nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
กรอซา

พายุไต้ฝุ่นกรอซา (อักษรโรมัน: Krosa)[nb 1] หรือที่ในประเทศฟิลิปปินส์เรียกว่า พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นอีเนง (ตากาล็อก: Ineng)[nb 2] เป็นพายุหมุนเขตร้อนที่ก่อตัวเมื่อต้นเดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 ที่พัดจากมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ เข้าสู่เกาะไต้หวันและจีน กรอซาเป็นภาษาเขมร: ក្រសារ แปลว่า นกกระสา โดยในช่วงปลายเดือนกันยายนได้เกิดพายุใหม่ก่อตัวทางตะวันออกของฟิลิปปินส์ PAGASA ประกาศว่าเป็นพายุหมุนเขตร้อน (Ineng) ในช่วงต้นของวันที่ 1 ตุลาคมหลังจากนั้นไม่นานทาง JMA และ JTWC ก็ประกาศเช่นเดียวกัน พายุได้ทำการทวีความรุนแรงเป็นพายุโซนร้อนเมื่อต้นวันที่ 2 ตุลาคมได้ชื่อว่า กรอซา การทวีความรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วเกิดขึ้นในวันที่ 2 ตุลาคมและได้ถูกประกาศเป็นพายุไต้ฝุ่นโดย JTWC ในตอนเที่ยงของวัน จากการทวีความรุนแรงมากขึ้น ตาพายุที่กว้างขึ้นและการเคลื่อนที่ไปทางตะวันตกทำให้ JMA ประกาศเป็นพายุไต้ฝุ่นในช่วงต้นของวันที่ 3 ตุลาคม พายุยังคงทวีความรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วในวันนั้นก่อนที่จะลดอัตราเร็วลงเป็นไต้ฝุ่นประเภท 4 . ความผันผวนอย่างรุนแรงตามมาทันทีเมื่อพายุกรอซา ขึ้นฝั่งที่ไต้หวันขณะที่ JMA ได้กำหนดอัตราเร็วลมเป็น 105 นอต (194 กม./ชม.) และ JTWC ประกาศให้เป็นพายุไต้ฝุ่นซูเปอร์ในต้นวันที่ 5 ตุลาคม พายุอ่อนตัวลงอย่างช้า ๆ ก่อนที่จะขึ้นฝั่งไต้หวัน มีผู้ได้รับบาดเจ็บอย่างน้อย 17 คนขณะที่พายุไต้ฝุ่นเคลื่อนที่ไปยังประเทศจีน มีคำสั่งอพยพประชาชน 730,000 คนจากมณฑลเจ้อเจียงและฝูเจี้ยนของจีนในตอนเย็นของวันที่ 7 ตุลาคม พายุหมุนนอกเขตร้อนกรอซาข้ามเขตแดนระหว่างประเทศเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม บทความอุตุนิยมวิทยานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
มันฮวา

มันฮวา (ฮันกึล: 만화, ฮันจา: 漫畫) เป็นคำในภาษาเกาหลีที่ใช้เรียกการ์ตูน ทั้งการ์ตูนช่องและแอนิเมชัน สำหรับภายนอกประเทศเกาหลี คำนี้ใช้สำหรับหมายถึงการ์ตูนช่องของประเทศเกาหลีใต้เท่านั้น มันฮวาได้เข้ามาในไทยโดยนานมีบุ๊คส์ โดยเป็นหนังสือการ์ตูนที่ให้ความรู้กับเด็ก เพื่อให้เด็กเรียนรู้ได้ง่ายผ่านทางการ์ตูน โดยนานมีบุ๊คส์ได้พิมพ์หนังสือการ์ตูนความรู้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 บทความการ์ตูนนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เดินอากาศไทย เที่ยวบินที่ 231

เดินอากาศไทย เที่ยวบินที่ 231 เป็นเครื่องบินโดยสารของสายการบินเดินอากาศไทย เดินทางด้วยเครื่อง Hawker Siddeley HS-748 และลงจอดที่ท่าอากาศยานดอนเมืองในขณะฝนตกหนักและสภาพอากาศเลวร้าย เกิดไมโครเบิร์สต และทำให้เกิดวินด์เชียร์กระทำต่อตัวเครื่องขณะลดระดับลง ส่งผลให้เครื่องเสียการทรงตัว และตกกระแทกพื้นดินที่กลางทุ่งนารังสิต บริเวณคลองสี่ อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ห่างจากสนามบิน 13 กิโลเมตร (8 ไมล์) ผู้โดยสาร 40 คน จาก 49 คน และลูกเรือ 4 คน เสียชีวิต ในจำนวนผู้โดยสารที่เสียชีวิตทั้ง 49 คน มีพระสงฆ์ซึ่งเป็นพระนักกัมมัฏฐานสายของหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต รวมอยู่ด้วยจำนวน 5 รูป ซึ่งได้แก่ บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
จักรพรรดินี

จักรพรรดินี (อังกฤษ: Empress) หมายถึง ประมุขเพศหญิงผู้ดูแลและปกครองฝ่ายในของวังหลวง หรือ ประมุขเพศหญิงผู้ดูแลและปกครองฝ่ายในของวังหรือประมุขเพศหญิงผู้เป็นเจ้าครองแผ่นดินที่เป็นจักรวรรดิ หากเป็นบุรุษเพศที่เป็นประมุขเรียกว่าจักรพรรดิ (Emperor) แต่คำว่า “จักรพรรดินี” ก็ใช้เรียกพระมเหสีเอกของจักรพรรดิด้วย ซึ่งในภาษาอังกฤษจะมีคำต่อท้ายให้เป็นที่เข้าใจคือ “Empress Consort” โดยทั่วไปถือกันว่า “จักรพรรดินี” มีฐานันดรสูงกว่า “กษัตริย์” ซึ่งเป็นผู้ปกครองของดินแดนที่เป็นประเทศหรืออาณาจักรเท่านั้น บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
อาลแบร์ แฟร์

รางวัล วูลฟ์ สาขาฟิสิกส์ 2549/2550Médaille d'or du CNRS ปี 2546รางวัล ฮิวเล็ตต์-เพคคาร์ด ยูโรฟิสิกส์ โดย สมาคมฟิสิกส์ชาวยุโรป ปี 2540Grand Prix de Physique Jean Ricard of the Société française de Physique ปี 2537รางวัลสภาพแม่เหล็ก จาก สหภาพระหว่างประเทศ ของ ฟิสิกส์บริสุทธิ์ และ ประยุกต์ (IUPAP) ปี 2537 อาลแบร์ แฟร์ (ฝรั่งเศส: Albert Fert) เกิดเมื่อวันที่ 7 มีนาคม 2481 ณ เมืองการ์กาซอน ประเทศฝรั่งเศส เขาเป็นหนึ่งในนักฟิสิกส์ที่ค้นพบปรากฏการณ์ความต้านทานแม่เหล็กอย่างใหญ่ (Giant magnetoresistive effect) อันเป็นผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่ในการสร้างฮาร์ดดิสก์ความจุระดับจิกะไบต์ ปัจจุบันเขาเป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยปารี-ซูด ในออร์แซ และเป็นผู้อำนวยการวิทยาศาสตร์ของห้องวิจัยร่วมทางฟิสิกส์ (Unité mixte de physique) ระหว่างศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์แห่งชาติ (ฝรั่งเศส) กับกลุ่มเธเลส (Thales Group) เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ในปี 2550 ร่วมกับเพเทอร์ กรืนแบร์ค นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน แฟร์จบจาก École normale supérieure ในกรุงปารีส ในปี 2505 เขาได้รับปริญญามหาบัณฑิตในปี 2506 จากมหาวิทยาลัยปารีส และปริญญาดุษฎีบัณฑิตในปี 2513 จากมหาวิทยาลัยปารี-ซูด ในปี 2531 เขาได้ค้นพบปรากฏการณ์ความต้านทานแม่เหล็กอย่างใหญ่ (Giant magnetoresistive effect ชื่อย่อ GMR) ในชั้นที่ซ้อนกันของเหล็กและโครเมียม ซึ่งได้ถูกจดจำไว้ในฐานะเป็นการกำเนิดขึ้นของสปินทรอนิกส์ ทั้งนี้ ปรากฏการณ์ความต้านทานแม่เหล็กอย่างใหญ่ได้รับการค้นพบขึ้นต่างหากในช่วงเวลาเดียวกันโดยนักวิจัยชาวเยอรมัน ชื่อ เพเทอร์ กรืนแบร์ค จากศูนย์วิจัยยือลิช อนึ่ง อาลแบร์ แฟร์ ได้มีส่วนในงานวิจัยด้านสปินทรอนิกส์มาตั้งแต่ปี 2531 จนกระทั่งปัจจุบัน
รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2519

รัฐประหาร 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 เกิดขึ้นในเวลา 18.00 น. ของวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 อันเนื่องจากเหตุการณ์การสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และสนามหลวง โดยคณะทหารชื่อ "คณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน" ยึดอำนาจจากรัฐบาลพลเรือนหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช คณะทหารอ้างว่าไม่อาจควบคุมสถานการณ์ให้อยู่ในความสงบเรียบร้อยได้ คณะนายทหาร 3 เหล่าทัพและอธิบดีกรมตำรวจ นำโดย พลเรือเอกสงัด ชลออยู่ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม จึงจำเป็นต้องยึดอำนาจการปกครองไว้ โดยใช้ชื่อว่า คณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน คณะนายทหารได้เชิญตัวนายกรัฐมนตรีไปปรึกษาหารือที่กองบัญชาการทหารสูงสุดที่สนามเสือป่า รวมทั้งได้ร่วมรับประทานโต๊ะจีนและพักค้างคืนด้วยกัน จนกระทั่งรุ่งเช้าของวันที่ 7 ตุลาคม ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมช จึงลากลับไป อนึ่ง ในวันรัฐประหารเมื่อคืนวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 นั้น ม
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175

ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175 เป็นเที่ยวบินโดยสารภายในประเทศของสายการบินยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ออกเดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติโลแกนเมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ จุดหมายปลายทางที่ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส เมืองลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ในเช้าของวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2544 เที่ยวบินถูกสลัดอากาศห้าคนสมาชิกขบวนการก่อการร้ายอิสลามอัลกออิดะห์จี้ และบังคับให้บินชนอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ อาคารใต้ ในเมืองนิวยอร์ก เหตุการณ์ในครั้งนั้นเรียกว่า เหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 หรือ 9/11 บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77

อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77 เป็นเครื่องบินโดยสารที่ถูกจี้โดยผู้ก่อการร้ายห้าคนซึ่งเป็นสมาชิกกลุ่มอัลกออิดะฮ์ เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2544 เป็นส่วนหนึ่งของวินาศกรรม 11 กันยายน โดยพวกเขาจงใจขับเครื่องบินชนเข้าไปในอาคารเพนตากอน ในรัฐเวอร์จิเนีย ใกล้วอชิงตัน ดี.ซี. เมื่อเวลา 09.38 น. ตามเวลาท้องถิ่นในวอชิงตัน ดี.ซี ผู้โดยสารบนเครื่องซึ่งรวมทั้งลูกเรือและสลัดอากาศ 64 คนและผู้ที่อยู่ในอาคาร 125 คนเสียชีวิตจากการชน บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93

ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93 (อังกฤษ: United Airlines Flight 93) เป็นเที่ยวบินภายในประเทศที่ออกเดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาตินูอาร์ก ลิเบอร์ตี ที่เมืองนวร์ก รัฐนิวเจอร์ซีย์ ประเทศสหรัฐอเมริกา และมีจุดหมายปลายทางคือ ท่าอากาศยานนานาชาติซานฟรานซิสโก ที่ เมืองซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย ถูกจี้เครื่องบิน เมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2544 หลังจากเครื่องบินออกเดินทางประมาณ 46 นาที สลัดอากาศได้ทำการยึดเครื่องบิน บริเวณเหนือน่านฟ้านิวยอร์ก โดยอาจจะมีเป้าหมายชนอาคารรัฐสภา แต่ขณะโดนจี้ ผู้โดยสารได้ต่อสู้กับผู้ก่อการร้ายจนเครื่องบินตกที่รัฐเพนซิลเวเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา และทำให้สลัดอากาศไม่บรรลุเป้าหมายในการพุ่งชนอาคารรัฐสภา จนหลายคนยกย่องผู้โดยสารในเที่ยวบินนี้เป็นผู้กล้าหาญ ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93 เป็นเที่ยวบินเดียวที่ไม่ประสบความสำเร็จในการบรรลุเป้าหมายของผู้ก่อการร้าย จากการจี้เครื่องบินทั้ง 4 ลำใน วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 (เที่ยวบินอีก 3 เที่ยวบิน คือ อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11, อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77 และยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175) หมายเหตุ: รายการนี้ไม่รวมถึงสัญชาติของจี้เครื่องบินสี่คน
จิตรวดี จุลานนท์

พันเอกหญิง ท่านผู้หญิง จิตรวดี จุลานนท์ (เกิด 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492) เป็นคู่สมรสของพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ อดีตนายกรัฐมนตรีไทยคนที่ 24 และประธานองคมนตรีในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลปัจจุบัน พันเอกหญิง ท่านผู้หญิงจิตรวดี จุลานนท์ (สกุลเดิม: สันทัดเวช; เกิด: 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492) เป็นธิดาของพลตรี อุดม สันทัดเวช และสำอางค์โฉม สันทัดเวช ท่านผู้หญิงจิตรวดีสมรสกับพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรีคนที่ 24 ของประเทศไทย ที่มาจากการรัฐประหาร โดยการแต่งตั้งโดยคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข อดีตผู้บัญชาการทหารบก ผู้บัญชาการทหารสูงสุด และองคมนตรี มีบุตรชาย 2 คน คือ ท่านผู้หญิง จิตรวดี จุลานนท์ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ ในพระราชพิธีวันฉัตรมงคล 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ให้ใช้คำนำหน้านามว่า "ท่านผู้หญิง" จบการศึกษาจากโรงเรียนเขมะสิริอนุสสรณ์ (ม.ศ. 3) และโรงเรียนอัมพรไพศาล (ม.ศ. 5) จากนั้นศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาจนสำเร็จการศึกษาหลักสูตร ศิลปศาสตรบัณฑิต (ภาษาอังกฤษ) จากคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.อ
สะพานคู่ขนานสะพานพระนั่งเกล้า

สะพานคู่ขนานสะพานพระนั่งเกล้า ออกแบบเป็นสะพานคอนกรีตอยู่ด้านเหนือน้ำของสะพานพระนั่งเกล้า มีขนาด 6 ช่องจราจร เชื่อมต่อกับช่องทางหลักของถนนรัตนาธิเบศร์ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 302) โดยช่องทางคู่ขนานใช้สะพานเก่า มีความยาวตลอดช่วงสะพานถึง 2 กิโลเมตร ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาและถนนนนทบุรี 1 ความยาวช่วงกลางแม่น้ำของ 2 ตอม่อในแม่น้ำคือ 229 เมตร ซึ่งถือว่าเป็นสะพานคอนกรีตรูปกล่องที่ก่อสร้างด้วยวิธีคานยื่นสมดุล (balanced cantilever) ที่มีช่วงกลางแม่น้ำยาวที่สุดในประเทศไทย สูงกว่าสะพานเดิม 9 เมตร คร่อมสะพานเดิมบริเวณทางลาดลงเล็กน้อย เริ่มก่อสร้างเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2549 แล้วเสร็จเปิดการจราจรตั้งแต่วันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551  บทความการเดินทาง การคมนาคม และการขนส่งนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โฮจิมินห์

โฮจิมินห์ (เวียดนาม: Hồ Chí Minh, โห่ จี๊ มิญ ฮันตึ: 胡志明; คำแปล "แสงสว่างที่นำทาง"; 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2433 - 2 กันยายน พ.ศ. 2512) เป็นนักปฏิวัติชาวเวียดนาม ซึ่งในภายหลังได้กลายมาเป็นนายกรัฐมนตรีและประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม (เวียดนามเหนือ) หลังจากสิ้นสุดของสงครามเวียดนาม ไซ่ง่อน เมืองหลวงเก่าของเวียดนามใต้ ได้เปลี่ยนชื่อเป็นนครโฮจิมินห์ เพื่อเป็นเกียรติแก่โฮจิมินห์ โฮจิมินห์ เป็นบุคคลที่ชาวเวียดนามถือว่าเป็นบุคคลที่มีความสำคัญเป็นอย่างยิ่งต่อการประกาศอิสรภาพของเวียดนาม โฮจิมินห์เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2433 ที่หมู่บ้านฮหว่างจู่ จังหวัดเหงะอาน ตอนบนของเวียดนาม ในชื่อ เหงียน ซิญ กุง (เวียดนาม: Nguyễn Sinh Cung) เป็นบุตรคนที่ 3 และบุตรชายคนรองของเหงียน ซิญ ซัก ปัญญาชนชาวเวียดนาม  ซึ่งเวียดนามขณะนั้นตกเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิฝรั่งเศส ดังนั้นทั้งโฮจิมินห์และบิดาต่างตกเสมือนอยู่ใน 2 วัฒนธรรม ทั้งวัฒนธรรมตะวันตกของฝรั่งเศส ซึ่งเป็นผู้ปกครอง และวัฒนธรรมตะวันออกแบบจีนและลัทธิขงจื๊อ อันเป็นวัฒนธรรมของเวียดนาม ด้วยวัยเพียงไม่กี่ขวบ โฮจิมินห์ได้ย้ายตามบิดาไปเว้ ซึ่งไปสอบจอหงวน แต่ต่อมาโฮจิมินห์ได้อาศัยอยู่กับมารดาตามลำพังเพียง 2 คน เพราะบิดาเมื่อสอบจอหงวนได้ ได้ย้ายไปรับราชการที่ต่างเมือง ขณะที่มารดากำลังตั้งครรภ์ ต่อมาก็ได้คลอดลูกคนเล็กออกมา โฮจิมินห์ในวัย 11 ขวบต้องเลี้ยงน้องเอง เนื่องจากมารดาได้เสียชีวิตไปในขณะคลอด และไม่นานน้องคนเล็กก็เสียชีวิต เมื่อโตขึ้น โฮจิมินห์ได้สัมผัสกับการเมืองเป็นครั้งแรกจากการที่เป็นล่ามภาษาฝรั่งเศสให้กับชาวนาที่ถูกเจ้าอาณานิคมฝรั่งเศสกดขี่ ในช่วงนี้ โฮจิมินห์ได้กล่าวว่า ตนได้เห็นการกดขี่และความอยุติธรรม รวมถึงการได้เห็นชาวนาถูกยิงตายต่อหน้าต่อตา ต่อมาโฮจิมินห์รู้ตัวว่า ตนเองต้องได้รับการศึกษาที่มากขึ้นและออกไปท่องโลกกว้างเพื่อเปิดโลกทัศน์ของตน ในปี พ.ศ. 2454 จึงได้ย้ายจากเวียดนามไปเป็นพ่อครัวในประเทศฝรั่งเศส ด้วยการสมัครเป็นลูกเรือบนเรือเดินสมุทรที่ฝรั่งเศสซึ่งเป็นประเทศเจ้าอาณานิคมของเวียดนามในขณะนั้น และได้ศึกษาเรียนต่อที่นั่น โฮจิมินห์ในขณะนั้นใช้ชื่อว่า เหงียน อ๊าย โกว๊ก ซึ่งแปลว่า "เหงียนผู้รักชาติ" โฮจิมินห์ได้ติดต่อกับชาวเวียดนามในฝรั่งเศส เพื่อรวมตัวกันเรียกร้องอิสรภาพจากชาติมหาอำนาจตะวันตกหลายชาติ เช่น สหรัฐอเมริกา, อังกฤษ ในฐานะโฆษกของกลุ่ม แต่ทว่าก็ได้รับการรังเกียจและถูกกีดกันออกมา เมื่อโฮจิมินห์พยายามจะยื่นหนังสือต่อวูดโรว์ วิลสัน ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ขณะเดินทางมายังฝรั่งเศส เพื่อลงนามในสนธิสัญญาแวร์ซายหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ต่อมาโฮจิมินห์ก็ได้ย้ายจากฝรั่งเศสไปสหรัฐอเมริกาและอังกฤษตามลำดับ หลังจากนั้นก็ได้เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์จีนซึ่งเมื่อรัฐบาลก๊กมินตั๋งของเจียงไคเช็คเริ่มการปราบปรามสังคมนิยม นั้น โฮจิมินห์ได้หลบหนีจากจีนมายังจังหวัดนครพนม ประเทศไทย โดยได้บวชเป็นพระภิกษุทำการสอนลัทธิสังคมนิยมให้ชาวไทย โดยใช้ชื่อว่า "ลุงโฮ" โดยช่วงแรกที่หลบหนีในประเทศไทยนั้นเริ่มจากขึ้นเรือที่ท่าน้ำเอสบี (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของโรงแรมแม่น้ำ) ไปยังจังหวัดพิจิตร จากนั้นได้เดินทางไปต่อยังจังหวัดอุดรธานี และจังหวัดหนองคาย โดยใช้ชื่อว่า "เฒ่าจิ๋น" ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2466 ไปจนถึง พ.ศ
อำเภอวังทรายพูน

วังทรายพูน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพิจิตร เดิมเป็นหมู่บ้านในตำบลสากเหล็ก เขตอำเภอนครป่าหมาก (อำเภอวังทอง) ของจังหวัดพิษณุโลก ต่อมาในปี พ.ศ. 2451 ได้โอนมาขึ้นกับอำเภอท่าหลวง (อำเภอเมืองพิจิตร) และในปี พ.ศ. 2481 ได้ย้ายมาขึ้นกับตำบลหนองปลาไหล และแยกตัวออกเป็นตำบลวังทรายพูนในปี พ.ศ. 2517 ก่อนที่จากนั้นได้แยกเป็น "กิ่งอำเภอวังทรายพูน" และมีพระราชกฤษฎีกาตั้งเป็นอำเภอปี พ.ศ. 2524 อำเภอวังทรายพูน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ แต่เดิมวังทรายพูนเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเมืองพิจิตร คือตำบลวังทรายพูนซึ่งแยกมาจากตำบลหนองปลาไหล อำเภอเมืองพิจิตรมีอาณาเขตกว้างขวางไม่สะดวกแก่การปกครอง ต่อมาจึงแยกการปกครอง 3 ตำบล คือ ตำบลวังทรายพูน ตำบลหนองปลาไหล และตำบลหนองพระ จัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอวังทรายพูน เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2518 และต่อมาได้ยกฐานะขึ่้นเป็น อำเภอวังทรายพูน เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ
อำเภอตะพานหิน

ตะพานหิน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพิจิตร เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบางมูลนาก อำเภอโพทะเล และอำเภอเมืองพิจิตร ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองตำบลทับคล้อ ตำบลคลองคูณ ของอำเภอบางมูลนาก ตำบลวังสำโรง ของอำเภอโพทะเล และตำบลห้วยเกตุ ของอำเภอเมืองพิจิตร ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอตะพานหิน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอตะพานหิน อำเภอตะพานหินเป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ ท้องที่อำเภอตะพานหิน เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบางมูลนาก อำเภอโพทะเล และอำเภอเมืองพิจิตร ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองตำบลทับคล้อ ตำบลคลองคูณ ของอำเภอบางมูลนาก ตำบลวังสำโรง ของอำเภอโพทะเล และตำบลห้วยเกตุ ของอำเภอเมืองพิจิตร ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอตะพานหิน ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2479 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 24 มกราคม ปีเดียวกัน โดยให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอเมืองพิจิตร และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอตะพานหิน ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2483 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 16 เมษายน ปีเดียวกัน ประกอบไปด้วย 7 ตำบล (ในขณะนั้น) ได้แก่ ตำบลตะพานหิน ตำบลห้วยเกตุ ตำบลทับคล้อ ตำบลคลองคูณ ตำบลวังสำโรง ตำบลทุ่งโพธิ์ และตำบลท้ายทุ่ง อำเภอตะพานหินแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 13 ตำบล 97 หมู่บ้าน ได้แก่ ท้องที่อำเภอตะพานหินประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
ศาลเจ้าจุ้ยตุ่ย

ศาลเจ้าจุ้ยตุ่ย หรือ จุ้ยตุ่ยเต้าโบ้เก้ง (水碓斗母宫) เป็นศาลเจ้าจีนในจังหวัดภูเก็ตเริ่มสร้างขึ้นในสมัยต้นรัชกาลที่ 6 คนภูเก็ตเรียกศาลเจ้าว่า อ๊าม (庵) ตั้งอยู่ที่ ซอยภูธร ถนนระนอง ตำบลตลาดเหนือ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต โดยความหมาย ของคำว่า จุ้ยตุ่ย จุ้ย (水) แปลว่า น้ำ ตุ่ย (碓) แปลว่า ครกตำข้าว สมัยก่อนนั้น หน้าบริเวณศาลเจ้า เป็นคลอง กว้าง มีน้ำมาก ชาวบ้านจึงสร้างกังหันขึ้น เพื่อใช้กำลังจากน้ำมาตำข้าวที่เก็บเกี่ยวแล้ว ครั้งสมัยหนึ่งประมาณการผ่านไปเจ็ดสิบกว่าปีแล้วมีงิ้วคณะหนึ่งได้นำคณะล่องใต้ไปแสดงตามสถานที่ต่าง ๆ คณะงิ้วจะต้องอัญเชิญ กิ้วอ๋อง ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเขานับถือ สักการบูชาอย่างสูงให้ท่านติดตามไปคุ้มครองปกปักรักษาให้พวกเขาอยู่เย็นเป็นสุขตลอดมา ต่อมาคณะงิ้วดังกล่าวได้เดินทางมาถึงจังหวัดภูเก็ต ก็ได้เริ่มทำการแสดงที่ซอยรมณีย์ทางด้านวัดมงคลนิมิต (ซึ่งคนพื้นเมืองของจังหวัดภูเก็ตเรียกซอยรมณีย์ว่า อ่างอ่าหล่าย) คณะงิ้วได้มาอยู่ที่จังหวัดภูเก็ตนานพอประมาณ ระหว่างที่คณะงิ้วอยู่ภูเก็ตนั้นจัดได้ว่าให้มีพิธีกินผัก(กินเจ) กัน ซึ่งพวกงิ้วได้ถือปฏิบัติสืบอายุเป็นตอน ๆ มา พิธีการกินเจ คือ เริ่มขึ้นใน 1 ค่ำ เดือน 9 ตามปฏิทินจันทรคติจีน (เก้าโง้ยโช่ยอีด) ก่อนถึงวันกินเจพวกงิ้วจะปัดกวาด ล้างชำระสถานที่เครื่องใช้ หม้อข้าว ถ้วยชาม และสิ่งของที่จะประกอบในพิธีให้สะอาด ผู้ที่จะเข้าร่วมในพิธีจะต้องแต่งตัว นุ่งขาว ในพิธีการกินเจมีทั้งหมด 9 วัน 9 คืน ในสมัยนั้นก็มีพี่น้องชาวภูเก็ต ทั้งคนจีน และคนไทย ก็ได้เข้าร่วมในพิธีการถือศีลกินเจกับคณะงิ้วด้วย พี่น้องชาวภูเก็ตของเราก็ได้ศึกษา ปฏิบัติ พิธีการต่าง ๆ ตั้งแต่วันเริ่มงานกินเจจนเสร็จพิธี ในพิธีการกินเจนี้ เขาจะมีพิธีขึ้นเสาโกเต้ง มีตะเกียงน้ำมัน 9 ดวงซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพิธีการกินเจได้เริ่มขึ้นแล้วในพิธีการกินเจก็มีการประทับทรงพระทำพิธี ลุยไฟ สะเดาะเคราะห์อาบน้ำมันซึ่งกำลังเดือด พิธีไหว้เทวดา มีการแห่ขบวนไปตามถนนสายต่าง ๆ พอครบกำหนด 9 วัน 9 คืน ก็เป็นอันเสร็จพิธีการกินเจ เมื่อพวกงิ้วหมดธุรการแสดงงิ้ว ต่างก็เก็บข้าวของเตรียมจะเดินทางกลับภูมิลำเนาของตน หัวหน้าคณะของงิ้วได้พิจารณาเห็นว่าพี่น้องชาวภูเก็ตทั้งคนจีนและคนไทยมีความเลื่อมใสศรัทธาในพิธีการถือศีล กินเจ เขาก็ได้อัญเชิญเฮี้ยวโห้ย (ไฟศักดิ์สิทธิ์) และสิ่งของต่าง ๆ ซึ่งจะในพิธีการกินเจ ให้ไว้กับพี่น้องชาวภูเก็ตไว้ดำเนินพิธีการกินเจต่อไปพี่น้องชาวภูเก็ตต่างพร้อมใจกันจัดตั้งเป็นศาลเจ้าขึ้นที่อ่างอ่าหล่าย (ซอยรมณีย์) ต่อมาได้เกิดไฟไหม้จากบริเวณบ้านเรือนจึงลามมายังบริเวณศาลเจ้า ชาวบ้านจึงได้อัญเชิญเฮี้ยวโห้ย (ไฟศักดิ์สิทธิ์) มาฝากไว้ยังศาลเจ้าปุดจ้อ และเมื่อถึงเวลากินผักก็จะอัญเชิญมายังศาลเจ้าชั่วคราวที่ชาวบ้านช่วยกันสร้างขึ้น ณ สวนพูข้างศาลเจ้าปุดจ้อ (普吉平陽山觀音廟) ต่อมาเจ้าของสวนพูได้ถวายที่ดินแปลงนี้ให้ "กิวอ๋องไต่เต่" (九皇大帝)สร้างเป็นศาลเจ้าจุ้ยตุ่ย ซึ่งหลังแรกได้สร้างด้วยเป็นหลังคามุงจาก ในปี พ.ศ. 2454 ต่อมาเมื่อในปี พ.ศ. 2525 ชาวบ้านเข้าร่วมพิธีถือศีลกินผักมากขึ้น จึงได้ร่วมใจกันบริจาคทรัพย์เพื่อพัฒนาศาลเจ้ามาตราบจนปัจจุบัน และเปลี่ยนมาเป็น มูลนิธิ จุ้ยตุ่ย เต้าโบ้เก้ง (水碓斗母宮基金會) พิธีกรรม มูลนิธิจุ้ยตุ่ยเต้าโบเก้ง 283 ซอยภูธร ถนนระนอง ตำบลตลาดเหนือ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต 83000 โทร 0-7621-3243
ประวัติศาสตร์สาธารณรัฐประชาชนจีน

ประวัติศาสตร์สาธารณรัฐประชาชนจีน ให้รายละเอียดประวัติศาสตร์จีนแผ่นดินใหญ่ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1949 เมื่อเหมา เจ๋อตง ประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีน ประกาศบนเทียนอันเหมินหลังพรรคคอมมิวนิสต์จีนเกือบได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด (ค.ศ. 1949) ในสงครามกลางเมืองจีน สาธารณรัฐประชาชนจีนเป็นหน่วยงานทางการเมืองล่าสุดที่ปกครองจีนแผ่นดินใหญ่ โดยปกครองต่อจากสาธารณรัฐจีน (1912–1949) และราชวงศ์ของจักรพรรดิพันกว่าปี ผู้นำสูงสุดของจีนได้แก่เหมา เจ๋อตุง (1949–1976); ฮฺว่า กั๋วเฟิง (1976–1978); เติ้ง เสี่ยวผิง (1978–1989); เจียง เจ๋อหมิน (1989–2002); หู จิ่นเทา (2002–2012) และสี จิ้นผิง (2012 ถึงปัจจุบัน) ต้นกำเนิดของสาธารณรัฐประชาชนสามารถสืบได้ถึงสาธารณรัฐโซเวียตจีนที่ประกาศใน ค.ศ. 1931 ที่รุ่ยจิน มณฑลเจียงซี โดยได้รับการสนับสนุนจากพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพทั้งมวลในสหภาพโซเวียต ในช่วงสงครามกลางเมืองจีนต่อรัฐบาลชาตินิยม แต่กลับยุบเลิกใน ค.ศ. 1937 ในสมัยการปกครองของเหมา ประเทศจีนได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงทางสังคมนิยมจากสังคมชาวนาแบบดั้งเดิม เอนเอียงไปทางอุตสาหกรรมหนักภายใต้ระบบเศรษฐกิจแบบวางแผน ในขณะที่นโยบายอย่างการก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้าและการปฏิวัติทางวัฒนธรรมสร้างความหายนะไปทั่วทั้งประเทศ การปฏิรูปเศรษฐกิจที่นำโดยเติ้ง เสี่ยวผิงตั้งแต่ ค.ศ. 1978 นำพาจีนไปสู่เศรษฐกิจที่ใหญ่เป็นอันดับสองของโลก และเป็นหนึ่งในประเทศที่มีเศรษฐกิจเติบโตเร็วที่สุด โดยมีความเชี่ยวชาญพิเศษในส่วนของโรงงานที่ให้ผลผลิตสูง และเป็นผู้นำในด้านเทคโนโลยีชั้นสูงบางด้าน ส่วนในระดับโลก หลังได้รับการสนับสนุนจากสหภาพโซเวียตในคริสต์ศตวรรษ 1950 จีนกลายเป็นศัตรูของสหภาพโซเวียตจนกระทั่งมีฮาอิล กอร์บาชอฟเดินทางเยือนจีนในเดือนพฤษภาคม ค.ศ
เวียดนามแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 831

เวียดนามแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 831 เป็นอุบัติเหตุเครื่องบินตกในประเทศไทย พ.ศ. 2531 โดยสายการบินสัญชาติเวียดนาม (ปัจจุบันคือ เวียดนามแอร์ไลน์) นำผู้โดยสารบินจากฮานอยไปยังกรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2531 ด้วยเครื่องบินตูโปเลฟ ทะเบียน VN-A102 ขณะเครื่องลดระดับลงจอด มีฝนตกหนักและทัศนวิสัยไม่ดี และมีรายงานว่าเครื่องถูกฟ้าผ่า นักบินลดระดับความสูงไม่ถูกต้อง นำเครื่องลงผิดเป้าหมายและตกลงในพื้นที่หมู่ 6 ตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ใกล้กับหมู่บ้านเสมาฟ้าคราม เมื่อเวลา 11.37 น. ห่างจากสนามบิน 6 กิโลเมตร มีผู้เสียชีวิต 76 คน มีผู้รอดชีวิต 6 คน ในจำนวนผู้เสียชีวิต มี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขของเวียดนาม และเอกอัครราชทูตอินเดียประจำเวียดนาม รวมอยู่ด้วย นักบินที่ 1 ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิต กล่าวว่าเครื่องบินตกเนื่องจากถูกฟ้าผ่า ในขณะที่ทางการโซเวียตซึ่งเป็นผู้ผลิตเครื่องบิน กลับไม่ยอมเปิดเผยรายละเอียดของกล่องดำ
ฮิวจ์ เฮฟเนอร์

ฮิวจ์ มาร์ซัน เฮฟเนอร์ (Hugh Marston Hefner) เกิดเมื่อวันที่ (9 เมษายน ค.ศ. 1926)-(27 กันยายน ค.ศ. 2017) รู้จักกันดีในชื่อว่า เฮฟ เป็นผู้ก่อตั้ง บรรณาธิการสูงสุดนิตยสารเพลย์บอย และเป็นผู้พัฒนาเพลย์บอยเอนเตอร์ไพร์ (Playboy Enterprise) เฮฟศึกษาจบการศึกษาระดับประถมที่โรงเรียนประถมแซร์ (Sayre) และจบการศึกษาระดับมัธยมที่ Steinmetz High School ในชิคาโก หลังจากนั้นก็เข้ารับราชการทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 หลังจากนั้นเฮฟได้ศึกษาต่อจนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี ภาควิชาจิตวิทยา วิชาโทการเขียนแบบสร้างสรรค์และศิลปะ ที่มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ เออร์แบนา-แชมเปญจน์ ซึ่งเฮฟใช้เวลาไม่ถึง 3 ปี ก็สามารถสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีได้ เฮฟมีเวลาที่จะสร้างนิตยสารและขายการ์ตูนของเขา งานแรกของเฮฟคือ สร้างป้ายการ์ดบอร์ดการ์ตูน ในปี 1949 เฮฟสำเร็จการศึกษาอีกครั้งในสาขา สังคมวิทยาผู้หญิงและเพศศึกษา (sociology and women and gender) จากมหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น ซึ่งเฮฟได้ไอเดียเรื่องนิตยสารเพลย์บอย มาจากการเรียนนี่เอง เฮฟแต่งงานกับเพื่อนร่วมรุ่นที่ชื่อ มิล วิลเลียม (Mildred Williams) ในวันที่ 25 มิถุนายน 1949 และมีบุตร 2 คน ชื่อ คริสตี้ (Christie) และเดวิด พอล (David Paul) เฮฟหย่ากับภรรยาหลังจากแต่งงานกันมาได้ 10 ปี หลังจากนั้นคริสตี้ ได้เป็นประธานเพลย์บอยเอนเตอร์ไพร์ หลังจากที่ทำงานภายใต้ลิขสิทธิของ Esquire เฮฟตัดสินใจถอนตัวออกมา หลังจากที่เรื่องผลตอบแทนที่เฮฟขอเพิ่มขึ้น $5 ไม่ลงตัว...... ภายหลังจากการแต่งงานครั้งแรกเฮฟกลายเป็นคนที่มีชื่อเสียง และเป็นเพลย์บอยที่น่าอิจฉาที่สุดคนหนึ่ง เฮฟกล่าวว่าในบางช่วงเขาต้องใช้เวลาร่วม 11-12 เดือนกับเหล่าเพลย์เมดในสังกัด เฮฟมีความสัมพันธ์กับเพลย์เมดแทบทุกคนที่มีชื่อเสียง ซึ่งล้วนแล้วแต่จะเป็นคนที่ได้ตำแหน่ง Playmate of the Year จากนิตยสารเพลย์บอยทั้งนั้น ในวันที่ 1 กฤกฎาคม 1989 เฮฟแต่งงานอีกครั้งกับเพลย์เมดแห่งปีประจำนิตยสารเพลย์บอย ที่ชื่อ คิมเบอร์ลี่ คอนราด (Kimberley Conrad) และแยกกันอยู่ในปี 1999 เฮฟมีบุตรทั้งหมด 4 คน หลังจากแยกทางกับคิมเบอร์ลี่ คอนราด เฮฟเริ่มใช้ชีวิตแบบเพลย์บอยเต็มรูปแบบ เฮฟเลือกคบกับสาวๆ เป็นกลุ่มแฟน อายุตั้งแต่ 18-28 ปี ในปี 2000 แบรน โรเดริค (Brande Roderick) ถอนตัวจากการแสดงซีรีส์เรื่อง Baywatch เพื่อมาเข้าสังกัดแฟนของเฮฟ หลังจากนั้นเฮฟเลือกเยสมิน คิง (Yazmin King) เป็นคนโปรด หลังจากนั้นทีน่า แมรี่ จอร์แดน (Tina Marie Jordan) ได้เป็นแฟนคนหลัก แต่หลังจากนั้นเฮฟก็เสาะหาสาวผมบลอนด์อีก 7 คนมาเข้าสังกัดแฟนของเขา รวมไปถึง ฮอลลี่ แมนดิสัน (Holly Madison) บริจเจ็ด มาร์คาร์ด (Bridget Marquardt) และเคนดรา วิลคินสัน (Kendra Wilkinson) ซึ่งเป็นนักแสดงจากซีรีส์เรื่อง The Girls Next Door ก็มาอยู่กับที่แมนชั่นเพลย์บอยของเฮฟ เฮฟได้เลือก เคนดรา วิลคินสัน วัย 18 ปี (Kendra Wilkinson) เป็นแฟนลำดับที่ 3 เรื่องเล่าเกี่ยวกับนิตยสารเพลย์บอย จากปี 1955-1979 ที่ตรงโลโก้ของเพลย์บอย จะมีสัญลักษณ์ดาวปรากฏอยู่ตรงตัวอักษร P เป็นตำนานเล่าว่าเฮฟได้ให้เรทของเพลย์เมดคนนั้น ตามระดับความเย้ายวน และจำนวนครั้งที่เฮฟนอนกับเธอ รวมไปถึงระดับเทคนิคบนเตียง อีกข่าวลือหนึ่งเล่าว่า เฮฟสร้างภาพว่าเขาเป็นเพลย์บอยตัวจริง โดยการแสดงให้เห็นว่านอนกับเพลย์เมด ต่อสื่อต่างๆ แต่ในชีวิตจริงไม่ได้ทำ ซึ่งดาวจะมีตั้งแต่ 0-12 ดวง ซึ่งจะบ่งบอกถึงผลตอบรับของตลาดผู้บริโภคในคราวนั้นๆ ของนิตยสารเพลย์บอย
ซาคุยะ (ซามูไรดีปเปอร์ เคียว)

ซาคุยะ (ญี่ปุ่น: 朔夜 ; อังกฤษ: Sakuya) เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่องซามูไร ดีปเปอร์เคียว เป็นมิโกะผู้มองเห็นอนาคตผ่านทางดวงดาว มีหัวใจร่วมกับจักรพรรดิแดง รู้จักกับมิบุ เคียวชิโร่ตั้งแต่ในวัยเด็กที่ตระกูลมิบุ และเป็นคนพาเคียวชิโร่หนีออกมาหลังจากที่เคียวชิโร่สังหารจักรพรรดิแดงแล้ว ซาคุยะและเคียวชิโร่พบกันเคียวภายใต้ต้นซากุระ ซึ่งเคียวชิโร่ปกป้องต้นซากุระเอาไว้จากการโจมตีของเคียว ด้วยเหตุผลที่ว่าถ้าปีหน้าซากุระไม่ออกดอกแล้วซาคุยะจะเสียใจ จึงทำให้เคียวและเคียวชิโร่กลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเพราะซาคุยะนั่นเอง แต่ซาคุยะก็เป็นจุดแตกหักของทั้งสองคนด้วยเช่นกัน เพราะเคียวชิโร่ที่ปรารถนาจะปกป้องซาคุยะต้องต่อสู้กับเคียวที่จะฆ่าซาคุยะตามคำขอร้องของเธอ เมื่อเคียวชิโร่นำร่างเคียวไปซ่อนและตัดสินใจที่จะช่วยเหลือผู้คน เขาก็ได้ฝากฝังซาคุยะไว้กับซานาดะ ยูคิมุระ แต่ซาคุยะที่อยู่ภายใต้การดูแลก็ได้หนีออกมาและไปยังตระกูลมิบุอีกครั้งหนึ่ง ซาคุยะนั้นเป็นผู้หญิงที่ได้รับการเคารพนับถือแต่กลับเป็นคนที่ซุ่มซ่ามอย่างมาก ชอบการชงชาและต้นซากุระ บทความการ์ตูนญี่ปุ่นนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล