nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
ตราประจำเขตบริหารพิเศษฮ่องกง

ตราประจำเขตบริหารพิเศษฮ่องกงแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน เริ่มใช้มาตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 หลังการส่งมอบอำนาจอธิปไตยเหนือเกาะฮ่องกง จากสหราชอาณาจักรกลับคืนสู่สาธารณรัฐประชาชนจีน ลักษณะของตราเป็นตราวงกลมพื้นสีแดง ภายในเป็นรูปดอกชงโคสีขาว มีดาวแดงห้าแฉกในใจกลางแต่ละกลีบ อย่างเดียวกับที่ปรากฏในธงประจำเขตบริหารพิเศษฮ่องกง ซ้อนอยู่บนวงกลมพื้นสีขาวขอบสีแดง พื้นสีขาวรอบวงกลมแดงนั้นมีอักษรบอกนามเขตการปกครองเป็นอักษรจีนตัวเต็มว่า "中華人民共和國香港特別行政區" และชื่ออย่างย่อในภาษาอังกฤษว่า "Hong Kong" บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ธงประจำเขตบริหารพิเศษมาเก๊า

ธงประจำเขตบริหารพิเศษมาเก๊าแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีนตัวย่อ: 中华人民共和国澳门特别行政区区旗; จีนตัวเต็ม: 中華人民共和國澳門特別行政區區旗) มีลักษณะเป็นธงพื้นสีเขียว กลางมีรูปดอกบัวสีขาวลอยอยู่เหนือรูปสะพานผู้ว่าการโนเบรอ เดอ คาร์วาลโฮ (Ponte Governador Nobre de Carvalho) และผืนน้ำ รูปเหล่านี้เป็นสีขาว เหนือรูปดอกบัวนั้นมีรูปแถวโค้งของดาวสีทอง 5 ดาว รูปดาวนั้นเป็นรูปดาวใหญ่อยู่ตรงกลาง 1 ดวง ดาวเล็ก 4 ดวง (ล้อมดาวใหญ่ข้างละ 2 ดวง) รูปดอกบัวที่อยู่ในสัญลักษณ์นี้ เป็นดอกไม้สัญลักษณ์ประจำแผ่นดินมาเก๊า ส่วนสะพานผู้ว่าการโนเบรอ เดอ คาร์วาลโฮ คือสะพานสำคัญที่เชื่อมโยงระหว่างคาบสมุทรมาเก๊ากับเกาะไทปา อันถือว่าเป็นจุดสังเกตที่สำคัญที่สุดของมาเก๊า ที่ตอนล่างของสะพาน ซึ่งเป็นรูปผืนน้ำนั้น มีความหมายในเชิงสัญลักษณ์ว่า ที่นี่เป็นเมืองท่าที่สำคัญยิ่ง และรูปดาว 5 ดวง ซึ่งอยู่เหนือดอกบัว มีที่มาจากดาว 5 ดวง ในธงชาติสาธารณรัฐประชาชนจีน แสดงฐานะว่า ประเทศจีนเป็นผู้ปกครองดินแดนแห่งนี้ บทความธงขององค์กรหรือรัฐนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
จักรพรรดิฟรันซ์ โยเซฟที่ 1 แห่งออสเตรีย

จักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 หรือ จักรพรรดิฟรานซิส โจโซฟที่ 1 (เยอรมัน: Franz Joseph Karl, ฮังการี: Ferenc József Károly, สโลวีเนีย: Franc Jožef Karel, โครเอเชีย: Franjo Josip Karlo, เช็ก: František Josef Karel, โรมาเนีย: Francisc Iosif Carol, 18 สิงหาคม ค.ศ. 1830 – 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916) ทรงเป็นจักรพรรดิออสเตรีย พระมหากษัตริย์ฮังการี และรัฐอื่น ๆ ของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ตั้งแต่วันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1848 จนกระทั่งพระองค์เสด็จสวรรคต ทรงเป็นประธานสมาพันธรัฐเยอรมันตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1850 จนถึงวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1866 พระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองและเป็นจักรพรรดิของจักรวรรดิออสเตรีย–ฮังการี ที่ครองราชย์ยาวนานที่สุด และเป็นพระมหากษัตริย์ที่ทรงครองราชย์ยาวนานที่สุดเป็นอันดับหกของรัฐทั้งหมดในประวัติศาสตร์ จักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟพระราชสมภพเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ
โรงเรียนศรีวิชัยวิทยา

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
จริยา แอนโฟเน่

จริยา แอนโฟเน (สกุลเดิม: สรณคมน์; เกิด 21 ธันวาคม พ.ศ. 2508) ชื่อเล่น นก เป็นนักแสดง นักร้อง และผู้จัดละครชาวไทย สังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 จริยา แอนโฟเน่ ชื่อเล่น นก หรือ จริยา สรณคมน์ มีชื่อจริงคือ จริยา องค์สรณะคม เป็นบุตรีของ อมรศักดิ์ องค์สรณะคม อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดภูเก็ต มีพี่น้อง 3 คน เป็นคนโต เข้าเรียนชั้นอนุบาลถึงประถม 1 ที่โรงเรียนสวนบัว (ซอยราชครู) ชั้นประถม 2-6 โรงเรียนบ้านบางกะปิ จากนั้นเรียนมัธยม 1-3 โรงเรียนสตรีภูเก็ต และจบปวช. โรงเรียนกิตติพาณิชย์ หลังจากได้สมัครเป็นนักเรียนการแสดงช่อง 3 ต่อมามยุรฉัตร เหมือนประสิทธิเวช ได้ชวนให้ไปเทสต์หน้ากล้อง และผ่านการทดสอบ มีผลงานเรื่องแรกคือ สายรุ้ง รับบทเป็นตัวประกอบ ต่อมาแสดงเรื่อง เบญจรงค์ห้าสี โดยแสดงร่วมกับธงไชย แมคอินไตย์ จากนั้นเป็นนางเอกเรื่องแรกใน สนิมน้ำค้าง และมาสร้างชื่อจากละครเรื่อง แต่ปางก่อน อีกทั้งยังเคยมีผลงานเพลงกับค่าย เอสพี ศุภมิตรชื่ออัลบั้ม บิน มีเพลงที่โด่งดังคือ น้อยใจ นอกจากนี้ยังมีงานโฆษณา เช่น ยีนส์ Calvin Klein, กรีนสปอต, แชมพูซันซิล และอีกมากมาย ชีวิตส่วนตัวแต่งงานกับ จอนนี่ แอนโฟเน่ เมื่อ กุมภาพันธ์ 2536 มีลูก 3 คน คือ เจมส์-จิรายุ แอนโฟเน่, เจมี่-จอมภัค และ จีนส์-จิรชยา ปัจจุบันเป็นผู้จัดละครของค่าย "เมกเกอร์ เจ" มีผลงานอย่างเช่นเรื่อง ฉันไม่รอวันนั้น เจ้าสาวกลัวฝน คุณแม่รับฝาก ตุ๊กตาโรงงาน ชุด บิน ค่ายเอสพี ศุภมิตร บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
จิตรกรรมภูมิทัศน์

จิตรกรรมภูมิทัศน์ (ภาษาอังกฤษ: Landscape art) เป็นจิตรกรรม ที่แสดงทิวทัศน์เช่นภูเขา, หุบเขา, ต้นไม้, แม่น้ำ, และป่า และมักจะรวมท้องฟ้า นอกจากนั้นสภาวะอากาศก็อาจจะมีส่วนสำคัญในการวางองค์ประกอบของภาพด้วย ในคริสต์ศตวรรษที่ 1 ชาวโรมันตกแต่งห้องด้วยจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นภาพภูมิทัศน์ซึ่งพบที่ปอมเปอีและเฮอร์คิวเลเนียม คำว่า “landscape” มาจากภาษาดัทช์ landscape “landschap” ซึ่งหมายถึงบริเวณที่เก็บเกี่ยวแล้ว และนำเข้ามาใช้ในภาษาอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เมื่อต้น คริสต์ศตวรรษที่ 15 การเขียนภาพภูมิทัศน์เป็นศิลปะการเขียนแบบหนึ่งในยุโรป ซึ่งใช้เป็นฉากหลังของกิจการต่าง ๆ ส่วนใหญ่จะเป็นศิลปะคริสต์ศาสนา เช่น ภาพในหัวเรื่อง “พระเยซูหนีไปอียิปต์”, หรือฉากการเดินทางของแมไจเพื่อนำของขวัญมาให้พระเยซู หรือ ภาพเขียนเกี่ยวกับนักบุญเจอโรมเมื่อไปจำศีลอยู่ในทะเลทราย การเขียนภาพภูมิทัศน์ของจีนจะเป็นภูมิทัศน์ล้วน ๆ ถ้ามีคนอยู่ในรูปก็จะเป็นส่วนประกอบที่ไม่สำคัญหรือเพียงเป็นสิ่งเทียบถึงขนาดของธรรมชาติ และเป็นการเชิญชวนให้ผู้ชมภาพมีความรู้สึกว่ามีส่วนร่วมในภาพเขียน การเขียนภาพลักษณะนี้มีลักษณะสมบูรณ์แบบมาตั้งแต่การเขียนภาพด้วยหมึก ในยุโรปจอห์น รัสคิน และ เซอร์เค็นเน็ธ คลาคกล่าวว่าการเขียนภาพภูมิทัศน์เป็นศิลปะที่สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ผู้คนเกิดความซาบซึ้งในความสวยงามของธรรมชาติ คลาคกล่าวว่าในการเขียนภาพภูมิทัศน์ตั้งอยู่บนพื้นฐานสี่อย่าง: การยอมรับในสัญลักษณ์ที่เห็น, ความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับธรรมชาติ, การสร้างจินตนิยมที่มึพี้นฐานมาจากความกลัวธรรมชาติ และ ความเชื่อที่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะลงเอยด้วยดีที่เป็นสิ่งที่สามารถทำให้เกิดขึ้นได้ ในสหรัฐอเมริกาช่างเขียนภาพสกุลศิลปะลุ่มแม่น้ำฮัดสันที่รุ่งเรื่องราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีชื่อเสียงในการวิวัฒนาการเขียนภาพภูมิทัศน์ นักเขียนภาพกลุ่มนี้สร้างภาพเขียนขนาดยักษ์เพื่อจะสามารถพยายามแสดงความยิ่งใหญ่ของภูมิทัศน์ตามที่เห็น ปรัชญาของงานของทอมัส โคลซึ่งถือกันว่าเป็นผู้ก่อตั้งตระกูลการเขียนนี้ก็เช่นเดียวกับปรัชญาการเขียนภาพภูมิทัศน์ในยุโรป — เป็นความศรัทธาของมนุษย์ที่ทำให้มีความรู้สึกดีขึ้นจากการซาบซึ้งในคุณค่าของความสวยงามและความมหัศจรรย์ของธรรมชาติ งานของศิลปินตระกูลแม่น้ำฮัดสันรุ่นหลังเช่นงานของ แอลเบิร์ต เบียร์สตัดท์จะสร้างงานที่สร้างความน่ากลัวขึ้นโดยการเน้นอำนาจของธรรมชาติ นักสำรวจ, นักธรรมชาติวิทยา, ชาวทะเล, พ่อค้า, หรือผู้ตั้งถิ่นฐานที่มาถึงแผ่นดินแคนาดาเมื่อสมัยแรก ๆ ในการสำรวจต้องเผชิญกับธรรมชาติที่ค่อนข้างจะอันตรายจากทะเล นักสำรวจเหล่านี้พยายามปรับปรุงสถานการณ์โดยการทำแผนที่, บันทึก, และตั้งหลักแหล่ง ความเข้าใจธรรมชาติจากการสังเกตของแต่ละคนก็ต่างกันไป บันทึกจากความรู้สึกเหล่านี้มีตั้งแต่ถูกต้องตามความเป็นจริงไปจนการจินตนาการที่เกินความจริงเอามาก ๆ และการสังเกตเหล่านี้ก็ถูกบันทึกในรูปของภาพภูมิทัศน์ ภาพเขียนที่เป็นตัวอย่างที่ดีของการเขียนภาพภูมิทัศน์คานาดาคือภาพจากจิตรกรใน “กลุ่มเจ็ดคน” (Group of Seven) ที่มีชื่อเสียงในคริสต์ทศศตวรรษ
พระเจ้าอินจงแห่งโชซ็อน

พระเจ้าอินจง (เกาหลี: 인종; ฮันจา: 仁宗; อาร์อาร์: Injong; เอ็มอาร์: Inchong ค.ศ. 1515 - ค.ศ. 1545) เป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 12 แห่งราชวงศ์โชซ็อน (ค.ศ. 1544 - ค.ศ. 1545) พระราชสมภพเมื่อค.ศ. 1515 เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าชุงจง (중종, 中宗) และพระนางชังกย็อง (장경왕후, 章敬王后) จากตระกูลยุนแห่งพาพยอง (파평윤씨, 坡平尹氏) ซึ่งสวรรคตในระหว่างมีพระประสูติการพระเจ้าอินจง พระเจ้าอินจงทรงได้รับสถาปนาเป็นรัชทายาทเมื่อ ค.ศ
พระเจ้ามย็องจงแห่งโชซ็อน

พระเจ้ามย็องจง เกาหลี: 명종; ฮันจา: 明宗; อาร์อาร์: Myeongjong; เอ็มอาร์: Myŏngchong เป็นประมุขราชวงศ์โชซ็อนองค์ที่ 13 (พ.ศ. 2088 - พ.ศ. 2110) หรือเจ้าชายเคียงวอน เป็นโอรสของพระเจ้าชุงจงกับพระนางมุนจ็อง ขึ้นครองราชย์เมื่อพระชนมายุ 11 พรรษา ต่อจากพระเชษฐาต่างมารดาคือพระเจ้าอินจง ที่สวรรคตไปด้วยพระพลานามัยที่ไม่สู้จะดีใน พ.ศ. 2088 มีพระมารดาสำเร็จราชการแทน พระเจ้ามยองจงพระราชสมภพเมื่อ ค.ศ. 1534 เป็นเจ้าชายคย็องว็อน (경원대군, 慶原大君) เป็นพระโอรสของพระเจ้าชุงจง กับพระนางมุนจ็อง มเหสีองค์ที่สามของพระเจ้าจุงจง เจ้าชายคย็องว็อนมีพระเชษฐาต่างพระราชมารดาเป็นรัชทายาทอยู่แล้ว ซึ่งเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าจุงจงกับพระนางชังกย็อง มเหสีองค์ที่สองของพระเจ้าชุงจงที่สิ้นพระชนม์ไปแล้ว ปลายรัชกาลของพระเจ้าชุงจงเกิดการแก่งแย่งอำนาจระหว่างขุนนางตระกูลยุน คือ ฝ่ายยุนใหญ่ (대윤, 大尹) คือฝ่ายของ ยุนอิม ซึ่งเป็นพระเชษฐาของพระมเหสีชังกยอง สนับสนุนรัชทายาทให้ขึ้นครองราชย์ และ ฝ่ายยุนเล็ก (소윤, 小尹) นำโดย ยุน ว็อน-ฮย็อง (윤원형, 尹元衡) ที่เป็นพระอนุชาของพระมเหสีมุนจ็อง เมื่อค.ศ. 1544 พระเจ้าชุงจงสวรรคต รัชทายาทลีโฮขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าอินจง ขุนนางฝ่ายยุนใหญ่ขึ้นมามีอำนาจภายใต้การนำของยุนอิม แต่พระเจ้าอินจงอยู่ในราชสมบัติได้เพียงแปดเดือนก็สวรรคตอย่างเป็นปริศนาใน ค.ศ
พระเจ้าซ็อนโจแห่งโชซ็อน

พระเจ้าซ็อนโจ (เกาหลี: 선조 宣祖) เป็นพระมหากษัตริย์ราชวงศ์โชซ็อนองค์ที่ 14 (พ.ศ. 2110 - พ.ศ. 2151) รัชสมัยของพระองค์เป็นเวลาที่วิกฤตที่สุดในประวัติศาสตร์เกาหลีและมีเหตุการณ์สำคัญหลายอย่าง ทั้งการรุกรานของญี่ปุ่นและการแบ่งฝ่ายของกลุ่มซานิมออกเป็นฝ่ายตะวันออก และฝ่ายตะวันตก ที่จะส่งผลต่อการเมืองอาณาจักรโชซ็อนไปอีกหลายร้อยปี แม้ว่าในสมัยของพระเจ้าซ็อนโจจะมีผู้มีความสามารถมากมาย เช่น ลีซุนชิน ลีฮวาง อีอี แต่ความแตกแยกก็ทำให้โชซ็อนต้องเผชิญกับศึกหนัก องค์ชายฮาซง เป็นพระโอรสขององค์ชายทอกกึง ซึ่งเป็นพระโอรสของพระเจ้าชุงจงกับพระสนมอันชางบิน เป็นองค์ชายธรรมดาที่ห่างไกลจากราชบัลลังก์และไม่มีขุนนางใดสนับสนุนให้พระองค์ขึ้นเสด็จครองราชย์ แต่ในพ.ศ. 2110 พระเจ้ามย็องจงเสด็จสวรรคตโดยที่ไม่มีทายาท บรรดาขุนนางจึงสรรหาพระราชวงศ์ที่พระเยาว์มาขึ้นครองราชย์ องค์ชายฮาซงจึงถูกเลือกและขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าซ็อนโจ และเลื่อนสถานะของพระบิดาและพระมารดาเป็นแทวอนกุนและแทกุนบูอิน เช่นเดียวกับกษัตริย์เกาหลีองค์อื่น ในระยะแรกของรัชสมัยของพระเจ้าซ็อนโจเป็นกษัตริย์ที่ทุ่มเทเพื่อความเป็นอยู่ของชาวบ้าน และพัฒนาประเทศ เพราะอาณาจักรโชซ็อนประสบปัญหาความอ่อนแอของการปกครองเนื่องจากเหตุการณ์ตั้งแต่สมัยเจ้าชายยอนซัน สมัยพระเจ้าจุงจงที่ทรงไม่มีอำนาจปกครอง การแก่งแย่งอำนาจของฝ่ายยุนใหญ่และยุนเล็ก จนถึงการปกครองที่ทุจริตของยุนวอนฮัง พระเจ้าซ็อนโจเปลี่ยนแปลงการสอบควากอ (จอหงวน) ใหม่โดยเพิ่มการสอบเกี่ยวกับรัฐศาสตร์การปกครองและประวัติศาสตร์เข้าไป ซึ่งแต่เดิมมีแต่การสอบปรัชญาขงจื้อและการแต่งกลอนเท่านั้น เพื่อที่จะพัฒนาประเทศ พระเจ้าซ็อนโจรับเอาปราชญ์กลุ่มซานิมกลับเข้ามารับราชการ ยกย่องขุนนางซานิมเก่าที่เคยถูกลงโทษ เช่น โจกวางโจ และทำลายอำนาจของกลุ่มฮุงงู ในพ.ศ. 2118 ขุนนางซานิมสองคน คือ ชิมอึย-กยอม และคิมฮโยวอน แข่งขันกันเพื่อที่จะแย่งตำแหน่งจองนัง (ขั้น 4) สังกัดฝ่ายบุคคล (อีโจ) ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ไม่สูงนักแต่มีอำนาจสามารถแนะนำขุนนางให้ดำรงตำแหน่งต่างๆในซัมซา (ผู้ตรวจรวจการทั้งสาม ประกอบด้วย ซาฮองบู ซากันวาน และฮงมุนวาน) ได้ ชิมอึยกยอมเป็นพระญาติของมเหสี ส่วนคิมฮโยวอนเป็นศิษย์ของลีฮวาง ปราชญ์ขงจื้อชื่อดัง ขุนนางฝ่ายซานิมจึงแตกออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายที่สนับสนุนชิมอึยกยอม เรียกว่า ฝ่ายตะวันตก (ซออิน) เพราะชิมอึยกยอมอาศัยทางตะวันตกของ ฮันซอง ประกอบด้วยขุนนางอาวุโส เพราะชิมอึยกยอมมีความเกี่ยวดองกับราชวงศ์ จึงมีขุนนางเก่าสนับสนุนมาก ออกไปทางอนุรักษนิยม ขณะที่ฝ่ายที่สนับสนุนคิมฮโยวอนเรียกว่าฝ่ายตะวันออก (ทงอิน) เพราะคิมฮโยวอนอาศัยอยู่ทางตะวันออกของฮันยาง คือพวกขุนนางอายุน้อย เพราะขุนนางรุ่นใหม่กำลังสนใจในปรัชญาแบบใหม่ของลีฮวาง มีความคิดแนวปฏิรูป จนลีอี หัวหน้าขุนนางซานิมต้องมาไกล่เกลี่ยมิให้มีการแตกแยก โดยการส่งคิมฮโยวอนไปเมืองพูรยอง และส่งชิมอึยกยอมไปเมืองแคซอง เพื่อตัดปัญหา ให้ไปปกครองท้องถิ่นแทน แต่ฝ่ายทงอินกล่าวหาว่าลีอีเข้าข้างฝ่าซออิน เพราะส่งคิมฮโยวอนไปไกลทางเหนือ แต่ส่งชิมอึยกยอมไม่แค่เมืองแคซองใกล้ๆ ฝ่ายตะวันตกมีอำนาจขึ้นมาก่อนเพราะได้รับการสนับสนุนจากขุนนางอาวุโสและพระราชวงศ์ ขณะที่ฝ่ายตะวันออกเรียกร้องให้มีการปฏิรูปแต่ได้รับการปฏิเสธทุกครั้ง ในพ.ศ. 2126 ลีอี ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้ากรมกลาโหม เห็นว่าพวกแมนจูและญี่ปุ่นสะสมกำลังมากขึ้น โชซ็อนควรเตรียมรับมือให้พร้อมโดยการเพิ่มกำลังกองทัพ แต่ทั้งสองฝ่ายและพระเจ้าซ็อนโจไม่มีใครเห็นด้วยเลย เพราะเชื่อว่าบ้านเมืองจะสงบสุขตลอดไป แต่หารู้ไม่อีกไม่กี่ปีข้างหน้าโชซ็อนจะถูกทั้งญี่ปุ่นและแมนจูบดขยี้จนย่อยยับ ลีอีสิ้นชีวิตในพ.ศ
ธงชาติเบลารุส

ธงชาติเบลารุส เป็นธงสีแดงและสีเขียวที่มีลวดลายประดับสีขาวและสีแดงอยู่ที่ปลายรอก (เสาธง) ธงชาติเบลารุสแบบที่ใช้อยู่ปัจจุบันนั้นได้รับการแนะนำโดยคณะกรรมการแห่งรัฐว่าด้วยการกำหนดมาตรฐานของสาธารณรัฐเบลารุสใน พ.ศ. 2555 และดัดแปลงมาจากการออกแบบที่ได้รับอนุมัติในการลงประชามติในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2538 ธงนี้เป็นการดัดแปลงจากธงใน พ.ศ. 2494 ที่ใช้ในขณะที่ประเทศนี้เป็นสาธารณรัฐองค์ประกอบของสหภาพโซเวียต การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับธงในสมัยโซเวียตคือการยกเอาสัญลักษณ์คอมมิวนิสต์ค้อนเคียวและดาวแดงออก เช่นเดียวกับการกลับด้านของสีในรูปแบบการประดับ นับตั้งแต่การลงประชามติใน พ.ศ. 2538 เป็นต้นมา ธงขององค์กรและหน่วยงานราชการต่าง ๆ ในเบลารุสหลายแห่งล้วนดัดแปลงจากรูปแบบของธงชาติด้วย ในอดีต ธงขาวแดงขาวถูกใช้โดยสาธารณรัฐประชาชนเบลารุสใน พ.ศ. 2461 ก่อนที่เบลารุสจะกลายเป็นสาธารณรัฐโซเวียต จากนั้นถูกใช้โดยขบวนการชาติเบลารุสในเบลารุสตะวันตก ตามมาด้วยการใช้อย่างไม่เป็นทางการอย่างแพร่หลายระหว่างการยึดครองเบลารุสของเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่สองระหว่าง พ.ศ
รักพิมพ์

รักพิมพ์ หรือ บริษัทรักพิมพ์ พับลิชชิ่ง จำกัด เป็นสำนักพิมพ์ไทย ที่ตีพิมพ์และจัดจำหน่ายหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น ในรูปแบบแปลเป็นฉบับภาษาไทยที่ถูกลิขสิทธิ์จากสำนักพิมพ์ญี่ปุ่นและเป็นสำนักพิมพ์แรกที่ใช้กระดาษถนอมสายตาพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูน สำนักพิมพ์รักพิมพ์ เปิดตัวด้วยหนังสือการ์ตูนไทยที่มีชื่อว่า Season Comic SUMMER 2007 วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2550 ก่อนที่จะมีผลงานลิขสิทธิ์ถูกต้องจากประเทศญี่ปุ่นเรื่องแรก คือ แก๊งอลวล ศึกอลเวง-NAOZARI DUNGEON-1 (บทจักรวรรดิ์แห่งรุ่งอรุณ) (ลิขสิทธิ์ของ JIVE ltd.) ตามมา ในวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 และผลงานนวนิยายแปลเรื่องแรกคือ School Days-เธอ ฉัน ในวันฟ้าคราม- (ลิขสิทธิ์ JIVE ltd.) ซึ่งเป็นเรื่องที่ทำให้สำนักพิมพ์เป็นที่รู้จักมากขึ้น ในวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2551 สำนักพิมพ์ได้วางจำหน่ายนิตยสารการ์ตูนรายเดือน Comic 8-Alive นิตยสารการ์ตูนฉบับแรกของสำนักพิมพ์ ที่ได้รับลิขสิทธิ์ถูกต้องจากหนังสือ Monthly Comic Alive ในเครือ MEDIA FACTORY,INC. ประเทศญี่ปุ่น ในลงตีพิมพ์การ์ตูนจำนวน 8 เรื่อง ได้แก่ อสูรรับใช้ของยาย 0 สนิท, อสูรรับใช้ของยาย 0 สนิท-บทนอกตำนาน-การผจญภัยของทาบาสะ, โรงเรียนนักฆ่า, ภูตดาบสยบมาร, ปฏิบัติการ! เมี้ยวข้ามจักรวาล, อลวนมนต์ปุยปุย, ผู้พิทักษ์สลับขั้วและสะดุดรักคุณภูต โดยนิตยสารนั้นวางจำหน่ายทุกวันศุกร์แรกของเดือน จนกระทั่งวางจำหน่ายเล่มสุดท้ายในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2556
รัสเซียทูเดย์

อาร์ที (อังกฤษ: RT; อดีตมีชื่อว่า รัสเซีย ทูเดย์ (Russia Today) หรือ รอสซียา เซกอดนียา (รัสเซีย: Россия Сегодня)) เป็นเครือข่ายโทรทัศน์ข่าวต่างประเทศของรัสเซียที่ควบคุมโดยรัฐ ซึ่งได้รับทุนจากรัฐบาลรัสเซีย โดยให้บริการโทรทัศน์จ่ายค่ารับชมและช่องฟรีทูแอร์แก่ผู้ชมนอกประเทศรัสเซีย และให้บริการเนื้อหาอินเทอร์เน็ตในภาษารัสเซีย อังกฤษ สเปน ฝรั่งเศส เยอรมัน และอาหรับ อาร์ทีเป็นแบรนด์ของ TV-Novosti องค์กรอิสระไม่แสวงหาผลกำไรที่ก่อตั้งโดยรีอะโนวัสติ สำนักข่าวของรัฐรัสเซีย ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2005 ในช่วงวิกฤติเศรษฐกิจในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2008 รัฐบาลรัสเซียที่นำโดยนายกรัฐมนตรี วลาดีมีร์ ปูติน รวม ANO "TV-Novosti" เข้ากีบรายการองค์กรหลักที่มีความสำคัญเชิงกลยุทธ์ต่อรัสเซีย อาร์ทีเป็นบริษัทแม่ของ Ruptly ซึ่งถือครองช่องวิดีโอ Redfish และบริษัทสื่อดิจิทัล Maffick อาร์ทีได้รับการกล่าวถึงเป็นประจำว่าเป็นช่องทางโฆษณาชวนเชื่อหลักของรัฐบาลรัสเซียและนโยบายการต่างประเทศ นักวิชาการ, ผู้ตรวจสอบข้อเท็จจริง และผู้ประกาศข่าว (รวมผู้ประกาศของของอาร์ทีทั้งในอดีตและปัจจุบัน) ระบุถึงอาร์ทีเป็นผู้จัดส่งข้อมูลบิดเบือน และทฤษฎีสมคบคิด อาร์ทีถูกแบนในประเทศยูเครนใน ค.ศ. 2014 หลังการผนวกไครเมียโดยรัสเซีย ลัตเวียและลิทัวเนียดำเนินการแบนด้วยเหตุผลคล้ายกันใน ค.ศ. 2020 ประเทศเยอรมนีแบนRT DE ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 หลังการรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย ค.ศ
กีฬาสาธิตราชภัฏสัมพันธ์

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
นักบุญอักแนส

แองกลิคันลูเทอแรนอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ นักบุญอักแนส (ละติน: Sancta Agnes) หรืออักแนสแห่งโรม เป็นคริสต์ศาสนิกชนสตรีชาวโรมันและมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เกิดเมื่อราว ค.ศ. 291 และเสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 304 ตามตำนานนักบุญอักแนสเป็นบุตรสาวของขุนนางชาวโรมันเกิดราวปี ค.ศ. 291ในครอบครัวที่นับถือคริสต์ศาสนาและพลีชีพให้กับศาสนาเมื่ออายุได้ 12 ปีในสมัยของจักรพรรดิไดโอคลีเชียนแห่งจักรวรรดิโรมันตะวันออกเมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 304 ตามเรื่องที่เล่ากันกล่าวว่าพรีเฟกต์เซมโปรนิอุสประสงค์จะให้ลูกชายแต่งงานกับอักแนสแต่เธอปฏิเสธ เขาจึงสั่งให้เอาตัวอักแนสไปฆ่า แต่ตามกฎหมายโรมันห้ามการฆ่าหญิงพรหมจารี เซมโปรนิอุสจึงให้ลากร่างที่เปลือยเปล่าของอักแนสไปตามถนนไปยังซ่องโสเภณี ขณะที่ลากไปอักแนสก็อธิษฐาน ผมของอักแนสก็ยาวออกมาจนปกคลุมร่างกาย ผู้ที่พยายามข่มขืนอักแนสก็มีอันเป็นไปโดยตาบอด เมื่อเซ็มโพรเนียสพยายามเผาอักแนสบนกองไฟ ก็จุดกองไฟไม่ติด เจ้าหน้าที่จึงดึงดาบออกมาตัดหัวอักแนส หรือบางเรื่องก็ว่าแทงคอหอย และว่ากันว่าเลือดของอักแนสไหลนองให้คริสต์ศาสนิกชนซับกันด้วยผ้า สองสามวันหลังจากอักแนสเสียชีวิตก็มีคนเห็นเด็กผู้หญิงเอ็มเมอเร็นทิอานามานั่งอธิษฐานอยู่หน้าที่เก็บศพ เอ็มเมอเร็นทิอานามาอ้างว่าเป็นลูกของแม่นมของอักแนส และถูกขว้างด้วยก้อนหินจนตายหลังจากที่ไปด่าและกล่าวหาผู้นอกศาสนาว่าฆ่าอักแนส และไล่ก็ไม่ยอมไปจากที่เก็บศพ ต่อมาเอ็มเมอเร็นทิอานามาก็ได้รับการประกาศเป็นนักบุญ เรลิกของนักบุญอักแนสอยู่ที่โบสถ์ซันตาอักเนเซฟูโอรีเลมูรา (Sant'Agnese fuori le mura) ที่โรมที่สร้างบนสุสานใต้ดิน (catacomb) ของอักแนส กะโหลกอยู่ที่คูหาสวดมนต์ภาพในโบสถ์ซันตาอักเนเซอินอาโกเน (Sant'Agnese in Agone) ที่โรมเช่นกัน ในวันฉลองนักบุญอักแนส ก็จะเอาลูกแกะสองตัวจากอารามเตรฟอนตาเนของคณะแทรปปิสต์ที่กรุงโรมไปให้พระสันตะปาปาเจิม พอถึงวันพฤหัสบดีศักดิ์สิทธิ์ก็จะโกนขนแกะแล้วเอามาถักเป็นผ้าพาดปัลลีอุม(Pallium) ที่พระสันตะปาปาจะมอบให้อาร์ชบิชอปที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งใหม่เพื่อแสดงว่าความสัมพันธ์ทางการปกครองระหว่างอาร์ชบิชอปใหม่กับพระสันตะปาปา นักบุญอักแนสเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์เด็กผู้หญิง ตามประเพณีท้องถิ่นก็จะเรียกเด็กสาว ๆ มาทำพิธีตอนค่ำก่อนวันฉลองเพื่อจะได้หาสามีได้ในอนาคต ความเชื่อเช่นนี้ทำให้นิยมกันมากขึ้นโดยโคลงของจอห์น คีทส์ (John Keats) ชื่อ “คืนก่อนวันนักบุญอักแนส” (The Eve of Saint Agnes) ในศิลปะนักบุญอักแนสจะเป็นผู้หญิงผมทองใส่เสื้อคลุมถือใบปาล์มและมีลูกแกะหมอบอยูที่เท้าหรือในวงแขน ในนวนิยายฟาบิโอลา หรือวัดรังผึ้ง เขียนโดยพระคาร์ดินัล นิโคลัส ไวส์แมน ในปี ค.ศ. 1854 อักแนสเป็นลูกพี่ลูกน้องผู้ที่นางเอกฟาบิโอนาไว้วางใจ
การประสูติของพระเยซู

การประสูติของพระเยซู (อังกฤษ: The Nativity of Jesus; the Nativity) หรือพระคริสตสมภพ ถูกกล่าวถึงในพระวรสารนักบุญมัทธิวและพระวรสารนักบุญลูกาซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ ส่วนพระวรสารนักบุญมาระโกและพระวรสารนักบุญยอห์นมิได้กล่าวถึงการประสูติของพระเยซูไว้ แหล่งข้อมูลอื่นเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ก็มีแต่มิได้รวมอยู่ในสารบบคัมภีร์ไบเบิล คำบรรยายของพระวรสารนักบุญมัทธิวและพระวรสารนักบุญลูกากล่าวว่าพระเยซูชาวนาซาเร็ธเป็นบุตรของนางมารีย์ ขณะมีตั้งครรภ์ได้หมั้นอยู่กับโยเซฟจากตระกูลเดวิด เรื่องนี้คริสตชนเชื่อว่าพระเยซูประสูติจากหญิงพรหมจารีเพราะเป็นการกำเนิดโดยอำนาจของพระวิญญาณบริสุทธิ์โดยมารดามิได้ร่วมประเวณีกับโยเซฟเลย คริสตชนจึงถือว่าโยเซฟเป็นเพียงบิดาบุญธรรม ทูตสวรรค์ได้ประกาศถึงการประสูติพระเยซูต่อคนเลี้ยงแกะ โหราจารย์สามคนก็ทราบเพราะได้เห็นดวงดาว พระวรสารกล่าวว่าการกำเนิดของพระเยซูเป็นไปตามคำพยากรณ์ของเหล่าผู้เผยพระวจนะชาวอิสราเอล การระลึกถึง การแสดง หรือการสร้างสัญลักษณ์เกี่ยวกับการกำเนิดของพระเยซูถือเป็นหัวใจของการฉลองเทศกาลคริสต์มาส เพื่อแสดงความเชื่อว่าพระเยซูชาวนาซาเรธเป็น “พระคริสต์” หรือ “พระเมสสิยาห์” ตามที่ทำนายไว้คัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาเดิม ในบางคริสตจักร เช่น โรมันคาทอลิก ถือว่าจุดยอดของการฉลองอยู่ที่พิธีมิสซาเที่ยงคืน หรือเช้าวันคริสต์มาสซึ่งจะเป็นวันที่ 25 ธันวาคมเสมอ ทางอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์จะอดอาหารก่อนวันคริสต์มาส 40 วัน และวันอาทิตย์สี่วันก่อนคริสต์มาสคริสต์ศาสนิกชนทั้งนิกายโรมันคาทอลิกและแองกลิคันก็จะฉลองเทศกาลเตรียมรับเสด็จพระเยซู เพื่อเป็นการเตรียมตัวทางใจเพื่อความพร้อมที่จะฉลองวันประสูติของพระเยซู
นักบุญอันดรูว์

ออร์ทอดอกซ์ลูเทอแรนแองกลิคันออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ อันดรูว์อัครทูต (กรีก: Ανδρέας อันเดฺรอัส; อังกฤษ: Andrew แอนดฺรูว) ชาวคาทอลิกเรียกว่านักบุญอันดรูว์ เป็นนักบุญและมรณสักขีในคริสต์ศาสนา เกิดเมื่อราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 1 ที่เมืองเบ็ธไซดาบนฝั่งทะเลกาลิลี และเสียชีวิตโดยการถูกตรึงกางเขนบนกางเขนรูป “X” เมื่อราวกลางหรือปลายคริสต์ศตวรรษที่ 1 ที่เมืองเพ็ทราส์ ในประเทศกรีซปัจจุบัน นักบุญอันดรูว์ เป็นหนึ่งในอัครทูตสิบสององค์ของพระเยซู ในคริสตจักรออร์ทอดอกซ์ เรียกนักบุญอันดรูว์ว่า “Protocletos” หรือ “ผู้ถูกเรียกคนแรก” ชื่อ “แอนดรูว” มาจากภาษากรีกที่แปลว่า “เกียรติ” เช่นเดียวกับชื่อภาษากรีกอื่น ๆ เป็นชื่อที่ชาวยิวใช้กันทั่วไปในระหว่างร้อยถึงสองร้อยปีก่อนคริสต์ศตวรรษ เท่าที่ทราบนักบุญอันดรูว์ไม่มีชื่อบ่งเป็นภาษาฮิบรูและภาษาอราเมอิก ตามพันธสัญญาใหม่นักบุญแอนดรูว์เป็นลูกของโยนาห์หรือยอห์น (มัทธิว 16:17 ) เกิดที่เมืองเบ็ธไซดาบนฝั่งทะเลกาลิลี(ยอห์น 1:44 ) และเป็นน้องชายของซีโมนเปโตร เปโตรและอันดรูว์เดิมเป็นชาวประมงฉะนั้นเมื่อพระเยซูเรียกตัวมาเป็นอัครทูตโดยกล่าวว่าเจ้าจงเป็น “ชาวประมงหามนุษย์” (ภาษากรีก: ἁλιείς ἀνθρώπων “halieis anthropon”) เมื่อพระเยซูเริ่มออกเทศนา เปโตรและอันดรูว์ก็อาศัยอยู่ในบ้านเดียวกันที่คาร์เปอร์นาอุม (Capernaum) (มาระโก 1:21–29 ) ในพระวรสารนักบุญยอห์นกล่าวว่าอันดรูว์เป็นสาวกของยอห์นผู้ให้รับบัพติศมามาก่อนที่จะเป็นสาวกของพระเยซู และตามคำเทศนาของนักบุญจอห์นทำให้นักบุญอันดรูว์และยอห์นมาติดตามพระเยซู (ยอห์น 1:35–40 ) เมี่ออันดรูว์พบพระเยซูก็ทราบทันทีว่าทรงเป็น “พระเมสสิยาห์” และรีบกลับนำพระเยซูไปแนะนำกับนักบุญเปโตรพี่ชาย (ยอห์น 1:41 ) ตั้งแต่นั้นมาสองพี่น้องก็กลายเป็นสาวกของพระเยซู ในระยะต่อมาก็กลายเป็นผู้ใกล้ชิดกับพระเยซู (ลูกา 5:11 ) พระวรสารกล่าวว่าแอนดรูว์มีโอกาสได้ร่วมในเหตุการณ์สำคัญ ๆ หลายครั้งเพราะเป็นสาวกที่ใกล้ชิดกับพระเยซูมากกว่าสาวกองค์อื่น ๆ (มาร์ค 13:3 , 12:22 ) แต่ในกิจการของสาวกเกือบไม่ได้กล่าวถึงแอนดรูว์ (กิจการของสาวก 1:13 ) บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
รถไฟฟ้าปารีส

รถไฟฟ้าปารีส (ฝรั่งเศส: Métro de Paris) เป็นระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ถือเป็นสัญลักษณ์ของเมืองก็ว่าได้ เห็นได้ชัดจากอิทธิพลของนวศิลป์ (Art Nouveau) มีเส้นทางทั้งหมด 16 สาย ส่วนมากมักจะอยู่ใต้ดินและมีความยาวทั้งสิ้น 213 กิโลเมตร (133 ไมล์) และมีสถานี 298 แห่ง รถไฟฟ้าสายแรกเปิดโดยไม่มีพิธีรีตองในปี พ.ศ. 2443 ระหว่างงานนิทรรศการนานาชาติ (Exposition Universelle 1900) หลังจากนั้นระบบขนส่งมวลชนรถไฟฟ้าได้ขยายตัวอย่างรวดเร็วจนกระทั่งเสร็จในช่วงปี พ.ศ. 2463 ส่วนการขยายออกไปยังชานเมืองได้บรรลุในช่วง 10 กว่าปีต่อมา ระบบรถไฟฟ้าปารีสได้ถึงจุดอิ่มตัวในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งระบบรถไฟฟ้าก็ได้นำขบวนรถไฟฟ้าใหม่เข้ามาให้บริการเนื่องจากการจราจรอันคับคั่ง ซึ่งการต่อเติมนั้นเป็นไปได้ยากและมีขีดจำกัดจึงได้เกิดรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์ขึ้นในปี พ.ศ. 2503 เป็นต้นมา กรุงปารีสเป็นเมืองที่มีสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินที่หนาแน่นที่สุดในโลก ด้วยสถานีกว่า 245 แห่งภายในเนื้อที่กรุงปารีส 41 ตารางกิโลเมตร (16 ตารางไมล์) แต่ละสายจะมีชื่อเป็นหมายเลขตั้งแต่ 1 ถึง 14 และมีสายรองอีกสองสายคือ สาย 3 (2) และสาย 7 (2) สายรองทั้งสองเคยเป็นส่วนหนึ่งของสาย 3 และ 7 แต่แยกตัวออกมาภายหลังในปี พ.ศ. 2514 และ พ.ศ. 2510 ตามลำดับ รถไฟฟ้าปารีสมีสถานีทั้งหมด 298 แห่ง (382 ป้าย) โดยเชื่อมต่อกับสายอื่น 62 ป้าย มีจำนวนผู้โดยสารใช้บริการประมาณ 4.5 ล้านคนต่อวัน (1,409 ล้านคนต่อปี) ถือเป็นลำดับที่ 4 ของโลก ตามหลังมอสโก โตเกียว และเม็กซิโกซิตี และอยู่ในลำดับที่ 7 ของโลกเมื่อเปรียบเทียบระยะทางการเดินรถไฟฟ้า รองจากนิวยอร์ก โซล โตเกียว มอสโก มาดริด (แต่ถ้ารวมกับแอร์เออแอร์แล้วจะอยู่ในอันดับที่ 1) ส่วนจำนวนสถานีนั้นอยู่ที่ลำดับ 3 ของโลก รองลงมาจากนิวยอร์ก (468 สถานี) และโซล ทั้งนี้สถานีชาเตอแล-เลอาลยังเป็นสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดในโลกอีกด้วย แต่ละสายจะมีเลขและสีในการบ่งบอก ส่วนทิศทางในการเดินทางเห็นได้จากสถานีปลายทางของแต่ละสาย รถไฟฟ้าปารีสจะเปิดให้ใช้บริการในเวลา 05