nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
เกษตรศาสตร์ (เพลงพระราชนิพนธ์)

เพลงพระราชนิพนธ์ เกษตรศาสตร์ เป็นเพลงพระราชนิพนธ์ที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรพระราชทานให้เป็นเพลงประจำมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2509 ซึ่งจัดว่าเป็น 1 ใน 3 สถาบันการศึกษาที่พระองค์ได้พระราชทานเพลงพระราชนิพนธ์ให้เป็นเพลงประจำสถาบัน โดยอีก 2 เพลง ได้แก่ เพลงพระราชนิพนธ์มหาจุฬาลงกรณ์ พระราชทานให้เป็นเพลงประจำจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเมื่อปี พ.ศ. 2492 และเพลงพระราชนิพนธ์ ยูงทองที่พระราชทานให้เป็นเพลงประจำมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2506 ศาสตราจารย์ ดร.ประเสริฐ ณ นคร ผู้ประพันธ์คำร้องเพลงพระราชนิพนธ์เกษตรศาสตร์ ได้เล่าไว้ว่า วันประวัติศาสตร์อีกวันหนึ่งของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ คือ วันเสาร์ที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2509 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้อาจารย์ นิสิตเก่า และนิสิตปัจจุบันของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เข้าเฝ้าฯ อย่างใกล้ชิด พระราชทานเลี้ยงอาหารเย็น ณ พระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต และทรงดนตรีร่วมกับวง อ.ส. พร้อมทั้งทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานเพลงพระราชนิพนธ์ "เกษตรศาสตร์" ให้เป็นเพลงประจำมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณล้นเกล้าล้นกระหม่อมแก่ชาวมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์อย่างหาที่สุดมิได้ สำหรับเพลงพระราชนิพนธ์ "เกษตรศาสตร์" นี้ ในเวลานั้นมีเพียงทำนองยังไม่มีเนื้อร้อง จึงเรียกว่าเพลง K
รัฐออริกอน

ออริกอน (อังกฤษ: Oregon, ออกเสียง: /ˈɔːrɪɡən/ ⓘ) เป็นรัฐหนึ่งในภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือแปซิฟิกของทวีปอเมริกาเหนือและในภาคตะวันตกของสหรัฐ ด้านเหนือมีแม่น้ำโคลัมเบียเป็นเส้นแบ่งเขตส่วนมากกับรัฐวอชิงตัน ด้านตะวันออกมีแม่น้ำสเนกเป็นเส้นแบ่งเขตแดนส่วนมากกับรัฐไอดาโฮ ด้านใต้มีเส้นขนานที่ 42 องศาเหนือเป็นเส้นแบ่งเขตกับรัฐเนวาดาและรัฐแคลิฟอร์เนีย ในขณะที่ด้านตะวันตกจรดมหาสมุทรแปซิฟิก ออริกอนเป็นถิ่นที่อยู่ของชนพื้นเมืองหลายกลุ่มมาเป็นเวลาหลายพันปี พ่อค้า นักสำรวจ และผู้ตั้งถิ่นฐานชาวยุโรปกลุ่มแรกเริ่มสำรวจพื้นที่ที่เป็นชายฝั่งแปซิฟิกของออริกอนในปัจจุบันในช่วงต้นถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 ตั้งแต่ ค.ศ. 1564 สเปนเริ่มส่งเรือเดินสมุทรจากฟิลิปปินส์มาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ โดยล่องมาตามกระแสน้ำคูโรชิโอะและกวาดเส้นทางเป็นวงกลมข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือ ใน ค.ศ. 1592 ฆวน เด ฟูกา จัดทำแผนที่และศึกษากระแสน้ำต่าง ๆ ในแถบตะวันตกเฉียงเหนือแปซิฟิกอย่างละเอียด ซึ่งรวมถึงชายฝั่งออริกอนและช่องแคบที่ตั้งชื่อตามชื่อของเขาในปัจจุบัน คณะสำรวจของลูวิสและคลาร์กเดินทางผ่านออริกอนในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1800 และการตั้งรกรากของผู้ดักสัตว์เอาขนและผู้ค้าขนสัตว์ได้กลายเป็นการตั้งถิ่นฐานถาวรครั้งแรกของชาวยุโรปในออริกอน มีการจัดตั้งหน่วยงานปกครองตนเองขึ้นในภูมิภาคออริกอนเมื่อ ค.ศ. 1843 และจัดตั้งเป็นดินแดนออริกอนเมื่อ ค.ศ. 1848 ออริกอนกลายเป็นรัฐที่ 33 ของสหรัฐเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1859 ในปัจจุบัน รัฐออริกอนมีประชากร 4.2 ล้านคนบนพื้นที่กว่า 250,000 ตารางกิโลเมตร (98,000 ตารางไมล์) เป็นรัฐที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 9 และมีประชากรมากเป็นอันดับที่ 27 ของสหรัฐ เซเลมเป็นเมืองหลวงและเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 2 ของรัฐ โดยมีประชากร 177,723 คน พอร์ตแลนด์ซึ่งมีประชากร 652,503 คนเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของรัฐและมากเป็นอันดับที่ 26 ของสหรัฐ เขตมหานครพอร์ตแลนด์ซึ่งครอบคลุมเทศมณฑลข้างเคียงในรัฐวอชิงตันด้วยนั้นเป็นเขตมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 25 ของประเทศ โดยมีประชากร 2,512,859 คน ออริกอนยังเป็นหนึ่งในรัฐที่มีความหลากหลายทางภูมิศาสตร์มากที่สุดในสหรัฐ โดดเด่นด้วยภูเขาไฟ ผืนน้ำที่อุดมสมบูรณ์ ป่าดิบทึบและป่าเบญจพรรณ ตลอดจนทะเลทรายบนที่สูงและทุ่งไม้พุ่มกึ่งแห้งแล้ง เขาฮุดซึ่งเป็นกรวยภูเขาไฟสลับชั้นที่มีความสูง 3,429 เมตร (11,249 ฟุต) เป็นจุดสูงที่สุดของรัฐ อุทยานแห่งชาติเครเตอร์เลก (ซึ่งเป็นอุทยานแห่งชาติแห่งเดียวในออริกอน) ประกอบด้วยแอ่งยุบปากปล่องโอบล้อมเครเตอร์เลกซึ่งเป็นทะเลสาบที่ลึกที่สุดในสหรัฐ รัฐนี้ยังเป็นที่อยู่ของหนึ่งในสิ่งมีชีวิตเดี่ยวที่ใหญ่ที่สุดในโลกอย่างเห็ดน้ำผึ้งชนิด Armillaria ostoyae ซึ่งเป็นเห็ดราที่แผ่ขยายอยู่ใต้พื้นที่ 8
รัฐนิวแฮมป์เชียร์

นิวแฮมป์เชอร์ (อังกฤษ: New Hampshire) เป็นรัฐหนึ่งในภูมิภาคนิวอิงแลนด์ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐ มีอาณาเขตทางทิศใต้ติดกับรัฐแมสซาชูเซตส์ ทิศตะวันตกติดกับรัฐเวอร์มอนต์ ทิศตะวันออกติดกับรัฐเมนและมหาสมุทรแอตแลนติก และทิศเหนือติดกับรัฐเกแบ็ก ซึ่งเป็นรัฐของประเทศแคนาดา รัฐนิวแฮมป์เชอร์เป็นรัฐที่มีพื้นที่น้อยเป็นอันดับที่ 5 และมีประชากรน้อยเป็นอันดับที่ 10 ในสหรัฐ เมืองหลวงของรัฐชื่อ คองคอร์ด ขณะที่เมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐคือ แมนเชสเตอร์ รัฐนิวแฮมป์เชอร์มีชื่อเล่นรัฐว่า "รัฐแกรนิต" เนื่องจากมีชั้นหินแกรนิตเป็นจำนวนมาก การท่องเที่ยวในนิวแฮมป์เชอร์ที่สำคัญได้แก่สกีในหน้าหนาว และการปีนเขาในหน้าร้อน รัฐนิวแฮมป์เชอร์เป็นที่ตั้งของ สนามแข่งรถนานาชาตินิวแฮมป์เชอร์ (อังกฤษ: New Hampshire International Speedway) สนามแข่งรถที่ยาวที่สุดในสหรัฐอเมริกา ใช้ในการแข่งขันรถ ลาวดอนคลาสสิก บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
รัฐแอริโซนา

แอริโซนา (อังกฤษ: Arizona, ออกเสียง: /ˌærɪˈzoʊnə/ ⓘ; สเปน: Arizona, ออกเสียง: [aɾiˈsona]; นาวาโฮ: Hoozdo Hahoodzo, ออกเสียง: [hoː˥z̥to˩ ha˩hoː˩tso˩]; ออ-ออดัม: Alĭ ṣonak, ออกเสียง: [ˈaɭi̥ ˈʂɔnak]) เป็นรัฐหนึ่งในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐ มีขนาดพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 6 และมีประชากรมากเป็นอันดับที่ 14 จากทั้งหมด 50 รัฐ เมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือฟีนิกซ์ แอริโซนาเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคสี่มุมโดยมีรัฐยูทาห์อยู่ทางทิศเหนือ รัฐโคโลราโดอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และรัฐนิวเม็กซิโกอยู่ทางทิศตะวันออก รัฐข้างเคียงอื่น ๆ ได้แก่ รัฐเนวาดาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ รัฐแคลิฟอร์เนียทางทิศตะวันตก และรัฐบาฮากาลิฟอร์เนียและรัฐโซโนราของประเทศเม็กซิโกทางทิศตะวันตกเฉียงใต้และทิศใต้ แอริโซนาเป็นรัฐที่ 48 และรัฐสุดท้ายในบรรดารัฐที่ติดกับรัฐอื่น ๆ ที่เข้าร่วมสหรัฐ โดยได้รับสถานะรัฐเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1912 ก่อนหน้านี้แอริโซนาเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนอัลตากาลิฟอร์เนียในนิวสเปน จากนั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของเม็กซิโกซึ่งเป็นเอกราชใน ค.ศ. 1821 แต่หลังจากที่เม็กซิโกแพ้สงครามเม็กซิโก–สหรัฐใน ค.ศ. 1848 ทำให้ต้องเสียพื้นที่ส่วนนี้ให้แก่สหรัฐ รวมกับพื้นที่ส่วนหนึ่งที่สหรัฐได้มาจากการลงนามในสนธิสัญญาเมซิยาระหว่างเม็กซิโกกับสหรัฐใน ค.ศ. 1853 กลายเป็นพื้นที่ของรัฐแอริโซนาในปัจจุบัน ภาคใต้ของแอริโซนาขึ้นชื่อเรื่องภูมิอากาศแบบทะเลทราย โดยมีฤดูร้อนที่ร้อนจัดและฤดูหนาวที่ไม่หนาวจัด ส่วนภาคเหนือของแอริโซนามีป่าสนและสปรูซ ที่ราบสูงโคโลราโด ภูเขา (เช่น ทิวเขาแซนแฟรนซิสโก) และหุบผาชันขนาดใหญ่ โดยมีอุณหภูมิปานกลางในฤดูร้อนและมีหิมะตกในฤดูหนาว มีสถานเล่นสกีในพื้นที่แฟลกสแตฟฟ์, ซันไรส์ และทูซอน นอกจากอุทยานแห่งชาติแกรนด์แคนยอนซึ่งเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติและเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลกแล้ว แอริโซนายังมีป่าสงวนแห่งชาติ อุทยานแห่งชาติ และอนุสรณ์สถานแห่งชาติอีกหลายแห่ง จำนวนประชากรและเศรษฐกิจของแอริโซนาเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 เนื่องจากการย้ายถิ่นเข้ามา และปัจจุบันรัฐนี้เป็นศูนย์กลางสำคัญแห่งหนึ่งในแถบแดนตะวัน พื้นที่ชานเมืองขนาดใหญ่ก่อตัวและแผ่ขยายออกไปนอกตัวนครต่าง ๆ อย่างฟีนิกซ์และทูซอน รัฐนี้เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทขนาดใหญ่หลายแห่ง เช่น เพ็ตสมาร์ตและเซอร์เคิลเค รวมทั้งเป็นที่ตั้งมหาวิทยาลัยขนาดใหญ่อย่างมหาวิทยาลัยแอริโซนาและมหาวิทยาลัยแอริโซนาสเตต แอริโซนายังเป็นที่รู้จักจากการเป็นถิ่นนักการเมืองสายอนุรักษนิยม เช่น แบร์รี โกลด์วอเตอร์ และจอห์น แมคเคน แม้ว่ารัฐนี้จะกลายเป็นรัฐแกว่งมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 แล้วก็ตาม แอริโซนาเป็นที่อยู่อาศัยของประชากรที่มีความหลากหลาย พื้นที่ประมาณหนึ่งในสี่ของรัฐ ประกอบเป็นเขตสงวนอินเดียนซึ่งทำหน้าที่เป็นบ้านของกลุ่มชนพื้นเมือง 27 กลุ่มที่ได้รับการรับรองจากรัฐบาลกลาง รวมถึงชาตินาวาโฮซึ่งเป็นเขตสงวนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในรัฐและสหรัฐ โดยมีพลเมืองมากกว่า 300,000 คน ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นต้นมา สัดส่วนประชากรเชื้อสายฮิสแปนิกในรัฐเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญเนื่องจากการอพยพย้ายถิ่นเข้าจากเม็กซิโก ประชากรจำนวนหนึ่งของแอริโซนาเป็นสาวกของคริสตจักรโรมันคาทอลิกและศาสนจักรของพระเยซูคริสต์แห่งวิสุทธิชนยุคสุดท้าย บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
รัฐเคนทักกี

รัฐเคนทักกี (อังกฤษ: Kentucky, เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /kənˈtʌki/) เป็นรัฐทางฟากตะวันออกของสหรัฐ เมืองหลวงของรัฐคือ แฟรงก์เฟิร์ต และเมืองสำคัญในรัฐคือ ลุยส์วิลล์ และเล็กซิงตัน รัฐเคนทักกีเป็นที่รู้จักในด้านการแข่งม้าเคนทักกีเดอร์บี เหล้าเบอร์บอนที่มีต้นกำเนิดจากเคนทักกี และดนตรีบลูแกรส ผู้ว่ารัฐคนปัจจุบันคือ แอนดี เบอเชียร์ มีพืชเศรษฐกิจคือ ยาสูบ ที่ทำชื่อเสียงให้แก่สหรัฐ จนได้ชื่อว่า ทองคำเขียว (Green Gold) บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
รัฐไวโอมิง

ไวโอมิง (อังกฤษ: Wyoming, ออกเสียง: /waɪˈoʊmɪŋ/ ⓘ) เป็นรัฐหนึ่งในอนุภูมิภาคตะวันตกภูเขาของภาคตะวันตกของสหรัฐ มีอาณาเขตติดต่อกับรัฐมอนแทนาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและทิศเหนือ รัฐเซาท์ดาโคตาและรัฐเนแบรสกาทางทิศตะวันออก รัฐโคโลราโดทางทิศใต้ รัฐยูทาห์ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และรัฐไอดาโฮทางทิศตะวันตก ด้วยจำนวนประชากร 576,851 คนในสำมะโนประชากรสหรัฐ ค.ศ. 2020 ไวโอมิงเป็นรัฐที่มีประชากรน้อยที่สุดของประเทศถึงแม้จะเป็นรัฐที่มีพื้นที่มากเป็นอันดับที่ 10 ก็ตาม โดยมีความหนาแน่นของประชากรต่ำที่สุดเป็นอันดับที่ 2 รองจากรัฐอะแลสกา เมืองหลวงและเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของรัฐคือไชแอนน์ซึ่งมีประชากรประมาณ 63,957 คนใน ค.ศ. 2018 พื้นที่ครึ่งหนึ่งทางตะวันตกของรัฐไวโอมิงถูกปกคลุมด้วยเทือกเขาร็อกกีเป็นส่วนใหญ่ ในขณะที่พื้นที่อีกครึ่งทางตะวันออกของรัฐเป็นทุ่งหญ้าแพรรีบนพื้นที่สูงที่เรียกว่าไฮเพลนส์ รัฐนี้มีอากาศแห้งและลมแรงกว่าส่วนอื่น ๆ ของประเทศ ด้วยความแตกต่างระหว่างภูมิอากาศกึ่งแห้งแล้งกับภูมิอากาศภาคพื้นทวีปซึ่งนำไปสู่ความแปรปรวนของอุณหภูมิอย่างมีนัยสำคัญ เกือบครึ่งหนึ่งของที่ดินในรัฐไวโอมิงเป็นของรัฐบาลกลางและโดยทั่วไปได้รับการคุ้มครองเพื่อใช้เป็นที่สาธารณประโยชน์ ไวโอมิงอยู่ในอันดับที่ 6 ในแง่ขนาดพื้นที่และอันดับที่ 5 ในแง่สัดส่วนของที่ดินของรัฐที่รัฐบาลกลางเป็นเจ้าของ ที่ดินของรัฐบาลกลางประกอบด้วยอุทยานแห่งชาติ 2 แห่ง (แกรนด์ทีตันและเยลโลว์สโตน) พื้นที่นันทนาการแห่งชาติ 2 แห่ง อนุสรณ์สถานแห่งชาติ 2 แห่ง รวมถึงป่าสงวนแห่งชาติ แหล่งประวัติศาสตร์ โรงเพาะฟักปลา และเขตพักพิงสัตว์ป่าอีกหลายแห่ง ชนพื้นเมืองหลายกลุ่มอาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้มาเป็นเวลาหลายพันปี เผ่าชนที่ได้รับการรับรองจากรัฐบาลกลางทั้งในอดีตและในปัจจุบันรวมถึงชาวอะแรพาโฮ ชาวโครว์ ชาวลาโคตา และชาวโชโชนี ระหว่างที่ชาวยุโรปเข้ามาสำรวจพื้นที่ จักรวรรดิสเปนเป็นจักรวรรดิแรกที่ "อ้างกรรมสิทธิ์" เหนือพื้นที่ตอนใต้ของไวโอมิง เมื่อเม็กซิโกเป็นเอกราช พื้นที่ตอนใต้จึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของเม็กซิโก หลังจากพ่ายแพ้ในสงครามเม็กซิโก–สหรัฐ เม็กซิโกก็ยกพื้นที่ดังกล่าวให้แก่สหรัฐใน ค.ศ. 1848 ภูมิภาคนี้มีชื่อว่า "ไวโอมิง" ในร่างกฎหมายที่เสนอต่อรัฐสภาสหรัฐใน ค.ศ. 1865 เพื่อจัดตั้งรัฐบาลชั่วคราวสำหรับดินแดนไวโอมิง ก่อนหน้านี้ชาวอาณานิคมใช้ชื่อนี้เรียกหุบเขาแห่งหนึ่งในรัฐเพนซิลเวเนีย โดยเป็นชื่อที่แผลงมาจากคำในภาษามันซีว่า xwé:wamənk ซึ่งแปลว่า "ตรงที่ราบริมแม่น้ำใหญ่แห่งนั้น" ร่างกฎหมายสำหรับการรับดินแดนไวโอมิงเข้าเป็นรัฐของสหรัฐได้รับการเสนอทั้งในวุฒิสภาสหรัฐและสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1889 เมื่อวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ
รัฐแมริแลนด์

รัฐแมริแลนด์ (Maryland, เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ˈmɛr ə lənd/) เป็นรัฐอยู่ทางฝั่งตะวันออกของสหรัฐ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. และอยู่ทางตอนใต้ของรัฐเพนซิลเวเนีย เมืองหลวงของรัฐคือ แอนแนโพลิส เมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐคือ บอลทิมอร์ มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงในรัฐได้แก่ มหาวิทยาลัยจอนส์ ฮอปคินส์ และมหาวิทยาลัยแมริแลนด์ ทีมกีฬาที่มีชื่อเสียงได้แก่ บอลทิมอร์ ออริโอลส์ (เบสบอล) และ บอลทิมอร์ เรเวนส์ (อเมริกันฟุตบอล) จุดสูงสุดในรัฐคือภูเขาแบ็กโบน และจุดต่ำสุดคือมหาสมุทรแอตแลนติก รัฐแมริแลนด์ แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 23 เทศมณฑล และหนึ่งเมืองอิสระ (Independenct City) ได้แก่นครบอลทิมอร์ ซึ่งได้รับการก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2272 และแยกตัวออกจากเทศมณฑลบอลทิมอร์ (Baltimore) ใน พ.ศ. 2394 โดยได้รับการยกฐานะให้เป็นเมืองอิสระ (Independent City) มีฐานะเทียบเท่าเทศมณฑล สำหรับเทศมณฑลมีรายละเอียดต่อไปนี้
ดุสิตธานี

ดุสิตธานี เป็นเมืองจำลองรูปแบบระบอบประชาธิปไตย ที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2461 เดิมเป็นเมืองเล็ก ๆ มีเนื้อที่ 3 ไร่ ตั้งอยู่บริเวณรอบพระที่นั่งอุดรภาค ในพระราชวังดุสิต มีลักษณะเป็นเมืองเล็ก ๆ คล้ายเมืองตุ๊กตา ขนาดพื้นที่ 1 ใน 20 เท่าของเมืองจริง ประกอบด้วย พระราชวัง ศาลารัฐบาล วัด สถานที่ราชการ โรงทหาร โรงเรียน โรงพยาบาล ตลาด ร้านค้า ธนาคาร โรงละคร ประมาณเกือบสองร้อยหลัง เพื่อเป็นแบบทดลองการปกครองระบอบประชาธิปไตย โดยโปรดให้มีพระธรรมนูญการปกครองลักษณะนคราภิบาล ซึ่งเปรียบลักษณะของเมือง มีพรรคการเมือง 2 พรรค มีการเลือกตั้งนัคราภิบาล หรือนายกเทศมนตรี (ตำแหน่งนี้ปัจจุบันเปรียบได้กับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในปัจจุบัน) และมีสภาการเมือง (หรือรัฐสภาในปัจจุบัน) แบบระบอบประชาธิปไตย ต่อมาดุสิตธานีได้โตขึ้นอย่างรวดเร็วจนไม่มีที่จะสร้างบ้านเรือน พอดีกับเวลาที่จะสร้างพระราชฐานใหม่ที่พระราชวังพญาไท จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ย้ายเมืองทั้งเมืองไปตั้งที่บริเวณพระราชวังพญาไท เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2462 ในจำนวนบ้านเล็ก ๆ นั้น มีศาลาว่าการมณฑลดุสิตธานี (ปัจจุบันเทียบเท่ากับศาลากลางจังหวัด) และมีนาคาศาลา (เทียบได้กับศาลากลางบ้านหรือศาลากลางชุมชน) ซึ่งมีความหมายว่า ศาลาของประชาชน เท่ากับว่าเป็นที่ตั้งสภาจังหวัด รัชกาลที่ 6 ทรงเป็นนาคาแห่งดุสิตธานีผู้หนึ่ง ทรงใช้พระนามแฝงว่า นายราม ณ กรุงเทพ ทรงเป็นทนายและทรงเป็นมรรคนายกวัดพระบรมธาตุ ทรงเป็นพระราชมุนี เจ้าอาวาสวัดธรรมธิปไตย และทรงแสดงพระธรรมเทศนาจริง ๆ ด้วย นอกจากนี้ทรงให้คำปรึกษาเกี่ยวกับกรณีพิพาทเรื่องที่ดิน พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงเริ่มโครงการเมืองทดลอง หรือ เมืองตุ๊กตา ตั้งแต่สมัยดำรงพระราชอิสริยยศเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ สยามมกุฎราชกุมาร ประมาณกลางปี พ.ศ. 2446 ได้สร้างเมืองมัง นับได้ว่าเป็นเมืองดุสิตธานี สมัยที่หนึ่ง ณ พระตำหนักอัมพวา โดยทำเป็นเมืองขนาดเล็กเรียกว่า เมืองตุ๊กตา และเมืองมัง ก็ยุติลง เมื่อพระองค์ทรงผนวช เมื่อปี พ.ศ. 2448 ต่อมาเมื่อพระองค์ได้เป็นผู้สำเร็จราชการในปี พ.ศ. 2450 จึงได้ทรงทดลองวิธีการปกครองบ้านเมืองแบบเมืองมังอีกครั้งหนึ่ง โดยทรงสร้างเป็นเรือนแถวขึ้นตลอดแนวกำแพงที่กั้นพระตำหนักจิตรลดารโหฐานกับวังปารุสกวันเก่า โดยทรงสมมุติว่าเป็นหมู่บ้านและสมมุติให้มหาดเล็กเป็นเจ้าของบ้าน มีลักษณะการบริหารแบบนี้ว่า นคราภิบาล (ตำแหน่งนี้ปัจจุบันเปรียบได้กับตำแหน่งนายกเทศมนตรีในปัจจุบัน) นับได้ว่าเป็นดุสิติธานีสมัยที่ 2 ของสยามประเทศ ภายหลังขึ้นครองราชย์เมื่อปี พ.ศ
เขตวังทองหลาง

วังทองหลาง เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร สภาพโดยทั่วไปเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยหนาแน่นปานกลางและหนาแน่นน้อย โดยมีย่านการค้าหนาแน่นทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือของพื้นที่ เขตวังทองหลางตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา (ฝั่งพระนคร) มีอาณาเขตติดต่อกับเขตต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้ พื้นที่เขตวังทองหลางในอดีตเป็นส่วนหนึ่งของทุ่งบางกะปิ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของตัวพระนคร ห่างออกไปประมาณ 16 กิโลเมตร ถือเป็นเขตชานเมืองซึ่งส่วนใหญ่เป็นทุ่งนาเวิ้งว้างแต่มีความอุดมสมบูรณ์ โดยเฉพาะที่ตั้งชุมชนบริเวณคลองแสนแสบซึ่งมีลักษณะคดโค้งเป็นห้วงน้ำลึกหรือ "วัง" ขนาดใหญ่ ตลอดริมฝั่งคลองในช่วงนี้รวมไปถึงคลองเจ้าคุณสิงห์จะมีต้นทองหลางน้ำ (Erythrina fusca) ขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก นอกจากนี้ ที่ดินส่วนใหญ่ยังเป็นทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ผู้คนจึงเรียกพื้นที่แถบนี้ว่า "วังทองหลาง" อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันได้มีการแบ่งและจัดตั้งพื้นที่การปกครองในระดับแขวงขึ้นใหม่ ส่งผลให้ชื่อและท้องที่แขวงวังทองหลางทุกวันนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับย่านวังทองหลางดั้งเดิมอีกต่อไป ตำบลวังทองหลาง ได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นท้องที่การปกครองท้องที่หนึ่งของอำเภอบางกะปิ โดยกระทรวงมหาดไทยได้ขยายเขตสุขาภิบาลบางกะปิให้ครอบคลุมถึงตำบลนี้ด้วยใน พ.ศ. 2506 ใน พ.ศ. 2514 จังหวัดพระนครถูกยุบรวมกับจังหวัดธนบุรี เปลี่ยนฐานะเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรี และใน พ.ศ. 2515 จึงเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นกรุงเทพมหานคร ซึ่งได้เปลี่ยนคำเรียกเขตการปกครองใหม่ด้วย ตำบลวังทองหลางได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น แขวงวังทองหลาง อยู่ในการปกครองของเขตบางกะปิ จนกระทั่งในวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2540 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศเปลี่ยนแปลงพื้นที่เขตการปกครองใหม่ โดยรวมพื้นที่แขวงวังทองหลาง พื้นที่บางส่วนของแขวงคลองจั่น เขตบางกะปิ และพื้นที่บางส่วนของแขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าว จัดตั้งเป็น เขตวังทองหลาง เพื่อประโยชน์แก่การปกครอง การให้บริการของรัฐ และความสะดวกของประชาชน และในวันที่ 7 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน ทางกรุงเทพมหานครก็ได้ประกาศตั้งแขวงวังทองหลางเต็มพื้นที่เขตวังทองหลางอย่างเป็นทางการ เพื่อความชัดเจนในการปกครอง โดยประกาศทั้ง 2 ฉบับมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 21 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่สำนักงานเขตวังทองหลางได้เปิดให้บริการเป็นครั้งแรกพร้อมกับสำนักงานเขตแยกใหม่ทางฝั่งพระนครอีก 5 แห่ง ได้แก่ เขตสายไหม เขตคันนายาว เขตสะพานสูง เขตหลักสี่ และเขตคลองสามวา ต่อมาในวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2545 กระทรวงมหาดไทยประกาศเปลี่ยนแปลงพื้นที่เขตลาดพร้าวและเขตวังทองหลาง โดยแบ่งพื้นที่เขตวังทองหลางเฉพาะทางฟากเหนือของถนนสังคมสงเคราะห์ไปรวมกับแขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าวแทน มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 11 มีนาคม ปีเดียวกัน ทั้งนี้ เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ประชาชนในพื้นที่ดังกล่าวที่จะไปติดต่อราชการ ในวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ
รัฐเซาท์ดาโคตา

รัฐเซาท์ดาโคตา (South Dakota, เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ˈsaʊθ dəˈkoʊ tə/) เป็นรัฐของสหรัฐ ตั้งอยู่บริเวณตอนเหนือของประเทศ ชื่อของรัฐตั้งชื่อตาม ลาโคตาและดาโคตา อินเดียนแดงเผ่าซู เมืองหลวงของรัฐเซาท์ดาโคตา คือเมืองเพียร์ เมืองสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ซูฟอลส์และแรพิดซิตี สถานท่องเที่ยวสำคัญของรัฐคือเมานต์รัชมอร์ อนุสรณ์สถานแห่งชาติตั้งอยู่ใกล้เมืองคีย์สโตน โดยบริเวณหน้าผามีรูปแกะสลักประธานาธิบดี 4 คน ของสหรัฐ ได้แก่ จอร์จ วอชิงตัน, โทมัส เจฟเฟอร์สัน, ทีโอดอร์ รูสเวลต์, และ อับราฮัม ลิงคอล์น และเป็นที่มาของชื่อเล่นของรัฐคือ "รัฐเมานต์รัชมอร์" บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
รัฐเวอร์มอนต์

รัฐเวอร์มอนต์ (อังกฤษ: Vermont /vərˈmɒnt/) เป็นรัฐหนึ่งของสหรัฐตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศ อยู่ในเขตนิวอิงแลนด์ ในอดีตรัฐเวอร์มอนต์เป็นที่อยู่อาศัยของอินเดียนแดงเผ่าอิโรควอยส์ เผ่าอัลกอนเควียน และเผ่าอเบนากิ โดยทางฝรั่งเศสได้ยึดครองมาในช่วงตั้งรกรากในสหรัฐ และได้เสียให้กับอังกฤษในช่วงสงครามในเวลาต่อมา รัฐเวอร์มอนต์มีชื่อเสียงในด้านของวิวทิวทัศน์ที่สวยงาม และเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่งรวมถึง สกีรีสอร์ตที่สำคัญหลายแห่ง เวอร์มอนต์ยังคงมีชื่อเสียงในด้านผลิตภัณฑ์จากวัวและเมเปิลไซรัป เมืองหลวงของรัฐคือมอนต์พีเลียร์ และเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐคือเบอร์ลิงตัน ในปี 2550 เวอร์มอนต์มีประชากร 621,254 คน บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
รัฐเวอร์จิเนีย

รัฐเวอร์จิเนีย (อังกฤษ: Commonwealth of Virginia, เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /vərˈdʒɪn jə/) เป็นรัฐหนึ่งของสหรัฐ ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของประเทศ เมืองหลวงของรัฐคือริชมอนด์ และเมืองที่ประชากรมากที่สุดคือ เวอร์จิเนียบีช เวอร์จิเนียเป็นรัฐที่มีภูมิทัศน์สวยงามมากเนื่องจากมีทั้งพื้นที่เป็นภูเขาและติดทะเล มีป่าที่มีความอุดมสมบูรณ์ รัฐเวอร์จิเนียติดต่อกับรัฐแมริแลนด์ วอชิงตัน ดี.ซี. และ มหาสมุทรแอตแลนติก ทางทิศตะวันออก ติดต่อกับ รัฐนอร์ทแคโรไลนา และรัฐเทนเนสซี ทางทิศใต้ ติดต่อกับรัฐเคนทักกี และ รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย ทางทิศตะวันตก เวอร์จิเนียประกอบไปด้วย 95 เทศมณฑล และ 39 เมืองอิสระ จุดสูงสุดในรัฐคือ เมาต์โรเจอส์ และจุดต่ำสุดในรัฐคือมหาสมุทรแอตแลนติก ชื่อของรัฐเวอร์จิเนีย ตั้งตามชื่อของ สมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ หรือราชินีผู้ทรงพรหมจรรย์ (The Virgin Queen) รัฐเวอร์จิเนียเป็นบ้านเกิดของประธานาธิบดี 8 คน ซึ่งรวมถึง จอร์จ วอชิงตัน และ โทมัส เจฟเฟอร์สัน รัฐเวอร์จิเนียเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญได้แก่ เพนตากอน เมืองสำคัญทางประวัติศาสตร์ได้แก่ เจมส์ทาวน์ ยอร์กทาวน์ วิลเลียมส์เบิร์ก มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงของรัฐมีสองแห่งได้แก่ มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย มหาวิทยาลัยจอร์จเมสัน และ เวอร์จิเนียเทค สำหรับการจราจรทางบกมีถนนสายหลัก 6 สายได้แก่ อินเตอร์สเตต 64 อินเตอร์สเตต 66 อินเตอร์สเตต 77 อินเตอร์สเตต 81 อินเตอร์สเตต 85 อินเตอร์สเตต 95 และมีอีกสองสายที่อยู่ระหว่างการวางแผนได้แก่ อินเตอร์สเตต 73 และ อินเตอร์สเตต 74 ส่วนการเดินทางทางรถไฟนั้นมีทางรถไฟของแอมแทรกผ่านบริการรถไฟระหว่างเมืองใหญ่ การเดินทางสำหรับรถโดยสารมีให้บริการโดย เกรย์ฮาวด์ และ แคโรไลนาเทรลเวส์ เวอร์จิเนียมีสนามบินขนาดใหญ่อยู่ 5 แห่ง ท่าอากาศยานแห่งชาติวอชิงตัน โรนัลด์ เรแกน, ท่าอากาศยานนานาชาติวอชิงตันดัลเลส และท่าอากาศยานริชมอนด์
รัฐลุยเซียนา

ลุยเซียนา (อังกฤษ: Louisiana, ออกเสียง /luːˌiːziˈænə/ หรือ /ˌluːziˈænə/) เป็นรัฐทางใต้ของสหรัฐ ซึ่งมีลักษณะผสมผสานของวัฒนธรรมฝรั่งเศส ซึ่งในรัฐลุยเซียนามีการใช้ภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส เป็นภาษาทางการของรัฐ ถึงแม้ว่าภาษาฝรั่งเศสจะมีใช้เพียงประมาณ 5% เมืองสำคัญของรัฐคือ นิวออร์ลีนส์ เป็นเมืองใหญ่ที่สุดในรัฐ ในขณะที่เมืองหลวงของรัฐคือ แบตันรูช ทีมกีฬาที่มีชื่อเสียงในรัฐได้แก่ นิวออร์ลีนส์เซนต์และนิวออร์ลีนส์ฮอร์เนตส์ ในอดีตรัฐลุยเซียนา เป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมลุยเซียนาของฝรั่งเศส รัฐบาลของสหรัฐ ได้ทำข้อตกลงการซื้อลุยเซียนากับ นโปเลียน โบนาปาร์ต เมื่อปี พ.ศ. 2346 จนได้ดินแดนส่วนนี้มาครอบครอง ชื่อของรัฐ"ลุยเซียนา" มาจากชื่อของหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส โดยมีความหมายว่า “ดินแดนของหลุยส์” ในปี พ.ศ. 2550 ลุยเซียนามีประชากร 4,089,963 คน ในทุกปี จะมีงานเฉลิมฉลองขนาดใหญ่จัดขึ้นที่นิวออร์ลีนส์ชื่องานว่า มาร์ดิกรา (Mardi Gras) จะมีขบวนพาเหรดและงานรื่นเริงต่าง ๆ โดยจัดในช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์หรือต้นเดือนมีนาคม ในปี พ.ศ. 2548 พายุเฮอร์ริเคนแคทรีนา ได้ก่อความเสียหายอย่างรุนแรงโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมืองนิวออร์ลีนส์ บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เขตบางนา

บางนา เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร สภาพพื้นที่โดยทั่วไปเป็นแหล่งการค้า การบริการ และแหล่งที่อยู่อาศัยหนาแน่นมาก เขตบางนาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา (ฝั่งพระนคร) มีอาณาเขตติดต่อกับเขตต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้ ท้องที่เขตบางนาในอดีตมีฐานะเป็น ตำบลบางนา เป็นเขตการปกครองหนึ่งของอำเภอพระโขนง จังหวัดพระประแดง (เปลี่ยนชื่อมาจากนครเขื่อนขันธ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2457) จนกระทั่งใน พ.ศ. 2470 ทางราชการได้พิจารณาโอนตำบลบางนาไปขึ้นกับอำเภอสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการแทน เพื่อความสะดวกในการปกครอง แต่ใน พ.ศ. 2472 ก็โอนกลับมาเป็นเขตการปกครองของอำเภอพระโขนง (ซึ่งได้ย้ายจากจังหวัดพระประแดงมาขึ้นกับจังหวัดพระนครอยู่ก่อนแล้ว) อีกครั้งหนึ่ง เนื่องจากตั้งอยู่ใกล้กันมากกว่าและประชาชนไปติดต่อธุระราชการได้สะดวกกว่า ต่อมาในท้องที่ตำบลบางนาเริ่มมีสภาพเป็นชุมชน ย่านการค้า อุตสาหกรรม และที่พักอาศัยหนาแน่นขึ้น ในการขยายเขตเทศบาลนครกรุงเทพครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2498 ทางราชการจึงโอนพื้นที่บางส่วนของตำบลบางนาเข้าไปในท้องที่ด้วย ส่วนพื้นที่ที่อยู่นอกเขตเทศบาลนั้นได้กลายเป็นท้องที่ในเขตสุขาภิบาลประเวศซึ่งจัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2506 จนกระทั่งมีการขยายเขตเทศบาลนครกรุงเทพออกไปอีกเป็นครั้งที่ 3 เมื่อ พ.ศ
ยูนิเวอร์แซลเซนจูรี

ยูนิเวอร์แซลเซนจูรี (ญี่ปุ่น: 宇宙世紀) หรือตัวย่อ UC เป็นระบบปฏิทินแบบหนึ่งในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องกันดั้ม ศักราช ยูนิเวอร์แซลเซนจูรี เริ่มเมื่อมนุษย์สามารถตั้งถิ่นฐานในอวกาศได้ และเริ่มนับเมื่อการสร้างโคโลนี Side 1 ซึ่งเริ่มการก่อสร้างในคริสต์ศักราช 2045 เสร็จสิ้น ศักราช UC ถือเป็นระบบเวลาหลักของซีรีส์กันดั้ม ในโมบิลสูทกันดั้ม ตอนที่แปด มีแสตมป์ที่ระบุปี 2079 และในโมบิลสูทเซต้ากันดั้มมีแสตมป์ซึ่งระบุปี 2088 ซึ่งหมายความว่าศักราช UCที่หนึ่งนั้นเริ่มในปีคริสต์ศักราช 2001 แต่ในฉบับตัดต่อใหม่เพื่อฉายในโรงภาพยนตร์ของทั้งสองภาคไม่มีฉากเหล่านี้ ในตอนสุดท้ายของกันดั้ม 0080 มีหนังสือพิมพ์ที่ระบุวันที่ไว้ว่า Monday, January 14, 0081 ซึ่งทำให้สามารถระบุได้ว่าศักราช UCนั้นเริ่มในปี 2053, 2081, 2109 หรือหลังจากนั้น เรียงตามเวลาในท้องเรื่อง บทความการ์ตูนญี่ปุ่นนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล เรื่องปี U.C.นี้ ในช่วงปีค.ศ.1990 มีการออกโมเดลและการ์ตูน Gundam F90 ออกมา ซึ่งมีลำดับเวลาที่ระบุการเริ่มต้น U.C.ไว้อีกแบบหนึ่ง โดยนับจากปีที่มนุษย์ย้ายถิ่นฐานไปอยู่บนอวกาศได้สำเร็จเป็นปีเริ่มต้น U.C. นั่นคือ ค.ศ.2045 ซึ่งอ้างอิงจาก โมบิลสูทกันดั้มยูนิคอร์น อย่างไรก็ตาม แนวทางการระบุ U.C
เขตสวนหลวง

สวนหลวง เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร สภาพทั่วไปเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยหนาแน่นน้อย เขตสวนหลวงตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางใต้ของฝั่งพระนคร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้ เขตสวนหลวงเดิมมีฐานะเป็น ตำบลสวนหลวง เป็นเขตการปกครองของอำเภอพระโขนง จังหวัดพระประแดง ต่อมาใน พ.ศ. 2470 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้โอนอำเภอพระโขนงรวมทั้งตำบลสวนหลวงมาขึ้นกับจังหวัดพระนคร โดยตำบลสวนหลวงได้กลายเป็นเป็นท้องที่หนึ่งในเขตสุขาภิบาลประเวศที่ตั้งขึ้นใหม่ใน พ.ศ. 2506 จนกระทั่งได้รับการโอนไปเป็นท้องที่ของเทศบาลนครกรุงเทพตั้งแต่ พ.ศ. 2508 ใน พ.ศ. 2514 จังหวัดพระนครถูกรวมเข้ากับจังหวัดธนบุรี เปลี่ยนฐานะเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรี และใน พ.ศ. 2515 จึงเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นกรุงเทพมหานคร ซึ่งได้เปลี่ยนคำเรียกเขตการปกครองใหม่ด้วย ตำบลสวนหลวงได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น แขวงสวนหลวง เป็นพื้นที่การปกครองของสำนักงานเขตพระโขนง ภายหลังท้องที่เขตพระโขนงมีความเจริญและมีประชากรหนาแน่นขึ้น พื้นที่บางแห่งอยู่ไกลจากสำนักงานเขตมาก ทำให้ไม่สะดวกต่อการบริการประชาชน ในวันที่ 21 เมษายน พ.ศ
เขตประเวศ

ประเวศ เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร เป็นเขตศูนย์ชุมชน แหล่งงานและการบริการเพื่อรองรับท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เขตประเวศตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของฝั่งพระนคร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้ เขตประเวศเดิมมีฐานะเป็น ตำบลประเวศ เป็นเขตการปกครองของอำเภอพระโขนง จังหวัดพระประแดง ซึ่งต่อมาได้ย้ายมาขึ้นกับจังหวัดพระนครใน พ.ศ. 2470 เมื่อเวลาผ่านไป ท้องที่อำเภอพระโขนงมีสภาพเป็นชุมชน ย่านการค้า อุตสาหกรรม และที่พักอาศัยเพิ่มขึ้น ใน พ.ศ. 2506 ทางราชการจึงได้ตั้งสุขาภิบาลประเวศขึ้นครอบคลุมพื้นที่ตำบลประเวศ ตำบลสวนหลวง ตำบลดอกไม้ ตำบลหนองบอนทั้งตำบล รวมถึงบางส่วนของตำบลบางจากและตำบลบางนา และใน พ.ศ. 2507 พื้นที่ส่วนใหญ่ก็ได้ถูกโอนไปขึ้นกับเทศบาลนครกรุงเทพ (ซึ่งขยายเขตออกมาเป็นครั้งที่ 3) เหลือเพียงตำบลประเวศและตำบลดอกไม้ที่ยังคงอยู่ในเขตสุขาภิบาล ใน พ.ศ. 2514 จังหวัดพระนครถูกรวมเข้ากับจังหวัดธนบุรี เปลี่ยนฐานะเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรี และใน พ.ศ. 2515 จึงเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นกรุงเทพมหานคร ซึ่งได้ยกเลิกการปกครองแบบสุขาภิบาลและเทศบาล รวมทั้งเปลี่ยนคำเรียกหน่วยการปกครองใหม่จากอำเภอและตำบลเป็นเขตและแขวงตามลำดับ ตำบลประเวศจึงได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น แขวงประเวศ เป็นพื้นที่การปกครองของสำนักงานเขตพระโขนง ภายหลังเขตพระโขนงมีความเจริญและมีประชากรหนาแน่นขึ้น รวมทั้งพื้นที่บางแห่งอยู่ไกลจากสำนักงานเขต ในวันที่ 19 เมษายน พ.ศ