nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
แคว้นเชียงใหม่

หัวเมืองเชียงใหม่ (อักษรธรรมล้านนา: ᩉ᩠ᩅᩫ​ᨾᩮᩬᩥᨦ​ᨩ᩠ᨿᨦ​ᩉᩲ᩠ᨾ᩵) เป็นประเทศราชของกรุงหงสาวดี กรุงศรีอยุธยา และกรุงอังวะ โดยระยะแรก (พ.ศ. 2101–2206) ยังมีอำนาจในการปกครองตนเองในระดับหนึ่ง ในระยะหลัง (พ.ศ. 2207-2317) จึงถูกยุบรวมเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของพม่า อาณาจักรล้านนาเริ่มเสื่อมลงในปลายรัชสมัยพระเมืองแก้ว เมื่อกองทัพเชียงใหม่ได้พ่ายแพ้แก่ทัพเชียงตุงในการทำสงครามขยายอาณาจักร ไพร่พลในกำลังล้มตายลงเป็นจำนวนมาก ประกอบกับปีนั้นเกิดอุทกภัยใหญ่หลวงขึ้นในเมืองเชียงใหม่ ทำให้บ้านเรือนราษฎรเสียหายและผู้คนเสียชีวิตลงเป็นจำนวนมาก สภาพบ้านเมืองเริ่มอ่อนแอเกิดความไม่มั่นคง หลังจากพระองค์สิ้นพระชนม์ก็เกิดการจลาจลแย่งชิงราชสมบัติ ระหว่างขุนนางมีอำนาจมากขึ้น ถึงกับแต่งตั้งหรือถอดถอนเจ้าได้ เมื่อนครเชียงใหม่ศูนย์กลางอำนาจเกิดสั่นคลอน เมืองขึ้นต่าง ๆ ที่อยู่ในการปกครองของเชียงใหม่จึงแยกตัวเป็นอิสระ และไม่ส่งเครื่องราชบรรณาการอีกต่อไป ในยุคนี้ล้านนาถูกเข้าแทรกแซงอำนาจจากอาณาจักร์ล้านช้างและอยุธยาซึ่งล้านช้างเป็นฝ่ายชนะในการแทรกแซงล้านนา ส่งผลให้ล้านช้างได้เข้ามามีอิทธิพลเหนือหัวเมืองล้านนาทุกหัวเมืองซึ่งเจ้าเมืองแต่ละหัวเมืองได้ยอมอ่อนน้อมและอยู่ภายใต้อำนาจ ส่งผลให้อาณาจักร์ล้านนากลายเป็นรัฐในอารักขาของล้านช้างในที่สุดในระยะเวลาสั้นๆ ซึ่งพระยาโพธิสาลราชได้กลายเป็นจักรพรรดิที่อยู่เบื้องหลังของการรวมล้านนาเข้าไว้กับล้านช้างในช่วงสั้นๆโดยให้บุตรชายได้ปกครองเมืองเชียงใหม่ส่วนตนครองเมืองหลวงพระบางต่อไป ซึ่งเมืองหลวงพระบางในช่วงนี้มีอำนาจเหนือแคว้นล้านนาทุกหัวเมือง เมื่อกรุงศรีอยุธยาแตกครั้งที่ 1 พระเจ้าบุเรงนอง แห่งอาณาจักรตองอูได้ทำศึกมีชัยชนะไปทั่วทุกทิศานุทิศ จนได้รับการขนานนามพระเจ้าผู้ชนะสิบทิศ พระเจ้าบุเรงนองได้ทำศึกยึดครองนครเชียงใหม่เป็นประเทศราชได้สำเร็จ รวมทั้งได้เข้าได้ยึดเมืองลูกหลวงและเมืองบริเวณของเชียงใหม่ไปเป็นประเทศราชด้วย ในช่วงแรกนั้นทางพม่ายังไม่ได้เข้ามาปกครองเชียงใหม่โดยตรง เนื่องจากยุ่งกับการศึกกับกรุงศรีอยุธยา แต่ยังคงให้ "พระเจ้าเมกุฎิ" ทำการปกครองบ้านเมืองต่อตามเดิม แต่ทางเชียงใหม่จะต้องส่งเครื่องราชบรรณาการไปให้หงสาวดี ต่อมา "พระเจ้าเมกุฎิ" ทรงคิดที่จะตั้งตนเป็นอิสระ ฝ่ายพม่าจึงปลดออกและแต่งตั้ง "พระนางวิสุทธิเทวี" เชื้อสายราชวงศ์มังรายพระองค์สุดท้าย ขึ้นเป็นกษัตริย์เชียงใหม่แทน จนกระทั่งพระนางราชเทวีสิ้นพระชนม์ ทางฝ่ายพม่าจึงได้ส่งสาวถีนรตรามังซอศรีมังสรธาช่อ พระราชโอรสในพระเจ้าบุเรงนอง มาปกครองแทน พ.ศ. 2157 พระเจ้าอโนเพตลุนแห่งอังวะ ซึ่งเป็นราชนัดดาในพระเจ้าบุเรงนอง เห็นว่าตั้งแต่สิ้นเจ้าเมืองเชียงใหม่สาวถีนรตรามังซอศรีมังสรธาช่อ ซึ่งยอมเป็นประเทศราชของอยุธยา ตั้งแต่นั้นมาก็เกิดความวุ่นวายแย่งชิงอำนาจกันระหว่างฝ่ายพม่าคือ พระช้อย และฝ่ายล้านนาคือ พระชัยทิพ เห็นเป็นโอกาสดีอีกครั้งหนึ่งเลยยกมาตีเมืองเชียงใหม่ เชียงใหม่รู้ว่าพม่ายกมาก็ทิ้งเมืองพากันลงมาอยู่ที่ลำปาง แต่ในที่สุดก็เสียเมืองลำปางให้พม่า พ.ศ. 2207 พระเจ้าปเยแห่งอังวะได้ปฏิรูปการปกครองหัวเมือง ตั้งเมืองเชียงแสนเป็นอีกหัวเมืองหนึ่งคู่กับเมืองเชียงใหม่ และใช้เป็นฐานสำคัญในการยกกองทัพเข้าไปตีกรุงศรีอยุธยา นำไปสู่การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง รายนามผู้ปกครองเชียงใหม่ระหว่างปี พ.ศ. 2175 - 2270 เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายโดยอ้างอิงจากตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ผูกที่ 6 หรือหลักฐานชั้นหลังที่อ้างอิงตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ เช่น พงศาวดารโยนก อย่างไรก็ตาม ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ส่วนนี้ได้ถูกโต้แย้งว่านำเอาบันทึกของเชียงแสนและพม่ามาใช้โดยไม่ได้ตรวจสอบความถูกต้อง และมีเนื้อหาขัดแย้งกับหลักฐานของพม่า เชียงแสน และอยุธยา เจ้าฟ้าแสนเมืองครองเมืองเชียงแสนไปจนถึงปี พ.ศ
คณะศิลปประยุกต์และสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี

คณะศิลปประยุกต์และสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี (Faculty of Applied Arts and Architecture) เป็นคณะแรกของมหาวิทยาลัยที่จัดการเรียนการสอนทางด้านศิลปะในหลักสูตรระดับปริญญาตรี และในปี พ.ศ. 2558 ได้มีการเปิดรับนักศึกษาหลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิตเข้าศึกษานับว่าเป็นหลักสูตรแรกทางด้านสถาปัตยกรรมศาสตร์ของภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง เดิมคือ คณะศิลปประยุกต์และการออกแบบ (Faculty of Applied Arts and Design) คณะศิลปประยุกต์และสถาปัตยกรรมศาสตร์ เป็นแหล่งสร้างความรู้ทางการออกแบบโดยอาศัยศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นเป็นพื้นฐานสำคัญ รัฐบาลได้จัดตั้งมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ขึ้นตามนโยบายเร่งรัดที่พัฒนาชนบทและพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชากรในท้องถิ่น รวมทั้งความพยายามที่จะปรับเปลี่ยนสภาพการผลิตทางการเกษตรให้สอดคล้องกับการผลิตในภาคอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีได้มุ่งเน้นกำลังคนในสาขาวิชาต่าง ๆ ที่ขาดแคลน เพื่อสนองตอบแนวนโยบายของรัฐและความต้องการของชาติ โดยได้เปิดสอนใน 2 คณะวิชา ในระยะของการก่อตั้งมหาวิทยาลัย คือ คณะเกษตรศาสตร์ และคณะวิศวกรรมศาสตร์ เป็นสาขาที่พัฒนาบุคลากรให้มีความรู้ความสามารถด้านการเพิ่มผลผลิตที่ดีและมีคุณภาพ แต่ในการเสริมสร้างผลผลิตทั้งในภาคการเกษตร และในภาคอุตสาหกรรมที่มี อาจจะไม่ครอบคลุมสู่ผลสำเร็จในการพัฒนาระบบเศรษฐกิจโดยรวมไว้ โดยเฉพาะการพัฒนางานอาชีพในชุมชน การถักทอผ้าฝ้าย ผ้าไหม เครื่องปั้นดินเผา / เซรามิก งานโลหะ งานจักสาน เครื่องเรือนและอื่น ๆ ที่เป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นดั้งเดิมของประช ซึ่งจำเป็นต้องใช้หลักการทางศิลปะเพื่อการประยุกต์ใช้งานเสริมสร้างมูลค่าเพิ่มให้แก่ผลผลิต การแปรรูปทางการเกษตรและภาคอุตสาหกรรม ในรูปของงานออกแบบผลิตภัณฑ์ นับตั้งแต่ตัวผลผลิตทางการเกษตร ผลผลิตทางอุตสาหกรรม การบรรจุภัณฑ์ ผลผลิตทางการเกษตร / อุตสาหกรรมและการนำเสนอผลผลิตต่อลูกค้า ทั้งทางด้านการโฆษณาและประชาสัมพันธ์ ซึ่งต้องคำนึงถึงความต้องการทางการตลาด หรือผู้บริโภค ประโยชน์ใช้สอย รูปทรง สีสัน ความสวยงาม ตลอดจนความคงทนและคุณภาพในการใช้งานและการสร้างเอกลักษณ์ทางศิลปวัฒนธรรมให้แก่ท้องถิ่น สอดคล้องกับแนวนโยบายของรัฐในการสร้างความเข้มแข็งให้กับชุมชนในท้องถิ่นอันเป็นฐานกำลังสำคัญของระบบเศรษฐกิจในประเทศ โดยหลักการในการสร้างมูลค่าเพิ่มเหล่านี้ ต้องอาศัยความรู้วิชาการทางด้านศิลปประยุกต์และการออกแบบเป็นสำคัญ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี จึงเห็นชอบที่จะผลิตบัณฑิตในระดับปริญญาตรี โท เอก ในสาขาศิลปประยุกต์และการออกแบบในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และต่อมาปี 2559 ได้ทำการเปลี่ยนชื่อคณะเป็น "คณะศิลปประยุกต์และสถาปัตยกรรมศาสตร์" เพื่อให้ครอบคลุมกับการสาขาที่ทำการเรียนการสอน คณะศิลปประยุกต์และสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ได้แบ่งกลุ่มวิชาออกเป็น 2 กลุ่มวิชา ดังนี้ ปัจจุบัน คณะศิลปประยุกต์และสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เปิดทำการเรียนการสอนในสาขาวิชา ดังต่อไปนี้ หลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต (ศป.บ.) หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต (สถ.บ.) รายนามคณบดีคณะศิลปประยุกต์และสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมีดังนี้ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม มหาวิทยาลัยมหาสารคาม หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี และผู้รักษาการแทนคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น บทความสถานศึกษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
นครเชียงใหม่

รัตนติงสาอภินวปุรีสรีคุรุรัฎฐพระนครเชียงใหม่ (ไทยถิ่นเหนือ: ᩁᩢᨲ᩠ᨲᨶᨲᩥᩴᩈᩣᩋᨽᩥᨶᩅᨷᩩᩁᩦᩈᩕᩦᨣᩩᩁᩩᩁᩢᨭᩛᨻᩕᨶᨣᩬᩁᨩ᩠ᨿᨦᩉ᩠ᨾᩲ᩵) หรือ นครเชียงใหม่ เป็นประเทศราชในหัวเมืองเหนือของสยามตั้งแต่ปี พ.ศ. 2317 ภายหลังจากการขจัดอิทธิพลของพม่าออกจากดินแดนล้านนา ล้านนา เดิมเป็นอาณาจักรที่รุ่งเรืองมาตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 19 มีอาณาเขตกว้างขวาง ในยุคทองของอาณาจักรล้านนานั้น มีอาณาเขตกว้างใหญ่ไปจนถึงรัฐไทใหญ่, สิบสองปันนา, ล้านช้าง, พม่า และ สุโขทัย การขยายอำนาจของอาณาจักรล้านนาทำให้เกิดความขัดแย้งกับอาณาจักรอยุธยา จนเกิดสงครามกันหลายครั้ง ถึงแม้ยามล้านนาอ่อนแอ ก็ไม่เคยตกเป็นประเทศราชของอยุธยาอย่างแท้จริง อาณาจักรล้านนารุ่งเรืองอยู่สองร้อยกว่าปีก็ตกเป็นประเทศราชของพม่า ซึ่งเป็นช่วงเวลายาวนานกว่าสองร้อยกว่าปีเช่นกัน จนกระทั่งผู้นำของเมืองเชียงใหม่และลำปางได้เข้าขอความช่วยเหลือทางทหารต่อพระเจ้ากรุงธนบุรี จนสามารถขับไล่พม่าจากล้านนาไปได้ ล้านนาก็เป็นขัณฑสีมาของธนบุรีมานับแต่นั้น ภายหลังการกอบกู้เอกราชของล้านนาโดยการนำของพระเจ้ากาวิละ แต่เดิมพระองค์เป็นพระยานครลำปาง สืบเชื้อสายมาแต่พระยาไชยสงคราม (ทิพย์ช้าง) องค์ปฐมวงศ์ราชวงศ์ทิพย์จักร และเจ้าอนุชารวม 7 องค์ ภายใต้การสนับสนุนทัพหลวงในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีแล้ว ล้านนาจึงได้เข้ามาอยู่ในฐานะประเทศราชของกรุงธนบุรีตั้งแต่นั้น หลังจากสมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกปราบดาภิเษกขึ้นครองราชย์เป็นปฐมบรมกษัตริย์แห่งราชวงศ์จักรีแล้ว ด้วยความสัมพันธ์ในฐานะพระญาติระหว่างราชวงศ์จักรีและราชวงศ์ทิพย์จักร เนื่องด้วยเจ้าศรีอโนชา พระขนิษฐาในพระเจ้ากาวิละ ได้เป็นพระอัครชายาในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท กอปรกับพระเจ้ากาวิละและเจ้านายฝ่ายเหนือได้ถวายความจงรักภักดีต่อราชวงศ์จักรีมาแต่ก่อนสร้างกรุงรัตนโกสินทร์ ได้ทรงสู้ขับไล่ข้าศึกพม่าให้พ้นแผ่นดินล้านนา ขยายขอบขัณฑสีมาอาณาจักรออกไปอย่างกว้างใหญ่ ได้กวาดต้อนผู้คนและสิ่งของจากหัวเมืองน้อยใหญ่ที่หนีภัยสงครามในช่วงที่พม่ายึดครอง และทรงสร้างบ้านแปงเมืองอาณาจักรล้านนาใหม่ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เฉลิมพระนามพระยากาวิละขึ้นเป็น พระบรมราชาธิบดี เป็นพระเจ้าประเทศราชปกครองเมืองเชียงใหม่และ 57 หัวเมืองล้านนา พระเจ้ากาวิละได้ทรงส่งพระญาติเจ้านายบุตรหลานไปปกครองหัวเมืองล้านนา อันประกอบด้วย นครเชียงใหม่, นครลำปาง และนครลำพูน รวมถึง เมืองพะเยา และเมืองเชียงราย โดยมีนครเชียงใหม่เป็นราชธานี มีอิสระในการปกครองราชอาณาจักร โดยนครประเทศราช มีหน้าที่สำคัญดังนี้ เมืองเชียงใหม่เปนเมืองขึ้นกรุงเทพก็จริง แต่เปนประเทศราช กฎหมายแผ่นดินแลธรรมเนียมบ้านเมืองเขาก็ใช้ตามนิใสเขา ไม่ได้เอากฎหมายที่กรุงเทพไปใช้ เมืองเหล่านี้กฎหมายเขาแรงนัก ทำผิดก็ฆ่าเสียง่ายๆ... แล้วก็เปนบ้านป่าเมืองดง ธรรมเนียมเมืองนั้นก็เปนทำเนียมป่าทำเอาตามชอบใจ ก่อนรัชสมัยของพระเจ้าอินทวิชยานนท์ ในวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2411 มีศาสนาจารย์แมคกิลวารีและครอบครัวมิชชันนารีได้อพยพขึ้นมาศัยอยู่ที่นครเชียงใหม่ ตั้งจุดประกาศศาสนาโดยเริ่มจัดการศึกษาแบบตะวันตก โดยมีนางโซเฟีย รอยซ์ แมคกิลวารีได้เริ่มให้มีการศึกษาสำหรับสตรีครั้งแรกในปี พ.ศ. 2418 ต่อมาในปี พ.ศ. 2422 นางสาวแมรี แคมป์เบลล์ และเอ็ดนา โคลได้มาจัดระเบียบโรงเรียนสตรี บริเวณเชิงสะพานนวรัฐ จนกลายมาเป็นโรงเรียนดาราวิทยาลัยในปัจจุบัน ส่วนการศึกษาสำหรับเด็กชายนั้น ได้มีการจัดตั้ง "โรงเรียนเด็กชายวังสิงห์คำ" ขึ้นที่บริเวณที่เรียกว่า วังสิงห์คำ เมื่อ พ
ปัสสาวะ

ปัสสาวะ (ภาษาปากว่า ฉี่ หรือ เยี่ยว) เป็นของเสียในรูปของเหลวที่ร่างกายขับถ่ายออกมาโดยไต ด้วยกระบวนการกรองจากเลือดและขับออกทางท่อปัสสาวะ ซึ่งเป็นผลจากกระบวนการสร้างและสลายในระดับเซลล์ (cellular metabolism) แล้วทำให้เกิดสารประกอบไนโตรเจนที่เป็นของเสียจำนวนมาก ซึ่งจำเป็นต้องกำจัดออกจากกระแสเลือด ปัสสาวะไม่เป็นพิษ แม้ปัสสาวะประกอบด้วยสารเคมีที่ร่างกายไม่ต้องการ ซึ่งสามารถทำให้ระคายเคืองผิวหนังและตาได้ แต่ถ้าหากผ่านกระบวนการกรองที่เหมาะสม จะสามารถสกัดน้ำออกมาเป็นน้ำดื่มได้ อย่างเช่นน้ำดื่มของนักบินอวกาศ ปัสสาวะทั่วไปอาจมีสีแตกต่างกันตั้งแต่ใสไม่มีสีจนถึงสีอำพันเข้ม ขึ้นอยู่กับระดับความอวบน้ำ (hydration) ของร่างกายและองค์ประกอบอื่น ๆ นักชีวเคมีได้วิจัยสารต่าง ๆ ในปัสสาวะพบว่า 95% เป็นน้ำ 2.5 % เป็นยูเรีย อีก 2.5% เป็นสารอื่น ๆ ถ้าแยกส่วนประกอบที่เป็นมิลลิกรัมออกมาในน้ำปัสสาวะ 100 ซีซี จะพบว่ามี สีน้ำตาล เกิดจากการดื่มน้ำน้อย ทำให้มีของเสียปะปนกับปัสสาวะมาก ปรกติต้องดื่มน้ำมาก ๆ จึงจะทำให้ปัสสาวะมีสีใส ปัสสาวะของคนเราและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมล้วนมีกลิ่นคาวเพราะมีกรดยูเรียอยู่ภายในปัสสาวะ โดยทั่วไปปัสสาวะจะค่อนข้างมีความเป็นกรดอยู่เล็กน้อย pH ประมาณ 6.0 แต่ก็อาจมีค่าเป็นกลางหรือเป็นด่างเล็กน้อยก็ได้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับปริมาณน้ำที่ดื่ม ประเภทอาหาร และยาที่บริโภค โดยช่วงอ้างอิงของค่าความเป็นกรด-ด่าง (pH) ของปัสสาวะนั้นจะอยู่ที่ 4.6 – 8.0 ส่วนสาเหตุที่ทำให้ปัสสาวะปกติมีความเป็นกรดเล็กน้อยนั้นก็เนื่องมาจากร่างกายขับไฮโดรเจนไออน (H+ ion) ออกมาทางน้ำปัสสาวะเพื่อรักษาสมดุลของกรดเป็นด่างในร่างกายนั่นเอง การตรวจน้ำตาลในปัสสาวะเราสามารถใช้สารละลายเบเนดิกต์ตวจสอบได้ แต่เดิมมาคนยุคโบราณคิดว่าสีเหลืองของปัสสาวะมาจากแร่ทองคำ นักเล่นแร่แปรธาตุสมัยนั้นได้ใช้เวลานานมากในการที่สกัดเอาแร่ทองคำออกมาจากปัสสาวะให้ได้ แต่ความพยายามดังกล่าวกลับทำให้เกิดการค้นพบฟอสฟอรัสขาว ซึ่งค้นพบโดยนักเล่นแร่แปรธาตุชาวเยอรมัน วิคเตอร์ แวนาโนวิกซ์ (Victor Wernanowicz) ใน พ.ศ. 2212 (ค.ศ. 1669) ขณะที่เขากำลังกลั่นปัสสาวะหมัก และใน พ.ศ. 2316 (ค
ความขุ่น

ความขุ่น (อังกฤษ: turbidity) หมายถึง ภาวะที่ของไหลมีความขุ่นหรือมัวเพราะได้รับการปนเปื้อนจากอนุภาคต่าง ๆ หรือสารแขวนลอยหลากขนาด ภาวะนี้ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเช่นเดียวกับหมอกควันในอากาศ และยังใช้เป็นมาตรสำคัญมาตรหนึ่งในการทดสอบคุณภาพของน้ำและการวัดความขุ่นในของไหลอื่นอีกด้วย ของไหลสามารถมีวัตถุแขวนลอยอยู่ได้ ซึ่งอาจประกอบจากอนุภาคที่มีขนาดแตกต่างกันได้ ซึ่งกรณีของเหลวมีวัตถุแขวนลอย หากวัตถุแขวนลอยนั้นมีขนาดใหญ่และหนักพอวัตถุนั้นก็จะจมลงอย่างรวดเร็วสู่ก้นภาชนะ ขณะที่อนุภาคที่เล็กมากจะค่อยๆ จมลงหรือไม่จมลงเลยถ้าของเหลวนั้นได้รับการสั่นอยู่เป็นประจำหรืออนุภาคนั้นมีลักษณะเป็นคอลลอยด์ ของแข็งจนาดเล็กเหล่านี้ก็เป็นสาเหตุให้ของเหลวเกิดการขุ่นได้ ในการวัดความขุ่นมีอยู่หลายวิธี การวัดความขุ่นเริ่มจากการวัดความใสของน้ำก่อน เนื่องจากน้ำเป็นสิ่งที่ใสและใกล้ตัว โดยปรากฏหลักฐานครั้งแรกโดย บาทหลวงอังเจโล เซคคีนักดาราศาสตร์ที่ปรึกษาสันตะปาปาได้ใช้จานกลมผูกลวดในการวัดความใสของน้ำใน ค.ศ. 1865 ซึ่งครั้งแรกเขาได้ใช้จานสองชนิด คือจานที่ทำจากดินเหนียวสีขาวขนาด 43 เซนติเมตร กับจานที่ทำจากผ้าใบสีขาวขนาด 60 เซนติเมตร ค่อยๆ หย่อนลงในน้ำจนมองไม่เห็น ซึ่งจุดที่ตื้นที่สุดที่ไม่เห็นจานนั้น เรียกว่า "ความลึกของเซคิ" (อังกฤษ: The Secchi depth) วิธีนี้จึงเรียกว่าวิธีการทดสอบโดยใช้ เซคิดิสก์ (อังกฤษ: Secchi Disk) ซึ่งการทดสอบนี้เป็นจุดเริ่มของทฤษฎีการวัดความขุ่น ความลึกของเซคินั้นจะเกิดขึ้นเมื่อค่าของความสะท้อน (อังกฤษ: reflectance) เท่ากับความเข้มของแสงที่สะท้อนจากน้ำ (อังกฤษ: light backscattered from the water) โดยความลึกของเซคิ ในหน่วยเมตรถูกหารด้วยค่าค่าหนึ่งจนเหลือ 1.7 ค่านั้นเรียกว่าสัมประสิทธิ์การลดทอน (อังกฤษ: attenuation coefficient) หรืออาจเรียกได้ว่าสัมประสิทธิ์การสิ้นสูญ (อังกฤษ: extinction coefficient) ซึ่งสัมประสิทธิ์การลดทอนของแสงนี้จะแทนด้วยตัวอักษร k ซึ่งสามารถใช้ในกฎของเบียร์-แลมเบิร์ตได้ดังนี้ ใช้ในการหา I zหรือความเข้มของแสงที่ระดับความลึก z จาก I 0ความเข้มของแสงที่ผิวน้ำ  ภายหลังจึงมีความพยายามใช้แสงด้วยวิธีต่างๆ ในการวัดความขุ่นของของไหลหน่วยการวัดความขุ่นที่ใช้กันอย่างกว้างขวางที่สุดก็คือ FTU (Formazin Turbidity Unit) ขณะที่องค์การระหว่างประเทศว่าด้วยการมาตรฐาน (อังกฤษ: ISO) ได้ใช้หน่วยมาตรฐานในการวัดความขุ่นเป็นหน่วย FNU (Formazin Nephelometric Units) บทความวิทยาศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
การลงประชามติว่าด้วยรัฐธรรมนูญแห่งฝรั่งเศส ค.ศ. 1958

ประธานเฌราร์ ลาร์แช ประธานยาแอล โบรน-ปีแว การลงประชามติว่าด้วยรัฐธรรมนูญแห่งฝรั่งเศส พ.ศ. 2501 (ฝรั่งเศส: Référendum sur la Cinquième République) เป็นกิจกรรมที่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2501 เพื่อให้ประชาชนชาวฝรั่งเศสออกเสียงแสดงความเห็นชอบหรือไม่ซึ่งรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ของตน รัฐธรรมนูญฉบับนี้ร่างขึ้นโดยนายชาลส์ เดอ โกล รัฐบุรุษชาวฝรั่งเศส มีสาระสำคัญเป็นการสถาปนาระบอบการปกครองของประเทศฝรั่งเศสให้เป็นสาธารณรัฐ เรียกว่า "สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 5"
แม่น้ำลพบุรี

แม่น้ำลพบุรี เป็นลำน้ำสาขาที่แยกออกจากแม่น้ำเจ้าพระยา ก่อนไหลไปรวมเข้ากับแม่น้ำป่าสัก มีความยาวทั้งหมด 85 กิโลเมตร ต้นน้ำของแม่น้ำลพบุรีอยู่ที่แม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณตำบลต้นโพธิ์ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี ไหลทางตะวันออกผ่านอำเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี, อำเภอท่าวุ้ง และอำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี ก่อนไหลลงไปทางใต้เข้าเขตอำเภอบ้านแพรก, อำเภอมหาราช, อำเภอบางปะหัน, อำเภอนครหลวง และไหลมาบรรจบกับแม่น้ำป่าสักหน้าตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ถึงจะมาบรรจบกับแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณหน้าวัดพนัญเชิง ตำบลหอรัตนไชย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา รวมความยาวที่ไหลผ่านจังหวัดพระนครศรีอยุธยาประมาณ 63 กิโลเมตร แต่เดิมแม่น้ำลพบุรีสายเก่าไหลไปรวมกับแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณวัดขุนยวนโดยมีลักษณะไหลโอบบริเวณเกาะเมืองด้านเหนือไปทางตะวันตก ครั้นได้มีการขุดลอกคลองเชื่อมระหว่างแม่น้ำลพบุรีกับแม่น้ำป่าสักที่อยู่ทางทิศตะวันออกบริเวณวัดตองปุ เรียกว่า "คูขื่อหน้า" ทำให้กรุงศรีอยุธยามีสัณฐานเป็นเกาะ กลายเป็นคูเมืองทางเหนือของกรุงศรีอยุธยา อีกทั้งแม่น้ำลพบุรีไหลลงแม่น้ำป่าสักมากขึ้นเพราะระยะทางใกล้กว่า ส่วนแม่น้ำลพบุรีสายเดิมที่ไหลลงสู่แม่น้ำเจ้าพระยาก็ตื้นเขินและแคบลงเรียกกันว่า "คลองเมือง" มนุษย์ใช้ประโยชน์จากแม่น้ำลพบุรีมาไม่น้อยกว่า 3,000 ปีแล้ว จนเป็นแหล่งชุมชนที่พัฒนาเป็นบ้านเมืองแล้วเป็นรัฐ ได้แก่ รัฐทวารวดี, รัฐละโว้-อโยธยา ก่อนพัฒนาเป็นกรุงศรีอยุธยาในกาลต่อมา ในยุคทวารวดี สายน้ำนี้เป็นเส้นทางเชื่อมต่อกับคลองและสายน้ำไปยังเมืองบางไผ่ (อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี), เมืองจันเสน (อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์), เมืองอู่ตะเภา (อำเภอมโนรมย์ จังหวัดชัยนาท) ดังจะพบวัดเก่าสมัยอยุธยาเรียงรายตามลำน้ำอยู่เป็นจำนวนมาก ทั้งนี้พระยาโบราณราชธานินทร์ (พร เดชะคุปต์) ได้สันนิษฐานไว้ในหนังสือ "ระยะทางเสด็จพระราชดำเนินประพาสตั้งแต่พระราชวังจันทรเกษมถึงจังหวัดลพบุรี" ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า "เส้นทางสายนี้คงเป็นแม่น้ำลพบุรีสายเดิม และพระนางจามเทวีเดินทางจากละโว้ ขึ้นไปครองเมืองหริภุญไชย ผ่านตามเส้นทางน้ำที่ไหลไปบรรจบกับแม่น้ำเจ้าพระยาแถบหลังอำเภอพยุหะคีรี" ในอดีตแม่น้ำลพบุรีมีความสำคัญในด้านการคมนาคมทางน้ำ ที่จังหวัดลพบุรีมีการใช้ลำน้ำนี้เพื่อติดต่อค้าขายกับกรุงเทพมหานคร โดยมีท่าเรือสำหรับเดินทางไปยังกรุงเทพฯ ที่ท่าน้ำตรงข้ามวัดพรหมาสตร์ นอกจากนี้ชาวบ้านยังใช้เดินทางไปต่างเมือง คือเมืองสิงห์บุรีและบ้านแพรก แต่ปัจจุบันผู้คนนิยมเดินทางด้วยรถยนต์ การสัญจรทางน้ำในแม่น้ำลพบุรีจึงหายไป จากการสำรวจสภาพน้ำของแม่น้ำลพบุรีในปี พ.ศ. 2546 พบว่าอยู่ในเกณฑ์พอใช้ และจากการสำรวจในปี พ.ศ. 2554 พบว่าแม่น้ำลพบุรีมีคุณภาพน้ำที่ดีขึ้นกว่าปีที่แล้ว อยู่ในเกณฑ์เสื่อมโทรมมากร้อยละ 25 และอยู่ในเกณฑ์ดีร้อยละ 25 อย่างไรก็ตามในปัจจุบันแม่น้ำลพบุรีมีปัญหาโคลนตมและวัชพืชสะสมจนตื้นเขิน แม่น้ำลพบุรียังมีความสมบูรณ์อยู่มาก โดยกรมประมงได้มีการปล่อยปลา และกุ้งจำนวนมาก เนื่องในโอกาสพิธีสำคัญต่าง ๆ
ระบบสารสนเทศเพื่อการจัดการ

ระบบสารสนเทศเพื่อการจัดการ หรือ เอ็มไอเอส (อังกฤษ: management information system - MIS) หมายถึง ระบบคอมพิวเตอร์ หรือขั้นตอนที่ช่วยในการจัดเก็บสารสนเทศเพื่อใช้ในการบริหารและการจัดการองค์กรได้อย่างมีประสิทธิภาพ ระบบสารสนเทศเพื่อการจัดการนี้จะมีส่วนครอบคลุมถึง บุคคล เอกสาร เทคโนโลยี และขั้นตอนในการทำงาน เพื่อที่จะแก้ปัญหาทางธุรกิจไม่ว่าทาง ราคา สินค้า บริการ หรือกลยุทธต่างๆ ระบบสารสนเทศเพื่อการจัดการจะแตกต่างจากระบบสารสนเทศทั่วไป กล่าวคือระบบนี้จะใช้ในการวิเคราะห์ระบบอื่นๆ เพื่อนำมาประยุกต์ใช้ ในทางวิชาการคำว่าระบบสารสนเทศเพื่อการจัดการนี้ถูกใช้ในส่วนของรูปแบบการจัดการข้อมูล เช่น ระบบผู้เชี่ยวชาญ หรือ ระบบช่วยในการตัดสินใจ "การกระทำที่จะถูกนำไปสร้างระบบข้อมูลที่แก้ปัญหาขององค์กรที่เรียกว่าการพัฒนาระบบ".  เหล่านี้รวมถึงการวิเคราะห์ระบบการออกแบบระบบการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ / การดำเนินการทดสอบการแปลง, การผลิตและการบำรุงรักษาในที่สุด การกระทำเหล่านี้มักจะเกิดขึ้นในลำดับที่กำหนด แต่บางคนอาจจำเป็นต้องทำซ้ำหรือจะประสบความสำเร็จไปพร้อม ๆ กัน แปลงเป็นกระบวนการของการเปลี่ยนแปลงหรือการแปลงระบบเก่าเป็นใหม่ ซึ่งสามารถทำได้ในสามวิธีขั้นพื้นฐาน แต่วิธีการใหม่ (ต้นแบบการเขียนโปรแกรมมาก, JAD, ฯลฯ ) จะเปลี่ยนวิธีการแปลงเหล่านี้แบบดั้งเดิมในหลายกรณี: บทความวิชา ความรู้ และศาสตร์ต่างนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวาณีรัตนกัญญา

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวาณีรัตนกัญญา (27 มกราคม พ.ศ. 2401 – 24 มกราคม พ.ศ. 2479) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแก้ว พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวาณีรัตนกัญญา ประสูติเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2400 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2401) เป็นพระราชธิดาองค์ที่ 39 ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแก้ว (สกุลเดิม บุรณศิริ) เมื่อครั้งยังทรงพระเยาว์มีโรคไข้หวัดระบาดภายในพระบรมมหาราชวัง พระองค์ประชวรไข้อย่างรุนแรง พร้อมกับเจ้าจอมเขียน ในรัชกาลที่ 4 ซึ่งเป็นบาทบริจาริกา ต้องรักษาพระอาการประชวรอยู่หลายวันจึงหายจากพระอาการประชวร ดังปรากฏในพระราชหัตถเลขาของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถึงพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปัทมราช ความว่า "วาณีรัตนกัญญา บุตร์หญิงของหม่อมฉันคนหนึ่ง ซึ่งเปนบุตร์มารดาชื่อแก้วนั้น ป่วยลงคนหนึ่ง อาการมากหมอไม่รับ อยู่หลายวันก็หาย หาตายไม่..." เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ชาววังตายมากถึง 43 คน เจ้าจอมมารดาแก้วยักยอกนำทรัพย์สินของพระองค์เจ้าวาณีรัตนกัญญาไปผลาญเพราะติดการพนัน ทำให้พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวกริ้วคุณจอมนางนี้และพาลไม่โปรดพระราชธิดาพระองค์นี้ด้วย ด้วยเหตุนี้พระองค์เจ้าวาณีรัตนกัญญาจึงทรงตั้งใจเล่าเรียนกับแอนนา ลีโอโนเวนส์ ด้วยหวังว่าพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจะทรงพอพระทัย และทรงนำความรู้ที่ได้ถ่ายทอดแก่เน้ย นางทาสในพระองค์จนถึงขั้นอ่านและแปลภาษาอังกฤษได้ ต่อมาเจ้าจอมมารดาแก้วเล่นพนันอีกและเสียนางทาสชื่อเน้ยของพระองค์เจ้าวาณีรัตนกัญญาไป คราวนี้พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงสั่งลงโบยคุณจอมท่านนี้ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวาณีรัตนกัญญามีพระทัยเอื้อเฟื้อพระราชทานสิ่งของแก่กองเสือป่า เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรุณวดี

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรุณวดี (13 มกราคม พ.ศ. 2401 – 26 สิงหาคม พ.ศ. 2476) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาหรุ่น พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรุณวดี เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 38 ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาหรุ่น (เจ้าจอมมารดาหรุ่นเป็นหลานปู่ของ เจ้าพระยาอรรคมหาเสนา (บุญมา) พี่ชายของเจ้าพระยาอรรคมหาเสนา (บุนนาค) ต้นราชนิกุล บุนนาค) ประสูติเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2400 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2401) พระองค์ทรงดำรงตำแหน่งเป็นองค์กุลเชษฐ์แห่งพระบรมวงศานุวงศ์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ตราบจนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2476 สิริพระชันษา 75 ปี
หม่อมเจ้าพัฒนายุคุณวรรณ ดิศกุล

หม่อมเจ้าพัฒนายุคุณวรรณ ดิศกุล หรือ หม่อมเจ้าพัฒนายุ ดิศกุล (8 มกราคม พ.ศ. 2441 (2440) – 3 ธันวาคม พ.ศ. 2516) เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ประสูติแต่หม่อมลำดวน ดิศกุล ณ อยุธยา (สกุลเดิม วสันต์สิงห์) มีพระนามลำลองว่า ท่านหญิงเหลือ หม่อมเจ้าพัฒนายุคุณวรรณ เป็นพระธิดาสององค์แรกที่ประสูติแต่หม่อมลำดวน เมื่อแรกประสูติทรงมีคู่แฝด แต่สิ้นชีพตักษัยเมื่อชันษาเพียง 3 เดือน  เมื่อชันษา 6 ปี ก็เข้าถวายตัวอยู่ในสำนักของพระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา ในพระบรมมหาราชวังจนเติบใหญ่ หม่อมเจ้าพัฒนายุคุณวรรณ เป็นผู้ติดตามใกล้ชิดสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ พร้อมกับหม่อมเจ้าพูนพิศมัย ดิศกุล และหม่อมเจ้าพิไลยเลขา ดิศกุล เมื่อครั้งที่ทรงลี้ภัยไปประทับที่ปีนัง ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 ระหว่าง พ.ศ. 2476 – 2485 จนสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เสด็จกลับมาสิ้นสิ้นพระชนม์ที่วังวรดิศ เมื่อ พ.ศ. 2486 หม่อมเจ้าพัฒนายุคุณวรรณ สิ้นชีพตักษัยเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม

โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม ตั้งอยู่ที่ 85 ถนนมาลัยแมน ตำบลนครปฐม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม เป็นส่วนราชการหนึ่งของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม โดยแนวคิดการจัดตั้งนั้นมาจากนายนิทัศน์ เพียกขุนทด อธิการวิทยาลัยครูนครปฐมในขณะนั้น จัดตั้งขึ้นเพื่อสนองนโยบายของกรมการฝึกหัดครู (สภามหาวิทยาลัยราชภัฏในปัจจุบัน) เพื่อให้วิทยาลัยครูผลิตครูอย่างมีประสิทธิภาพ สมบูรณ์ ทั้งในด้านภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ โรงเรียนสาธิตจึงเป็นแหล่งฝึกปฏิบัติประสบการณ์วิชาชีพครูและศึกษา ค้นคว้าวิจัยทดลองของอาจารย์และนักศึกษาสาขาวิชาการศึกษา ในปัจจุบัน โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม เปิดทำการเรียนการสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6 แผนการเรียนวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ จำนวน 3 ห้องเรียน โดยเคยทำสถิติเป็นโรงเรียนที่ได้คะแนน O-NET ม.3 สูงที่สุดในประเทศไทยติดต่อกัน 3 ปีซ้อนในปีการศึกษา 2548-2550 และ O-NET ม.6 สูงเป็นอันดับ 3 ของประเทศ ในปีการศึกษา 2554 ปัจจุบันโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม เปิดสอนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6 เปิดสอนระดับชั้นละ 3 ห้องเรียน รวมเป็น 18 ห้องเรียน โดยมี รศ.วีระศักดิ์ ชื่นตา เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน มีอาจารย์ประจำโรงเรียนและอาจารย์ประจำจากภาควิชาต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐมและอาจารย์ชาวต่างประเทศทำหน้าที่สอน การดำเนินงานของโรงเรียนได้รับความร่วมมือ และการสนับสนุนอย่างดียิ่งจากสมาคมผู้ปกครอง ครู และศิษย์เก่าโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม ทั้งในด้านบริหารโรงเรียน การจัดการเรียนการสอน ตลอดจนการจัดกิจกรรมต่าง ๆ ให้ลุล่วงไปด้วยดี โรงเรียนสาธิตมี 2 อาคาร คือ อาคารเรียนเก่า มี 5 ชั้น และ อาคารวิทยาศาสตร์และหอประชุม (อาคารใหม่) มี 6 ชั้น โดยอาคารใหม่สร้างเพื่อเป็นห้องทดลองวิทยาศาสตร์ ห้องสมุด ห้องสืบค้นทางอิเล็กทรอนิกส์ ห้องประชุมเล็ก ห้องคอมพิวเตอร์ และห้องประชุม สีแดง และสีชมพู อีกหนึ่ง สัญลักษณ์ของโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม ยังมีดอกเฟื่องฟ้า สีแดง-ชมพู อีกด้วย คำร้องและทำนอง อาจารย์เผดิมศักดิ์ ปอศรี เพลงมาร์ชเฟื่องฟ้า ถูกประพันธ์ขึ้นในสมัยที่โรงเรียนยังใช้ชื่อ "โรงเรียนสาธิตวิทยาลัยครูนครปฐม" โดยเกิดจากความต้องการของอาจารย์เผดิมศักดิ์ ปอศรี ที่ต้องการให้โรงเรียนมีเพลงสำหรับเปิดเชิญธงเมื่อชนะการแข่งกีฬา ในช่วงกีฬาสาธิตราชภัฏสัมพันธ์ในปีที่โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐมเป็นเจ้าภาพ ประธานนักเรียนของโรงเรียนมีความคิดที่จะแต่งเพลง เพื่อใช้เป็นเพลงประจำงานกีฬา ต่อมา เพลงนี้ถูกใช้เป็นสัญญาณเรียกเข้าแถว ซึ่งจะเปิดทุก ๆ วันที่มีการเรียน ในเวลา 07:55 น. โดยเปิดควบคู่กับเพลงมาร์ชเฟื่องฟ้า บทความสถานศึกษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
หม่อมเจ้าจงจิตรถนอม ดิศกุล

หม่อมเจ้าจงจิตรถนอม ดิศกุล (3 สิงหาคม พ.ศ. 2429 - 23 กันยายน พ.ศ. 2521) เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ประสูติแต่หม่อมนวม ดิศกุล ณ อยุธยา (สกุลเดิม โรจนดิศ) มีพระนามลำลองว่า ท่านหญิงใหญ่ เมื่อเยาว์วัยประทับอยู่ในพระราชสำนักของสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้า สุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี และมีความสามารถในการทำอาหารเป็นอย่างดี ด้วยความที่เป็นพระธิดาองค์ใหญ่ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ จึงมีหน้าที่ดูแลวังวรดิศ และประกอบกรณียกิจแทนพระบิดาขณะที่พระบิดาไม่ได้ประทับในพระนคร นอกจากนี้หม่อมเจ้าจงจิตรถนอมยังมีศักดิ์เป็นหลานย่าของเจ้าจอมมารดาชุ่ม ภายหลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง เมื่อสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เสด็จไปลี้ภัยที่ปีนัง ระหว่าง พ.ศ. 2476 - พ.ศ. 2485 หม่อมเจ้าจงจิตรถนอมประทับอยู่ที่เรือนไม้ของเจ้าจอมมารดาชุ่ม ภายในวังวรดิศ พร้อมกับหม่อมเจ้ามารยาตรกัญญา ดิศกุล ขนิษฐา  หม่อมเจ้าจงจิตรถนอม ดิศกุล สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2521 สิริชันษา 92 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ