nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
โรงพยาบาลสมเด็จพระบรมราชเทวี ณ ศรีราชา

โรงพยาบาลสมเด็จพระบรมราชเทวี ณ ศรีราชา เป็นโรงพยาบาลที่เก่าแก่ที่สุดในสังกัดสภากาชาดไทย พระราชทานกำเนิดเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2445 ตั้งอยู่ที่อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ริมชายฝั่งทะเลอ่าวไทย สร้างขึ้นตามพระประสงค์ของสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า โรงพยาบาลสมเด็จพระบรมราชเทวี ณ ศรีราชา กำเนิดขึ้นจากพระประสงค์ของสมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา พระบรมราชเทวี หลังจากพระองค์เสด็จประพาสและประทับพักฟื้น ณ พระตำหนัก ตำบลบางพระ จังหวัดชลบุรี ในปี พ.ศ. 2441 ในการนี้เจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี (เจิม แสง-ชูโต)ได้จัดสร้างเรือนไม้ยื่นลงในทะเลตำบลศรีราชา เพื่อเป็นพระตำหนักแห่งใหม่และเชิญเสด็จจากตำบลบางพระมาประทับที่นี่ แต่พระตำหนักเรือนไม้ดังกล่าวอยู่ในน้ำ คับแคบและไม่แข็งแรง ราว 1 ปีหลังสร้างเสร็จ สมเด็จพระพันวัสสาอัยยิกาเจ้าจึงทรงพระดำริเลือกหาพื้นที่บนชายฝั่งตำบลศรีราชาสำหรับสร้างพระตำหนัก จนกระทั่งพระองค์พอพระทัยพื้นที่บริเวณเนินเขาชายทะเลด้านทิศใต้ของพระตำหนักไม้เดิม พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์และเจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรีถวายความเห็น ต่อมามีพระกระแสรับสั่งให้จัดสร้างพระตำหนักใหญ่ 3 ชั้นขึ้นหลังหนึ่งสำหรับเป็นที่ประทับและเรือนหลังย่อม ๆ อีก 4-5 หลัง ประชาชนย่อมมีความเดือดร้อนทุกข์ทรมานจากการเจ็บไข้นั้น ถ้าได้มีสถานที่พยาบาลคนเจ็บไข้ขึ้นในตำบลนี้ นอกจากจะได้ใช้เป็นที่รักษาพยาบาลข้าราชบริพารและผู้ที่ตามเสด็จนั้นแล้ว ยังจะเป็นสาธารณประโยชน์ให้ประชาชนในท้องถิ่นที่ใกล้เคียงได้พึ่งพาอาศัยในยามเจ็บไข้ ซึ่งเป็นสาธารณกุศลและเป็นการช่วยชาติบ้านเมืองอีกส่วนหนึ่ง ระหว่างที่สมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา พระบรมราชเทวีประทับอยู่ที่ตำหนักแห่งนี้ มีข้าราชบริพารและเจ้าหน้าที่รักษาพระองค์เป็นจำนวนมากที่เจ็บป่วย ประชาชนในเขตตำบลนี้ย่อมต้องเจ็บป่วยเช่นเดียวกัน ด้วยพระทัยเต็มไปด้วยการกุศลสาธารณะจึงทรงมีดำริให้สร้างสถานพยาบาลขึ้นในบริเวณใกล้เคียงพระตำหนักของพระองค์ ในช่วงก่อตั้งมีพระบำบัดสรรพโรค(หมอเอช. อาดัมสัน) เป็นผู้ช่วยในการวางแผนผังการก่อสร้าง โดยสร้างเป็นเรือนหลังคามุงจาก 2 ชั้นขึ้นก่อน 1 หลัง แล้วเพิ่มขึ้นอีก 4 หลังเป็นกลุ่มอาคารเดียวกันยื่นลงไปในทะเล การก่อสร้างสถานพยาบาลใหม่นี้แล้วเสร็จในต้นเดือน กันยายน พ.ศ. 2445 พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นวิวิธวรรณปรีชา อธิบดีกรมพยาบาล กระทรวงธรรมการ เสด็จประกอบพิธีเปิดสถานพยาบาลนี้ในวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2445 ซึ่งชาวบ้านในละแวกนี้ เรียกโรงพยาบาลในขณะนั้นว่า “โรงพยาบาลศรีมหาราชา” ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าพระราชทานนามโรงพยาบาลนี้ว่า “โรงพยาบาลสมเด็จ” จากความทรุดโทรมของตัวโรงพยาบาลที่ยื่นลงไปในทะเล ทำให้เกิดความไม่ปลอดภัยในการใช้งานอีกทั้งความทรุดโทรมนี้ไม่คุ้มค่าที่จะซ่อมแซม นายบัวหรือขุนปราณเขตต์นครซึ่งเป็นผู้ดูแลโรงพยาบาล กราบบังคมทูลสมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา พระบรมราชเทวี เพื่อขอย้ายโรงพยาบาลขึ้นไปตั้งบนบกทางด้านเหนือของเขาพระตำหนัก(คือที่ตั้งโรงพยาบาลปัจจุบันนี้) พระองค์ทรงเห็นชอบด้วยและได้พระราชทานเงินเป็นค่าก่อสร้างในการย้ายนี้ประมาณสองหมื่นบาทเศษ โดยเริ่มสร้างโรงพยาบาลบนบกในปี พ.ศ. 2451 ประกอบด้วยอาคาร 5 หลัง หลังแรกเป็นเรือนไม้ขนาดใหญ่ 2 ชั้น ชั้นล่างสำหรับทำการตรวจโรคและชั้นบนเป็นที่ทำการ หลังที่สองและสามเป็นเรือนไม้สำหรับผู้ป่วย หลังที่สี่เป็นเรือนไม้ยาวชั้นเดียวยกพื้นสำหรับเป็นที่อยู่ของเจ้าหน้าที่ หลังที่ห้าเป็นบ้านพักแพทย์ผู้ปกครองโรงพยาบาล 1 หลัง อยู่บริเวณหน้าเรือนพักผู้ป่วย เมื่อสร้างเสร็จแล้วก็ย้ายคนเจ็บไข้จากเรือนในน้ำมาอยู่ในที่นี้เมื่อ พ
จังหวัดไพรแวง

ไพรแวง หรือ เปร็ยแวง (เขมร: ព្រៃវែង) เป็นจังหวัดหนึ่งใน 25 แห่งของประเทศกัมพูชา มีเมืองหลักในชื่อเดียวกัน มีพื้นที่ 4,883 ตารางกิโลเมตร มีประชากรราว 947,000 คนในปี ค.ศ. 2008 ทำให้เป็นจังหวัดที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ จังหวัดไพรแวงตั้งอยู่ฝั่งซ้ายของแม่น้ำโขง เป็นพื้นที่เกษตรกรรมและมีการตั้งถิ่นฐานอย่างหนาแน่น ชื่อจังหวัดมีความหมายว่า "ป่าซึ่งยาว" หรือ "ป่าซึ่งใหญ่" ทว่าในความเป็นจริงพื้นที่ป่าขนาดใหญ่ของจังหวัดหายไปตั้งแต่ราว 30 ปีก่อนเนื่องจากการขยายพื้นที่เกษตรกรรม ช่วงต้นคริสตกาล พื้นที่จังหวัดเป็นศูนย์กลางที่สำคัญแห่งหนึ่งของอาณาจักรฟูนัน โดยตั้งอยู่ระหว่างเมืองหลวงในเชิงการปกครอง (ปัจจุบันตั้งอยู่ในจังหวัดอานซางของประเทศเวียดนาม) กับเมืองหลวงด้านเศรษฐกิจ (นครบอเรย ปัจจุบันอยู่ในพื้นที่จังหวัดตาแก้ว) ต่อมาเมื่ออาณาจักรเจนละเริ่มมีอำนาจในพื้นที่ ศูนย์กลางอาณาจักรจึงถูกย้ายไปทางตะวันตกไกล ไปยังเกาะเกร (កោះកេរ្ដិ៍) และพระนคร ทำให้แถบไพรแวงถูกลดบทบาทลง คริสต์ศตวรรษที่ 15 กษัตริย์อาณาจักรเขมรได้ย้ายเมืองหลวงกลับมาทางตะวันออก เนื่องจากตำแหน่งเดิมถูกรุกรานโดยสยาม ตั้งเป็นกรุงอุฎุงค์ (ឧដុង្គ) ละแวก และพนมเปญตามลำดับ ส่วนไพรแวงไม่ได้รับการตั้งเป็นศูนย์กลางเนื่องจากอยู่ใกล้อาณาจักรอันนัมมากเกินไป อย่างไรก็ตามในปี ค.ศ. 1473 ได้ปรากฏการตั้งค่ายทหารขึ้นในบาภน็อมเพื่อต่อต้านการรุกรานของสยาม เมื่อครั้งที่กัมพูชาอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส เจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองเห็นว่าไพรแวงมีศักยภาพต่อการเป็นพื้นที่เกษตรกรรมและการประมง ทั้งยังตั้งอยู่ใกล้กับอาณานิคมโคชินไชนาของฝรั่งเศสอีกด้วย ทำให้ต่อมาเกิดการแผ้วถางป่าครั้งใหญ่เพื่อแปลงเป็นพื้นที่การเกษตร ในปี ค.ศ. 1975 ยุคที่เขมรแดงเรืองอำนาจ จังหวัดไพรแวงประสบภาวะทุพภิกขภัยเป็นครั้งแรก จนถึงปี ค.ศ. 1977 ชาวจังหวัดไพรแวงหลายพันคนถูกสังหารและฝังโดยเขมรแดงเป็นจำนวนมาก ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 1979 กองทัพเวียดนามจึงเข้ายึดและปลดปล่อยไพรแวงจากอิทธิพลของเขมรแดงได้สำเร็จ ทำให้ไพรแวงเป็นพื้นที่แรก ๆ ของกัมพูชาที่ได้รับอิสระจากอิทธิพลเขมรแดง จังหวัดไพรแวงทีอาณาเขตติดต่อดังนี้ เริ่มจากทิศตะวันตกเรียงตามเข็มนาฬิกา จังหวัดกันดาล จังหวัดกำปงจาม จังหวัดตโบงฆมุม จังหวัดสวายเรียง และประเทศเวียดนาม มีแม่น้ำที่สำคัญของประเทศไหลผ่านสองสายคือ แม่น้ำโขงและแม่น้ำบาสัก จังหวัดไพรแวงมีพื้นที่ทั้งสิ้น 4,883 ตารางกิโลเมตร คิดเป็นร้อยละ 2.7 ของพื้นที่ประเทศกัมพูชา (181,035 ตารางกิโลเมตร) พื้นที่กว่า 3,100 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นร้อยละ 63
จังหวัดตโบงฆมุม

ตะโบงคมุม หรือ ทโบงคมุม (เขมร: ត្បូងឃ្មុំ) เป็นจังหวัดหนึ่งใน 25 แห่งของประเทศกัมพูชา ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ ในทางภูมิศาสตร์กายภาพคือที่ราบต่ำตอนกลางของแม่น้ำโขง มีอาณาเขตติดต่อดังนี้ (เริ่มจากทิศใต้เรียงตามเข็มนาฬิกา) จังหวัดไพรแวง จังหวัดกำปงจาม จังหวัดกระแจะ และประเทศเวียดนาม มีเมืองหลักและเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือเมืองสวง ชื่อจังหวัด "ตะโบงคมุม" แปลว่า "อำพัน" ซึ่งประสมจากคำว่า "ตะโบง" (ត្បូង) แปลว่า อัญมณี กับคำว่า "คมุม" (ឃ្មុំ) แปลว่า ผึ้ง ส่วน ราชพงษาวดารกรุงกัมพูชา แปลโดยหลวงเรืองเดชอนันต์ (ทองดี ธนะรัชต์) ระบุความหมายว่า "ศีรษะผึ้ง" จังหวัดตะโบงคมุมก่อตั้งขึ้นตามประกาศราชกิจจานุเบกษาโดยพระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2556 ตามการทูลแนะนำของรัฐบาลฮุน เซน นายกรัฐมนตรีกัมพูชา โดยแยกออกมาจากจังหวัดกำปงจาม ด้วยเหตุผลอย่างเห็นได้ชัดเจนในเรื่องการเพิ่มประสิทธิภาพในการบริหารจัดการของจังหวัดขนาดใหญ่ การแยกพื้นที่บางส่วนของจังหวัดกำปงจามออกมาตั้งเป็นจังหวัดตะโบงคมุมนี้เกิดขึ้นหลังการพ่ายแพ้การเลือกตั้งเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2556 ของพรรคประชาชนกัมพูชาของฮุน เซน ในพื้นที่จังหวัดกำปงจาม จังหวัดบ้านเกิดของเขา โดยพรรคประชาชนกัมพูชาสามารถเอาชนะได้เพียง 8 ที่นั่งจากทั้งหมด 18 ที่นั่งในสภาจังหวัด เขตการเลือกตั้งทั้ง 10 อำเภอที่ยังคงอยู่ในกำปงจามในตอนนี้ได้เทคะแนนอย่างท่วมท้นให้แก่พรรคฝ่ายตรงข้ามคือ พรรคสงเคราะห์ชาติกัมพูชา ซึ่งนำโดยสม รังสี ส่วนที่เหลือ 5 จาก 6 อำเภอซึ่งปัจจุบันอยู่ในจังหวัดตะโบงคมุม พรรคประชาชนกัมพูชาเป็นฝ่ายชนะการเลือกตั้ง จังหวัดตะโบงคมุมแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 7 อำเภอ 64 ตำบล รายชื่ออำเภอมีดังนี้ วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ จังหวัดตะโบงคมุม
โปเกมอน ซันและมูน

โปเกมอน ซันและมูน (ญี่ปุ่น: ポケットモンスター サン・ムーン; โรมาจิ: Poketto Monsutā San & Mūn; อังกฤษ: Pokémon Sun and Moon) เป็นวิดีโอเกมสวมบทบาทที่พัฒนาโดยบริษัทเกมฟรีก จำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดและนินเท็นโด ออกจำหน่ายทั่วโลกในวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ภูมิภาคอโลลา ยึดตาม หมู่เกาะฮาวาย โปเกมอนเริ่มต้น โมะคุโร่ เนียบี้ อะชิมาริ (ฉลองครบรอบ 20 ปี ซีรีส์โปเกมอน) รองรับ 9 ภาษาได้แก่ ภาษาอังกฤษ ภาษาอิตาลี ภาษาสเปน ภาษาเกาหลี ภาษาฝรั่งเศส ภาษาเยอรมัน ภาษาญี่ปุ่น จีนตัวย่อ และ จีนตัวเต็ม
วิลลี บรันท์

วิลลี บรันท์ (เยอรมัน: Willy Brandt, ออกเสียง: [ˈvɪli ˈbʁant]) ชื่อเกิด แฮร์แบร์ท แอ็นสท์ คาร์ล ฟราม (Herbert Ernst Karl Frahm; 18 ธันวาคม 1913 – 8 ตุลาคม 1992) เป็นรัฐบุรุษชาวเยอรมันเป็นหัวหน้าพรรคประชาธิปไตยสังคมแห่งเยอรมนีระหว่าง ค.ศ. 1964–1987 และเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งเยอรมนีระหว่าง ค.ศ. 1969–1974 เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพประจำปี ค.ศ. 1971 จากนโยบาย "อ็อสท์โพลีทีค" (Ostpolitik) ที่เป็นมิตรต่อกลุ่มประเทศในยุโรปตะวันออก วิลลี บรันท์ ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีใน ค.ศ. 1974 หลังจากพบว่ากึนเทอร์ กีโยม หนึ่งในผู้ทำงานใกล้ชิดกับเขา เป็นสายลับจากเยอรมนีตะวันออก บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
รายพระนามและรายนามประมุขแห่งรัฐยูกันดา

นี่คือรายพระนามและรายนามประมุขแห่งรัฐยูกันดาตั้งแต่ได้รับเอกราชในค.ศ. 1962 ถึงปัจจุบัน การสืบพระราชสันติวงศ์คล้ายคลึงกับการสืบราชสันติวงศ์อังกฤษ ตาม รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐยูกันดา ค.ศ. 1963 , สมเด็จพระราชินีนาถถูกแทนที่ด้วยประธานาธิบดีในฐานะประมุขแห่งรัฐโดยพิธีการ ประธานาธิบดีจะถูกเลือกตั้งโดย รัฐสภา มีวาระ 4 ปี ถ้าตำแหน่งเกิดว่างลง นายกรัฐมนตรี จะอยู่ในฐานะ รักษาการประธานาธิบดี ในค.ศ. 1966 อำนาจของประธานาธิบดีมีเพิ่มมากขึ้น พร้อมกับการจัดตั้งตำแหน่งประธานฝ่ายบริหาร แต่การปกครองเช่นว่านี้ถูกใช้เมื่อตำแหน่งประธานาธิบดีว่างลงเท่านั้น มันยังถูกบังคับใช้ในรัฐธรรมนูญค.ศ. 1967 และ ค.ศ. 1995 ตามลำดับ อีดี้ อามิน ก่อการรัฐประหารเพื่อล้มล้างรัฐบาลของมิลตัน โอโบเต ในค.ศ
สงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่หนึ่ง

196,000 สงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่หนึ่ง เป็นสงครามระหว่างจักรวรรดิเอธิโอเปียกับราชอาณาจักรอิตาลีเกิดระหว่างปี ค.ศ. 1894 ถึง 1896 เมื่ออิตาลีพยายามยึดเอธิโอเปียมาเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอาณานิคมอิตาลีแต่เอธิโอเปียได้รับการสนับสนุนทางอาวุธจากอังกฤษ ฝรั่งเศส และรัสเซีย จึงทำให้เอธิโอเปียชนะสงครามได้และยุทธการอัดวาเป็นจุดสำคัญที่ชี้ขาดถึงผลของสงครามทั้งหมด อีก 40 ปีต่อมาอิตาลีกลับมาสู้ใหม่ในสงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่สอง ซึ่งอิตาลีชนะและสามารถยึดเอธิโอเปียมาเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอาณานิคมอิตาลี บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ระย้า

ระย้า เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโลดโผน ระทึกขวัญ อาชญากรรม ที่สร้างและจัดจำหน่ายโดยไฟว์สตาร์โปรดักชั่น โดยสร้างจากนวนิยายของสด กูรมะโรหิต กำกับการแสดงโดยเพิ่มพล เชยอรุณ ออกฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 กันยายน 2524 นำแสดงโดย ฉัตรชัย เปล่งพานิช, วิไลลักษณ์ ดวงมีเดช, นิรุตติ์ ศิริจรรยา, เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์, ล้อต๊อก, ประจวบ ฤกษ์ยามดี, ภูมิ พัฒนายุทธ, สุเชาว์ พงษ์วิไล, ภิญโญ ปานนุ้ย และไกรลาศ เกรียงไกร ต่อมาในปี 2541 ฉลอง ภักดีวิจิตร ได้นำเรื่องระย้ากลับมาสร้างใหม่ในรูปแบบละครโทรทัศน์ออกอากาศทางช่อง 7 บทละครโทรทัศน์โดยทรนง ศรีเชื้อ ออกอากาศตอนแรกเมื่อวันที่ 13 มีนาคม 2541 นำแสดงโดย พีท ทองเจือ และกัญญารัตน์ จิรรัชชกิจ เรื่องราวความแค้นของ ระย้า (ฉัตรชัย เปล่งพานิช) หนุ่มชาวบ้านซึ่งอาศัยอยู่ที่บ้านของ สร้อย (วิไลลักษณ์ ดวงมีเดช) เพื่อนในวัยเด็ก ที่มีต่อ ขุนรอน (ประจวบ ฤกษ์ยามดี) เศรษฐีหน้าเลือดที่สั่งฆ่าพ่อของเขาเมื่อในวัยเด็กซึ่งมีลูกสาวคนเดียวคือ สุนีย์ (เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์) ซึ่งเป็นภรรยาของ ระยับ (นิรุตติ์ ศิริจรรยา) พี่ชายของระย้า ทำให้เขาลุกขึ้นสู้ขัดขวาง ขุนรอน และ ผู้การทานิมูระ (ล้อต๊อก) แห่งกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นทุกวิถีทาง โดยร่วมมือกับ หมวดโรมรัน (ภูมิ พัฒนายุทธ) นายตำรวจหนุ่ม, เกรียงไกร (สุเชาว์ พงษ์วิไล) หนุ่มนักเรียนนอกที่เป็นเสรีไทย, ทิม (ภิญโญ ปานนุ้ย) และ แก่น (ไกรลาศ เกรียงไกร) สองเพื่อนสนิทของระย้า โดยในเวลาต่อมา สร้อยก็ได้เข้าร่วมงานกับระย้าและพวก ก่อนที่ระย้าและโรมรันจะพลาดท่าถูกทหารญี่ปุ่นจับตัวโดยระย้าถูกทรมานให้บอกที่ซ่อนของเกรียงไกรส่วนโรมรันถูกทานิมูระเกลี้ยกล่อมให้เปลี่ยนใจมาช่วยญี่ปุ่น ทำให้เกรียงไกร สร้อย ทิม แก่น และกองกำลังต้องบุกมาชิงตัว ระย้าและโรมรัน ระหว่างถูกนำตัวเข้ากรุงเทพฯ แต่ก่อนที่จะเกิดการต่อสู้ทานิมูระก็ได้รับจดหมายว่าญี่ปุ่นเป็นฝ่ายแพ้สงครามทำให้ระย้าและโรมรันได้รับการปล่อยตัว ต่อมา ระยับกับสุนีย์ได้ร่วมกันทำการค้ากับฝรั่งและนักการเมือง ส่วนระย้ากับโรมรันยังคงทำทุกวิถีทางเพื่อจับตัวขุนรอน ทำให้ขุนรอนต้องเข้ากรุงเทพฯ ไปหา เดช (ชาย มีคุณสุต) ซึ่งเป็นผู้ใหญ่ในบ้านเมืองเพื่อให้ย้ายโรมรันออกจากพื้นที่แลกเปลี่ยนกับการคุ้มครองการขายข้าวของเพื่อนของเดชจากเขาทะโมนไปขายที่สิงคโปร์ได้อย่างปลอดภัย ส่วน กล่ำ มือขวาของขุนรอนได้รับคำสั่งให้จัดการเก็บระย้าแต่เป็น แจ่ม พ่อของสร้อยที่รับเคราะห์โดนยิงตายแทนทำให้สร้อยโดนจับตัวไปเป็นเหยื่อล่อระย้า ซึ่งกล่ำหมายจะปล้ำสร้อยทำเมียแต่ระย้าได้เข้ามาช่วยไว้ทัน และสร้อยได้ยิงกล่ำตายแก้แค้นให้พ่อและพ่อของระย้า และขุนรอนได้ขึ้นไปเอาเรื่องโรมรันถึงบนโรงพักพร้อมกับบอกเรื่องที่โรมรันโดนย้ายออกจากเขาทะโมนทำให้โรมรันตัดสินใจลาออกโดยมีคนของขุนรอนมาทำหน้าที่แทน ระย้า ทิม สร้อย และแก่น จึงบุกเข้าไปในบ้านของขุนรอนในช่วงกลางดึกตอนฝนตก โดยระย้าบุกขึ้นไปบังคับคนในบ้านให้พาไปยังห้องของขุนรอนที่กำลังมีความสุขกับเด็กในบ้านพร้อมกับจับตัวขุนรอนเป็นตัวประกันเพื่อพาไปไหว้หลุมศพของ วิกรมกับจำรัส สองเสรีไทยที่กระโดดร่มลงมาแล้วถูกกล่ำฆ่าตายตามคำสั่งของขุนรอน แต่ก็เกิดการต่อสู้จนรถเสียหลักไปต่อไม่ได้ ระย้าจึงลากขุนรอนเข้าป่าไปและบังคับให้ขุนรอนขุดหลุมฝังตัวเองแต่เกิดการต่อสู้ระหว่างระย้ากับขุนรอนจนปืนลั่นถูกขุนรอนตาย
สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น

สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 全日本ろうあ連盟; อังกฤษ: Japanese Federation of the Deaf; อักษรย่อ: JFD) เป็นองค์กรแห่งชาติของคนหูหนวกในประเทศญี่ปุ่น ทั้งยังเป็นองค์กรสมาชิกของสหพันธ์คนหูหนวกโลก สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น เป็นผู้ให้การสนับสนุนวัฒนธรรมคนหูหนวกในประเทศญี่ปุ่น และการทำงานในการแก้ไขกฎหมายที่ป้องกันไม่ให้คนหูหนวกในประเทศญี่ปุ่นได้เข้าร่วมในวิชาชีพและกิจกรรมต่าง ๆ นอกจากนี้ สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นได้ช่วยสำหรับการรวบรวมภาษามือญี่ปุ่นเข้าสู่ระบบการศึกษาสำหรับคนหูหนวก และสนับสนุนการลงชื่อเข้าใช้ระบบล่ามภาษามือ สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น เป็นองค์กรระดับชาติที่เป็นอิสระทางการเมือง ซึ่งมีทรัพยากรทางการเงินที่จำกัด สมาคมใน 47 จังหวัดต่างได้รับการจัดที่มีการจำกัดจากการดำเนินการทางการเมือง แต่มีความสามารถในการเข้าถึงเงินทุนของรัฐบาลซึ่งเป็นประโยชน์ต่อสมาชิกและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง นอกจากนี้ สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น ยังมีอิทธิพลต่อรัฐบาลในการออกกฎหมายสำหรับสวัสดิการของคนหูหนวก และการดำเนินการเข้าสู่ระบบล่ามภาษามือ สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น ได้รับการก่อตั้ง ณ วันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1947 และได้รับการจัดโดยสภาแห่งชาติเป็นครั้งแรกในนครเกียวโตเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1948 ซึ่งองค์กรนี้มีรากฐานจากสมาคมคนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นในช่วงก่อนสงคราม ที่ได้รับการก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1915 โดยศิษย์เก่าของโรงเรียนโตเกียวเพื่อคนหูหนวก ในช่วงเปลี่ยนแปลง สหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นได้จดทะเบียนอย่างเป็นทางการกับกระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการ ณ วันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1950 ตลอดประวัติศาสตร์ของสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่นได้จัดประชุมและกิจกรรมมากมายสำหรับคนหูหนวกในประเทศญี่ปุ่น รวมทั้งการแข่งขันกีฬาและการสัมมนาทางกฎหมาย ในปี ค.ศ. 1968 ได้มีการรณรงค์ที่จัดโดยสหพันธ์คนหูหนวกแห่งประเทศญี่ปุ่น เพื่อกดดันให้รัฐบาลญี่ปุ่นอนุญาตให้คนหูหนวกที่มีคุณสมบัติเหมาะสมได้รับใบขับขี่ ซึ่งสิทธิดังกล่าวได้รับการระงับเนื่องจากสถานะทางกฎหมายของคนหูหนวกจัดให้เป็น "บุคคลเสมือนไร้ความสามารถ" ในปี ค.ศ
จักรพรรดิอิจิโจ

จักรพรรดิอิจิโจ (ญี่ปุ่น: 一条天皇; โรมาจิ: Ichijō-tennō; 15 กรกฎาคม ค.ศ. 980 – 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1011) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 66 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ตามประเพณี รัชสมัยของจักรพรรดิอิจิโจทอดเวลาจาก ค.ศ. 986 ถึง 1011 ก่อนเสด็จขึ้นสู่ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระนามเดิมของพระองค์ (อิมินะ) คือ ยาซูฮิโตะ (懐仁) เจ้าชายคาเนฮิโตะเป็นพระราชโอรสองค์แรกในจักรพรรดิเอ็นยูกับฟูจิวาระ โนะ เซ็นชิ ธิดาในฟูจิวาระ โนะ คาเนอิเอะ เนื่องจากไม่มีบันทึกพี่น้อง จึงตาดการณ์ว่าพระองค์เป็นพระราชโอรสองค์เดียว จักรพรรดิอิจิโจมีจักรพรรดินีหรือนางสนม 5 พระองค์และพระราชโอรสธิดา 5 พระองค์ รัชสมัยของพระองค์ใกล้เคียงกับจุดสูงสุดของวัฒนธรรมยุคเฮอังและจุดสูงสุดของอำนาจของตระกูลฟูจิวาระ พระองค์ได้ขึ้นครองราชบัลลังก์ในช่วงเวลาแห่งความไม่มั่นคงทางการเมืองซึ่งเริ่มต้นขึ้นภายในตระกูลฟูจิวาระ หลังจากที่พวกเขากำจัดตระกูลมินาโมโตะซึ่งเป็นคู่แข่งทางการเมืองได้สำเร็จ เจ้าชายคาเนฮิโตะได้รับสถาปนาเป็นรัชทายาทภายใต้ จักรพรรดิคาซัง ในปี ค.ศ. 984 สองปีต่อมา หลังจากที่จักรพรรดิคาซังสละราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 986 เจ้าชายคาเนฮิโตะก็ขึ้นครองราชบัลลังก์เมื่อพระชนมายุเพียง 6 พรรษา ยุวจักรพรรดิอิจิโจอยู่ภายใต้อิทธิพลของ ฟูจิวาระ โนะ มิชินางะ พระมาตุลา (น้า) ของพระองค์ตั้งแต่เริ่มรัชสมัยของพระองค์ มิชินางะก้าวขึ้นสู่อำนาจทางการเมืองอย่างแท้จริงในปี ค.ศ
จักรพรรดิซังโจ

จักรพรรดิซันโจ (ญี่ปุ่น: 三条天皇; โรมาจิ: Sanjō-tennō; 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 976 – 5 มิถุนายน ค.ศ. 1017) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 67 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ตามประเพณี รัชสมัยของซันโจอยู่ในช่วง ค.ศ. 1011 ถึง 1016 ก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ ซันโจมีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) ว่า อิยาซาดะ-ชินโน พระองค์ยังเป็นที่รู้จักในพระนาม ซูเกซาดะ-ชินโน และโอกิซาดะ-ชินโน (居貞親王) อิยาซาดะเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ในจักรพรรดิเรเซ พระองค์เป็นพระอนุชาร่วมพระราชยิดาของจักรพรรดิคาซัง ผู้เป็นพระราชโอรสองค์แรกของเรเซ พระราชมารดาของอิยาซาดะคือฟูจิวาระ โนะ โชชิ (藤原超子; ?-982) ธิดาในเซ็ชโช ฟูจิวาระ โนะ คาเนอิเอะ โชชิได้รับการเลื่อนขั้นหลังสวรรคตเป็น พระพันปีหลวง (Zō-Kōtaigō, 贈皇太后) หลังพระราชมารดาสวรรคตตอนพระชนมายุ 7 พรรษา ฟูจิวาระ โนะ คาเนอิเอะ พระอัยกา (ตา) ได้อุปการะพระองค์ที่คฤหาสน์ของคาเนอิเอะ หลังจากนั้นในวันที่ 16 เดือน 7 ปี คันนะ ที่ 1 ตรงกับวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 986 เจ้าชายอิยะซะดะได้รับสถาปนาให้เป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์ในรัชสมัย จักรพรรดิอิจิโจ จักรพรรดิองค์ที่ 66 ขณะมีพระชนมายุเพียง 10 พรรษา ในวันที่ 13 เดือน 6 ปี คันโค ที่ 8 ตรงกับวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1011 จักรพรรดิอิชิโจได้สละราชบัลลังก์ให้แก่เจ้าชายอิยะซะดะขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิซันโจ ขณะพระชนมายุได้ 35 พรรษาหลังจากนั้นไม่นานได้มีการประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกที่ พระราชวังหลวงเฮอัง และได้มีการสถาปนาเจ้าชายอัตสึฮิระพระราชโอรสองค์ใหญ่ในอดีตจักรพรรดิอิจิโจเป็นรัชทายาท ใน ค.ศ
ยุทธการปราบเมียน้อย

ยุทธการปราบเมียน้อย เป็นละครโทรทัศน์แนวดราม่า บทประพันธ์ของ ไพโรจน์ สังวริบุตร บทโทรทัศน์โดย ตุณย์, ปัทมาพร เคนผาพงษ์ กำกับการแสดงโดย สมดุล จันทรบุตร ผลิตโดย บริษัท เอ็กแซ็กท์ จำกัด ออกอากาศทุกวัน เสาร์–อาทิตย์ เวลา 17.40 - 18.25 น. ทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 นำแสดงโดย จักรกฤษณ์ อำมะรัตน์, จันทร์จิรา จูแจ้ง และนักแสดงชั้นนำอีกมากมาย เริ่มตอนแรกวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2547 – 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ละครเรื่องนี้นักเขียนเจ้าของนามปากกา บุษบา ท่าพระจันทร์ ออกมาระบุว่าละครเรื่องดังกล่าวมีการละเมิดสิทธิ์ คือดัดแปลงมาจากบทประพันธ์เรื่อง คู่รัก ที่ตนเองได้แต่งให้กับบริษัทสยามสปอร์ตตั้งแต่ปี พ.ศ. 2520 ในหนังสือ คู่รัก ฉบับปฐมฤกษ์ บทความละครโทรทัศน์หรือละครชุดนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ขุมทรัพย์อมตะนคร

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
ธงอาทิตย์อุทัย

ธงอาทิตย์อุทัย หรือ เคียวกูจิตสึกิ (ญี่ปุ่น: 旭日旗; โรมาจิ: Kyokujitsu-ki; อังกฤษ: Rising Sun Flag) เป็นธงญี่ปุ่นที่ประกอบด้วยแผ่นกลมสีแดงและแถบสีแดง 16 เส้นแผ่ออกมาจากแผ่นนั้น ธงอาทิตย์อุทัยเป็นสัญลักษณ์ของดวงอาทิตย์เหมือนกับธงชาติญี่ปุ่น เดิมทีธงนี้ใช้งานโดยกลุ่มขุนศึกช่วงยุคเอโดะ (ค.ศ. 1603–1868) ต่อมาเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1870 มีการนำธงนี้มาใช้เป็นธงทหารของกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นตามนโยบายของรัฐบาลเมจิ และในวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1889 จึงนำมาใช้เป็นธงนาวีของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น[ต้องการแหล่งอ้างอิงดีกว่านี้] ปัจจุบันมีการชูธงนี้ในกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลของญี่ปุ่น และธงแบบลำแสง 8 แห่งชูธงโดยกองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่นและกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่น ธงอาทิตย์อุทัยยังปรากฏให้เห็นตามฉากต่าง ๆ ในชีวิตประจำวันที่ประเทศญี่ปุ่น เช่น ธงของชาวประมงที่ชักขึ้นเพื่อแสดงถึงการจับปลาจำนวนมาก ธงเพื่อเฉลิมฉลองการคลอดบุตร และธงสำหรับเทศกาลตามฤดูกาล ธงนี้เป็นข้อพิพาทในชาติเอเชียแปซิฟิกส่วนใหญ่ โดยหลักในเกาหลีใต้ เกาหลีเหนือ จีน สิงคโปร์ รัสเซีย ฟิลิปปินส์ ไต้หวัน และทหารผ่านศึกฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่สอง (โดยหลักในออสเตรเลีย) ที่มีการเชื่อมโยงธงนี้กับอาชญากรรมสงครามญี่ปุ่น ฝ่ายอักษะในสงครามโลกครั้งที่สอง และแสนยนิยมกับจักรวรรดินิยมญี่ปุ่น ธงทหาร โดยมากออกแบบเพิ่มเติมจากลักษณะของธงชาติญี่ปุ่น, ลักษณะคล้ายธงชาติ มีรูปพระอาทิตย์สีแดงรัศมี 16 แฉก อยู่ตรงกลางธง และ ธงจักรพรรดินาวีญี่ปุ่น ลักษณะอย่างเดียวกันกับธงกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น แต่ดวงกลมพระอาทิตย์นั้นค่อนมาทางต้นธง และเปล่งรัศมีสีแดง 16 แฉก ปลายรัศมีนั้นจดปลายธงทุกด้าน (อันมีที่มาจากชื่อประเทศของญี่ปุ่นว่า "ดินแดนแห่งอาทิตย์อุทัย") ธงชัยเฉลิมพลสำหรับกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น มีลักษณะเดียวกับธงศึก ด้านอื่นมีแถบจีบสีเหลือง อัตราส่วน 2:3 ส่วนธงชัยเฉลิมพลทหารม้า และทหารปืนใหญ่, ผืนธงสี่เหลี่ยมจตุรัส อัตราส่วน 1:1 มุมล่างธงมีตราเครื่องหมายของหน่วยทหารดังกล่าว ในส่วนของธงนาวีนั้นยังคงลักษณะดั้งเดิม เฉดสีแดงของดวงอาทิตย์มีระดับเฉดสีที่แตกต่างกัน ธงกองกำลังป้องกันตนเองทางภาคพื้นดิน ธงนี้มีชื่อในภาษาญี่ปุ่นว่า "ธงฮาจิโจเคียวกูจิตสึกิ" (Hachijō-Kyokujitsuki - 八条旭日旗) ลักษณะเป็นธงพื้นสีขาว มีรูปพระอาทิตย์เปล่งรัศมี 8 แฉกอยู่กลาง ขอบธงเป็นสีทอง
หลวงชำนาญนิติเกษตร (อุทัย แสงมณี)

รองอำมาตย์เอก หลวงชำนาญนิติเกษตร นามเดิม อุทัย แสงมณี เป็นรัฐมนตรีช่วยว่ากระทรวงยุติธรรม ในคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 9 รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตราธิการในคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 10 โดยมีจอมพล แปลก พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 15 โดยมีปรีดี พนมยงค์ เป็นนายกรัฐมนตรี และเป็นสมาชิกคณะราษฎรสายพลเรือน หลวงชำนาญนิติเกษตร เดิมชื่อ อุทัย แสงมณี สมรสกับท่านหญิงคันธรสรังษี แสงมณี (พระนามเดิม: หม่อมเจ้าคันธรสรังษี รพีพัฒน์) พระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์ และหม่อมแดง รพีพัฒน์ ณ อยุธยา แต่ไม่มีบุตรธิดาด้วยกัน ในปี พ.ศ. 2477 รัฐบาลสยามได้จัดประกวดเนื้อร้องเพลงชาติใหม่ โดยมีคณะกรรมการพิจารณาเพลงชาติ โดยหนึ่งในนั้นประกอบด้วย หลวงชำนาญนิติเกษตร ต่อมาเขาได้เป็นหัวหน้าสำนักงานโฆษณาการ (พ.ศ. 2479-2480) ในปี พ.ศ. 2484 หลวงชำนาญนิติเกษตร ได้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงยุติธรรม ตั้งแต่วันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2484 - 26 กันยายน พ.ศ. 2484 และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ตั้งแต่วันที่ 26 กันยายน พ.ศ
สงวน จูฑะเตมีย์

สงวน จูฑะเตมีย์ หรือ เสวกตรี นายหมวดโท หลวงนฤเบศร์มานิต เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (เกิด 10 เมษายน 2427 - 15 ตุลาคม 2523) สมาชิกคณะราษฎรสายพลเรือน และเป็นรัฐมนตรีไม่สังกัดกระทรวง ถึง 5 สมัย ตั้งแต่ คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 4 - 9 โดยมีพระยาพหลพลพยุหเสนา เป็นนายกรัฐมนตรี เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม และอดีตอธิบดีกรมสรรพสามิต หลวงนฤเบศร์มานิต (สงวน จูฑะเตมีย์) เป็นสมาชิกคณะราษฎรสายพลเรือน และเป็นรัฐมนตรีไม่ได้ประจำกระทรวง ถึง 5 สมัย ในรัฐบาลของพระยาพหลพลพยุหเสนา และเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในปี พ.ศ. 2482 และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมในรัฐบาลของนายปรีดี พนมยงค์ นอกจากนี้ก่อนหน้าที่จะเข้าสู่วงการทางการเมือง หลวงนฤเบศร์มานิตเคยเป็นคุณครูสอน โรงเรียนราชวิทยาลัย ซึ่งภายหลังชื่อโรงเรียน ภ.ป.ร. ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ โดยรับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น ขุนนฤเบศร์มานิต ถือศักดินา ๓๐๐ เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2458 ได้รับพระราชทานยศเป็นรองหุ้มแพร เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน 2459 และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น หลวงนฤเบศร์มานิต ถือศักดินา ๔๐๐ เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462 โดยได้เข้ารับพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม 2463 ในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2523 สงวน จูฑะเตมีย์ (หลวงนฤเบศร์มานิต) ถูกศาลแพ่ง สั่งให้เป็นบุคคลซึ่งไร้ความสามารถ อันเนื่องมาจากป่วยเป็นอัมพาต นัยน์ตามองไม่เห็น พูดจาไม่รู้เรื่อง ช่วยเหลือตนเองไม่ได้ โดยบรรจง จูฑะเตมีย์เป็นผู้อนุบาล หม่อมเจ้าจิตรโภคทวี เกษมศรี · พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิวัฒนไชย · หลวงนฤเบศร์มานิต (สงวน จูฑะเตมีย์) · หลวงอรรถสารประสิทธิ์ (ทองเย็น หลีละเมียร)(1) · ขุนศรีศรากร (ชลอ ศรีธนากร)(1) · หลวงอรรถสารประสิทธิ์ (ทองเย็น หลีละเมียร)(2) · ขุนศรีศรากร (ชลอ ศรีธนากร)(2) · หลวงอรรถสารประสิทธิ์ (ทองเย็น หลีละเมียร)(3) · หลวงประกอบธนกิจ (เปลื่อง อุณหสุวรรณ) · หม่อมราชวงศ์ทันพงษ์ กฤดากร · ถนัดถวิล อมาตยกุล · ชาญชัย ลี้ถาวร · พิพัฒน์ โปษยานนท์ · วิทย์ ตันตยกุล · บัณฑิต บุญยะปานะ · อรัญ ธรรมโน · เฉลิมชัย วสีนนท์ · ไพจิตร โรจนวานิช · โกวิทย์ โปษยานนท์(1) · วิโรจน์ เลาหะพันธุ์ · โกวิทย์ โปษยานนท์(2) · หม่อมราชวงศ์จัตุมงคล โสณกุล · ศุภชัย พิศิษฐวานิช · สมใจนึก เองตระกูล · สมชัย ฤชุพันธ์ุ · วุฒิชัย พงษ์ประสิทธิ์ · วีระชัย ตันติกุล · สถิตย์ ลิ่มพงศ์พันธุ์ · อุทิศ ธรรมวาทิน · ศานิต ร่างน้อย · วิสุทธิ์ ศรีสุพรรณ · สิรินุช พิศลยบุตร · อารีพงศ์ ภู่ชอุ่ม · พงษ์ภาณุ เศวตรุนทร์ · เบญจา หลุยเจริญ · สมชาย พูลสวัสดิ์ · กฤษฎา จีนะวิจารณะ · พชร อนันตศิลป์ · ลวรณ แสงสนิท · เอกนิติ นิติทัณฑ์ประภาศ บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ฟรันซ์ ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์

ฟรันซ์ ฟรีดริช อันโทน ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์ (Franz Friedrich Anton, Duke of Saxe-Coburg-Saalfeld) เป็นหนึ่งในบรรดาดยุกผู้ปกครองรัฐทือริงเงินจากราชวงศ์เว็ททีน ดยุกฟรันซ์เป็นโอรสในดยุกเออร์เนสแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์ กับเจ้าหญิงโซเฟีย อันโทเนีย แห่งบรันสวิก-โวลเฟนบึทเทิล และยังเป็นพระราชบิดาในพระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม และทรงเป็นพระอัยกาฝ่ายพระมารดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ดยุกฟรันซ์ปกครองซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์ ในฐานะแคว้นหนึ่งในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ แต่ภายหลังจักรวรรดิฯพ่ายแพ้ต่อกองทัพของนโปเลียนในยุทธการที่เอาสเทอร์ลิทซ์ จักรวรรดิก็ถึงคราวล่มสลาย ดยุกฟรันซ์สิ้นพระชนม์เมื่อ 9 ธันวาคม 1806 ซึ่งเพียงหกวันหลังจากนั้น ซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์พร้อมกับกลุ่มดัชชีเออร์เนสตีนก็เข้าร่วมสมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ภายใต้อิทธิพลของฝรั่งเศส บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล