nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
สมัยคลาสสิก

สมัยคลาสสิก (อังกฤษ: classical antiquity หรือ classical era หรือ classical period) เป็นคำที่ใช้กว้าง ๆ สำหรับสมัยประวัติศาสตร์วัฒนธรรมที่มีศูนย์กลางอยู่ในบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนที่ประกอบด้วยการผสมผสานระหว่างกรีกโบราณกับโรมันโบราณที่เรียกว่า โลกกรีก-โรมัน สมัยคลาสสิกเป็นสมัยที่วรรณคดีกรีกและละตินมีความรุ่งเรือง สมัยคลาสสิกถือกันว่าเริ่มขึ้นเมื่อมีการบันทึกวรรณกรรมกรีกเป็นครั้งแรกที่เริ่มด้วยมหากาพย์ของโฮเมอร์ ราวศตวรรษที่ 8 ถึง 7 ก่อนคริสต์ศตวรรษ และดำเนินต่อมาจนกระทั่งถึงสมัยการเผยแพร่ของคริสต์ศาสนาและการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันในคริสต์ศตวรรษที่ 5 จนมาสิ้นสุดลงในปลายสมัยโบราณตอนปลาย ราว ค.ศ. 300–600 ผสานต่อไปยังสมัยกลางตอนต้น (ค.ศ. 600–1000) ยุคสมัยอันยาวนานนี้ครอบคลุมวัฒนธรรมที่แตกต่างกันในหลายบริเวณของช่วงระยะเวลานั้น สมัยคลาสสิกอาจจะหมายถึงสมัยอันเป็นสมัยอุดมคติโดยผู้คนในสมัยต่อมา ตามคำกล่าวของเอดการ์ อัลเลน โพ ที่ว่า "ความรุ่งโรจน์ของกรีก ความยิ่งใหญ่ของโรมัน" วัฒนธรรมของกรีกโบราณมีอิทธิพลเป็นอันมากต่อภาษา ระบบการปกครอง ระบบการศึกษา ปรัชญา วิทยาศาสตร์ ศิลปะ และสถาปัตยกรรมของยุคใหม่ และเป็นเชื้อที่นำมาสู่ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาต่อมาในยุโรปตะวันตก และต่อมาในยุคฟื้นฟูคลาสสิกในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ขันธกะ

คัมภีร์หลักในพระพุทธศาสนาพระไตรปิฎกเถรวาท๔๕ เล่ม คัมภีร์ขันธกะ หรือ ขันธกะ เป็นคัมภีร์หนึ่งในพระวินัยปิฎกเถรวาท มีเนื้อหาครอบคลุมพระไตรปิฎกเล่มที่ 4 ถึง 7 ว่าด้วยบทบัญญัติต่าง ๆ เกี่ยวกับความเป็นอยู่ของพระสงฆ์ รวมถึงขนบธรรมเนียม พิธีกรรม สังฆกรรม วัตรปฏิบัติ อาจาระ มารยาท และความประพฤติโดยทั่วไปของพระสงฆ์ เพื่อประโยชน์คือความงามในด้านอาจาระเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของสงฆ์ ขันธกะ จัดเป็นพระวินัยฝ่าย อภิสมาจาริกาสิกขา ซึ่งไม่ได้เป็นสิกขาบทที่มาในพระปาติโมกข์ การจัดแบ่งดังกล่าวเป็นการแบ่งของสมาคมบาลีปกรณ์ของอังกฤษ ซึ่งแบ่งพระวินัยปิฎกออกเป็นสามหมวดคือ สุตตวิภังค์, ขันธกะ และปริวาร คัมภีร์ขันธกะ มีคัมภีร์อรรถกถาขยายความชื่อ สมันตปาสาทิกา (อรรถกถาพระวินัย ภาค 3) และมีคัมภีร์ฎีกาขยายความอรรถกถาชื่อ ฎีกาสารัตถทีปนี (ฎีกาพระวินัย ภาค 4)  คัมภีร์ขันธกะมีเนื้อหารวม 22 ขันธกะ แบ่งเนื้อหาภายในคัมภีร์ขันธกะได้เป็นสองคือ บทความศาสนาพุทธนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย ส่วนภูมิภาค

สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย ส่วนภูมิภาค เป็นหนึ่งในกลุ่มสถานีโทรทัศน์แห่งเดียวในประเทศไทย ดำเนินการแบบหน่วยงานราชการของรัฐบาลไทย ที่ออกอากาศภาคพื้นดินในส่วนภูมิภาคเท่านั้น ดำเนินการโดย กรมประชาสัมพันธ์ สำนักนายกรัฐมนตรี เป็นกลุ่มดำเนินการในรูปแบบสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติของประเทศไทย ที่ทำการแพร่ภาพออกอากาศในต่างจังหวัด ซึ่งเริ่มต้นเมื่อปี พ.ศ. 2498 เป็นต้นมา สทท.ในส่วนภูมิภาค มีการกำเนิดก่อตั้งขึ้นในสมัยรัฐบาลของจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ว่าต้องการที่จะพัฒนากิจการโทรทัศน์เข้าสู่ส่วนภูมิภาคของประเทศไทย เพื่อให้ประชาชนในแต่ละภาครับทราบข้อมูลข่าวสาร นโยบาย และการดำเนินงานต่างๆ ของประเทศให้รวดเร็วและทั่วถึงทุกภูมิภาค ดังนั้นรัฐบาลจึงอนุมัติเงินลงทุนจำนวน 25 ล้านบาท และมอบหมายให้กรมประชาสัมพันธ์ ดำเนินกิจการโทรทัศน์ในส่วนภูมิภาคครั้งแรกภาคละ 1 สถานี จำนวน 3 ภาค ซึ่งอยู่ช่วงที่พลเอก สุจริต จารุเศรณี อธิบดีกรมประชาสัมพันธ์ในขณะนั้น ต่อจากนั้นก็ได้วางศิลาฤกษ์ก่อสร้างอาคารสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทยที่ลำปาง ขอนแก่น และสงขลา ในช่วงยุค พ.ศ. 2510 และในช่วง พ.ศ. 2520 สทท.ในส่วนภูมิภาค ก็ได้มีการเพิ่มขยายในส่วนแต่ละแห่ง โดยขยายส่วนที่จังหวัดขอนแก่น คือให้จัดตั้งสถานีเครื่องส่งวิทยุโทรทัศน์อุบลราชธานี ส่วนลำปาง ขยายไปจัดตั้งสถานีเครื่องส่งวิทยุโทรทัศน์ เชียงใหม่ แพร่ ส่วนที่จังหวัดสงขลา จัดตั้งสถานีเครื่องส่งวิทยุโทรทัศน์สุราษฎร์ธานี ภูเก็ต เป็นลำดับ ตั้งแต่ พ.ศ. 2561 สทท.ส่วนภูมิภาค ยุติออกอากาศโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกในแต่ละจังหวัดของประเทศไทย เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ทั้งนี้ สทท
ภาวะการมีบุตรยาก

ภาวะการมีบุตรยาก หรือ ภาวะไม่เจริญพันธุ์ คือ ภาวะทางร่างกายของคู่สมรสที่แต่งงานกันแล้วแล้วยังไม่มีบุตร โดยประเมิณจากระยะเวลา 1 ปีถึง 1 ปีครึ่ง มีเพศสัมพันธ์สม่ำเสมอ อาทิตย์ละ 2-3 ครั้งต่อสัปดาห์ แล้วยังไม่ตั้งครรภ์  ซึ่งมีสาเหตุอาการ คือ ผู้หญิงที่มีประจำเดือนมาไม่สม่ำเสมอ ส่วนผู้ชายเป็นปัญหาเรื่องเชื้ออสุจิผิดปกติ หรือการถูกกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงบริเวณอัณฑะ
หม่อมเจ้านรรยราช สวัสดิวัตน์

หม่อมเจ้านรรยราช สวัสดิวัตน์ (26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 - 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2546) พระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ ประสูติแต่หม่อมเร่ สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม: บุนนาค) เป็นพระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และเป็นพระอนุชาร่วมพระบิดาเดียวกันกับสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว หม่อมเจ้านรรยราช สวัสดิวัตน์ เป็นพระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ ประสูติเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 แต่หม่อมเร่ สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม บุนนาค) ธิดาของขุนอนุมานพลนิกร (พลอย บุนนาค) และปนัดดาของสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ (ทัต บุนนาค) หม่อมเจ้านรรยราช สวัสดิวัตน์ มีพระเชษฐา พระภคินี และพระขนิษฐาและพระอนุชา ร่วมพระอุทร 10 องค์ ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 หม่อมเจ้านรรยราช สวัสดิวัตน์ มีพระเชษฐา พระภคินี ทรงได้รับการเลี้ยงดูโดยขุนอนุมานพลนิกร (พลอย บุนนาค) (คุณตา) และนางทรัพย์ บุนนาค (คุณยาย) รวมถึงน้อง ๆ ของหม่อมเร่ สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา ณ วังปทุมวัน (ปัจจุบันคือที่ตั้งของสถาบันเทคโนโลยีปทุมวัน) เมื่อ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ สิ้นพระชนม์ใน ณ เกาะปีนัง วังปทุมวัน และวังที่ถนนพระอาทิตย์ ได้ถูกรัฐบาลยึดเป็นราชพัสดุ หม่อมเจ้านรรยราช สวัสดิวัตน์ รวมถึงพระเชษฐา และพระภคินี จึงได้รับพระราชทานพระบรมราชานิเคราะห์จากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี ซึ่งในขณะนั้นประทับอยู่ที่ประเทศอังกฤษ ให้เข้าอยู่ในวังศุโขทัย โดยหม่อมเร่ สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา ได้เลี้ยงดูพระโอรส พระธิดา มาด้วยดีโดยตลอด และสนับสนุนให้พระโอรส พระธิดาได้รับการศึกษาทุกองค์ เมื่อ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสละราชสมบัติ ทำให้วังศุโขทัยก็ถูกรัฐบาลยึด หม่อมเจ้านรรยราช สวัสดิวัตน์ มีพระเชษฐา พระภคินี ที่ยังไม่ได้แต่งงาน 8 องค์ ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจาก สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ให้เข้ามาอยู่ในวังสระปทุม หม่อมเจ้านรรยราช สวัสดิวัตน์ จึงได้มีโอกาสศึกษาเล่าเรียนต่อ ทรงรับการศึกษาระดับประถมศึกษา และมัธยมศึกษา จากโรงเรียนเซ็นต์คาเบรียล และโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา หลังจากนั้นได้ทรงเข้าศึกษาระดับอุดมศึกษาในสาขาวิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทรงสำเร็จการศึกษาวิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต เมื่อ พ.ศ. 2494 ต่อมา หม่อมเจ้านรรยราช สวัสดิวัตน์ได้ทรงผนวชเป็นเวลา 1 พรรษา ณ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม โดยมีสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (วาสน์ วาสนมหาเถร) (ซึ่งต่อมาได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้า ฯ สถาปนาเป็น สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช) เป็นพระอุปัชฌา ทำให้ทรงสนพระทัยในธรรมะเป็นอย่างยิ่ง หม่อมเจ้านรรยราช สวัสดิวัตน์ เสกสมรสกับหม่อมแสงทอง สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม: ดิษวนนท์) ธิดาขุนประเดิมคดี (ทับ ดิษวนนท์) และนางประเดิมคดี (ส้วน) และได้ได้เสด็จออกจากวังสระปทุมเพื่อสร้างบ้าน สร้างครอบครัวด้วยน้ำพักน้ำแรงส่วนองค์ และได้มีโอรสธิดาคือ หม่อมเจ้านรรยราช สวัสดิวัตน์ ถึงชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ
พระครูสมุทรธรรมสุนทร (สุด สิริธโร)

พระครูสมุทรธรรมสุนทร (สุด สิริธโร) หรือ หลวงพ่อสุด วัดกาหลง เป็นอาจารย์ของ ตี๋ใหญ่ จอมโจรในอดีต และเป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดกาหลง จ. สมุทรสาคร ท่านเป็นเกจิอาจารย์ชื่อดังแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เป็นพระสงฆ์ผู้เจริญศึกษาพระธรรมวินัย และเจริญเมตตาธรรม ที่เป็นที่นับถือของชาวสมุทรสาคร แล้วท่านยังเป็นเจ้าของยันต์ตะกร้อที่ทำให้อยู่ยงคงกระพันด้วย ผาตึ กยิรา อวิเหฐยํ ปรํ ควรทำแต่ความเจริญ อย่าเบียดเบียนผู้อื่น กมฺมุนา โหติ พฺราหฺมโณ คนเราจะดี เพราะการกระทำ กมฺมุนา วสโล โหติ คนเราจะเลวเพราะการกระทำ น โหติ สุขํ ทุกฺกฏการินา ผู้ทำชั่ว ย่อมไม่มีความสุข ทุกฺโข พาเลหิ สงฺคโม คบคนพาล นำมาซึ่งความเดือดร้อน นตฺถิ พาเล สหายตา ความเป็นสหาย ไม่มีในคนพาล โจรา โลกสฺมิมพฺพุทา พวกโจรเป็นเสนียดของโลก สุขา สงฺฆสฺส สามคฺคี สามัคคีของหมู่ทำให้เกิดสุข หลวงพ่อสุด ท่านเป็นชาว อำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด เกิดจากตระกูลชาวนา บิดาชื่อ นายมาก มารดาชื่อ นางอ่อนศรี เกิดวันที่ 7 พฤษภาภาคม 2445 ตรงกับ วันพุธ ขึ้น 1 ค่ำ เดือน 6 ปีขาล ณ บ้านค้อใหญ่ ตำบลคำไฮ อำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด ในแผ่นดินของ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 มีพี่น้อง 3 คน คือ 1.นางบุตรดี มูลลิสาร 2.นางสาวหวด สัตตัง 3.พระครูสมุทรธรรมสุนทร ต่อมาเมื่ออายุ 16 ปี หลวงพ่อได้บรรพชาเป็นสามเณรเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2461 ที่วัดกลางพนมไพร อำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด พระครูเม้า เป็นพระอุปัชฌาย์ ต่อมาได้เป็นพระอาจารย์องค์สำคัญที่หลวงพ่อให้ความเคารพนับถืออย่างมาก ก่อนหน้าที่จะบวชเณร หลวงพ่อได้รับวิทยฐานะสำเร็จชั้นประถมปีที่ 3 จากโรงเรียนวัดคำหยาด ต.คำไฮ อ.พนมไพร จ.ร้อยเอ็ด บวชเณรได้ระยะหนึ่ง หลวงพ่อก็เดินทางรอนแรมจากร้อยเอ็ดมุ่งหน้าเข้าสู่กรุงเทพ เพื่อแสวงหาความรู้ทางธรรมจากสำนักเรียนในกรุงเทพ เข้าใจว่า หลวงพ่อคงจะมาบวชเป็นพระที่วัดกาหลง นี่เอง ทั้งนี้เพราะใน พ.ศ. 2481 อายุได้ 36 สอบได้นักธรรมชั้นเอก สำนักเรียนวัดกาหลง ท่านออกธุดงค์มาวัดท่ากระบือ ริมแม่น้ำท่าจีน เพื่อศึกษาวิชากรรมฐานกับหลวงพ่อรุ่ง ติสสโร หรือ พระอาจารย์ไพโรจน์วุฒาจารย์ แล้วได้ธุดงค์ต่อไปวัดบางกะพ้อม จังหวัดสมุทรสงคราม ศึกษาวิชากรรมฐานกับหลวงพ่อคง ธมฺมโชโต ด้านการปกครอง ด้านการศึกษา ด้านสมณศักดิ์ พระครูสมุทรธรรมสุนทร (สุด สิริธโร) ถึงแม้ท่านจะมิใช่คนสมุทรสาคร แต่ท่านถือเป็นส่วนหนึ่งของชาวทะเลเลือดสมุทร เพราะท่านได้ให้ความเมตตาช่วยเหลือคนในแถบ จ
สตรีทไฟท์เตอร์

สตรีทไฟเตอร์ (ญี่ปุ่น: ストリートファイター; อังกฤษ: Street Fighter) เป็นเกมต่อสู้ ผลิตโดยบริษัทแคปคอม ประเทศญี่ปุ่น โดยเป็นเกมที่ได้รับความนิยมไปทั่วโลก ซึ่งทางแคปคอมได้จัดจำหน่ายเกมภาคแรกในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1987 สตรีทไฟเตอร์มีตัวละครชาวไทยปรากฏอยู่ในเกม ได้แก่ สกัด, อาดอน และเวก้า โดยถูกกำหนดให้เป็นตัวร้าย ซึ่งต่อมามีเพียงสกัดเท่านั้นที่กลับใจ นอกจากนี้ ยังเคยมีการนำสตรีทไฟเตอร์มาสร้างเป็นภาพยนตร์ฮอลลีวูดมาแล้วถึง 2 ครั้งด้วยกัน บทความวิดีโอเกมหรือเกมคอมพิวเตอร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ปริวาร

คัมภีร์หลักในพระพุทธศาสนาพระไตรปิฎกเถรวาท๔๕ เล่ม คัมภีร์ปริวาร หรือ ปริวาร เป็นคัมภีร์สุดท้ายในส่วนพระวินัยปิฎกเถรวาท มีเนื้อหาครอบคลุมพระไตรปิฎกเล่มที่ 8 มีเนื้อหาเป็นลักษณะคำถามคำตอบ โดยสรุปความจากเนื้อหาในพระวินัยปิฎก เพื่อประโยชน์ในการศึกษา การสอน รวมไปถึงการซักซ้อมเพื่อให้เกิดความเข้าใจในพระวินัยโดยชัดเจน ปริวาร จัดเป็นคัมภีร์ที่เปรียบเสมือนภาคผนวกของพระวินัยในส่วน อาทิพรหมจาริยกาสิกขา (สุตตวิภังค์) และอภิสมาจาริกาสิกขา (ขันธกะ) โดยคัมภีร์ปริวารแต่งโดยพระธรรมสังคหกาจารย์ในครั้งปฐมสังคายนา โดยได้ยกคัมภีร์ปริวารขึ้นสังคายนาหลังจากได้สังคายนารวบรวมในส่วนสุตตวิภังค์และขันธกะเสร็จแล้ว โดยคัมภีร์ปริวารจัดเป็นคัมภีร์สุดท้ายในพระวินัยปิฎก (การจัดแบ่งดังกล่าวเป็นการแบ่งของสมาคมบาลีปกรณ์ของอังกฤษ ซึ่งแบ่งพระวินัยปิฎกออกเป็นสามหมวดคือ สุตตวิภังค์, ขันธกะ และปริวาร) คัมภีร์ปริวาร มีคัมภีร์อรรถกถาขยายความชื่อ สมันตปาสาทิกา (อรรถกถาพระวินัย ภาค 3) และมีคัมภีร์ฎีกาขยายความอรรถกถาชื่อ ฎีกาสารัตถทีปนี (ฎีกาพระวินัย ภาค 4)  คัมภีร์ปริวารมีเนื้อหารวม 21 หัวข้อ โดยเป็นการประมวลเนื้อหาสำคัญ ๆ มากล่าวไว้ในคัมภีร์เดียว บทความศาสนาพุทธนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เหตุการณ์ นปช. ปะทะกับกลุ่มพันธมิตรฯ 2 กันยายน พ.ศ. 2551

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งหรือเกี่ยวข้องกับวิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2548–2553 เหตุการณ์ นปช. ปะทะกับกลุ่มพันธมิตรฯ 2 กันยายน พ.ศ. 2551 เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2551 เป็นการปะทะกันระหว่างแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) และกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย บริเวณแยก จปร. เป็นเหตุให้มีผู้บาดเจ็บ 45 คน ในจำนวนนี้บาดเจ็บสาหัส 12 รายนอนโรงพยาบาลวชิระ 6 ราย โรงพยาบาลรามาธิบดี 2 ราย โรงพยาบาลหัวเฉียว 2 ราย โรงพยาบาลราชวิถี 1 ราย โรงพยาบาลศิริราช 1 ราย และเสียชีวิต 1 คน ได้แก่ นายณรงค์ศักดิ์ กรอบไธสง ทำให้ นายสมัคร สุนทรเวช นายกรัฐมนตรี ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินในเขตท้องที่กรุงเทพมหานคร แต่งตั้ง พลเอก อนุพงษ์ เผ่าจินดา เป็นหัวหน้าผู้รับผิดชอบในการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉินพลตำรวจเอก พัชรวาท วงษ์สุวรรณ และ พลโท ประยุทธ์ จันทร์โอชา แม่ทัพภาคที่ 1 เป็นรองหัวหน้าผู้รับผิดชอบในการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน ส่งผลให้ห้ามมีการชุมนุมเกิน 5 คน ห้ามสื่อมวลชนนำเสนอข่าวที่กระทบต่อความมั่นคง หรือทำให้ประชาชนหวาดกลัว และในวันที่ 14 กันยายน นายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ รักษาการนายกรัฐมนตรี ประกาศยกเลิกสถานการณ์ฉุกเฉินรวมแล้วประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน 12 วันรวมตลอดวันที่ 25 สิงหาคม ถึง 14 กันยายน บาดเจ็บรวม 106 ราย บาดเจ็บสาหัส 12 ราย เสียชีวิต 1 ราย ต่อมา นายประสิทธิ์ จันทร์เต็มดวง ผู้ทุพพลภาพเสียชีวิตลงในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2558ที่อำเภอลานสกา เวลา 19.45 น. นายสุริยะใส กตะศิลา ผู้ประสานงานกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยแถลงข่าวว่า ทันทีที่ประกาศสงครามครั้งสุดท้าย ภายใต้"แผนปฏิบัติการไทยคู่ฟ้า" ซึ่งจะเริ่มตั้งแต่เช้ามืด ในเวลา 07
คำคล้องจอง

คำคล้องจอง หรือ คำสัมผัส คือลักษณะอย่างหนึ่งของบทกวี มักจะเป็นฉันทลักษณ์ในคำประพันธ์ประเภทต่าง ๆ สัมผัสบังคับ เรียกอีกอย่างว่า สัมผัสนอก หมายถึงสัมผัสที่กำหนดเป็นแบบแผนในคำประพันธ์ เป็นสัมผัสสระ คือมีเสียงสระและตัวสะกดมาตราเดียวกัน เช่นในโคลงสี่สุภาพ บาทแรก คำสุดท้ายของวรรคที่ 2 สัมผัสกับ คำสุดท้ายของวรรคแรก ในบาทที่ 2 และ 3 และบาทที่ 2 คำสุดท้ายของวรรคที่ 2 สัมผัสกับ คำสุดท้ายของวรรคแรก ในบาทที่ 4 ในจินดามณี ฉบับพระโหราธิบดี อธิบายสัมผัสบังคับของโคลงสี่สุภาพไว้ว่า สัมผัสไม่บังคับ หรือ สัมผัสใน หมายถึงสัมผัสที่มิได้กำหนดไว้ในบังคับของคำประพันธ์ จะมีหรือไม่มีก็ได้ แต่ถ้ามีจะเพิ่มให้ไพเราะขึ้นตามความเหมาะสม ในคำประพันธ์ประเภทกลอนก็มีศัพท์ที่ใช้เรียกสัมผัสในลักษณะต่าง ๆ ไว้ ถ้าจะอนุโลมนำมาเทียบเคียงคือ สัมผัสในถือเป็นอลังการทางภาษาที่งดงามของวรรณศิลป์ไทยอย่างหนึ่ง คำประพันธ์ที่แพรวพราวด้วยสัมผัสในย่อมฟังรื่นไหล แต่ทั้งนี้คำที่ใช้ต้องดีทั้งเสียงและความหมาย สัมผัสในของโคลงสี่สุภาพก็จะมีทั้งในวรรคเดียวกัน และระหว่างวรรคของบาทเดียวกัน ทั้งสัมผัสสระ และสัมผัสอักษร หากไม่มีสัมผัสอักษรระหว่างวรรคแรกกับวรรคหลังของแต่ละบาท วรรคหลังควรเป็นคำที่มีสัมผัสอักษร เสียงของโคลงก็จะฟังเลื่อนไหล บทความวรรณกรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
มหาวรรค

คัมภีร์หลักในพระพุทธศาสนาพระไตรปิฎกเถรวาท๔๕ เล่ม คัมภีร์มหาวรรค หรือ มหาวรรค คือหมวดหมู่หนึ่งในคัมภีร์ขันธกะ อันเป็นคัมภีร์ที่สองในพระวินัยปิฎกเถรวาท ตามการจัดแบ่งของสมาคมบาลีปกรณ์ มหาวรรค มีเนื้อหาครอบคลุมพระไตรปิฎกเล่มที่ 4-5 มีเนื้อหาว่าด้วยหลักในการประพฤติในด้านขนบธรรมเนียมเพื่ออาจาระที่เหมาะสมของพระสงฆ์ โดยรวมหลักสิกขาบทในคัมภีร์มหาวรรคเรียกว่า สิกขาบทฝ่ายอภิสมาจาร หรือ สิกขาบทนอกพระปาติโมกข์ คัมภีร์มหาวรรคทั้งหมด จัดอยู่ในหมวดขันธกะ อันเป็นส่วนที่สองในพระวินัยปิฎก คู่กับอาทิพรหมจาริยกาสิกขา ที่เป็นข้อปฏิบัติอันเป็นสิกขาบทหลัก คือพระวินัยบัญญัติ อันเป็นสิกขาบทในพระปาติโมกข์ที่จัดอยู่ในหมวดสุตตวิภังค์ โดยสิกขาบทในคัมภีร์มหาวรรคไม่ได้จัดเป็นข้อห้ามตามสิกขาบทบัญญัติในพระปาติโมกข์ ดังนั้นพระสงฆ์ผู้ล่วงละเมิดข้อห้ามในคัมภีร์มหาวรรคก็ไม่ต้องอาบัติสูงสุดถึงปาราชิก โดยต้องเพียงอาบัติทุกกฎหรือถุลลัจจัย  เนื้อหาในคัมภีร์มหาวรรค นอกจากขนบธรรมเนียมของพระสงฆ์แล้ว ยังมีเนื้อหาว่าด้วยเหตุการณ์สำคัญต่าง ๆ ในพระพุทธประวัติจำนวนมาก เช่น ในหมวดมหาขันธกะอันเป็นหมวดย่อยในคัมภีร์มหาวรรค มีเนื้อหากล่าวถึงพระพุทธประวัติตั้งแต่ครั้งปฐมโพธิกาล จนถึงมัชฌิมโพธิกาล จัดเป็นแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญของพระพุทธศาสนาในยุคแรก ๆ อีกด้วย มหาวรรค มาคู่กับ จูฬวรรค อยู่ในหมวดหมู่คัมภีร์ขันธกะแห่งพระวินัยปิฎกเช่นเดียวกัน ปัจจุบัน คัมภีร์พระไตรปิฎก 45 เล่ม ตามการแบ่งของประเทศไทย จะจัดแบ่งคัมภีร์มหาวรรคออกเป็นสองตอนหรือ 2 ภาค โดยจัดให้ตอนแรก (4 ขันธกะแรก) อยู่ในเล่มที่ 4 และตอนที่สอง (6 ขันธกะหลัง) อยู่ในเล่มที่ 5 บทความศาสนาพุทธนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เดอะแบช

เดอะแบช (The Bash) เป็น รายการเพย์-เพอร์-วิว ของ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี จัดขึ้นทุกเดือน มิถุนายน/กรกฎาคม โดย เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ รายการนี้ได้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1985 ภายใต้สมาคม จิมครอคเกตต์โปรโมชั่นส์ ของ แนชั่นแนลเรสต์ลิงแอไลแอนซ์ (NWA) และต่อมาโดย เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง (WCW) ตามที่ระบุไว้ในหนังสือ ทูบีเดอะแมน ของ ริก แฟลร์ ดัสตี้ โรดส์ เป็นคนคิดคอนเซ็ปต์ “เดอะเกรทอเมริกันแบช” ขึ้นมา รายการนี้ถูกจัดเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2000 และไม่มีการจัดอีกต่อไป เนื่องจากการซื้อ ดับเบิลยูซีดับเบิลยู โดย ดับเบิลยูดับเบิลยูอี แต่อย่างไรก็ตาม หลังจากการเว้นว่างไป 4 ปี รายการนี้ก็ได้กลับมาจัดขึ้นอีกครั้งหนึ่งในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2004 และถูกจัดให้เป็นกรรมสิทธิ์ของค่าย สแมคดาวน์ ตั้งแต่ ค.ศ. 2004 – 2006 ต่อมา ในปี ค.ศ. 2007 เพื่อเป็นการดำเนินรอยตามเรสเซิลเมเนีย รายการเพย์-เพอร์-วิวทุกรายการกลายเป็นกรรมสิทธิ์ของทั้งสามค่าย และในปี ค.ศ
จูฬวรรค

คัมภีร์หลักในพระพุทธศาสนาพระไตรปิฎกเถรวาท๔๕ เล่ม คัมภีร์จูฬวรรค หรือ จูฬวรรค (คัมภีร์จุลวรรค หรือ จุลวรรค) แปลว่า หมวดเล็ก คือหมวดหมู่ที่สองในคัมภีร์ขันธกะ อันเป็นคัมภีร์ที่สองในพระวินัยปิฎกเถรวาท ตามการจัดแบ่งของสมาคมบาลีปกรณ์ จูฬวรรค มีเนื้อหาครอบคลุมพระไตรปิฎกเล่มที่ 6-7 มีเนื้อหาว่าด้วยหลักโดยเบ็ดเตล็ดในการประพฤติในด้านขนบธรรมเนียมเพื่ออาจาระที่เหมาะสมของพระสงฆ์ รวมไปถึงส่วนสังฆกรรมประเภทนิคหกรรมของพระสงฆ์ด้วย โดยรวมหลักสิกขาบทในคัมภีร์จูฬวรรคเรียกว่า สิกขาบทฝ่ายอภิสมาจาร หรือ สิกขาบทนอกพระปาติโมกข์ คัมภีร์จูฬวรรคทั้งหมด จัดอยู่ในหมวดขันธกะ อันเป็นส่วนที่สองในพระวินัยปิฎก คู่กับอาทิพรหมจาริยกาสิกขา ที่เป็นข้อปฏิบัติอันเป็นสิกขาบทหลัก คือพระวินัยบัญญัติ อันเป็นสิกขาบทในพระปาติโมกข์ที่จัดอยู่ในหมวดสุตตวิภังค์ โดยเนื้อหาส่วนใหญ่ในคัมภีร์จูฬวรรคภาคแรกเกี่ยวกับสังฆกรรมวิธีการลงนิคหกรรม, ปริวาสกรรม, และวิธีการระงับอธิกรณ์ มีเนื้อหาเกี่ยวสิกขาบทแต่เพียงเล็กน้อย โดยสิกขาบทในคัมภีร์จูฬวรรคไม่ได้จัดเป็นข้อห้ามตามสิกขาบทบัญญัติในพระปาติโมกข์ ดังนั้นพระสงฆ์ผู้ล่วงละเมิดข้อห้ามในคัมภีร์มหาวรรคก็ไม่ต้องอาบัติสูงสุดถึงปาราชิก โดยต้องเพียงอาบัติทุกกฎหรือถุลลัจจัย  เนื้อหาในคัมภีร์จูฬวรรค แสดงถึงกระบวนการในการแก้ปัญหาอย่างมีระบบของคณะสงฆ์ (ญัตติกรรม) บางตอนมีเนื้อหาแสดงถึงขั้นตอนในกระบวนการยุติธรรมที่ผสมผสานกันระหว่างหลักเสียงข้างมาก (Majority rule) กับหลักการในพระธรรมวินัย เช่นใน เยภุยยสิกา เป็นต้น จูฬวรรค มาคู่กับ มหาวรรค อยู่ในหมวดหมู่คัมภีร์ขันธกะแห่งพระวินัยปิฎกเช่นเดียวกัน ปัจจุบัน คัมภีร์พระไตรปิฎก 45 เล่ม ตามการแบ่งของประเทศไทย จะจัดแบ่งคัมภีร์จูฬวรรคออกเป็นสองตอนหรือ 2 ภาค ทั้งหมด 12 ขันธกะ โดยจัดให้ตอนแรก (4 ขันธกะแรก) อยู่ในเล่มที่ 6 และตอนที่สอง (8 ขันธกะหลัง) อยู่ในเล่มที่ 7 บทความศาสนาพุทธนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เธรซ

เธรซ (อังกฤษ: Thrace, /θreɪs/, บัลแกเรีย: Тракия, Trakiya, กรีก: Θράκη, Thráki, ตุรกี: Trakya) เป็นบริเวณประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์ทางตะวันออกเฉียงใต้ของยุโรป ในปัจจุบันเธรซหมายถึงบริเวณที่ครอบคลุม ตอนใต้ของบัลแกเรีย (เธรซเหนือ), ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรีซ (เธรซตะวันตก), และตุรกีในยุโรป (เธรซตะวันออก) พรมแดนเธรซติดกับทะเลสามทะเล: ทะเลดำ, ทะเลอีเจียน และทะเลมาร์มารา บางครั้งเธรซก็เรียกว่า “รูเมเลีย” (Rumelia) หรือ “ดินแดนของโรมัน” ในประมวลเรื่องปรัมปรากรีก ชื่อของเธรซมาจากชื่อของวีรสตรีและแม่มดชื่อว่า เธรซ ซึ่งเป็นลูกของโอซีอานัส พาร์ธีโนปี และพี่สาวหรือน้องสาวของยูโรปา บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
มาซิโดเนีย (ภูมิภาค)

ภูมิภาคมาซิโดเนีย (อังกฤษ: Macedonia region) เป็นบริเวณภูมิศาสตร์และบริเวณประวัติศาสตร์ของคาบสมุทรบอลข่านทางตะวันออกเฉียงใต้ของยุโรป เขตแดนของมาซิโดเนียเปลี่ยนแปลงตลอดมาในประวัติศาสตร์แต่โดยทั่วไปแล้วจะรวมประเทศห้าประเทศในคาบสมุทรบอลข่าน: กรีซ, นอร์ทมาซิโดเนีย, บัลแกเรีย, แอลเบเนีย และเซอร์เบีย และมีเนื้อที่ราว 67,000 ตารางกิโลเมตรโดยมีประชากรราว 4.76 ล้านคน มาซิโดเนียเป็นบริเวณที่ตั้งถิ่นฐานที่เก่ที่สุดที่ตั้งกันมาราวตั้งแต่ 9,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช และกลายมาเป็นศูนย์กลางของอำนาจของกรีซโบราณ และเป็นบริเวณของความขัดแย้งตลอดมาในประวัติศาสตร์จนกระทั่งถึงทุกวันนี้ บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ทรานซิลเวเนีย

ทรานซิลเวเนีย (อังกฤษ: Transylvania; โรมาเนีย: Ardeal หรือ Transilvania; ฮังการี: Erdély; เยอรมัน: Siebenbürgen) เป็นภูมิภาคประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของโรมาเนีย โดยมีเขตแดนด้านตะวันออกและทางใต้ติดต่อกับ เทือกเขาคาร์เพเทียน (Carpathian mountains) ทางตะวันตกจรดเทือกเขาอพูเซนิ (Apuseni Mountains) แต่ "ทรานซิลเวเนีย" ที่ใช้กันมักจะรวมบริเวณที่เลยไปจากตัวทรานซิลเวเนียเองและภูมิภาคประวัติศาสตร์ของบริเวณบานัต, กรีชานา และมารามูเรช ทรานซิลเวเนียเดิมเป็นศูนย์กลางของราชอาณาจักรดากิอา (82 ก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 106) ในปี ค.ศ. 106 จักรวรรดิโรมันก็ได้รับชัยชนะต่อดากิอา หลังจากนั้ความมั่งคั่งของดากิอาก็สิ้นสุดลง หลังจากกองทหารโรมันถอยจากบริเวณนี้ในปี ค.ศ. 271 ทรานซิลเวเนียก็ถูกรุกรานโดยชนเผ่าต่าง ๆ ที่ทำให้ได้รับอิทธิพลต่าง ๆ ในช่วงเวลานี้ทรานซิลเวเนียก็ถูกปกครองโดยวิซิกอท, ชนฮั่น, ชนเกปิด และชนอวาร์ จากนั้นชนดาเชียนที่รับวัฒนธรรมโรมันไม่ก็โยกย้ายกันขึ้นไปอยู่กันบนเขาเพื่อรักษาวัฒนธรรม หรือย้ายลงไปทางใต้ แต่ก็อาจเป็นได้ว่าชนดาโต–โรมันยังคงรักษาวัฒนธรรมผสมของตนเองอยู่ในทรานซิลเวเนีย นักวิชาการยังคงโต้แย้งกันเรื่องประชากรของทรานซิลเวเนียก่อนการพิชิตของฮังการี ชนมาจยาร์พิชิตทรานซิลเวเนียได้ในตอนปลายของคริสต์ศตวรรษที่ 9 แต่มีอิทธิพลในดินแดนนี้อย่างมั่นคงในปี ค.ศ. 1003 เมื่อพระเจ้าสตีเฟนที่ 1 แห่งฮังการีตามตำนานทรงได้รับชัยชนะต่อเจ้าท้องถิ่นที่มีชื่อว่า "จูลอ" (Gyula) ระหว่างปี ค.ศ
พระเจ้าอิชต์วานที่ 1 แห่งฮังการี

พระเจ้าอิชต์วานที่ 1 หรือ นักบุญอิชต์วานที่ 1 (ฮังการี: I. (Szent) István; ละติน: Sanctus Stephanus; ค.ศ. 967/ค.ศ. 969/ค.ศ. 975 (แอสแตร์โกม) – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1038 (แอสแตร์โกม หรือเซเคซเฟเฮร์วาร์)) อิชต์วานทรงเป็นเจ้าฟ้าเอกแห่งฮังการีระหว่างปี ค.ศ. 997 จนถึง ค
คลองสนามชัย

คลองสนามชัย หรือ คลองมหาชัย หรือ คลองมหาไชยชลมารค หรือ คลองพระพุทธเจ้าหลวง เป็นคลองที่ขุดขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดีแห่งกรุงศรีอยุธยา แทนที่คลองโคกขามเดิม ซึ่งมีความคดเคี้ยวอย่างมาก เรียกคลองที่ขุดขึ้นใหม่นี้ว่า คลองพระพุทธเจ้าหลวง แต่ยังไม่ทันแล้วเสร็จก็สวรรคตไปก่อน ต่อมาสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระได้โปรดเกล้าให้พระราชสงครามเป็นนายกอง เกณฑ์คนจากหัวเมืองปักษ์ใต้มาขุดต่อ หัวเมืองปักษ์ใต้ในสมัยนั้น หมายถึงหัวเมืองที่อยู่ทางใต้ของกรุงศรีอยุธยา เช่น เมืองสาครบุรี สามโคก ราชบุรี ธนบุรี นนทบุรี เพชรบุรี ใช้เวลาขุดสองเดือนจึงแล้วเสร็จ จุดเริ่มต้นของคลองอยู่ต่อจากคลองด่าน บริเวณแยกคลองบางขุนเทียน ในเขตจอมทอง แล้วไปออกแม่น้ำท่าจีนที่อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ตัวคลองลึก 6 ศอก และกว้าง 7 วา ใช้ในการคมนาคมขนส่ง และทำสงคราม และยังมีชาวต่างชาติใช้เส้นทางนี้ไปกรุงศรีอยุธยาโดยไม่ต้องผ่านเข้าทางแม่น้ำเจ้าพระยาอีกด้วย ผลสืบเนื่องที่สำคัญคือการบุกเบิกพื้นที่สองฝั่งคลองมาใช้ในการเกษตรอย่างกว้างขวาง นับเป็นผลงานสำคัญในรัชกาลนี้ นอกจากนั้นแล้ว ใน พ.ศ. 2352 คลองสายนี้เป็นเส้นทางที่สมเด็จกรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์ทรงใช้ยกทัพไปปราบพม่าที่เมืองถลางและเมืองชุมพรอีกด้วย  ปัจจุบันคลองสนามชัยเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญในกรุงเทพมหานครและจังหวัดสมุทรสาคร คลองมหาชัยนี้ยังเป็นที่มาของชื่อเรียกที่นิยมของจังหวัดสมุทรสาครอีกด้วย เนื่องจากตัวเมืองตั้งอยู่ที่บริเวณปากคลองมหาชัยพอดี ในปัจจุบันนิยมเรียกคลองนี้ว่าคลองมหาชัย ในจังหวัดสมุทรสาคร และเรียกคลองสนามชัย ในฝั่งธนบุรี โดยทั่วไปไม่ได้เจาะจงว่าบริเวณใดเป็นจุดเริ่มต้นคลองสนามชัย แต่จะถือกันว่าคลองสนามชัยและคลองด่านเป็นคลองเดียวกันในละแวกนั้น ในเขตจอมทองจึงเรียกคลองนี้ทั้งคลองสนามชัยและคลองด่าน
เก็บภาษี (มาซาชิโอ)

เก็บภาษี (อังกฤษ: Tribute Money) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยมาซาชิโอจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่เขียนราวคริสต์ทศวรรษ 1420 ภายในชาเปลบรันคาชชิ, ภายในวัดซานตามาเรียเดลคาร์มิเนในเมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี งานชิ้นนี้ถือกันว่าเป็นงานชิ้นที่ดีที่สุดชิ้หนึ่งของมาซาชิโอและเป็นงานชิ้นสำคัญของการวิวัฒนาการของศิลปะยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี ภาพเขียนนี้เป็นส่วนหนึ่งในภาพชุดชีวิตของนักบุญปีเตอร์ เป็นฉากจากพระวรสารนักบุญแม็ทธิว สิ่งที่สำคัญของภาพเขียนนี้คือการใช้วิธีการเขียนภาพแบบใหม่ที่เป็นลักษณะทัศนมิติ และ “ค่าต่างแสง” หรือการเขียนที่ใช้แสงเงาที่ตัดกัน ภาพเขียนได้รับความเสียหายอย่างหนักจนกระทั่งมาได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในคริสต์ทศวรรษ 1980 บทความจิตรกรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
(เดย์ลองทูบี) โคลสทูยู

"(เดย์ลองทูบี) โคลสทูยู" (อังกฤษ: (They Long to Be) Close to You) เป็นเพลงดังที่แต่งโดยเบิร์ต แบแคแรกและฮัล เดวิด บันทึกเสียงครั้งแรกโดยริชาร์ด แชมเบอร์เลน ออกวางขายในชื่อ "They Long to Be Close to You" (ไม่มีวงเล็บ) ซึ่งเป็นซิงเกิลหน้าหลังของเพลงดัง "Blue Guitar" แต่ต่อมาบันทึกเสียงโดย ดิออน วอร์วิก ในปี 1963 และนำมาบันทึกเสียงโดยการเรียบเรียงใหม่ของเบิร์ต แบแคแรกในปี 1968 แต่เวอร์ชันที่เป็นที่รู้จักที่สุดคือของวง เดอะคาร์เพนเทอร์ส ในปี 1970 เป็นเพลงฮิตเพลงแรกของพวกเขา ขึ้นอันดับ 1 ในอเมริกา และ 6 ในอังกฤษ เป็นเพลงที่ทำให้วงนี้ได้รับรางวัล Grammy ถึง 2 รางวัลคือ Best New Artist (ศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม) และ Best Contemporary Vocal Performance by a Duo, Group or Chorus โดยครั้งแรกที่ปล่อยออกมาเป็นซิงเกิลเขียนเพียงแค่ Close To You เท่านั้น ปัจจุบันเพลงนี้ถูกบรรจุอยู่ใน Grammy Hall of Fame ด้วย เพลงนี้เป็นซิงเกิลแรกจากอัลบั้มที่ 2 ของวงคาร์เพนเทอร์ส Close To You หลังจากที่เพลง Ticket To Ride ซิงเกิลก่อนหน้านั้นไม่ค่อยประสบความสำเร็จเท่าที่ควร (อันดับที่ 54 ในอเมริกา) และอัลบั้มแรก Offering ไม่สามารถทำตลาดได้ แต่จากการให้โอกาสอีกครั้งของ เฮิร์บ อัลเพิร์ต ทำให้พวกเขาได้รับโอกาสที่ทำงานเพลงอีกชุด (They Long To Be) Close To You ถูกเรียบเรียงออกมา 3 ครั้งโดยริชาร์ด คาร์เพนเทอร์ส จนผ่านความเห็นชอบจาก เฮิร์บ และถูกปล่อยออกมาเป็นซิงเกิลที่ 2 ถัดจาก Ticket To Ride โดยที่เฮิร์บเองได้ถามริชาร์ดถึงเพลงนี้ว่าผลน่าจะเป็นอย่าง ซึ่งริชาร์ดเองก็ไม่มั่นใจนักโดยตอบเฮิร์บไปว่าถ้าไม่ขึ้นอันดับที่ 1 ก็ไม่เข้าชาร์ทเลย (สมัยกลางยุค 60s ถึงต้น 70s ดนตรีร็อคแอนด์โรลยังครองตลาด) ผลคือเพลงนี้ไต่สู่ชาร์ทอเมริกาได้อย่างรวดเร็วจากสัปดาห์หนึ่งไปสัปดาห์หนึ่งจนขึ้นสู่อันดับที่ 1 และครองอันดับได้นาน 4 สัปดาห์ทีเดียว มียอดจำหน่ายเกินกว่า 1 ล้านแผ่นในอเมริกาและเป็นแผ่นเสียงทองคำแผ่นแรกของวง เพลงนี้ทำให้วงคาร์เพนเทอร์สประสบความสำเร็จและเริ่มต้นเป็นที่รู้จักของแฟนเพลง บทความเพลง ดนตรี หรือ เครื่องดนตรีนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล