nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
แรงหนีศูนย์กลาง

ในกลศาสตร์แบบนิวตัน แรงหนีศูนย์กลาง (อังกฤษ: centrifugal force) เป็นแรงเทียมชนิดหนึ่ง มีทิศชี้ออกจากแกนของการหมุน และเสมือนว่าเป็นแรงที่กระทำกับวัตถุที่กำลังหมุน อยู่ในกรอบอ้างอิงที่กำลังหมุน หากนำหินผูกกับเชือก แล้วแกว่งเชือกนั้นเป็นวงกลมในแนวราบ แรงจริงที่กระทำกับหินในแนวราบคือแรงดึงของเชือก (ส่วนแรงโน้มถ่วงนั้นกระทำในแนวดิ่ง) ในกรอบอ้างอิงเฉื่อยนั้น หากไม่มีแรงของเชือกกระทำกับหิน หินย่อมเดินทางต่อไปเป็นเส้นตรง ซึ่งเป็นไปตามกฎข้อแรกของกฎการเคลื่อนที่ของนิวตัน ดังนั้นหากจะอธิบายการเคลื่อนที่เป็นวงกลมของหิน จะต้องมีแรงสู่ศูนย์กลาง (centripetal force) จากเส้นเชือก มากระทำกับหินอยู่ตลอดเวลา เมื่อใดที่นำแรงนี้ออก (เช่น เส้นเชือกขาด) หินย่อมเดินทางต่อไปเป็นเส้นตรงตามแนวราบ (และถูกแรงโน้มถ่วงในแนวดิ่งกระทำ จนตกลงสู่พื้น ทำให้การเคลื่อนที่ตามแนวราบสิ้นสุดลง) ดังนั้นการมองระบบด้วยกรอบอ้างอิงเฉื่อยเช่นนี้ จะทำให้สามารถอธิบายการเคลื่อนที่ของหินได้ด้วยแรงจริงตามกฎการเคลื่อนที่ของนิวตัน โดยไม่ต้องอาศัยแรงเทียมอย่างแรงหนีศูนย์กลางมาอธิบายแต่อย่างใด แต่หากมองในกรอบอ้างอิงที่กำลังหมุนและเคลื่อนที่ไปพร้อมกันกับหิน เช่น ผู้สังเกตจินตนาการว่าตนเป็นคนที่กำลังนั่งอยู่บนหิน จะถือเสมือนว่า หินนั้นอยู่นิ่งกับที่ และมีแรงดึงจากเชือกมาดึงหิน ดังนั้นผู้สังเกตที่อยู่ในกรอบอ้างอิงนี้จะพบว่า ถ้ามีแรงดึงจากเชือกเป็นแรงเดียวที่กระทำกับหิน หินจะต้องเคลื่อนที่เข้าสู่จุดศูนย์กลางตามแรงดึงของเชือก ดังนั้นจึงต้องสมมติแรงหนีศูนย์กลางขึ้นมาเป็นแรงเทียม กระทำในทิศตรงข้ามกับแรงจริง เพื่อให้กฎของนิวตันสามารถเป็นจริงขึ้นได้ ในกรอบอ้างอิงที่กำลังหมุนอยู่นี้ บทความฟิสิกส์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เพชรตาแมว (บทประพันธ์)

เพชรตาแมว เป็นบทประพันธ์ของ สมสุข กัลย์จาฤก ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง(ละครวิทยุ-ละครโทรทัศน์) ผู้ก่อตั้ง'กันตนา'ร่วมกับสามี ประดิษฐ์ กัลย์จาฤก ที่เดิมทีเขียนขึ้นเพื่อใช้เป็นบทละครวิทยุของคณะละครกันตนา "เพชรตาแมว" เป็นบทประพันธ์แนวตื่นเต้น สยองขวัญ ที่กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ยกย่องให้เป็นขุมทรัพย์แห่งปัญญาและจินตนาการไร้ขอบเขต จัดเป็นงานศิลปะแห่งการประพันธ์ชั้นครูที่สามารถใช้เป็นคู่มือเพื่อการศึกษาได้เป็นอย่างดี ถ้าพูดถึงผลงานตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน "เพชรตาแมว" นับว่าเป็นหนึ่งในผลงานเด่นของกันตนาที่ได้รับความนิยมอย่างต่อเนื่องไม่ว่าจะเป็นละครวิทยุ ภาพยนตร์ หรือ ละครโทรทัศน์ นอกจากนั้นก็ยังเคยถูกนำไปตีพิมพ์เป็นพ็อกเก็ตบุ๊คออกจำหน่ายโดยสำนักพิมพ์ศิลปาบรรณาคาร นวนิยายเรื่อง"เพชรตาแมว"เคยเป็นละครวิทยุที่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในอดีต ก่อนที่จะถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ ถึงสองครั้งด้วยกัน ครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ. 2515 ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ 35 มม. พากย์เสียงในฟิล์ม นำแสดงโดย ไพโรจน์ ใจสิงห์, นัยนา ชีวานันท์, มานพ อัศวเทพ, ล้อต๊อก และสีเทา สร้างโดยการร่วมมือกันระหว่างละโว้ภาพยนตร์และกันตนา โดยมีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการเป็นผู้อำนวยการสร้าง และกำกับการแสดงโดยประดิษฐ์ กัลย์จาฤก และครั้งที่สองเมื่อปี พ.ศ. 2532 เรื่องราวของแมวตาเพชร ถูกนำมาเล่าใหม่บนแผ่นฟิล์มโดยบริษัทสยามโปรโมชั่น กำกับการแสดงโดย บารมี และนำแสดงโดย ยุรนันท์ ภมรมนตรี ธิดา ธีรรัตน์ อภิชาติ หาลำเจียก ราตรี วิทวัส โกวิท วัฒนกุล และ ดามพ์ ดัสกร ในปี พ.ศ. 2542 บ. กันตนา วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัดนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ฟอร์มใหญ่โดยใช้ชื่อเดิมคือ เพชรตาแมว พร้อมกับการนำเอาเทคนิคใหม่ๆมาใช้ในการถ่ายทำเพื่อเพิ่มความตื่นตาตื่นใจและสมจริงมากยิ่งขึ้น ผลงานการกำกับการแสดงของนิรัตติศัย กัลย์จาฤก นำแสดงโดยศุภวัฒน์ อ่ำประสิทธิ์และวรรัตน์ สุวรรณรัตน์ออกอากาศในช่วงหลังข่าวภาคค่ำทางช่อง 5 และในปี พ.ศ. 2562 บ. กันตนา วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัด ได้นำเอาบทประพันธ์เรื่อง "เพชรตาแมว" มาเล่าใหม่ด้วยมุมมองใหม่พร้อมกับปรับเนื้อหาของเรื่องใหม่แต่ยังคงไว้ซึ่งตำนานอาถรรพ์ของแมวตาเพชร โดยสร้างเป็นละครโทรทัศน์จากบทประพันธ์ของ กันตา / เอื้องอรุณ เรื่อง "พชรมนตรา" กำกับการแสดงโดย อนุวัฒน์ ถนอมรอด นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ, เมลดา สุศรี ออกอากาศทางช่อง 7
พระเจ้าคอนราดที่ 1 แห่งเยอรมนี

พระเจ้าค็อนราทที่ 1 (เยอรมัน: Konrad I) หรือ ค็อนราทผู้เยาว์ เป็นกษัตริย์แห่งราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกผู้ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 911 ถึง ค.ศ. 918 พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าแผ่นดินแฟรงก์ตะวันออกพระองค์แรกที่ไม่ได้สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์กาโรแล็งเฌียง แต่ได้รับการยกขึ้นให้เป็นกษัตริย์จากชนชั้นสูงซึ่งปกครองดัชชีแว่นแคว้น (stem duchies) ต่างๆ ในอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก หลังการสวรรคตของพระเจ้าลุดวิจที่ 4 แห่งเยอรมนี แม้จะไม่ได้มีเชื้อสายเจ้านายกาโรแล็งเฌียง พระองค์ก็เป็นคนชาติพันธ์ุแฟรงก์ และมียศเป็นดยุกแห่งฟรังโกเนีย (1 ใน 5 ดัชชีแว่นแคว้นของอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก) มาก่อน เนื่องจากพระเจ้าค็อนราทที่ 1 เคยเป็นหนึ่งในดยุกที่ปกครองดัชชีแว่นแคว้นทั้งห้าของแฟรงก์ตะวันออกมาก่อน จึงทรงประสบความยากลำบากอย่างมากในการวางรากฐานอำนาจเพื่อปกครองเหนือดยุกคนอื่นๆ รัชกาลของพระองค์สะท้อนถึงความขัดแย้งภายในที่รุนแรงไม่ต่างไปจากส่วนอื่นๆ ของจักรวรรดิกาโรแล็งเฌียงในยุคนั้น ฯ ดยุกไฮน์ริชแห่งซัคเซินก่อการกบฏต่อพระองค์อยู่จนถึงปี ค.ศ. 915 แม้แต่ดยุกแห่งแคว้นชวาเบิน พี่เขยของพระองค์เองก็ก่อการลุกฮือขึ้นต่อต้านพระองค์ ค็อนราทที่ 1 สั่งประหารชีวิตดยุกแห่งชวาเบินในปี ค.ศ. 917 แต่พระองค์เองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสในการทำสงครามกับ อาร์นุลฟ์ (Arnulf) ดยุกแห่งบาวาเรีย และสิ้นพระชนม์จากพิษบาดแผลในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 918
การถ่ายภาพรังสี

การถ่ายภาพรังสี (อังกฤษ: radiography) เป็นเทคนิกการถ่ายภาพชนิดหนึ่งซึ่งใช้รังสีเอกซ์เพื่อตรวจดูลักษณะโครงสร้างภายในของวัตถุ การประยุกต์ใช้การถ่ายภาพรังสีที่สำคัญ ได้แก่ การถ่ายภาพรังสีทางการแพทย์ และทางอุตสาหกรรม เป็นต้น การถ่ายภาพรังสี (อังกฤษ: radiography) เป็นเทคนิกการถ่ายภาพชนิดหนึ่งซึ่งใช้รังสีเอกซ์เพื่อตรวจดูลักษณะโครงสร้างภายในของวัตถุ การประยุกต์ใช้การถ่ายภาพรังสีที่สำคัญ ได้แก่ การถ่ายภาพรังสีทางการแพทย์ และทางอุตสาหกรรม เป็นต้น เนื่องจากร่างกายมนุษย์ประกอบขึ้นจากสสารหลายชนิด ซึ่งมีความหนาแน่นแตกต่างกัน การถ่ายภาพด้วงรังสีเอกซ์จะทำให้สามารถมองเห็นโครงสร้างภายในของร่างกายได้ เนื่องจากจะได้ภาพที่มีความทึบแตกต่างกัน บทความแพทยศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
แม่นางเทพสุดาสร้อยดาว

แม่นางสร้อยดาว (มอญ: မေဏင်သောဲဍာ; พม่า: မေနှင်းသွယ်တာ, ออกเสียง: [mè n̥ɪ́ɰ̃ θwɛ̀.dà] เมนี่น-ตแวดา; หรือ မည်နှင်းသွယ်ဒါ, มีนี่น-ตแวดา) ในวรรณคดีเรื่อง "ราชาธิราช" เรียกว่า นางเทพสุดาสร้อยดาว ส่วนคำให้การชาวกรุงเก่าเรียก นางสุวรรณเทวี เป็นพระราชธิดาของพ่อขุนรามคำแหงมหาราชแห่งกรุงสุโขทัย ต่อมาได้เป็นสมเด็จพระอัครมเหสีในพระเจ้าฟ้ารั่ว ปฐมกษัตริย์แห่งเมืองเมาะตมะ ในระหว่างที่พระเจ้าฟ้ารั่ว (พระนามเดิม มะกะโท) รับราชการเป็นขุนวังที่สุโขทัย พระองค์ได้พาแม่นางเทพสุดาสร้อยดาวหนีออกจากสุโขทัยไปยังเมาะตะมะ เมื่อมะกะโทสามารถสังหารอลิมามาง เจ้าเมืองเมาะตะ พร้อมกับสถาปนาตนเป็นพระเจ้าฟ้ารั่ว ได้ตั้งนางเทพสุดาสร้อยดาวขึ้นเป็นพระอัครมเหสี และได้ประกาศอิรภาพจากอาณาจักรพุกามของชาวพม่า โดยได้รับการสนับสนุนจากพ่อขุนรามคำแหง การปฏิวัติประสบความสำเร็จ พระเจ้าฟ้ารั่วสามารถรวบรวมดินแดนของผู้ที่พูดภาษามอญและตั้งเป็นอาณาจักรหงสาวดี เมื่อประมาณ พ.ศ. 1830 พระเจ้าฟ้ารั่วและแม่นางสร้อยดาวมีพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวคือแม่นางสินทยา ซึ่งต่อมาได้อภิเษกสมรสกับพระเจ้าตราพระยาแห่งหงสาวดี
วิซายัส

หมู่เกาะวิซายัส‎ (อังกฤษ: Visayas, Visayan Islands; วิซายัส: Kabisay-an; ตากาล็อก: Kabisayaan) เป็นหนึ่งในสามหมู่เกาะหลักของประเทศฟิลิปปินส์ ร่วมกับลูซอนและมินดาเนา ประกอบด้วยเกาะหลายแห่ง ซึ่งล้อมรอบด้วยทะเลวิซายัส แต่หมู่เกาะเหล่านั้นก็ถูกจัดให้อยู่ในพื้นที่ริมตะวันออกเฉียงเหนือของทะเลซูลู ประชากรหลัก ๆ คือชาววิซายัส เกาะหลักที่สำคัญ เช่น โบโฮล, เซบู, เลย์เต, เนโกรส, ปาไนย์ และซามาร์ ภูมิภาคนี้อาจรวมพื้นที่จังหวัดมัสบาเต, จังหวัดรอมบลอน และจังหวัดปาลาวันเข้าไปด้วย เนื่องจากประชากรส่วนใหญ่เป็นชาววิซายัส และใกล้ชิดกับภาษาวิซายัสมากกว่าภาษาหลักของเกาะลูซอน ในหมู่เกาะวิซายัสมีเขตการปกครองหลัก 3 เขต ได้แก่ คันลูรังคาบีซายาอัน (ประชากร 7.1 ล้านคน), กิตนางคาบีซายาอัน (6.8 ล้านคน) และซีลางังคาบีซายาอัน (4.1 ล้านคน) วิซายัส ได้รับชื่อนี้มาจากอาณาจักรศรีวิชัย (สันสกฤต: श्रीविजय) ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ในภาษาสันสกฤต คำว่า ศรี (श्री) หมายถึง "โชคลาภ," "ความรุ่งเรือง," หรือ "ความสุข" ส่วนคำว่า วิชัย (วิชย) (विजय) หมายถึง "ชัยชนะ" หรือ "ความยอดเยี่ยม" นอกจากนี้ หมู่เกาะวิซายัสและซูลู ยังเคยเป็นดินแดนของอาณาจักรแห่งนี้อีกด้วย วิซายัส แบ่งเป็น 3 เขตหลัก ได้แก่ คันลูรังคาบีซายาอัน, กิตนางคาบีซายาอัน และซีลางังคาบีซายาอัน ในแต่ละเขต จะมีผู้อำนวยการเขต ซึ่งได้รับการเลือกตั้งมาจากผู้ว่าราชการในแต่ละจังหวัดของเขตนั้น ๆ วิซายัส มีทั้งหมด 16 จังหวัด แต่ละจังหวัดปกครองโดยผู้ว่าราชการจังหวัด ซึ่งมาจากการเลือกตั้ง และดำรงตำแหน่งได้มากที่สุด 3 สมัย สมัยละ 3 ปี เขตคันลูรังคาบีซายาอันครอบคลุมพื้นที่เกาะปาไนย์ กีมารัส และครึ่งตะวันตกของเกาะเนโกรส ศูนย์กลางของเขตนี้คือ อีโลอีโล จังหวัดในเขตนี้ ประกอบด้วย เขตกิตนางคาบีซายาอันครอบคลุมพื้นที่เกาะเซบู ซีคีฮอร์ และโบโฮล และครึ่งตะวันออกของเกาะเนโกรส ศูนย์กลางคือ เซบู จังหวัดในเขตนี้ ได้แก่ เขตซีลางังคาบีซายาอันครอบคลุมพื้นที่เกาะเลย์เต, ซามาร์ และบีลีรัน ศูนย์กลางประจำเขตนี้คือ ตักโลบัน จังหวัดในเขตนี้ ได้แก่
พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน

พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน เป็นพงศาวดารสยาม เนื้อหาเริ่มตั้งแต่พระเจ้าเชียงรายและชาวเมืองอพยพมาสร้างกรุงศรีอยุธยา จนถึงนายบุญเรืองเผาตัวในปี พ.ศ. 2333 (ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) รวมเป็นสมุดไทย 42 เล่ม ต้นฉบับของพระราชพงศาวดารฉบับนี้สูญหาย ฉบับตัวเขียนที่หลงเหลือในปัจจุบันนี้เป็นฉบับที่พระอาลักษณ์ในกรมพระราชวังบวรสถานมงคลโดยมีหลวงลิขิตปรีชา (คุ้ม โรจนกุล) เจ้ากรมพระอาลักษณ์ ขุนสาราบรรจง ปลัดกรมจำลอง และขุนจำนงสุนทร ปลัดกรม แบ่งกันคัดลอกราวรัชกาลที่ 4-5 ได้เป็นสมุดไทย 42 เล่ม ที่บานแพนกระบุว่า ในปี พ.ศ. 2338 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกเสด็จออกพระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท โปรดให้ชำระพระราชพงศาวดาร แล้วสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน กับสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส ได้ร่วมกันชำระตรวจสอบและเรียบเรียงเรื่องต่อมา สันนิษฐานว่าใช้พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) เป็นหลักในการชำระ ต่อมาพระราชพงศาวดารฉบับนี้ได้ใช้เป็นต้นฉบับพระราชพงศาวดารอีก 2 ฉบับ คือ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงวงศาธิราชสนิท ทรงใช้ในการตรวจชำระจนได้เป็นพระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา และเจ้าพระยาทิพากรวงศ์มหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) ก็ใช้ในการเรียบเรียงพระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 1 บัญชีเอกสารของหอสมุดแห่งชาติระบุว่าพระราชพงศาวดารฉบับนี้เป็นพระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา เนื่องจากทั้งสองฉบับเนื้อความคล้ายกันมาก ต่างกันที่ฉบับพระราชหัตถเลขาฉบับจริงมีลายพระหัตถ์พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่ทรงแก้ไขคำและสำนวนเท่านั้น นอกจากนี้ยังมักเข้าใจผิดว่าพระราชพงศาวดารฉบับนี้คือฉบับเดียวกับพระราชพงศาวดาร ฉบับหมอบรัดเล แต่เมื่อเปรียบเทียบทั้งสองฉบับแล้วพบว่าเนื้อหาตั้งแต่รัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศถึงต้นรัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีต่างกันมาก จึงไม่ใช่สำนวนเดียวกัน แต่มีการนำฉบับหมอบรัดเลมาตีพิมพ์เผยแพร่โดยระบุว่าเป็นฉบับสมเด็จกรมพระปรมานุชิตชิโนรสบ้าง เป็นฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพนบ้าง โดยที่ต้นฉบับจริงยังไม่ถูกตีพิมพ์เผยแพร่ จนกระทั่งมูลนิธิ "ทุนพระพุทธยอดฟ้า" ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้จัดพิมพ์ในการพระราชทานเพลิงศพพระธรรมปัญญาบดี (ถาวร ติสฺสานุกโร) ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2558
พระราชปริยัติสุนทร (อมรภิรักษ์ ปสนฺโน)

พระราชปริยัติสุนทร นามเดิมชื่อ อมรภิรักษ์ นามสกุลรัตนศักดิ์เสน่หา เป็นพระราชาคณะชั้นราชฝ่ายมหานิกาย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งทางพระสังฆาธิการ เป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสพระอารามหลวง วัดโสธรวรารามวรวิหาร,ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค12,เป็นประธานสำนักเขตการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา เขต12,เป็นรองประธานสำนักงานการศึกษาพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา พระราชปริยัติสุนทร นามเดิมชื่อ อมรภิรักษ์ (สมศักดิ์) นามสกุล เสน่หา (รัตนศักดิ์เสน่หา) บิดาชื่อ นายประเสริฐ นามสกุลเสน่หา มารดาชื่อ นางสมจิตร นามสกุลเสน่หา ณ บ้านเลขที่ 9 หมู่ที่ 5 ตำบลบางตลาด อำเภอคลองเขื่อน (เดิมเป็นอำเภอบางคล้า) จังหวัดฉะเชิงเทรา
การก่อการกำเริบฮุกบาลาฮับ

เครือจักรภพสหรัฐแห่งหมู่เกาะฟิลิปปินส์ (พ.ศ. 2485–2489) สาธารณรัฐฟิลิปปินส์Supported by: ขบวนการฮุกบาลาฮับสนับสนุนโดย: ญี่ปุ่น (จนถึงปีพ.ศ. 2488) มานูเอล เอเล. เกซอน เซร์ฮิโอ โอสเมญญา มานูเอล โรฮัส เอลปิดิโอ กีริโน รามอน แมกไซไซ ลูอิส ทารุค (จนถึงปีพ.ศ. 2489)Supported by: ดักลาส แมกอาเธอร์ จักรพรรดิฮิโระฮิโตะ ฮิเดะกิ โทโจ โทโมยูกิ ยามาชิตะ การก่อการกำเริบฮุกบาลาฮับ (อังกฤษ: Hukbalahap Rebellion) เป็นการก่อการกำเริบโดยขบวนการฮุกบาลาฮับหรือ ฮุกโบ นัง บายัน ลาบัน ซา ฮาพอน (Hukbo ng Bayan Laban sa Hapon,กองทัพประชาชนต่อต้านญี่ปุ่น) ซึ่งก่อตั้งเพื่อต่อต้านการเข้ายึดครองของ ญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2485 และสิ้นสุดลงในปี พ.ศ. 2497 ภายใต้ประธานาธิบดีรามอน แมกไซไซ เดือนธันวาคม พ
คณะกรรมาธิการเพื่อการปลดปล่อยประชาชนรัสเซีย

คณะกรรมาธิการเพื่อการปลดปล่อยประชาชนรัสเซีย (รัสเซีย: Комитет освобождения народов России, Komitet osvobozhdeniya narodov Rossii, abbreviated as รัสเซีย: КОНР, KONR) เป็นคณะกรรมาธิการที่ประกอบไปด้วยทหารและพลเรือนที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์จากดินแดนสหภาพโซเวียต (ส่วนใหญ่เป็นชาวรัสเซีย) ได้ก่อตั้งขึ้นด้วยได้รับการอนุมัติและได้รับการสนับสนุนจากนาซีเยอรมนีเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 ในกรุงปรากภายใต้การควบคุมของเยอรมัน (ด้วยความตั้งใจที่ได้เลือกที่แห่งนี้เพราะเป็นเมืองของชาวสลาฟที่ยังไม่ได้อยู่ภายใต้การปกครองของโซเวียต) เป้าหมายที่คณะกรรมาธิการได้กำหนดเอาไว้ ได้แก่
รายชื่อละครโทรทัศน์ทางสถานีโทรทัศน์ไอทีวี

ไอทีวี เป็นสถานีโทรทัศน์ที่มีรายการต่าง ๆ มากมาย รวมไปถึงละครที่มีมากมายหลายเรื่องและหลายช่วงเวลา โดยส่วนใหญ่จะเป็นละครจากต่างประเทศ แต่ทางสถานีก็ได้มีนโยบายที่จะผลิตละครไทยออกมาภายใต้ชื่อโครงการ ละครไทยไอทีวี โดยเริ่มโครงการมาตั้งแต่ปี 2544 และยังได้มีการจัดตั้งทีมงานดูแลและส่งเสริมการออกอากาศละครทางสถานีฯในชื่อทีมงานละครไทย ไอทีวี จนกระทั่งถึงเมื่อต้นปี 2551(ยุคของ สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี) นอกจากนี้ตั้งแต่ปี 2546 ยังได้เพิ่มช่วง ละครเด็ด11โมง โดยเป็นการนำละครที่เคยออกอากาศไปแล้วนำกลับมาออกอากาศใหม่อีกครั้ง ต่อไปนี้เป็นรายชื่อละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ไอทีวี ตั้งแต่ปี 2544 ถึงปี 2551 (ยุคทีไอทีวี) บทความการบันเทิงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สนามกีฬาลอสแอนเจลิส ณ อุทยานฮอลลีวูด

สนามกีฬาโซไฟ (อังกฤษ: SoFi Stadium) หรือ สนามกีฬาซิตีออฟแชมเปียนส์ (อังกฤษ: City of Champions Stadium) เป็นสนามกีฬาที่ตั้งอยู่ในเมืองอินเกิลวูด รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา สร้างในพื้นที่เดิมของสนามแข่งรถอุทยานฮอลลีวูด สนามกีฬาโซไฟเป็นสนามเหย้าของทีมลอสแอนเจลิส ชาร์เจอส์ และลอสแอนเจลิส แรมส์ ในเนชันแนลฟุตบอลลีก นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในสนามกีฬาหลักในโอลิมปิกฤดูร้อน 2028 อีกด้วย
ช็อง ฮง-ว็อน

ช็อง ฮง-ว็อน (เกาหลี: 정홍원; เกิด 9 ตุลาคม ค.ศ. 1944) เป็นนายกรัฐมนตรีเกาหลีใต้ เริ่มดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 จนถึงวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 ช็อง ฮง-ว็อน จบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัย ซังคย็อนกวาน ภายหลังสอบผ่านเนติบัณฑิต เขาก็ทำงานเป็นอัยการ
กิตติศักดิ์ เวชประสาร

กิตติศักดิ์ เวชประสาร (18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527) เป็นนักแสดง, พิธีกร และนักแสดงตลกชาวไทย กิตติศักดิ์ มีชื่อเล่นว่า เอฟ หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อของ ยัดห่า, ยัด เฟ็ดเฟ่ และอีกหลายชือในวงการ เกิดเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527 เติบโตที่กรุงเทพมหานคร ประวัติการศึกษาของกิตติศักดิ์นั้น เรียนจบระดับมัธยมศึกษาที่ โรงเรียนราชดำริ และ คณะสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง กิตติศักดิ์ ได้เป็นที่รู้จักจากโลกโซเชียลเน็ตเวิร์คเป็นอย่างมาก กับการเผยแพร่คลิปฮา ๆ กับเพื่อน ๆ ในแก๊งค์เฟ็ดเฟ่ กิตติศักดิ์ เรียนจบระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนราชดำริ กรุงเทพมหานคร และเรียนต่อในระดับอุดมศึกษาในคณะสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง กิตติศักดิ์ได้สมรสกับนางฐิติพร เวชประสาร มีลูกชาย 1 คน คือน้องคีน
มหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย

มหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย ในพระสังฆราชูปถัมภ์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย (อังกฤษ: Mahapajapati Buddhist College Under the patronage of the Supreme Patriarch, Mahamakut Buddhist University) เป็น วิทยาลัย สังกัดมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย เป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งแรกและแห่งเดียวในประเทศไทยที่รับเฉพาะนักศึกษาหญิง และแม่ชี เท่านั้น มหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย ในพระสังฆราชูปถัมภ์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย เริ่มในปี พ.ศ. 2537 มูลนิธิสถาบันแม่ชีไทยในพระบรมราชินูปถัมภ์ และสมาคมส่งเสริมสถานภาพสตรี ในพระอุปถัมภ์พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ ได้ดำริร่วมกันในการกำหนดบทบาทและสถานภาพของสตรี ภายใต้โครงสร้าง ความเปลี่ยนแปลงและเงื่อนไขของสังคมที่นับวันจะทวีความซับซ้อนมากขึ้น ทั้งนี้ เพื่อให้ความช่วยเหลือสตรีที่ขาดโอกาสและถูกละเลยเอาเปรียบจากสังคม โดยในระยะเริ่มต้นได้ประสานการดำเนินการเพื่อกำหนดสถานภาพของแม่ชี และแสวงหาความร่วมมือในการจัดตั้งสถานศึกษาในลักษณะที่เป็นสถานศึกษาสำหรับ ผู้หญิง ที่จัดการศึกษาบนพื้นฐานเฉพาะทางพระพุทธศาสนา พ.ศ. 2541 องค์กรสตรีทั้งสององค์กร โดยการนำของแม่ชีคุณหญิงกนิษฐา วิเชียรเจริญ ที่ปรึกษามูลนิธิสถาบันแม่ชีไทยในพระบรมราชินูปถัมภ์ ได้ประสานงานขอความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย เพื่อจัดการศึกษาตามความดำริดังกล่าว และสภามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ในการประชุมครั้งที่ ๑๒/๒๕๔๑ เมื่อวันพุธที่ 25 พฤศจิกายน 2541 ได้มีมติสนับสนุนโครงการและให้เป็นวิทยาลัยในสังกัดมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต (ศษ.บ.) หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (ศศ.บ.)
เนินพระวิหาร

เนินพระวิหาร (ฮีบรู: הַר הַבַּיִת; อังกฤษ: Temple Mount) หรือที่ในภาษาอาหรับเรียกว่า อัลฮะเราะมุชชะรีฟ (อาหรับ: الحرم الشريف แปลว่า "อริยปูชนียสถาน") เป็นเนินเขาในเขตเมืองเก่าของเยรูซาเลมอันเป็นที่ตั้งของสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อายุกว่าพันปีของสามศาสนาคือ ศาสนายูดาห์, ศาสนาคริสต์ และศาสนาอิสลาม เนินพระวิหารตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 740 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล สิ่งก่อสร้างในสมัยราชวงศ์อุมัยยะฮ์บนเนินเขาแห่งนี้ได้แก่ มัสยิดอัลอักศอ, โดมแห่งศิลา ตลอดจนหอสูงทั้งสี่ มีประตูจำนวนสิบเอ็ดประตูเพื่อเข้าไปภายในอาณาเขตแห่งนี้ โดยสิบประตูสงวนไว้สำหรับชาวมุสลิม และอีกหนึ่งประตูสำหรับผู้มิใช่มุสลิม คัมภีร์ไบเบิลระบุว่า วิหารของพวกยิวตั้งอยู่บนเนินพระวิหาร และพงศาวดารของยิวก็ได้ระบุว่าพระวิหารที่หนึ่งถูกสร้างขึ้นในสมัยของกษัตริย์ซาโลมอนเมื่อ 957 ปีก่อนคริสตกาล และถูกทำลายลงโดยบาบิโลเนียเมื่อ 586 ปีก่อนคริสตกาล พระวิหารที่สองถูกสร้างขึ้นในสมัยของเศรุบบาเบลเมื่อ 516 ปีก่อนคริสตกาล และถูกพวกโรมันทำลายลงในปี ค.ศ. 70 ตามคติของพวกยิวแล้ว พระวิหารที่สามซึ่งจะเป็นหลังสุดท้าย จะถูกสร้างขึ้นจากซากของพระวิหารที่สองบนเนินเขาแห่งนี้แต่ก็ยังไม่ได้สร้างจนถึงปัจจุบัน เนินเขาแห่งนี้ถือเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของศาสนายูดาห์ แม้ว่าในศาสนาอิสลามนิกายซุนนีจะถือว่าเนินเขาแห่งนี้ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดเป็นลำดับสาม โดยเชื่อว่าเป็นสถานที่ที่มุฮัมมัดถูกรับขึ้นสวรรค์ไปพบอัลลอฮ์ ปัจจุบัน เนินเขาแห่งนี้ยังคงเป็นที่แก่งแย่งกันระหว่างศาสนายูดาห์กับอิสลาม ฝ่ายอิสราเอลได้เข้าควบคุมเนินเขาแห่งนี้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1967 โดยที่ทั้งรัฐบาลอิสราเอลและองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ต่างอ้างสิทธิเหนือเนินเขาแห่งนี้ ข้อพิพาทดังกล่าวยังคงเป็นประเด็นการเผชิญหน้าที่สำคัญในความขัดแย้งอาหรับ-อิสราเอล
โรคติดเชื้อโมโนนิวคลีโอซิส

โรคติดเชื้อโมโนนิวคลีโอซิส (อังกฤษ: infectious mononucleosis, IM) หรือ โมโน เป็นโรคติดเชื้อชนิดหนึ่ง เกิดจากการติดเชื้อไวรัสเอ็ปสไตน์-บาร์หรืออีบีวี ผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นผู้ป่วยเด็ก ซึ่งมักมีอาการไม่รุนแรง หากผู้ป่วยเป็นวัยรุ่นหรือผู้ใหญ่ตอนต้น มักมีอาการไข้ เจ็บคอ ต่อมน้ำเหลืองที่คอโต และอ่อนเพลีย อาการมักดีขึ้นภายใน 2-4 สัปดาห์ แต่อาจอ่อนเพลียต่อได้หลายเดือน บางรายมีตับโตหรือม้ามโตร่วมด้วย อาจพบการฉีดขาดของม้ามได้ แต่พบน้อย ไม่ถึง 1% เชื้อทีเป็นสาเหตุหลักของโรคนี้คือเชื้อไวรัสเอ็ปสไตน์-บาร์หรืออีบีวี มีอีกชื่อว่าไวรัสเฮอร์ปีส์ในมนุษย์ ชนิดที่ 4 ซึ่งอยู่ในแฟมิลีไวรัสเฮอร์ปีส์ นอกจากนี้ยังมีเชื้ออื่นอีกแต่พบไม่บ่อย ส่วนใหญ่ติดต่อผ่านทางน้ำลาย ช่องทางอื่นที่พบได้น้อยคือทางน้ำอสุจิและทางเลือด ผู้ป่วยอาจติดเชื้อผ่านการสัมผัสวัตถุที่ปนเปื้อน เช่น แก้วน้ำ แปรงสีฟัน ผู้ติดเชื้อสามารถแพร่เชื้อได้ตั้งแต่ 1 สัปดาห์ ก่อนเริ่มแสดงอาการ การวินิจฉัยทำได้โดยดูจากอาการเป็นหลัก บางครั้งอาจจำเป็นต้องตรวจยืนยันโดยการตรวจหาแอนติบอดีในเลือด ผลการตรวจนับเม็ดเลือดมักพบว่ามีเม็ดเลือดขาวชนิดลิมโฟซัยต์สูงกว่าปกติ โดยเป็นลิมโฟซัยต์แบบผิดปกติ (atypical) มากกว่า 10% ในสมัยก่อนเคยมีชุดตรวจสำเร็จรูปเช่น monospot แต่ปัจจุบันไม่แนะนำให้ใช้แล้ว เนื่องจากมีความแม่นยำต่ำ ยังไม่มีวัคซีนที่ใช้ป้องกันเชื้อนี้ การป้องกันโรคยังคงเน้นไปที่การงดใช้สิ่งของส่วนตัวร่วมกัน และงดจูบกับผู้ป่วย ผู้ป่วยมักมีอาการดีขึ้นได้เอง การรักษาเป็นการบรรเทาอาการและการรักษาประคับประคองโดยทั่วไป ได้แก่ การดื่มน้ำ พักผ่อนให้เพียงพอ ใช้ยาแก้ปวดลดไข้เพื่อบรรเทาอาการไข้และอาการปวด เช่น พาราเซตามอล หรือไอบูโปรเฟน ในกลุ่มประเทศพัฒนาแล้ว ผู้ป่วยส่วนใหญ่จะเป็นวัยรุ่นถึงวัยผู้ใหญ่ตอนต้นอายุประมาณ 15-24 ปี ส่วนในกลุ่มประเทศกำลังพัฒนาผู้ป่วยส่วนใหญ่จะเป็นเด็กเล็ก ซึ่งมักมีอาการไม่รุนแรง หากพิจารณาเฉพาะกลุ่มผู้ป่วยอายุ 16-20 ปี ที่มีอาการเจ็บคอ จะพบว่ามีสาเหตุจากโรคนี้ราว 8% ในสหรัฐอเมริกาพบผู้ป่วยโรคนี้ประมาณ 45 ต่อประชากรแสนคน คนทั่วไปราว 95% จะเคยมีการติดเชื้ออีบีวีมาก่อน โรคนี้พบได้ตลอดปี ได้รับการบรรยายรายละเอียดของโรคเป็นครั้งแรกเมื่อช่วงปี ค.ศ. 1920s และเป็นที่รู้จักในหมู่คนทั่วไปว่า "โรคจูบ" จากการที่สามารถติดต่อได้ผ่านการสัมผัสน้ำลาย
มัสยิดอัลอักศอ

มัสยิดอัลอักศอ (อาหรับ: المسجد الاقصى) เรียกอย่างถูกต้องว่า ญามิอุลอักศอ (อาหรับ: جامع الأقصى) มีอีกชื่อว่า มัสยิดกิบลี หรือ มุศ็อลลากิบลี (อาหรับ: المصلى القبلي, อักษรโรมัน: al-muṣallā al-qiblī, แปลตรงตัว 'หอละหมาดกิบลัต (ใต้)') เป็นมัสยิดรวมหรือหอละหมาดในย่านเมืองเก่าของเยรูซาเลม บางข้อมูลให้ชื่ออาคารนี้ว่า มัสยิดอัลอักศอ แต่ชื่อนี้เป็นที่โต้แย้ง เนื่องจากสามารถใช้กับพื้นที่ทั้งหมดที่เป็นที่ตั้งของอาคารได้ พื้นที่ที่กว้างกว่ามีอีกชื่อว่า ฮะรอมุชชะรีฟ ประกอบด้วยพื้นที่มัสยิดอัลอักศอและเนินพระวิหาร ในสมัยเคาะลีฟะฮ์ อุมัรแห่งรัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดูน (ค. 634 – 644) หรือเคาะลีฟะฮ์ มุอาวิยะฮ์ที่ 1 แห่งรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ (ค. 661 – 680) มีการสร้างอาคารละหมาดขนาดเล็กบนพื้นที่ใกล้กับที่ตั้งของมัสยิด ส่วนมัสยิดในปัจจุบันที่ตั้งอยู่บนกำแพงตอนใต้ของพื้นที่นั้น สร้างขึ้นโดยอับดุลมะลิก เคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์องค์ที่ 5 (ค. 685 – 705) หรืออัลวะลีดที่ 1 (ค. 705 – 715) ผู้สืบทอดของพระองค์ (หรือทั้งสองพระองค์) ในแนวเดียวกันกับโดมแห่งศิลา หลังมัสยิดถูกทำลายจากแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 746 จึงมีการสร้างใหม่ใน ค.ศ. 758 โดย อัลมันศูร เคาะลีฟะฮ์แห่งรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ จากนั้นจึงขยายเพิ่มเติมใน ค.ศ. 780 โดยเคาะลีฟะฮ์ อัลมะฮ์ดี โดยมีทางเดินสิบห้าแถวและโดมกลาง แต่มัสยิดนี้ถูกทำลายจากแผ่นดินไหวที่หุบเขาทรุดจอร์แดน ค.ศ
เขตลัมบักนางคากายัน

ลัมบักนางคากายัน (ฟิลิปปินส์: Lambak ng Cagayan; อังกฤษ: Cagayan Valley; อีโลคาโน: Tanap ti Cagayan; อีบานัก: Tana' na Cagayan; อีตาวิส: Tanap yo Cagayan) หรือ เขตที่ 2 เป็นเขตการปกครองระดับบนสุดเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะลูซอน ประกอบด้วยจังหวัด 5 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดบาตาเนส, จังหวัดคากายัน, จังหวัดอีซาเบลา, จังหวัดนูเอวาวิซคายา และจังหวัดคีรีโน และมีนคร 4 แห่ง ได้แก่ คาวายัน, อีลากัน, ซันเตียโก และตูเกกาเรา พื้นที่ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในหุบเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะ อยู่ระหว่างทิวเขาคอร์ดิลเยรา‎กับซีเยร์รามาเดร แม่น้ำสายสำคัญคือแม่น้ำคากายัน ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับที่สองของประเทศ ไหลจากทิวเขาคาราบัลโยทางทิศใต้ ไปสู่ช่องแคบลูซอนทางทิศเหนือ เขตนี้ยังครอบคลุมถึงหมู่เกาะบาบูยันและกลุ่มเกาะบาตาเนสทางทิศเหนืออีกด้วย ลัมบักนางคากายันเป็นเขตที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของประเทศ รองจากเขตมีมาโรปา เขตลัมบักนางคากายันประกอบไปด้วย 5 จังหวัด, 1 นครอิสระ, 3 นครองค์ประกอบ, 89 เทศบาล และ 2,311 บารังไกย์ ชื่อในวงเล็บ หมายถึง เมืองหลักของจังหวัดนั้น ๆ
แอนทีเรียร์ ออลแฟกทอรี นิวเคลียส

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
ปฏิกิริยาลาซารัส

ปฏิกิริยาลาซารัส หรือ อาการแสดงลาซารัส เป็นปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายอย่างหนึ่งซึ่งพบในผู้ป่วยสมองตายหรือก้านสมองตาย แสดงออกมาเป็นลักษณะของการยกแขนขึ้นและปล่อยแขนตกลงในท่ากอดอก (คล้ายกับที่พบในมัมมี่อียิปต์) ได้ชื่อจากนักบุญลาซารัส ซึ่งได้ฟื้นคืนชีพจากพรของพระเยซู ตามเรื่องที่เขียนไว้ในหนังสือพระวรสารนักบุญยอห์น
พันนิชเชอร์

พันนิชเชอร์ (แฟรงค์ คาสเซิล) (อังกฤษ: Punisher (Francis "Frank" Castle)) เป็นตัวละครซุเปอร์ฮีโรของมาร์เวลคอมิกส์ ปรากฏตัวครั้งแรกในต้นปี 1974 สร้างสรรค์โดย เจอร์รี่ คอนเวย์ โดยตัวละครพันนิชเชอร์มีลักษณะวิธีที่ใช้ปราบปรามเหล่าอาชญากรที่ค่อนข้างรุนแรง ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ทำให้พันนิชเชอร์เป็นตัวละครโปรดของเหล่าแฟนคอมมิคที่ชอบซุเปอร์ฮีโรที่ดิบเถื่อนได้ดี แฟรงค์ คาสเซิลเกิดและโตในนิวยอร์ก เขาเคยเป็นทหารเรือในสังกัดกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา แต่ก่อนที่เขาจะเป็นทหารเรือเขาเคยอยากเป็นบาทหลวงคาทอลิคแต่เขากลับต้องเปลี่ยนใจเพราะเขาไม่สามารถให้อภัยผู้ที่กระทำผิดได้ ก่อนเข้าสงครามเขาได้แต่งงานกับมาเรียและตั้งท้องลูกคนแรก ในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในหน่วยนาวิกโยธินสหรัฐฯ (USMC) แฟรงค์จบการศึกษาจากการฝึกขั้นพื้นฐาน ต่อมาเขาก็เข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนทหารราบ หลังจากนั้นเขาก็สามารถผ่านกองลาดตระเวน USMC กองลาดตระเวนของกองทัพและโรงเรียนสไนเปอร์ได้ เขาได้รับอนุญาตให้ผ่านโรงเรียนกองทัพอากาศสหรัฐฯและการฝึกอบรมทีมรื้อถอนใต้น้ำของกองทัพเรือสหรัฐฯซึ่งมีคุณสมบัติเป็น หน่วยรบพิเศษ Navy Seal เขาทำหน้าที่ในสงครามเวียดนามในกองกำลังพิเศษในตำแหน่งพลเบิกทาง เขาได้รับเหรียญตรามากมายรวมถึงเหรียญกล้าหาญสำหรับความกล้าของเขา หลังสงครามเวียดนาม เขาและครอบครัวได้ไปพักผ่อน ณ สวนสาธารณะเซ็นทรัลพาร์คและได้เจอกับการปฏิบัติการของพวกมาเฟียเข้า พวกมาเฟียจึงทำการฆ่าปิดปากครอบครัวของแฟรงค์ แฟรงค์รอดมาได้แต่ภรรยาและลูกเสียชีวิต แม้ว่าแฟรงค์จะชี้ตัวพวกฆาตกรได้แต่ตำรวจก็ไม่สามารถช่วยเขาได้อยู่ดีเพราะกลุ่มคนที่ฆ่าลูกเมียของเขานั้นเป็นถึงตระกูลคอสต้าที่ทรงอำนาจมาก แฟรงค์จึงตัดสินใจได้ว่าทางเดียวที่จะจัดการมาเฟียเหล่านี้คือการลงทัณฑ์เท่านั้น ตั้งแต่นั้นมาเขาจึงแต่งกายด้วยเกราะลายกระโหลกแห่งความตายและเต็มไปด้วยความแค้นของเขา เป็นการเปิดฉากสงครามอันโชกโชนของเขาในชื่อ เดอะ พันนิชเชอร์ พันนิชเชอร์ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ 3 ครั้งคือ พันนิชเชอร์นำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ชุดในปี 2017 ทางระบบทีวีออนไลน์เน็ตฟลิกซ์ อำนวยการสร้างโดย สตีฟ ไลท์ฟุต นำแสดงโดย จอน เบิร์นธัล และ เดบาร่าห์ แอน โวลล์ http://marvel.com/universe/Punisher_(Frank_Castle)