nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
สาโรจน์ ชวนะวิรัช

สาโรจน์ ชวนะวิรัช (เกิด 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2485) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในรัฐบาลของนายสมัคร สุนทรเวช เป็นรัฐมนตรีที่มีระยะเวลาอยู่ในตำแหน่งสั้นที่สุด ก่อนจะพ้นจากตำแหน่งพร้อมกับคณะรัฐมนตรีทั้งคณะ ในอีก 2 วันถัดจากวันรับตำแหน่ง สาโรจน์ ชวนะวิรัช เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 จบการศึกษาปริญญาตรี และปริญญาโท สาขารัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา และผ่านการศึกษาอบรมจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่นปี พ.ศ. 2531 นายสาโรจน์ ชวนะวิรัช เริ่มรับราชการเป็นเจ้าหน้าที่การทูต ระดับ 4 ประจำกองพิธีการ กรมพิธีการทูต เมื่อปี พ.ศ. 2510 และมีความเจริญเติบโตในหน้าที่การงานมาตามลำดับ กระทั่งในปี พ.ศ. 2524 ได้รับแต่งตั้งเป็นอธิบดีกรมองค์การระหว่างประเทศ จากนั้นในปี พ.ศ
เคย

เคย หรือ เคอย "ชื่อกุ้งขนาดเล็กหลายชนิดหลายสกุล ใน 2 วงศ์ ได้แก่ วงศ์ Myside เช่น เคยตาดำ [Mesopodopsis orientalis (Tattersall)] อันดับ Mysidacea และวงศ์ Sergestodae เช่น เคยตาแดง (Acetes erythraeus Nobill) อันดับ Decapoda ขนาดยาวไม่เกิน 3.4 เซนติเมตร มีหนวด 2 แฉก ลำตัวแบนข้าง เปลือกบางใส เนื้อยุ่ย เหมาะสำหรับใช้หมักเกลือทำกะปิและน้ำเคย" (อ้างอิงจาก พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔) ในกลุ่มกุ้ง-กั้ง-ปู ซึ่งเป็นสัตว์สำคัญโดยเฉพาะของแพลงก์ตอน ที่เป็นอาหารของ วาฬบาลีน, ปลากระเบนราหูน้ำเค็ม, ปลาฉลามวาฬและแมวน้ำกินปู รวมทั้งนกทะเลบางสปีชีส์ที่กินเคยแต่เพียงอย่างเดียว กุ้งเคยจัดเป็นครัสเตเชียนขนาดเล็ก รูปร่างคล้ายกุ้ง แต่ตัวเล็กกว่า และไม่มีกรีแหลมๆที่บริเวณหัวเหมือนกุ้ง ตัวสีขาวใส มีตาสีดำ มีขนาดยาวประมาณ 1.5 เซนติเมตร มีเปลือกบางและนิ่ม อาศัยอยู่ตามบริเวณรากไม้ตามป่าชายเลน เช่น ต้นโกงกาง แสม ลำพู ชาวบ้านมักจะออกช้อนตัวเคยกันในเวลาเช้า ช้อนกันได้ทุกวันเพราะมีอยู่มากทุกฤดูกาล จะดำรงชีวิตอยู่ใกล้ผิวทะเลโดยไม่จมลงไป ซึ่งอาจจะอยู่ในน้ำลึกประมาณหน้าแข้งถึงระดับหน้าอก ในแถบขั้วโลกใต้จะเป็นแพลงก์ตอนที่มีขนาดใหญ่ มันจะเป็นอาหารที่สำคัญของปลาวาฬ ส่วนในอ่าวไทยเป็นแพลงก์ตอนที่มีขนาดเล็กอยู่ตามชายฝั่ง ในนากุ้งและบ่อปลา ลักษณะที่สำคัญคือ ในตัวเมียจะมีถุงไข่ที่ติดอยู่กับท้องตั้งแต่กำเนิด จึงมีชื่อเรียกว่า กุ้งโอปอสซั่ม (Opossum shrimp) สำหรับตัวเคยที่ใช้ทำกะปิ มีอยู่ 5 สกุลคือ ที่มา: http://www.siamculture.org เก็บถาวร 2005-09-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน บทความสัตว์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เพนกวินราชา

เพนกวินราชา หรือ เพนกวินกษัตริย์ (อังกฤษ: King penguin; ชื่อวิทยาศาสตร์: Aptenodytes patagonicus) เป็นเพนกวินที่ใหญ่เป็นที่สองของเพนกวินที่ใหญ่ที่สุด มีน้ำหนักระหว่าง 11 ถึง 16 กิโลกรัม มีความสูงเกือบ 1 เมตร รองจากเพนกวินจักรพรรดิ เพนกวินราชามีสองชนิดย่อยคือ A. p. patagonicus ที่พบในมหาสมุทรแอตแลนติกตอนใต้ และ A. p. halli พบที่อื่น เป็นเพนกวินที่กินปลาเล็กเป็นอาหารส่วนใหญ่เป็น ปลาโคม และ ปลาหมึก และไม่ค่อยกินเคย หรือ ครัสเตเชียน เช่น สัตว์ในมหาสมุทรใต้อื่น ๆ เมื่อหาอาหารเพนกวินราชาจะดำน้ำลึกกว่า 100 เมตร บางครั้งก็กว่า 200 เมตรซึ่งลึกกว่าเพนกวินอื่น ๆ และหากินออกไปได้ไกลกว่า 3 ไมล์ นอกไปจากเพนกวินจักรพรรดิซึ่งเป็นเพนกวินสกุลเดียวกัน เพนกวินราชาที่หมู่เกาะปรินซ์เอ็ดเวิร์ดนอกจากจะตกเป็นเหยื่อของปลาฉลาม, วาฬเพชฌฆาต แล้ว ยังตกเป็นเหยื่อของแมวน้ำขนสีน้ำตาล อีกด้วย เพนกวินราชาวางไข่เพียงใบเดียว ฟักบนแผ่นหนังที่ฝ่าตีน พ่อแม่นกจะเลี้ยงลูกเป็นระยะเวลา 10-13 เดือน ลูกนกที่โตแล้วจะมีสีขนเปลี่ยนไป จนครั้งหนึ่งทำให้นักวิทยาศาสตร์เข้าใจผิดว่าเป็นเพนกวินอีกชนิดหนึ่ง เพนกวินที่โตแล้วจะผลัดขนปีละครั้ง โดยขนใหม่จะงอกขึ้นมาทดแทนขนที่หลุดไปทันทีเพื่อป้องกันความหนาวเย็นที่ดำเนินอยู่นานหลายเดือน มีลูกนกในบริเวณหมู่เกาะซับแอนตาร์กติก และทางตอนเหนือของทวีปแอนตาร์กติกา และเกาะเตียร์ราเดลฟวยโก, เซาธ์จอร์เจีย และเกาะอื่นๆ ในบริเวณเดียวกัน ประชากรของเพนกวินราชาประมาณกันว่ามี 2.23 ล้านคู่และยังคงเพิ่มขึ้น และมีจำนวนประชากรมากที่หมู่เกาะฟอล์กแลนด์ วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เพนกวินราชา ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Aptenodytes patagonicus ที่วิกิสปีชีส์
ภาวะผิวเผือก

ภาวะผิวเผือก (อังกฤษ: albinism หรือ achromia หรือ achromasia หรือ achromatosis หรือถ้าเป็นคำวิเศษณ์ก็ใช้ albinoid หรือ albinic) เป็นภาวะสีผิวซีดจางกว่าผิวหนังปกติข้างเคียง (hypopigmentation) ชนิดหนึ่ง คำว่า "albinism" มาจากภาษาละตินว่า albus แปลว่า ขาว หมายถึง ภาวะที่ผิวสีซีดขาว เป็นความผิดปกติแต่กำเนิด และทำให้บางส่วนของร่างกายหรือทั้งหมดขาดสีจากเมลานิน เช่นในบริเวณตา ผิวหนัง และผม หรือบางครั้งเพียงแต่ที่ตา ภาวะผิวเผือกเกิดจากการได้รับยีนด้อย ภาวะที่ว่านี้มีผลต่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่รวมทั้งมนุษย์, ปลา, นก, สัตว์เลื้อยคลาน และ สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ศัพท์ที่ใช้เรียกกันโดยทั่วไปของภาวะที่ว่านี้คือ “albino” ที่บางครั้งนำมาใช้ในเชิงดูหมิ่น “albino” จึงเลี่ยงมาเป็นการใช้วลีเช่น “albinistic person” หรือ “person with albinism” (ผู้มีภาวะผิวเผือก) แทน สำหรับสัตว์ที่มีภาวะผิวเผือก จะมีความอ่อนแอกว่าสัตว์ลักษณะธรรมดาตามปกติ รวมถึงตกเป็นเหยื่อหรือเป้าโจมตีได้ง่ายกว่าเนื่องจากสีที่ขาวเห็นได้ชัดเจน ในความเชื่อแต่โบราณของคนไทย หากสัตว์เผือกปรากฏขึ้น ณ ที่ใด จะนำมาซึ่งความเป็นมงคลแก่ผู้พบเห็นหรือเจ้าของพื้นที่ ในแวดวงสัตว์เลี้ยง สัตว์ที่มีภาวะผิวเผือกจะมีราคาซื้อขายแพงกว่าสัตว์ที่มีลักษณะปกติ melanosome transfer: Hermansky–Pudlak syndrome · Chédiak–Higashi syndrome · Griscelli syndrome (Elejalde syndrome · Griscelli syndrome type 2 · Griscelli syndrome type 3) บทความแพทยศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ฟรินจ์ เลาะปมพิศวงโลก

ฟรินจ์ เลาะปมพิศวงโลก (อังกฤษ: Fringe) เป็นซีรีส์โทรทัศน์อเมริกันแนวนวนิยายวิทยาศาสตร์ ร่วมสร้างโดย เจ.เจ. แอบรัมส์, อเล็กซ์ เคิร์ตซแมนและโรเบอร์โต ออร์ซี มีเรื่องราวเกี่ยวกับทีมสืบสวนเอฟบีไอ มีศูนย์กลางอยู่ในบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ ภายใต้การดูแลของกระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ โดยทีมงานใช้วิทยาศาสตร์นอกคอกเข้าและใช้เทคนิคการสืบสวนแบบเอฟบีไอในการสืบสวนเกี่ยวกับสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้ที่มักเป็นสิ่งน่ากลัวที่เกิดขึ้นในโลก รายการถูกนำไปเปรียบเทียบกับ The X-Files, Altered States, The Twilight Zone, และ Dark Angel ซีรีส์ฉายตอนปฐมทัศน์ในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 2008 ทางช่องฟอกซ์ ส่วนในฤดูกาลที่ 2 ฉายตอนปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 2009 บทความการบันเทิงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ควีนม็อดแลนด์

ควีนม็อดแลนด์ (อังกฤษ: Queen Maud Land) หรือ ดร็อนนิงเมาด์ลัน (นอร์เวย์: Dronning Maud Land)[หมายเหตุ 1] เป็นภูมิภาคในทวีปแอนตาร์กติกาขนาดเกือบ 2.7-ล้าน-ตารางกิโลเมตร (1.0-ล้าน-ตารางไมล์) ที่อ้างสิทธิ์เป็นดินแดนในภาวะพึ่งพิงโดยประเทศนอร์เวย์ ชายแดนพื้นที่อ้างสิทธิ์นี้ติดกับบริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรีที่ 20° ตะวันตกและดินแดนแอนตาร์กติกาของออสเตรเลียที่ 45° ตะวันออก นอกจากนี้ มีการผนวกพื้นที่ขนาดเล็กที่ไม่มีใครอ้างสิทธิ์ใน ค.ศ. 1939 เข้าไปในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2015 พื้นที่นี้ตั้งอยู่ในแอนตาร์กติกาตะวันออก กินพื้นที่ทวีปประมาณหนึ่งส่วนห้า และตั้งชื่อตามพระนามสมเด็จพระราชินีม็อด (1869–1938) ใน ค.ศ. 1930 Hjalmar Riiser-Larsen ชาวนอร์เวย์ เป็นบุตตลแรกที่ขึ้นเหยียบดินแดนนี้ จากนั้นในวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1939 นอร์เวย์เข้าอ้างสิทธิ์พื้นที่นี้ ต่อมาในวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ
สมเด็จพระบรมราชา

สมเด็จพระบรมราชา เป็นพระนามพระมหากษัตริย์ไทย อาจหมายถึง
หยุด แสงอุทัย

ศาสตราจารย์พิเศษ  ดร. หยุด แสงอุทัย (8 เมษายน พ.ศ. 2451 — 30 ธันวาคม พ.ศ. 2522 ) อดีตเลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกาและอาจารย์คณะนิติศาสตร์ ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นปรมาจารย์ทางสาขาวิชานิติศาสตร์ท่านหนึ่งของประเทศไทย ศาสตราจารย์พิเศษ หยุด แสงอุทัย (นามเดิม สายหยุด แสงอุทัย) หรือ ศาสตราจารย์พิเศษ ดร. หยุด แสงอุทัย เกิดที่อำเภอบางกอกน้อย จังหวัดธนบุรี เป็นบุตรของ นายจ๋าย กับนางนุ่ม แสงอุทัย สมรสกับนางบุหงา แสงอุทัย มีธิดา 2 คนคือแพทย์หญิงณัฐวดี แสงอุทัย สไตนเฮาส์ และนางสาวใจงาม แสงอุทัย ท่านถึงแก่อนิจกรรม ณ โรงพยาบาลธนบุรี กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2522 สิริอายุได้ 71 ปี 8 เดือน 22 วัน นอกจากนี้ศาสตราจารย์พิเศษ ดร. หยุด แสงอุทัย ยังได้รับราชการพิเศษเป็นกรรมการในส่วนราชการต่างๆ และมีประวัติการทำงานนอกราชการเฉพาะที่สำคัญ ดังนี้ ศาสตราจารย์พิเศษ ดร. หยุด แสงอุทัย เป็นผู้ที่มีบทบาทสำคัญในการร่าง และตรวจชำระสะสางหรือปรับปรุงประมวลกฎหมายอาญา ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา และกฎหมายอื่นๆ ของไทยเป็นจำนวนมาก ท่านจึงได้รับการยอมรับอย่างมากในทางวิชาการ ให้เป็นผู้บรรยายวิชากฎหมายของสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา และสถาบันการศึกษาอื่นๆ ในลักษณะวิชาต่างๆ แทบทุกแขนง และที่มีชื่อเสียงมาก คือ กฎหมายรัฐธรรมนูญและกฎหมายอาญา ซึ่งท่านได้รับตำแหน่งและเกียรติคุณทางวิชาการที่สำคัญ ดังนี้ ศาสตราจารย์พิเศษ ดร. หยุด แสงอุทัย ได้แต่งตำราวิชากฎหมายเอาไว้ถึง 32 เล่ม บทความในทางกฎหมายประมาณ 50 บทความ และบันทึกท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาอีกประมาณ 200 เรื่อง ซึ่งหลายเล่มได้รับการยกย่องให้เป็นมาตรฐานทางวิชาการและใช้ในการเรียนการสอนจนถึงปัจจุบัน ดู ข้อมูลจากสำนักหอสมุด มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์[ลิงก์เสีย] ศาสตราจารย์พิเศษ ดร
ซีโควยา

ซีโควยา (เชโรกี: ᏍᏏᏉᏯ Ssiquoya ชื่อที่เจ้าตัวสะกด)  หรือ เซโควยา (เชโรกี: ᏎᏉᏯ Sequoya ชื่อที่มักสะกดกันในปัจจุบัน) มีชื่อในภาษาอังกฤษว่า จอร์จ กิสต์ (อังกฤษ: George Gist) (ประมาณ พ.ศ. 2310–2386) เป็นช่างเงินชาวเชโรกีและเป็นผู้ประดิษฐ์อักษรเชโรกีสำหรับเขียนภาษาเชโรกีในปีพ.ศ. 2364 ซึ่งนับว่าเป็นหนึ่งในเพียงไม่กี่ครั้งที่บุคคลผู้ไม่รู้หนังสือจะสามารถสร้างระบบการเขียนที่มีประสิทธิภาพสำหรับภาษาหนึ่งได้ อักษรเชโรกีของซีโควยาได้แพร่หลายและเป็นที่ยอมรับในหมู่ชาวเชโรกี และทำให้อัตราการรู้หนังสือของชาวเชโรกีในสมัยนั้นสูงกว่าชาวอเมริกันที่อพยพมาจากยุโรปเสียอีก ในฐานะช่างเงิน ซีโควยาจึงได้ติดต่อกับคนผิวขาวอยู่เป็นประจำ ทำให้ซีโควยาได้เห็น "ใบพูดได้" (talking leaves) หรือหนังสือ และเกิดแรงบันดาลใจที่จะสร้างระบบการเขียนสำหรับภาษาของตนบ้าง จึงได้เริ่มการคิดค้นตัวอักษรในช่วงประมาณปีพ.ศ. 2352 ในตอนแรกซีโควยาได้พยายามสร้างตัวอักษรขึ้นมาสำหรับคำแต่ละคำ โดยใช้เวลาเป็นปีเพื่อคิดตัวอักษรโดยแทบไม่สนใจไร่นาของตนเลย ทำให้บรรดาเพื่อนและเพื่อนบ้านคิดว่าเขาเสียสติไปแล้ว กล่าวกันว่าภรรยาของเขาได้เผางานในช่วงแรก ๆ ของเขา เพราะคิดว่าเป็นเวทมนตร์ ซีโควยาไม่ประสบความสำเร็จจนกระทั่งเขาได้ล้มเลิกความตั้งใจที่จะสร้างตัวอักษรขึ้นสำหรับคำแต่ละคำ และได้พยายามที่จะสร้างตัวอักษรขึ้นมาสำหรับพยางค์แต่ละพยางค์แทน หลังจากนั้นประมาณหนึ่งเดือน เขาได้สร้างตัวอักษรขึ้นมา 86 ตัว ซึ่งหลายตัวมีหน้าตาเหมือนอักษรละตินที่เขาได้แบบอย่างมาจากหนังสือสอนสะกดคำ Janine Scancarelli นักวิชาการทางด้านอักษรเชโรกีกล่าวว่า "ตัวอักษรหลายตัวมีรูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกับอักษรละติน ซีริลลิก กรีก และเลขอารบิก แต่ก็ไม่มีความสัมพันธ์ทางด้านเสียงในภาษาดังกล่าวกับภาษาเชโรกีแม้แต่น้อย" เนื่องจากเขาไม่สามารถหาคนที่ต้องการจะเรียนรู้อักษรที่เขาประดิษฐ์ขึ้นมาได้ ซีโควยาจึงสอน Ayokeh (หรือ Ayoka) ลูกสาวของเขาเอง และได้เดินทางไปยังพื้นที่ที่ปัจจุบันเป็นรัฐอาร์คันซอ ซึ่งมีชาวเชโรกีอาศัยอยู่จำนวนหนึ่ง เขาได้พยายามโน้มน้าวให้หัวหน้าของคนในท้องถิ่นเห็นความสำคัญของอักษร และได้สาธิตให้ดู โดยให้คนเหล่านั้นพูดคำมาคำหนึ่ง แล้วเขาก็เขียนคำลงไป จากนั้นก็ให้ลูกสาวของเขาอ่านคำที่เขาเขียนไว้ การสาธิตดังกล่าวได้ทำให้เขาได้สอนอักษรกับคนเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย ซึ่งทำให้เกิดข่าวลือว่าเขาได้สอนวิชาการใช้เวทมนตร์กับพวกนักเรียน หลังจากที่สอนเสร็จแล้ว เขาได้ทดสอบการอ่านเขียนของนักเรียน ซึ่งก็ทำให้ชาวเชโรกีในที่แห่งนั้นเข้าใจว่าซีโควยาได้สร้างระบบการเขียนที่ใช้งานได้จริง เมื่อซีโควยากลับมาทางตะวันออก เขาได้นำจดหมายปิดผนึกที่บันทึกคำพูดของหัวหน้าชาวพื้นเมืองที่อาร์คันซอมาด้วย และได้อ่านข้อความดังกล่าวให้กับชาวเชโรกีทางตะวันออกฟัง ทำให้มีชาวเชโรกีทางตะวันออกสนใจเรียนอักษรเชโรกีเพิ่มขึ้นอีก ในปีพ.ศ. 2368 ชนชาติเชโรกีได้รับระบบการเขียนดังกล่าวอย่างเป็นทางการ และระหว่างปีพ.ศ. 2371 - 2377 นักเขียนและบรรณาธิการได้ใช้อักษรของซีโควยาตีพิมพ์ เชโรกี ฟีนิกซ์ หนังสือพิมพ์ฉบับแรกของชนชาติเชโรกี ซึ่งตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษและภาษาเชโรกี บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ชาร์ล-โอกุสแต็ง เดอ กูลง

ชาร์ล-โอกุสแต็ง เดอ กูลง (ฝรั่งเศส: Charles-Augustin de Coulomb; 14 มิถุนายน ค.ศ. 1736 - 23 สิงหาคม ค.ศ. 1806) เป็นนักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส รู้จักกันดีในฐานะผู้วางกฎว่าด้วยแรงระหว่างประจุ ซึ่งต่อมาชื่อของเขาได้ใช้เป็นหน่วยเอสไอสำหรับประจุไฟฟ้า คือ คูลอมบ์ (C) กูลงเกิดที่เมืองอ็องกูแลม (Angoulême) ประเทศฝรั่งเศส ในครอบครัวที่มีฐานะดี มีบิดาชื่ออ็องรี กูลง ซึ่งเป็นผู้ตรวจการสวนหลวงในเมืองมงเปอลีเย มารดาของเขาชื่อแคทเทอรีน บาเช ซึ่งมาจากครอบครัวค้าขนสัตว์ ขณะที่กูลงยังเยาว์วัย ครอบครัวของกูลงได้ย้ายไปยังกรุงปารีส ต่อมากูลงได้เข้าเรียนในวิทยาลัยมาซาแร็ง (Mazarin College) อันมีชื่อเสียง เขาได้เรียนวิชาคณิตศาสตร์กับปีแยร์ ชาร์ล มอนีเย (Pierre Charles Monnier) จนในที่สุดกูลงก็หลงใหลวิชาคณิตศาสตร์ ครั้นอายุได้ 21 ปี กูลงจึงกลับไปพักอาศัยกับบิดาและทำงานในวิทยาลัยในเมืองมงเปอลีเย สองปีให้หลัง เขาจึงตัดสินใจกลับกรุงปารีสและสอบเข้าโรงเรียนทหารที่เมืองเมซีแยร์ (Mézières) ครั้นปี พ.ศ. 2304 กูลงก็สำเร็จการศึกษาและได้เข้าร่วมภารกิจสร้างป้อมบูร์บง (Fort Bourbon) ที่มาร์ตีนิก คราวที่เกิดสงครามเจ็ดปี เขาใช้ชีวิตที่นั่นแปดปีเพื่อควบคุมงานจนติดไข้ป่า ระหว่างนั้น เขาได้ทดลองว่าด้วยความทนทานของปูนก่อสร้างและโครงสร้างค้ำยัน ด้วยความอุตสาหะต่อมาเขาได้ยศเป็นนายพัน จากนั้นกูลงจึงเดินทางกลับกรุงปารีส แล้วทำงานที่เมืองลารอแชล ริมชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก ณ ที่นั่นเขาได้ค้นพบกฎกำลังสอง ผกผันของประจุ ทำนองเดียวกับกฎแรงดึงดูดระหว่างมวลของนิวตัน ต่อมา ครั้นกูลงอายุได้ 45 ปี เขาจึงกลับมายังกรุงปารีส และได้รับตำแหน่งเป็นแอ็งต็องด็องเดโซเซฟงแตน (intendant des eaux et fontaines) หรือ "ผู้ตรวจการทางน้ำและน้ำพุ" จากนั้นไม่นานเขาก็เกษียณตัวเองไปอาศัยในบ้านเล็ก ๆ ที่เมืองบลัว (Blois) ต่อมาไม่นานรัฐบาลปฏิวัติก็เรียกตัวเขาไปร่วมประชุมบัญญัติหน่วยวัด ซึ่งในเวลาต่อมาได้เป็นรากฐานของระบบหน่วยระหว่างชาติ ไม่นานนักหลังจากนั้นเขาก็ถึงแก่กรรม ผลงานของเขานอกเหนือจากกฎของกูลงแล้ว ยังมีผลงานการออกแบบผนังที่ป้อมบูร์บงซึ่งยังคงมาจนถึงปัจจุบัน กูลงได้ทำการทดลองวัดแรงระหว่างประจุในปี ค.ศ. 1785 โดยใช้เครื่องมือที่เรียกว่า เครื่องชั่งการบิด (torsion balance) แสดงเครื่องมือที่กูลงใช้วัดแรงไฟฟ้าระหว่างประจุทั้งสองทำให้ ชาร์ล-โอกุสแต็ง เดอ กูลง เป็นผู้คิดค้นกฎของคูลอมบ์ขึ้นมาแล้ว กฎของกูลง (Coulomb's Law) มีใจความว่า "แรงระหว่างประจุไฟฟ้ามีค่าแปรผันตามผลคูณของประจุไฟฟ้าทั้งสองและแปรผกผันกับระยะทางระหว่างประจุไฟฟ้าทั้งสองยกกำลังสอง" เมื่อ F คือ แรงระหว่างประจุไฟฟ้า หน่วย นิวตัน (N); ประจุไฟฟ้า Q1 และ Q2 คือ ขนาดของประจุไฟฟ้าทั้งสอง หน่วยเป็น คูลอมบ์ (C); R คือ ระยะทางระหว่างประจุไฟฟ้า หน่วย เมตร (m) บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
กัลย์กมล จิรชัยศักดิ์เดชา

กัลย์กมล จิรชัยศักดิ์เดชา (ชื่อเดิม : กัลยา) ชื่อเล่น มด เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไทย ซึ่งคนส่วนมากจะรู้จักมดในฐานะหนึ่งในสมาชิกวงทรีจี กัลยา จิรชัยศักดิ์เดชา (ชื่อเล่น: มด) หรือ a.k.a ในปัจจุบันใช้ชื่อ “M Melody” เกิดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2528 เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไทย มีชื่อเสียงจากการเป็นหัวหน้าวง ทรีจี สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ เป็นบุตรสาวของ นายธงชัย จิรชัยศักดิ์เดชา และ นางพัชรี จิรชัยศักดิ์เดชา เป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัว เริ่มมีผลงานโดยการเป็นนักร้องเกิร์ลกรุป ภายใต้ชื่อวง มด-นุ่น-เนย สังกัด เออร์ซ่า เมเจอร์ โดยออกอัลบั้ม "หัวหมุน" เมื่อปีพ.ศ. 2542 ร่วมกับ เนย (พิชชาภา พงษ์พยอม) และ จิ๊บ เบญจณัฏฐ์ อักษรนันทน์(ก่อนหน้าใช้ชื่อ นุ่น กุลธิดา อักษรนันทน์) และในปี พ.ศ. 2545 ได้เป็นหนึ่งในสมาชิกวงในในนามทรีจี สังกัดเมกเกอร์เฮด ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ มีสมาชิกทั้งหมด 3 คนคือ กัลยา จิรชัยศักดิ์เดชา, อิสรีย์ นำพาเจริญ และ จุทามาศ วชิรเขื่อนขันธ์ ส่วนเพลงที่ทำชื่อเสียงให้กับวงคือเพลง "ห่วง" ช่วงที่ทำงานเพลงให้แกรมมี่ นอกเหนือจากวงทรีจี มดยังได้ออกอัลบั้มพิเศษของทางค่ายมากมายเช่น CHEER 2, Cover Girls, Rocky Road และ วันฟ้าใหม่ เป็นต้น แต่ที่สร้างชื่อเสียงให้กับมดอีกครั้งคือการเป็นหนึ่งในศิลปินวง "Pop Angels" มีสมาชิกทั้งหมด 3 คนคือ บัวชมพู ฟอร์ด, กัลยา จิรชัยศักดิ์เดชา และ พิมพ์มาดา บริรักษ์ศุภกร เพลงที่ทำชื่อเสียงให้กับวงคือเพลง "รักอยู่หนใด" และเพลง "รักด้วยน้ำตา" ผลงานด้านการแสดง เริ่มมีผลงานละครโทรทัศน์เรื่องแรกคือเรื่อง เล่ห์รตี แสดงคู่กับ ณวัฒน์ กุลรัตนรักษ์ ต่อด้วยละคร โสดสโมสร เป็นต้น มด กัลยกมล เป็นศิลปินอิสระ ซึ่งเธอได้ทำเพลงด้วยตนเอง ผ่านทางช่องทาง Youtube ชื่อชาแนลว่า “Mod Kunkamon” ปัจจุบันออกซิงเกิลมาแล้วหลายเพลง เช่นเพลง “FAKE LOVE”, “คาราคาซัง” และเพลง “อาการตกหลุมรัก” เป็นต้น ซึ่งแนวเพลงจะแตกต่างจากช่วงอดีตอย่างสิ้นเชิง และได้เปลี่ยนชื่อว่า “M Melady” และยังรับงานเป็นดีเจรูปแบบสแครชแผ่นในแนวEDM โดยรับงานตามโรงแรม, รีสอร์ท และบนเรือสำราญ และใช้ชื่อในวงการว่า JDA MOD
โนพลอมแพลม

โนพลอมแพลม [note 1] เป็นสตูดิโออัลบั้มเดี่ยวชุดที่ 4 ของ ยืนยง โอภากุล หรือ แอ๊ด คาราบาว แต่เป็นชุดแรกที่ใช้ชื่อจริงคือ ยืนยง โอภากุล ปรากฏบนปกเทป(เป็นอัลบั้มที่โด่งดังในอัลบั้มหนึ่ง ของ แอ๊ด คาราบาว) เดิมแอ๊ดกำหนดวางจำหน่ายอัลบั้มในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2533 แต่ติดเงื่อนไขที่มีเพลงซึ่งไม่ผ่านการเห็นชอบจาก คณะกรรมการบริหารวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ หรือ กบว. อยู่ 3 เพลง คือ ไอ้หำ กับ ขนม ซึ่งถูกสั่งห้ามออกอากาศอย่างเด็ดขาด และ โนพลอมแพลม ซึ่งต้องใช้เวลาในการแก้ไขอยู่หลายครั้ง โดยใช้เวลาครึ่งเดือน จึงผ่านการอนุมัติให้สามารถออกอากาศทางวิทยุและโทรทัศน์ได้ เนื่องจากต้องใช้ในการโฆษณาสินค้าชนิดหนึ่ง จึงออกวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการในปลายเดือนพฤศจิกายน โดยเป็นอัลบั้มชุดแรกของค่ายเพลง ดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ (ปัจจุบัน วอร์นเนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์ ถือลิขสิทธิ์ผลงานเพลงที่ทำกับดี-เดย์ เพื่อวางจำหน่ายซ้ำ) เพลงต่าง ๆ ในอัลบั้ม แอ๊ดได้ตีแผ่ประเด็นต่าง ๆ ทั้งเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการเมือง เศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม แต่ไม่มีเพลงเกี่ยวกับความรักเช่นในอัลบั้มก่อน ๆ โดยประกาศจุดยืนตรงข้ามกับรัฐบาล (สมัย พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ เป็นนายกรัฐมนตรี)  มีเพลงที่พอจะเป็นที่รู้จักและมีการเผยแพร่สืบต่อกันมา อย่างเช่น สืบทอดเจตนา ซึ่งแต่งขึ้นเพื่อรำลึกแด่ สืบ นาคะเสถียร ที่เสียชีวิตไปเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2533 โดยการฆ่าตัวตายเพื่อเรียกร้องให้สังคมเห็นความสำคัญของการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ นำไปสู่การประชุมเพื่อกำหนดมาตรการป้องกันการบุกรุกป่าห้วยขาแข้งในอีก 2 สัปดาห์หลังสืบฆ่าตัวตาย และทำให้องค์การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ หรือยูเนสโกประกาศให้เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรและห้วยขาแข้ง ที่สืบเคยเป็นหัวหน้าเป็นมรดกโลกในปี พ.ศ. 2534 หรือปีถัดมานั่นเอง อัลบั้มชุดนี้ได้รับรางวัลสีสันอะวอร์ดส์ สาขาอัลบั้มยอดเยี่ยม ประจำปี พ.ศ. 2533 ซึ่งถือเป็นครั้งแรกที่กำหนดรางวัลนี้ขึ้นมาและยังใช้กันเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน โดยคณะกรรมการให้เหตุผลว่า ด้านดนตรีมีความหนักแน่นขึ้น พร้อมกับเนื้อหาที่เข้มข้นยิ่งขึ้น แสดงตัวตนของแอ๊ดได้อย่างเด่นชัดที่สุด ในปี พ
เดอะไทมส์

เดอะไทมส์ (อังกฤษ: The Times) เป็นหนังสือพิมพ์รายวันภาษาอังกฤษ ที่ตีพิมพ์ในสหราชอาณาจักรตั้งแต่ ค.ศ. 1785 เดิมใช้ชื่อว่า The Daily Universal Register ก่อตั้งโดยจอห์น วอลเทอร์ ตีพิมพ์ฉบับแรกวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1785 และเปลี่ยนชื่อเป็น The Times ตั้งแต่ฉบับที่ 941 วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1788 ในปี ค.ศ. 1931 เดอะไทมส์ได้มอบหมายให้สแตนลีย์ มอร์ริสัน นักออกแบบตัวอักษรชาวอังกฤษ เป็นผู้ออกแบบไทป์เฟซชื่อ ไทมส์นิวโรมัน (Times New Roman) ร่วมกับบริษัทโมโนไทพ์ เพื่อใช้กับหนังสือพิมพ์มาจนถึงปัจจุบัน  เดอะไทมส์ตีพิมพ์ด้วยกระดาษขนาดบรอดชีต เป็นเวลา 219 ปี และเปลี่ยนเป็นขนาดคอมแพค ตั้งแต่ ค.ศ. 2004 เพื่อดึงดูดผู้อ่านที่มีอายุน้อย และผู้โดยสารระบบขนส่งสาธารณะ ปัจจุบันตีพิมพ์ขนาดคอมแพคเฉพาะฉบับวันจันทร์-เสาร์ และขนาดบรอดชีตเฉพาะฉบับวันอาทิตย์ เดอะไทมส์เป็นหนังสือพิมพ์ในเครือเดียวกับ เดอะซันเดย์ไทมส์ จัดพิมพ์โดย Times Newspapers Limited บริษัทลูกของบริษัทนิวส์คอร์ปอเรชัน ของรูเพิร์ต เมอร์ด็อก ที่ซื้อหัวหนังสือพิมพ์ทั้งสองฉบับมาจากรอย ทอมสัน ตั้งแต่ ค.ศ
หมึกตะขอหนวดยาว

หมึกตะขอหนวดยาว (อังกฤษ: Giant Warty Squid หรือ Longarm Octopus Squid) หมึกตะขอหนวดยาวเป็นสปีชีส์ใหญ่ของหมึกตะขอ (Hooked squid (Onychoteuthidae) ) ที่เป็นสัตว์ทะเลประเภทที่ไม่มีกระดูกสันหลัง ที่อยู่ในชั้นเซฟาโลพอดซึ่งเป็นชั้นของสัตว์ที่มีลำตัวอ่อนนิ่ม ลำตัวของหมึกตะขอหนวดยาวมีความยาวอย่างต่ำ 85 เซนติเมตร และบางครั้งอาจจะกว่า 1.15 เมตร ตัวที่ยาวที่สุดที่พบที่ในบริเวณแอนตาร์กติกาในปี ยาว ค.ศ. 2000 ยาว 2.3 เมตร หมึกตะขอหนวดยาวเป็นอาหารของปลาฉลามหลับ และ ปลาฉลามพอร์บีเกิล ที่บริโภคราว 21% และ 19% ของปริมาณเซฟาโลพอดตามลำดับ บทความสัตว์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ไอเวอร์ โนเวลโล

เดวิด ไอเวอร์ เดวีส์ (อังกฤษ: David Ivor Davies) (15 มกราคม ค.ศ. 1893 - 6 มีนาคม ค.ศ. 1951) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ไอเวอร์ โนเวลโล (อังกฤษ: Ivor Novello) เป็นนักประพันธ์เพลง นักร้องและนักแสดง ชาวเวลส์ เป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งดาราบันเทิงสหราชอาณาจักรที่มีชื่อเสียงในต้นศตวรรษที่ 20 บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
มโนสำนึกของฟินเนกัน

มโนสำนึกของฟินเนกัน (อังกฤษ: Finnegans Wake) เป็นนวนิยายชวนขัน (Comic novel) และงานชิ้นสุดท้ายที่เขียนโดยเจมส์ จอยซ์ ที่เขียนโดยใช้ลักษณะการเขียนแบบทดลอง ที่มีผลให้ได้ชื่อว่าเป็นงานวรรณกรรมนวนิยายชิ้นที่ยากแก่การเข้าใจมากที่สุดชิ้นหนึ่งของภาษาอังกฤษ จอยซ์ใช้เวลาถึง 17 ปีในการเขียนงานชิ้นนี้ในปารีส และในที่สุดก็ได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1939 สองปีก่อนที่จอยซ์จะเสียชีวิต หนังสือทั้งเล่มเขียนโดยใช้จินตภาษา (idioglossia/idiosyncratic language) ที่ประกอบด้วยการเล่นคำ และคำสมาสที่จอยซ์สร้างขึ้นเอง (จินตสมาส (portmanteau)) โดยมีวัตถุประสงค์ที่สร้างบรรยากาศของจิตสำนึกที่อยู่ในสภาพระหว่างการหลับและการฝัน การเขียนโดยการใช้การทดลองทั้งโครงสร้างและการใช้ภาษา, การเขียนตามกระแสสำนึก, การใช้นัยยะ, การใช้นัยประหวัดอิสระ (Free association) และการละทิ้งการเขียนแบบที่มีโครงเรื่อง และ ตัวละคร ทำให้ “มโนสำนึกของฟินเนกัน” กลายเป็นหนังสือที่ยังไม่ได้รับการอ่านโดยสาธารณชนส่วนใหญ่ “มโนสำนึกของฟินเนกัน” เป็นงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่โมเดิร์นไลบรารีจัดให้เป็นลำดับที่เจ็ดสิบเจ็ดของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ในบรรดานวนิยายที่ถือว่าดีเด่นของคริสต์ศตวรรษที่ 20 บทความวรรณกรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
จินตภาษา

จินตภาษา (อังกฤษ: Idioglossia) หมายถึงภาษาที่ไร้ความหมาย (idiosyncratic language) ที่ประดิษฐ์ขึ้นและใช้สื่อสารโดยกลุ่มคนเพียงสองหรือสามคน โดยทั่วไปแล้วจินตภาษามักจะหมายถึง “ภาษาส่วนตัว” ของเด็กโดยเฉพาะเด็กฝาแฝด บางครั้งก็เรียกว่า ภาษารหัส (cryptophasia) หรือที่เรียกกันโดยทั่วไปว่า “ภาษาลูกแฝด” (twin talk หรือ twin speech) เด็กที่เติบโตขึ้นในแวดวงที่ใช้ภาษาหลายภาษามักจะมีแนวโน้มที่จะใช้จินตภาษา แต่จินตภาษามักจะหายไปตั้งแต่เมื่ออายุยังน้อย ไปยังภาษาที่จะมาใช้ต่อมา นักประพันธ์ชาวไอริชเจมส์ จอยซ์ทดลองการใช้จินตภาษาในนวนิยายเรื่อง “มโนสำนึกของฟินเนกัน” ผสมกับการใช้คำสมาสที่จอยซ์สร้างขึ้นเอง (จินตสมาส (portmanteau)) โดยมีวัตถุประสงค์ที่สร้างบรรยากาศของจิตสำนึกที่อยู่ในสภาพระหว่างการหลับและการฝัน อีกตัวอย่างหนึ่งของการใช้จินตภาษาคือการใช้ในภาพยนตร์เรื่อง “เนลล์” ที่สร้างและแสดงโดยโจดี ฟอสเตอร์ ซึ่งเป็นเรื่องของสตรีสาวที่ใช้จินตภาษาในการสื่อสารกับคู่แฝดที่ไม่มีผู้ใดทราบว่าเสียชีวิตไปแล้ว หรือทราบว่าเป็นภาษาลับ เนลล์สร้างจากบทละครชื่อเดียวกันโดยมาร์ค แฮนด์ลีย์
โลลิตา

โลลิตา (อังกฤษ: Lolita) เป็นนวนิยายที่เขียนโดยวลาดีมีร์ นาโบคอฟที่เขียนครั้งแรกเป็นภาษาอังกฤษ และได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1955 ในกรุงปารีส และต่อมาในปี ค.ศ. 1958 ในนครนิวยอร์ก “โลลิตา” ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายทันทีที่พิมพ์เพราะความแปลกใหม่ของลักษณะการเขียน และมีชื่อเสียงเพราะมีเนื้อหาที่เป็นที่ขัดแย้งอย่างรุนแรงในสังคม เพราะ ฮัมเบิร์ต ฮัมเบิร์ต ชายวัยกลางคน ซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่องและเป็นผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ (Unreliable narrator) ตกหลุมรักอย่างหัวปักหัวปำซึ่ง และมีความสัมพันธ์ทางเพศกับ เดอลอร์ส เฮซ เด็กสาวอายุ 12 ปี บุตรบุญธรรมของตน หลังจากที่ได้รับการตีพิมพ์แล้ว “โลลิตา” ก็ถือว่าเป็นงานคลาสสิกและกลายมาเป็นงานชิ้นที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดและมีปัญหาที่สุดของวรรณกรรมในคริสต์ศตวรรษที่ 20 คำว่า “โลลิตา” กลายมาเป็นคำที่ปรากฏใน วัฒนธรรมสมัยนิยมที่หมายถึงเด็กสาวผู้มีความเจริญทางด้านเพศสัมพันธ์เกินวัยที่มีอายุระหว่างเก้าถึงสิบสี่ปี แล้วทำให้ชื่อของโลลิต้า กลายเป็นชื่อที่ผู้คนแทบจะเลิกนำมาตั้งให้ลูกสาวไปเลย ซึ่งนาโบคอฟดูเหมือนจะภูมิใจกับเรื่องนี้ด้วย “โลลิตา” เป็นงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่โมเดิร์นไลบรารีจัดให้เป็นลำดับที่สี่ของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ในบรรดานวนิยายที่ถือว่าดีเด่นของคริสต์ศตวรรษที่ 20 “โลลิตา” ได้รับการดัดแปลงสร้างเป็นภาพยนตร์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1962 กำกับโดย สแตนลีย์ คูบริก และนาโบคอฟก็ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขาบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยมด้วย หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1997 เรื่อง “โลลิตา” ได้ถูกนำกลับมาทำซ้ำในชื่อเดียวกัน แต่เวอร์ชันใหม่ไม่ประสบความสำเร็จเท่ากับฉบับคลาสสิกของคูบริกเท่าไรนัก บทความวรรณกรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
รักระหว่างรบ

รักระหว่างรบ (อังกฤษ: A Farewell to Arms) เป็นนวนิยายกึ่งอัตชีวประวัติที่เขียนโดยเออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ และได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1955 “รักระหว่างรบ” เป็นเรื่องราวจากทัศนะของร้อยเอกของกองทัพอเมริกันเฟรเดอริค เฮนรีผู้ทำหน้าที่เป็นพนักงานขับรถพยาบาลในกองทัพอิตาลีระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ชื่อของหนังสือ “A Farewell to Arms” มาจากโคลงที่เขียนโดยจอร์จ พีลกวีและนักเขียนบทละครชาวอังกฤษของคริสต์ศตวรรษที่ 16 กล่าวกันว่านวนิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นที่บ้านของครอบครัวทางภรรยาในอาร์คันซอ และที่บ้านของเพื่อนในแคนซัสขณะที่ภรรยาของเพื่อนกำลังรอคลอดลูก “รักระหว่างรบ” เป็นงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่โมเดิร์นไลบรารีจัดให้เป็นลำดับที่เจ็ดสิบสี่ของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ในบรรดานวนิยายที่ถือว่าดีเด่นของคริสต์ศตวรรษที่ 20 “รักระหว่างรบ” ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยสองครั้ง ครั้งแรกโดยอาษา ขอจิตต์เมตต์ และครั้งที่สองโดยสายธาร “รักระหว่างรบ” ได้รับการสร้างเป็นบทละครในปี ค.ศ. 1930 และภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1932 และต่อมาในปี ค.ศ. 1957 ในปี ค.ศ. 2024 ได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์ นำแสดงโดย ทอม บลายธ์ และ โอลิเวีย คุก กำกับโดย ไมเคิล วินเทอร์บ็อททัม บทความวรรณกรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล