nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
กลีเซอ 581 ซี

กลีเซอ 581 ซี (อังกฤษ: Gliese 581 c) หรือ Gl 581 c เป็นดาวเคราะห์นอกระบบโคจรรอบดาวแคระแดง กลีเซอ 581 ในกลุ่มดาวคันชั่ง อยู่ห่างจากโลกประมาณ 20.5 ปีแสง ชื่อกลีเซอ 581 เป็นชื่อดาวฤกษ์ในบัญชีดาวของ วิลเฮล์ม กลีเซอ นักดาราศาสตร์ชาวเยอรมัน นักดาราศาสตร์คะเนกันว่ามันมีมวลสารมากกว่าโลกประมาณห้าเท่า เท่าที่สำรวจ กลีเซอ 581 ซี มีรัศมีใหญ่กว่าโลกน่าจะประมาณ 50% น่าจะมีแรงโน้มถ่วงบนพื้นดาวเคราะห์มากกว่าบนโลกประมาณ 2.2 เท่า ตอนแรก ดาวเคราะห์ดวงนี้ถูกสันนิษฐานว่าอยู่ในเขตอาศัยได้ แต่ ณ ตอนนี้ได้คิดว่าดาวเคราะห์ดวงนี้น่าจะคล้ายคลึงกับดาวศุกร์มากกว่า กลีเซอ 581 ซี มีคาบการโคจร (หรือ "ปี" หนึ่งของดาวเคราะห์) ประมาณสิบสามวันของโลก วงโคจรของมันใกล้ดาวฤกษ์ที่ศูนย์กลางมากกว่าระยะห่างระหว่างโลกกับดวงอาทิตย์ประมาณ 14 เท่า หรือคิดเป็นระยะทางประมาณ 11 ล้านกิโลเมตร ขณะที่โลกอยู่ห่างจากดวงอาทิตย์ 150 ล้านกิโลเมตร ดาวเคราะห์ดวงนี้ถูกค้นพบโดยทีมของ สตีเฟน ยูดรี (Stéphane Udry) ของที่ศูนย์สังเกตการณ์เจนีวา ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งได้ประกาศการค้นพบในวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2550 โดยใช้อุปกรณ์ตรวจวัดความเร็วเชิงรัศมีของดาวฤกษ์ความแม่นยำสูง (HARPS) ของหอดูดาวท้องฟ้าซีกใต้แห่งยุโรป ซึ่งติดตั้งบนกล้องโทรทรรศน์อีเอสโอขนาด 3.6 เมตร ในหอดูดาวลาซิลลา ประเทศชิลี บทความดาราศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ชิเงรุ มิยาโมโตะ

ชิเงรุ มิยาโมโตะ (ญี่ปุ่น: 宮本 茂; โรมาจิ: Miyamoto Shigeru; เกิด 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495) เป็นนักออกแบบเกมชาวญี่ปุ่น ผู้บริหารของนินเทนโด เป็นผู้คิดค้นเกม มาริโอ ดองกีคอง ตำนานแห่งเซลดา และเกมอื่นของนินเทนโด และเป็นผู้ควบคุมการผลิตเกมหลายเกม รวมถึงล่าสุด นินเทนโด สวิตช์ มิยาโมโตะเกิดวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495 ที่เมืองโซโนเบะ (ปัจจุบันเป็นเมืองนันตัง) จังหวัดเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ในวัยเด็กนั้นมิยาโมโตะชอบการวาดภาพและระบายสี รวมถึงการวาดภาพสิ่งต่าง ๆ รอบตัว และใน พ.ศ. 2513 เขาได้เขาเรียนที่วิทยาลัยศิลปะคานาซาวะ (金沢美術工芸大学) ในสาขาออกแบบอุตสาหกรรม ภายหลังจบการศึกษาเขาได้พบกับ ฮิโรชิ ยามาอูจิ ผู้บริหารของนินเทนโดในขณะนั้น ได้รับมิยาโมโตะเข้ามาฝึกงาน ในช่วงที่เกมอาร์เคดชื่อเรดาร์สโคปได้รับความนิยมในญี่ปุ่น ทางนินเทนโดอเมริกาได้มีการสั่งเข้ามาเป็นจำนวนมาก แต่เมื่อเครื่องเกมได้ส่งไปถึงสหรัฐอเมริกานั้นความนิยมของเกมได้ลดลงจนทำให้เครื่องเกมเหลือค้างโกดังเป็นจำนวนมาก ทางนินเทนโดอเมริกาได้ขอให้ทางนินเทนโดญี่ปุ่นส่งนักออกแบบหาเกมใหม่มาแทนที่เกมเดิมภายในเครื่องด่วน ทางนินเทนโดญี่ปุ่นจึงได้ส่งมิยาโมโตะในขณะนั้นที่ไม่มีหน้าที่ความรับผิดชอบเกมใด มิยาโมโตะได้ออกแบบเกมดองกี้คองซึ่งเป็นเกมแรกของเขา รวมถึงได้แต่งเพลงในเกมเองจากคีย์บอร์ด ภายหลังจากเกมได้ออกแบบมาแล้วนั้น ทางโปรแกรมเมอร์ได้จัดการให้เครื่องเล่นเรดาร์สโคปมาใช้เกมดองกี้คองแทนที่ ซึ่งเกิดการประสบความสำเร็จเกินคาด ทำให้นินเทนโดอเมริกา ที่เป็นบริษัทเปิดใหม่ในขณะนั้น กลายมาเป็นส่วนหนึ่งในตลาดเกม นอกจากนี้ยังส่งผลต่อไปถึงตัวละครสองในสามนั้นได้รับความนิยม ได้แก่ ดองกีคอง และ มิสเตอร์วิดีโอ (ซึ่งตอนหลังกลายมาเป็นมาริโอ) มาริโอได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์ของนินเทนโดในปัจจุบัน โดยมีเกมที่ออกมาหลายเกมที่ใช้ตัวละครนี้เป็นหลัก และดองกีคองเองก็ได้มีเกมออกมาหลายเกมเช่นเดียวกัน เนื่องจากการที่มิยาโมโตะต้องการให้เกมที่ออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด ทำให้เกมของนินเทนโดมีหลายครั้งที่ออกตัวล่าช้ากว่าเวลาที่ได้กำหนดไว้ ในวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2549 มิยาโมโตะได้รับเครื่องราชย์ฝรั่งเศสโดยได้ตำแหน่ง Chevalier ("อัศวิน") Ordre des Arts et des Lettres พร้อมกับนักออกแบบเกมคนอื่นได้แก่ Michel Ancel และ Frédérick Raynal ในวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 มิยาโมโตะได้ปรากฏชื่อในนิตยสารไทม์ เป็นบุคคลสำคัญในเอเชีย พร้อมกับ ฮายาโอะ มิยาซากิ มหาตมะ คานธี แม่ชีเทเรซา บรูซ ลี และ ดาไลลามะ และ เขาได้ถูกเสนอชื่อในฐานะบุคคลที่มีอิทธิพลสำคัญของโลกประจำปี 2550 มิยาโมโตะแต่งงานกับยาซูโกะ (ผู้จัดการในบริษัทนินเทนโดเช่นเดียวกัน) ใน พ.ศ
จ๊กก๊ก

ฮั่น (漢; ค.ศ. 221–263) รู้จักกันในประวัติศาสตร์นิพนธ์ว่า จ๊กก๊ก หรือ ฉู่ฮั่น (蜀漢 [ʂù xân] ⓘ; มักเขียนสั้น ๆ ว่า ฉู่ 蜀; พินอิน: shŭ < จีนสมัยกลาง: *źjowk < จีนฮั่นตะวันออก: *dźok;) หรือ จี้ฮั่น (季漢 "ฮั่นน้อย") เพื่อแก้ความกำกวมจากราชวงศ์ฮั่นก่อนหน้า เป็นหนึ่งในสามรัฐหลักที่ต่อสู้รบแย่งชิงกันเพื่อครองอำนาจสูงสุดเหนือแผ่นดินจีนในยุคสามก๊ก (ค.ศ. 220 - ค.ศ. 280) รัฐแห่งนี้ตั้งอยู่ในพื้นที่บริเวณรอบ ๆ ของนครฮั่นจง มณฑลเสฉวน นครฉงชิ่ง มณฑลยูนนาน มณฑลกุ้ยโจว และทางตอนเหนือของเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ซึ่งเป็นพื้นที่ทางประวัติศาสตร์ที่เรียกกันว่า "ฉู่" ตามชื่อของรัฐฉู่ซึ่งเป็นรัฐอันเก่าแก่ในครั้งอดีตกาล ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ทางภูมิศาสตร์โดยประมาณนี้ด้วย อาณาเขตหลักยังใกล้เคียงกับอาณาจักรฮั่นของเล่าปัง (หลิว ปัง) ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของราชวงศ์ฮั่น จ๊กก๊กถูกก่อตั้งขึ้นโดยเล่าปี่ จึงได้ตั้งชื่อรัฐมาจากเขาว่า "ฮั่น" ในขณะที่เขาได้ถือว่าตนเป็นผู้สืบทอดที่มีความชอบธรรมของราชวงศ์ฮั่น ในขณะที่คำนำหน้าว่า "ฉู่" ถูกใช้เป็นครั้งแรกโดยวุยก๊กที่เป็นรัฐอริเพื่อทำลายความชอบธรรมในอำนาจอธิปไตยขอจ๊กก๊ก ต่อมาเมื่อถูกเขียนไว้ในสามก๊กจี่ นักประวัติศาสตร์ตันซิ่วยังใช้คำนำหน้าว่า "ฉู่" เพื่ออธิบายถึงรัฐฮั่นของเล่าปี่ เป็นคำนำหน้าทางภูมิศาสตร์เพื่อแบ่งแยกความแตกต่างจากรัฐอืน ๆ ที่มีชื่อ "ฮั่น" ตลอดช่วงประวัติศาสตร์ของจีน ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เล่าปี่ขุนศึกและเป็นเชื้อพระวงศ์ที่เป็นพระญาติห่าง ๆ ของราชวงศ์ฮั่น ได้รวบรวมการสนับสนุนจากผู้ติดตามที่มีความสามารถจำนวนมากมาย หลังจากเล่าเปียวเสียชีวิต ตามคำแนะนำของที่ปรึกษาของเขาอย่างจูกัดเหลียง และแผนหลงจงของจูเก่อ เล่าปี่ได้พิชิตบางส่วนของเกงจิ๋ว (ครอบคลุมมณฑลหูเป่ย์และหูหนานในยุคปัจจุบัน) ใน ค.ศ. 208 และ 209 ได้เข้ายึดครองเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมมณฑลเสฉวนและฉงชิ่งในยุคปัจจุบัน) จากขุนศึกนามว่า เล่าเจี้ยง ระหว่างปี ค.ศ. 212 และ ค.ศ
ซาวามูระ มาซาฮิโระ

แม่แบบ:กล่องข้อมูล ฮาเล็มบีท ซาวามูระ มาซาฮิโระ เป็นตัวละครจากเรื่องฮาเล็มบีท จังหวะคนจริงโดยซาวามูระ มาซาฮิโระ เป็นนักกีฬาสตรีทบาสเกตบอลทีม Scratch ร่วมกับคุสึดะ มิซิคิ และนารุเซะ โทรุซาวามูระ เป็นตัวละครที่ต้องดูแลตัวเองมาตั้งแต่เด็ก เนื่องจากถูกพ่อทิ้ง(ในช่วงภาคอินเตอร์ไฮซาวามูระจะได้เจอพ่อ และได้ปรับความเข้าใจกัน)ทำให้เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์ มองโลกในแง่ร้าย ประกอบกับเป็นคนฉลาด หน้าตาดี มีฝีมือ และกล้าได้กล้าเสีย จึงเล่นบาสพนัน เพื่อหาค่าใช้จ่ายในชีวิตมาโดยตลอด ช่วงแรกเข้าร่วมทีม Scratch เพียงต้องการเอาชนะทีมทรีเม็นส์ และหวังเล่นสตรีทบาสเพราะเงินพนันเท่านั้น แต่โดยพื้นนิสัยแล้วเป็นคนดี รักเพื่อนพ้อง เพียงแต่กลัวถูกหักหลัง แบบเดียวกับตอนเด็กๆที่ถูกพ่อหักหลัง ทิ้งตนไปเท่านั้น สุดท้ายก็ได้เป็นเพื่อนที่ดีของพระเอก และถูกชักชวนเข้าทีมบาสเกตบอลโรงเรียนมัธยมโจนัน บทความการ์ตูนญี่ปุ่นนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ฮอยอัน

ฮอยอัน หรือ โห่ยอาน (เวียดนาม: Hội An) เป็นเมืองริมฝั่งทะเลจีนใต้ทางตอนกลางของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในเขตจังหวัดกว๋างนาม มีประชากรอาศัยอยู่ราว 80,000 คน ในอดีตเคยเป็นเมืองท่าที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในสมัยของอาณาจักรจามปา บริเวณนี้เคยเป็นเมืองท่าบนปากแม่น้ำทูโบ่น ซึ่งมีชื่อว่า ไฮโฟ โดยเป็นศูนย์กลางทางการค้าในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16-17 มีชาวต่างชาติมาตั้งถิ่นฐานและค้าขายในเมืองนี้เป็นจำนวนมาก ทั้งชาวจีน ญี่ปุ่น ดัตช์ และอินเดีย เดิมทีเมืองนี้ถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่งโดยมีคลองสายหนึ่งคั่นอยู่กลางเมือง มีสะพานญี่ปุ่นทอดข้ามคลองเพื่อกั้นแบ่งเขตชุมชนของชาวญี่ปุ่นที่อีกฝั่งหนึ่งของคลอง ตัวสะพานสร้างโดยชาวญี่ปุ่น มีลักษณะสถาปัตยกรรมเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ใน ค.ศ. 1999 องค์การยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเขตเมืองเก่าของฮอยอันให้เป็นมรดกโลก ด้วยเหตุผลว่าเป็นตัวอย่างของเมืองท่าในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15-19 ที่มีการผสมผสานศิลปะและสถาปัตยกรรมทั้งของท้องถิ่นและของต่างชาติไว้ได้อย่างมีเอกลักษณ์ และอาคารต่าง ๆ ภายในเมืองได้รับการอนุรักษ์ให้อยู่ในสภาพเดิมไว้ได้เป็นอย่างดี ทุกวันนี้ ฮอยอันมีนักท่องเที่ยวเข้ามาเยือนเป็นจำนวนมาก ผู้มาเยือนมักมาเยี่ยมชมร้านค้าขายผลงานทางศิลปะและหัตถกรรม ริมฝั่งแม่น้ำมีอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ บาร์ และร้านอาหารเปิดเรียงรายอยู่มากมายซึ่งดึงดูดนักท่องเที่ยวให้เข้าใช้บริการ โดยเฉพาะนักท่องเที่ยวชาวตะวันตกที่มีอยู่มากมาย เมืองฮอยอันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราเกช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
ยุคห้าวงศ์สิบรัฐ

ห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร (จีนตัวย่อ: 五代十国; จีนตัวเต็ม: 五代十國) เป็นยุคหนึ่งในประวัติศาสตร์จีนช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10 ซึ่งรัฐห้ารัฐผลัดกันครองอำนาจในภาคกลาง เกิดเป็นห้าราชวงศ์ ส่วนท้องที่อื่น ๆ โดยเฉพาะจีนใต้ ก็เกิดอาณาจักรน้อยใหญ่ตั้งตนเป็นอิสระขึ้นถึงสิบอาณาจักรนำไปสู่ความวุ่นวายทางการเมือง แต่ก็นับเป็นสมัยสุดท้ายที่จักรวรรดิจีนแตกแยกออกเป็นหมู่เป็นเหล่าเช่นนี้ ยุคสมัยดังกล่าวเกิดขึ้นเมื่อราชวงศ์ถังล่มสลายลงใน ค.ศ. 907 และสิ้นสุดลงเมื่อราชวงศ์ซ่งก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 960 กินเวลากว่า 50 ปี อาณาจักรที่ตั้งตนต่าง ๆ นี้เดิมเป็นราชอาณาจักรอิสระมาก่อนแล้ว ครั้นราชวงศ์ถังถึงจุดจบ ผู้ปกครองอาณาจักรดังกล่าวก็พากันประกาศตนเป็นจักรพรรดิ จึงเกิดสงครามเพื่อชิงอำนาจกันเป็นจักรพรรดิที่ชอบธรรมแต่ผู้เดียว อย่างไรก็ดี แม้จะถือกันว่า ยุคนี้ยุติลงด้วยการตั้งราชวงศ์ซ่งเมื่อ ค.ศ. 960 แต่กว่าจะปราบปรามฮั่นเหนือ (北漢) อาณาจักรสุดท้ายในหมู่ห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร ได้ก็ล่วงสู่ ค.ศ. 979 แล้ว ราชวงศ์ทั้งห้า ซึ่งเรียกว่า อู่ไต้ (五代) นั้น ประกอบด้วย อาณาจักรทั้งสิบ ซึ่งเรียกว่า ฉือกั๋ว (十國) นั้น ประกอบด้วย
ยุคสามก๊ก

สามก๊ก (จีนตัวย่อ: 三国; จีนตัวเต็ม: 三國; พินอิน: Sān Guó; แปลว่า "สามรัฐ") ตั้งแต่ ค.ศ. 220-280 เป็นการแบ่งเป็นไตรภาคีของจีนระหว่างรัฐวุยก๊ก จ๊กก๊ก และง่อก๊ก ยุคสามก๊กอยู่ถัดจากยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและต่อด้วยราชวงศ์จิ้นตะวันตก รัฐเอียนบนคาบสมุทรเหลียวตง (เลียวตั๋ง) ที่คงอยู่เป็นเวลาสั้น ๆ ระหว่าง ค.ศ. 237-238 บางครั้งถือว่าเป็น "ก๊กที่ 4" ในทางวิชาการ ยุคสามก๊กหมายถึงช่วงเวลาระหว่างการก่อตั้งรัฐวุยก๊กในปี ค.ศ. 220 จนถึงการพิชิตง่อก๊กโดยราชวงศ์จิ้นตะวันตกในปี ค.ศ. 280 ส่วนแรกของยุคสามก๊กที่เป็นส่วนที่ "ไม่เป็นทางการ" เป็นช่วงระหว่าง ค.ศ. 184 ถึง ค.ศ
บัสเตอร์กันดั้ม

GAT-X103 บัสเตอร์กันดั้ม (ญี่ปุ่น: バスターガンダム; อังกฤษ: Buster Gundam) เป็นโมบิลสูทซึ่งมีบทบาทสำคัญในการ์ตูนญี่ปุ่น อนิเมะ โมบิลสูทกันดั้มซี้ด ออกแบบโดย จุนอิจิ อะคุทสึ บัสเตอร์กันดั้มเป็นหนึ่งในGAT-X ซีรีส์ทั้งห้าที่พันธมิตรโลกพัฒนาขึ้นมาเพื่อตอบโต้โมบิลสูท ของ ซาฟท์ ซึ่งโมบิลสูททั้งห้านั้นล้วนแต่ใช้เทคโนโลยีใหม่นั่นคือเกราะ เฟสชิฟท์อาเมอร์(Phase Shift Armor) ซึ่งนิยมเรียกสั้นๆว่า PS เมื่อเปิดใช้งาน เกราะเฟสชิฟท์จะสร้างสนามพลังคลุมตัวเกราะไว้ ทำให้การโจมตีด้วยอาวุธที่ไม่ใช่บีมแทบจะไม่มีผลกับกันดั้ม แต่เนื่องจากกันดั้มต้องใช้แบ็ตเตอรีเป็นแหล่งพลังงานเพื่อให้ใช้งานในสนามรบที่มีนิวตรอนแจมเมอร์ได้จึงใช้เกราะเฟสชิฟท์ได้ในเวลาจำกัดเท่านั้น เมื่อปิดเฟสชิฟท์ เกราะของกันดั้มก็จะกลายเป็นสีเทา บัสเตอร์กันดั้มสร้างขึ้นมาโดยเน้นการยิงโจมตีระยะไกล มีอาวุธหลักเป็นกันลันเชอร์ 350 มม.และไรเฟิลพลังงานสูง ซึ่งทั้งสองกระบอกสามารถนำมาประกอบกันเพื่อเพิ่มพลังทำลายและระยะยิงได้ ที่ไหล่ทั้งสองข้างมีมิสไซล์ลันเชอร์แบบ6ลำกล้องอยู่แต่ไม่มีอาวุธระยะประชิดหรือโล่ โมบิลสูทของกลุ่มพันธมิตรโลก บัสเตอร์แด็กเกอร์เป็นแด็กเกอร์ซีรีส์ที่มีพื้นฐานมาจากบัสเตอร์กันดั้ม บัสเตอร์กันดั้มถูกขโมยไปจากเฮลิโอโพลิสโดย ดิอัคก้า เอลส์แมน และได้เป็นโมบิลสูทประจำตัวของ ดิอัคก้า ในการต่อสู้ครั้งหนึ่ง บัสเตอร์กันดั้มได้รับความเสียหายทำให้ ดิอัคก้า ต้องยอมแพ้และถูกจับเป็นเชลย เมื่อยานอาร์คแองเจิ้ลได้หันไปเข้ากับอาณาจักรออร์บที่โดนพันธมิตรโลกโจมตี ดิอัคก้าจึงใช้บัสเตอร์กันดั้มร่วมต่อสู้กับอาณาจักรออร์บแทน บัสเตอร์กันดั้มได้รับความเสียหายอย่างหนักจากการต่อสู้กับ ZGMF-X13A โปรวิเดนซ์กันดั้มของราอู เลอ ครูเซ่ ในการต่อสู้ที่ยาคินดูเอ้ ในฉบับตัดต่อใหม่ของกันดั้มซี้ด ดิอัคก้าได้ใช้บัสเตอร์กันดั้มทำลาย GAT-X370 เรดเดอร์กันดั้มแทนที่จะเป็น ดูเอลกันดั้มเหมือนในฉบับดั้งเดิม ในเนื้อเรื่องของ กันดั้มซี้ด C.E.73 สตาร์เกเซอร์ ได้เปิดเผยว่ากลุ่มพันธมิตรโลกยังมีบัสเตอร์กันดั้มเครื่องอื่นอยู่อีก ซึ่งบริษัทแอ็คทายออนได้พัฒนาไปเป็น GAT-X103AP เวอร์เด้บัสเตอร์ เวอร์เด้บัสเตอร์มีกันลันเชอร์และบีมแคนน่อนพลังงานสูงติดตั้งตายตัวที่ไหล่ทั้งสองข้าง บีมไรเฟิลสองกระบอกที่เหน็บอยู่ตรงเอวใช้สามารถเอามาประกอบกันได้ทำให้มีพลังในการทำลายล้างที่สูงขึ้นและติดตั้งมีดดาบที่ปลายปืนสำหรับต่อสู้ในระยะประชิดรวมถึงติดตั้งมิซไซล์ลันเชอร์ที่เกราะตรงไหล่ด้วย เวอร์เดบัสเตอร์เป็นของสมาชิกหน่วยแฟนธอมเพน ชาม โคซา เวอร์เด้บัสเตอร์ถูกทำลายในภารกิจช่วงชิงสตาร์เกเซอร์โดย ชาม โคซา ได้ตั้งปณิธานไว้ว่า"จะกำจัดพวกโคอออิเดเตอร์ให้หมด"จึงได้ทำการยิงฐานที่มั่นของDSSDจนพลังงานของเวอร์เด้บัสเตอร์หมดเลยถูก UT-1D แอสเทรย์พลเรือนรุ่นเฉพาะ DSSD รุมยิงจนเวอร์เด้บัสเตอร์ระเบิดซึ่งก่อนตาย ชาม ได้ยิ้มเล็กน้อยเหมือนกับเป็นการบอกว่า ตนได้ทำตามปณิธานสำเร็จแล้วนั่นเอง ปรากฏตัวใน โมบิลสูทกันดั้มซี้ด วีเอสแอสเทรย์ เฮลบัสเตอร์กันดั้มเป็นบัสเตอร์กันดั้มที่ได้รับการดัดแปลงโดยกองกำลังลึกลับ ไลบราเรียน โดยใช้ระบบสไตรเกอร์แพ็คเพื่อให้สามารถปฏิบัติการได้หลายรูปแบบ โดยปืนประกอบของบัสเตอร์จะติดไว้กับแบ็คแพ็คบัสเตอร์สไตรเกอร์ที่ถอดออกได้ ที่ฝาครอบของมิสไซล์พ็อดมีปืนวัลแคนต่อต้านอากาสยานเป็นอาวุธเสริม ระบบเซนเซอร์ของเฮลบัสเตอร์ได้รับการปรับปรุงประสิทธิภาพทำให้สามารถล็อกเป้าหมายได้อย่างรวดเร็ว จึงสามารถยิงโจมตีศัตรูเป็นจำนวนมากอย่างต่อเนื่องได้ เฮลบัสเตอร์ยังมีระบบพรางตัวมิราจคอลลอยด์ จึงสามารถลอบเข้าโจมตีศัตรูโดยไม่รู้ตัวได้ บทความการ์ตูนญี่ปุ่นนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ไอร์แลนด์เหนือ

– ในยุโรป (เขียว & เทาเข้ม)– ในสหราชอาณาจักร (เขียว) ไอร์แลนด์เหนือ หรือ นอร์เทิร์นไอร์แลนด์ (อังกฤษ: Northern Ireland; ไอริช: Tuaisceart Éireann [ˈt̪ˠuəʃcəɾˠt̪ˠ ˈeːɾʲən̪ˠ] ทวฌเชอรท์ เอรัน) คือ 1 ใน 4 ประเทศองค์ประกอบของสหราชอาณาจักรซึ่งประกอบด้วยอังกฤษ สกอตแลนด์ เวลส์ และไอร์แลนด์เหนือ ไอร์แลนด์เหนือตั้งอยู่บนเกาะไอร์แลนด์ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ มีพรมแดนด้านตะวันตกและใต้ติดประเทศไอร์แลนด์ ทิศเหนือติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก ทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับช่องแคบเหนือ และทิศตะวันออกติดกับทะเลไอริช เมืองหลวงมีชื่อว่า เบลฟาสต์ ซึ่งมีประชากรประมาณ 333,000 คน ระหว่างปี ค.ศ. 1921 ถึง ค.ศ. 1972 ไอร์แลนด์เหนือแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 เทศมณฑล (counties) ได้แก่ แต่ในปัจจุบัน การแบ่งเขตการปกครองแบบเทศมณฑลไม่มีอำนาจในทางปกครองแล้ว เนื่องจากมีการแทนที่ด้วย เขต (district) ซึ่งมีทั้งหมด 26 เขต สมาคมฟุตบอลไอริช (IFA) เป็นหน่วยงานที่ดูแลฟุตบอลในไอร์แลนด์เหนือ เช่นเดียวกันกับนอร์เทิร์นไอร์แลนด์ฟุตบอลลีกที่ทำหน้าที่บริหารลีกในประเทศทั้งสามระดับและฟุตบอลลีกคัพ การแข่งขันระดับสูงสุดในไอร์แลนด์เหนือคือเอ็นไอเอฟแอล พรีเมียร์ชิป และเอ็นไอเอฟแอล แชมเปียนชิป อย่างไรก็ตาม ผู้เล่นจากไอร์แลนด์เหนือส่วนใหญ่จะลงเล่นให้กับสโมสรในอังกฤษและสกอตแลนด์ สโมสรในเอ็นไอเอฟแอลเป็นสโมสรกึ่งอาชีพ และสโมสรในเอ็นไอเอฟแอล พรีเมียร์ชิป มีสิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกและยูฟ่ายูโรปาลีก โดยที่แชมป์ลีกจะได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันในรอบคัดเลือกรอบที่สองของยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ส่วนสโมสรที่จบอันดับที่ 2 ในลีก สโมสรที่ชนะเพลย์ออฟยุโรป และแชมป์ไอริชคัพ จะได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันในรอบคัดเลือกรอบที่สองของยูฟ่ายูโรปาลีก ในประวัติศาสตร์ ไม่มีสโมสรใดเข้าถึงรอบแบ่งกลุ่มทั้งสองรายการ แม้ว่าไอร์แลนด์เหนือจะมีประชากรน้อย แต่ทีมชาติเคยผ่านรอบคัดเลือกไปเล่นในรอบสุดท้ายของฟุตบอลโลกปี 1958, 1982 และ 1986 โดยเคยเข้าถึงรอบก่อนรองชนะเลิศในปี 1958 และ 1982 นอกจากนี้ ยังเคยผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออกในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ลูกกระสุนปืนใหญ่ของนิวตัน

ลูกกระสุนปืนใหญ่ของนิวตัน (อังกฤษ: Newton's cannonball) เป็นการทดลองทางความคิดที่ ไอแซก นิวตัน ใช้ตั้งสมมติฐานว่า แรงของความโน้มถ่วงนั้นใช้ได้ทั่วไปและเป็นแรงสำคัญสำหรับการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์ ในการทดลองนี้ นิวตันนึกภาพปืนใหญ่ตั้งอยู่บนยอดเขาที่สูงมาก หากไม่มีแรงโน้มถ่วง ลูกกระสุนปืนใหญ่จะสามารถเคลื่อนที่ไปตามเส้นตรงออกไปจาก โลก ได้ ดังนั้น ตราบใดที่ยังมีแรงโน้มถ่วงกระทำต่อลูกกระสุนปืนใหญ่ กระสุนยังเคลื่อนที่ไปตามเส้นทางขึ้นอยู่กับความเร็วเริ่มต้นของมัน บทความวิทยาศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
วิงกันดั้ม

XXXG-01W วิงกันดั้ม(ญี่ปุ่น:ウイングガンダム ;อังกฤษ:Wing Gundam) เป็นโมบิลสูทตัวเอกเครื่องแรกในการ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะ บันทึกการยุทธ์บทใหม่ กันดั้มวิง ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ วิงกันดั้มเป็นหนึ่งในกันดั้มทั้งห้าเครื่องซึ่งมีต้นแบบมาจาก XXXG-00W0 วิงกันดั้มซีโร่ที่นักวิทยาศาสตร์ทั้งห้าซึ่งได้ร่วมกันพัฒนาเพื่อใช้ต่อสู้กับองค์กรลับ OZ (Organization of Zodiac) แต่เนื่องจากพลังในการต่อสู้ของวิงกันดั้มซีโร่นั้นสูงเกินไปจนเป็นอันตราย นักวิทยาศาสตร์ทั้งห้าจึงได้ยกเลิกแผนการสร้างวิงกันดั้มซีโร่และได้แยกย้ายกันไปสร้างกันดั้มของตัวเอง วิงกันดั้มได้รับการพัฒนาโดยด็อกเตอร์ Jและเป็นโมบิลสูทที่มีความคล้ายคลึงกับวิงกันดั้มซีโร่มากที่สุด วิงกันดั้มสามารถแปลงร่างเป็นเบิร์ดโหมดเพื่อให้บินในชั้นบรรยากาศโลกได้ อาวุธหลักของวิงกันดั้มก็คือปืนบัสเตอร์ไรเฟิลซึ่งเป็นปืนลำแสงที่มีอานุภาพสูง แต่เนื่องจากใช้พลังงานมากจึงมีกระสุนพลังงานแค่สามนัดเท่านั้น อาวุธอื่นๆประกอบด้วยปืนวัลแคนต่อต้านอากาศยานติดหัว, ปืนอัตโนมัติที่หน้าอกและบีมเซเบอร์สำหรับต่อสู้ในระยะประชิด รหัสที่ OZใช้เรียกวิงกันดั้มก็คือกันดั้ม 01 เนื้อเรื่องของภาคกันดั้มวิง เอนด์เลสวอลซ์ได้เปิดเผยว่าเดิมทีนั้นกลุ่มตระกูลบาร์ตันได้เตรียมใช้กันดั้มทั้งห้าในปฏิบัติการเมเทโอโดยใช้กันดั้มในการกวาดล้างกำลังของศัตรูที่ยังเหลืออยู่หลังจากทิ้งโคโลนีลงไปบนโลก แต่นักวิทยาศาสตร์ทั้งห้าไม่เห็นด้วยกับแผนการนี้จึงส่งกันดั้มไปยังโลกเพื่อต่อสู้กับ OZด้วยสงครามกองโจร โดยนักบินของวิงกันดั้มก็คือเด็กหนุ่มนิรนามผู้ใช้ชื่อฮีโร่ ยุยตามผู้นำโคโลนีซึ่งถูก OZลอบสังหาร ฮีโร่ได้ใช้งานวิงกันดั้มจนกระทั่งได้รับ OZ-13MS กันดั้มเอเปี้ยนจากเทรซ คุชรีนาด้า วิงกันดั้มได้รับความเสียหายอย่างหนักถึงสามครั้งตลอดเนื้อเรื่องของกันดั้มวิง ซึ่งครั้งสุดท้ายนั้นเลดี้ อันได้ใช้วิงกันดั้มป้องกัน OZ-00MS2 ทอลกีสทูว์ของเทรซจากลำแสงของปราการอวกาศลิบร้า แม้จะเนื้อเรื่องของทั้งสองภาคจะไม่มีความเกี่ยวข้องกัน แต่วิงกันดั้มยังได้ปรากฏตัวในตอนสุดท้ายของจีกันดั้มซึ่งเป็นภาคก่อนหน้าด้วย หลังจากที่ภาคเอนด์เลสวอลซ์ออกฉาย ฮาจิเมะ คาโทกิก็ได้ออกแบบวิงกันดั้มใหม่อีกครั้งและเรียกว่ารุ่นแรกเริ่ม (early type)ให้มีรูปร่างที่ใกล้เคียงกับวิงกันดั้มซีโร่ในภาคเอนด์เลสวอลซ์มากกว่าเดิม และแก้ดีไซน์ส่วนแขนให้สามารถใช้เก็บกระสุนพลังงานสำรองได้
เจมส์ ดี. วัตสัน

เจมส์ ดิวอี วัตสัน (อังกฤษ: James Dewey Watson; 6 เมษายน พ.ศ. 2471) นักอณูชีววิทยาชาวอเมริกัน ได้รับการยอบรับว่าเป็นผู้ค้นพบโครงสร้างโมเลกุลของดีเอ็นเอร่วมกับฟรานซิส คริกและมอริส วิลคินส์ โดยได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ มีผลงานการตีพิมพ์คือบทความ โครงสร้างโมเลกุลของกรดนิวคลีอิก เจมส์ ดี. วัตสัน เกิดที่เมืองชิคาโก รัฐอิลลินอย เมื่อเป็นเด็ก วัตสันสนใจเรื่องการดูนกเนื่องจากบิดาซึ่งเป็นนักธุรกิจเป็นนักดูนกสมัครเล่น เมื่ออายุ 12 ขวบวัตสันได้เข้าร่วมรายการ “ควิสคิดส์” ซึ่งเป็นรายการวิทยุที่เป็นที่นิยมกันมากในขณะนั้นซึ่งเป็นรายการสำหรับเด็ก “แก่แดด” หรือเด็กที่เก่งเกินวัยมาตอบคำถามยากๆ เมื่ออายุ 15 วัตสันได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชิคาโก โดยนโยบายเสรีของโดเบิร์ต ฮัทชินส์ อธิการบดีและนักการศึกษาผู้มีชื่อเสียงในขณะนั้น ในระหว่างเรียนวัตสันพยายามหลีกเลียงวิชาเคมีเท่าที่จะหลีกได้เพราะไม่ใคร่ชอบ แต่หลังจากการอ่านหนังสือเรื่อง “ชีวิตคืออะไร?” ของแอร์วีน ชเรอดิงเงอร์ ในปี พ.ศ. 2489 วัตสันได้เปลี่ยนแนวทางการเรียนจากสาขา “ปักษีวิทยา” มาเป็น พันธุกรรมศาสตร์และได้รับปริญญาตรีด้านสัตววิทยา เมื่อ ปี พ.ศ. 2490 เจมส์ ดี. วัตสัน เกิดความสนใจในงานของซาลวาดอร์ ลูเรีย ซึ่งลูเรียได้ร่วมรับรางวัลโนเบลสำหรับ “งานทดลองลูเรีย-เดลบรูกค์” ที่เกี่ยวกับธรรมชาติของการกลายพันธุ์ ลูเรียเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มนักวิจัยที่กระจายกันออกไปใช้ประโยชน์จากการใช้ไวรัสไปติดเชื้อในตัวแบคทีเรียเพื่อจะได้ตรวจหาพันธุกรรมได้ ลูเรียและแมกซ์ เดลบรุกค์นับเป็นผู้บุกเบิกและเป็นผู้นำใน “กลุ่มไวรัสทำลายแบคทีเรีย” ที่นับเป็นกระบวนการสำคัญของนักพันธุกรรมศาสตร์ที่มาทางระบบการทดลอง เช่นการใช้โดรโซฟิลา (แมลงวันผลไม้ชนิดหนึ่ง) มาสู่พันธุกรรมจุลินทรีย์ ในต้นปี พ.ศ. 2491 วัตสันเริ่มงานวิจัยปริญญาเอกในห้องปฏิบัติการทดลองของลูเรียที่มหาวิทยาลัยอินเดียนา และในฤดูร้อนนั้น วัตสันได้พบกับเดลบรุค ในอพาร์ตเมนต์ของลูเรีย และอีกครั้งในฤดูร้อนนั้น ในระหว่างการเดินทางไปเยือนหอทดลอง “โคลด์สปริง” “กลุ่มไวรัสทำลายแบคทีเรีย” เป็นตัวกลางเชื่อมกับพวกปัญญาชน ซึ่งวัตสันเองได้กลายเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังอยู่ในกระบวนการทำงาน ที่สำคัญคือสมาชิกของ “กลุ่มไวรัสทำลายแบคทีเรีย” มีความสำนึกว่าพวกตนกำลังต่างก็อยู่ในเส้นทางที่กำลังนำไปสู่การค้นพบธรรมชาติด้านกายภาพของยีนส์ ในปี พ.ศ
.gr

.gr เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศกรีซ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2532 .bl .bq .eh .mf .xk .bv .gb .sj
สมศักดิ์ รุจิรวัฒน์

ศาสตราจารย์ สมศักดิ์ รุจิรวัฒน์ เกิดวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2485 นักวิทยาศาสตร์ชาวไทย ผู้เชี่ยวชาญในสาขาเคมีอินทรีย์ ได้รับรางวัลนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ สาขาวิทยาศาสตร์เคมีและเภสัช จากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ เมื่อปี พ.ศ. 2547 ปัจจุบันดำรงตำแหน่งหัวหน้าโครงการวิจัยและพัฒนายาสังเคราะห์ สถาบันวิจัยและพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยมหิดล ผู้ช่วยประธานสถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ (ฝ่ายวิจัย) และอธิการบดีของสถาบันบัณฑิตศึกษาจุฬาภรณ์ สมรสกับ ศ.คุณหญิง ดร.มธุรส รุจิรวัฒน์ มีบุตร 1 คน คือ นายอธิศ รุจิรวัฒน์ ตำแหน่งวิชาการ ตำแหน่งบริหาร ศาสตราจารย์ สมศักดิ์ รุจิรวัฒน์ หรือ ศ.ดร.สมศักดิ์ รุจิรวัฒน์ ทำงานวิจัยด้านการสังเคราะห์ การหาสูตรโครงสร้าง และฤทธิ์ทางยาของสารผลิตภัณฑ์ธรรมชาติที่ได้จากสมุนไพร และมีความสนใจในสารประกอบพวก Nitrogen Heterocycles โดยเฉพาะสารประเภทอัลคาลอยด์ เป็นพิเศษ นอกจากนั้นยังได้ร่วมวิจัยในหลายโครงการกับนักวิจัยในแขนงวิชาอื่น ๆ โดยทำหน้าที่แยกสาร หาสูตรโครงสร้าง หรือสังเคราะห์สาร ที่ใช้ประโยชน์ในโครงการต่าง ๆ เช่น ศึกษาสารประเภท cyanogenic glycosides จากต้นมันสำปะหลัง การศึกษาและสังเคราะห์สารประกอบ sulphonamides เพื่อใช้ทดสอบฤทธิ์ในการใช้เป็นยาหมันชาย และศึกษากลไกในการเป็นหมัน การหาสารที่เป็นยารักษาโรคมาเลเรีย ได้หาวิธีการใหม่และประสบความสำเร็จในการสังเคราะห์ mefloquine และอนุพันธ์ต่าง ๆ ผลจากงานวิจัยนี้ได้พบสารที่ฆ่าเชื้อมาเลเรียที่ดีมากตัวหนึ่ง และได้รับสิทธิบัตรภายใต้มหาวิทยาลัยมหิดล และสถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ โครงการสังเคราะห์และฤทธิ์ทางยาของ praziquantel และอนุพันธ์จำนวนมาก โครงการวิจัยอนุพันธ์ colchicine จากต้นดองดึง ได้หาสูตรโครงสร้างอนุพันธ์ colchicine หลายตัว พร้อมทั้งปรับเปลี่ยนสูตรโครงสร้างโดยการสังเคราะห์เพื่อใช้ในการทดสอบมะเร็ง cell line ต่าง ๆ รวมถึง cell line ของมะเร็งท่อน้ำดี โครงการพัฒนาและการผลิตน้ำยาอิมมูโนเคมี เพื่อตรวจสอบหาสารแอมเฟตามีน (ยาม้าและยาอี) โดยสังเคราะห์อนุพันธ์ ของแอมเฟตามีนใหม่ ๆ เพื่อใช้ในการเตรียมน้ำยา เพื่อใช้ตรวจวินิจฉัยยาม้า และยาอี เป็นต้น ศ.ดร.สมศักดิ์ รุจิรวัฒน์ มีผลงานวิจัยที่ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการระดับนานาชาติจำนวน 95 เรื่อง เขียนบทความทางวิชาการในหนังสือตำราต่างประเทศจำนวน 4 เรื่อง และมีผลงานที่ได้รับการจดสิทธิบัตรและอนุสิทธิบัตรจำนวน 2 เรื่อง และบทความที่นำเสนอในที่ประชุมวิชาการทั้งในระดับชาติและระดับนานาชาติจำนวนกว่า 90 เรื่อง
สนธิสัญญารานตะโบ

สนธิสัญญารานตะโบ (อังกฤษ: Treaty of Yandabo; พม่า: ရန္တပိုစာချုပ်) หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ สนธิสัญญาสันติภาพระหว่างบริษัทอินเดียตะวันออกอันทรงเกียรติแลพระเจ้ากรุงอังวะ (Treaty of Peace between the East India Company and His Majesty the King of Ava) เป็นสนธิสัญญาสันติภาพที่หยุดสงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่หนึ่ง ลงนามในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2369 ณ เมืองรานตะโบ ซึ่งกินระยะเวลาเกือบสองปีนับตั้งแต่วันประกาศสงครามอย่างเป็นทางการในวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2367 ฝ่ายพม่าต้องยอมรับเงื่อนไขของอังกฤษโดยไม่มีการหารือกัน ตามสนธิสัญญา พม่ายินยอมที่จะทำตามเงื่อนไขนี้: สนธิสัญญานี้ทำให้สงครามที่ยาวนานและแพงที่สุดในประวัติศาสตร์บริติชราชสิ้นสุดลง โดยมีทหารชาวยุโรปและอินเดียเสียชีวิต 15,000 นาย พร้อมกับชาวพม่าอีกไม่ทราบจำนวน (แต่น่าจะสูงกว่า) การทัพนี้ทำให้อังกฤษ ใช้ค่าใช้จ่ายไป 5 ล้านปอนด์สเตอร์ลิง (ราว 18,500 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี พ.ศ. 2549) ถึง 13 ล้านปอนด์สเตอร์ลิง ค่าใช้จ่ายนี้นำไปสู่วิกฤตเศรษฐกิจอย่างรุนแรงในบริติชราชใน พ.ศ. 2376 สำหรับฝ่ายพม่า สนธิสัญญานี้คือจุดเริ่มต้นของการเสียเอกราช ทำให้จักรวรรดิพม่าที่สามที่เคยเป็นภัยต่อบริติชราช พังทลายจนไม่เป็นภัยต่อแนวตะวันออกของบริติชราชอีกต่อไป พม่าจะพ่ายแพ้อีกครั้งในอีกหลายปีข้างหน้าโดยต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนจำนวนมหาศาลถึงหนึ่งล้านปอนด์ (5 ล้านดอลลาร์สหรัฐในขณะนั้น) ซึ่งเป็นจำนวนเงินที่มากแม้แต่ในยุโรป ในเวลานั้นอังกฤษทำสงครามอีกสองครั้งกับพม่าที่อ่อนแอลง และยึดครองทั้งประเทศภายในปี พ.ศ. 2428
ชาวตุลา

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

จักรพรรดิคาร์ล (ชาลส์) ที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (เยอรมัน: Karl V ; สเปน: Carlos I or Carlos V ; อังกฤษ: Charles V, 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2043 - 21 กันยายน พ.ศ. 2101) สมัยราชวงศ์ฮาพส์บวร์คในสเปนทรงครองราชย์ในนามของพระเจ้าการ์โลสที่ 1 แห่งสเปน เป็นประมุขแห่งดัชชีเบอร์กันดี (ในปี พ.ศ. 2049 - 2098) กษัตริย์แห่งสเปน (พ.ศ. 2059 - 2099) พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเนเปิลส์และราชอาณาจักรซิซิลี (พ.ศ. 2059 - 2097) อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย (พ.ศ
อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ

อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ (อังกฤษ: Indus Valley Civilisation; IVC) เป็นอารยธรรมยุคสัมริดในภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือของเอเชียใต้ ดำรงอยู่ตั้งแต่ราว 3300 BCE ถึง 1300 BCE และยิ่งใหญ่ที่สุดในช่วงปี 2600 BCE ถึง 1900 BCE[a] อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ, อียิปต์โบราณ และ เมโสโปเตเมีย เป็นสามอารยธรรมยุคเริ่มแรกของโลก พื้นที่ที่เคยเป็นอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุนั้นในปัจจุบันอยู่ในพื้นที่ของประเทศอัฟกานิสถาน, ส่วนใหญ่ของประเทศปากีสถาน และทางตะวันตกถึงตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศอินเดีย[b] อารยธรรมนี้เจริญรุ่งเรืองอยู่บนที่ลุ่มริมแม่น้ำสินธุซึ่งไหลผ่านตลอดประเทศปากีสถานและระบบแม่น้ำที่มีน้ำตลอดทั้งปี ซึ่งส่วนใหญ่ได้น้ำจากมรสุม และแม่น้ำตามฤดูกาล แม่น้ำกากการ์-ฮากรา เมืองต่าง ๆ ของอารยธรรมเป็นที่รู้จักในฐานะเมืองที่มีการวางผังเมือง, บ้านที่สร้างจากอิฐอบ, ระบบระบายน้ำและชลประทานที่ซับซ้อน, กลุ่มของอาคารที่ไม่ใช่เพื่อการอยู่อาศัย และวิธีการใหม่ ๆ ในหัตถกรรม (ผลิตภัณฑ์จากคาร์เนเลียนและการสลักตราประทับ) และความสามารถในการแยกโลหะออกจากแร่ (ทองแดง, สำริด, ตะกั่ว, ดีบุก) เมืองใหญ่สองแห่งของอารยธรรมคือโมเฮนโจ-ดาโร และ ฮารัปปา เป็นไปได้ว่ามีประชากรมากถึง 30,000 และ 60,000 คน[c] และในช่วงเวลารุ่งเรืองสูงสุดอาจมีประชากรมากถึงหนึ่งถึงห้าล้านคน[d]