ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2543

ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2543 เป็นฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวจะลากยาวตลอด พ.ศ. 2543 โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนพฤศจิกายน ฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลแรกที่ริเริ่มการกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อนโดยใช้ชื่อสากลจากคณะกรรมการไต้ฝุ่น องค์การอุตุนิยมวิทยาโลก เป็นฤดูกาลที่มีกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนต่ำกว่าค่าเฉลี่ย โดยมีพายุโซนร้อน 23 ลูก ในจำนวนนั้นพัฒนาเป็นพายุไต้ฝุ่น 13 ลูก และมี 4 ลูกที่พัฒนาต่อจนเป็นพายุไต้ฝุ่นที่มีความรุนแรง พายุหมุนเขตร้อนลูกแรกที่ได้รับการกำหนดชื่อของฤดูกาลชื่อว่า ด็อมเร็ย ก่อตัวขึ้นเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ส่วนพายุที่ได้รับชื่อเป็นลูกสุดท้ายคือ ซูลิก สลายตัวในวันที่ 4 มกราคมของปีถัดไป ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองติจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม นอกจากนี้พายุดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าติดตามโดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ของสหรัฐยังได้รับการกำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ต่อท้ายเป็นรหัสเรียกด้วย ข้อมูลของพายุหมุนเขตร้อนต่อไปนี้ มีความแตกต่างกันในเรื่องของเกณฑ์วัดความเร็วลม โดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นใช้ความเร็วลมที่วัดได้ใน 10 นาที ส่วนศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมของสหรัฐใช้ความเร็วลมที่วัดได้ใน 1 นาที ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ความเร็วลมสูงสุดที่วัดได้โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม จะมีความเร็วมากกว่าที่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นวัดได้ พายุหมุนเขตร้อนลูกแรกของฤดูกาลก่อตัวขึ้นเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำใกล้ปาเลาในวันที่ 3 พฤษภาคม โดยแต่เดิมศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ระบุว่าระบบมีโอกาสในการพัฒนาต่ำ อย่างไรก็ตาม อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมาระบบมีการจัดระเบียบขึ้นอย่างรวดเร็ว วันรุ่งขึ้นกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จัดให้ระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน กระนั้น JTWC ก็ยังไม่ออกคำเตือนแรกของพายุ กระทั่งวันที่ 5 พฤษภาคม จึงได้มีการออกคำเตือนฉบับแรกขึ้น ตัวพายุเคลื่อนตัวเลี้ยวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนในวันที่ 6 พฤษภาคม จากนั้นจึงได้รับชื่อ อาเชียง (Asiang) จาก PAGASA และในวันที่ 7 พฤษภาคมจึงได้รับชื่อ ด็อมเร็ย (Damrey) จาก JMA ตามลำดับ ในเวลานั้น สันกึ่งเขตร้อนที่อ่อนกำลังลงมีทิศทางเคลื่อนไปทางเหนือ ทำให้พายุด็อมเร็ยเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ วันที่ 8 พฤษภาคม พายุด็อมเร็ยทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่น จากนั้นไม่นานภาพถ่ายดาวเทียมได้แสดงให้เห็นตาของพายุบริเวณศูนย์กลาง ในช่วงระยะเวลา 24 ชั่วโมง พายุด็อมเร็ยมีการทวีกำลังแรงขึ้นอย่างมีเสถียรภาพ โดยบรรลุความเร็วลมถึง 215 กิโลเมตรต่อชั่วโมงในวันที่ 9 พฤษภาคม การที่ระบบมีความสมมาตรอย่างมากและมีขนาดเล็ก ทำให้ตัวพายุสามารถมีความรุนแรงสูงสุดได้ที่ความเร็วลม 290 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และมีความกระโชกสูงถึง 350 กิโลเมตรต่อชั่วโมงในช่วงปลายของวันที่ 9 พฤษภาคม เนื่องด้วยโครงสร้างที่กระทัดรัดของตัวพายุ การเผชิญกับลมเฉือนแนวตั้งที่มีกำลังจากความกดอากาศสูงที่อยู่ใกล้เคียงเพียงยี่สิบสี่ชั่วโมง ก็ทำให้พายุด็อมเร็ยอ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อนได้ การพาความร้อนที่ลดลงอย่างต่อเนื่องโดยรอบ LLCC และระบบพายุยังได้รับโมเมนตัมไปทางด้านหน้าภายใต้สภาพแวดล้อมที่เลวร้าย ในวันที่ 12 พฤษภาคม พายุด็อมเร็ยได้กลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนอย่างเต็มรูปแบบ และในที่สุดก็สลายตัวลงในวันที่ 16 พฤษภาคม ด็อมเร็ยเป็นพายุไต้ฝุ่นที่มีความรุนแรงที่สุดในเดือนพฤษภาคม นับแต่พายุไต้ฝุ่นฟิลลิสในฤดูกาล พ.ศ. 2501 แต่ฟิลลิสมีความเร็วลมสูงกว่าที่ 295 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และพายุด็อมเร็ยไม่ส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อแผ่นดินและชีวิต วันที่ 15 พฤษภาคม ร่องมรสุมมีความเกี่ยวข้องกับหย่อมความกดอากาศต่ำที่ก่อตัวขึ้นทางตะวันตกเฉียงเหนือของฟิลิปปินส์ วันที่ 17 พฤษภาคม หย่อมความกดอากาศต่ำได้เริ่มเคลื่อนผ่านตอนเหนือของประเทศฟิลิปปินส์ และได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นพายุโซนร้อน ก่อนจะสลายตัวลงอย่างรวดเร็วด้วยเช่นกัน เนื่องจากลมเฉือนแนวตั้งในวันที่ 20 พฤษภาคม โดยเศษที่หลงเหลือถูกดูดกลืนไปโดยหย่อมความกดอากาศต่ำนอกเขตร้อนในวันที่ 22 พฤษภาคม รายการพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงสูงสุดเป็นเพียงพายุดีเปรสชัน โดยอาจเป็นพายุที่มีรหัสเรียกตามหลังด้วยตัวอักษร W โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม หรืออาจได้รับชื่อท้องถิ่นจากสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) แต่ไม่ถูกตั้งชื่อตามเกณฑ์ของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ซึ่งหน่วยงานดังกล่าวระบุเพียงแต่คำว่า TD (Tropical Depression) หรือพายุดีเปรสชันเท่านั้น ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ต่างทำหน้าที่กำหนดชื่อของพายุหมุนเขตร้อนซึ่งก่อตัวภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งเป็นผลให้พายุหมุนเขตร้อนอาจมีสองชื่อ RSMC โตเกียวโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น — ศูนย์ไต้ฝุ่นจะกำหนดชื่อสากลให้กับพายุหมุนเขตร้อนในนามของคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ซึ่งพวกเขาจะประมาณความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาทีของพายุหมุนเขตร้อน หากมีความเร็วลมถึง 65 km/h (40 mph) พายุหมุนเขตร้อนดังกล่าวจะได้รับชื่อ ส่วน PAGASA จะกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งเคลื่อนตัวเข้าหรือก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ มีขอบเขตอยู่ระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 135°ดะวันออก ถึง 115°ตะวันออก และระหว่างเส้นขนานที่ 5°เหนือ ถึง 25°เหนือ แม้ว่าพายุหมุนเขตร้อนลูกนั้นจะได้รับชื่อสากลแล้วก็ตาม โดยชื่อของพายุหมุนเขตร้อนที่มีนัยสำคัญจะถูกถอนโดยทั้ง PAGASA และ คณะกรรมการไต้ฝุ่น ในระหว่างฤดูกาล หากรายชื่อของภูมิภาคฟิลิปปินส์ที่เตรียมไว้ถูกใช้จนหมด PAGASA จะใช้ชื่อจากรายชื่อเพิ่มเติม ซึ่งถูกกำหนดขึ้นไว้ในแต่ละฤดูกาลมาใช้กับพายุหมุนเขตร้อนแทนชื่อที่หมดไป กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะเป็นหน่วยงานที่กำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน เมื่อระบบได้รับการประมาณว่า มีความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาที ที่ 65 km/h (40 mph) โดย JMA จะคัดเลือกชื่อจากรายการ 140 ชื่อ ซึ่งได้รับการปรับปรุงโดย 14 ประเทศสมาชิกและดินแดนของคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก (ESCAP)/WMO คณะกรรมการไต้ฝุ่น โดยรายชื่อด้านล่างจะเป็นรายชื่อ พร้อมเลขรหัสพายุ ชื่อที่ใช้เป็นชื่อแรกของฤดูกาล 2543 คือ ด็อมเร็ย จากชุดที่ 1 และชื่อที่ใช้เป็นชื่อสุดท้ายคือ ซูลิก จากชุดที่ 1 รวมมีชื่อจากชุดรายชื่อถูกใช้ 23 ชื่อ สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) จะใช้ชื่อของตัวเองหากมีพายุใดก่อตัวหรือเคลื่อนผ่านพื้นที่รับผิดชอบของตน โดยชื่อที่ใช้ถูกนำมาจากรายชื่อ ซึ่งเป็นรายชื่อเดียวกับที่ถูกใช้ไปในฤดูกาล ค.ศ. 1996 (พ.ศ. 2539) นี่เป็นฤดูกาลสุดท้ายที่ PAGASA ใช้รูปแบบการตั้งชื่อของตัวเองแบบเรียงตามตัวอักษรฟิลิปิโน (A, B, K, D เป็นต้น) และเป็นชื่อผู้หญิงในภาษาฟิลิปิโน ซึ่งลงท้ายด้วยอักษร "ng" โดยตั้งแต่ปี ค.ศ