nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
จดหมายเหตุสามก๊ก

สามก๊กจี่ หรือ จดหมายเหตุสามก๊ก ในภาษาจีนกลางเรียกว่า ซานกั๋วจื้อ (จีน: 三國志; พินอิน: Sānguó zhì) เป็นตำราประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการที่เขียนโดยตันซิ่ว (陳壽 เฉิน โช่ว) ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 3 มีเนื้อหาครอบคลุมยุคสมัยช่วงปลายราชวงศ์ฮั่น (ป. ค.ศ. 184 – ค.ศ. 220) และยุคสามก๊ก (ค.ศ. 220–280) ที่ตามมา ถือเป็นตำราแหล่งข้อมูลซึ่งเชื่อถือได้เกี่ยวกับประวัตศาสตร์ในยุคสมัยดังกล่าว การรวบรวมสามก๊กจี่เกิดขึ้นหลังการรวบรวมแผ่นดินจีนเป็นหนึ่งเดียวภายใต้การปกครองของราชวงศ์จิ้น โดยบันทึกเหตุการณ์ทางการเมือง สังคม และการทหารภายในรัฐที่เป็นปฏิปักษ์ต่อกัน 3 รัฐคือวุยก๊ก จ๊กก๊ก และง่อก๊กภายในตำราชุดกันที่จัดหมวดหมู่ตามชีวประวัติของแต่ละบุคคล สามก๊กจี่เป็นแหล่งข้อมูลปฐมภูมิในการประพันธ์นวนิยายอิงประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก หรือ สามก๊กเอี้ยนหงี (三國演義 ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ซึ่งถือเป็นหนึ่งในสี่สุดยอดวรรณกรรมจีนที่เขียนด้วยภาษาจีนสามัญ ฮั่นชูและสามก๊กจี่ร่วมกับฉื่อจี้ที่เป็นตำราประวัติศาสตร์ดั้งเดิมที่เขียนในยุคราชวงศ์ฮั่น รวมกันเป็นตำราสามชุดแรกในสารบบตำราประวัติศาสตร์จีนยี่สิบสี่ชุด แต่ละชุดผลงานได้เน้นย้ำถึงคุณภาพทางวรรณกรรมและประวัติศาสตร์นิพนธ์แนวใหม่ที่กำหนดโดยซือหม่า เชียน สามก๊กจี่ประกอบด้วยม้วนหนังสือ 65 ม้วนที่แบ่งเป็นภาคใหญ่ ๆ เป็น 3 ภาค ภาคละ 1 รัฐ รวมทั้งชุดประกอบด้วยอักษรจีนประมาณ 360,000 ตัว ภาควุยก๊ก (魏書 เว่ย์ชู) มี 30 ม้วน ภาคจ๊กก๊ก (蜀書 ฉู่ชู) มี 15 ม้วน และภาคง่อก๊ก (吳書 อู๋ชู) มี 20 ม้วน แต่ละม้วนหนังสืออยู่ในรูปแบบบทชีวประวติหนึ่งบทหรือมากกว่าหนึ่งบท ตันซิ่วที่เป็นผู้เขียนสามก๊กจี่เกิดในบริเวณที่เป็นนครหนานชง มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน ซึ่งเวลานั้นอยู่ในรัฐจ๊กก๊ก หลังการพิชิตจ๊กก๊กของวุยก๊กในปี ค.ศ. 263 ตันซิ่วได้กลายมาเป็นนักประวัติศาสตร์หลวงในราชสำนักของราชวงศ์จิ้น และเริ่มเขียนตำราประวัติศาสตร์เกี่ยวกับยุคสามก๊ก หลังการพิชิตง่อก๊กโดยราชวงศ์จิ้นในปี ค.ศ. 280 งานเขียนของตันซิ่วก็ได้รับการยกย่องจากจาง หฺวา (張華) ผู้เป็นเสนาบดีอาวุโส ก่อนยุคราชวงศ์จิ้น ทั้งรัฐวุยก๊กและง่อก๊กต่างก็ได้จัดทำตำราประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการของตัวเองแล้ว ได้แก่ เว่ย์ชู (魏書) จัดทำโดยอองซิม (王沈 หวาง เฉิ่น) สฺวิน อี่ (荀顗) และรฺเหวี่ยน จี๋ (阮籍) และอู๋ชู (吳書) จัดทำโดยเหวย์ เจา (韋昭) หอกหยก (華覈 หฺวา เหอ) เซฺว อิ๋ง (薛瑩) โจว เจา (周昭) และเหลียง กว่าง (梁廣) นอกจากนี้ ยฺหวี ฮฺว่าน (魚豢) ยังได้รวบรวมตำราประวัติศาสตร์วุยก๊กเป็นการส่วนตัวชื่อว่าเว่ย์เลฺว่ (魏略) ตันซิ่วใช้ตำราเหล่านี้่เป็นพื้นฐานของสามก๊กจี่ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากรัฐจ๊กก๊กไม่มีสำนักประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ ภาคจ๊กก๊กในสามก๊กจี่จึงรวบรวมโดยตัวตันซิ่วเองโดยอิงจากบันทึกส่วนตัวของตนเองก่อนหน้านี้เกี่ยวกับเหตุการณ์ในจ๊กก๊กและแหล่งข้อมูลปฐมภูมิอื่น ๆ ที่เก็บรวบรวมไว้ เช่นงานเขียนของจูกัดเหลียงที่รวบรวมไว้ก่อนหน้านี้ สามก๊กจี่ใช้ปี ค
สาทิส อินทรกำแหง

สาทิส อินทรกำแหง (14 มีนาคม พ.ศ. 2469 — 28 ตุลาคม พ.ศ. 2555) เป็นนักเขียนและบรรณาธิการหนังสือ, ผู้ริเริ่มและเผยแพร่การแพทย์แบบผสมผสาน และการรักษาสุขภาพตามหลักธรรมชาติ เข้ามาในประเทศไทย ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของแนวทางสุขภาพแบบชีวจิต และเป็นผู้ได้รับรางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ. 2549 สาทิส อินทรกำแหง เกิดเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2469 ที่อำเภอบางรัก จังหวัดพระนคร เป็นบุตรของพันเอก พระศรีพิชัยบริบูรณ์ (เหมือน อินทรกำแหง) อดีตเจ้ากรมมณฑลทหารบกที่ 3 กับเชย อินทรกำแหง (มารดา) ข้าหลวงราชสำนัก  , สาทิส เป็นผู้สืบสายสกุล “ณ ราชสีมา” ชั้น 6 สาย "เจ้าพระยานครราชสีมา (ทองอินทร์ ณ ราชสีมา)"  และเป็นน้องชายของอุบาสิการัญจวน อินทรกำแหง เดิมชื่อสาโรช แต่มารดามักเรียกว่าจงกล ต่อมาภายหลังจึงเปลี่ยนเป็นสาทิส ตามแนวนโยบายรัฐนิยมของจอมพล แปลก พิบูลสงคราม จากนั้นเมื่อพระศรีพิชัยบริบูรณ์เกษียณอายุราชการ ก็เดินทางย้ายถิ่นฐานกลับไปยังจังหวัดนครราชสีมา อันเป็นภูมิลำเนาเดิมของบิดา ซึ่งสาทิสมีโอกาสเป็นลูกมือผลิตยาสมุนไพรแผนโบราณให้แก่บิดา รวมถึงเป็นลูกมือนวดแผนโบราณและผลิตยาพื้นบ้านช่วยเหลือมารดา ในการรักษาพระสงฆ์อาพาธ สมาชิกครอบครัว ตลอดจนชาวบ้านละแวกนั้น ชีวิตครอบครัว สาทิสสมรสกับฉินโฉม ชาวสิงคโปร์ มีบุตรคือปิยะ และธิดาคือภาสินี สาทิสถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ด้วยโรคหลอดเลือดสมองตีบเฉียบพลัน ที่โรงพยาบาลบางปะกอก 9 อินเตอร์เนชันแนล ขณะมีอายุ 86 ปี ดร.สาทิส อินทรกำแหง จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนอำนวยศิลป์ เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร จากนั้นเข้าศึกษาในโรงเรียนเตรียมแพทยศาสตร์ ร่วมกับแผนกวิชาการหนังสือพิมพ์ภาคสมทบ ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จากนั้นเดินทางไปศึกษาต่อทางจิตวิทยาทดลอง (Experimental Psychology) ที่มหาวิทยาลัยออริกอน รัฐออริกอน, มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย และวิทยาลัยแนสซอในมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก ของสหรัฐอเมริกา พร้อมทั้งเข้าอบรมศึกษาในหลักสูตรพิเศษต่าง ๆ เช่นโภชนาการ ชีวโมเลกุล แมคโครไบโอติกส์ การฝังเข็ม การแพทย์แผนจีน การแพทย์ทางเลือก เป็นต้น ในสถาบันการศึกษาหลายแห่งของสหรัฐอเมริกา ทวีปยุโรป และสาธารณรัฐประชาชนจีน จนกระทั่งจบการศึกษาระดับดุษฎีบัณฑิต ทางสังคมวิทยาและวิทยาศาสตร์การอาหาร จากมหาวิทยาลัยออริกอน และมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก สาทิสเริ่มการทำงาน โดยเป็นผู้ช่วยผู้เชี่ยวชาญทางจิตวิทยา ของโรงพยาบาลและศูนย์การแพทย์ Sacred Heart ที่รัฐออริกอน, ผู้เชี่ยวชาญประจำโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเซียะเหมิน สาธารณรัฐประชาชนจีน และผู้เชี่ยวชาญการส่งเสริมองค์ความรู้เชิงสิ่งแวดล้อม และวิทยาศาสตร์การอาหารเพื่อประโยชน์สูงสุด ประจำสหประชาชาติ นอกจากนี้ ยังเคยเป็นบรรณาธิการหนังสือกะดึงทอง และ สยามสมัย  รวมถึงมีผลงานเขียนบทความวิจารณ์ดนตรีคลาสสิก โดยใช้นามปากกาว่า คีตกร, จ
แนวร่วมกู้ชาติแห่งตรีปุระ

แนวร่วมกู้ชาติแห่งตรีปุระ (อังกฤษ: National Liberation Front of Tripura) เป็นกองกำลังติดอาวุธในอินเดีย มีเป้าหมายเรียกร้องเอกราชของรัฐตรีปุระ ก่อตั้งเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2532 รัฐบาลอินเดียประกาศให้องค์กรนี้เป็นองค์กรนอกกฎหมายเมื่อ พ.ศ. 2540 และประกาศเป็นองค์กรก่อการร้ายในอีกห้าปีต่อมา โบสถ์นิกายแบบติสต์ในตรีปุระเริ่มก่อตั้งโดยมิชชันนารีชาวนิวซีแลนด์เมื่อราว พ.ศ. 2483 จนกระทั่ง พ.ศ. 2523 มีชาวตรีปุระไม่กี่พันคนที่เปลี่ยนศาสนา จนหลังการจลาจลทางเชื้อชาติระหว่าง พ.ศ. 2523 – 2532 จำนวนผู้เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์มีมากขึ้น แนวร่วมกู้ชาติแห่งตรีปุระก่อตั้งใน พ.ศ
ทิมพู

ทิมพู (/tɪmˈpuː/; ซองคา: ཐིམ་ཕུག [tʰim˥.pʰu˥]; Thimphu) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของประเทศภูฏาน ตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศ ทิมพูกลายมาเป็นเมืองหลวงของภูฏานแทนเมืองหลวงโบราณปูนาคาในปี 1955 เมืองทิมพูมีอาณาเขตไปตามทิศเหนือใต้ของที่ราบลุ่มแม่น้ำไรทาก ทิมพูถือเป็นเมืองหลวงที่อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลมากที่สุดอันดับห้าของโลก ด้วยความสูง 2,248 เมตร (7,375 ฟุต) ถึง 2,648 เมตร (8,688 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ทิมพูไม่มีท่าอากาศยานเป็นของตนเอง แต่ใช้ท่าอากาศยานพาโร ซึ่งห่างออกไปทางรถ 52 กิโลเมตร (32 ไมล์) ทิมพูเป็นทั้งศูนย์กลางการปกครองและเศรษฐกิจของประเทศภูฏาน เศรษฐกิจชองทิมพูมีการเกษตรและปศุสัตว์เป็นหลัก และคิดเป็น 45% ของ GNP ประเทศ ส่วนการท่องเที่ยวในทิมพูมีอยู่อย่างจำกัดและอยู่ภายใต้การควบคุมอย่างเคร่งครัด สิ่งปลูกสร้างทางการเมืองที่สำคัญของภูฏานจำนวนมากตั้งอยู่ในทิมพู เช่น รัฐสภา และวังเดเจนโจลิงซึ่งเป็นที่ประทับของกษัตริย์แห่งภูฏาน การพัฒนาในทิมพูได้รับทุนสนับสนุนบางส่วนจากธนาคารโลกและธนาคารเพื่อการพัฒนาเอเชีย มอสโก, รัสเซีย † ดูชานเบ, ทาจิกิสถานทาชเคนต์, อุซเบกิสถานบิชเคก, คีร์กีซสถานอัสตานา, คาซัคสถาน †อาชกาบัต, เติร์กเมนิสถาน โซล, เกาหลีใต้โตเกียว, ญี่ปุ่นไทเป, ไต้หวันปักกิ่ง, จีนฮ่องกง, ฮ่องกง (จีน)มาเก๊า, มาเก๊า (จีน)เปียงยาง, เกาหลีเหนืออูลานบาตาร์, มองโกเลีย กาฐมาณฑุ, เนปาลศรีชยวรรธนปุระโกฏเฏ, ศรีลังกาคาบูล, อัฟกานิสถานดีเอโกการ์ซีอา, บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี (สหราชอาณาจักร)ทิมพู, ภูฏานธากา, บังกลาเทศนิวเดลี, อินเดียมาเล, มัลดีฟส์อิสลามาบาด, ปากีสถาน กรุงเทพมหานคร, ไทยกัวลาลัมเปอร์ ,มาเลเซียจาการ์ตา, อินโดนีเซีย †ดิลี, ติมอร์-เลสเตเดอะเซตเทิลเมนต์, เกาะคริสต์มาส (ออสเตรเลีย)เนปยีดอ, พม่าบันดาร์เซอรีเบอกาวัน, บรูไนพนมเปญ, กัมพูชาพอร์ตมอร์สบี, ปาปัวนิวกินีมะนิลา, ฟิลิปปินส์เวียงจันทน์, ลาวสิงคโปร์, สิงคโปร์ฮานอย, เวียดนามเวสต์ไอแลนด์, หมู่เกาะโคโคส (คีลิง) (ออสเตรเลีย) คูเวตซิตี , คูเวตซานา, เยเมนดามัสกัส, ซีเรียโดฮา, กาตาร์เตหะราน, อิหร่านทบิลีซี, จอร์เจีย †นิโคเซีย, ไซปรัส †นอร์ทนิโคเซีย, นอร์เทิร์นไซปรัส †บากู, อาเซอร์ไบจาน †เบรุต, เลบานอน แบกแดด, อิรักมัสกัต, โอมานมานามา, บาห์เรนเยรูซาเลม, อิสราเอล#เยรูซาเลมตะวันออก, ปาเลสไตน์#เยเรวาน, อาร์มีเนีย †รียาด, ซาอุดีอาระเบียอังการา, ตุรกี †อัมมาน, จอร์แดนอาบูดาบี, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
เอ็มมี รอสซัม

เอ็มมี รอสซัม (Emmy Rossum) หรือชื่อจริงของเธอคือ เอมมานูเอลล์ เกรย์ รอสซัม (Emmanuelle Grey Rossum) เกิดเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2529 (ค.ศ. 1986) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน นักร้อง นักแต่งเพลง และ ผู้กำกับ เธอมีผลงานเด่นคือนางเอกภาพยนตร์เรื่อง วิกฤติวันสิ้นโลก, Poseidon (2006), The Phantom of the Opera และผลงานที่ดัดแปลงมาจากการ์ตูนเรื่อง ดราก้อนบอล ฉบับภาพยนตร์ ที่เธอแสดงเป็น บลูม่า เอ็มมี เกิดที่นครนิวยอร์ก โดยมีแม่ชื่อ เชริล (Cheryl) ที่ทำงานเป็นพนักงานธนาคาร โดยแม่ของเธอเลี้ยงเอ็มมีมาโดยลำพังโดยไร้เงาพ่อของเธอ (ซึ่งเธอก็ได้นำไปแต่งเป็นเพลง โดยใช้ชื่อว่า Anymore ซึ่งเป็นเพลงสุดท้ายในชุด Inside Out) โดยเธอก็ฉายแววครั้งแรก หลังจากที่ร้องเพลง Happy Birthday ได้ถึง 12 คีย์ จึงได้ถูกดึงไปร่วมวง Metropolitan Opera Children's Chorus ตั้งแต่อายุเพียง 7 ขวบ โดยที่เมื่อเธออายุได้ 12 ปีก็ได้ทิ้งวงไป เพราะตัวเธอใหญ่เกินกว่าที่จะเป็นคอรัสเด็กได้แล้ว เธอจึงได้ชิมลางงานแสดงครั้งแรก โดยเป็นแขกรับเชิญในซีรีส์ Law & Order และเธอก็ได้เข้าชิงดาวรุ่งยอดเยี่ยมในปี 2542 จากหนังทางทีวีเรื่อง Genius เอมมี ได้เล่นหนังจอใหญ่เป็นครั้งแรกในปี 2543 เรื่อง Songcatcher โดยเปิดตัวที่ เทศกาลหนังซันแดนซ์ และเธอก็ได้รับเสนอชื่อเข้าชิง Independent Spirit Award สาขาดาวรุ่งยอดเยี่ยม โดยในต่อมา เธอก็ได้แสดงในหนังดรามาชิงรางวัลของ คลินต์ อีสต์วูด เรื่อง Mystic River ในปี 2546 โดยเล่นเป็นลูกสาวที่ถูกฆาตกรรมของ ฌอน เพนน์ จนมาโด่งดังจากเรื่อง The Day After Tomorrow ที่เล่นกับ เดนนิส เควด และ เจค จิลเลนฮอลเมื่อปี 2547 แต่ก็ยังไม่เท่ากับบท คริสทีน ที่เธอได้แสดงทั้งความสามารถในการร้องเพลงกับการแสดงไปพร้อมๆ กัน ในเรื่อง The Phantom of the Opera ในปีเดียวกัน หลังจากเว้นงานแสดงจอเงินมา 2 ปี ในปี 2549 โดยรับงานหนังรีเมคเรื่อง Poseidon โดยเล่นกับ เคิร์ต รัสเซลล์ และเว้นไป 3 ปี เธอก็เล่นเรื่อง DragonBall Evolution โดยมีหนังสะท้อนปัญหาวัยรุ่น อย่าง Dare ออกมาในปีเดียวกัน โดยเป็นหนังที่ได้ไปเปิดตัวในเทศกาลหนังซันแดนซ์ ผลงานปัจจุบันของเธอ คือ ซีรีส์เรื่อง Shameless ฉายที่ช่อง Showtime และในปี 2556 นี้ เธอก็มีผลงานทางจอเงินเรื่องใหม่ คือ Beautiful Creatures (แม่มดแคสเตอร์) นอกจากนี้ เอ็มมียังมีผลงานเพลงอยู่ด้วย ชุดแรกชื่อ Inside Out วางแผงเมื่อปี 2007 และยัง มี EP (มินิอัลบั้ม) เป็นเพลงคริสต์มาส ออกช่วงท้ายปีเดียวกัน ชื่อ Carol of the Bells ส่วนอัลบั้มที่ 2 ชื่อว่า Sentimental Journey ก็วางแผงในปี 2556 โดยเป็นการเรียบเรียงเพลงเก่ามาร้องใหม่ในรูปแบบของเธอเอง บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เพิร์ลฮาร์เบอร์

เพิร์ลฮาร์เบอร์ (อังกฤษ: Pearl Harbor) คือท่าเรือที่ใช้สำหรับให้เรือขนาดใหญ่หลบลมพายุต่างๆ ตั้งอยู่บนเกาะโอวาฮู, รัฐฮาวาย ทางตะวันตกของโฮโนลูลู ส่วนมากของพื้นที่บริเวณท่าเรือจะล้อมรอบไปด้วยฐานทัพเรือน้ำลึกของสหรัฐอเมริกา และเป็นสำนักงานใหญ่ของกองเรือแปซิฟิกของสหรัฐอเมริกาที่นี้เป็นที่รู้จักในเหตุการณ์โจมตีที่ท่าเรือเพิร์ลโดยจักรวรรดิญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2484 เป็นจุดเริ่มต้นของการเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สองของสหรัฐอเมริกา บทความอาคาร หรือ สถานที่สำคัญนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โช อินจู

โช อินจู (อังกฤษ: In-Joo Cho) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 13 เมษายน พ.ศ. 2512 ที่เมือง Junranam-Do สถิติการชก 20 ครั้ง ชนะ 18 (น็อค 7) แพ้ 2 โชขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 18 เมษายน พ.ศ. 2535 ชนะน็อค โรดริโก บอย เลาเปเรซ ยก 4 จากนั้นขึ้นชกชนะรวดมาตลอด รวมทั้งชนะคะแนน อับราฮัม ทอร์เรส และเทรซี่ มาคาลอสด้วย จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC เมื่อ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2541 ชนะคะแนน เจอร์รี่ พีญาโลซา ไปแบบไม่เป็นเอกฉันท์ ได้แชมป์โลกมาครอง จากนั้น โชป้องกันแชมป์ไว้ได้ถึง 5 ครั้ง รวมทั้งชนะน็อค โผน แสงมรกต ยก 8 ด้วย โชมาเสียแชมป์ในการป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6 เมื่อ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ที่ญี่ปุ่น แพ้คะแนน มาซาโมริ โทกูยาม่าไปแบบเป็นเอกฉันท์ โชขึ้นชิงแชมป์โลกเป็นการแก้มือกับโทกูยาม่าอีกครั้งเมื่อ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 ที่เกาหลีใต้ ปรากฏว่าโชเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 5 จากนั้น โชก็แขวนนวมไป
เดอะคิลส์

เดอะ คิลส์ (อังกฤษ: The Kills) เป็นวงแนวอินดี้ร็อก โดยคู่ดูโอชาวอเมริกัน อลิสัน “วีวี่” มอสฮาร์ต (กีตาร์/ร้องนำ) และนักกีตาร์ชาวอังกฤษ เจมี “โฮเตล” ฮินซ์ (กีตาร์/ร้องนำ/ซินธ์) เดอะ คิลส์ มีผลงานอีพีชุดดังในวงการอินดี้อย่าง Black Rooster EP ในปี 2002 ก่อนจะออกอัลบัมเต็ม 2 ชุดแรก ได้แก่ Keep On Your Mean Side (2003) และ No Wow (2005) และอัลบั้มชุดที่ 3 Midnight Boom แนวเพลงของวงเดอะ คิลส์ ได้รับอิทธิพลมาจากโพสต์พังก์ ผสมเข้ากับการาจร็อค และติดสำเนียงโลไฟ ด้วยจากการใช้อุปกรณ์น้อยชิ้นและเอฟเฟกต์ประกอบผ่านซินธิไซเซอร์ ดนตรีของพวกเขาได้รับการขนานนามว่าเป็น "ดนตรีร็คดุดันภายใต้ความนิ่งสงัดของคาแรกเตอร์วง" บทความเพลง ดนตรี หรือ เครื่องดนตรีนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
รากที่สิบสองของสอง

รากที่สิบสองของสอง หรือ 212 เป็นจำนวนอตรรกยะ เป็นจำนวนที่ใช้ในทางดนตรีในการแสดงถึงอัตราส่วนของความถี่ระหว่างตัวโน้ตสองตัวที่อยู่ติดกัน รากที่สิบสองของสองมีค่าประมาณคือ 1.0594630943593... และสามารถเขียนในรูปเศษส่วนต่อเนื่องได้ดังนี้ บทความคณิตศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โดนัลด์ คนูธ

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
สถาบันเทคโนโลยีนิวเคลียร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน)

สถาบันเทคโนโลยีนิวเคลียร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน) (อังกฤษ: Thailand Institute of Nuclear Technology, TINT) หรือ สทน. ก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2549 มีภารกิจศึกษาวิจัยและพัฒนา ตลอดจนเผยแพร่ความรู้และสนับสนุนการใช้ประโยชน์จากพลังงานนิวเคลียร์ ปัจจุบันมี ธวัชชัย อ่อนจันทร์ เป็นผู้อำนวยการ รองผู้อำนวยการ ได้แก่ วัชระ การุณยวนิช และหาญณรงค์ ฉ่ำทรัพย์ จุดเริ่มต้นของการนำนิวเคลียร์มาใช้ประโยชน์เริ่มขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2504 รัฐบาลในยุคนั้นเห็นความจำเป็นของการนำนิวเคลียร์มาใช้ประโยชน์ จนกระทั่งวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2505 จึงมีการนำเครื่องปฏิกรณ์ปรมาณูวิจัยมาติดตั้ง ณ อาคารปฏิกรณ์ปรมาณู สำนักงานปรมาณูเพื่อสันติ ถนนวิภาวดีรังสิต ซึ่งนับเป็นจุดเริ่มต้นของการศึกษาวิจัยและพัฒนาการนำพลังงานนิวเคลียร์มาใช้ในการพัฒนาประเทศชาติ ต่อมาได้มีการกำหนดให้งานควบคุมและกำกับดูแลกับงานวิจัยพัฒนาและการนำนิวเคลียร์ไปใช้ประโยชน์แยกออกจากกันอย่างชัดเจน กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี จึงได้จัดตั้งสถาบันเทคโนโลยีนิวเคลียร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน) หรือ สทน. เมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2549 ซึ่งเป็นหน่วยงานที่แยกออกมาจากสำนักงานปรมาณูเพื่อสันติ โดยจัดตั้งตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันเทคโนโลยีนิวเคลียร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน) พ.ศ
วันรีพับลิก

วันรีพับลิก (อังกฤษ: OneRepublic) เป็นวงดนตรีแนวป็อปร็อกชาวอเมริกันมาจากโคโลราโดสปริงส์ รัฐโคโลราโด ก่อตั้งในปี ค.ศ. 2003 โดยไรอัน เท็ดเดอร์ และแซ็ก ฟิลคินส์ วงประสบความสำเร็จผ่านทางมายสเปซตั้งแต่ยังไม่เซ็นสัญญากับค่ายเพลงใด ๆ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2003 วงได้พบกับนักแสดงจากฮอลลีวูด เคลลี แบร์เร็ตต์ เธอโทรศัพท์ไปยังตัวแทนฝ่ายคัดสรรและพัฒนาศิลปิน เพื่อติดต่อลูกพี่ลูกน้อง จิมมี เอียนเนอร์ และดอนนี เอียนเนอร์ ซึ่งเป็นประธานบริษัทโซนีในขณะนั้น ให้มาชมการแสดงของวง พวกเขาเซ็นสัญญากับค่ายเพลงโซนี บีเอ็มจี เป็นเวลาสามปี ก่อนย้ายไปอยู่ค่ายมอสลีย์มิวสิกกรุ๊ป ในปี ค.ศ. 2007 วันรีพับลิกเผยแพร่อัลบั้มเปิดตัว ดรีมมิงเอาต์ลาวด์ ซิงเกิลเปิดตัวคือ "อะพอโลไจซ์" ได้ทิมบาแลนด์เรียบเรียงดนตรีใหม่ให้ เพลงประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ ติดอันดับหนึ่งใน 16 ประเทศ และได้เข้าชิงรางวัลแกรมมี ซิงเกิลที่สอง "สต็อปแอนด์สแตร์" ก็ประสบความสำเร็จเช่นกัน อัลบั้มได้รับการรับรองจากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) อัลบั้มที่สอง เวกกิงอัป (ค.ศ. 2009) มีเพลงที่ประสบความสำเร็จมากมาย เช่น "ออลเดอะไรต์มูฟส์" "ซีเคร็ตส์" "มาร์ชชินออน" และ "กูดไลฟ์" เพลง "กูดไลฟ์" ติดสิบอันดับแรกบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 อัลบั้มที่สาม เนทีฟ (ค.ศ. 2013) เป็นอัลบั้มแรกของวงที่ติดสิบอันดับแรกบนชาร์ตบิลบอร์ด 200 กลายเป็นอัลบั้มที่ติดอันดับสูงที่สุดจนถึงปัจจุบัน โดยติดที่อันดับที่ 4 ซิงเกิลเปิดตัว "อิฟไอลูสมายเซลฟ์" ติดสิบอันดับแรกในหลายประเทศ ขณะที่ซิงเกิลที่สาม "เคาน์ติงสตาส์" กลายเป็นเพลงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของวง ติดห้าอันดับแรกในออสเตรเลีย แคนาดา เยอรมนี ไอร์แลนด์ นิวซีแลนด์ สหรัฐอเมริกา และสหราชอาณาจักร ขึ้นถึงอันดับ 2 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 เท่ากับเพลง "อะโพโลไจซ์" ในปี ค.ศ
เท็ตสึยะ โคมูโระ

เท็ตสึยะ โคมูโระ (อังกฤษ: Tetsuya Komuro; ญี่ปุ่น: 小室 哲哉; โรมาจิ: Komuro Tetsuya) เกิดเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 ใน เมืองฟูชุ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นทั้งนักดนตรี, นักแต่งเพลง และโปรดิวเซอร์ ชาวญี่ปุ่น
กระสวยอวกาศเอนเทอร์ไพรซ์

กระสวยอวกาศเอนเทอร์ไพรซ์ (Orbiter Vehicle Designation: OV-101) เป็นกระสวยอวกาศต้นแบบขององค์การนาซา สหรัฐอเมริกา หมายเลขประจำยาน คือ OV-101 เอนเทอร์ไพรซ์ สร้างขึ้นเพื่อใช้ในการทดสอบการบินของกระสวยอวกาศ ในโครงการนำขึ้น-ลงจอด (Approach and Landing Test:ALT) จนบินครบห้าครั้ง แต่เดิมนั้นทางนาซาตั้งใจจะปรับปรุงยานเอ็นเทอร์ไพรซ์ไปใช้ในเที่ยวบินโคจร ซึ่งจะทำให้มันเป็นกระสวยอวกาศลำที่สองที่ขึ้นบินหลังจากกระสวยอวกาศโคลัมเบีย แต่ระหว่างการก่อสร้างยานโคลัมเบีย มีการเปลี่ยนแปลงแบบครั้งสุดท้ายไปซึ่งมีส่วนสำคัญเกี่ยวกับน้ำหนักของลำตัวยานและส่วนของปีก การปรับปรุงยานเอ็นเทอร์ไพรซ์ให้บินได้จึงหมายถึงการจะต้องรื้อชิ้นส่วนยานโคจรออกและส่งกลับไปให้ผู้รับเหมาหลายรายในส่วนต่างๆ ของประเทศ เมื่องบทำท่าจะบานปลาย จึงมีการตัดสินใจทางเลือกอื่นโดยการสร้างกระสวยอวกาศชาเลนเจอร์ขึ้นครอบตัวโครงยาน (STA-099) ที่แต่เดิมเป็นอุปกรณ์ทดสอบ แล้วค่อยปรับปรุงยานเอ็นเทอร์ไพรซ์เพื่อใช้งานแทนยานชาเลนเจอร์หลังจากที่มันถูกทำลายไป ทว่าได้มีการสร้างกระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์ขึ้นมาจากโครงสร้างสำรองแทนที่อีกครั้ง นาซ่าได้ใช้กระสวยอวกาศเอนเทอร์ไพรซ์เป็นกระสวยต้นแบบในการสร้างกระสวยอวกาศลำอื่นๆ ได้แก่ กระสวยอวกาศโคลัมเบีย กระสวยอวกาศชาเลนเจอร์ กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี กระสวยอวกาศแอตแลนติส และกระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์ ปัจจุบันกระสวยอวกาศเอนเทอร์ไพรซ์ได้ถูกนำไปแสดงที่ Steven F. Udvar-Hazy Center บทความการบินอวกาศนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:การบินอวกาศ
วิกิพีเดียภาษาไอริช

วิกิพีเดียภาษาไอริช (ไอริช: Vicipéid na Gaeilge) เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาไอริช เริ่มสร้างเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2003 ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาไอริชมีบทความมากกว่า 9,000 บทความ (ตุลาคม ค.ศ. 2009) บทความเว็บไซต์ หรือ เว็บแอปพลิเคชันนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ทุรคา

พระทุรคา (สันสกฤต: दुर्गा, IAST: Durgā) เป็นเทวีองค์สำคัญในศาสนาฮินดู บูชาในฐานะปางหลักหนึ่งของมหาเทวี ถือว่าพระทุรคาเป็นเทวีแห่งการปกปักรักษา, พลังอำนาจ, ความเป็นมารดา, การทำลายล้าง และการสงคราม ตำนานพระทุรคามีจุดศูนย์กลางอยู่ที่การรบของพระนางกับอสูรและพลังอำนาจชั่วร้ายที่เป็นภัยแก่ความสงบสันติ ความเจริญ และธรรม พระนางจึงเป็นภาพแทนของความดีชนะความชั่วร้าย เชื่อกันว่าพระทุรคาจะปลดปล่อยความเกรี้ยวกราดของพระนาง (divine wrath) ต่อผู้ที่มีจิตใจชั่วร้าย หรือเพื่อการปลดปล่อยผู้ที่ถูกกดขี่ และนำมาสู่การทำลายล้างเพื่อสนับสนุนการสร้างสรรค์ พระทุรคาถูกมองว่าเป็นเทวมารดาและมักแสดงในรูปสตรีรูปงามขี่เสือหรือสิงโต มีมือจำนวนมากถืออาวุธครบมือ และมักแสดงพระนางมีชัยเหนืออสูร มีการบูชาพระนางอย่างกว้างขวางในลัทธิศักติ ซึ่งเป็นนิกายในศาสนาฮินดูที่บูชาเทวสตรีเป็นหลัก และยังคงความสำคัญในนิกายอื่นเช่นลัทธิไศวะและลัทธิไวษณพ คัมภีร์เล่มที่สำคัญที่สุดของนิกายศักติ เทวมหัตมยะ และเทวีภควตปุราณะ สรรเสริญเทวีในฐานะผู้สร้างสรรค์จักรวาลแรกเริ่ม และในฐานะพรหมัน หรือความสัตย์จริงสูงสุด พระทุรคาถือเป็นหนึ่งในห้าเทพเจ้าที่มีศักดิ์เทียมกันในคติปัญจยาตนบูชาของธรรมเนียมสมารตะ มีการบูชาพระทุรคาเป็นพิเศษหลังการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเทศกาลเช่นทุรคาบูชา, ทุรคาษฏมี, วิชัยทัศมี, ทีปาวลี และ นวราตรี บทความศาสนาฮินดูนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เฟร์นันโด ลูโก

เฟร์นันโด อาร์มินโด ลูโก เมนเดซ (สเปน: Fernando Armindo Lugo Méndez, 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2494 - ปัจจุบัน) เป็นนักการเมืองชาวปารากวัยที่ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของปารากวัยจากการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2551 เข้ารับตำแหน่งเมื่อ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2551 และถูกสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภาขับออกจากตำแหน่งเมื่อปลายเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2555 หลังเกิดเหตุการณ์ปะทะกันอย่างรุนแรงระหว่างตำรวจกับชาวนาที่ไร้ที่ดินทำกินในเมืองกูรูกวาตี ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 17 คน บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โคลง

โคลง เป็นคำประพันธ์ที่บังคับวรรณยุกต์ คือ เอก โท และบังคับสัมผัส มีหลักฐานอันควรเชื่อว่าเป็นคำประพันธ์พื้นเมืองไทยทางเหนือและอีสานก่อนจะแพร่หลายมายังภาคกลาง ...[โคลงนั้น] จะคิดแต่งเมื่อครั้งไรไม่ปรากฏ มีเค้าเงื่อนแต่ว่าโคลงนั้นดูเหมือนจะเป็นของพวกไทยข้างฝ่ายเหนือคิดขึ้น มีกำหนดอักษรนับเป็นบาทสองบาท สามบาท สี่บาท เป็นบทเรียกว่าโคลงสอง โคลงสาม โคลงสี่ โคลงเก่า ๆ มีที่รับสัมผัสและที่กำหนดใช้อักษรสูงต่ำน้อยแห่ง แต่มามีบังคับมากขึ้นภายหลัง เห็นจะเป็นพวกไทยข้างฝ่ายใต้ได้รับอย่างมาแต่งประดิษฐ์เติมขึ้น... จากพระราชาธิบายของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร กรมพระยาดำรงราชานุภาพ สันนิษฐานว่าชาวไทยล้านนาเป็นผู้ประดิษฐ์โคลงขึ้น และชาวไทยทางใต้คือชาวกรุงศรีอยุธยารับไปดัดแปลงจนพิสดารขึ้น โคลงของชาวล้านนานั้นเรียก “ครรโลง” “คะโลง” หรือ “กะโลง”  มีสามประเภทคือ 1) ครรโลงสี่ห้อง 2) ครรโลงสามห้อง และ 3) ครรโลงสองห้อง กับทั้งยังมีกลวิธีแต่งที่ปลีกย่อยมากมาย เช่น โคลงบทหนึ่งว่า “กรนารายณ์ หมายกงรถ บทสังขยา สราสังวาล...”  หลักฐานที่แสดงว่าชาวล้านนาสนใจและนิยมแต่งโคลงมาแต่โบราณแล้วคือ จินดามณี ซึ่งกล่าวถึงโคลงลาวประเภทต่าง ๆ อันได้แก่ 1) พระยาลืมงายโคลงลาว 2) อินทร์เกี้ยวกลอนโคลงลาว 3) พวนสามชั้นโคลงลาว 4) ไหมยุ่งพันน้ำโคลงลาว และ 5) อินทร์หลงห้องโคลงลาว คำว่า “ลาว” ข้างต้น หมายถึง ชาวล้านนา ชาวอยุธยาแต่ก่อนเรียกเหมารวมทั้งชาวล้านนาและชาวล้านช้างว่า ลาว ซึ่งถือเป็นความเข้าใจผิดของชาวอยุธยาเอง เพราะชาวล้านนาคือชาวไทยวน ดังปรากฏในลิลิตยวนพ่าย ที่หมายถึง ชาวล้านนาแพ้ ซึ่งเป็นลิลิตที่มีเนื้อหากล่าวถึงสงครามที่อาณาจักรอยุธยามีชัยเหนืออาณาจักรล้านนา วรรณคดีของชาวไทยฝ่ายใต้เรื่องแรกที่ปรากฏโคลงคือ ลิลิตโองการแช่งน้ำ อันแต่งด้วยโคลงห้าและร่ายดั้นสลับกัน กับทั้งยังเป็นวรรณคดีเรื่องเดียวที่ปรากฏโคลงห้าอีกด้วย ต่อมาปรากฏเป็นรูปโคลงสี่ดั้นใน ลิลิตยวนพ่าย โคลงสุภาพ (โคลงสอง โคลงสาม และโคลงสี่) ในลิลิตพระลอ ส่วนโคลงสองดั้นและโคลงสามดั้นเกิดขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์นี้เอง อย่างไรก็ตามจากหลักฐานทางวรรณกรรมอาจกล่าวได้ว่ากวีนิยมแต่งโคลงดั้นมาก่อนโคลงสุภาพ โคลงในวรรณกรรมไทย แบ่งได้ดังนี้ คือ หมายเหตุ:- โคลงห้านั้น พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนชีวะ)  สิทธา พินิจภูวดล และประทีป วาทิกทินกร จัดให้เป็นโคลงโบราณ แต่กำชัย ทองหล่อ จัดให้เป็นโคลงสุภาพ ขณะที่ สุภาพร มากแจ้ง แยกออกมาต่างหาก ซึ่งน่าจะเหมาะสมกว่า เพราะมีวรรณกรรมเรื่องเดียวที่แต่งด้วยโคลงห้า ในยุคยังไม่สามารถแยกโคลงดั้นและโคลงสุภาพอย่างชัดเจน หนึ่งบทมี 14 คำ แบ่งเป็น 3 วรรค 5 - 5 - 4 คำ ตามลำดับ และอาจเพิ่มสร้อยท้ายบทได้อีก 2 คำ บังคับเอก 3 แห่ง โท 3 แห่ง สัมผัสส่งจากท้ายวรรคแรกไปยังท้ายวรรคที่สอง ดังตัวอย่าง หากแต่งหลาย ๆ บท นิยมส่งสัมผัสระหว่างบท จากท้ายบทแรกไปยังคำใดคำหนึ่งในวรรคแรกของบทต่อไป ตัวอย่าง กวีบางท่านก็ไม่นิยมส่งสัมผัสระหว่างบท อย่างเช่น น.ม.ส
พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์

พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐ เป็นพระราชพงศาวดารไทยซึ่งหลวงประเสริฐอักษรนิติ์ (แพ ตาละลักษมณ์) พบต้นฉบับที่บ้านราษฎรแห่งหนึ่งและนำมาให้หอพระสมุดวชิรญาณใน พ.ศ. 2450 หอพระสมุดจึงตั้งชื่อว่า ฉบับหลวงประเสริฐ ให้เป็นเกียรติแก่ผู้พบ บานแผนกของพงศาวดารกล่าวว่า พงศาวดารนี้เกิดจากการที่มีรับสั่งใน จ.ศ. 1042 (พ.ศ. 2223) ให้คัดจดหมายเหตุต่าง ๆ เข้าด้วยกัน และนักประวัติศาสตร์เห็นว่า ผู้มีรับสั่งคือสมเด็จพระนารายณ์มหาราชแห่งกรุงศรีอยุธยา เพราะปีที่ระบุไว้ตรงกับรัชสมัยของพระองค์ นอกจากนี้ พงศาวดารไม่ได้เอ่ยถึงผู้แต่ง แต่นักประวัติศาสตร์ชาวตะวันตกบางคนเชื่อว่าเป็นผลงานของโหรหลวงที่มีบรรดาศักดิ์ว่า "โหราธิบดี" เนื้อหาของพงศาวดารว่าด้วยเหตุการณ์เกี่ยวกับกรุงศรีอยุธยา ตั้งแต่การสร้างพระพุทธรูปเจ้าพแนงเชีงใน จ.ศ. 686 (พ.ศ. 1867) ตามด้วยการสถาปนากรุงศรีอยุธยาใน จ.ศ
กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน

กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน (อังกฤษ: electron microscope) เป็นชนิดของกล้องจุลทรรศน์แบบหนึ่งที่ใช้อิเล็กตรอนที่ถูกเร่งความเร็วเป็นแหล่งที่มาของการส่องสว่าง เนื่องจากอิเล็กตรอนมีความยาวคลื่นสั้นกว่าโฟตอนของแสงที่มนุษย์มองเห็นได้ถึง 100,000 เท่า กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนจึงมีกำลังขยายสูงกว่ากล้องจุลทรรศน์แบบใช้แสงและสามารถเปิดเผยให้เห็นโครงสร้างของวัตถุที่มีขนาดเล็กมาก ๆ ได้ กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องผ่านสามารถให้รายละเอียดได้สูงถึง 50 picometre และมีกำลังการขยายได้ถึงประมาณ 10,000,000 เท่า ขณะที่ส่วนใหญ่ของกล้องจุลทรรศน์แบบแสงจะถูกจำกัดโดยการเลี้ยวเบนของแสงที่ให้ความละเอียดประมาณ 200 นาโนเมตรและกำลังขยายที่ใชการได้ต่ำกว่า 2000 เท่า กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องผ่านใช้เลนส์ไฟฟ้าสถิตและแม่เหล็กไฟฟ้า (อังกฤษ: electrostatic and electromagnetic lenses) ในการควบคุมลำแสงอิเล็กตรอนและโฟกัสมันเพื่อสร้างเป็นภาพ เลนส์แสงอิเล็กตรอนเหล่านี้เปรียบเทียบได้กับเลนส์แก้วของกล้องจุลทรรศน์แบบใช้แสงออปติคอล กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนถูกนำไปใช้ในการตรวจสอบโครงสร้างขนาดเล็กมาก ๆ ของตัวอย่างทางชีวภาพและอนินทรีที่หลากหลายรวมทั้งจุลินทรีย์ เซลล์ชีวะ โมเลกุลขนาดใหญ่ ตัวอย่างชิ้นเนื้อ โลหะ และคริสตัล ด้านอุตสาหกรรมกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนมักจะใช้สำหรับการควบคุมคุณภาพและการวิเคราะห์ความล้มเหลว กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนที่ทันสมัยสามารถผลิตภาพถ่ายขนาดจิ๋วแบบอิเล็กตรอน (อังกฤษ: electron micrograph) โดยใช้กล้องดิจิทัลแบบพิเศษหรือ frame grabber (อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกที่ใช้จับภาพนิ่งจากสัญญาณวิดีโอแอนะลอกหรือดิจิทัล) ในการจับภาพ เลนส์แม่เหล็กไฟฟ้าตัวแรกได้รับการพัฒนาในปี ค.ศ. 1926 โดยนักฟิสิกส์ Hans Busch อ้างถึง Dennis Gabor ในปี ค.ศ. 1928 นักฟิสิกส์ Leó Szilárd ได้พยายามที่จะโน้มน้าวให้ Busch ทำการสร้างกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนตัวหนึ่งที่เขาจะได้ยื่นจดสิทธิบัตร นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน Ernst Ruska และวิศวกรไฟฟ้า Max Knoll ได้สร้างกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนต้นแบบในปี ค.ศ. 1931 มีกำลังการขยายสี่ร้อยเท่า อุปกรณ์นี้ได้สาธิตหลักการของกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนเป็นครั้งแรก อีกสองปีต่อมาในปี ค.ศ. 1933 Ruska ได้สร้างกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนที่มีความคมชัดเกินกว่ากล้องจุลทรรศน์แบบแสงสามารถทำได้ นอกจากนี้ Reinhold Rudenberg ผู้อำนวยการทางวิทยาศาสตร์ของ Siemens-Schuckertwerke ได้รับสิทธิบัตรสำหรับกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1931 ในปี ค.ศ