านี้ถูกส่งถึงคริสต์ศาสนิกชนทั่วไป ไม่ได้ระบุว่าเป็นคริสตจักรใด หนังสือเล่มนี้แต่แรกเป็นจดหมาย ส่งถึงผู้รับที่ไม่ได้เอ่ยนาม เพียงแต่ถูกเรียกว่า ท่านสุภาพสตรีที่ทรงเลือกไว้และบรรดาบุตร ส่วนชื่อผู้เขียนก็ไม่ได้ระบุเช่นกัน แต่ผู้เขียนเรียกตนเองว่า ข้าพเจ้าผู้ปกครอง คริสตจักรในยุคแรกเชื่อต่อกันมาว่า ผู้เขียนคือยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร ผู้เดียวกันกับที่ได้เขียนพระวรสารนักบุญยอห์นและจดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 1 อันเป็นจดหมายฉบับแรกก่อนหน้านี้ด้วย จากการวิเคราะห์เนื้อหาในจดหมายโดยผู้เชี่ยวชาญแล้วพบว่า ในจดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 1 และจดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 2 มีเนื้อหาภายในจดหมายหลายข้อความที่คล้ายกัน เช่น 2 ยอห์น 5 กับ 1 ยอห์น 2:7, 2 ยอห์น 6 กับ 1 ยอห์น 5:3, 2 ยอห์น 7 และ 1 กับ 1 ยอห์น 4:2 - 3 และ 2 ยอห์น 12 กับ 1 ยอห์น 1:4 เป็นต้น ผู้เชี่ยวชาญจึงสรุปตรงกันว่าเป็นผู้เขียนคนเดียวกัน ช่วงเวลาในการเขียนจดหมายฉบับนี้น่าจะใกล้เคียงกับฉบับแรก นั่นคือช่วงปลายศตวรรษแรก หรือราวปีค.ศ. 90 ในช่วงคริสต์ศตวรรษแรก ทั้งอัครทูต มิชชันนารีต่างเดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ เพื่อการประกาศข่าวดี เมื่อไปถึงยังเมืองใดก็จะเข้าไปพักในบ้านของคริสเตียนหรือผู้ที่เชื่อ ซึ่งก็จะได้รับการต้อนรับและดูแลจนกว่าจะเดินทางต่อไป ในช่วงนั้นได้มีผู้ที่สอนผิดหรือครูเทียมเกิดขึ้นด้วย พี่น้องคริสเตียนบางคนที่ไม่ได้ระมัดระวังก็ได้ต้อนรับคนเหล่านี้เข้าไปในบ้านของตน ยอห์นเป็นห่วงว่าคริสเตียนบางคนอาจจะต้อนรับครูเทียมเหล่านี้และถูกชักจูงให้หลงผิดได้ จึงเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้น ยอห์นมีจุดประสงค์หลักสองประการในการเขียนจดหมายฉบับนี้ ประการแรกคือ ต้องการให้คริสเตียนดำเนินชีวิตตามพระบัญญัติของพระเจ้า นั่นคือ ให้เราทั้งหลายรักกันและกัน ในจดหมายยอห์นกล่าวถึงความสำคัญของความรักว่า การแสดงออกถึงความรักอันบริสุทธิ์หมายถึงการเชื่อฟังคำสั่งของพระเจ้า ดังนั้นคริสเตียนจึงต้องรักกันและกันฉันท์พี่น้อง ประการที่สองคือ ต้องการให้คริสเตียนระมัดระวังและอย่าเกี่ยวข้องกับผู้ที่สอนผิด โดยยอห์นอ้างถึงความจริงที่ว่าพระเยซู พระบุตรพระเป็นเจ้าได้เสด็จมาบังเกิดเป็นมนุษย์ และกล่าวว่าผู้ใดที่ไม่รับความจริงข้อนี้ผู้นั้นเป็นผู้ล่อลวง 1. คำทักทาย 1 - 3 2. ข้อคิดเห็นเกี่ยวกับความรักและหลักข้อเชื่อที่ถูกต้อง 4 - 11 3. บทสรุป 12 - 13 บทความศาสนาคริสต์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ฮิโระ ซางะ

ฮิโระ ซางะ (ญี่ปุ่น: 嵯峨 浩; โรมาจิ: Saga Hiro) (16 มิถุนายน พ.ศ. 2457 - 20 มิถุนายน พ.ศ. 2530) ทรงเป็นธิดาของ ขุนนางซาเนโตะ ซางะ และเป็นพระญาติกับสมเด็จพระจักรพรรดิโชวะ พระองค์ทรงอภิเษกสมรสในปีพ.ศ. 2481 กับเจ้าชายผู่เจี๋ย พระอนุชาในจักรพรรดิผู่อี๋ หลังจากทรงอภิเษกสมรสแล้วทรงได้รับการระบุพระนามไว้ว่า อ้ายซินเจว๋หลัว ฮิโระ (愛新覺羅•浩) หรือ อ้ายซินเจว๋หลัว ฮ่าว ตามภาษาแมนจู และ ไอชิงกากูระ ฮิโระ ตามสำเนียงญี่ปุ่น หลังจากการเสด็จสวรรคตของจักรพรรดิผู่อี๋ในปี พ.ศ. 2510 พระสวามีของพระนางได้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์แมนจูกัว ทำให้พระนางทรงดำรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งแมนจูกัว อย่างไม่เป็นทางการ ตระกูลซางะอยู่ในชั้นคุเงะสายโอริมาจิ ซันโจ ซึ่งเป็นสายตระกูลฟูจิวาระทางเหนือ ฮิโระเกิดในปี พ.ศ. 2457 ณ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นบุตรีคนแรกของขุนนางซาเนโตะ ซางะ เมื่อเธอเติบโตขึ้น จึงได้เข้าศึกษาในโรงเรียนกากูชูอิง ซึ่งเป็นโรงเรียนสตรีล้วน ในปี พ.ศ
ลาร์ส อเล็กซานเดอร์สัน

ลาร์ส อเล็กซานเดอร์สัน (ญี่ปุ่น: ラース・アレクサンダーソン; อังกฤษ: Lars Alexandersson) เป็นตัวละครจากเกมเทคเคน 6 ภาค บลัดไลน์ รีเบลเลียน และจากความโดดเด่นของลาร์ส อเล็กซานเดอร์สัน นี้เองที่ทำให้เขาได้รับเลือกให้เป็นตัวละครพิเศษสำหรับเกมนารุโตะ ชิปปุเด็น: อัลติเมท นินจาสตอร์ม ภาค 2 ซึ่งผลิตโดยบริษัท นัมโค-บันไดเกมส์ สำหรับเพลย์สเตชัน 3 และเอ็กซ์บอกซ์ 360 มาแล้วครั้งหนึ่ง ลาร์ส อเล็กซานเดอร์สัน เป็นผู้นำกองกำลังตั้งแต่วัยหนุ่ม เขาเป็นนายทหารผู้มีความแข็งแกร่งทั้งทางกายและจิตใจขั้นดีเยี่ยม เวลาออกรบ เขามักจะอยู่ในแนวหน้าและเป็นที่นับถือต่อบุคคลใต้การบัญชาการอย่างมาก ต่อมาเขาเพิ่งรู้ว่ามีสายเลือดมิชิม่าจากฝ่ายบิดา ซึ่งคือ เฮย์ฮาจิ มิชิม่า นั่นเอง โดยที่เฮย์ฮาจิเองไม่ทราบเรื่องนี้มาก่อน ลาร์ส อเล็กซานเดอร์สัน ได้รับเลือกให้เป็นตัวละครพิเศษในเกมนารุโตะ ชิปปุเด็น: อุลติเมท นินจาสตอร์ม 2 โดยเป็นการต่อสู้ข้ามฝั่งภายหลังจากที่เขาได้ปรากฏตัวในเทคเคน 6 ภาค บลัดไลน์ รีเบลเลียน โดยเขาได้รับการออกแบบเครื่องแต่งกายขึ้นใหม่โดยมาซาชิ คิชิโมโตะ ซึ่งเป็นผู้เขียนการ์ตูนนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ โดยการออกแบบนี้ได้เน้นรูปแบบพื้นฐานให้เข้ากับการปรากฏตัวในภาคอัลติเมท นินจาสตอร์ม 2 บทความวิดีโอเกมหรือเกมคอมพิวเตอร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
การผ่าตัดทำหมันหญิง

การผ่าตัดทำหมันหญิง หรือ การผูกท่อนำไข่ (อังกฤษ: tubal ligation, tubectomy) เป็นหัตถการทางการแพทย์อย่างหนึ่ง ทำเพื่อให้สตรีเป็นหมัน โดยการทำให้ท่อนำไข่ตัน หรือขาดออกจากกัน ซึ่งจะทำให้ไข่ไม่สามารถจะได้รับการปฏิสนธิได้ ถือเป็นการคุมกำเนิดด้วยการทำหมันถาวรชนิดหนึ่ง หลังการทำหมันนี้ ผู้รับการผ่าตัดจะมีการสร้างฮอร์โมน ความต้องการทางเพศ และรอบเดือนเป็นปกติ การผูกท่อนำไข่ให้ประสิทธิภาพอยู่ที่ประมาณ 99% ในปีแรก ส่วนในปีหลังจากนั้นประสิทธิภาพจะลดลง เนื่องจากมีโอกาสที่ท่อนำไข่ที่ถูกตัดแล้วเกิดเชื่อมต่อกัน ได้เอง หรือท่อนำไข่ที่ตัดเกิดทำตัวเองให้เป็นรูขึ้นมาได้เอง ทำให้เกิดการตั้งครรภ์โดยไม่ได้ตั้งใจได้ การตรวจหาว่าท่อนำไข่เกิดเชื่อมกันเองแล้วหรือไม่นั้นทำได้ยาก นอกจากจะเกิดการตั้งครรภ์ขึ้นมาแล้วเท่านั้นจึงจะทราบ เมื่อเกิดการตั้งครรภ์ขึ้นแล้วจะมีโอกาส 15-20% ที่จะเป็นการตั้งครรภ์นอกมดลูก บทความแพทยศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ฮาเอะ บุน บุน จิ๊กโก๋กลับใจ!?

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
ลี เชาลัน

ลี เชาลัน (จีน: 李 超狼; ญี่ปุ่น: リー・チャオラン; อังกฤษ: Lee Chaolan) เป็นตัวละครจากเกมเทคเคนปรากฎตัวในเกมเทคเคนภาคแรก ซึ่งมีถิ่นกำเนิดจากจีน และมาอาศัยอยู่ที่ญี่ปุ่น และต่อมาเขาได้ใช้ศิลปะมาร์เชี่ยลอาร์ตแบบผสมผสานในการต่อสู้ ก่อนที่จะเน้นการใช้ศิลปะการต่อสู้แบบจีทคุนโด้ร่วมด้วยตั้งแต่ภาค 4 เป็นต้นมา และตั้งแต่ภาค 5 เป็นต้นมา ลี เชาลัน มักขวักมือเรียกคู่ต่อสู้เพื่อท้าทายขณะต่อสู้ ลี เชาลัน เปรียบเสมือนเป็นน้องชายของคาซูยะ มิชิมะ เนื่องจากเฮย์ฮาจิ มิชิมะ ได้นำมาเลี้ยงดูตั้งแต่เยาว์วัย ลี ได้ทำการฝึกฝนวิชาการต่อสู้ของตระกูลมิชิมะเพื่อเข้าชิงตำแหน่งผู้นำของบริษัทตระกูลมิชิม่าเช่นดียวกันกับคาซูยะ มิชิมะ จนกระทั่งลีกลายเป็นนักสู้ที่มีฝีมือ และได้รับการขนานนามว่าเป็นปีศาจผมสีเงิน ลี เชาลัน อาศัยอยู่ร่วมกับเฮย์ฮาจิ มิชิม่าในฐานะของลูกเลี้ยงในฐานะที่เหนือกว่าคาซูยะ มิชิมะ โดยเป็นผู้บริหารบริษัทมิชิมะ ทว่าเบื้องหลังของบริษัทนั้นมีทั้งการคอรัปชั่นและติดสินบน หวัง จินเรย์ทราบความจึงเดินทางมาเยี่ยมเฮย์ฮาจิผู้เป็นสหาย และคาซูยะบุตรชาย หวัง จินเรย์มีความปรารถนาที่จะให้บริษัทกลับคืนมามีความโปร่งใสดังเดิม เช่นเดียวกับที่จินปาจิ มิชิม่าผู้เป็นสหายของเขาได้ดูแลมาก่อน หลังจากที่เขาได้แปรพรรคจากเฮย์ฮาจิแล้ว เขาก็ได้ย้ายมาเป็นฝ่ายคาซูยะ แทน แต่ภายหลังจากการแข่งขันศึกราชันย์กำปั้นเหล็กครั้งที่สองสิ้นสุดลง เฮย์ฮาจิกลับเป็นฝ่ายชนะ และได้ทำการขับไล่ลีออกจากบริษัทในเครือของตระกูลมิชิม่าอย่างไม่สนใจใยดี แม้ว่าบางช่วงเวลา ลีจะยังคงมีความแค้นต่อเฮย์ฮาจิอยู่ก็ตาม แต่เขาก็คิดว่าหากกำจัดเฮย์ฮาจิไปเพื่อเป็นการล้างแค้นก็คงไม่มีความหมายอะไร เพราะถึงอย่างไรเฮย์ฮาจิที่มีอายุมากแล้วก็คงมีชีวิตอยู่ต่อไปได้เพียงอีกไม่กี่ปี เขาคิดว่าควรใช้ชีวิตแบบมีความสุขจะดีกว่า ในช่วงนี้เองเขาได้ต่อสู้กับนักสู้หลายราย และย้ายที่อยู่ไปยังแมนชั่นหรูที่บาฮามาส เพื่อใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นอย่างสุขสงบ แล้วในวันหนึ่ง ลีก็ได้พบกับการประกาศขอยสินค้าจากจี-คอร์ปอเรชั่นในระบบออนไลน์ และเขาได้ซื้อมาในราคาที่ถูกมาก เขาจึงลองสืบเข้าไปถึงระบบเครือข่ายของคอมพิวเตอร์จากบริษัทดังกล่าว นั่นทำให้ลีได้ทราบว่าบริษัทนี้ถูกกองกำลังกำปั้นเหล็กบุกเข้าโจมตี ทำให้ระบบฐานข้อมูลต่างๆถูกทำลายหรือไม่ก็ถูกยึดไป เมื่อสืบต่อไปเขาก็ได้รู้ว่าบริษัทเครือตระกูลมิชิมะได้วิจัยพัฒนาในการจัดสร้าง ความมีชีวิตในรูปแบบใหม่ ซึ่งคาดว่าจะสามารถสร้างผลงานนี้ได้สำเร็จในปีถัดไป ใน ค.ศ. 2008 เว็บไซต์ News.com.au ได้จัดให้เขาติดอันดับตัวละครเกมที่มีความเซ็กซี่มากที่สุด โดยให้เขาอยู่ในอันดับสาม ใน ค.ศ. 2012 นิตยสารคอมเพล็กซ์ ได้จัดให้เขาอยู่ในอันดับที่ 39 ของตัวละครวิดีโอเกมที่มีความโดดเด่นที่สุด โดยให้การแสดงความคิดเห็นว่า "เป็นทั้งบุตรบุญธรรมของเฮย์ฮาจิและผู้คิดค้นศิลปะการต่อสู้ที่แพรวพราว"
ตะกอนไหล

ตะกอนไหล (อังกฤษ: debris flow) เป็นการย้ายมวลแบบหนึ่งของมวลตะกอนซึ่งส่วนมากขนาดเล็กลงตั้งแต่ทรายเป็นต้นไป ลงมาตามความลาดชัน ในบางกรณีอาจเริ่มต้นด้วยการไถลตัวก่อน ดินไหลมี 2 ชนิด คือ แบบช้าอาจไหลตัวในอัตราไม่เกิน 1 เมตรต่อปี และแบบเร็วที่มีความเร็วมากกว่า 7-8 กิโลเมตรต่อชั่วโมง โดยทั่วไปดินไหลมักมีส่วนปลายเป็นรูปพัดหรือคล้ายลิ้นหรือบางครั้งมีลักษณะเป็นเส้นโค้งหลายเส้นขนานกันเหมือนการเกิดธารน้ำแข็ง ดินไหลมักเกิดตอนที่ฝนตกลงมาอย่างหนักติดต่อกันเป็นเวลานาน ๆ จนทำให้พื้นดินเกิดการอิ่มตัวด้วยน้ำ แต่ถ้าขนาดตะกอนมีขนาดเล็กกว่าทรายและมีปริมาณน้ำมากกว่า ลักษณะแบบนี้เป็นการเกิดตะกอนไหลที่เรียกว่าดินไหล (earth flow) หรือดินลมหอบไหล (loess flow) ทั้งดินไหลและดินหอบไหลจะเกิดในบริเวณที่มีความลาดชันสูงและมักเกิดเนื่องจากแผ่นดินไหว และถ้าหากน้ำมากกว่าและตะกอนส่วนใหญ่มีขนาดเล็กมาก ๆ จะเรียกโคลนไหล ความหนืดของโคลนไหลขึ้นอยู่กับปริมาณน้ำ ในบริเวณที่มีการระเบิดของภูเขาไฟบ่อย ๆ เถ้าถ่านของภูเขไฟอาจทำให้เกิดดินไหลเรียกว่าลาฮา (lahar) มาจากภาษาอินโดนีเซีย ซึ่งหมายถึงดินไหลในบริเวณภูเขาไฟที่ประกอบด้วนเถ้าถ่านภูเขาไฟเป็นส่วนใหญ่ เกิดตอนภูเขาไฟระเบิดหรือตอนฝนตกหนัก ๆ และอาจเคลื่อนที่มาได้ไกล ด้วยอัตราเร็ว 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ฉากแท่นบูชาอิเซนไฮม์

ฉากแท่นบูชาอิเซนไฮม์ (อังกฤษ: Isenheim Altarpiece) เป็นฉากแท่นบูชาที่เขียนโดยแม็ทไทอัส กรึนวอลด์จิตรกรคนสำคัญชาวเยอรมันของสมัยเรอเนซองส์ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์อุนเทอร์ลินเดนที่โคลมาร์ในประเทศฝรั่งเศส “ฉากแท่นบูชาอิเซนไฮม์” ที่เขียนโดยแม็ทไทอัส กรึนวอลด์ระหว่างปี ค.ศ. 1512 ถึงปี ค.ศ. 1516 เป็นงานชิ้นที่ใหญ่ที่สุดและชิ้นเอกของกรึนวอลด์ที่เขียนสำหรับสำนักสงฆ์เซนต์แอนโทนีในอิเซนไฮม์ไม่ไกลจากโคลมาร์ ซึ่งเป็นสำนักสงฆ์ที่มีชื่อในการบำบัดโรคภัย นักบวชนิกายอันโตนินของสำนักสงฆ์มีชื่อเสียงในการรักษาผู้ป่วยด้วยโรคผิวหนังเช่น ergotism ที่อาการปรากฏในภาพเขียน ฉากแท่นบูชาประกอบด้วยปีกสองชุดที่แสดงได้สามมุม มุมแรกเป็นฉาก “การตรึงกางเขนของพระเยซู” ขนาบด้วยภาพนักบุญแอนโทนี แอ็บบ็อททางขวา และ นักบุญเซบาสเตียนทางซ้าย ฐานฉากแท่นบูชาเป็นภาพ “การบรรจุพระเยซู” ที่ยังคงเห็นในมุมมองที่สอง เมื่อเปิดปีกใหญ่สุดด้านนอกออกเป็นมุมมองที่สองก็จะเป็นภาพ “การประกาศของเทพ”, และพระแม่มารี “อาบน้ำให้พระเยซูพร้อมด้วยกลุ่มเทวดาขับเพลง” และ “พระเยซูคืนชีพ” มุมมองในสุดเป็นภาพ “การล่อใจนักบุญแอนโทนี” และภาพ “การพบปะระหว่างนักบุญแอนโทนีและนักพรตพอล” และงานแกะฉากแท่นบูชาดั้งเดิมบนไม้ปิดทองโดยนิโคลัส ฮาเกอเนาจากราว ค.ศ. 1490 ในปัจจุบันฉากแท่นบูชาถูกแบ่งเป็นชั้นๆ ซึ่งทำให้แต่ละชิ้นแยกจากกันซึ่งทำให้มองเห็นภาพได้ทุกภาพ นอกไปจากฉากแท่นบูชาเดิมที่มิได้มีภาพขนาบในมุมมองที่สาม งานสลักไม้ตอนบนและตอนล่างของฉากถูกทำลายไประหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส
ราชมงคล (แก้ความกำกวม)

ราชมงคล เป็นนามพระราชทาน ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระราชทานแก่วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา เมื่อปี พ.ศ. 2532 อาจจะหมายความได้หลายบทความ