nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
อัลซิโอเน่

อัลซิโอเน่ (ภาษาอังกฤษ: Alcyone ภาษากรีก: Ἁλκυόνη) เป็นสตรีกึ่งเทพในตำนานเทพปกรณัมกรีก และบางครั้งเชื่อว่าเป็นหนึ่งในพลีเอเดส (Pleiades) อีกด้วย แต่บ่อยครั้งที่เชื่อว่านางเป็นพระธิดาของเทพเอโอรัส (Aeolus) เทพแห่งสายลม และเป็นพระมเหสีของกษัตริย์ซีอิกซ์ (Ceyx) นางยังมีพระโอรสนามอีออสโฟรัส (Eosphorus) กษัตริย์แห่งเมืองเธสซาลี (Thessaly) พวกนางใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข จนกระทั่งกษัตริย์ซีอิกซ์เสียชีวิตในอุบัติเหตุเรือแตก อัลซิโอเน่ (ชื่อของนางแปลว่า "ราชินีผู้ขจัดปัดเป่าพายุ") ได้โดดลงทะเล แต่ด้วยความสงสาร เหล่าทวยเทพจึงเปลี่ยนร่างของทั้งสองให้เป็นนกฮัลเชียน (halcyon) นกศักดิ์สิทธิ์ที่เชื่อว่ามีอำนาจทำให้ทะเลและคลื่นสงบได้ และเมื่ออัลซิโอเน่สร้างรังของนางที่ชายฝั่งทะเล คลื่นน้ำก็พังทลายรังนั้น เทพเอโอรัสจึงหยุดสายลมและทำให้คลื่นทะเลสงบเป็นเวลาเจ็ดวันทุกปีเพื่อที่นางจะได้วางไข่ และวันนี้ก็ได้กลายมาเป็นวันแห่งฮัลเชียน ซึ่งเป็นวันที่ไม่มีลมพายุ และนกฮัลเชียนก็กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความสงบราบรื่น บทความความเชื่อนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 แห่งสหราชอาณาจักร

สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 (อังกฤษ: Edward VIII) หรือพระยศหลังสละราชสมบัติคือ เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งวินด์เซอร์ เป็นพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ รวมถึงดินแดนของอังกฤษในโพ้นทะเลต่าง ๆ และจักรพรรดิแห่งอินเดีย ตั้งแต่การสวรรคตของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 พระราชบิดา เมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1936 จนกระทั่งการสละราชสมบัติของพระองค์ในวันที่ 11 ธันวาคมปีเดียวกัน พระองค์เป็นประมุของค์ที่สองในราชวงศ์วินด์เซอร์ ซึ่งพระราชบิดาทรงเปลี่ยนชื่อมาจากราชวงศ์ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาเมื่อปี ค.ศ. 1917 ก่อนการเสด็จขึ้นครองราชสมบัติ พระองค์ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดแห่งยอร์ก เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดแห่งยอร์กและคอร์นวอลล์ ดยุกแห่งคอร์นวอลล์ ดยุกแห่งรอธซี และเจ้าชายแห่งเวลส์ (ในชั้นรอยัลไฮเนส) ขณะทรงเป็นชายแรกรุ่น พระองค์ทรงปฏิบัติราชการในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยการเสด็จเยือนต่างประเทศแทนพระองค์พระราชบิดาและทรงข้องเกี่ยวกับหญิงสาวสูงวัยที่แต่งงานแล้วมากมาย ช่วงเวลาหลายเดือนในรัชกาล พระองค์ทรงทำให้เกิดวิกฤตการณ์ในรัฐธรรมนูญ ได้ชื่อว่าวิกฤตการณ์สละราชสมบัติด้วยการขออภิเษกสมรสกับวอลลิส ซิมป์สัน แม่ม่ายหย่าร้างชาวอเมริกัน แม้ว่าทางกฎหมายแล้วพระองค์จะอภิเษกสมรสกับนางซิมป์สันและคงเป็นกษัตริย์อยู่ได้ แต่คณะรัฐมนตรีของพระองค์ได้คัดค้านการอภิเษกสมรสโดยโต้แย้งว่าประชาชนจะไม่ยอมรับเธอเป็นพระราชินีได้เลย พระองค์ทรงทราบดีว่ารัฐบาลของสแตนลีย์ บอลดวิน นายกรัฐมนตรีจะลาออกถ้าการอภิเษกสมรสยังคงดำเนินต่อไป อันจะทำให้ลากพระองค์ไปสู่การเลือกทั่วไปซึ่งจะเป็นการทำลายสถานะของพระมหากษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญที่ทรงเป็นกลางทางการเมืองของพระองค์อย่างไม่สามารถแก้ไขได้ แทนที่จะเลิกกับนางซิมป์สัน แต่พระองค์กลับทรงเลือกที่จะสละราชสมบัติ สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 เป็นพระประมุของค์เดียวของสหราชอาณาจักรที่ทรงสละราชบัลลังก์อย่างสมัครใจ นอกจากนี้ยังเป็นพระประมุขที่ทรงครองราชสมบัติสั้นที่สุดพระองค์ในประวัติศาสตร์อังกฤษและมิได้ผ่านพิธีราชาภิเษก หลังจากการสละราชสมบัติ พระองค์ทรงเปลี่ยนกลับไปใช้ฐานันดรเดิมคือ เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด และทรงได้รับการเฉลิมพระยศเป็นดยุกแห่งวินด์เซอร์ เมื่อวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1937 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 พระองค์ทรงได้รับมอบหมายให้ประจำการในกองกำลังทหารอังกฤษในประเทศฝรั่งเศส ภายหลังสงครามได้ปรากฏหลักฐานว่าพระองค์เคยเดินทางไปพบฮิตเลอร์และได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นฉันมิตร จนมีทฤษฎีสมคบคิดว่าเอ็ดเวิร์ดเจรจากับฮิตเลอร์ว่าจะตั้งตนเองเป็นกษัตริย์อีกครั้งเมื่อยึดอังกฤษได้ เมื่อมีหลักฐานเช่นนี้ออกมา ก็ทรงถูกย้ายไปยังบาฮามาสในฐานะข้าหลวงใหญ่ พระองค์ก็ไม่ทรงได้รับการแต่งตั้งทางราชการอื่นใดอีกและทรงใช้เวลาที่เหลือในพระชนม์ชีพด้วยความสันโดษ เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งวินด์เซอร์ (พระอิสริยยศขณะนั้น) สิ้นพระชนม์ในปารีสเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1972 พระศพของอดีตพระมหากษัตริย์ถูกอัญเชิญกลับอังกฤษ เเละพิธีพระศพจัดขึ้นที่โบสถ์น้อยเซนต์จอร์จ ปราสาทวินด์เซอร์เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1972 ภายหลังพระศพของพระองค์ถูกฝังในสุสานหลวงด้านหลังสุสานหลวงของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ตที่ฟร็อกมอร์ เมื่อดัชเชสแห่งวินด์เซอร์เสียชีวิตในปี 1986 ศพของเธอก็ถูกฝังข้างพระสวามีที่สุสานหลวงฟร็อกมอร์เช่นกัน บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
อุทยานแห่งชาติอูเรเวรา

อุทยานแห่งชาติอูเรเวรา (Urewera National Park) อุทยานแห่งชาติตั้งขึ้นในปี ค.ศ.1954 เป็นพื้นที่ป่าที่ใหญ่ที่สุดในเกาะเหนือของนิวซีแลนด์ มีเนื้อที่ประมาณ 1,995 ตารางกิโลเมตร หรือ 1,246,875 ไร่ ในป่ามีไม้เนื้อแข็ง และมีทะเลสาบไวกาเรโมอานา เป็นที่อยู่ของเป็ดและนกต่างๆ ภายในอุทยานมีสัตว์ต่างๆอีกมากมาย เช่น แมว แพะ แกะ กวาง และ หมู บทความอาคาร หรือ สถานที่สำคัญนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
อุทยานแห่งชาติมานาพูลส์

อุทยานแห่งชาติมานาพูลส์ (Mana Pools) ตั้งอยู่ในประเทศซิมบับเว ครองคลุมพื้นที่ป่าตั้งฝั่งแม่น้ำซัมเบซี มีพื้นที่ 2,225 ตารางกิโลเมตร หรือ 1,390,625 ไร่ จัดตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1963 เป็นที่ชุ่มชื้นและที่อยู่ของสัตว์ที่สำคัญในภูมิภาคแอฟริกาใต้ สัตว์ที่อาศัยได้แก่ ช้าง สุนัขป่า เสือชีตาห์ และ แรดดำ ซึ่งเป็นสัตว์หายาก บทความอาคาร หรือ สถานที่สำคัญนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เจ้าจอมมารดาชุ่ม ในรัชกาลที่ 4

เจ้าจอมมารดาชุ่ม (สกุลเดิม โรจนดิศ, พ.ศ. 2387 - 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2466) เป็นพระสนมเอกในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และเป็นเจ้าจอมมารดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เจ้าจอมมารดาชุ่ม เกิดเมื่อ พ.ศ. 2387 เป็นธิดาของพระยาอัพภันตริกามาตย์ (ดิศ โรจนดิศ) และขรัวยายคล้าย เป็นน้องสาวของเจ้าจอมมารดาเที่ยงและเจ้าจอมช้อย ในรัชกาลที่ 4 และเป็นพี่สาวต่างมารดาของเจ้าจอมมารดาทับทิมและเจ้าจอมมารดาแส ในรัชกาลที่ 5 ถวายตัวเป็นเจ้าจอมในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระเจ้าลูกยาเธอหนึ่งพระองค์ คือ พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร (พ.ศ. 2405-2486) ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าจอมมารดาชุ่มได้รับพระมหากรุณาธิคุณ จนได้เป็นเหตุให้มีการแก้ไขธรรมเนียมการออกนามเจ้าจอมมารดาในรัชกาลที่ล่วงไปแล้ว ปรากฏเรื่องราวอยู่ในหนังสือ "ความทรงจำ" ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ กล่าวคือ ในปี พ.ศ. 2437 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ขณะดำรงพระยศเป็นกรมหมื่นดำรงราชานุภาพ ดำรงตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงมหาดไทย ประชวรด้วยโรคไข้ส่า ซึ่งขณะนั้นเกิดเป็นโรคระบาดขึ้นในกรุงเทพฯ วันหนึ่งกรมหมื่นดำรงราชานุภาพทรงพลัดตกเตียงขณะจะทรงประทับนอนพักผ่อนในห้องสมุดส่วนพระองค์วังสะพานดำรงสถิตย์ เนื่องจากผู้ถวายการรับใช้กางเตียงถวายไม่เต็มที่ แต่ข่าวลือถึงพระกรรณพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวว่าอาการประชวรของกรมหมื่นดำรงราชานุภาพหนักจนถึงดิ้นรนพลัดตกเตียง ก็ตกพระราชหฤทัย ทรงมีลายพระราชหัตถเลขาถึงเจ้าจอมมารดาชุ่มเพื่อทรงไต่ถามพระอาการของกรมหมื่นดำรงราชานุภาพ เมื่อผนึกซองพระราชหัตถเลขาแล้วจะทรงสลักหลังซองว่า "ถึงชุ่มเจ้าจอมมารดา" ตามธรรมเนียมการออกนามเจ้าจอมมารดาในรัชกาลที่ล่วงไปแล้ว ณ เวลานั้น (การออกชื่อตัวแล้วต่อท้ายด้วยคำว่าเจ้าจอมมารดา หมายความว่าเจ้าจอมมารดาผู้นั้นเป็นหม้าย) ทรงนึกสงสาร จึงทรงเขียนที่หลังซองใหม่ว่า "ถึงเจ้าจอมมารดาชุ่ม" แล้วเลยมีพระราชดำรัสสั่งพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิธาดา เสนาบดีกระทรวงวังในขณะนั้น ให้เปลี่ยนระเบียบเรียกเจ้าจอมมารดาในรัชกาลที่ล่วงไปแล้ว ให้ใช้คำ เจ้าจอมมารดา นำชื่อ แต่ให้เติมลำดับรัชกาลเข้าข้างหลังเช่นว่า เจ้าจอมมารดาชุ่มรัชกาลที่ 4 ดังนี้ และใช้เป็นธรรมเนียมสืบมาจนถึงปัจจุบัน เจ้าจอมมารดาชุ่ม ป่วยเป็นโรคบิดมีไข้เจือด้วยโรคชรา มีอาการอ่อนเพลียลงโดยลำดับจนถึงแก่อสัญกรรม ณ วังวรดิศ เมื่อวันศุกร์ที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ
โรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย

โรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย (อังกฤษ: Ayutthaya Wittayalai School; อักษรย่อ: อ.ย.ว. – A.Y.W.) เป็นโรงเรียนรัฐบาลมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ แบบสหศึกษา และเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยา สถาปนาเมื่อปี พ.ศ. 2448 โดยพระราชดำรัสจัดตั้งโรงเรียนหลวงตามมณฑลต่าง ๆ ของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีชื่อว่า โรงเรียนตัวอย่างประจำมณฑลกรุงเก่า ตั้งอยู่บริเวณวัดเสนาสนารามหลังพระราชวังจันทรเกษม (ปัจจุบันโรงเรียนอยุธยานุสรณ์ได้ใช้พื้นที่ในการทำการเรียนการสอนแทน) ในปี พ.ศ. 2484 ได้มีการย้ายที่ตั้งของโรงเรียนไปอยู่บริเวณบึงพระราม โดยโรงเรียนได้รับพระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์จากพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร ในการก่อสร้างเป็นอาคารเรียน หอประชุม และบ้านพักครูหลังใหม่ในพื้นที่ที่ย้าย ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของโรงเรียนในปัจจุบัน พ.ศ
โรงเรียนศรีธรรมราชศึกษา

โรงเรียนศรีธรรมราชศึกษา (อังกฤษ: Srithammarat Suksa School อักษรย่อ AMC) ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2444 โดยมิชชันนารีอเมริกันเพรศไบทีเรียน เป็น โรงเรียนในมูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย อดีตเคยเป็นโรงเรียนชายล้วน ปัจจุบันเป็นโรงเรียนสหศึกษาเปิดรับทั้งนักเรียนหญิงและชาย ภายใต้การดูแลของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน เปิดสอนในระดับก่อนประถมศึกษา ถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ตั้งอยู่เลขที่ 1/5 ถนนราชดำเนิน ตำบลท่าวัง อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช โรงเรียนศรีธรรมราชศึกษา ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2444 โดยคณะมิชชันนารีอเมริกันเพรศไบทีเรียนเพื่อเผยแพร่พระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์ เมื่อเริ่มแรกได้ใช้ชื่อโรงเรียนว่า "โรงเรียนอเมริกันสกูลฟอร์บอย" หรือ"Americans School for Boys (AMC)" ตั้งอยู่ที่ตำบลคลัง อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช (ปัจจุบัน คือ คริสตจักรเบธเลเฮ็ม) ในปี พ.ศ. 2452 โดยมีศาสนาจารย์อาร์ ดับดลิวโพสท์ เป็นครูใหญ่ ต่อมามิสลาริยา เจ คูเปอร์ รับหน้าที่ต่อ ในปี พ.ศ. 2458 ได้มีการย้ายเด็กหญิงซึ่งแต่เดิมได้รับมาเรียนรวมกับเด็กชาย มาตั้งที่ตำบลปากพูน (ปัจจุบัน คือ ตำบลท่าวัง ซึ่งเป็นที่ตั้งของแผนกอนุบาลในปัจจุบัน) โดยใช้ชื่อโรงเรียนว่า "โรงเรียนศึกษากุมารี" โดยมิสมิลเลอร์ เป็นครูใหญ่ และมิสเฮเลนแมกเคกก์ได้รับหน้าที่ต่อมา ปัจจุบันการดำเนินกิจการของโรงเรียนอาศัยแนวทางการบริหารงานที่ได้วางไว้ในสมัยผู้บริหารรุ่นแรก ๆ และมีการปรับเปลี่ยนเพื่อให้ทันสมัยยิ่งขึ้น โดยการจัดการเรียนการสอนเป็น 3 ระดับ คือ ระดับก่อนประถมศึกษา ระดับประถมศึกษา และระดับมัธยมศึกษา ตามหลักสูตรของกระทรวง ศึกษาธิการ โรงเรียนมุ่งอบรมสั่งสอนนักเรียนเพื่อให้บรรลุตามปรัชญาของโรงเรียนที่ว่า "ความยำเกรงพระเจ้าเป็นบ่อเกิดของความรู้" ได้ดำเนินการพัฒนางานด้านต่าง ๆ ให้เหมาะสม สอดคล้องกับ พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และหลักสูตร รวมทั้งส่งเสริมให้นักเรียนได้รับการฝึกทักษะ กระบวนการคิด การจัดการ การเผชิญสถานการณ์ และการประยุกต์ความรู้มาใช้เพื่อป้องกันและแก้ไขปัญหา ได้เรียนรู้จากประสบการณ์จริง ฝึกการปฏิบัติให้ทำได้ คิดเป็น ทำเป็น เกิดการใฝ่รู้อย่างต่อ เนื่องเป็นคนเก่ง คนดี และมีความสุข โรงเรียนศรีธรรมราชศึกษา เป็นโรงเรียนของมูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย สหศึกษาเปิดรับนักเรียนหญิง ชาย ภายใต้การดูแลของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน เปิดสอนในระดับก่อนประถมศึกษา ถึง ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย รับนักเรียนไปกลับในระดับก่อนประถมศึกษา และนักเรียนประจำในระดับประถมศึกษา และมัธยมศึกษา แบ่งที่ตั้งออกเป็น 3 พื้นที่ ดังนี้
เจ้าจอมมารดาเที่ยง ในรัชกาลที่ 4

เจ้าจอมมารดาเที่ยง ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (สกุลเดิม โรจนดิศ, 27 ธันวาคม พ.ศ. 2374 - 24 มกราคม พ.ศ. 2456) เป็นเจ้าจอมมารดาของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสมรรัตนศิริเชฐ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นราชศักดิ์สโมสร และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพงษาดิศรมหิป เจ้าจอมมารดาเที่ยง เกิดเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2374 เป็นธิดาคนโตของพระยาอัพภันตริกามาตย์ (ดิศ โรจนดิศ) และขรัวยายคล้าย มีน้องสาวที่เข้าถวายตัวเป็นเจ้าจอมด้วยกัน คือ เจ้าจอมมารดาชุ่ม ในรัชกาลที่ 4, เจ้าจอมมารดาทับทิม ในรัชกาลที่ 5 และเจ้าจอมมารดาแส ในรัชกาลที่ 5 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดปรานและไว้วางพระราชหฤทัยเจ้าจอมมารดาเที่ยง โปรดเกล้าฯ ให้บัญชาการห้องพระเครื่องต้น เจ้าจอมมารดาเที่ยงให้ประสูติการพระราชโอรส พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถึง 10 พระองค์ คือ เจ้าจอมมารดาเที่ยงเป็นผู้สร้างวัดมัชฌันติการามขึ้นที่ตำบลบางซื่อ เมื่อ พ.ศ. 2417 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานนามวัด มีความหมายว่า "วัดของเจ้าจอมมารดาเที่ยง" เจ้าจอมมารดาเที่ยงถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2456 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว สิริอายุ 81 ปี 28 วัน มีพระราชพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ
วัดมังกรกมลาวาส

วัดมังกรกมลาวาส หรือ วัดเล่งเน่ยยี่ (ตัวเต็ม: 龍蓮寺, ตัวย่อ: 龙莲寺, พินอิน: Lóng lián sì หลงเหลียนซื่อ, ฮกเกี้ยน: เล้งเหลียนซี่, สำเนียงแต้จิ๋ว: เล่งเน่ยยี่, สำเนียงกวางตุ้ง: หล่งลิ่นจี๋, สำเนียงฮากกา: หลุ่งเหลี่ยนซื้อ) เป็นวัดในสังกัดคณะสงฆ์จีนนิกายแห่งประเทศไทย ตั้งอยู่บนถนนเจริญกรุง ระหว่างซอยเจริญกรุง 19 และ 21 ในเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร เป็นที่คุ้นเคยในหมู่ชาวไทยเชื้อสายจีน และชาวจีนจากต่างประเทศ นักแสวงบุญมักมาขอพรเพื่อสิริมงคล สะเดาะเคราะห์สำหรับผู้ที่เกิดปีชงในแต่ละปี วัดนี้ มีชื่อเรียกกันโดยทั่วไปว่า "วัดเล่งเน่ยยี่" เพราะคำว่า "เล่ง" ในภาษาจีนแต้จิ๋ว แปลว่า มังกร คำว่า “เน่ย” แปลว่า ดอกบัว และคำว่า “ยี่” แปลว่า วัด ชื่อวัดอย่างเป็นทางการคือ "วัดมังกรกมลาวาส" พระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ร.ศ. 130 วัดนี้ก่อตั้ง เมื่อปี พ.ศ. 2414 ใช้เวลาก่อสร้าง 8 ปีกว่าจะแล้วเสร็จ มีลักษณะสถาปัตยกรรมเป็นแบบทางจีนตอนใต้ของสกุลช่างแต้จิ๋ว โดยวางแปลนตามแบบวัดหลวง คือ มีวิหารท้าวจตุโลกบาลเป็นวิหารแรก ตรงกลางเป็นพระอุโบสถ ข้างหลังพระอุโบสถเป็นวิหารเทพเจ้า การสร้างใช้ไม้และอิฐเป็นวัสดุสำคัญ จากประตูทางเข้า เข้าไปจะถึงวิหารท้าวโลกบาลทั้ง 4 มีเทวรูปเทพเจ้า 4 องค์ (ข้างละ 2 องค์) ในชุดนักรบจีนและถืออาวุธและสิ่งของต่าง ๆ กัน เช่น พิณ ดาบ ร่ม เจดีย์ ชาวจีนเรียกว่า "ซี้ไต๋เทียงอ้วง" หมายถึงเทพเจ้าที่ปกปักษ์รักษา คุ้มครอง ทิศต่างๆ ทั้ง 4 ทิศ ถัดจากวิหารท้าวจตุโลกบาล คือ อุโบสถ เป็นที่ประดิษฐานของพระประธานของวัด คือ พระโคตมพุทธเจ้า พระอมิตาภพุทธะ พระไภษัชยคุรุพุทธะ ทั้งหมด 3 องค์ หรือ "ซำป้อหุกโจ้ว" พร้อมพระอรหันต์อีก 18 องค์ หรือที่เรียกว่า "จับโป๊ยหล่อหั่ง" ทางด้านขวามีเทพเจ้าต่าง ๆ หลายองค์ เช่น เทพเจ้าคุ้มครองดวงชะตา หรือ "ไท้ส่วย เอี๊ยะ" เทพเจ้าแห่งยาหรือหมอเทวดา "หั่วท้อเซียงซือกง" และที่นิยมไหว้ขอพรมากคือ เทพเจ้าแห่งโชคลาภ "ไฉ่ซิ้งเอี๊ยะ" เทพเจ้าเฮ่งเจีย หรือ "ไต่เสี่ยหุกโจ้ว" พระเมตไตรยโพธิสัตว์หรือ "ปู๊กุ่ยหุกโจ้ว"ซึ่งคล้ายกับพระมหากัจจายนะ "กวนอิมผู่สัก" (หรือพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์) "แป๊ะกง" และ "แป๊ะม่า" รวมเทพเจ้าในวัด จะมีทั้งหมด 58 องค์ นับตั้งแต่ก่อตั้งมา วัดมังกรกมลาวาสมีเจ้าอาวาสตามลำดับ ดังนี้ เล่งเน่ยยี่ออนไลน์ แก้ชงออนไลน์
กระดูกต้นแขน

ในกายวิภาคศาสตร์ กระดูกต้นแขน (อังกฤษ: humerus) เป็นกระดูกแบบยาวที่เป็นแกนของส่วนต้นแขน (arm) หรือต้นขาหน้าในสัตว์สี่เท้า กระดูกต้นแขนจะอยู่ระหว่างกระดูกสะบัก (scapula) ที่อยู่ในบริเวณไหล่ กับกระดูกของส่วนปลายแขน (forearm) คือกระดูกเรเดียส (Radius) และกระดูกอัลนา (Ulna) พื้นผิวด้านต่างๆของกระดูกต้นแขนยังเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อจากบริเวณต่างๆที่ช่วยในการเคลื่อนไหวของแขนอีกด้วย กระดูกต้นแขนเป็นกระดูกชิ้นหนึ่งในร่างกายที่มีความยาวมาก ในทางกายวิภาคจึงแบ่งส่วนของกระดูกต้นแขนออกเป็นสามส่วน ซึ่งได้แก่ ส่วนหัวกระดูก (Head of humerus หรือ Proximal part) ส่วนกลางกระดูก (Shaft) และส่วนปลายกระดูก (Distal part) ส่วนหัวของกระดูกต้นแขน (Head of humerus) เป็นปลายด้านที่ติดต่อกับกระดูกสะบักโดยข้อต่อกลีโนฮิวเมอรัล (Glenohumeral joint) ซึ่งปลายด้านนี้จะมีลักษณะกลมมน เพื่อรับกับเบ้าของแอ่งกลีนอยด์ (Glenoid fossa) บนมุมด้านข้างของกระดูกสะบัก ถัดลงมาจากส่วนหัวกระดูกจะมีลักษณะคอดลงเล็กน้อย ซึ่งเรียกแนวคอดนี้ว่า คอกระดูกเชิงกายวิภาคของกระดูกต้นแขน (Anatomical neck) ซึ่งเป็นขอบของข้อต่อกลีโนฮิวเมอรัล ที่ส่วนหัวของกระดูกต้นแขนนี้ยังมีปุ่มที่ยื่นออกมาอีกสองปุ่ม ได้แก่ ปุ่มใหญ่ของกระดูกต้นแขน (Greater tubercle) และปุ่มเล็กของกระดูกต้นแขน (Lesser tubercle) ระหว่างปุ่มทั้งสองปุ่มนี้ จะมีลักษณะเป็นร่องลึกลงไป ซึ่งเรียกร่องนี้ว่า ร่องไบซิพิทัล (Bicipital groove) ซึ่งจะมีเอ็นของปลายด้านยาวของกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอ (Long head of biceps brachii) วางพาดอยู่ ด้านล่างสุดของส่วนหัวของกระดูกนี้จะมีบริเวณคอดอีกส่วนหนึ่ง ซึ่งเรียกว่า คอกระดูกเชิงศัลยศาสตร์ (Surgical neck) ซึ่งเป็นส่วนที่แตกหักง่ายของกระดูกต้นแขน ส่วนกลางของกระดูกต้นแขนมีลักษณะเป็นรูปทรงกระบอกในส่วนต้น และจะเริ่มแบนลงในส่วนล่าง เมื่อตัดส่วนกลางของกระดูกต้นแขนตามแนวขวาง จะพบว่ากระดูกต้นแขนส่วนนี้จะมีลักษณะคล้ายสามเหลี่ยม โดยจะมีขอบสามด้าน คือขอบด้านหน้า ขอบด้านข้างลำตัว และขอบด้านกลางลำตัว ส่วนปลายของกระดูกต้นแขนจะมีลักษณะแบนออกทางด้านข้าง และที่ปลายสุดจะมีพื้นผิวสำหรับข้อต่อต่างๆในบริเวณข้อศอก (elbow joint) โดยปลายที่เป็นพื้นผิวข้อต่อนี้จะเรียกว่า คอนไดล์ (Condyle) ซึ่งจะมีสองบริเวณ คั่นด้วยแนวสันและร่องแคบๆ คอนไดล์ที่อยู่ทางด้านข้างลำตัว จะเรียกว่า แคปปิทูลัม (Capitulum of humerus) มีลักษณะกลมมน และจะรับกับส่วนหัวของกระดูกเรเดียส (head of radius) ขณะที่คอนไดล์ที่อยู่ทางด้านแนวกลางลำตัวจะมีลักษณะคล้ายรอก เรียกว่า โทรเคลียร์ (Trochlear of humerus) ซึ่งจะรับกับรอยเว้าที่ส่วนหัวของกระดูกอัลนา (head of ulna) และประกอบกันเป็นข้อต่อแบบบานพับ (hinge joint) ที่ส่วนปลายของกระดูกยังมีแอ่งอีกสองจุด ซึ่งเป็นบริเวณที่รองรับการเคลื่อนของกระดูกปลายแขนขณะที่มีการเคลื่อนไหวของปลายแขนที่ข้อศอก ซึ่งได้แก่
แยกราชประสงค์

ราชประสงค์ เป็นชื่อสี่แยกและย่านการค้าสำคัญใจกลางกรุงเทพมหานคร ในพื้นที่แขวงปทุมวันและแขวงลุมพินี เขตปทุมวัน เป็นจุดตัดระหว่างถนนราชดำริ ถนนพระรามที่ 1 และถนนเพลินจิต โดยเมื่อรวมกับย่านสยามที่อยู่ติดกันแล้วจึงถูกเรียกรวมว่า "ย่านการค้าใจกลางเมือง" ย่านราชประสงค์เป็นสถานที่ประดิษฐานศาลเทพเจ้าต่าง ๆ ทั้งสิ้น 6 ศาล บางคนจึงเรียกสี่แยกนี้ว่า "แยก 6 เทพ" ซึ่งเทพทั้งหกองค์นั้นเป็นเทพเจ้าในศาสนาฮินดูทั้งหมด โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือศาลท้าวมหาพรหม โรงแรมเอราวัณ จากคำขวัญของเขตปทุมวันที่ว่า "บูชาท้าวมหาพรหม ชื่นชมวังสมเด็จย่า ศูนย์การค้ามากมี ลุมพินีสวนสาธารณะ ศิลปะมวยไทย สถานีรถไฟหัวลำโพง เชื่อมโยงรถไฟฟ้า สถานศึกษาเลื่องชื่อ นามระบือจุฬาลงกรณ์" ล้วนแล้วแต่มีส่วนที่เกี่ยวข้องกับย่านราชประสงค์นี้อย่างมาก รวมไปถึงการมีจุดเชื่อมโยงรถไฟฟ้าอีกด้วย เพราะย่านราชประสงค์อยู่ระหว่างสถานีรถไฟฟ้าถึง 3 สถานี โดยมีสถานีหลักคือสถานีสยาม ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนเส้นทางของรถไฟฟ้าบีทีเอสทั้ง 2 สาย คือสายสุขุมวิทกับสายสีลม บนถนนพระรามที่ 1 ในพื้นที่ย่านสยาม และมีสถานีย่อยอีก 2 สถานี คือสถานีชิดลมของสายสุขุมวิทบนถนนเพลินจิต และสถานีราชดำริของสายสีลมบนถนนราชดำริ บริเวณย่านราชประสงค์ยังมีสำนักงานราชการที่สำคัญตั้งอยู่จำนวนมาก เช่น สำนักงานตำรวจแห่งชาติ การไฟฟ้านครหลวง และราชกรีฑาสโมสร ฯลฯ นอกจากนี้ ย่านราชประสงค์ยังมีความสำคัญในประวัติศาสตร์การเมืองไทย โดยมักถูกใช้เป็นสถานที่ชุมนุมในช่วงวิกฤตการณ์ของประเทศอยู่บ่อยครั้ง ก่อน พ.ศ. 2325 บริเวณย่านราชประสงค์แต่เดิมเป็นทุ่งนาและสระบัวเป็นส่วนหนึ่งของทุ่งบางกะปิ ในช่วงนั้นจัดอยู่เป็นชานพระนคร มีการเดินทางได้อย่างยากลำบาก จนเมื่อ พ.ศ. 2380 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการขุดคลองแสนแสบ ด้วยพระราชประสงค์เพื่ออำนวยความสะดวกในการขนส่งอาวุธยุทธภัณฑ์ กำลังรบและเสบียงอาหารไปยังญวน ซึ่งในเวลาต่อมาได้เริ่มมีการอพยพผู้คนเข้ามาตั้งถิ่นฐานบริเวณริมคลองแสนแสบ เป็นชุมชนขนาดเล็กที่มีความหนาแน่นของบ้านเรือนเบาบาง ปลูกสร้างแบบท้องถิ่นจากวัสดุที่หาง่ายในท้องที่ ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อขึ้นครองราชย์ต้องประทับอยู่แต่ในพระบรมมหาราชวัง ก็ทรงรู้สึกอึดอัดไม่มีสถานที่กว้างขวางให้เป็นที่ทรงสำราญพระอิริยาบถ ในปี พ.ศ. 2396 จึงโปรดเกล้าฯ ให้ขุดลอกสระกว้าง 2 สระขึ้นที่ริมคลองแสนแสบฝั่งใต้ซึ่งเป็นที่นาหลวงและสร้างพระราชวังตากอากาศเรียกว่า พระราชวังปทุมวัน รวมถึงสร้างพระอารามนามว่า วัดปทุมวนาราม ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงโปรดเกล้าฯ ให้สร้างถนนพระรามที่ 1 รวมถึงสร้างถนนราชดำริ โดยการขุดคลองขนานกับถนนทางฝั่งซ้ายของถนน (คลองถูกถมไปเมื่อ พ.ศ. 2500) เริ่มตั้งแต่ตำบลศาลาแดง (ถนนสีลม) ผ่านทุ่งปทุมวันตรงขึ้นไปทางทิศเหนือถึงคลองบางกะปิ (คลองแสนแสบ) หรือแยกประตูน้ำในปัจจุบัน เปิดใช้ถนนเมื่อ พ.ศ. 2445 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระราชทานที่ดินบริเวณพระราชวังปทุมวันให้แก่พระอนุชา คือ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจุฑาธุชธราดิลก กรมขุนเพ็ชรบูรณ์อินทราไชย เพื่อสร้างเป็นวังเพ็ชรบูรณ์ พ.ศ
Ћ

Tshe (Ћ, ћ) เป็นอักษรซีริลลิกตัวหนึ่ง มีใช้เฉพาะภาษาเซอร์เบียเป็นตัวอักษรลำดับที่ 23 ใช้แทนเสียง /t͡ɕ/ เหมือน จ ในภาษาไทย อักษรนี้เป็นอักษรที่มีมาแต่ดั้งเดิมและยังคงอยู่หลังจาก วุก สเตฟาโนวิจ คารัดซิจ (Vuk Stefanović Karadžić) ได้มีการปฏิรูปอักขรวิธีใหม่ สำหรับชื่อ Tshe เป็นเพียงชื่อที่ตั้งขึ้นชั่วคราว เนื่องจากอักษรของภาษาเซอร์เบียไม่มีชื่อเรียกอยู่แล้ว เมื่อต้องการสะกดทีละตัว อักษรนี้จึงจะอ่านว่า [t͡ɕə] Tshe สามารถถ่ายอักษรให้คล้ายอักษรละตินได้เป็น ć หรือ c แต่ก็มีส่วนน้อยที่ถ่ายอักษรเป็น tj, ty, cj, cy, ch และ tch บทความภาษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
แพนโดรา

แพนโดรา (อังกฤษ: Pandora) เป็นสตรีนางแรกบนโลกมนุษย์และเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดเพราะเป็นผู้หญิงคนเดียวบนโลก ผู้ซึ่งเปิดกล่องที่บรรจุความชั่วร้ายนานาซึ่งทำให้จิตใจของมนุษย์ไม่บริสุทธิ์ ตำนานได้กล่าวว่าแพนโดร่าถูกสรรค์สร้างขึ้นมาจากฝีมือที่ประณีตของเทพและเทพีหลายองค์โดยมีจุดประสงค์เพื่อจะลงโทษมนุษย์ เหตุเพราะก่อนหน้านี้ เทพโปรมีทีอุส ได้ขโมยไฟจากเตาของเทวีเฮสเทียบนเขาโอลิมปัสเพื่อนำมาให้มนุษย์ ส่งผลให้มนุษย์เริ่มแข็งข้อต่อเทพเจ้า เทพซุสได้ใส่ความอยากรู้อยากเห็นลงในตัวของแพนดอร่า พร้อมกับมอบกล่องแพนดอร่าซึ่งกำชับไม่ให้นางเปิดดู แล้วส่งนางลงไปยังโลกมนุษย์ แพนดอร่าได้แต่งงานกับไททันเอพะมีธีเอิส และมีลูกหลานหญิงชายสืบต่อกันมาเป็นเผ่าพันธุ์ของมนุษย์ นับวันความสงสัยของนางแพนดอร่าก็มีมากขึ้น จนนางตัดสินใจเปิดกล่องแพนดอร่าออก ทันใดนั้นเอง ความชั่วร้ายต่างๆ นานาก็พวยพุ่งออกมาจากกล่องตรงเข้าไปกัดกินหัวใจมนุษย์ให้ฆ่าฟันกันเองจนกลายเป็นยุคมืด นางแพนดอร่าตกใจรีบปิดกล่องทำให้สามารถกักเก็บ ความสิ้นหวัง เอาไว้ในกล่องใบนั้นได้ทัน มนุษย์จึงยังคงดำรงชีวิตอยู่มาได้ด้วยความหวัง แต่ทว่ามนุษย์เริ่มมีจิตใจชั่วร้ายโสมมมากขึ้น จนสุดท้ายเทพเจ้าจึงบันดาลให้เกิดน้ำท่วมโลกจนมนุษย์ผู้ชั่วร้ายตายกันหมด มนุษย์ผู้มีจิตใจดีที่ยังเหลือรอดจึงได้สืบเชื้อสายเผ่าพันธุ์ต่อมา โดยที่ยังมีความชั่วร้ายเกาะติดอยู่ในหัวใจ ทว่าหากมีความหวัง อดกลั้นข่มใจไม่ทำความผิด ความชั่วร้ายต่างๆ ก็มิอาจทำอันตรายใดได้อีก บทความความเชื่อนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ทะเลสาบมาราไกโบ

ทะเลสาบมาราไกโบ (อังกฤษ: Lake Maracaibo) เป็นทะเลสาบอยู่ตอนบนของประเทศเวเนซุเอลา เป็นทะเลสาบที่ใหญที่สุดในทวีปอเมริกาใต้ มีเนื้อที่ 13,200 ตารางกิโลเมตร เป็นทะเลสาบที่มีทางออกสู่ทะเลทางตอนเหนือ มีเมืองที่สำคัญคือเมืองมาราไกโบ และในทะเลสาบเป็นแหล่งน้ำมันขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศเวเนซุเอลาและทวีปอเมริกาใต้ บทความเกี่ยวกับภูมิศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ทะเลสาบวิกตอเรีย

ทะเลสาบวิกตอเรีย (อังกฤษ: Lake Victoria) เป็นหนึ่งในกลุ่มทะเลสาบใหญ่แอฟริกา (African Great Lakes) ที่มีพื้นที่ผิวประมาณ 59,947 ตารางกิโลเมตร (23,146 ตารางไมล์) ทะเลสาบนี้มีขนาดตามพื้นที่ใหญ่ที่สุดในทวีปแอฟริกา และเป็นทะเลสาบเขตร้อนที่ใหญ่ที่สุดในโลก และยังเป็นทะเลสาบน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่อันดับ 2 ของโลกในแง่พื้นที่ เป็นรองเพียงทะเลสาบสุพีเรียในทวีปอเมริกาเหนือ ส่วนในแง่ปริมาตร ทะเลสาบวิกตอเรียเป็นทะเลสาบภาคพื้นทวีปที่ใหญ่เป็นอันดับ 9 ของโลก โดยบรรจุน้ำประมาณ 2,424 ลูกบาศก์กิโลเมตร (1.965 × 109 เอเคอร์·ฟุต) มีความลึกเฉลี่ย 40 เมตร (130 ฟุต) และจุดลึกสุดอยู่ที่ 80–84 เมตร (262–276 ฟุต). บริเวณลุ่มน้ำของทะเลสาบกินพื้นที่ 169,858 ตารางกิโลเมตร (65,583 ตารางเมตร) ทะเลสาบนี้มีชายฝั่งยาว 7,142 กิโลเมตร (4,438 ไมล์) เมื่อคำนวณด้วยมาตราส่วน 1:25,000 ซึ่งรวมชายฝั่งของหมู่เกาะที่ยาวร้อยละ 3.7 ของความยาวทั้งหมด น่านน้ำของทะเลสาบอยู่ในพื้นที่สามประเทศ ได้แก่ เคนยาซึ่งครอบครองน่านน้ำร้อยละ 6 (4,100 ตารางกิโลเมตร / 1,600 ตารางไมล์) ยูกานดาซึ่งครอบครองน่านน้ำร้อยละ 45 (31,000 ตารางกิโลเมตร / 12,000 ตารางไมล์) และแทนซาเนียซึ่งครอบครองน่านน้ำร้อยละ 49 (33,700 ตารางกิโลเมตร / 13,000 ตารางไมล์) ถึงแม้ว่าทะเลสาบนี้มีชื่อท้องถิ่นหลายชื่อ (โดลูโอ: Nam Lolwe; ลูกันดา: 'Nnalubaale; คินยาเรอวานดา: Nyanza; และ Ukerewe) แต่ก็ได้รับการตั้งชื่อใหม่ตามพระนามของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียโดยจอห์น แฮนนิง สปีก (John Hanning Speke) นักสำรวจชาวบริติชคนแรกที่จดบันทึกถึงทะเลสาบขณะเดินทางสำรวจร่วมกับริชาร์ด ฟรานซิส เบอร์ตันใน ค.ศ. 1858 ทะเลสาบนี้เป็นที่อยู่ของปลาหลายชนิดที่ไม่พบในบริเวณอื่นโดยเฉพาะวงศ์ปลาหมอสี แต่ปลาสายพันธุ์รุกรานเช่นปลากะพงแม่น้ำไนล์ได้ทำให้สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นหลายชนิดสูญพันธุ์ บทความเกี่ยวกับภูมิศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ทะเลสาบสุพีเรีย

ทะเลสาบสุพีเรีย (อังกฤษ: Lake Superior) เป็นทะเลสาบในทวีปอเมริกาเหนือ ถือเป็นทะเลสาบน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดในโลกตามขนาดพื้นที่[a] และมีปริมาณมากเป็นอันดับ 3 โดยบรรจุน้ำจืดบนโลกถึง 10% ทะเลสาบนี้ตั้งอยู่ทางเหนือและตะวันตกสุดของกลุ่มทะเลสาบเกรตเลกส์ เป็นชายแดนแคนาดา–สหรัฐ โดนทางเหนือและตะวันออกติดกับรัฐออนแทริโอของแคนาดา ทางตะวันตกเฉียงเหนือติดกับรัฐมินนิโซตา ส่วนทางใต้ติดกับรัฐวิสคอนซินกับรัฐมิชิแกน น้ำเหล่านี้ไหลไปยังทะเลสาบฮูรอนผ่านแม่น้ำเซนต์แมรี แล้วไปยังเกรตเลดส์ตอนล่าง ถึงแม่น้ำเซนต์ลอเรนซ์ และลงไปสู่มหาสมุทรแอตแลนติก ทะเลสาบสุพีเรียตั้งอยู่ระหว่างรัฐมินนิโซตา รัฐมิชิแกน และรัฐวิสคอนซินของสหรัฐอเมริกา กับรัฐออนแทรีโอของประเทศแคนาดา บทความเกี่ยวกับภูมิศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล