nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
สงครามครูเสดครั้งที่ 1

โลกคริสต์ศาสนิกชน: โลกมุสลิม: นักรบครูเสด:~ 35,000 นาย ไบแซนไทน์: ครั้งที่ 1 – ครูเสดนอร์เวย์ – ครั้งที่ 2 – ครั้งที่ 3ครูเสดลิโวเนีย – ครูเสดเยอรมัน – ครั้งที่ 4ครูเสดแอลบิเจนเซียน – ครูเสดเด็ก – ครั้งที่ 5ครูเสดปรัสเซีย – ครั้งที่ 6 – ครั้งที่ 7ครูเสดคนเลี้ยงแกะ – ครั้งที่ 8 – ครั้งที่ 9ครูเสดอารากอน – ครูเสดอเล็กซานเดรียยุทธการนิโคโปลิส – ครูเสดตอนเหนือ – สงครามฮุสไซต์ครูเสดวาร์นา – ออตโตมันรุกรานโอตรันโตสงครามออตโตมัน-ฮังการี – สงครามออตโตมัน-ฮับส์บูร์ก สงครามครูเสดครั้งที่ 1 (ค.ศ. 1096–1099) เริ่มต้นเป็นการแสวงบุญอย่างกว้างขวาง (ฝรั่งเศสและเยอรมนี) และจบลงด้วยปฏิบัติการนอกประเทศของทหารโดยทวีปยุโรปที่นับถือโรมันคาทอลิกเพื่อทวงแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ซึ่งถูกยึดในการพิชิตเลแวนต์ของมุสลิม (ค.ศ. 632–661) จนเป็นผลให้ยึดเยรูซาเลมได้เมื่อ ค.ศ. 1099 ในที่สุด สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 2 ทรงเริ่มสงครามเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1095 โดยมีเป้าหมายหลักเพื่อสนองต่อการอุทธรณ์ของจักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 1 โคมเนนอสแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ ผู้ทรงขอให้อาสาสมัครจากทิศตะวันตกมาช่วยขับตุรกีเซลจุคจากอานาโตเลีย ไม่นานเป้าหมายเพิ่มเติมได้กลายมาเป็นวัตถุประสงค์หลักแทน คือ การพิชิตนครศักดิ์สิทธิ์เยรูซาเลมและแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ของคริสต์ศาสนิกชน และปลดปล่อยคริสต์ศาสนิกชนตะวันออกจากการปกครองของมุสลิม ระหว่างครูเสด อัศวิน ชาวนาและข้าติดที่ดินจากหลายชาติยุโรปตะวันตกเดินทางข้ามน้ำข้ามแผ่นดินไปยังกรุงคอนสแตนติโนเปิลก่อนแล้วมุ่งสู่เยรูซาเลม นักรบครูเสดมาถึงเยรูซาเลม โจมตีนคร และยึดได้ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1099 สังหารผู้อยู่อาศัยมุสลิม คริสต์ศาสนิกชนและยิวไปเป็นจำนวนมาก นักรบเหล่านี้ยังสถาปนาราชอาณาจักรเยรูซาเลม เคาน์ตีตริโปลี ราชอาณาจักรอันติโอค และเคาน์ตีเอเดสสา เนื่องจากสงครามครูเสดครั้งที่ 1 ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับเยรูซาเลม นครซึ่งไม่เคยอยู่ภายใต้ภาวะครอบงำของคริสต์ศาสนิกชนมาถึง 461 ปี และกองทัพนักรบครูเสดปฏิเสธจะคืนดินแดนให้อยู่ในการควบคุมของจักรวรรดิไบแซนไทน์ สถานภาพของสงครามครูเสดครั้งที่ 1 ว่าเป็นการป้องกันหรือการรุกรานโดยสภาพจึงยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ สงครามครูเสดครั้งที่ 1 เป็นการสนองส่วนหนึ่งของคริสต์ศาสนิกชนต่อการพิชิตดินแดนโดยมุสลิม และมีสงครามครูเสดครั้งที่ 2 ถึงครั้งที่ 9 ตามมา แต่สิ่งที่ได้มายืนยาวอยู่ไม่เกิน 200 ปี สงครามนี้ยังเป็นก้าวสำคัญก้าวแรกสู่การเปิดการค้าระหว่างประเทศอีกหนในทางตะวันตกนับแต่จักรวรรดิโรมันตะวันตกล่มสลาย วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ สงครามครูเสดครั้งที่ 1 บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สงครามครูเสดครั้งที่ 2

อานาโตเลีย: ลิแวนต์ คาบสมุทรไอบีเรีย: รัฐนักรบครูเสด คณะทหาร ครูเสด ฝั่งตะวันตก (เรกองกิสตา) Wendish Crusade รัฐลิแวนต์: ฝั่งตะวันตก: Wends: Wendish allies: Melisende of JerusalemBaldwin III of JerusalemRaymond II of Tripoliแรมงแห่งปัวตีเยพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส และ อาลีเยนอร์แห่งอากีแตนThoros II of ArmeniaRaynald of ChâtillonTheodwinพระเจ้าอาฟงซูที่ 1 แห่งโปรตุเกสพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนและกัสติยาราโมน บารังเกที่ 4พระเจ้าค็อนราทที่ 3 แห่งเยอรมนีOttokar III of Styriaจักรพรรดิมานูเอลที่ 1 โคมเนนอสThierry of Alsaceพระเจ้าสตีเฟนแห่งอังกฤษเจฟฟรีย์ที่ 5 เคานต์แห่งอ็องฌูVladislaus II of BohemiaRobert de CraonEverard des BarresVladislaus II the Exileไฮน์ริชที่ 12 ดยุกแห่งบาวาเรียAlbert the BearCanute V of DenmarkSweyn III of Denmarkจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์Anselm of HavelbergConrad the GreatOtto of FreisingAlfonso JordanMatthias IGodfrey IIIHenry JasomirgottAdolf II of Holstein ฝั่งตะวันออก:Mesud IImad ad-Din ZengiNur ad-DinSaif ad-Din Ghazi IAl-MuqtafiAl-Hafiz ฝั่งตะวันตก:Tashfin ibn AliIbrahim ibn TashfinIshaq ibn AliAbd al-Mu'min Wends กับพันธมิตร: ครั้งที่ 1 – ครูเสดนอร์เวย์ – ครั้งที่ 2 – ครั้งที่ 3 ครูเสดลิโวเนีย – ครูเสดเยอรมัน – ครั้งที่ 4 ครูเสดแอลบิเจนเซียน – ครูเสดเด็ก – ครั้งที่ 5 ครูเสดปรัสเซีย – ครั้งที่ 6 – ครั้งที่ 7 ครูเสดคนเลี้ยงแกะ – ครั้งที่ 8 – ครั้งที่ 9 ครูเสดอารากอน – ครูเสดอเล็กซานเดรียยุทธการนิโคโปลิส – ครูเสดตอนเหนือ – สงครามฮุสไซต์ครูเสดวาร์นา – ออตโตมันรุกรานโอตรันโตสงครามออตโตมัน-ฮังการี – สงครามออตโตมัน-ฮับส์บูร์ก แม่แบบ:Campaignbox Second Crusade ครั้งที่ 1 – ครูเสดนอร์เวย์ – ครั้งที่ 2 – ครั้งที่ 3 ครูเสดลิโวเนีย – ครูเสดเยอรมัน – ครั้งที่ 4 ครูเสดแอลบิเจนเซียน – ครูเสดเด็ก – ครั้งที่ 5 ครูเสดปรัสเซีย – ครั้งที่ 6 – ครั้งที่ 7 ครูเสดคนเลี้ยงแกะ – ครั้งที่ 8 – ครั้งที่ 9 ครูเสดอารากอน – ครูเสดอเล็กซานเดรียยุทธการนิโคโปลิส – ครูเสดตอนเหนือ – สงครามฮุสไซต์ครูเสดวาร์นา – ออตโตมันรุกรานโอตรันโตสงครามออตโตมัน-ฮังการี – สงครามออตโตมัน-ฮับส์บูร์ก สงครามครูเสดครั้งที่ 2 (อังกฤษ: Second Crusade) (ค.ศ. 1147-ค.ศ. 1149) เป็นสงครามครูเสด ครั้งสำคัญครั้งที่สองที่เริ่มจากยุโรปในปี ค.ศ. 1145 ในการโต้ตอบการเสียอาณาจักรเอเดสสาในปีก่อนหน้านั้น อาณาจักรเอเดสสาเป็นอาณาจักรครูเสดอาณาจักรแรกที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างสงครามครูเสดครั้งที่ 1 (ค.ศ. 1095-ค.ศ. 1099) และเป็นอาณาจักรแรกที่ล่ม สงครามครูเสดครั้งที่ 2 ได้รับการประกาศโดยสมเด็จพระสันตะปาปายูจีนที่ 3 และเป็นสงครามครูเสดครั้งแรกที่นำโดยพระมหากษัตริย์ยุโรปที่รวมทั้งพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส และพระเจ้าคอนราดที่ 3 แห่งเยอรมนี พร้อมด้วยการสนับสนุนของขุนนางสำคัญต่างๆ ในยุโรป กองทัพของทั้งสองพระองค์แยกกันเดินทางข้ามยุโรปไปยังตะวันออกกลาง หลังจากข้ามเข้าสู่ดินแดนของจักรวรรดิไบแซนไทน์ในอานาโตเลียแล้ว กองทัพทั้งสองต่างก็ได้รับความพ่ายแพ้ต่อเซลจุคเติร์ก แหล่งข้อมูลของคริสเตียนตะวันตก--โอโดแห่งดุยล์ (Odo of Deuil) และคริสเตียนซีเรียคอ้างว่าจักรพรรดิมานูเอลที่ 1 โคมเนนอสแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ทรงมีส่วนในความพ่ายแพ้ครั้งนี้โดยทรงสร้างอุปสรรคแก่การเดินหน้าของกองทัพทั้งสองโดยเฉพาะในอานาโตเลีย และทรงเป็นเป็นผู้สั่งการโจมตีของเซลจุคเติร์ก กองทัพที่ร่อยหรอที่เหลือของพระเจ้าหลุยส์และพระเจ้าคอนราดก็เดินทางต่อไปยังกรุงเยรูซาเลม และในปี ค.ศ
พระเจ้าโก

จักรพรรดิแทโจยอง (ไม่ทราบแน่ชัด - ค.ศ.719) หรือที่รู้จักกันในนาม จักรพรรดิโก (ฮันกึล: 고왕, ฮันจา: 高王) เป็นผู้สถาปนาอาณาจักรพัลแฮ ทรงครองราชย์ระหว่างปีค.ศ.699 ถึง 719 ชาติกำเนิดของพระองค์นั้นเป็นที่โต้แย้งกันมาก(ดูด้านล่าง) โดยนักวิชาการส่วนใหญ่ในเกาหลีเชื่อว่าพระองค์มีเชื้อสายโกคูรยอ แต่นักวิชาการส่วนใหญ่ในจีนกลับเชื่อว่าพระองค์มีบรรพบุรุษเป็นชาวมัลกัล(โมเฮ) แทโจยองเป็นบุตรชายคนแรกของแม่ทัพแท จุงซาง (ฮันกึล: 대중상 ฮันจา: 大仲象) หรือชีชีจงเซียง (เกาหลี: 걸걸중상, จีน: 乞乞仲象) แห่งอาณาจักรโกคูรยอ แทโจยองประสูติเมื่อไหร่และที่ไหนไม่แน่ชัด หลังจากการล่มสลายของโกคูรยอแก่กองทัพซิลลาและราชวงศ์ถัง แทจุงซางยังคงอยู่ที่ป้อมอันซีโดยไม่ได้ถูกโจมตีในช่วงสงครามโกคูรยอ-ถังครั้งที่3 อย่างไรก็ตามในปี668 โคกูรยอล่มสลาย แม้ว่าทั้งสองพ่อลูกจะร่วมรบอย่างกล้าหาญ แต่ทั้งสองก็ถูกจับเป็นเชลย หลังจากความพ่ายแพ้ของกบฏชาวชี่ตันที่นำโดยหลี่จินฉงต่อราชวงศ์ถังในปี696 ชาวซูโม่ โมเฮและโคกูรยอที่เหลืออยู่อันมีผู้นำคือแทจุงซาง และชาวไป่ซานโมเฮที่มีผู้นำคือชีซีพีอวี้ (ฮันกึล: 걸사비우, ฮันจา: 乞四比羽) ได้เป็นพันธมิตรกันเพื่อแสวงหาอิสรภาพ เพราะความมุ่งร้ายของนโยบายการทำให้สงบของบูเช็กเทียน ทำให้พวกเขาต้องหนีไปทางตะวันออกสู่ดินแดนบ้านเกิดของพวกเขา ทัพถังได้ฆ่าชีซีพีอวี้และแทจุงซางก็เสียชีวิต แทโจยองจึงรวมกองทัพโคกูรยอและมัลกัลเข้าด้วยกันเพื่อต้านการโจมตีของราชวงศ์ถัง เขาได้ชัยชนะอย่างเด็ดขาดเหนือราชวงศ์ถังในยุทธการชอนมุนรยอง (ฮันกึล: 천문령, ฮันจา: 天門嶺)ทำให้เขาสามารถก่อตั้งอาณาจักรของเขาเอง เขาสถาปนาตัวเองเป็นกษัตริย์แห่งจินในปี698 เขาตั้งเมืองหลวงที่เขาดงมอทางใต้ของมณฑลจี๋หลินในปัจจุบัน และสร้างเมืองดงมอซานซองที่จะใช้เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรจินอันยิ่งใหญ่ (ฮันกึล: 대진국, ฮันจา: 大辰國) พระเจ้าแทโจยองทรงพยายามขยายอิทธิพลของพระองค์ในการเมืองระดับชาติรวมถึงราชวงศ์ถัง เผ่าทูเจวี๋ย เผ่าชี่ตัน อาณาจักรซิลลาและดินแดนอิสระบางส่วนของชาวโมเฮ แรกสุดพระองค์ทรงส่งทูตไปยังทูเจวี๋ย จึงทรงไกล่เกลี่ยกับราชวงศ์ถังด้วยพระองค์เองเมื่อจักรพรรดิถังจงจงฟื้นราชสมบัติ ในปี712พระเจ้าแทโจยองทรงเปลี่ยนชื่ออาณาจักรของพระองค์เป็นพัลแฮ นอกเหนือจากการบรรลุถึงยุคแห่งความเหลือเฟือภายในอาณาจักรแล้ว พระองค์ยังต้องการจัดการอาณาจักรซิลลาด้วย ซิลลานั้นไม่มีความคิดที่จะยอมทำตามเพราะพวกเขาเคยขอความช่วยเหลือจากราชวงศ์ถังเพื่อมายึดครองโคกูรยอที่เป็นรัฐที่ครองอำนาจอยู่ก่อนหน้าพัลแฮ ความคิดที่จะรุกรานซิลลาได้รับการปฏิบัติโดยพระราชโอรสและรัชทายาท คือพระเจ้ามู พระเจ้าแทโจยองเสด็จสวรรคตในปี719 พระราชโอรสแทมูเยขึ้นครองราชย์สืบต่อ แทโจยองได้รับพระราชทินนามว่า จักรพรรดิโก ในช่วงต้นรัชสมัย อาณาจักรซิลลาไม่พอใจที่มีการก่อตั้งอาณาจักรพัลแฮโดยชาวโคกูรยอเดิม จึงร่วมกับจีนเพื่อทำลายพัลแฮ แต่จีนกลับไม่ช่วยเหลือ เพราะเห็นว่าอาณาจักรพัลแฮมีฐานะทัดเทียมกันกับอาณาจักรซิลลา และยังมีความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมกับจีน ชนเผ่าเร่ร่อน และญี่ปุ่นด้วย บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ทุนสำรองระหว่างประเทศ

คำว่า ทุนสำรองระหว่างประเทศ (อังกฤษ: International reserves) ได้พัฒนามาจากคำว่า เงินสำรองจากการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ (อังกฤษ: Foreign exchange reserves) ซึ่งในอดีตหมายถึงเงินตราต่างประเทศที่ไม่ได้ถูกแลกกลับคืน เกิดขึ้นจากการที่เมื่อบุคคลต่างประเทศต้องการนำเงินตราต่างประเทศมาแลกเป็นเงินตราท้องถิ่น ธนาคารกลางท้องถิ่นก็จะพิมพ์เงินตราท้องถิ่นออกมาเพื่อให้บุคคลนั้นแลกไปใช้ลงทุนหรือซื้อสินค้าและบริการในท้องถิ่น เมื่อนำเงินตราท้องถิ่นไปใช้จ่ายแล้วก็มักไม่แลกคืนหรือแลกคืนน้อยกว่าที่แลกมา ดังนั้นเงินตราต่างประเทศที่อยู่ในธนาคารกลางท้องถิ่นก็สภาพกลายเป็นทุนสำรองไป เช่นในสมัยรัชกาลที่ 4 ของไทยเมื่อมีเสรีการค้า ต่างชาติได้นำเงินตราต่างประเทศจำนวนมากเข้ามาแลกเป็นเงินบาท รัฐบาลสยามต้องผลิตเหรียญกษาปณ์และธนบัตรจำนวนมากเพื่อเพียงพอให้ต่างชาติแลก ต่างชาติเหล่านี้ก็นำเงินบาทไปซื้อสินค้าต่างๆในสยามเพื่อนำออกไปขายต่อในประเทศที่สาม ทำให้ท้องพระคลังมีเงินตราต่างประเทศเพิ่มขึ้นอย่างมากจากการที่ต่างชาติไม่ได้แลกกลับไป เงินตราต่างประเทศเหล่านี้ก็ตกเป็นของแผ่นดิน (เนื่องจากยุคนั้นยังไม่มีระบบธนาคารกลาง) ในปัจจุบัน คลังสำรองของธนาคารกลางมิได้มีแต่เงินตราต่างประเทศเท่านั้น แต่ยังมีสินทรัพย์อื่นๆที่ธนาคารกลางได้เก็บเงินสำรองส่วนหนึ่งไปซื้อไว้เพื่อให้งอกเงย เช่น พันธบัตร, ทองคำ, หุ้น, สิทธิพิเศษในการถอนเงิน เป็นต้น จากการที่คลังสำรองประกอบด้วยสินทรัพย์หลายชนิดนี้เอง จึงมีการใช้คำศัพท์ที่มีความตรงตัวยิ่งขึ้น โดยเปลี่ยนจากคำว่า "เงินสำรอง" เป็น "ทุนสำรอง" ซึ่งหมายถึงเป็นสินทรัพย์ทุกประเภทของธนาคารกลางที่อยู่ในหลายสกุลเงิน โดยมากมักเป็นสกุล ดอลลาร์สหรัฐ รวมไปถึง ยูโร, ปอนด์สเตอร์ลิง และ เยน ทั้งนี้เพื่อใช้เป็นหลักประกันให้กับค่าเงินของประเทศเจ้าของทุนสำรองนั้นนั้น ทุนสำรองระหว่างประเทศ มีหน้าที่สำคัญในระบบเศรษฐกิจ คือ สร้างความเชื่อมั่นให้กับประเทศ และรองรับความเสี่ยงจากภาคต่างประเทศ โดยสามารถนำไปใช้แทรกแซงเพื่อดูแลค่าเงินในภาวะที่ตลาดการเงินมีความผันผวนสูง และการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงของค่าเงินอาจส่งผลกระทบต่อภาคเศรษฐกิจจริงได้ ดังนั้นหลักการบริหารทุนสำรองระหว่างประเทศ เพื่อให้บรรลุหน้าที่หลักข้างต้นจึงต้องให้ความสำคัญกับการรักษามูลค่าของทุนสำรองระหว่างประเทศ และการดำรงสภาพคล่องสูง เพื่อให้สามารถนำมาใช้ได้ทันการณ์เมื่อมีการไหลออกของเงินทุนต่างประเทศอย่างฉับพลัน หรือในยามคับขันที่ตลาดโลกผันผวนมาก ทำให้การนำทุนสำรองระหว่างประเทศ ไปลงทุนต้องเป็นการลงทุนในสินทรัพย์ที่มี ความเสี่ยงต่ำและมีสภาพคล่องของตลาดสูง ซึ่งสินทรัพย์เหล่านั้นมีอัตราผลตอบแทนที่ต่ำ สะท้อนความเสี่ยงที่ต่ำของการลงทุน  ในบางประเทศได้มีการเปลี่ยนทุนสำรองระหว่างประเทศให้ไปอยู่ในการดูแลของกองทุนความมั่นคงแห่งชาติ (Sovereign Wealth Funds) เพื่อนำทุนสำรองดังกล่าวที่มีอยู่มากเกินระดับความต้องการของรัฐบาล ไปลงทุนต่อเพื่อหาผลประโยชน์หรือลงทุนโครงสร้างพื้นฐานเพิ่มเติม สำหรับประเทศไทย ธนาคารแห่งประเทศไทย เป็นผู้ดูแลและบริหารจัดการทุนสำรองระหว่างประเทศ รูปแบบการบริหารทุนสำรองของธนาคารแห่งประเทศไทยจะเป็นรูปแบบดั้งเดิมคือเก็บในรูปของสินทรัพย์ที่มั่นคง และมีสภาพคล่องสูง ส่วนใหญ่เป็นตราสารหนี้ทางการเงินในตลาดเงินที่ให้ผลตอบแทนคงที่ หรือในรูปของเงินฝากธนาคารพาณิชย์ เป็นสินทรัพย์ระยะสั้น ส่วนทางด้านการจัดตั้งกองทุนความมั่นคงแห่งชาตินั้น ปัจจุบันอยู่ระหว่างการศึกษาของกระทรวงการคลัง บทความเศรษฐศาสตร์ การเงิน ธุรกิจ หรือ การค้านี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ไฮโดรเจนซัลไฟด์

ไฮโดรเจนซัลไฟด์ (อังกฤษ: hydrogen sulfide หรือ hydrogen sulphide) หรือ แก๊สไข่เน่า เป็นสารประกอบที่มีสูตรเคมีเป็น H2S ไม่มีสี, เป็นพิษ และเป็นแก๊สไวไฟ มีกลิ่นเน่าเหม็นคล้ายไข่เน่า บ่อยครั้งเป็นผลจากแบคทีเรียย่อยสลายซัลไฟต์ในสารอนินทรีย์ในสภาวะขาดออกซิเจน เช่นใน หนองน้ำและท่อระบายน้ำ (การย่อยสลายแบบไม่ใช้ออกซิเจน) นอกจากนั้นยังพบในแก๊สจากภูเขาไฟ ก๊าซธรรมชาติ และบ่อน้ำบางบ่อ กลิ่นของ H2S ไม่ใช่คุณสมบัติโดยทั่วไปของกำมะถัน ซึ่งในความจริงแล้วไม่มีกลิ่น คาร์ล วิลเฮ็ล์ม เชเลอ นักเคมีชาวสวีเดนเป็นผู้ค้นพบไฮโดรเจนซัลไฟด์ในปี 1777 ไฮโดรเจนซัลไฟด์หนาแน่นกว่าอากาศเล็กน้อย ส่วนผสมระหว่าง H2S กับอากาศ สามารถระเบิดได้ เมื่อไฮโดรเจนซัลไฟด์เผาไหม้ในออกซิเจนจะให้เปลวไฟสีน้ำเงินและเกิดซัลเฟอร์ไดออกไซด์กับน้ำเป็นผลิตภัณฑ์ดังสมการ 2H2S + 3O2 → 2SO2 + 2H2O โดยทั่วไปแล้วไฮโดรเจนซัลไฟด์มีฤทธิ์เป็นตัวรีดิวซ์ โดยเฉพาะเมื่ออยู่ในสภาวะเบส ซึ่งจะอยู่ในรูป SH- ในอุณหภูมิสูง หรือเมื่อมีตัวเร่งปฏิกิริยาไฮโดรเจนซัลไฟด์สามารถทำปฏิกิริยากับซัลเฟอร์ไดออกไซด์เกิดเป็นกำมะถันและน้ำดังสมการ 2H2S + SO2 → 3S + 2H2O ปฏิกิริยาดังกล่าว ใช้ในกระบวนการเคลาส์ ซึ่งเป็นกระบวนการสำคัญสำหรับกำจัดไฮโดรเจนซัลไฟด์ในภาคอุตสากรรม ไฮโดรเจนซัลไฟด์ละลายน้ำได้เล็กน้อย และสามารถแสดงฤทธิ์เป็นกรดได้ (pKa = 6.9 ในสารละลาย 0.01-0.1M ที่ 18 °C) สารละลายของไฮโดรเจนซัลไฟด์ไม่มีสี แต่เมื่อถูกอากาศ จะถูกออกซิไดส์อย่างช้า ๆ เกิดความขุ่นจากกำมะถันซึ่งไม่ละลายน้ำ ไฮโดรเจนซัลไฟด์ทำปฏิกิริยากับโลหะหลายชนิดเกิดเป็นเกลือซัลไฟด์ ซึ่งมักเป็นสีดำและไม่ละลายน้ำ ดังนั้นจึงมักใช้กระดาษชุบเลด(II)แอซิเตตในการทดสอบไฮโดรเจนซัลไฟด์ การนำโลหะซัลไฟด์ไปใส่กรดมักเกิดแก๊สไฮโดรเจนซัลไฟด์ ไฮโดรเจนซัลไฟด์ โดยทั่วไปแล้วผลิตโดยการแยกจากแก๊สธรรมชาติที่มี H2S ปน นอกจากนี้ยังอาจผลิตโดยปฏิกิริยาระหว่างไฮโดรเจนกับกำมะถันเหลวที่อุณหภูมิที่ 450 °C ซึ่งอาจใช้ไฮโดรคาร์บอนเป็นแหล่งคาร์บอนได้ แบคทีเรียที่รีดิวซ์ซัลเฟตหรือซัลเฟอร์ สามารถสร้างพลังงานในสภาวะออกซิเจนต่ำโดยใช้ซัลเฟตหรือซัลเฟอร์เพื่อออกซิไดส์สารประกอบอินทรีย์ของไฮโดรเจน และเกิด H2S เป็นผลพลอยได้ วิธีการสังเคราะห์ปกติในห้องปฏิบัติการ ใช้ไอเอิร์น(II)ซัลไฟด์กับกรดแก่ ดังสมการ FeS + 2 HCl → FeCl2 + H2S ในการวิเคราะห์สารอนินทรีย์เชิงคุณภาพ สามารถใช้ไทโออะเซตาไมด์ในการผลิต H2S: CH3C(S)NH2 + H2O → CH3C(O)NH2 + H2S ซัลไฟด์ของธาตุโลหะและอโลหะหลายชนิด เช่น อะลูมิเนียมซัลไฟด์ ฟอสฟอรัสเพนตะซัลไฟด์ และซิลิคอนไดซัลไฟด์ เมื่อโดนน้ำแล้วจะให้ไฮโดรเจนซัลไฟด์: Al2S3 + 6 H2O → 3 H2S + 2 Al(OH)3 P4S10 + 16 H2O → 10 H2S + 4 H3PO4 SiS2 + 2 H2O → 2 H2S + SiO2 นอกจากนี้ไฮโดรเจนซัลไฟด์ยังผลิตได้จากการให้ความร้อนกับกำมะถันกับสารอินทรีย์ หรือการรีดิวซ์สารอินทรีย์ที่มีกำมะถันด้วยไฮโดรเจน ประโยชน์สำคัญของไฮโดรเจนซัลไฟด์ คือการเป็นสารตั้งต้นในการผลิตธาตุกำมะถัน สารออร์กาโนซัลเฟอร์หลายชนิดก็ผลิตจากไฮโดรเจนซัลไฟด์ เช่น มีเทนไทออล อีเทนไทออล และกรดไทโอไกลโคลิก เมื่อทำปฏิกิริยากับเบสของโลหะแอลคาไล ไฮโดรเจนซัลไฟด์จะเกิดเป็นเกลือไฮโดรซัลไฟด์และซัลไฟด์ตามลำดับ เช่น: ซึ่ง NaSH และ Na2S มีประโยชน์ในอุตสาหกรรมกระดาษ โดยไปทำลายพันธะในเยื่อเคมีในกระบวนการคราฟท์ ในทางกลับกัน เกลือเหล่านี้สามารถเกิดปฏิกิริยากลับไปเป็นไฮโดรเจนซัลไฟด์ในกรดได้ จึงใช้เป็นแหล่งให้ไฮโดรเจนซัลไฟด์ในการสังเคราะห์สารอินทรีย์บางตัว บทความเคมีนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โบสถ์น้อยสโกรเวญญี

ชาเปลสโครเวนยี หรือ ชาเปลอารีนา (อิตาลี: Cappella degli Scrovegni, อังกฤษ: Scrovegni Chapel หรือ Arena Chapel) เป็นชาเปลของนิกายโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ที่เมืองปาดัวในประเทศอิตาลี สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบโรมานเนสก์ กอธิค ฟื้นฟูศิลปวิทยา บาโรก ชาเปลสโครเวนยีมีจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยจอตโต ดี บอนโดเนที่เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1305 ที่เป็นงานศิลปะชิ้นเอกที่มีความสำคัญที่สุดในศิลปะตะวันตก ชาเปลอุทิศให้ “พระแม่มารีคาริตา” (Santa Maria della Carità) ในโอกาสการสมโภชน์การประกาศของเทพในปี ค.ศ. 1305 จิตรกรรมฝาผนังของจอตโตเป็นภาพชีวิตของพระแม่มารีเพื่อฉลองบทบาทในการไถ่บาปให้แก่มนุษยชาติของพระองค์ ชาเปลรู้จักกันอีกชื่อหนึ่งว่า “ชาเปลอารีนา” เพราะก่อตั้งบนที่ดินที่ซื้อโดยเอ็นริโค เดกลิ สโครเวนยีที่ติดกับโรงละครโรมัน (Amphitheatre) ซึ่งเป็นสถานที่ที่ใช้ในการแห่ฉลองการสมโภชน์การประกาศของเทพมาเป็นเวลานานก่อนที่จะมาสร้างชาเปลแล้ว ในโอกาสวันอุทิศมาร์เคตโตดาปาโดวาก็ประพันธ์บทสรรเสริญ (Motet) เมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1305 เอ็นริโค เดกลิ สโครเวนยีผู้มีอาชีพให้ยืมเงินเป็นผู้สั่งให้สร้างชาเปลส่วนตัวนี้ติดกับคฤหาสน์ของครอบครัวในบริเวณที่ดินที่กว้างขวาง กล่าวกันว่าเอ็นริโคสร้างชาเปลนี้เพื่อแก้บาปให้บิดา เรจินาลโด เดกลิ สโครเวนยีบิดาของสโครเวนยีเป็นคนขูดเลือด (usurer) ที่ดานเตกล่าวถึงว่าเป็นลำดับหนึ่งในเจ็ดลำดับของ “โทษภูมิ” ในมหากาพย์ “ไตรภูมิดานเต” แต่จากการค้นคว้าศึกษาเมื่อไม่นานมานี้ก็พบว่าเอ็นริโคเองก็คิดดอกเบี้ยแบบขูดเลือดขูดเนื้อ ฉะนั้นการสร้างชาเปลจึงอาจจะเป็นการแก้บาปของตนเองก็เป็นได้ อนุสรณ์ของเอ็นริโคอยู่ในบริเวณมุขตะวันออกของชาเปล และภาพของเอ็นริโคปรากฏในภาพ “การตัดสินครั้งสุดท้าย” ในการถวายชาเปลจำลองแก่พระแม่มารี แม้ว่าจะเป็นชาเปลส่วนตัวของตระกูลแต่ก็ใช้ในโอกาสการฉลองการประกาศของเทพสำหรับสาธารณชนด้วย นอกจากจะมีงานจิตรกรรมของจอตโตแล้วชาเปลก็ไม่มีสิ่งตกแต่งอื่นใด มีเพดานเป็นแบบเพดานโค้งประทุน ภาพ “การตัดสินครั้งสุดท้าย” เขียนบนผนังด้านในเหนือประตูทางเข้าทั้งผนัง แต่ละผนังจัดเป็นสามระดับของกลุ่มจิตรกรรม แต่ละระดับมีที่กว้างพอสำหรับภาพสี่ภาพที่แต่ละภาพกว้างสองตารางเมตร ด้านที่หันไปทางแท่นบูชาเริ่มเรื่องจากตอนบนขวาของผนังที่เป็นฉากชีวิตของพระแม่มารีที่รวมทั้งการประกาศของเทพแก่พระมารดาถึงการกำเนิดของพระองค์ และการนำพระองค์เข้าวัดเป็นครั้งแรก เรื่องดำเนินต่อไปจนถึงการประสูติของพระเยซู, ความทุกข์ทรมานของพระเยซู และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากที่ทรงถูกตรึงกางเขน สิ่งที่มีลักษณะเด่นของจิตรกรรมชุดนี้คือการแสดงอารมณ์อันรุนแรงของภาพ, ลักษณะตัวแบบ และ ความเป็นธรรมชาติ จอตโตแยกภาพจากกันโดยการวาดสิ่งตกแต่งทางสถาปัตยกรรมเป็นภาพหินอ่อนและคูหา ภาพที่เขียนในชาเปลเป็นภาพ “ชีวิตของพระแม่มารี” และต่อด้วย “ชีวิตของพระเยซู” ตามลำดับข้างล่างนี้ วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ชาเปลสโครเวนยี
ราชรัฐกาตาลุญญา

ราชรัฐกาตาลุญญา (กาตาลา: Principat de Catalunya; อุตซิตา: Principautat de Catalonha) หรือ ราชรัฐคาตาโลเนีย (อังกฤษ: Principality of Catalonia) เป็นอดีตอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของคาบสมุทรไอบีเรีย ส่วนใหญ่อยู่ในเขตประเทศสเปน โดยมีบางส่วนที่อยู่ทางใต้ของประเทศฝรั่งเศสในปัจจุบัน ราชรัฐแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นจากการรวมอาณาจักรเคานต์ต่าง ๆ เข้าด้วยกันเป็นบริเวณชายแดนแห่งสเปน (Marca Hispanica) ระหว่างสมัยการพิชิตดินแดนคืนภายใต้การนำของเคานต์แห่งบาร์เซโลนา ต่อมาราชรัฐก็รวมตัวกันทางราชวงศ์ในปี ค.ศ. 1137 กับราชบัลลังก์อารากอน คำว่า "ราชรัฐกาตาลุญญา" ใช้กันต่อมาจนถึงสมัยสาธารณรัฐสเปนที่ 2 (Second Spanish Republic) เมื่อความนิยมลดถอยลงเพราะความสัมพันธ์กับราชวงศ์ทางประวัติศาสตร์หมดความสำคัญลง แต่บางครั้งก็ยังใช้กันอยู่บ้าง บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
นักปรัชญาสามคน (จอร์โจเน)

นักปรัชญาสามคน (อังกฤษ: The Three Philosophers, อิตาลี: I tre filosofi) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอร์โจเนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ, เวียนนาในประเทศออสเตรีย ภาพ “นักปรัชญาสามคน” เขียนเสร็จราวระหว่างปี ค.ศ. 1505 ถึงปี ค.ศ. 1509 ให้แก่ขุนนางชาวเวนิสชื่อทัดดิโอ คอนตารินิ ภาพ “นักปรัชญาสามคน” เป็นภาพที่เขียนเสร็จเพียงปีเดียวก่อนที่จอร์โจเนจะเสียชีวิตและเป็นภาพเขียนภาพหนึ่งในบรรดาภาพเขียนสุดท้ายที่เขียน ที่เป็นภาพของนักปรัชญาสามคนที่มีอายุต่างกันและต่างเชื้อชาติกันที่ตามดาวเพื่อจะหาพระเยซูผู้ที่เพิ่งมาประสูติ แต่บุคคลสามคนนี้มาจากคนละสมัย ชายหนุ่มเป็นสัญลักษณ์ของยุคเรอเนซองส์ ชายกลางคนมาจากอาราเบีย ชายสูงอายุเป็นสัญลักษณ์ของยุคกลาง ทั้งสามคนยืน/นั่งอยู่ในป่าที่มีฉากหลังเป็นเมือง ชื่อของภาพมาจากบทเขียนของมาร์คันโตนิโอ มิคิเอลผู้เห็นภาพเขียนนี้ในคฤหาสน์ในเวนิส แต่ที่เห็นได้ชัดคือชายสามคนนี้เป็นอุปมานิทัศน์ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ดูเหมือนจะนั่งสังเกตถ้ำและดูจะพยายามวัดด้วยอุปกรณ์สักอย่าง นักวิชาการบางท่านก็ตีความหมายว่าไม่ใช้แมไจสามคนที่มองไปยังถ้ำที่เกิดของพระเยซู แต่เป็นสัญลักษณ์ของความคิดสามปรัชญา: ยุคเรอเนซองส์คือชายหนุ่ม, อาราเบียคือชายกลางคน และยุคกลางคือชายสูงอายุ แต่นักวิชาการผู้อื่นกล่าวว่าเป็นอุปมานิทัศน์ของอายุสามระดับของมนุษย์
ปาลัซโซสกีฟาโนยา

ปาลัซโซสกีฟาโนยา (อิตาลี: Palazzo Schifanoia) เป็นวังตั้งอยู่ที่เมืองแฟร์ราราในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาในประเทศอิตาลี เป็นวังที่สร้างสำหรับตระกูลเอสเต ชื่อของวัง "Schifanoia" เชื่อกันว่ามาจากคำว่า "Schifanoia" ที่มาจากคำว่า "schivar la noia" ที่แปลว่า "หลบจากความน่าเบื่อ" ซึ่งเป็นคำบรรยายที่ตรงกับความเป็นจริงของจุดหมายในการก่อสร้างแต่เดิม สิ่งที่สำคัญที่สุดที่มีชื่อเสียงของวังนี้คือจิตรกรรมฝาผนังอุปมานิทัศน์ของ "วัฏจักรสิบสองเดือน" (Cycle of the Year) ที่เขียนโดยฟรันเชสโก เดล กอสซา และโกซีโม ตูรา ระหว่างปี ค.ศ. 1469 ถึงปี ค.ศ. 1470 พระราชวังมีต้นกำเนิดมาจากโครงสร้างชั้นเดียวที่สร้างขึ้นโดยไม่มีปีกสำหรับอัลแบร์โตที่ 5 เดสเต สร้างขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้เป็นสถานที่สำหรับรับประทานอาหารค่ำ และสำหรับการเปลี่ยนบรรยากาศ ทำนองเดียวกับหองานเลี้ยงอาหาร โดยมีด้านหนึ่งแบบเมืองและด้านหนึ่งเป็นสวน เทียบเท่ากับเป็นโรมันของวิลลาชานเมือง ปาลัซโซสกีฟาโนยาสร้างมานานก่อนที่สถานที่ที่มีวัตถุประสงค์เชิงเดียวกันสร้างขึ้นในกรุงโรม คือ เบลเวเดเรที่สร้างขึ้นสำหรับนิโคลัสที่ 5 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ปาลัซโซสกีฟาโนยา
คีโทน

ในสารประกอบอินทรีย์ คีโทน (อังกฤษ: Ketone, alkanone) เป็นสารประกอบชนิดหนึ่งที่ประกอบด้วย หมู่คาร์บอนิล (C=O) เชื่อมพันธะกับอะตอมคาร์บอนอื่นอีกสองอะตอมในรูปแบบ R1 (CO) R2 อะตอมที่มาแทนที่ R1 และ R2 ไม่อาจเป็นไฮโดรเจน (H)  เพราะเมื่อหมู่ R หมู่ใดหมู่หนึ่งเป็นไฮโดรเจน สารประกอบนี้จะเรียกว่าอัลดีไฮด์ คาร์บอนคาร์บอนิลเชื่อมพันธะกับอะตอมคาร์บอนสองอะตอมทำให้คีโทนแตกต่างจากกรดคาร์บอกซิลิก, อัลดีไฮด์, เอสเทอร์, เอไมด์, และ สารประกอบอื่น ๆ ที่ประกอบด้วยออกซิเจน พันธะคู่ของหมู่คาร์บอนิลทำให้คีโทนแตกต่างจากแอลกอฮอล์และอีเธอร์ คีโทนที่พื้นฐานที่สุดคือ แอซีโทน, CH3-CO-CH3 (ชื่อตามระบบ IUPAC คือโพรพาโนน) อะตอมคาร์บอนที่อยู่ติดกับหมู่คาร์บอนิลเรียกว่า 𝛼-คาร์บอน ไฮโดรเจนที่เชื่อมกับอะตอมคาร์บอนนี้เรียก 𝛼-ไฮโดรเจน ในการมีอยู่ของตัวเร่งปฏิกิริยาชนิดกรด ทำให้คีโทนถูกเรียกเป็นคีโต-อีนอล ทอร์โมเมอริซึม คีโทนทำปฏิกิริยาเคมีกับเบสรุนแรงให้อีโนเลตเหมือนกัน ไดคีโทนเป็นสารประกอบที่ประกอบด้วยคีโทนสองหมู่
ชาวสลาฟ

ชนสลาฟ (อังกฤษ: Slavic people) เป็นกลุ่มชาติพันธ์และสาขาภาษาของตระกูลอินโด-ยูโรเปียนที่ตั้งถิ่นฐานส่วนใหญ่อยู่ในบริเวณทางตะวันออกและตอนกลางของยุโรป ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 ชนสลาฟก็แผ่ขยายไปจากที่ตั้งถิ่นฐานเดิม (ส่วนใหญ่เชื่อกันว่าอยู่ในยุโรปตะวันออก) ไปจนถึงทางตะวันออกสุดของยุโรปกลาง, ยุโรปตะวันออก และ คาบสมุทรบอลข่าน บางกลุ่มก็ไปถึงไซบีเรีย และเอเชียกลาง หรือไปยังส่วนอื่นๆ ของโลก กว่าครึ่งหนึ่งของอาณาบริเวณในยุโรปเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชนที่พูดภาษาสลาฟ บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ชนบัลการ์

ชนบัลการ์ หรือ ชนโบลการ์ (อังกฤษ: Bulgars, หรือ Bolgars, หรือ Bulghars, หรือ Proto-Bulgarians, ภาษาฮั่น-Bulgars) เป็นกลุ่มชาติพันธ์กึ่งเร่ร่อนที่อาจจะสืบเชื้อสายมาจากชนเตอร์กิกที่เดิมมาจากเอเชียกลาง ที่มาเริ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐานในบริเวณต่างๆ ในยุโรปตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 2 เป็นต้นมา ในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ชนบัลการ์ก่อก่อตั้งรัฐเกรตบัลแกเรีย, วอลกาบัลแกเรีย และ จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 ในบริเวณต่างๆ ในยุโรปสามบริเวณ ภาษาบัลการ์ที่ใช้ในพูดกันในบรรดาชนชั้นสูงเป็นภาษาหนึ่งในภาษากลุ่มเตอร์กิกซึ่งกับภาษาฮั่น คาซาร์ และ เตอร์กิกอวาร์เป็นหนึ่งในสาขาOghuricของภาษากลุ่มเตอร์กิก หลังจากการโยกย้าถิ่นฐานมาจากเอเชียกลางชนบัลการ์ก็มาตั้งถิ่นฐานในบริเวณเสต็ปป์ (steppe) ทางตอนเหนือของCaucasusและในบริเวณรอบฝั่งแม่น้ำวอลกา (ต่อมา คอเคซัส) ระหว่าง ค.ศ. 377 ถึว ค.ศ. 453 ชนบัลการ์ก็ร่วมในการปล้นของชนฮั่นในการปล้นทำลายยุโรปตะวันตกและยุโรปกลาง หลังจากการเสียชีวิตของอัตติลาในปี ค.ศ. 453 และการล่มสลายของจักรวรรดิฮั่น (Hunnic Empire) ต่อมา ชนบัลการ์ก็แตกแยกกันไปทางตะวันออกและทางตะวันออกเฉียงใต้ของยุโรป จากหลักฐานทางโบราณคดีที่พบจากบริเวณเสต็ปป์ในยูเครนชี้ให้เห็นว่าชนบัลการ์สมัยแรกมีลักษณะที่ตรงกับผู้คนในวัฒนธรรมที่ขี่ม้าเร่ร่อน (nomadic equestrians) ของเอเชียกลางผู้ที่ย้ายถิ่นฐานตามฤดูเพื่อหาแหล่งหญ้าใหม่สำหรับเลี้ยงสัตว์ แต่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 7 ชนบัลการ์ก็เริ่มตั้งถิ่นฐานเป็นหลักแหล่ง ทำการเกษตรกรรม และมีอาชีพต่างๆ เช่นช่างตีเหล็ก ช่างสลักหิน และช่างไม้ หลักฐานการค้นคว้าเกือบทุกหลักฐานอ้างว่าชนซาร์มาเชียน (Sarmatians) ที่เป็นชนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ข้างเคียงเป็นผู้มีอิทธิพลต่อการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตและวัฒนธรรมของชนบัลการ์ นักประวัติศาสตร์บางคนถึงกับกล่าวว่าชนบัลการ์มีส่วนผสมของชนซาร์มาเชียนดั้งเดิม แต่ที่มาและภาษาของชนบัลการ์เป็นหัวข้อที่โต้แย้งกันมาเป็นเวลากว่าร้อยปีแล้ว ทฤษฎีล่าสุดกล่าวว่าชนบัลการ์ชั้นสูงอาจจะพูดภาษากลุ่มเตอร์กิกและมีความเกี่ยวข้องกับชนฮั่น และเมื่อพิจารณาความเกี่ยวโยงทางประวัติศาสตร์ของยุโรปตะวันออกต่อมาทำให้เห็นได้ว่ามีความเกี่ยวข้องที่ใกล้ชิดกับชนอลันส์ (Alans) - อีกกลุ่มหนึ่งที่พูดภาษากลุ่มอิหร่าน แหล่งข้อมูลร่วมสมัยเช่นโพรโคพิอัส (Procopius), อากาไธอัส (Agathias) และเมนันเดอร์ โพรเท็คเตอร์ (Menander Protector) เรียกชนบัลการ์ว่า “ฮั่น” ขณะที่แหล่งข้อมูลอื่นเช่นพระสังฆราชไบแซนไทน์สังฆราชมิคาเอลที่ 2 แห่งอันติโอค (Patriarch Michael II of Antioch) เรียกว่า “ชนซิเธียน” หรือ “ชนซาร์มาเชียน” แต่การเรียกชื่อหลังอาจจะมาจากประเพณีการเรียกชื่อกลุ่มชนตามที่ตั้งหลักแหล่งทางภูมิศาสตร์ก็เป็นได้ เนื่องจากการขาดหลักฐานที่แน่นอนนักวิชาการสมัยปัจจุบันจึงกล่าวถึงชนบัลการ์พร้อมทั้งคำอธิบายถึงที่มา บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล