nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
โรงเรียนปทุมวิไล

โรงเรียนปทุมวิไล เป็นโรงเรียนรัฐบาลในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 4 (ปทุมธานี สระบุรี) (สังกัดเดิมคือสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาปทุมธานี เขต 1) ประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลายแบบสหศึกษา ตั้งอยู่เลขที่ 63/4 ถนนปทุมสัมพันธ์ ตำบลบางปรอก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี แต่เดิมโรงเรียนปทุมวิไล ตั้งอยู่ในบริเวณวัดสำแล ตำบลบ้านกระแชงมอญ อำเภอบางกะดี อยู่ทางด้านเหนือติดกับปากคลองส่งน้ำดิบการประปา (บริเวณโรงกรองน้ำดิบในปัจจุบัน) ปัจจุบันได้เปลี่ยนเป็นตำบลบ้านกระแชง อำเภอเมืองปทุมธานี โรงเรียนปทุมวิไลเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดชาย มีนักเรียนหญิงเฉพาะระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจนถึง ปีการศึกษา 2540 โรงเรียนได้รับอนุญาตให้รับนักเรียนหญิงเข้ามาเรียนในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นด้วย โรงเรียนปทุมวิไลจึงเป็นโรงเรียนสหศึกษาทั้งระบบตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา https://www.facebook.com/pathumwilai?mibextid=JRoKGi https://www.pw.ac.th/ บทความสถานศึกษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 4 อันเจลอส

จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 4 อันเจลอส (อังกฤษ: Alexios IV Angelos หรือ Alexius IV Angelus; กรีก: Αλέξιος Δ' Άνγελος) (ราว ค.ศ. 1182 – 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1204) อเล็กซิออสที่ 4 อันเจลอสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ ของราชวงศ์อันเจลิด ผู้ทรงครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1203 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1204 อเล็กซิออสที่​ 4 เสด็จพระราชสมภพเมื่อราว ค.ศ. 1182 เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิไอแซ็คที่ 2 อันเจลอสและไอรีนพระอัครมเหสีพระองค์แรก เป็นพระราชนัดดาของจักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 3 อันเจลอส บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
วันแม่

วันแม่ เป็นวันเฉลิมฉลองเพื่อให้เกียรติแม่ของครอบครัวหรือของบุคคลใดบุคคลหนึ่ง ตลอดจนความเป็นแม่ ความผูกพันระหว่างแม่กับลูก และอิทธิพลของแม่ในสังคม ในประเทศต่าง ๆ ของโลกจะกำหนดวันแม่ไว้ในวันที่ต่างกัน โดยส่วนใหญ่มักจะอยู่ในเดือนมีนาคมหรือพฤษภาคม ประเทศอื่น ๆ ก็มีการกำหนดวันแม่ไว้เช่นเดียวกัน ตัวอย่างเช่น สหรัฐอเมริกาและญี่ปุ่น ใช้วันอาทิตย์ที่สองของเดือนพฤษภาคม ประเทศรัสเซียใช้วันที่ 28 พฤศจิกายน เป็นต้น ทั้งนี้บางประเทศมีการเฉลิมฉลองในวันสตรีสากล ในญี่ปุ่น ปี 1931 (หรือปีโชวะที่ 6) องค์กร สตรีสูงสุดของญี่ปุ่นได้ตั้ง วันที่ 06 มีนาคม ซึ่งเป็นวันฉลองพระราชสมภพ ของ พระราชินี คาโอรุ มาโคโตะ (Empress Kaoru Makoto) เป็น "วันแม่" ต่อมาในปี 1937 วันที่ 5 พฤษภาคม (หรือปีโชวะที่12) และได้เปลี่ยนแปลงอีกครั้งเมื่อ (ได้รับการสนับสนุนโดยคณะกรรมการกลางให้จัดตั้งวันแม่) ขึ้นใหม่ในปี 1949 (หรือปีโชวะที่ 24) โดยมาจัดขึ้นในวันอาทิตย์ที่สองในเดือนพฤษภาคม ตามประเทศสหรัฐอเมริกาและอีกหลายๆประเทศ ทั้งนี้ วันเด็ก 5 พฤษภาคม เป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ (วันหยุดแห่งชาติตามกฎหมาย) "เพื่อให้เด็กได้มีความสุขกับครอบครัว และยังมีวัตถุประสงค์เพื่อขอบคุณแม่ที่ทำให้เราได้เกิดมาอีกด้วย" ในวันแม่ ปกติประเทศญี่ปุ่นจะให้ดอกคาร์เนชัน แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้[เมื่อไร?] ไม่เพียงดอกคาร์เนชันเท่านั้น แต่ดอกกุหลาบสีชมพูและดอกเจอร์เบอรา ก็ให้ได้เช่นกัน ในประเทศไทย เดิมมีการจัดงานวันแม่ โดยสำนักวัฒนธรรมฝ่ายหญิง สภาวัฒนธรรมแห่งชาติ ตรงกับวันที่ 15 เมษายน ของทุกปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2493 ตามมติคณะรัฐมนตรี ลงวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2493 ในคณะรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม ต่อมาในปี พ.ศ. 2519 ได้เปลี่ยนมาเป็นวันที่ 12 สิงหาคม ตรงกับวันเฉลิมพระชนมพรรษาของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พร้อมกับได้กำหนดให้ดอกมะลิเป็นดอกไม้สัญลักษณ์แทนวันแม่ เนื่องจากเป็นดอกไม้ที่มีสีขาว มีกลิ่นหอมและออกดอกได้ตลอดทั้งปี เปรียบได้กับความรักอันบริสุทธิ์ของแม่ที่มีต่อลูก วันอาทิตย์ที่สองของเดือนกุมภาพันธ์ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 256011 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 256110 กุมภาพันธ์ พ
ฉัตรสุดา วงศ์ทองศรี

ท่านผู้หญิงฉัตรสุดา วงศ์ทองศรี (เดิม: หม่อมเจ้าฉัตรสุดา ฉัตรชัย; 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2463 - 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2539) พระอนุวงศ์ในราชวงศ์จักรีผู้มีเชื้อสายเจ้านายฝ่ายเหนือ เป็นนางสนองพระโอษฐ์ ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และองค์ที่ปรึกษามูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือ หม่อมเจ้าฉัตรสุดา ฉัตรชัย ประสูติเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2462 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2463) เป็นพระธิดาใน พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน กับเจ้าลดาคำ ณ เชียงใหม่ เสกสมรสครั้งแรกกับหม่อมเจ้ารวิพรรณไพโรจน์ รพีพัฒน์ (พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์ กับหม่อมอ่อน รพีพัฒน์ ณ อยุธยา) มีธิดา 1 คน ภายหลังได้ขอพระราชทานกราบถวายบังคมลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อเสกสมรสกับณรงค์ วงศ์ทองศรี เมื่อปี พ.ศ. 2493 มีบุตร 3 คน ท่านผู้หญิงฉัตรสุดา มีโอรสธิดา ดังนี้ กับหม่อมเจ้ารวิพรรณไพโรจน์ รพีพัฒน์ คือ กับณรงค์ วงศ์ทองศรี ได้แก่ ท่านผู้หญิงฉัตรสุดาเคยทำงานในบริษัทการบินไทย ภายหลังเกษียณอายุได้ทำงานถวายเป็นนางสนองพระโอษฐ์ ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และเป็นองค์ที่ปรึกษามูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือ ท่านผู้หญิงฉัตรสุดา วงศ์ทองศรี ถึงแก่อนิจกรรม เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ
จักรพรรดิจอห์นที่ 1

จักรพรรดิจอห์นที่ 1 (อังกฤษ: John I Tzimiskes หรือ Tzimisces; กรีก: Ιωάννης Α΄ Τζιμισκής, อาร์มีเนีย: Հովհաննես Ա Չմշկիկ) (ราว ค.ศ. 925 – 10 มกราคม ค.ศ. 976) จอห์นทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ของราชวงศ์มาซิโดเนีย ผู้ทรงครองราชย์ระหว่างวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 969 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 976 จักรพรรดิจอห์นทรงเป็นแม่ทัพผู้ทรงประปรีชาสามารถ แม้จะทรงครองราชย์เพียงระยะเวลาอันสั้นแต่ก็ทรงสามารถทำการขยายดินแดนและสร้างเสริมเขตแดนให้แข็งแรงขึ้น ซึ่งทำให้จักรวรรดิมีความแข็งแกร่งขึ้น บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
กลิ่นชะมด

กลิ่นชะมด (อังกฤษ: Musk) เดิมเป็นชื่อเรียกสารที่มีกลิ่นแรงที่ได้มาจากต่อมของกวางชะมดตัวผู้ซึ่งอยู่ระหว่างท้องและอวัยวะเพศ สารนี้ใช้ในการทำน้ำหอมมาตั้งแต่สมัยโบราณและเป็นสารจากสัตว์ที่มีราคาสูงที่สุดสารหนึ่งในโลก คำว่า “muṣká” มาจากภาษาสันสกฤตที่แปลว่า “อัณฑะ” ที่มาหมายถึงสารหลายอย่างที่มีกลิ่นคล้ายกันแม้ว่าจะมีโครงสร้างทางเคมีต่างกัน และอาจจะเป็นสารที่ได้จากสัตว์อื่นที่ไม่ใช่กวาง หรืออาจจะได้จากพืช หรือจากสิ่งที่ทำขึ้นที่ให้กลิ่นเดียวกับกลิ่นดังว่า กลิ่นชะมดธรรมชาติเป็นสิ่งที่ใช้ในการทำน้ำหอมกันอย่างกว้างขวางมาจนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่ปัญหาทางราคาและทางจริยธรรมทำให้ต้องหันกันมาใช้กลิ่นชะมดสังเคราะห์แทนที่ บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
ครอบครัวนี้ ไม่มีปัญหา?

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
สมัยเฮลเลนิสต์

สมัยเฮลเลนิสต์ (อังกฤษ: Hellenistic period) เป็นสมัยที่เริ่มขึ้นหลังจากอเล็กซานเดอร์มหาราชแห่งมาซิดอนได้รับชัยชนะต่อจักรวรรดิเปอร์เชีย ในช่วงนี้อารยธรรมของกรีกก็ขึ้นถึงจุดสูงสุดทั้งในยุโรปและเอเชีย มักจะถือกันว่าเป็นสมัยคาบเกี่ยว (transition) หรือบางครั้งก็เกือบจะถือว่าเป็นสมัยของความเสื่อมโทรมหรือสมัยของการใช้ชีวิตอันเกินเลย (decadence) ระหว่างความรุ่งเรืองของสมัยกรีกคลาสสิก (Classical Greece) กับการเริ่มก่อตัวของจักรวรรดิโรมัน สมัยเฮลเลนิสต์ถือกันว่าเริ่มขึ้นหลังจากการเสด็จสวรรคตของอเล็กซานเดอร์มหาราชในปี 323 ก่อนคริสต์ศตวรรษ จนมาสิ้นสุดลงราวปี 146 ก่อนคริสต์ศตวรรษซึ่งเป็นปีที่สาธารณรัฐโรมันได้รับชัยชนะต่อดินแดนสำคัญของกรีซ หรืออาจจะดำเนินต่อมาถึงปี 30 ก่อนคริสต์ศตวรรษเมื่อมาเสียราชอาณาจักรทอเลมีในอียิปต์แก่จักรวรรดิโรมันซึ่งเป็นดินแดนสุดท้ายที่ยังคงรักษาอารยธรรมเฮลเลนิสต์ สมัยเฮลเลนิสต์เป็นสมัยทีเป็นการก่อตั้งราชอาณาจักร และเมืองต่าง ๆ ของกรีกในเอเชียและแอฟริกา บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
คณะเกษตรศาสตร์และทรัพยากรธรรมชาติ มหาวิทยาลัยพะเยา

คณะเกษตรศาสตร์และทรัพยากรธรรมชาติ มหาวิทยาลัยพะเยา (อังกฤษ: School of Agriculture and Natural Resources , University of Phayao) เป็นหน่วยงานวิชาการระดับคณะวิชาแรกของมหาวิทยาลัยพะเยา ก่อตั้งเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2547 เป็นหน่วยงานที่นำองค์ความรู้ นวัตกรรมด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีทางการเกษตร มาผสมผสานกับภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านการเกษตรให้เหมาะสมกับสภาพภูมิศาสตร์ เศรษฐกิจ และสังคมในเขตภาคเหนือตอนบน ช่วยสกัดกั้นและลดค่าใช้จ่ายของนักเรียนที่สำเร็จการศึกษาในภูมิภาคเหนือตอนบนที่ประสงค์จะเข้าศึกษาในสาขาวิชาด้านเกษตรศาสตร์และทรัพยากรธรรมชาติ โดยไม่ต้องเข้าไปศึกษาในมหาวิทยาลัยส่วนกลางหรือภูมิภาคอื่น คณะเกษตรศาสตร์และทรัพยากรธรรมชาติ มหาวิทยาลัยพะเยา เดิมเป็นสาขาวิชาในสังกัดสำนักวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา ได้แก่ สาขาวิชาพืชศาสตร์ สาขาวิชาการประมง และสาขาวิชาอุตสาหกรรมเกษตร โดยดำเนินการจัดการหลักสูตรภายใต้คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร และการบริหารหลักสูตรโดยสำนักวิชาการ วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา โดยนิสิตสาขาวิชาอุตสาหกรรมเกษตรจะต้องย้ายไปเรียน ณ มหาวิทยาลัยนเรศวร พิษณุโลก ในชั้นปีที่ 3 และ 4 ต่อมาได้แยกออกมาตั้งเป็น สำนักวิชาเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2547 และตามมติที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยนเรศวร ในคราวประชุมครั้งที่ 114 (4/2547) เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2547 ให้ปรับสำนักวิชาเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ขึ้นเป็น สำนักวิชาเกษตรศาสตร์และทรัพยากรธรรมชาติ  ต่อมา เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ในคราวประชุมครั้งที่ 13 (4/2550) สภามหาวิทยาลัยนเรศวร ได้มีมติให้เปลี่ยนชื่อ "มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา" เป็น "มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา"  และได้มีการตราพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยพะเยา พ.ศ. 2553 เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ
วารันเจียน

วารันเจียน (อังกฤษ: Varangians หรือ Varyags; นอร์สเก่า: væringjar; ภาษากรีกยุคกลาง: Βάραγγοι, Βαριάγοι; ยูเครน: варя́ги) คือชนไวกิง และชาวนอร์สที่เดินทางไปทางตะวันออกและทางใต้ไปยังบริเวณที่ในปัจจุบันคือรัสเซีย, เบลารุส และยูเครน ส่วนใหญ่ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ถึง 10 แต่นักวิทยาศาสตร์บางคนกล่าวว่าคำว่า "วารันเจียน" หมายถึงชนชาติพันธุ์ก็ได้ที่เป็นนักเดินทะเล พ่อค้า หรือโจรสลัด คำนี้ใช้ในบริบทที่เกี่ยวข้องกับไวกิงและกองทหารสลาฟที่เดินทางระหว่างเมืองสำคัญทางการค้าและมักจะเข้าทำสงครามเมื่อมีโอกาส คำที่คล้ายคลึงกันในภาษารัสเซีย "เนเม็ต" (немец) ใช้สำหรับชาวต่างประเทศจากประเทศในยุโรปแต่ส่วนใหญ่หมายถึงเยอรมัน ในภาษารัสเซียสมัยใหม่คำนี้หมายถึงคนเยอรมัน ตามหลักฐานบันทึกพงศาวดารของรุสเคียฟที่รวบรวมราว ค.ศ. 1113 กล่าวถึงกลุ่มวารันเจียนที่รวมทั้งชนสวีด, ชนรุส, ชนนอร์มัน, ชนแองเกิล และ ชนกอตแลนเดอร์ ชนวารันเจียนส่วนใหญ่ที่ไปตั้งถิ่นฐานอยู่ทางตะวันออกของบอลติก รัสเซีย และดินแดนทางตอนใต้มาจากบริเวณที่เป็นสวีเดนปัจจุบัน ชนวารันเจียนทำการค้าขาย โจรสลัด และทหารรับจ้าง และมักจะเดินทางทางน้ำ ไปจนถึงทะเลแคสเปียน และ คอนสแตนติโนเปิล บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
คาบสมุทรคัมชัตคา

คาบสมุทรคัมชัตคา (รัสเซีย: полуо́стров Камча́тка; อังกฤษ: Kamchatka Peninsula) เป็นคาบสมุทรทางภาคตะวันออกของประเทศรัสเซีย มีพื้นที่ประมาณ 472,300 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ระหว่างมหาสมุทรแปซิฟิก (ทางทิศตะวันออก) และทะเลโอคอตสค์ (ทางทิศตะวันตก) คาบสมุทรมีความยาว 1,250 กิโลเมตรโดยประมาณ คาบสมุทรคัมชัตคาเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนคัมชัตคา ซึ่งเป็นเขตการปกครองเขตหนึ่งของรัสเซีย โดยคาบสมุทรกินพื้นที่ส่วนใหญ่ของเขตการปกครองนั้น บทความเกี่ยวกับภูมิศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
นาโครูรู

นาโครูรู (ญี่ปุ่น: ナコルル; อังกฤษ: Nakoruru) เป็นตัวละครหญิงจากเกมซามูไรสปิริตส์ โดยเป็นหนึ่งในตัวละครหญิงที่นักเล่นเกมต่อสู้รู้จักกันมากที่สุด นาโครูรูมีมีดสั้นเป็นอาวุธคู่กาย ซึ่งมีรูปแบบการโจมตีที่เน้นจังหวะเป็นสำคัญ และมีนกเหยี่ยวนามว่า มามาฮาฮา เป็นผู้ช่วย และมีสุนัขป่าเป็นผู้ช่วยในเกมภาคต่อมา เธอมีน้องสาวอีกหนึ่งคนนามว่า ริมูรูรู และนาโครูรูยังเคยปรากฏตัวอยู่ในเกมชุด เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส ทั้งในภาค 95 (ของระบบ เกมบอย) และภาค 2000 (เป็นสไตร์คเกอร์ ของ ยูริ ซากาซากิ) และเธอยังเป็นตัวละครลับใน เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส รูปแบบของเกม ปาจิงโกะ นอกจากนี้ นาโครูรู ยังเป็นตัวละครในเกม Capcom vs. SNK 2 ด้วยเช่นกัน ครั้งที่นาโครูรูวัย 15 ปีกับริมูรูรูน้องสาวกำลังเล่นกันในป่าใหญ่ นกเหยี่ยวมามาฮาฮาได้บินมายังดาบที่บิดาของเธอครอบครอง เธอเริ่มรู้สึกว่าบิดาของเธอตกอยู่ในอันตราย เธอจึงรีบออกเดินทางไปยังฮิโนวะทันที นาโครูรูได้เตือนสติกาโอซึ่งเป็นผู้นำกบฏแห่งเมืองฮิโนวะ ว่าสงครามของเขาเป็นสิ่งที่ทำลายโลกที่สวยงามใบนี้ แต่กาโอประกาศว่าเขาจะสร้างประเทศใหม่และจะกำจัดทุกคนที่ขวางเขา พลังแห่งธรรมชาติซึ่งมีชื่อว่าคามุอิซึ่งปรากฏขึ้นมาในช่วงก่อนหน้านี้ ได้ขอให้เธอเจริญรอยตามพ่อของเธอที่เสียชีวิตไป นาโครูรูได้ถามว่าอะไรจะเกิดขึ้นหากเธอปฏิเสธและให้เด็กผู้หญิงรายอื่นเป็นผู้สืบทอดแทน แต่เนื่องด้วยไม่อยากให้ริมูรูรูผู้เป็นน้องสาวต้องพบกับความเสี่ยง นาโครูรูจึงตอบรับที่จะเป็นนักรบคามุอิคนใหม่ของคามุอิ โคตัน นาโครูรูยังคงปฏิบัติหน้าที่ในการปกป้องธรรมชาติมาโดยตลอด และได้ทำการกำจัดเหล่าคนร้ายเคียงคู่กับฮาโอมารุเรื่อยมา ภายหลังจากการปราบมิซูกิ ราโชจินลงได้แล้ว นาโครูรูได้อุทิศตนในการรักษาความสมดุลทางธรรมชาติ และร่วมจิตวิญญาณเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ บทความวิดีโอเกมหรือเกมคอมพิวเตอร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ริมูรูรู

ริมูรูรู (ญี่ปุ่น: リムルル; อังกฤษ: Rimururu) เป็นตัวละครหญิงจากเกมซามูไรสปิริตส์ เธอมีมีดสั้นเป็นอาวุธคู่กาย และมีผลึกน้ำแข็งเป็นผู้ช่วย นอกจากนี้ ริมูรูรู ยังมีพี่สาวคนหนึ่งซึ่งมีชื่อว่า นาโครูรู ตามตำนานได้มีการกล่าวถึงหญิงสาวนักแสวงบุญชาวไอนุ ซึ่งมีชื่อว่าริมูรูรู เธอชื่นชอบพี่สาวของเธออย่างมาก และมีลักษณะที่คล้่ายกันในด้านความมุ่งมั่นที่จะปกป้องธรรมชาติ แม้ว่าเธอยังคงต้องฝึกฝนอยู่และีมือไม่เก่งเท่าพี่สาวของเธออยู่ก็ตาม แต่เธอก็สามารถไล่สิ่งที่ชั่วร้ายออกจากป่าที่เธอใช้ชีวิตอยู่ได้ เมื่อเธอแยกตัวออกจากริมูรูรูผู้เป็นพี่สาวของเธอแล้ว แต่ก็ดูเหมือนว่านาโครูรูจะตามมาด้วยความหวังที่จะให้ความช่วยเหลือ ในซามูไรสปีริท III ริมูรูรูได้เข้าใจผิดคิดว่าในโลกของปีศาจมีแต่ความชั่วร้ายต้องเป็นฝีมือของอามาคุสะ ชิโร่เป็นแน่แท้ ซึ่งนาโครูรูพยายามห้ามน้องสาวของเธอไม่ให้เข้าไปยุ่งอยู่ก่อนหน้า ในซามูไรโชดาวน์: วอริเออร์เรจ ริมูรูรูได้ชื่อว่าเป็นหญิงสาวแห่งแสงสว่างเช่นเดียวกับพี่สาวของเธอ ริมูรูรูถูกโอโบโระกักขัง และทำให้ริมูรูรูไม่สามารถช่วยพี่สาวของเธอได้ ซึ่งในภาคนี้ผู้เล่นจะต้องช่วยเหลือริมูรูรูเพื่อพี่สาวของเธอ เมื่อทั้งคู่สามารถอยู่ร่วมกันได้แล้ว พวกเธอก็จะทำการผนึกโอโบโระรวมทั้งอาวุธของเขาภายหลังจากกำจัดลงได้แล้ว ในซามูไรสปีริท เซน ริมูรูรูไม่สามารถได้ยินเสียงแห่งธรรมชาติได้อีกต่อไป และเนื่องด้วยเธอไม่ต้องการให้พี่สาวของเธอเป็นกังวล เธอจึงออกจากบ้านด้วยความหวังที่จะหาเหตุผลบางอย่างสำหรับเธอเอง บทความวิดีโอเกมหรือเกมคอมพิวเตอร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เก็นจูโร่

คิบากามิ เก็นจูโร่ (ญี่ปุ่น: 牙神幻十郎; โรมาจิ: Kibagami Genjūrō) เป็นตัวละครจากเกมซามูไรสปิริตส์ ซึ่งเป็นนักดาบพเนจรชาวญี่ปุ่น มีดาบคาตานะเป็นอาวุธ และมีท่าไม้ตายคือ เพลงดาบที่มีแผ่นภาพลวงตาบังหน้าขณะฟันดาบจู่โจมอย่างเช่น แผ่นภาพของผีเสื้อ, หมูป่า และนกกระเรียน เป็นต้น เก็นจูโร่มีคู่ปรับคนสำคัญคือฮาโอมารุ ซึ่งเป็นตัวเอกของเกมผู้ใช้ดาบคาตานะเป็นอาวุธเช่นเดียวกัน แต่เขาก็มีรูปแบบการโจมตีที่เน้นการโจมตีแบบต่อเนื่อง ในขณะที่ฮาโอมารุจะถนัดการโจมตีแบบหนักหน่วงมากกว่า เก็นจูโร่ ได้เคยอ้างว่าได้เคยทำการสังหารครอบครัวของเขามาแล้วครั้งหนึ่ง รวมทั้งคนอื่นๆอีกอย่างน้อยหนึ่งพันราย จากการที่มารดาของเขาเป็นโสเภณี และเนื่องจากอาชีพของเธอทำให้เก็นจูโร่ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับบิดาของตน แต่ถึงกระนั้น เขาก็ได้สาบานตนอย่างเงียบๆว่าจะดูแลมารดาของเขา จนกระทั่งบิดาของเขากลับมาที่บ้าน เมื่อเก็นจูโร่อายุได้สิบห้าปี เขาได้สังหารผู้ชายคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในบ้านของพวกเขา เนื่องจากต้องการปกป้องมารดา ในช่วงนั้น เขาดื่มสุราทั้งมีอาการโกรธเกรี้ยว มารดาของเก็นจูโร่เข้าตีพร้อมสาปแช่งและฝากรอยแผลเป็นไว้บนแผ่นหลัง แต่แล้วในที่สุด เขาได้พลั้งมือสังหารมารดาของตน เก็นจูโร่ได้กลายเป็นเด็กกำพร้า นิโคติน คาเฟอีน ได้รับเขามาเลี้ยงดูและถ่ายทอดวิชาที่บ้านของเขาพร้อมกับฮาโอมารุ ศิษย์ทั้งคู่กลายเป็นเพื่อนสนิทในเวลาต่อมา ทว่าเก็นจูโร่กลับมีความปรารถนาที่จะได้รับพลังเพิ่มยิ่งขึ้น ในการทดสอบศิษย์ของนิโคติน เขาได้ทำการหลกล่อให้ทั้งคู่ทำการช่วงชิงสมบัติ ซึ่งเป็นดาบที่มีชื่อว่าฟุกุโดคุ พวกเขาได้รับการทดสอบให้เผชิญหน้ากับกลุ่มนักสู้อื่น เก็นจูโร่เชื่อว่าคนไร้ค่าไม่สมควรมีชีวิตอยู่ เขาได้ทำการสังหารฝ่ายตรงข้ามในการทดสอบครั้งนี้ เขาต้องออกจากบ้านของนิโคตินเนื่องจากถูกรังเกียจพฤติกรรมชั่วที่ก่อในเหตุการณ์ครั้งนั้น เก็นจูโร่จึงสาบานว่าสักวันจะต้องสังหารทั้งฮาโอมารุและนิโคติน ความมุ่งร้ายของเขาฝังแน่นลงสู่การใช้ดาบ เขาชิงชังฮาโอมารุเป็นพิเศษ เนื่องจาก ฮาโอมารุมีลักษณะที่เหมือนกับพวกผู้ชายที่ชอบมายุ่งกับมารดาของเขา ซึ่งเก็นจูโร่เคยสังหารพวกเขามาก่อน นอกจากนี้ เก็นจูโร่ยังมีความรู้สึกสนใจต่อชิกิ ซึ่งเป็นนักสู้สาวอีกราย เนื่องจากมีลักษณะที่คล้ายกับมารดาของเขาเอง บทความวิดีโอเกมหรือเกมคอมพิวเตอร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โลว์เออร์เจอร์เมเนีย

แกร์มานิอาอีงแฟริออร์ (ละติน: Germania Inferior) เป็นมณฑลหนึ่งของจักรวรรดิโรมัน ตั้งอยู่บนฝั่งซ้ายของแม่น้ำไรน์ ปัจจุบันคือบริเวณประเทศลักเซมเบิร์ก ทางตอนใต้ของเนเธอร์แลนด์ บางส่วนของเบลเยียม และบางส่วนของรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินในเยอรมนี บริเวณที่ตั้งถิ่นฐานหลักของมณฑลนี้ ได้แก่ กัสตราแวแตรา, กอโลนิอาอุลปิอาตรายานา (ทั้งสองแห่งตั้งอยู่ใกล้กับเมืองซันเทินในเยอรมนี), กอริโอวัลลูง (ปัจจุบันคือเฮร์เลินในเนเธอร์แลนด์), อัลบานิอานา (อัลเฟินอานเดินไรน์ในเนเธอร์แลนด์), ลุกดูนูงบาตาโวรูง (กัตไวก์ในเนเธอร์แลนด์), ฟอรูงฮาดริอานี (โฟร์บืร์คในเนเธอร์แลนด์), อุลปิอาโนวิออมากุสบาตาโวรูง (ไนเมเคินในเนเธอร์แลนด์), ตราแย็กตูง (ยูเทรกต์ในเนเธอร์แลนด์), อาตูอาตูกาตุงโกรรูง (โตงเงอเรินในเบลเยียม), บ็อนนา (บ็อนในเยอรมนี) รวมทั้งกอโลนิอาเกลาดิอาอาราอากริปปีเนงซิอูง (โคโลญในเยอรมนี) ซึ่งเป็นเมืองหลวง กองทัพที่ประจำการอยู่ในแกร์มานิอาอีงแฟริออร์มีชื่อย่อซึ่งพบจากจารึกว่า "EX.GER.INF." (Exercitus Germania Inferior) แบ่งออกเป็นหลายกองย่อย ในจำนวนนี้ กองทหารที่ 1 มิแนร์วิอา (Legio I Minervia) และกองทหารที่ 30 อุลปิอาวิกตรีกส์ (Legio XXX Ulpia Victrix) เป็นกองประจำการถาวร ส่วนกองเรือรักษาความปลอดภัยที่มีหน้าที่ลาดตระเวนตามลำน้ำไรน์และชายฝั่งทะเลเหนือมีฐานที่ตั้งอยู่ที่กัสตราแวแตราและต่อมาย้ายไปที่กอโลนิอาเกลาดิอาอาราอากริปปีเนงซิอูง การเผชิญหน้ากันครั้งแรกระหว่างกองทัพโรมันกับผู้คนในแถบแกร์มานิอาอีงแฟริออร์เกิดขึ้นในสมัยของจูเลียส ซีซาร์ ระหว่างสงครามกอล ซีซาร์เข้ามารุกรานบริเวณนี้ราวปี 57 ก่อนคริสต์ศักราช และต่อมาอีก 3 ปีก็สามารถกำจัดชนเผ่าไปได้หลายกลุ่ม รวมทั้งแอบูโรเนส (Eburones) และแมนาปี (Menapii) ซึ่งจูเลียส ซีซาร์เรียกว่าเป็น "พวก [ชนเผ่า] เยอรมัน" แต่ความจริงพวกเขาอาจมาจากกลุ่มชาติพันธุ์เคลต์หรืออย่างน้อยก็เป็นชนเผ่าเยอรมันที่มีเชื้อสายเคลต์ แกร์มานิอาอีงแฟริออร์เป็นที่ตั้งถิ่นฐานของโรมันมาตั้งแต่ราวปี 50 ก่อนคริสต์ศักราช ในช่วงแรกเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลกัลลิอาแบ็ลกิกา จนกระทั่งได้รับการสถาปนาเป็นมณฑลโรมันใน ค.ศ. 90 ต่อมาก็ได้รับการจัดเป็นมณฑลของจักรพรรดิ (Imperial province) แกร์มานิอาอีงแฟริออร์ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของแกร์มานิอาซูแปริออร์ ทั้งคู่รวมเรียกว่าแกร์มานิอา (คำว่า "อีงแฟริออร์" หมายถึงตั้งอยู่ทางท้ายน้ำ ซึ่งเป็นพื้นที่ต่ำกว่า ไม่ใช่ตั้งอยู่ทางทิศใต้) บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ลูซิเทเนีย

ลูซีตานิอา (ละติน: Lusitania; โปรตุเกส: Lusitânia) เป็นหนึ่งในมณฑลของโรมันโบราณ ครอบคลุมอาณาบริเวณทั้งหมดที่เป็นประเทศโปรตุเกสปัจจุบัน (ทางตอนใต้ของแม่น้ำโดรู) รวมไปถึงบางส่วนของประเทศสเปนปัจจุบัน (แคว้นเอซเตรมาดูราและบางส่วนของจังหวัดซาลามังกา) ลูซีตานิอามาจากคำว่า "ลูซีตานี" หรือชาวลูซีตานิอา (กลุ่มชนในกลุ่มชาติพันธุ์อินโด-ยูโรเปียน) ตามหลักฐานการบันทึกของสตราโบใน หนังสือภูมิศาสตร์ ว่าเป็นชนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ทางตอนเหนือของแม่น้ำโดรู เมืองหลวงของมณฑลลูซีตานิอาอยู่ที่เอแมริตาเอากุสตาหรือเมืองเมริดาในปัจจุบัน เดิมมณฑลนี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลฮิสปานิอาอุลแตริออร์ของสาธารณรัฐโรมัน ก่อนที่จะแยกออกเป็นมณฑลเอกเทศของจักรวรรดิโรมัน บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
พงศาวดารฉบับหลักของรัสเซีย

เรื่องเล่าจากปีที่ผ่านมา (สลาฟตะวันออกเก่า: Повѣсть времѧньныхъ лѣтъ, อักษรโรมัน: Pověstĭ vremęnĭnyxŭ lětŭ; ยูเครน: Повість минулих літ, อักษรโรมัน: Povist' mynulykh lit; เบลารุส: Аповесць мінулых часоў, อักษรโรมัน: Apoviesć minulych časoŭ; รัสเซีย: Повесть временных лет, อักษรโรมัน: Povest' vremennykh let) เป็นบันทึกประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิรุสเคียฟจาก ค.ศ. 850 จนถึง ค.ศ. 1110 ที่รวบรวมขึ้นในเคียฟประมาณ ค.ศ. 1113 บทความวรรณกรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ระบบการซื้อขายล่วงหน้า

ระบบการซื้อขายล่วงหน้า หรือ ระบบการซื้อขายตราสารอนุพันธ์ (อังกฤษ: Futures exchange หรือ derivatives exchange) คือระบบการซื้อขายของตลาดหลักทรัพย์ที่ผู้ที่เข้าร่วมทำการซื้อขายสัญญาซื้อขายล่วงหน้า (futures contracts) สัญญาการซื้อล่วงหน้าเป็นสัญญาในการซื้อสินค้าโภคภัณฑ์ (commodity) หรือ ตราสารทางการเงิน (financial instrument) ตามจำนวนและราคาที่ระบุ และที่ตั้งไว้ในเวลาที่ระบุในอนาคต บทความเศรษฐศาสตร์ การเงิน ธุรกิจ หรือ การค้านี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สัญญาซื้อขายล่วงหน้า

สัญญาซื้อขายล่วงหน้า (อังกฤษ: futures contract บางตำราอาจเรียกว่า ตราสารซื้อขายล่วงหน้า หรือ ตราสารล่วงหน้า) ในทางการเงินหมายถึงสัญญามาตรฐานที่ใช้ในการซื้อหรือขายสินค้าโภคภัณฑ์ (commodity) หรือ ตราสารทางการเงิน (financial instrument) ตามปริมาณมาตรฐานที่ระบุ ในเวลาที่ระบุไว้ในอนาคต และตามราคาตลาดที่ระบุในอนาคต (“ราคาล่วงหน้า”) การซื้อขาย “สัญญาซื้อขายล่วงหน้า” ทำกันในตลาดซื้อขายล่วงหน้า (futures exchange) “สัญญาซื้อขายล่วงหน้า” มิใช่ ตราสารโดยตรงเช่นหุ้น พันธบัตร ใบสำคัญแสดงสิทธิ หรือ ใบค้ำประกัน ตามที่ระบุในรัฐบัญญัติหลักทรัพย์มาตรฐาน (Uniform Securities Act) ของสหรัฐอเมริกา แต่ก็เป็นตราสารประเภทหนึ่งของประเภทที่เรียกว่าสัญญาอนุพันธ์ (derivative contract) บทความเศรษฐศาสตร์ การเงิน ธุรกิจ หรือ การค้านี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สถานีรถไฟอุบลราชธานี

สถานีรถไฟอุบลราชธานี เป็นสถานีรถไฟชั้น 1 ตั้งอยู่ที่ถนนรถไฟ ตำบลวารินชำราบ อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 575 กิโลเมตร เดิมชื่อสถานีวารินทร์ เป็นสถานีสุดท้ายของเส้นทางรถไฟสายอีสานใต้ การก่อสร้างรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือมีเหตุผล 2 ประการ คือ เหตุผลด้านเศรษฐกิจและด้านความมั่นคงของประเทศ กล่าวคือ ช่วยอำนวยความสะดวกรวดเร็วในหารขนส่งผู้คนและสินค้าระหว่างเมืองหลวง กับภาคอีสาน ส่วนด้านความมั่นคงนั้น ด้วยเวลานั้นฝรั่งเศสได้ครอบครองเพื่อนบ้านที่ติดกับไทย คือ ลาว กัมพูชา และเวียดนาม ฝรั่งเศสได้แสดงท่าทีและพฤติกรรมที่คุกคามไทยหลายครั้ง นำมาสู่ความขัดแย้ง จนกระทั่งไทยต้องเสียดินแดนสิบสองจุไทให้แก่ฝรั่งเศสใน พ.ศ.2431 จากเหตุการณ์นี้ส่งผลให้ความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับฝรั่งเศสเสื่อมลงตามลำดับ ทำให้ประเทศไทยจำเป็นที่จะต้องมีการศึกษาความเป็นไปได้และความเหมาะสมในการสร้างทางรถไฟและนำมาสู่การก่อสร้างทางรถไฟสายภาคตะวันออกเฉียงเหนือในเวลาต่อมา การก่อสร้างเส้นทางรถไฟมาถึงจังหวัดอุบลราชธานีนั้น เกิดขึ้นหลังจากการก่อสร้างทางรถไฟสายกรุงเทพ-นครราชสีมาแล้วเสร็จและเปิดการเดินรถ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2443 จนถึงปี พ.ศ. 2460 จึงได้เริ่มทำการก่อสร้างทางรถไฟต่อไปยังสถานีอุบลราชธานี โดยเป็นทางกว้าง 1.00 เมตร เพื่อให้สอดคล้องกับ ขนาดทางรถไฟจากกรุงเทพ – นครราชสีมา ซึ่งเดิมได้วางเอาไว้ขนาดกว้าง 1.435 เมตร และอยู่ในระหว่างการปรับเปลี่ยนให้มีความกว้าง 1.00 เมตร เท่ากับเส้นทางสายใต้ เป็นคนไทย ไม่มีชาวต่างด้าว กรมรถไฟหลวงยังคงได้รับความร่วมมือจากกองทหารช่างให้มาช่วยทำการวางรางจากสถานีนครราชสีมาผ่านสถานีชุมทางถนนจิระถึงสถานีท่าช้าง รวมระยะทาง 21 กิโลเมตร เปิดการเดินรถได้เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2465 เป็นต้นมา การก่อสร้างได้ดำเนินต่อไป และสามารถเปิดการเดินรถได้ เป็นช่วง ๆ ตามลำดับ ดังต่อไปนี้ รวมระยะทางทั้งหมดจากนครราชสีมา – อุบลราชธานี 312 กิโลเมตร ใช้ระยะเวลาในการก่อสร้างเส้นทางรถไฟจากกรุงเทพ-สถานีอุบลราชธานี ทั้งหมด 39 ปี (พ
บริษัทเซาธ์ซี

บริษัทเซาธ์ซี (อังกฤษ: South Sea Company) เป็นบริษัทร่วมหุ้น (joint stock company) ของราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ที่ทำการค้าขายในทวีปอเมริกาใต้ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 18 บริษัทก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1711 โดยได้รับสัมปทานผูกขาดในการค้าขายสินค้าในอาณานิคมในอเมริกาใต้ของสเปน ซึ่งเป็นผลจากข้อตกลงในสนธิสัญญาที่เกิดขึ้นระหว่างสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน เพื่อเป็นการตอบแทนต่อการที่บริษัทยอมรับผิดชอบต่อหนี้สินที่อังกฤษสร้างขึ้นระหว่างการทำสงคราม การเก็งกำไรของราคาหุ้นของบริษัทนำไปสู่ภาวะเศรษฐกิจฟองสบู่ครั้งใหญ่ที่เรียกว่า “เหตุการณ์ฟองสบู่แตกเซาธ์ซี” (South Sea Bubble) ในปี ค.ศ. 1720 ที่เป็นผลที่นำความหายนะทางการเงินมาสู่บุคคลจำนวนมาก แต่แม้ว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นบริษัทเซาธ์ซีก็ได้รับการวางโครงสร้างใหม่และดำเนิการต่อมาอีกกว่าร้อยปีหลังที่ฟองสบู่แตก บทความเศรษฐศาสตร์ การเงิน ธุรกิจ หรือ การค้านี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
บริษัทมิสซิสซิปปี

บริษัทมิสซิสซิปปี (อังกฤษ: Mississippi Company) บริษัทมิสซิสซิปปีเป็นบริษัทที่ตั้งโดยใบอนุญาตที่ก่อตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1684 ตามคำร้องขอของ René-Robert Cavelier, Sieur de La Salle ผู้มีโอกาสได้เดินทางไปยังบริเวณมิสซิสซิปปีในปี ค.ศ. 1683 และกลับมาฝรั่งเศสเพื่อประสงค์ที่จะก่อตั้งบริษัท แต่มาล้มละลายลง ต่อมาในปี ค.ศ. 1717 นักธุรกิจชาวสกอตจอห์น ลอว์ก็ซื้อบริษัทและขยายตัวขึ้นเป็นบริษัทตะวันออกในปี ค.ศ. 1719 เดิมชื่อบริษัทมีชื่อเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า “Compagnie d'Occident” และในปี ค.ศ. 1719 ก็เปลี่ยนเป็น “Compagnie des Indes” (หรือ Compagnie Perpétuelle des Indes) โดยมีจุดประสงค์ในการค้าขายกับอาณานิคมของฝรั่งเศสในทวีปอเมริกาเหนือที่ส่วนใหญ่อยู่ในบริเวณมิสซิสซิปปี บริษัทที่ซื้อโดยการอนุมัติของรัฐบาลฝรั่งเศสมีอำนาจสิทธิขาดในการค้าขายในเวสต์อินดีสและทวีปอเมริกาเหนือเป็นเวลายี่สิบห้าปี เมื่อได้บริษัทมาแล้วจอห์น ลอว์ก็ทำการขยายค่าของบริษัทอย่างเกินเลยความจริง ซึ่งเป็นผลทำให้มีการเก็งการถีบตัวของราคาหุ้นของบริษัทกันอย่างขนานใหญ่ในปี ค.ศ