nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
สโกเปีย

สกอเปีย (มาซิโดเนีย: Скопје, ออกเสียง: [ˈskɔpjɛ] ⓘ, แอลเบเนีย: Shkup) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศมาซิโดเนียเหนือ นับเป็นศูนย์กลางด้านการเมือง วัฒนธรรม เศรษฐกิจ และการศึกษาของประเทศ พื้นที่ของนครสกอเปียมีการถิ่นฐานมาตั้งแต่ 4,000 ปีก่อนคริสตกาล หลักฐานที่บ่งบอกถึงการตั้งถิ่นฐานในยุคหินใหม่ถูกพบในประภาคารกาเลอันเก่าแก่ ซึ่งสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของใจกลางนคร แรกเริ่มเดิมที สกูปีเป็นนครของอาณาจักรแพโอเนีย ต่อมาได้กลายเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรดาร์ดาเนียในช่วง 200 ปีก่อนคริสตกาล ต่อมาในช่วงก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 1 พื้นที่แห่งนี้ได้ถูกทหารโรมันยึดครองและใช้เป็นฐานทัพ เมื่อจักรวรรดิโรมันถูกแบ่งออกเป็นตะวันตกและตะวันออกใน ค.ศ. 395 สกูปีได้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรไบแซนไทน์ซึ่งรับอำนาจมาจากคอนสแตนติโนเปิล ช่วงเวลาส่วนใหญ่ของต้นยุคกลาง เมืองนี้มักถูกจักรวรรดิไบแซนไทน์และบัลแกเรียที่ 1 สลับกันยึดครอง เมืองนี้เคยเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 ระหว่าง ค.ศ. 972–992 นับตั้งแต่ ค.ศ. 1282 เมืองนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเซอร์เบีย และได้รับการจัดตั้งให้เป็นเมืองหลวงระหว่าง ค.ศ. 1346–1371 ต่อมาใน ค.ศ. 1392 สกอเปียถูกยึดครองโดยกลุ่มเติร์กของออตโตมันที่เรียกตนเองว่า อุซกุบ ซึ่งชื่อนี้ได้ถูกใช้อย่างแพร่หลายในภาษาอังกฤษ เมืองอยู่ภายใต้การปกครองของออตโตมันเป็นระยะเวลากว่า 500 ปี โดยเคยเป็นเมืองศูนย์กลางของกลุ่มอุซกุบและจังหวัดคอซอวอ ใน ค.ศ
จักรพรรดิชาห์ชะฮัน

ชาฮาบุดดีน มุฮัมมัด คุรรัม ชาห์ชะฮันที่ 1 (อูรดู: شاه ‌جہاں, Persian: شاه جهان, ฮินดี: शाहजहां ศาหชหำ, ราชสมภพ 5 มกราคม ค.ศ. 1592 - สวรรคต 22 มกราคม ค.ศ. 1666) พระราชโอรสในจักรพรรดิชะฮันคีร์ กับพระนางโชธพาอี (เจ้าหญิงมนมาตีแห่งโชธปุระ) ทรงครองบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดาในปี ค.ศ. 1627 โดยการสังหารพี่น้องจำนวนมาก พระองค์ถือเป็นพระมหากษัตริย์ที่เข้มงวดในเรื่องพระศาสนามาก แม้ว่าพระองค์จะมีพระมารดาเป็นชาวฮินดูก็ตาม พระองค์ทรงบังคับชาวโปรตุเกสจำนวนมากให้มานับถือศาสนาอิสลาม พระองค์มีพระมเหสีองค์หนึ่งพระนามว่า มุมตาซ มหัล หลังจากการสิ้นพระชนม์ของนาง พระองค์ก็ได้สร้างอนุสรณ์แห่งความรัก ทัชมาฮาลขึ้นมา จนในปี พ.ศ. 2202 พระองค์ก็ถูกพระโอรสคือ ออรังเซพ คุมพระองค์จำในป้อมอัครารวม 31 ปี และดำรงพระชนม์ในฐานะนักโทษของพระโอรสอีก 7 ปี จนเสด็จสวรรคตในเดือนมกราคม พ.ศ. 2209 สิริพระชนมายุได้ 74 พรรษา บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
แชลเลนเจอร์ดีป

แชลเลนเจอร์ดีป (อังกฤษ: Challenger Deep) เป็นจุดที่ลึกที่สุดในมหาสมุทรของโลกเท่าที่รู้จัก โดยมีระดับความลึก 10,911 เมตร ตั้งอยู่ทางปลายด้านใต้สุดของร่องลึกมาเรียนา ใกล้กับกลุ่มหมู่เกาะมาเรียนา แชลเลนเจอร์ดีปมีลักษณะเป็นแอ่งขนาดเล็กที่ก้นของร่องลึกใต้มหาสมุทรรูปดวงจันทร์เสี้ยวขนาดค่อนข้างใหญ่ ซึ่งร่องเหล่านี้ก็เป็นลักษณะภูมิประเทศที่ลึกผิดปกติใต้ท้องมหาสมุทรอยู่แล้ว แผ่นดินที่อยู่ใกล้กับแชลเลนเจอร์ดีปที่สุด คือ เกาะไฟส์ (ส่วนหนึ่งของหมู่เกาะแยป) ห่างออกไป 289 กิโลเมตรทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และกวม ห่างออกไป 306 กิโลเมตรทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ แอ่งดังกล่าวได้ชื่อตามเรือสำรวจราชนาวี เอชเอ็มเอส แชลเลนเจอร์ ซึ่งจัดการสำรวจใน ค.ศ. 1872–76 เป็นการบันทึกความลึกของมหาสมุทรเป็นครั้งแรก การทำแผนที่โซนาร์ของแชลเลนเจอร์ดีปครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2009 โดยระบบโซนาร์หลายทิศทางซิมรัด อีเอ็ม 120 สำหรับการทำแผนที่ที่ระดับความลึก 300–11,000 เมตร บนเรืออาร์วี กิโล โมอะนา ได้บ่งชี้ถึงจุดที่มีความลึก 10,971 เมตร ระบบโซนาร์ดังกล่าวใช้เฟสและแอมพลิจูดใต้การตรวจจับ โดยมีค่าความแม่นยำสูงกว่า 0.2% ของระดับความลึกของน้ำ (แสดงว่ามีข้อผิดพลาดราว 22 เมตรที่ระดับความลึกขนาดนี้) การดำลงไปในแชลเลนเจอร์ดีปมีการจดบันทึกไว้เพียงสามครั้ง ครั้งแรกเป็นการดำโดยยานสำรวจน้ำลึกตรีเอสต์ ใน ค.ศ. 1960 ซึ่งมีมนุษย์ลงไปด้วย และครั้งต่อมาไม่มีมนุษย์ลงไป ได้แก่ พาหนะใต้น้ำควบคุมระยะไกลไคโก ใน ค.ศ. 1995 และเนเรซัส ใน ค.ศ. 2009 การดำทั้งสามครั้งได้วัดค่าความลึกใกล้เคียงกันระหว่าง 10,902 ถึง 10,916 เมตร ในเดือนมกราคม ค
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (อังกฤษ : Faculty of Science, Mahasarakham University) เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชาสังกัดมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ทำการเปิดในระดับปริญญาตรี ปริญญาโทและปริญญาเอก มีทั้งหมด 25 สาขาวิชา ก่อตั้งในปี 2511 ในชื่อ คณะวิชาวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ เป็น 1 ใน 3 คณะเริ่มต้นของมหาวิทยาลัยมหาสารคามตั้งแต่สมัยยังเป็นวิทยาลัยวิชาการศึกษามหาสารคาม ร่วมกับคณะวิชาการศึกษา และคณะวิชามนุษยธรรมศึกษาและสังคมศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์เป็นคณะวิชาที่เปิดสอนวิชาพื้นฐานให้กับคณะวิชาการศึกษา จึงยังไม่ได้เปิดรับนิสิต โดยเปิดสอนวิชาพื้นฐานด้านวิทยาศาสตร์ในหลักสูตรการศึกษาบัณฑิต (กศ.บ.) วิชาเอกชีววิทยา วิชาโทเคมี ให้กับคณะวิชาการศึกษา และรับนิสิตในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิตของตนเองรุ่นแรกในปี 2531 คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2511 โดยเริ่มก่อกำเนิด มาจาก “คณะวิชาวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์” ของวิทยาลัยวิชาการการศึกษามหาสารคาม พร้อมกับคณะวิชาการศึกษาและคณะวิชามนุษยธรรมศึกษาและสังคมศาสตร์ เป็นคณะวิชาที่เปิดสอนวิชาพื้นฐานให้กับคณะวิชาการศึกษา จึงยังไม่ได้เปิดรับนิสิต โดยเปิดสอนวิชาพื้นฐานด้านวิทยาศาสตร์ในหลักสูตรการศึกษาบัณฑิต (กศ.บ.) วิชาเอกชีววิทยา วิชาโทเคมี ให้กับคณะวิชาการศึกษา เนื่องจากรัฐบาลมีความต้องการใช้การศึกษาพัฒนาชุมชนในชนบท โดยเร่งผลิตครูที่มีคุณภาพและจำนวนมากพอเพียงออกไปเป็นผู้นำ ในส่วนของสถานที่ทำการเรียนการสอนของคณะวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ในระยะแรกนั้น (พ.ศ. 2511-2515 ที่ตั้ง ม.เก่า) นิสิตที่เรียนสาขาด้านวิทยาศาสตร์ต้องเรียนรวมกับนิสิตสาขาอื่นๆ ที่อาคารเรียนหลังที่ 1 ซึ่งการใช้อาคารนั้นแบ่งออกเป็นสองส่วน คือชั้น 3-4 ให้กลุ่มวิชาทางวิทยาศาสตร์ใช้ฝั่งตะวันออก และฝั่งตะวันตกของอาคารให้ทางกลุ่มวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ใช้ส่วนชั้น 1-2 ใช้เป็นสำนักงานรองอธิการ อย่างไรก็ตามการแบ่งการใช้นั้นไม่ได้ยึดเคร่งมาก เพียงแต่แบ่งเพื่อความง่าย สะดวกในการใช้สอย ให้เป็นสัดส่วนเท่านั้น ต่อมาในช่วงปี พ.ศ. 2511-2515 วิทยาลัยได้ขยายพื้นที่มายังฝั่งตรงข้ามซึ่งเดิมเคยเป็นสนามแข่งม้าของจังหวัดมหาสารคาม และได้สร้างอาคารเรียนหลังที่ 2 และหลังที่ 3 ขึ้นมา จากนั้นนิสิตที่เรียนทางด้านวิทยาศาสตร์จึงย้ายมาใช้อาคารเรียนหลังที่ 3 ส่วนอาคารหลังที่ 2 ใช้ เป็นสำนักงานรองอธิการบดี สำหรับอาคารเรียนหลังที่ 1 ใช้เป็นอาคารเรียนของนิสิตที่เรียนวิชาพื้นฐานด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ของคณะวิชามนุษยธรรมศึกษาและสังคมศาสตร์ และคณะวิชาการศึกษา พ
บั้งไฟ พับลิชชิ่ง

บั้งไฟ พับลิชชิ่ง เป็นบริษัทในกลุ่มธุรกิจสิ่งพิมพ์ในเครือ บริษัท เครือบั้งไฟตระกูลวงษ์คำเหลา จำกัด (มหาชน) ดำเนินธุรกิจสื่อสิ่งพิมพ์ ทั้งผลิต และจำหน่ายนิตยสาร และพ็อคเก็ตบุ๊ค มีสำนักพิมส์ 2 สำนักคือ วงษ์คำเหลาออฟชิน ลักษ์ พับลิชชิ่ง(หม่ำถือหุ้น ลักษ์ พับลิชชิ่ง 50%) นิตยสารได้แก่ "หม่ำ มุกแป้ก" ซึ่งเป็นนิตยสารฉบับแรกของบริษัท มีเนื้อหาสาระเกี่ยวกับการแนะนำอาชีพต่างๆ ที่น่าสนใจ แปลกใหม่ ให้ผู้อ่านได้รับความรู้และแนวทางในการประกอบอาชีพ และมีหนังสือผลิตใหม่ออกมา เช่น ,"ความลับในไหปลาแดก","นางฟ้าของหม่ำ" และมีความคิดที่จะผลิตหนังสือการ์ตูนตลก คือ บิ๊กหม่ำ เดอะพ็อกเก็ตบุ๊ก และหนังสือพิมพ์ วงการบันเทิงนิวส์
มิสไซง่อน

มิสไซง่อน (อังกฤษ: Miss Saigon) เป็นละครเพลง ซึ่งประพันธ์ดนตรีโดยคลอดด์-มิเชล โชนเบิร์ก (Claude-Michel Schönberg) คำร้องโดยอัลเลง บูบลิล (Alain Boublil) และริชาร์ด มอลต์บี จูเนียร์ (Richard Maltby, Jr.) โดยนำเค้าโครงเรื่องมาจากอุปรากรของจาโกโม ปุชชีนี (Giacomo Puccini) เรื่องมาดามบัตเตอร์ฟลาย (Madame Butterfly) ซึ่งทั้ง "มาดามบัตเตอร์ฟลาย" และ "มิสไซง่อน" ได้ถ่ายทอดเรื่องราวโศกนาฏกรรมความรักของหญิงชาวเอเชียที่ถูกชายชาวอเมริกันทอดทิ้ง ในขณะที่เนื้อเรื่องเดิมของ "มาดามบัตเตอร์ฟลาย" เป็นเรื่องราวความรักของหญิงสาวเกอิชาชาวญี่ปุ่นและนายทหารเรือชาวอเมริกันในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1900 ซึ่งเป็นช่วงที่ญี่ปุ่นเพิ่งเริ่มเปิดประเทศ "มิสไซง่อน" เป็นเรื่องราวความรักของหญิงสาวชาวเวียดนามที่ทำงานในสถานบริการ และนายทหารชาวอเมริกันที่เข้าไปประจำการในเมืองไซง่อน (ปัจจุบันคือ นครโฮจิมินห์) ประเทศเวียดนาม ระหว่างสงครามเวียดนาม ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 มิสไซง่อนรอบปฐมทัศน์แสดงที่โรงละครเธียร์เตอร์รอยัล ถนนดรูรี่ (Theatre Royal, Drury Lane) กรุงลอนดอน เมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1989 และแสดงรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1999 รวมทั้งหมด 4,264 รอบ[ต้องการอ้างอิง] แต่ยังเปิดการแสดงที่โรงละครบรอดเวย์ (The Broadway Theatre) สหรัฐอเมริกา เมื่อค.ศ. 1991 และเปิดการแสดงตามเมืองใหญ่ ๆ ทั่วโลก มิสไซง่อนได้กลับมาเปิดทำการแสดงอีกครั้งในเดือนพฤษภาคม ณ โรงละครปรินส์เอ็ดวาร์ด กรุงลอนดอน และได้สร้างสถิติใหม่เป็นละครที่สร้างรายได้มากที่สุดจากการเปิดจำหน่ายบัตรในวันแรก โดยทำรายได้ไปมากกว่าสี่ล้านปอนด์หรือกว่าหนึ่งร้อยเก้าสิบล้านบาทภายในวันเดียว มิสไซง่อน ถือเป็นละครเพลงของโชนเบิร์กและบูบลิลที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดเป็นอันดับสอง รองจากเลมีเซราบล์[ต้องการอ้างอิง] (Les Misérables) ที่เป็นการแสดงในค.ศ. 1980 มิสไซง่อนยังถือเป็นละครบรอดเวย์ที่ดำเนินการแสดงเป็นระยะเวลายาวนานที่สุดเป็นอันดับ 10 ในประวัติศาสตร์ของละครเพลง[ต้องการอ้างอิง] แรงบันดาลใจต่อละครเพลงเรื่องนี้มาจากรูปภาพที่โชนเบิร์กพบในนิตยสารเล่มหนึ่ง เป็นภาพของหญิงชาวเวียดนามและลูกที่เกิดกับทหารอเมริกันที่กำลังจะจากกันเพื่อสภาพชีวิตของลูกที่ดีกว่าในอเมริกา ณ สนามบินทหารแห่งหนึ่งในเวียดนาม โชนเบิร์กได้นำแรงบันดาลใจจากภาพนี้ซึ่งเขาได้อธิบายว่าเป็น ‘การเสียสละอันยิ่งใหญ่’ มาพัฒนาเป็นละครมิสไซง่อนในปัจจุบัน มิสไซง่อน ทำการแสดงรอบปฐมทัศน์ที่โรงละครเธียร์เตอร์รอยัล ถนนดรูรี่ ในวันที่ 20 กันยายน ค.ศ.1989 และปิดทำการแสดงเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ค
จังหวัดของประเทศกัมพูชา

ประเทศกัมพูชาแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 24 จังหวัด และ 1 เขตการปกครองพิเศษ เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2551 พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี ได้ทรงลงพระปรมาภิไธยในพระราชกฤษฎีกายกฐานะเมืองแกบ เมืองไพลิน และเมืองพระสีหนุขึ้นเป็นจังหวัด พร้อมทั้งปรับเขตแดนของจังหวัดหลายจังหวัดใหม่ เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2556 พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี ได้ทรงลงพระปรมาภิไธยในพระราชกฤษฎีกาแยกจังหวัดกำปงจามออกเป็น 2 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดกำปงจามและจังหวัดตะโบงคมุม
มาสเตอร์คิม เพลงเตะอมยิ้ม หมัดทิ่มลูกกะตา

มาสเตอร์คิม เพลงเตะอมยิ้ม หมัดทิ่มลูกกะตา (เกาหลี: 김관장 대 김관장 대 김관장; อังกฤษ: Master KIMs) เป็นภาพยนตร์เกาหลีแนวตลก โดยนำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับผู้ใช้วิชาศิลปะการต่อสู้ 3 แขนง ได้แก่ เทควันโด, เคนโด้ และกังฟู เขียนบทและกำกับโดย ปาร์ก ซอง-กยุน (เกาหลี: 박성균; อังกฤษ: Park Seong-gyoon) โดยเริ่มการถ่ายทำภาพยนตร์ชุดดังกล่าวใน ค.ศ. 2006 กำหนดเรตภาพยนตร์สำหรับผู้ชมอายุ 15 ปีขึ้นไปในเกาหลีใต้ และมีผู้ชมภาพยนตร์ชุดดังกล่าวถึง 1,025,618 รายในเกาหลีใต้ โดยมีผู้ชมราว 100,000 ถึง 210,000 รายในเกาหลีใต้ของช่วงเปิดตัว อาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้ 3 ราย ที่มีชื่อเหมือนกันว่า คิม กวอนจัง ได้เปิดสำนักสอนศิลปะการต่อสู้ในสาขาที่ต่างกัน โดยคิมคนแรกเป็นผู้เปิดสำนักเทควันโด ซึ่งมักใช้เวลาไปกับเรื่องที่ค่อนข้างไร้สาระและไม่สนใจต่อการสร้างชื่อเสียงให้กับสำนักของตนเท่าใดนัก ทั้งยังไม่ค่อยมีลูกศิษย์มาเข้าเรียนในสำนักของตน ในขณะที่คิมคนที่สองเป็นผู้เปิดสำนักฝึกสอนวิชาเคนโด้ ซึ่งเขาเป็นคนจริงและขวานผ่าซาก แต่มักหมดเวลาไปกับการเล่นวิดีโอเกมกับเด็กๆ และอ้างว่าตนมีความชำนาญด้านภาษาญี่ปุ่น ต่อมา อาจารย์คิมทั้งสองรายได้เกิดตกหลุมรักผู้หญิงคนเดียวกัน ซึ่งเป็นลูกสาวเจ้าของภัตตาคารจีน ซึ่งไม่ได้เป็นเรื่องง่ายที่จะมีความรักสมหวัง เมื่อมีอาจารย์กังฟูอีกคนหนึ่งซึ่งมีชื่อว่าคิมเช่นกัน ซึ่งเป็นคิมที่มีฝีมือและดูดีเมื่อเทียบกับคนอื่น รวมทั้งมีความสามารถด้านภาษาญี่ปุ่น ที่มาร่วมทำศึกชิงนางในครั้งนี้ จนเรื่องชุลมุนต่างๆได้เกิดขึ้นตามมา ต่อมาพวกเขาได้ร่วมมือกันต่อสู้กับเหล่าร้าย และมีเหล่านักมวยไทย มาปรากฏตัวในช่วงท้าย (พากย์อีสานในฉบับภาษาไทย) ซึ่งอาจารย์คิมทั้งสามตระหนักดีว่ามวยไทยเป็นศิลปะการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง พวกเขาจึงต้องร่วมมือเพื่อต่อสู้กับผู้ท้าชิงที่ไม่ธรรมดากันอีกครั้ง มาสเตอร์คิม เพลงเตะอมยิ้ม หมัดทิ่มลูกกะตา เป็นภาพยนตร์ที่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย โดยได้มีการจัดฉายในหลายประเทศ ประกอบด้วย: บทความภาพยนตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่โครงการวิกิภาพยนตร์
สุนันทา นาคสมภพ

สุนันทา นาคสมภพ เป็นอดีตผู้จัด ผู้กำกับ และนักแสดงละครโทรทัศน์ชาวไทย มีชื่อเสียงจากละครเรื่อง คุณหญิงบ่าวตั้ง ทางช่อง 9 อ.ส.ม.ท. ในปี พ.ศ. 2534-2535 สุนันทา มีชื่อเล่นว่า อู๊ด สำเร็จการศึกษาด้านบริหารธุรกิจ จากสหรัฐอเมริกา เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิง โดยเป็นผู้จัดการด้านการตลาดให้กับค่ายละครสีบุญเรือง แต่เมื่อดาวน้อย สีบุญเรือง เสียชีวิต จึงแยกตัวมาเป็นผู้จัดละครด้วยตนเองในนาม "ดาวเรืองสตูดิโอ" โดยผลิตละครออกอากาศทาง ททบ.5 และ ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. ในปี พ
ประเทศเซาท์ซูดาน

– ในแอฟริกา (น้ำเงินอ่อน & เทาเข้ม)– ในสหภาพแอฟริกา (น้ำเงินอ่อน) ซูดานใต้ หรือ เซาท์ซูดาน (อังกฤษ: South Sudan) มีชื่ออย่างเป็นทางการคือ สาธารณรัฐซูดานใต้ หรือ สาธารณรัฐเซาท์ซูดาน (อังกฤษ: Republic of South Sudan) เป็นประเทศในแอฟริกาตะวันออก เมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดมีชื่อว่า จูบา ซึ่งตั้งอยู่ในรัฐอิเควทอเรียลกลางที่อยู่ทางตอนใต้ของประเทศ ซูดานใต้เป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ทางตะวันออกมีอาณาเขตติดต่อกับเอธิโอเปีย ทางใต้ติดต่อกับสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก ทางตะวันตกติดต่อกับสาธารณรัฐแอฟริกากลาง และทางเหนือติดต่อกับซูดาน พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นบึงตมซึ่งเกิดขึ้นจากแม่น้ำไนล์ขาว หลังจากประเทศซูดานได้รับเอกราชเมื่อปี พ.ศ. 2499 ได้เกิดสงครามกลางเมืองขึ้นหลายครั้ง ซึ่งมีบางช่วงที่ซูดานใต้ได้รับสิทธิ์ในการปกครองตนเอง เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2554 ได้มีการจัดการลงประชามติเพื่อแยกตัวเป็นเอกราชจากประเทศซูดานขึ้น ผลปรากฏว่า ชาวซูดานใต้เสียงข้างมากเกือบ 99% เห็นควรแยกตัวเป็นเอกราช และเมื่อเวลาเที่ยงคืนของวันที่ 9 กรกฎาคม ซูดานใต้ก็กลายเป็นประเทศเอกราชโดยแยกตัวออกจากประเทศซูดาน ซูดานใต้ได้สมัครเข้าร่วมเป็นสมาชิกเครือจักรภพแห่งชาติ และยังได้รับการประกาศว่ามีคุณสมบัติเหมาะสมจะสมัครเป็นสมาชิกในสันนิบาตอาหรับได้ด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ ยังได้แสดงความสนใจจะเข้าร่วมประชาคมแอฟริกาตะวันออก ซึ่งเป็นข้อเสนอที่ได้รับการสนับสนุนในหลักการโดยรัฐสมาชิก เคนยาและรวันดา คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติวางแผนจะประชุมกันในวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 เพื่ออภิปรายถึงสมาชิกภาพและการรับรองสาธารณรัฐซูดานใต้อย่างเป็นทางการ  ซึ่งในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติได้ลงมติรับรองชาติเกิดใหม่นี้เป็นรัฐสมาชิกลำดับที่ 193 ของสหประชาชาติแล้ว ภูมิภาคนี้ได้รับผลกระทบในแง่ลบจากสงครามกลางเมืองสองครั้งนับแต่ซูดานได้รับเอกราช รัฐบาลซูดานสู้รบกับกบฏตั้งแต่ปี พ.ศ. 2498 ถึง 2515 ในสงครามกลางเมืองซูดานครั้งที่หนึ่ง และกองทัพปลดปล่อยประชาชนซูดาน (SPLA/M) ในสงครามกลางเมืองครั้งที่สองเป็นเวลาอีกเกือบยี่สิบเอ็ดปีนับตั้งแต่ก่อตั้ง SPLA/M ในปี พ.ศ
พิภพนิรันดร

พิภพนิรันดร เป็นชุดหนังสือที่เขียนโดย เค. เอ. แอปเปิลเกต และตีพพิมพ์โดยสำนักพิมพ์สโกลาสติก ในสหรัฐอเมริกา และ สำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์ ในประเทศไทย เริ่มต้นเมื่อหลายพันปีก่อนหน้านี้ บรรดาทวยเทพทั้งหลาย ตัดสินใจที่จะละทิ้งโลกไป ที่รู้จักกันในชื่อโลกเก่า และไปสร้างโลกใหม่หรือรู้จักกันในชื่อพิภพนิรันดร ในโลกนั้นมีสิ่งแปลกประหลาดมากมาย สิ่งเหล่านั้นล้วนอยู่ในเทวตำนาน แม้กระทั่งตำนานในยุคกลาง เช่น พ่อมดเมอร์ลินเหล่าอัศวินโต๊ะกลม เป็นต้น ที่นั่นบรรดาทวยเทพอยู่กันอย่างสุขสบาย มีคนรับใช้คอยทำงานแทนให้ จนกระทั่งมีสิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยมีใครรู้จัก โผล่เข้ามา มันมีชื่อว่า "เฮทวาน" ซึ่งสิ่งมีชีวิตนี้ เข้ามาเพื่อจับเทพทั้งหลายไปประเคน คา อนอร์ที่เป็นเทพเจ้าของพวกมัน ในโลกเก่า เดวิด คริสโตเฟอร์ จาริล และเอพริล หลุดเข้ามาอยู่ในพิภพนิรันดร โดยผ่านตัวของเซนน่าที่เป็นแม่มดและเพื่อนของพวกเขา พวกเขาไม่มีทางเลือกนอกจากจะต้องผจญภัยกันไปในภิภพนิรันดร ซึ่งขณะนั้นพวกเฮทวานได้ยกทัพมาเพื่อโจมตียอดเขาโอลิมปัส อันเป็นที่อยู่ของทวยเทพกรีก ในท้ายที่สุด พวกเขาจึงตัดสินใจว่าจะร่วมต่อสู้กับเทพทั้งหลาย และขจัดเฮทวานให้ออกไปจากพิภพนิรันดร คนที่ทั้งเป็นเพื่อนและผู้ปกครองคนเหล่านี้ เทพผู้ซึ่งย้ายมาจากโลกเก่าและย้ายมาอยู่อาศัยในพิภพนิรันดร แยกตามรูปแบบของอารยธรรมได้ดังนี้ Em.ip XXX.XXX.XX113 X:slsx SDK POX RE NS AN TaTa (T)HS S- 10°C 100$ แดง เยวเขียว นําตาล น้ำเงิน สีแดง Hn เก่า GooGle
คาวาโงเอะ

คาวาโงเอะ (ญี่ปุ่น: 川越; โรมาจิ: Kawagoe) อาจหมายถึง
ตลาดหลักทรัพย์มอสโก

ตลาดหลักทรัพย์มอสโก (อังกฤษ: Moscow Interbank Currency Exchange, MICEX; รัสเซีย: Московская межбанковская валютная биржа) เป็นหนึ่งในตลาดหลักทรัพย์สากลที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสหพันธรัฐรัสเซียและยุโรปตะวันออก ตลาดเปิดทำการใน ค.ศ. 1992 และปัจจุบัน เป็นตลาดหลักทรัพย์ชั้นนำของรัสเซีย โดยมีรายการบริษัทในตลาดราว 239 บริษัท และมีมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดอยู่ที่ 950,000 ดอลลาร์สหรัฐ เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010 ตลาดหลักทรัพย์มอสโกประกอบด้วยสมาชิกและองค์กรที่เข้าร่วมกว่า 550 องค์กร ซึ่งทำการแลกเปลี่ยนกับลูกค้า ใน ค.ศ. 2006 มูลค่าการแลกเปลี่ยนในตลาดหลักทรัพย์แตะระดับที่ 20.38 ล้านล้านรูเบิล (754,900 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) นับเป็นมากกว่า 90% ของอัตราการแลกเปลี่ยนทั้งหมดของตลาดหลักทรัพย์ของรัสเซีย บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
แก้วมังกร

แก้วมังกร (อังกฤษ: Dragon fruit) (สกุล Hylocereus) อยู่ในวงศ์ Cactaceae ซึ่งเป็นวงศ์เดียวกับกระบองเพชร มีพื้นเพดั้งเดิมอยู่ในเม็กซิโกเข้ามาในเอเชียที่เวียดนามก่อน โดยบาทหลวงชาวฝรั่งเศสเมื่อประมาณ 100 ปีมาแล้ว โดยปลูกมากตามแนวชายฝั่งทะเลตะวันออกจากเมืองญาตรังไปจนถึงไซ่ง่อนในประเทศไทยมีการปลูกมาตั้งแต่ พ.ศ. 2540 ซึ่งในระยะแรกผลที่ได้มีรสชาติไม่ค่อยอร่อย แต่ในเวลาต่อมาก็ได้มีการพัฒนาและปรับปรุงสายพันธุ์เพื่อให้มีรสชาติที่ดียิ่งขึ้น แก้วมังกรเป็นไม้เลื้อย มีลำต้นยาวประมาณ 5 เมตร มีรากทั้งในดินและรากอากาศ ชอบดินร่วนระบายน้ำดี ชอบแสงแดดพอเหมาะ โล่งแจ้ง แต่ไม่แรงเกินไป ดอกสีขาว ขนาดใหญ่กลีบยาวเรียงซ้อนกัน บานตอนกลางคืน ผลแก้วมังกรมีรูปทรงเป็นทรงกลมรี สีของเปลือกผลเมื่อดิบเป็นสีเขียว เมื่อสุกเป็นมีสีแดงม่วงหรือสีบานเย็น มีกลีบเลี้ยงสีเขียวติดอยู่รอบผล ผลแก้วมังกรส่วนใหญ่มีน้ำหนักประมาณ 300 - 600 กรัม เมื่อผ่าผลแก้วมังกรจะเห็นเนื้อของผลแก้วมังกรสีขาวหากผลนั้นเป็นแก้วมังกรพันธุ์เวียดนามหรือพันธุ์ไทย และเนื้อผลจะมีสีแดงหรือชมพูเมื่อผลนั้นเป็นพันธุ์เนื้อสีขาวโดยมีเมล็ดสีดำเล็กคล้าย ๆ เม็ดงา หรือเม็ดแมงลักกระจายฝังอยู่ทั่วเนื้อ แก้วมังกรสายพันธุ์ที่นิยมปลูกมีดังนี้ แก้วมังกรเป็นไม้เลื้อยลำต้นอ่อนจำเป็นต้องมีหลักให้ลำต้นเกาะยึดซึ่งหลักจะเป็นไม้เนื้อแข็งหรือเสาซีเมนต์ก็ได้ ถ้าใช้ท่อซีเมนต์เป็นเสาซึ่งรูปทรงกลมภายในกลวงแต่เทปูนไว้ก้นท่อเพื่อไว้ใส่น้ำหล่อเลี้ยงให้เสามีความชุ่มชื้นอยู่เสมอ ฝังท่อซีเมนต์ลงในดินประมาณ 40 – 50 เซนติเมตร ต้องสูงจากพื้นดินประมาณ 1.5 – 2 เมตร ด้านบนของเสาทำเป็นร้านให้กิ่งเกาะแผ่ขยายออกไประยะปลูก 3 x 3 เมตร เตรียมหลุมขนาด 30 x 30 x 30 เซนติเมตร รอบ ๆ หลัก หลักละ 4 หลุม สำหรับปลูกหลุมละ 1 ต้น รองก้นหลุมด้วยปุ๋ยหมักเก่า 1 ปุ้งกี๋ เมื่อนำกิ่งพันธุ์ลงหลุมแล้วมัดกิ่งพันธุ์ให้แนบหลักและกันแดดให้ 1 – 2 สัปดาห์ แก้วมังกรนิยมรับประทานเป็นผลไม้สด เป็นส่วนผสมของฟรุตสลัดหรือปั่นเป็นน้ำผลไม้ เป็นผลไม้ที่สามารถรับประทานเพื่อบรรเทาอาการโรคความดันโลหิต โรคเบาหวาน[ต้องการอ้างอิง] ตลอดจนช่วยลดความอ้วนเนื่องจากเป็นผลไม้ที่มีแคลอรีต่ำ เป็นผลไม้ที่มีกากใยสูง มีวิตามินและแร่ธาตุต่าง ๆ ที่ช่วยทั้งในเรื่องการบำรุงผิวพรรณ กระดูกและฟันแข็งแรง ช่วยดูดซับสารพิษต่าง ๆ ออกจากร่างกาย เช่น สารตกค้างจากยาฆ่าแมลงที่มากับผัก สารตกค้างเช่นตะกั่ว ที่มาจากควันท่อไอเสียรถยนต์ และสารอื่น ๆ และยังช่วยลดการเกิดมะเร็งอีกด้วย
เคิร์ต เฮนนิค

เคิร์ตติส ไมเคิล "เคิร์ต" เฮนนิค (Curtis Michael "Curt" Hennig) (28 มีนาคม ค.ศ. 1958 – 10 กุมภาพันธ์ 2003) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน สังกัดเวิลด์เรสต์ลิงเฟเรเดชั่น (WWF), อเมริกันเรสต์ลิงแอสโซเซียชั่น (AWA) ,เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง (WCW) และโทเทิลนอนสต็อปแอคเชินเรสต์ลิง (TNA) เป็นลูกชายของแลร์รี "ดิแอ็กซ์" เฮนนิค และพ่อของเคอร์ติส แอ็กเซล ปัจจุบันได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำปี 2007 เฮนนิคเป็นอดีตแชมป์โลก 1 สมัย ไดแก่ แชมป์โลก AWA 373 วัน และเป็นอดีตแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล 2 สมัย เขารู้จักในชื่อ "คลู" เคิร์ต เฮนนิค เขาได้เริ่มต้นอาชีพในวันที่ 30 มกราคม 1980 ในสมาคมอเมริกันเรสต์ลิงแอสโซเซียชั่น (AWA) สมาคมที่มีพ่อของเขาทำอยู่ ต่อมาได้ลาออกจาก AWA ในปี 1982 และย้ายไปสมาคม WWF หลังจากลาออกจาก WWE ในปี 2002 เขาได้ไปทำงานในสมาคม TNA เขามีส่วนร่วมในบทบาทแก่แชมป์โลก NWA เจฟ จาเรต
พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546

พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546 เป็นกฎหมายไทย ประเภทพระราชบัญญัติ ร่างขึ้นโดยคณะรัฐมนตรีไทยในสมัยทักษิณ ชินวัตร และตราขึ้นโดยรัฐสภาไทยในสมัย อุทัย พิมพ์ใจชน เป็นประธานรัฐสภา โดยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงลงพระปรมาภิไธยเมื่อวันที่ 24 กันยายน 2546 ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม 2546 และมีผลใช้บังคับในอีกหนึ่งร้อยแปดสิบวันถัดมา คือ วันที่ 30 มีนาคม 2547 แทนที่ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 132 และประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 294 การเสนอร่างพระราชบัญญัติ ในปลาย พ.ศ. 2545 มีการเสนอร่างพระราชบัญญัติเกี่ยวกับการคุ้มครองสวัสดิภาพของเด็กถึงแปดฉบับ ต่อสภาผู้แทนราษฎร ชุดที่ 21 คือ วาระที่หนึ่ง ขั้นรับหลักการ ในการประชุมสภาผู้แทนราษฎร ปีที่ 2 ครั้งที่ 24 (สมัยสามัญนิติบัญญัติ) วันที่ 30 ตุลาคม 2545 ที่ประชุมมีมติให้รับหลักการของร่างพระราชบัญญัติทั้งแปด หลักการ คือ ให้มีกฎหมายคุ้มครองเด็ก นอกจากนี้ ที่ประชุมยังให้ตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญขึ้นพิจารณาร่างพระราชบัญญัติทั้งแปดรวมกัน ประกอบกรรมาธิการทั้งสิ้นสามสิบห้าคน ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มาตรา 190 และให้แปรญัตติร่างพระราชบัญญัติทั้งแปดภายในเจ็ดวัน วาระที่สอง ขั้นพิจารณาเรียงลำดับมาตรา แม้ว่าที่ประชุมสภาผู้แทนราษฎรให้แปรญัตติร่างพระราชบัญญัติดังกล่าวภายในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2545 แต่มีการปิดประชุมรัฐสภาสมัยสามัญนิติบัญญัติก่อนในช่วงขึ้นปีใหม่ ต่อมา เมื่อคณะกรรมาธิการรวมร่างพระราชบัญญัติทั้งแปดฉบับเข้าเป็นร่างฉบับเดียวกัน ให้ชื่อว่า "ร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. ..." แล้ว สภาผู้แทนราษฎรจึงให้นำขึ้นพิจารณาใหม่ในการประชุมสภาผู้แทนราษฎร ปีที่ 3 ครั้งที่ 15 วันที่ 26 มีนาคม 2546 โดยที่ประชุมพิจารณาชื่อร่าง คำปรารภ แล้วเรียงมาตราตามลำดับจนจบร่าง วาระที่สาม ขั้นสุดท้าย ในการประชุมครั้งเดียวกันกับวาระที่สอง ที่ประชุมสภาผู้แทนราษฎรมีมติให้เสนอร่างพระราชบัญญัติดังกล่าวต่อวุฒิสภาได้ เป็นอันสิ้นสุดกระบวนการในชั้นสภาผู้แทนราษฎร วาระที่หนึ่ง ขั้นรับหลักการ ในการประชุมวุฒิสภา ครั้งที่ 16 (สมัยสามัญทั่วไป) วันที่ 4 เมษายน 2546 ที่ประชุมวุฒิสภาอภิปราย และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์แถลงตอบ เสร็จแล้ว ที่ประชุมมีมติให้รับหลักการ คือ ให้มีกฎหมายคุ้มครองเด็ก ในการนี้ ให้ตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญขึ้นพิจารณาร่างพระราชบัญญัติ ประกอบกรรมาธิการยี่สิบเจ็ดคน แล้วกำหนดให้แปรญัตติภายในสิบห้าวัน อย่างไรก็ดี ในการประชุมวุฒิสภา ครั้งที่ 19 (สมัยสามัญทั่วไป) วันที่ 25 เมษายน 2546 คณะกรรมาธิการขอขยายเวลาพิจารณาออกไปอีกสามสิบวัน จากเดิมให้พิจารณาถึงวันที่ 27 เมษายน 2546 และที่ประชุมอนุมัติตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศ้กราช 2540 มาตรา 174 วาระที่สอง ขั้นพิจารณาเรียงลำดับมาตรา วาระที่สาม ขั้นสุดท้าย พระราชบัญญัตินี้ ประกอบด้วยมาตราทั้งหมดแปดสิบแปดมาตรา แบ่งเป็นสิบเอ็ดหมวด ดังต่อไปนี้ เหตุผล ของพระราชบัญญัตินี้ คือ "..
เอพิเนฟรีน

เอพิเนฟรีน (Epinephrine) หรือ อะดรีนาลีน (Adrenaline) หรือศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสภาว่า ฮอร์โมนเนื้อในต่อมหมวกไต เป็นฮอร์โมนและสารสื่อประสาทชนิดหนึ่ง เอพิเนฟรีนและนอร์เอพิเนฟรีนเป็นฮอร์โมนต่างชนิดแต่คล้ายกัน ซึ่งทั้งคู่หลั่งออกมาจากส่วนในของต่อมหมวกไต นอกจากนี้ ทั้งสองยังผลิตที่ปลายเส้นใยประสาทซิมพาเทติก โดยทำหน้าที่เป็นตัวกลางเคมีสำหรับถ่ายทอดพลักผลักดันประสาทไปยังอวัยวะปฏิบัติงาน (effector organ) การสืบค้นทางเภสัชวิทยาของเอพิเนฟรีนมีส่วนสำคัญทำให้เกิดความเข้าใจระบบประสาทอิสระและหน้าที่ของระบบซิมพาเทติก เอพิเนฟรีนยังเป็นยาที่มีประโยชน์สำหรับข้อบ่งใช้ฉุกเฉินหลายประการ แม้มีฤทธิ์ไม่จำเพาะต่อตัวรับอะดรีเนอจิก (adrenergic receptor) และมีการพัฒนายาจำเพาะหลายชนิดซึ่งออกฤทธิ์ต่อแบบชนิดย่อยของตัวรับอะดรีเนอจิกในเวลาต่อมา ในสำนวนพูดทั่วไป คำว่า "อะดรีนาลีน" ใช้หมายความถึง การปลุกฤทธิ์ระบบซิมพาเทติกซึ่งสัมพันธ์กับพลังงานและการเร้าการสนองสู้หรือหนี อิทธิพลของอะดรีนาลีนจำกัดอยู่ในผลทางเมแทบอลิซึมและการขยายหลอดลมต่ออวัยวะซึ่งไม่มีประสาทซิมพาเทติกไปเลี้ยงโดยตรง ในทางเคมี เอพิเนฟรีนเป็นโมโนเอมีนกลุ่มหนึ่ง เรียก แคทีโคลามีน (catecholamine) ผลิตในบางเซลล์ประสาทของระบบประสาทส่วนกลาง และในเซลล์โครมัฟฟิน (chromaffin cell) ของต่อมหมวกไตส่วนในจากกรดอะมิโน ฟีนิลอะลานีนและไทโรซีน บทความชีววิทยานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล