nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
อำเภอบางกระทุ่ม

บางกระทุ่ม เป็น 1 ใน 9 อำเภอของจังหวัดพิษณุโลก เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอวังทองและอำเภอเมืองพิษณุโลก ในปี พ.ศ. 2470 ได้แยกพื้นที่ 3 ตำบลของอำเภอวังทอง ได้แก่ ตำบลเนินกุ่ม ตำบลไผ่ล้อม ตำบลนครป่าหมาก และแยกพื้นที่ 3 ตำบลของอำเภอเมืองพิษณุโลก ได้แก่ ตำบลบ้านไร่ ตำบลโคกสลุด ตำบลสนามคลี รวมตั้งขึ้นเป็น "กิ่งอำเภอบางกระทุ่ม" และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2489 อำเภอบางกระทุ่มมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ หมู่บ้านบางกระทุ่ม มาจากบรรพบุรุษอพยพโยกย้ายมาจากจังหวัดราชบุรี จังหวัดเพชรบุรี จังหวัดกาญจนบุรี เพื่อตั้งหลักแหล่งบริเวณอำเภอบางกระทุ่มปัจจุบัน เห็นว่าเป็นภูมิประเทศที่อุดมสมบูรณ์มีน้ำทำนา มีป่าทึบ แสดงถึงความบริบูรณ์ จึงตั้งบ้านเรือนอยู่ ณ บริเวณ ซึ่งมีต้นไม้ขึ้นอยู่หนาแน่นเป็นต้นไม้ใหญ่ พุ่มใบหนา ยากต่อการถากถาง แต่ไม่มีผู้ใดรู้จักนามไม้ชนิดนี้ ชนกลุ่มนี้จึงเรียก “ต้นกระพุ่ม” และนามหมู่บ้านก็เรียก “บางกระพุ่ม” ต่อมากลายไปเป็น “บางกระทุ่ม” อีกนามหนึ่งของอำเภอนี้ในอดีตชื่ออำเภอนครป่าหมาก เนื่องจากมีต้นหมากขึ้นมากมาย อำเภอบางกระทุ่มแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 ตำบล 88 หมู่บ้าน ได้แก่ ท้องที่อำเภอบางกระทุ่มประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่ บทความเขตการปกครองของประเทศไทยนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ราชินี

ราชินี อาจหมายถึง ดูเพิ่มที่ หมวดหมู่:ราชินี
ซิตี้ฮันเตอร์

ซิตี้ฮันเตอร์ (ญี่ปุ่น: シティーハンター; โรมาจิ: Sitī Hantā) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องและภาพโดย ซึกาสะ โฮโจ ตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นโดยสำนักพิมพ์ชูเอชะ ตีพิมพ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ รวม 35 เล่ม ส่วนเล่มที่ถูกตีพิมพ์อีกครั้งในรูปแบบเวอร์ชันฉบับสมบูรณ์ (Complete Edition) มี 32 เล่มกับเล่มพิเศษ illustration อีก 3 เล่มก็คือ illustration X, illustration Y และ illustration Z รวมทั้งหมด 35 เล่มของเวอร์ชันฉบับสมบูรณ์ ต่อมาถูกนำมาทำเป็นแอนิเมชันซีรีส์ โดยซันไรส์ ในปีพ.ศ. 2530 - พ.ศ. 2531 จำนวน 51 ตอน, ในปี พ.ศ. 2531 - พ.ศ. 2532 จำนวน 63 ตอน, ในปี พ.ศ. 2532 - พ.ศ
ราชวงศ์ถัง

ราชวงศ์ถัง (จีน: 唐朝[a]) หรือ จักรวรรดิถัง เป็นราชวงศ์ของจีนที่ปกครองตั้งแต่ ค.ศ. 618 ถึง ค.ศ. 907 โดยในช่วงสั้น ๆ ระหว่าง ค.ศ. 690 ถึง ค.ศ. 705 ราชวงศ์อู่โจวได้เข้ามาแทนที่การปกครองของราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ถังสืบเนื่องต่อจากราชวงศ์สุยและสิ้นสุดลงเป็นยุคห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร นักประวัติศาสตร์มักมองว่าราชวงศ์ถังเป็นจุดสูงสุดของอารยธรรมจีน และเป็นยุคทองของวัฒนธรรมสากล ดินแดนของราชวงศ์ถังที่ได้มาจากการต่อสู้ทางทหารในช่วงต้น เทียบได้กับดินแดนของราชวงศ์ฮั่น ตระกูลหลี่ได้ก่อตั้งราชวงศ์ขึ้นภายหลังราชวงศ์สุยเริ่มเสื่อมลงและล่มสลาย โดยในช่วงครึ่งแรกของราชวงศ์ถังเป็นสมัยแห่งความก้าวหน้าและความมั่นคงเป็นอย่างยิ่ง แต่การปกครองภายใต้ราชวงศ์ถังถูกขัดจังหวะในระหว่าง ค.ศ. 690–705 เมื่อจักรพรรดินีบูเช็กเทียนแย่งชิงราชบัลลังก์ พร้อมทั้งสถาปนาราชวงศ์อู่โจว ทำให้พระองค์กลายเป็นจักรพรรดินีพระองค์เดียวในประวัติศาสตร์จีน ต่อมาในช่วงครึ่งหลังภายใต้ราชวงศ์ถัง ได้เกิดกบฏอัน ลู่ชาน (ค.ศ
ราชวงศ์โจว

ราชวงศ์โจว หรือ ราชวงศ์จิว (ภาษาอังกฤษ:Zhou Dynasty, ภาษาจีนกลาง:周朝, พินอิน: Zhōu Cháo) ราชวงศ์ที่ 3 ในประวัติศาสตร์จีน เริ่มประมาณ 1046 ปีก่อนคริสต์ศักราช-256 ปีก่อนคริสต์ศักราช นับเป็นราชวงศ์ที่ยาวนานที่สุด ด้วยเวลาที่ยาวนานกว่า 867 ปี มีเรื่องราวต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมาย เช่นการสู้รบระหว่างแว่นแคว้น การกำเนิดของปรัชญาเมธีหลายท่าน เช่น ขงจื๊อ เล่าจื๊อ ซุนวู เป็นต้น ในยุคชุนชิว พระเจ้าโจวอู่หวางได้โค่นราชวงศ์ซางลงแล้ว ได้ตั้งราชวงศ์โจวขึ้นแทน ได้เริ่มการปกครองด้วยระบบศักดินา คือแยกแผ่นดินออกเป็นแคว้นต่าง ๆ แล้วส่งเชื้อพระวงศ์แซ่ "จี" ของพระองค์ให้เป็น "เจ้าผู้ครองนครรัฐ" ไปปกครอง โดยพระองค์เป็นผู้มีอำนาจสูงสุด ในยุคของราชวงศ์นี้สร้างความเจริญให้แก่บ้านเมืองมาก ทั้งด้านการเมือง การปกครอง ศิลปวัฒนธรรม ฯลฯ แต่มีช่วงเวลา ที่เข้มแข็งจริง ๆ คือราว ๆ 350 ปีก่อนคริสต์ศักราช ที่เรียกว่า ราชวงศ์โจวตะวันตก หรือ ซีโจว (Western Zhou) ที่มีเมืองหลวง คือ เฮ่าจิง ต่อมา สมัยของพระเจ้าโจวโยวหวาง กษัตริย์องค์ที่ 12 ซึ่งหลงใหลมเหสีมาก มเหสีมีนามว่า เปาซือ กล่าวกันว่านางเป็นคนสวยมาก แต่เป็นคนยิ้มไม่เป็น ทำให้พระเจ้าโจวโยวหวางกลุ้มใจมาก ถึงกับตั้งรางวัลไว้พันตำลึง สำหรับผู้ที่ออกอุบายให้นางยิ้มได้ วันหนึ่งคิดอุบายได้ด้วยการจุดพลุให้อ๋องต่าง ๆ เข้าใจว่า ข้าศึกบุกเมืองหลวงแล้ว เมื่อยกทัพมาถึงกลับไม่มีอะไร ทำให้นางเปาซือหัวเราะออกมาได้ แต่บรรดาเจ้าเมืองหัวเมืองต่าง ๆ โกรธมาก เมื่อมีข้าศึกยกมาตีเมืองหลวงจริง ๆ พระเจ้าโจวโยวหวางได้จุดพลุขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่มีเจ้าเมืองหัวเมืองใดๆ เชื่อถือ จึงไม่มีใครยกทัพมาช่วย ข้าศึกจึงตีเมืองได้ พระเจ้าโจวโยวหวางถูกฆ่าตาย นางเปาซือถูกจับตัวไป ยิ้มของนางต่อมาถูกเรียกว่า "ยิ้มพันตำลึงทอง" ซึ่งเป็นยิ้มที่นำความวิบัติมาสู่ราชวงศ์โจวโดยแท้ ต่อมาเจ้าเมืองหัวเมืองต่าง ๆ ได้ยกทัพมาช่วยตีข้าศึก แล้วตั้งพระเจ้าโจวผิงหวาง โอรสของพระเจ้าโจวโยวหวาง เป็นกษัตริย์ต่อไป ราชวงศ์โจวจึงต้องย้ายเมืองหลวงไปอยู่ที่ลกเอี๋ยง (ลั่วหยาง ในปัจจุบัน) ซึ่งอยู่ทางตะวันออก เรียกว่า ราชวงศ์โจวตะวันออก หรือ ตงโจว (Eastern Zhou) หลังจากนั้น ราชวงศ์โจวก็บัญชาเจ้าเมืองราชหัวเมืองต่าง ๆ ไม่ได้อีกต่อไป เนื่องจากเจ้าเมืองทั้งหลายต่างแข็งเมืองและรบกันเองระหว่างแว่นแคว้นเพื่อต้องการเป็นใหญ่ ยุคจ้านกว๋อ เป็นยุคที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย แคว้นต่าง ๆ ไม่ไว้ใจซึ่งกันและกันเกิดสงครามระหว่างแคว้นผู้คนเดือดร้อนทุกข์ยากทำให้นักปราชญ์มีโอกาส เข้ามามีบทบาทในการเปลี่ยนแปลงในด้านต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นปรัชญา ความเชื่อ ขนบธรรมเนียมประเพณี วัฒนธรรม และการปกครอง เพราะผู้คนในเวลานั้นต่างก็ต้องการที่พึ่ง ผู้ปกครองก็ต้องการแม่ทัพผู้ปราชญ์เปรื่อง จึงทำให้มีผู้คนมากมายรับฟังนักปราชญ์ อย่างขงจื้อ เล่าจื่อ และซุนวูผู้เขียนพิชัยสงคราม
ราชวงศ์ชาง

ราชวงศ์ชาง (จีน: 商朝; พินอิน: Shāng cháo; อังกฤษ: Shang dynasty) เป็นราชวงศ์จีนที่ปกครองต่อจากราชวงศ์เซี่ย ปกครองดินแดนแถบแม่น้ำเหลืองเมื่อประมาณ 2,000 ปีก่อนคริสตกาล บางครั้งเรียกว่า "ราชวงศ์อิน" (Yin Dynasty) ราชวงศ์นี้เป็นยุคแห่งไสยศาสตร์โดยแท้ นิยมการเสี่ยงทายด้วยกระดองเต่ากันมาก จากหลักฐานที่ขุดได้ พบเป็นแผ่นจารึกตัวอักษรโบราณ และเศษกระดองเต่า มีรอยแตกอยู่ทั่วไป แสดงถึงความเชื่อในอำนาจแห่งสวรรค์ ถือว่าทุกสิ่ง สวรรค์เป็นผู้กำหนด ราชวงศ์ชางมีกษัตริย์ 30 องค์ กษัตริย์องค์สุดท้ายชื่อ พระเจ้าอินโจวหรือ โจ้ว (ติวอ๋อง) ซึ่งในประวัติศาสตร์ประณามไว้ว่า เป็นคนโหดร้ายทารุณมาก นิยมการสงคราม และหลงใหลในอิสตรี โดยเฉพาะสนมเอกชื่อ ต๋าจี หรือขันกี ซึ่งเป็นคนวิปริตผิดมนุษย์ คอยยุยงให้โจ้วฆ่าคนเป็นผักปลา สร้างสระเหล้าดงเนื้อขึ้น (เอาน้ำเหล้ามาใส่ในสระ แล้วเอาเนื้อสัตว์มาห้อยไว้ตามต้นไม้) ต่อมาโจวอู่หวัง เจ้าผู้ครองแคว้นโจวทางตะวันตก ได้ยกทัพมาปราบโจ้วอ๋อง โดยอ้างว่า ได้รับ "อาณัติ" หรือ "เทียนมิ่ง" จากสวรรค์ให้มาปราบ และได้ชัยชนะ โจ้วอ๋องจึงฆ่าตัวตายโดยกระโดดลงกองไฟ แต่จริง ๆ แล้ว นักประวัติศาสตร์ยังไม่แน่ใจนัก ว่าโจ้วอ๋องจะโหดร้ายเช่นนั้นจริงหรือไม่ เพราะไม่มีหลักฐานชัดเจน รวมทั้งเรื่องเกี่ยวกับต๋าจีด้วย เรื่องราวในตอนท้ายราชวงศ์ชางนี้ ได้มีการนำไปแต่งเป็นนิยายหลายเรื่อง หนึ่งในเรื่องนั้นก็คือ "นาจา" และ "เทพประยุทธ์พิชิตฟ้า" นั่นเอง และหนังสือพงศาวดารชื่อว่า "ห้องสิน" โดยจะเน้นหนักไปทางอิทธิปาฏิหาริย์เสียมาก
ศาสนาโซโรอัสเตอร์

ศาสนาโซโรอัสเตอร์ (อังกฤษ: Zoroastrianism, เปอร์เซีย: دین زرتشتی, อักษรโรมัน: Din-e Zartoshti) หรือ มาซดะยัสนา (Mazdayasna, อเวสตะ: 𐬨𐬀𐬰𐬛𐬀𐬌𐬌𐬀𐬯𐬥𐬀, อักษรโรมัน: mazdaiiasna) เป็นศาสนาและปรัชญาศาสนาอิหร่านโบราณอย่างหนึ่ง ตามที่ระบุไว้ในคัมภีร์หลักทางศาสนาที่เรียกว่าอเวสตะ ผู้ที่นับถือศาสนาโซโรอัสเตอร์ยกย่องเทพแห่งปัญญาที่ไม่มีใครสร้างและเมตตากรุณาให้เป็นผู้สูงสุดในจักรวาล นักวิชาการมีความคิดเห็นแตกต่างกันไปว่าเป็นศาสนาเอกเทวนิยม หรือศาสนาพหุเทวนิยม หรือศาสนาอติเทวนิยม หรือเป็นทั้งสามแบบผสมกัน เคยเป็นศาสนาแห่งรัฐจักรวรรดิอะคีเมนิด พาร์เธีย และแซสซานิด ประมาณจำนวนศาสนิกโซโรอัสเตอร์ทั่วโลกปัจจุบันอยู่ระหว่างประมาณ 145,000 คนเมื่อประมาณ ค.ศ. 2000 ถึง 2.6 ล้านคนในการประมาณหลัง ๆ ศาสนาโซโรอัสเตอร์เกิดในภูมิภาคตะวันตกของจักรวรรดิเปอร์เซียโบราณ เมื่อนักปรัชญาศาสนา ซาราธุสตรา (โซโรอัสเตอร์ (Ζωροάστηρ)) ปรับปรุงเทพเจ้าทั้งหลาย (pantheon) ของเปอร์เซียช่วงต้นให้ง่ายขึ้น เป็นสองฝ่ายค้านกันคือ Spenta Mainyu (อเวสตะ: 𐬯𐬞𐬆𐬧𐬙𐬀 𐬨𐬀𐬌𐬥𐬌𐬌𐬎, "วิสัยจิตก้าวหน้า") และ Angra Mainyu (อเวสตะ: 𐬀𐬢𐬭𐬀⸱𐬨𐬀𐬌𐬥𐬌𐬌𐬎, "วิสัยจิตทำลายล้าง" ) ภายใต้พระผู้เป็นเจ้าพระองค์เดียว อาหุรามัสดา (Ahura Mazda, อเวสตะ: 𐬀𐬵𐬎𐬭𐬋 𐬨𐬀𐬰𐬛𐬃, "ภูมิปัญญาสว่าง") ความคิดของโซโรอัสเตอร์นำสู่ศาสนาทางการซึ่งใช้ชื่อของเขาเมื่อราวศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล และมีอิทธิพลต่อศาสนาอื่นต่อมาซึ่งรวมศาสนายูดาห์ ศาสนาคริสต์ ศาสนาอิสลาม และไญยนิยม บทความศาสนานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์

จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ บารอนแห่งเคนส์ ที่หนึ่ง (อังกฤษ: John Maynard Keynes, 1st Baron Keynes; 5 มิถุนายน พ.ศ. 2426 – 21 เมษายน พ.ศ. 2489) เป็นนักเศรษฐศาสตร์ ชาวอังกฤษ เกิดที่ เคมบริดจ์, ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร ผู้เสนอแนวคิดเศรษฐศาสตร์แบบเคนส์ (Keynesian Economics) แนวความคิดทางเศรษศาสตร์ของเคนส์มีอิทธิพลต่อทฤษฎีเศรษศาสตร์มหภาคสมัยใหม่เป็นอย่างมาก รวมไปถึงนโยบายเศรษฐกิจที่รัฐบาลนำมาใช้ในการบริหารเศรษฐกิจของประเทศ เริ่มแรกเคนส์ศึกษาเรื่องสาเหตุของวัฏจักรธุรกิจ (อังกฤษ: business cycles) และเรียกร้องให้มีการใช้นโยบายทางการคลังและการเงินเพื่อผ่อนคลายผลกระทบที่เกิดจากภาวะเศรษฐกิจถดถอยและตกต่ำ เคนส์ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในบิดาของเศรษฐศาสตร์มหภาคยุคใหม่และนับได้ว่าเป็นนักเศรษฐศาสตร์ที่มีอิทธิพลทางความคิดมากที่สุดของศตวรรษที่ยี่สิบ เคนส์ได้ทำงานที่หนังสือ อีโคโนมิคจอร์นัล เป็นที่แรก และได้เขียนหนังสือที่เกี่ยวข้องกับเศรษฐศาสตร์หลายฉบับ เช่น ทฤษฎีทั่วไปเกี่ยวกับการจ้างงาน, ดอกเบี้ย และเงินตรา (The General Theory of Employment, Interest and Money) เขาเป็นผู้ที่สร้างผลงาน ซึ่งพลิกวงการเศรษฐศาสตร์กระแสหลัก(คือ เศรษฐศาสตร์สำนักคลาสสิก ในสมัยนั้น) ก็คือ การให้รัฐเข้าไปแทรกแซงและสนับสนุนให้ใช้นโยบายของรัฐ อันได้แก่ นโยบายการเงินและนโยบายการคลัง (Monetary Policy & Fiscal Policy) อันจะกระตุ้นให้เกิด อุปสงค์ที่มีประสิทธิผล (Effective Demand) แทนที่จะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ กลไกตลาด ที่เป็นแนวความคิดของ อดัม สมิธ ซึ่งอาจก่อให้เกิดความล้มเหลวได้ ประโยคสำคัญซึ่งท้าทายเศรษฐศาสตร์แบบเดิม คือประโยค "In the long run, we are all dead" (ในระยะยาว พวกเราก็ตายกันหมดแล้ว) ซึ่งสะท้อนเรื่องความไม่สมบูรณ์ของการปรับตัวในระยะยาว เหล่านักเศรษฐศาสตร์ต่างยกให้ จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งหลักของสาขาวิชา เศรษฐศาสตร์มหภาค (Macroeconomics) จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์เกิดที่ บ้านเลขที่ 6 ใน ถนนฮาร์เวย์, เคมบริดจ์, เป็นบุตรชายของ จอห์น เนวิล เคนส์ เป็นอาจารย์สอนบรรยายทางด้านเศรษฐศาสตร์ ที่ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ กับ ฟอลเรนซ์ เอด้า บราวน์ มีน้องชาย 1 คน ชื่อ กอลเฟย์ เคนส์ (พ.ศ. 2420 - 2525) เป็นหมอผ่าตัด และ น้องสาว 1 คน ชื่อ มาร์กาแร็ต เคนส์ (พ.ศ. 2433 - 2517) ซึ่งภายหลังได้สมรสกับ บุคคลที่ได้รับรางวัลโนเบล สาขาทางด้านจิตวิทยา ชื่อว่า อาร์ชิบาร์ด ฮิลล์ จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ได้เข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่ คิงส์ คอลเลจ เคมบริดจ์ ใน ปี พ.ศ. 2445 สาขาวิชา คณิตศาสตร์ แต่นักเศรษฐศาสตร์ผู้มีชื่อเสียงอย่าง อัลเฟรด มาร์แชล ขอร้องให้เขามาเป็นนักเศรษฐศาสตร์ ซึ่งเวลานั้นเขาเป็นประธานชมรมลัทธิเสรีนิยมที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์อยู่ เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาคณิตศาสตร์ ใน ปี พ.ศ
มหิดล

มหิดล สามารถหมายถึง
รางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหิดล

รางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหิดล เป็นรางวัลที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้จัดตั้งขึ้นเพื่อถวายเป็นพระราชานุสรณ์แด่สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก ผู้ทรงบำเพ็ญประโยชน์ต่อวงการแพทย์ การสาธารณสุข การพยาบาล การเภสัชกรรม ทันตศึกษา การประมง กองทัพเรือ และการศึกษาของประเทศ เป็นคุณูปการโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เกี่ยวกับการแพทย์ของประเทศไทย ทรงทำนุบำรุงโรงเรียนราชแพทยาลัย และโรงพยาบาลศิริราชให้ทันสมัย ทั้งทรงเป็นผู้แทนรัฐบาลไทย ในการเจรจากับมูลนิธิร็อกกี้เฟลเล่อร์ ให้มาช่วยเหลือปรับปรุงการแพทย์ของไทย เป็นการวางรากฐานให้การแพทย์ของไทย เจริญรุ่งเรืองทัดเทียมอารยประเทศในปัจจุบัน จนได้รับการถวายพระสมัญญานามว่า องค์บิดาแห่งการแพทย์แผนปัจจุบันของไทย และองค์บิดาแห่งการสาธารณสุขของไทย เป็นการสนองพระมหากรุณาธิคุณให้พระเกียรติยืนยง อยู่ในแผ่นดินนี้และแผ่ขจรขจายไปทั่วโลก มูลนิธิรางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหิดล ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้รับพระบรมราชานุญาตให้จัดตั้งขึ้น เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 ด้วยการริเริ่มของคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล ในวโรกาสเฉลิมฉลองวันคล้ายวันพระราชสมภพ ในสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก ครบ 100 ปี ในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2535 เพื่อดำเนินการมอบรางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหิดล ถวายเป็นพระราชอนุสรณ์ และเพื่อเผยแพร่พระราชเกียรติคุณ แห่งสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก “องค์บิดาแห่งการแพทย์แผนปัจจุบันและการสาธารณสุขของไทย” เมื่อแรกตั้งใช้ชื่อมูลนิธิว่า “มูลนิธิรางวัลมหิดล ในพระบรมราชูปถัมภ์” และได้เปลี่ยนแปลงเป็น “มูลนิธิรางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหิดล ในพระบรมราชูปถัมภ์” เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคมพ.ศ. 2540 ที่มา (หนังสือครบรอบ 15 ปี รางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหิดล, สำนักพิมพ์ อัมรินทร์ พริ้นติ้ง, 2550: หน้า 13) รางวัล มีการให้รางวัลเป็นประจำทุกปี ๆ ละ 2 รางวัล คือ คณะบุคคล หรือองค์กรใด ๆ ทั่วโลก ส่งรายนามบุคคล กลุ่มบุคคลหรือ องค์กร ที่สมควรได้รับรางวัลถึงเลขาธิการ มูลนิธิฯ โดยกรอกแบบฟอร์มการเสนอชื่อแล้วส่งผ่านเว็บไซต์หรือทางไปรษณีย์
การเสด็จออกมหาสมาคมในรัชกาลที่ 9

การเสด็จออกมหาสมาคม เป็นพระราชพิธีที่พระมหากษัตริย์เสด็จออกที่ประชุมใหญ่เพื่อการสำคัญ โดยในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร มีการเสด็จออกมหาสมาคม ทั้งเป็นพระราชพิธีประจำปี และพระราชพิธีในโอกาสพิเศษ แต่ละครั้งมีขึ้นในสถานที่ต่าง ๆ อาทิ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัยมไหยสูรยพิมาน พระที่นั่งไพศาลทักษิณมหินทรพิมาน, สีหบัญชร พระที่นั่งอนันตสมาคม พระที่นั่งสุทไธสวรรยปราสาท มุขเด็จ พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท และพระที่นั่งองค์พิเศษ มณฑลพิธีท้องสนามหลวง ทั้งนี้ เพื่อพระราชทานพระบรมราชวโรกาสให้ พระบรมวงศานุวงศ์ ข้าทูลละอองธุลีพระบาท คณะองคมนตรี คณะรัฐมนตรี สมาชิกรัฐสภา คณะทูตานุทูต ข้าราชการ ทหาร ตำรวจ ตลอดจนพสกนิกรทุกหมู่เหล่า เฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีหมายกำหนดการเสด็จออกมหาสมาคม เนื่องในการพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษา ณ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัยมไหยสูรยพิมาน ในพระบรมมหาราชวัง ในวันที่ 5 ธันวาคม เวลาเช้า 10.30 นาฬิกา โดยพระองค์ทรงเครื่องบรมขัตติยราชภูษิตาภรณ์ พร้อมเครื่องแบบเต็มยศ ประทับพระราชบัลลังก์ บนพระที่นั่งพุดตานกาญจนสิงหาสน์ เหนือพระแท่นนพปฎลมหาเศวตฉัตร ซึ่งตั้งอยู่หน้าพระที่นั่งบุษบกมาลามหาจักรพรรดิพิมาน และอยู่เบื้องหลังพระวิสูตร (ม่าน) พระราชทานพระบรมราชวโรกาสให้ พระบรมวงศานุวงศ์ ข้าทูลละอองธุลีพระบาท (อยู่เบื้องหลังพระวิสูตร) และคณะบุคคลต่าง ๆ (อยู่เบื้องหน้าพระวิสูตร) เฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท ถวายพระพรชัยมงคล อนึ่ง การนี้จะมีขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี พ.ศ. 2494 โดยหากเป็นปีที่ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ประกอบการพระราชพิธีอย่างพิเศษในวโรกาสสำคัญ จะทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดขึ้นในสถานที่สำคัญอื่น ในปี พ.ศ. 2503 มิได้มีหมายกำหนดการเสด็จออกมหาสมาคม เนื่องจากอยู่ในระหว่างการเสด็จฯ เยือนต่างประเทศ ในปี พ.ศ. 2516 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้งดการพระราชพิธีเสด็จออกมหาสมาคม เนื่องจากเสด็จฯ ไปทรงบำเพ็ญพระราชกุศล ณ วัดเทวสังฆาราม อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ปี พ.ศ. 2517 เสด็จฯ ไปทรงบำเพ็ญพระราชกุศล ณ วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปี พ.ศ. 2522 มิได้มีหมายกำหนดการเสด็จออกมหาสมาคม ปี พ
สกรู

สกรู หรือ ตะปูควง เป็นเครื่องกลผ่อนแรงชนิดหนึ่ง มีรูปร่างคล้ายบันไดเวียนรอบแกน ใช้ยกวัตถุหนักขึ้นสู่ที่สูง โดยแรงความพยายามเคลื่อนที่เป็นวงกลมขณะที่แรงความต้านทานเคลื่อนที่ขึ้นลงในแนวดิ่ง ดังรูป สูตรที่ใช้คำนวณเรื่องสกรู M.A. = W/E = 2πR/P W = แรงความต้านหรือน้ำหนักของวัตถุ (นิวตัน) P = ระยะทาง 1 ช่วงเกลียว (เมตรหรือเซนติเมตร) E = แรงความพยายามหรือแรงที่กระทำกับสกรู (นิวตัน) R = รัศมีของการหมุนหรือความยาวของด้ามแม่แรง (เมตรหรือเซนติเมตร) บทความเทคโนโลยี หรือ สิ่งประดิษฐ์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สตาร์เกเซอร์ (กันดั้ม)

GSX-401FW สตาร์เกเซอร์ เป็นโมบิลสูทในการ์ตูนซีรีส์กันดั้มซี้ด C.E.73 สตาร์เกเซอร์ ที่พัฒนาโดย DSSD (Deep Space Survey and Development Organization) ซึ่งสร้างโดยคาดว่ามีจุดมุ่งหมายในการพัฒนาพื้นที่อวกาศที่ไกลโพ้น ปรากฏตัวครั้งแรกในตอนท้ายของตอนที่ 1 สตาร์เกเซอร์ถูกสร้างขึ้นเป็นเครื่องทดสอบในการสำรวจอวกาศของ DSSD ซึ่งในระหว่างทดสอบขั้นสุดท้าย กองกำลังแฟนทอมเพนของกองทัพโลกก็ได้เข้าโจมตีเสียก่อน โดยมีจุดมุ่งหมายในการชิงเอาระบบ A.I. ที่ DSSD พัฒนาอยู่ สตาร์เกเซอร์ซึ่งขับโดย เซเลเน่ แม็กกริฟ และ โซล รูจ แลงได้เข้าต่อกรกับกองกำลังของแฟมทอมเพน และด้วยความสามารถของสตาร์เกเซอร์ก็ทำให้กองกำลังของแฟมทอมเพนถูกกำจัดไปเรื่อยๆ โดยในช่วงสุดท้ายสตาร์เกเซอร์ได้เข้าต่อกรกับสไตรค์นัวร์อย่างดุเดือด และทั้งสองฝ่ายก็ถูกปืนลำแสงจากกระสวยอวกาศของ DSSD ยิงจนกระเด็นไปไกลถึงบริเวณเส้นทางระหว่างโลกถึงดาวศุกร์ แต่สตาร์เกเซอร์ก็ยังมีระบบที่สามารถทำงานได้โดยอาศัยพลังของลมสุริยะเพื่อการเดินทางกลับต่อได้ แม้ว่าสตาร์เกเซอร์จะเป็นโมบิลสูทที่สร้างขึ้นเพื่อการพัฒนาอวกาศ ไม่ใช่การรบโดยตรง แต่ก็เป็นโมบิลสูทที่มีความสามารถในการรบที่สูงในระดับหนึ่ง วงแหวนของสตาร์เกเซอร์มีคุณสมบัติในการเพิ่มความเร็วของตัวเครื่องให้สูงกว่าปกติได้ นอกจากนี้ยังสร้างลำแสงเพื่อสะท้อนบีมของอีกฝ่ายกลับไปได้ และสามารถเปลี่ยนลำแสงที่ถูกยิงใส่ให้กลายเป็นวงแหวนลำแสงที่มีคุณสมบัติตัดวัตถุที่เคลื่อนผ่านได้ และมีระบบ "Voiture Lumiere" ที่สามารถเปลี่ยนลมสุริยะให้กลายเป็นพลังงานให้กับตัวเครื่องได้ยามฉุกเฉิน นอกจากนี้สตาร์เกเซอร์ยังมีโครงการที่จะพัฒนาให้ใช้ระบบ A.I.(Artificial Intelligence) ในการควบคุมอีกด้วย หากแต่จะต้องใช้เวลาในการทดสอบการบินมากกว่าหมื่นชั่วโมงกว่าระบบ A.I. จะมีประสิทธิภาพสูงพอที่จะสามารถตัดสินใจด้วยตนเองได้
พันธุ์สวลี กิติยากร

ท่านผู้หญิงพันธุ์สวลี กิติยากร (เดิม หม่อมเจ้าพันธุ์สวลี ยุคล; เกิด 24 กันยายน พ.ศ. 2476) เป็นพระธิดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล กับหม่อมหลวงสร้อยระย้า ยุคล เป็นพระมารดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ และยังเป็นพระอัยยิกาในสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ท่านผู้หญิงพันธุ์สวลีมีฐานันดรศักดิ์เดิมคือ หม่อมเจ้าพันธุ์สวลี ยุคล พระนามลำลองว่า ท่านหญิงปิ๋ม เป็นพระธิดาองค์ใหญ่ในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล กับหม่อมหลวงสร้อยระย้า ยุคล (ราชสกุลเดิม สนิทวงศ์) มีเจ้าน้องร่วมมารดาสององค์คือหม่อมเจ้าฐิติพันธุ์ ยุคล (ท่านชายกบ), รังษีนภดล ยุคล (ท่านหญิงอ๋อย) และมีเจ้าน้องต่างมารดาอีกสามองค์ สำเร็จการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนราชินี เมื่อ พ.ศ. 2493 แล้วทรงศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ หม่อมเจ้าพันธุ์สวลีได้พบกับหม่อมราชวงศ์อดุลกิติ์ กิติยากรครั้งแรก ในงานเลี้ยงสังสรรค์ของหมู่นักเรียนไทยในอังกฤษ และเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ ต่อมาหม่อมเจ้าพันธุ์สวลีได้ขอพระราชทานกราบถวายบังคมลาออกจากฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2499 เพื่อสมรสกับหม่อมราชวงศ์อดุลกิติ์ พระเชษฐาในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2499 มีธิดาหนึ่งพระองค์กับหนึ่งคน ได้แก่
ทะเลอีเจียน

ทะเลอีเจียน (อังกฤษ: Aegean Sea) เป็นทะเลที่ติดต่อกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน อยู่ระหว่างประเทศกรีซกับตุรกี ทางด้านตะวันออกของกรีก เป็นแหล่งอารยธรรมของโลกสมัยหนึ่ง บทความเกี่ยวกับภูมิศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ศาลเจ้าไท้เพ่งอ๊วงกง

ศาลเจ้าไท้เพ่งอ๊วงกงตั้งอยู่ใน จังหวัดสมุทรสงครามเป็นศาลเจ้าที่ชาวจีนพร้อมใจกันสร้างขึ้น บริเวณปากคลองแควอ้อม จากการแปลตราสาร ขออนุญาตตั้งศาลเจ้า ศาลเจ้าไท้เพ่งอ๊วงกง ที่เขียนไว้เป็นภาษาจีน ว่า ตราสารฉบับนี้ส่วนหนึ่งเป็นประวัติการสร้างศาลเจ้า กล่าวถึง ค่ายบางกุ้ง และ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ความว่าทหารพม่าล้อมค่ายบางกุ้งนานถึง 41วัน เมื่อ เดือนยี่ แรม 6 ค่ำ ชาวบ้านและทหารไทย-จีน ที่อยู่ในค่ายได้รับความลำบากมากข้าวปลาอาหารขาดแคลนพวกชาวบ้านคนชรายอมอดอาหาร เพื่อเอาอาหารให้ทหารไทย-จีนกิน ฝ่ายไต้ก๋งเจียม คือ ออกหลวงเสนาสมุทร ซึ่งเป็นผู้ดูแลเมืองแม่กลองในสมัยนั้น ได้แจ้งไปยังกรุงธนบุรี ขอกำลังช่วยรบกับพม่า หลังจากตีพม่าแตกพ่ายแล้ว ก่อนพระเจ้าตากสินเสด็จกลับ ได้มีบัญชาให้ทหารไทยจำนวนหนึ่งช่วยรักษาเมืองแม่กลอง โดยให้อยู่ร่วมกับทหารจีน โดยมีพระบรมราโชวาทให้อยู่ร่วมกัน ช่วยเหลือเกือกูลกัน อย่าได้รังเกียจเดียดฉันท์ พสกนิกรชาวจีนให้ความเคารพสักการะพระองค์ประดุจเทพเจ้าองค์หนึ่ง ถือกันว่าแผ่นดินตรงไหน พระองค์เสด็จไปถึง และพระบาทขอพระองค์ประทับลงตรงที่นั้นประชาชนจะได้รับแต่ความสุขความเจริญ สงบสันติทั่วทั้งภูมิภาคนั้น ดังนั้น ภายหลังพสกนิกรชาวจีนจึงได้สร้างศาลบูชาขึ้น ตรงที่พระออกเสด็จออกเรือ ท้ายค่ายบางกุ้ง เพื่อเป็น สถานที่เคารพบูชาของชาวจีนโดยทั่วไป โดยได้ถวายนามเป็นภาษาจีนว่า "ไท้เพ่งอ๊วงกง" แปลเป็น ภาษาไทย ว่า "เทพเจ้าแห่งสันติ" ตรงเหนือบานประตูด้านในศาลเจ้า มีง้าว แขวนอยู่ 1เล่ม ภายในมีพระประทาน พร้อมทั้งพระโมคคัลลา พระสารีบุตร ทั้งยังมีรูปปั้นจีนและเซียนมากมาย ที่สำคัญ คือ มีรูปสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชตั้งอยู่บนแท่นบูชา บทความอาคาร หรือ สถานที่สำคัญนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง

อาณาจักรพม่าชนะ อาณาจักรอยุธยา พระเจ้าเอกทัศ เจ้าพระยาพระคลังว่าที่สมุหนายก (เชลย) เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เจ้าพระยานครศรีธรรมราช พระยารัตนาธิเบศร์ พระยายมราช (เชลย) พระยาพลเทพ (เชลย) พระยาเพชรบุรี (เรือง) † พระยาตาก กองทัพแห่งอาณาจักรพม่า ประกอบด้วย: การรุกรานครั้งแรก:[IV]40,000ถึง 50,000 นาย นนทบุรี: 20,000 นายนอกอยุธยา: 50,000 นาย การป้องกันเริ่มต้น:[III] นนทบุรี: 60,000 นายนอกอยุธยา: 50,000 นาย การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองหรือ สงครามคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง เป็นความขัดแย้งทางทหารครั้งที่สองระหว่างราชวงศ์โก้นบองแห่งพม่า กับราชวงศ์บ้านพลูหลวงแห่งอยุธยาในการทัพครั้งนี้ กรุงศรีอยุธยาซึ่งเป็นราชธานีคนไทยเกือบสี่ศตวรรษได้เสียแก่พม่าและถึงกาลสิ้นสุดลงไปด้วย เหตุการณ์ได้เกิดขึ้นเมื่อวันอังคาร ขึ้น 9 ค่ำ เดือน 5 ปีกุน ตรงกับวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2310[I] พม่าราชวงศ์โก้นบองเรืองอำนาจขึ้น ภายใต้การนำของพระเจ้าอลองพญาปฐมกษัตริย์ราชวงศ์คองบอง ในปลายปีพ.ศ. 2302 พระเจ้าอลองพญายกทัพพม่าจำนวน 40,000 คน เข้าโจมตีกรุงศรีอยุธยา โดยมีเจ้าชายมังระราชบุตรของพระเจ้าอลองพญาเป็นทัพหน้า นำไปสู่สงครามพระเจ้าอลองพญา ทัพพม่าเข้าโจมตีอยุธยาในช่วงต้นปีพ.ศ. 2303 ฝ่ายกรุงศรีอยุธยาใช้ยุทธศาสตร์ตั้งรับภายในพระนคร อาศัยความแข็งแรงมั่นคงของกำแพงเมืองในการป้องกันพม่า จนในที่สุดเมื่อฤดูฝนมาถึง ทัพพม่าและพระเจ้าอลองพญาจำต้องถอยทัพกลับ ยุทธศาสตร์ตั้งรับของกรุงศรีอยุธยาสามารถต้านทัพพม่าได้เป็นครั้งสุดท้าย พระเจ้าอลองพญาสิ้นพระชนม์ระหว่างทางเสด็จกลับพม่า ในการรุกรานของพระเจ้าอลองพญานี้ ฝ่ายพม่าโดยเฉพาะเจ้าชายมังระ มีโอกาสเรียนรู้สภาพภูมิประเทศและยุทธศาสตร์ของฝ่ายสยาม และได้เรียนรู้ข้อผิดพลาดข้อปรับปรุงของฝ่ายพม่าเอง เมื่อเจ้าชายมังระขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้ามังระในพ.ศ. 2306 พระเจ้ามังระจึงมีปณิธานในการสานต่อภารกิจการพิชิตกรุงศรีอยุธยาที่พระบิดาคือพระเจ้าอลองพญาได้ริเริ่มไว้ พม่ายึดเมืองเชียงใหม่ได้ในพ.ศ. 2306 ปีต่อมาพ.ศ
คุณพลอยไพลิน เจนเซน

สมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง ท่านผู้หญิงพลอยไพลิน เจนเซน (เกิด 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524) เป็นพระธิดาในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี กับปีเตอร์ แลดด์ เจนเซน พระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และพระภาคิไนยในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านผู้หญิงพลอยไพลินเกิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 ที่เมืองแซนดีเอโก ประเทศสหรัฐ เรียกสั้น ๆ ว่า คุณพลอย หรือ พะพอย เป็นพระธิดาคนโตในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี กับปีเตอร์ แลดด์ เจนเซน อดีตพระสวามีชาวอเมริกัน มีน้องชายและน้องสาว คือ คุณพุ่ม และ ท่านผู้หญิงสิริกิติยา เจนเซน ตามลำดับ ท่านผู้หญิงพลอยไพลินศึกษาวิชาการดนตรีที่โรงเรียนเพอร์เซลล์ (อังกฤษ: Purcell School) กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ จบการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านวิทยาการปัญญา (อังกฤษ: Cognitive Science) เกียรตินิยมอันดับ 1 จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนดีเอโก และศึกษาต่อระดับปริญญาโทบริหารธุรกิจที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ หลังสำเร็จการศึกษาได้ทำงานเป็นที่ปรึกษาด้านการเงินบริษัทแมคคินซีย์ประจำฮ่องกง แต่หลังตั้งครรภ์ได้เดือนที่แปดก็ตัดสินใจย้ายกลับไปนิวยอร์ก และอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ โดยให้เหตุผลว่าอยู่ใกล้กับครอบครัวของสามี ท่านผู้หญิงพลอยไพลินมีผลงานการแสดงละครเรื่อง ดาวหลงฟ้า ภูผาสีเงิน เมื่อ พ.ศ. 2544 ในบท "เจ้าหญิงจัสมิน" และการแสดง แม่น้ำของแผ่นดิน พ.ศ. 2545 ในบท "ธิดาแห่งเจ้าพระยา" ทั้งนี้ ท่านผู้หญิงพลอยไพลินมีชื่อเสียงจากการเป็นนักร้องเสียงโซปราโน และนักเปียโนอายุน้อยที่มีฝีมือเยี่ยม ที่เคยมีผลงานการแสดงมาแล้วทั้งในยุโรปและเอเชีย เช่น เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 ท่านผู้หญิงพลอยไพลินได้แสดงคอนเสิร์ตในวาระครบรอบ 50 ปีการอภิเษกสมรสของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรกับสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงที่จัดขึ้น ณ โรงอุปรากรซิดนีย์ เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย การนี้สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีเสด็จเป็นองค์ประธาน โดยท่านผู้หญิงพลอยไพลินได้ขับร้องเปียโนคอนแซร์โด ร่วมกับคณะอุปรากรประเทศออสเตรเลียและคณะบัลเลต์ออร์เคสตรา เพลงที่ใช้ในการแสดงนั้นเป็นเพลงพระราชนิพนธ์ของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรและสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี วันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ