nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
หม่อมราชวงศ์อคิน รพีพัฒน์

รองศาสตราจารย์ ร้อยตำรวจเอก หม่อมราชวงศ์อคิน รพีพัฒน์ ป.ช. ป.ม. ท.จ. (22 มกราคม พ.ศ. 2476 – 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561) เป็นโอรสคนโตของหม่อมเจ้าเพลิงนภดล รพีพัฒน์ กับหม่อมเจ้าทรงอัปษร รพีพัฒน์ รองศาสตราจารย์ ร้อยตำรวจเอก หม่อมราชวงศ์อคิน รพีพัฒน์ เป็นโอรสคนโตในหม่อมเจ้าเพลิงนภดล รพีพัฒน์ กับหม่อมเจ้าทรงอัปษร รพีพัฒน์ (ราชสกุลเดิม กิติยากร) เกิดเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ
หม่อมเจ้าเพลิงนภดล รพีพัฒน์

หม่อมเจ้าเพลิงนภดล รพีพัฒน์ (30 ธันวาคม พ.ศ. 2449 – 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2528) เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์ ประสูติแต่หม่อมอ่อน รพีพัฒน์ ณ อยุธยา หม่อมเจ้าเพลิงนภดล รพีพัฒน์ เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์ ประสูติแต่หม่อมอ่อน รพีพัฒน์ ณ อยุธยา (ธิดาของพระยาสุพรรณพิจิตร (โต) กับหม่อมราชวงศ์สำอาง (ธิดาหม่อมเจ้าหนู เสนีวงศ์)) มีโสทรภราดาและโสทรภคินี 10 องค์ และมีขนิษฐาต่างพระมารดา 2 องค์ ประสูติเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2449 ณ วังเชิงสะพานเทเวศร์นฤมิตร เมื่อพระชันษาได้ 4 ถึง 5 ปี ทรงเริ่มเรียนหนังสือที่วังฯ โดยมีครูสอนพิเศษคือ มหาวงศ์ สอนหนังสือไทย และครูตั้ง สอนภาษาอังกฤษ ครั้นชันษาได้ 9 ปี ทรงเข้าเรียนที่โรงเรียนอัสสัมชัญ เมื่อ พ.ศ. 2458 ต่อมาเมื่อโรงเรียนเซนต์คาเบรียล ซึ่งเป็นสาขาของโรงเรียนอัสสัมชัญ ได้เปิดสอนที่สามเสน ใกล้กับวังเชิงสะพานเทเวศร์ จึงทรงย้ายมาเรียนที่โรงเรียนนี้ เมื่อทรงสอบไล่ได้ชั้นเตรียมแล้วก็ทรงย้ายไปศึกษาต่อที่โรงเรียนวัดเทพศิรินทร์ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2466 ทรงเดินทางไปศึกษาต่อ ณ ประเทศอังกฤษ ในช่วงแรกทรงเรียนวิชาภาษาและวิชาสามัญอื่นๆ เป็นเวลา 2 ปี ครั้นถึงวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ
การทัพแอฟริกาเหนือ

สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา นิวซีแลนด์ แคนาดา ฝรั่งเศสเสรี แอฟริกาใต้ ออสเตรเลีย กรีซ ราชอาณาจักรอียิปต์ นาซีเยอรมนี อิตาลี ฝรั่งเศสเสรีเสียชีวิต บาดเจ็บหรือสูญหาย 16,000 นาย จักรวรรดิอังกฤษเสียชีวิต บาดเจ็บหรือสูญหาย 53,000 นายสหรัฐอเมริกาเสียชีวิต 2,715 นายบาดเจ็บ8,978 นาย เยอรมนีเสียชีวิต 12,808 นายรวมฝ่ายอักษะทั้งหมดที่เข้าร่วมรบ: การทัพแอฟริกาเหนือ (อังกฤษ: North African Campaign) ใน สงครามโลกครั้งที่สอง เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ถึง 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1943 ในทะเลทรายแถบแอฟริกาเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ทะเลทรายของประเทศลิเบีย อียิปต์ (การรบในทะเลทรายตะวันตก หรือที่รู้จักกันในชื่อ"สงครามทะเลทราย") และในประเทศแอลจีเรีย โมร็อกโก (ปฏิบัติการคบเพลิง) และตูนิเซีย(การทัพตูนิเซีย) เป็นการรบระหว่างฝ่ายอักษะ นำโดยนาซีเยอรมนีและจักรวรรดิอิตาลี กับฝ่ายสัมพันธมิตร นำโดยสหราชอาณาจักรและประเทศในเครือจักรภพ ในช่วงแรก จนกระทั่งสหรัฐอเมริกาเข้าร่วมฝ่ายสัมพันธมิตรตั้งแต่ ค.ศ. 1941 และร่วมรบในแอฟริกาเหนืออย่างเต็มตัวตั้งแต่วันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1942 บทความทหาร หรือการทหารนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล อ้างอิงผิดพลาด: มีป้ายระบุ <ref> สำหรับกลุ่มชื่อ "nb" แต่ไม่พบป้ายระบุ <references group="nb"/> ที่สอดคล้องกัน
เจ้าพระยาปราบไตรจักร (พลายหอมจัน)

เจ้าพระยาปราบไตรจักร (พลายหอมจัน) ช้างต้นในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีชื่อเดิมว่า พลายหอมจัน หรือ พลายหอม ได้มาจากเมืองด่านซ้าย ในรัชกาลที่ 3 เจ้าพระยาปราบไตรจักร มีรูปร่างงดงามมาก มีงายาว ข้างหนึ่งยาว 9 ฟุต อีกข้างหนึ่งยาวถึง 10 ฟุตครึ่ง ปลายทั้งสองไขว้กันถึงดิน  เวลาเจ้าพระยาปราบไตรจักรเข้าร่วมในพระราชพิธีใด ๆ เจ้าหน้าที่ต้องทำแท่นยกพื้นให้ยืน เพื่อให้เอางาวางพักไว้กับพื้นดิน เวลาเดินต้องแหงนคอขึ้น เพื่อไม่ให้งาครูดพื้น  เจ้าพระยาปราบไตรจักรล้มลงในปีใด ไม่มีเอกสารบันทึกไว้ แต่มีบันทึกในหนังสือ "กุมารวิทยา" ฉบับที่ 29 วันจันทร์ที่ 23 มีนาคม ร.ศ. 114 (ตรงกับ พ.ศ. 2439) ระบุว่าเจ้าพระยาปราบไตรจักรเพิ่งล้มไปราว 2-3 ปี จึงอาจสรุปได้ว่า เจ้าพระยาปราบไตรจักร (หอมจัน) ล้มลงเมื่อ ประมาณ พ.ศ. 2436  งาของเจ้าพระยาปราบไตรจักร จัดแสดงอยู่ที่พระที่นั่งปัจฉิมาภิมุข ภายในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร มีขนาดยาวกว่างาของช้างอื่นๆ  ปัจจุบันย้ายมาจัดแสดงที่ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ช้างต้น ตั้งแต่วันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2535 มีขนาดสูง 299 ซม. และ สูง 238 ซม. หนา 45.5 ซม
การทดลองพระเยซู

การทดลองพระเยซู (อังกฤษ: Temptation of Christ) ในศาสนาคริสต์ หมายถึง เหตุการณ์ในชีวิตของพระเยซูเมื่อทรงถูกทดลองโดยมารร้ายจากรายละเอียดจาก “พระวรสารสหทรรศน์” พระวรสารนักบุญมัทธิว 4:1–11 ตามที่กล่าวถึงในพระวรสาร หลังจากพระเยซูทรงรับบัพติศมา ก็ทรงอดพระกระยาหารเป็นเวลา 40 วันในทะเลทราย ระหว่างนี้ปีศาจร้ายก็มาปรากฏตัวต่อพระเยซูและยั่วให้พระองค์แสดงปาฏิหาริย์เพื่อพิสูจน์ว่าเป็นเทพจริง แต่ทุกครั้งที่พยายามพระเยซูก็ทรงปฏิเสธด้วยการอ้างหนังสือเฉลยธรรมบัญญัติจากคัมภีร์ไบเบิล พระวรสารกล่าวต่อไปว่าเมื่อไม่สำเร็จปีศาจก็หายตัวไป เทวดาก็นำอาหารที่บำรุงร่างกายมาถวายพระเยซู พระวรสารนักบุญมาระโกกล่าวถึงชีวิตตอนนี้เพียงสั้น ๆ แต่พระวรสารนักบุญมัทธิวและพระวรสารนักบุญลูกาบรรยายการทดสอบของมารอย่างละเอียด โดยการบรรยายถึงคำสนทนาระหว่างพระเยซูกับมาร จากวิธีเขียนของพระวรสารนักบุญมัทธิวและลูกาที่ส่วนใหญ่จะเป็นคำอ้างอิงที่เป็นคู่ ๆ แทนที่จะเป็นคำบรรยาย ทำให้นักวิชาการเชื่อกันว่ารายละเอียดเหล่านี้มีรากฐานมาจาก “เอกสารคิว” "ทั้งการทดลองใหญ่ซึ่งนัยน์ตาของท่านได้เห็นทั้งหมายสำคัญและการอัศจรรย์ยิ่งใหญ่เหล่านั้น" "The great temptations which thine eyes have seen, the signs, and those great miracles" บทความศาสนาคริสต์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
แคเธอรินแห่งอะเล็กซานเดรีย

โรมันคาทอลิกแองกลิคัน นักบุญแคเธอรินแห่งอะเล็กซานเดรีย (ภาษาอังกฤษ: St. Catherine of Alexandria หรือ St. Catherine of the Wheel หรือ The Great Martyr Saint Catherine; ภาษากรีก: ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη ἡ Μεγαλομάρτυς) เป็นนักบุญเป็นมรณสักขีในศาสนาคริสต์ ศาสนจักรออร์ทอดอกซ์ถือกันว่านักบุญแคเธอรินเป็นมรณสักขีคนสำคัญ และทางศาสนจักรโรมันคาทอลิกนับนักบุญแคเธอรินเป็นหนึ่งในนักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์ นักบุญแคเธอรินเป็นนักบุญองค์หนึ่งที่มาปรากฏตัวต่อนักบุญโยนออฟอาร์ค ชีวิตของนักบุญแคเธอรินส่วนใหญ่เป็นตำนานซึ่งมีด้วยกันหลายมุมมอง ตำนานที่เป็นที่รู้จักกันมากกล่าวว่าแคทเธอรินเป็นลูกสาวของคอนสทุส (Constus) ผู้เป็นผู้ว่าการเมืองอะเล็กซานเดรียในประเทศอียิปต์ แคเธอรินประกาศว่าเธอจะยอมแต่งงานกับผู้ที่มีชื่อเสียงมากกว่า ร่ำรวยมากกว่า และมีสติปัญญาสูงกว่าเธอเท่านั้น แม่ของแคเธอรินผู้เป็นคริสต์ศาสนิกชนอย่างลับๆ ส่งแคทเธอรินไปหานักบวชผู้กล่าวว่ามีชายหนุ่มผู้มีคุณสมบัติเกินกว่าทุกอย่างที่แคทเธอรินตั้งความต้องการไว้ เช่นมีความสวยงามเลิศกว่าแสงอาทิตย์ มีสติปัญญาครอบคลุมไปทุกอย่าง และมีความร่ำรวยที่แผ่ขยายไปทั่วโลก เมื่อแคเธอรินได้เห็นภาพของผู้นี้เธอจึงยอมรับศีลล้างบาปเพื่อมานับถือศาสนาคริสต์และได้รับการส่งตัวไปสวรรค์ในนิมิตเพื่อเป็นการหมั้นหมายทางศรัทธากับพระเยซูโดยมีพระแม่มารีอยู่เคียงข้าง ความเชื่อเรื่องรหัสยสมรส (mystical marriage) กับผู้นำทางศาสนาแบบนี้เป็นตำนานที่รู้จักกันทางตะวันออกของเมดิเตอร์เรเนียนและบริเวณอานาโตเลีย ตามตำนานกล่าวว่าแคเธอรินได้เดินทางไปเยี่ยมจักรพรรดิแม็กเซนเชียสของจักรวรรดิโรมันเพื่อไปโน้มน้าวจักรพรรดิให้เห็นว่าการลงโทษผู้นับถือคริสต์ศาสนาเป็นสิ่งที่ผิด แคเธอรินสามารถชักชวนให้จักรพรรดินีและบรรดานักปราชญ์ผู้ที่ถูกส่งตัวมาโต้เถียงกับเธอให้เปลี่ยนมานับถือคริสต์ศาสนา แต่ทุกคนที่เปลี่ยนศาสนาก็ถูกสังหารหมด เมื่อจักรพรรดิแม็กเซนเชียสไม่สามารถเปลี่ยนใจแคเธอรินได้ พระองค์ก็สั่งให้จับแคเธอรินไปขัง แต่ผู้มาเยี่ยมกลับเปลี่ยนศาสนากันไปตาม ๆ กัน จักรพรรดิจึงสั่งประหารชีวิตแคเธอรินบนกงล้อที่มีดาบเสียบที่ใช้เป็นเครื่องมือทรมาน แต่เมื่อแคเธอรินแตะล้อๆ ก็หัก พระจักรพรรดิจึงทรงสั่งให้ตัดหัวแคทเธอรินแทน หลังจากที่แคเธอรินถึงแก่มรณกรรมทูตสวรรค์ก็นำร่างของแคเธอรินไปยังภูเขาไซนายซึ่งต่อมาเป็นสถานที่ที่จักรพรรดิจัสติเนียนแห่งจักรวรรดิโรมันตะวันออก สร้างอารามนักบุญแคเธอรินเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 6 อารามนี้ก็ยังเป็นที่ใช้กันอยู่ทุกวันนี้ และเป็นสถานที่ที่มีมีความสำคัญทางศิลปะและสถาปัตยกรรมทางศาสนาคริสต์และเป็นที่สะสมหนังสือวิจิตร ปัจจุบันอารามแห่งนี้อยู่ในการปกครองดูแลของศาสนจักรอีสเทิร์นออร์โธด็อกซ์ สัญลักษณ์ของแคเธอรินคือล้อที่มีปุ่มแหลมรอบซึ่งมาเรียกกันว่าล้อแคทเธอริน วันฉลองนักบุญแคทเธอรินตกวันที่ 25 พฤศจิกายน แต่ศาสนจักรออร์โธดอกซ์รัสเซียฉลองกันวันที่ 24 พฤศจิกายน เพราะจักรพรรดินีแคเธอรินมหาราชแห่งรัสเซียไม่ต้องการให้ฉลองวันเดียวกันกับการฉลองวันถวายตัวของพระแม่มารี บทความศาสนานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
กาเตรีนาแห่งซีเอนา

นักบุญกาเตรีนาแห่งซีเอนา (อิตาลี: Caterina da Siena) เป็นสมาชิกคณะชั้นสามของนักบุญดอมินิก เกิดเมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1347 ที่เมืองซีเอนา สาธารณรัฐซีเอนา และถึงแก่มรณกรรมเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1380 ที่กรุงโรม รัฐสันตะปาปา เป็นนักปรัชญาและนักเทววิทยาศาสนาคริสต์ ได้รับการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1461 และได้รับแต่งตั้งเป็น “นักปราชญ์แห่งคริสตจักร” ในปี ค.ศ. 1970 นักบุญกาเตรีนาเป็นชาวซีเอนา บุตรสาวของจาโกโม ดี เบนินกาซา ช่างย้อมผ้าผู้มีฐานะดี และมารดาคือ ลาปา ปีอาเจนตี ลูกสาวของกวีท้องถิ่น กาเตรีนาเป็นลูกคนที่ 23 ในบรรดาพี่น้อง 25 คน แฝดของกาเตรีนาเสียชีวิตเมื่อแรกเกิด เธอไม่ได้รับการศึกษาอะไรเป็นทางการ เมื่ออายุได้ 7 ขวบ กาเตรีนาก็อุทิศความเป็นพรหมจารีต่อพระเยซูทั้ง ๆ ที่ครอบครัวประท้วง บิดาและมารดาต้องการให้กาเตรีนามีชีวิตอย่างธรรมดาและแต่งงานมีครอบครัวเช่นคนอื่น ๆ แต่กาเตรีนากลับอุทิศตัวต่อการอธิษฐาน และอยู่อย่างสันโดษจนกระทั่งอายุเกือบ 20 ปี เมื่ออายุได้ 16 ปี กาเตรีนาก็เข้าเป็นสมาชิกคณะชั้นสามของนักบุญดอมินิก ในสังกัดคณะดอมินิกันที่นักบุญดอมินิกก่อตั้งขึ้นนปี ค.ศ.1215 นักบุญกาเตรีนาอุทิศตัวช่วยเหลือคนเจ็บไข้และคนยากจน โดยไปดูแลที่โรงพยาบาลหรือที่บ้านของคนเหล่านั้น จากนั้นนักบุญกาเตรีนารวบรวมผู้ติดตามทั้งหญิงและชายและพากันเดินทางไปทางเหนือของอิตาลีเพื่อพยายามปฏิรูปนักบวช ซึ่งเป็นขบวนการที่พยายามทำให้ผู้คนมีความเชื่อว่าสามารถที่เปลื่ยนชีวิตใหม่หรือรู้สึกสำนึกบาปได้โดยการเข้าถึงความรักของพระเจ้า นอกจากนั้นก็ยังอุทิศชีวิตให้กับการศึกษาตำราศาสนาต่าง ๆ ประมาณปี ค.ศ
งันเหลียง

งันเหลียง (เสียชีวิต ค.ศ. 200) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก ข้อมูลเกี่ยวกับชีวิตของงันหลียงมีน้อย โดยข้อมูลประวัติศาสตร์เดียวเกี่ยวกับเขาสามารถพบได้ใน จดหมายเหตุสามก๊ก ทั้งในชีวประวัติของอ้วนเสี้ยว กวนอู ซุนฮก และโจโฉ กว่าที่จะได้รับการบันทึกในจดหมายเหตุ เขาก็ได้สร้างชื่อเสียงในด้านความกล้าหาญร่วมกับบุนทิวไปแล้ว งันเหลียง ทหารของอ้วนเสี้ยวในสมัยก่อนสามก๊ก ใช้ง้าวเป็นอาวุธ ครั้งนั้นเล่าปี่ กวนอู และเตียวหุย ได้แยกจากกัน เล่าปี่ไปอาศัยอยู่กับอ้วนเสี้ยวซึ่งอ้วนเสี้ยวได้ให้งันเหลียงนำทัพออกไปรบกับกองทัพของโจโฉที่ตำบลแปะแบ๊ งันเหลียงสามารถสังหารซงเหียนและงุยซก ขุนพลของโจโฉได้ และสามารถสู้กับซิหลงจนซิหลงต้องถอยกลับค่ายไป โจโฉไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปเทียหยกบอกว่าให้กวนอูออกไปรบ โจโฉจึงให้กวนอูซึ่งขณะนั้นอยู่กับตนออกไปรบกับงันเหลียงเพียงไม่กี่เพลงก็สามารถสังหารงันเหลียงแล้วตัดหัวงันเหลียงมาให้โจโฉได้สำเร็จ อ้วนเสี้ยวได้ข่าวก็โกรธหาว่าเล่าปี่ใช้กวนอูไปสังหารขุนพลของตน จึงให้นำตัวเล่าปี่ประหาร แต่เล่าปี่อ้อนชี้แจงเหตุผลว่า ตนกับกวนอูต่างแยกไปคนละทาง แล้วตนจะใช้กวนอูไปฆ่างันเหลียงได้อย่างไร อ้วนเสี้ยวเชื่อในเหตุผล ต่อมาอ้วนเสี้ยวให้บุนทิวออกไปรบก็ถูกกวนอูสังหารไปอีกคน ซงเหียน ขุนพลของโจโฉ เคยรับใช้ลิโป้มาก่อน งุยซก ขุนพลของโจโฉ เคยรับใช้ลิโป้มาก่อน บทความสามก๊กนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่วิกิพีเดีย:โครงการวิกิสามก๊ก
ธงชาติรัสเซีย

ธงชาติสหพันธรัฐรัสเซีย มีลักษณะเป็นธงสามสี รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ภายในแบ่งเป็น 3 แถบ ความกว้างเท่ากัน เรียงเป็นสีขาว-น้ำเงิน-แดง จากบนลงล่างตามลำดับ ธงนี้เริ่มใช้ครั้งแรกเป็นธงสำหรับเรือค้าขายและเรือรบ (ธงนาวี) และได้ประกาศใช้เป็นธงอย่างเป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2439 มีชื่อว่า "Триколор" หรือ "Trikolor" แปลว่า ธงสามสี กล่าวกันว่า แบบของธงที่ใช้อยู่ในทุกวันนี้มีต้นแบบมาจากธงชาติเนเธอร์แลนด์ ซึ่งเป็นต้นเค้าของธงสามสีแบบต่างๆ ในโลก ธงนี้ได้ใช้เป็นธงของรัฐบาลรัสเซียเฉพาะกาล หลังการล้มล้างราชบัลลังก์พระเจ้าซาร์นิโคลัสที่ 2 ในเหตุการณ์การปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1917 (พ.ศ. 2460) จนถึงเหตุการณ์การปฏิวัติเดือนตุลาคมโดยพรรคบอลเชวิคในปีเดียวกัน ซึ่งนำไปสู่การปกครองรัสเซียโดยพรรคบอลเชวิค และการสถาปนาสหภาพโซเวียต รัฐคอมมิวนิสต์แห่งแรกของโลก ในช่วงเวลาดังกล่าวธงชาติรัสเซียแบบสามสีได้ถูกแทนที่ด้วยธงชาติแบบคอมมิวนิสต์ จนกระทั่งก่อนหน้าการล่มสลายของสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1991 (พ.ศ. 2534) เพียงเล็กน้อย ธงสามสีจึงได้ถูกนำมาใช้เป็นธงชาติรัสเซียอีกครั้ง เพื่อเป็นธงชาติของสหพันธรัฐรัสเซียที่ก่อตั้งขึ้นใหม่ แบบของธงชาติรัสเซียที่ใช้อยู่ในธงวันนี้มีลักษณะแตกต่างจากธงที่เริ่มใช้ใน ค.ศ
อบารัต

อบารัต (อังกฤษ: Abarat) คือหนังสือนิยายแฟนตาซีที่เขียนและวาดภาพโดย ไคลฟ์ บาร์เกอร์ มีกลุ่มผู้อ่านเป้าหมายเป็นเหล่าเยาวชน ชื่อเรื่องหมายถึงดินแดนอบารัต ซึ่งเป็นสถานที่ที่เกิดเหตุการณ์หลักๆ ในเรื่อง นอกจากหนังสือเล่มนี้ ยังมีหนังสือภาคต่ออีก 4 เล่ม คือ Days of Magic, Nights of War; Absolute Midnight; The Eternal และเล่มที่ 4 ที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ รวมเป็นหนังสือในชุดทั้งสิ้น 5 เล่ม อบารัต ได้รับรางวัล Bram Stroker Award ในสาขา Superior Achievement for Younger Readers เมื่อปี ค.ศ. 2002 นอกจากนี้ในปี ค.ศ. 2003 ยังได้รับรางวัลที่สอง จากผลโหวตรางวัลโลกัส โพล เป็นรองชนะเลิศนวนิยายเยาวชนยอดเยี่ยม ภาพวาดชื่อเรื่องบนปกหนังสือ เขียนขึ้นด้วยเทคนิคแบบแอมบิแกรม อบารัต แปลเป็นภาษาไทยโดย ธารพายุ พิมพ์โดย สำนักพิมพ์แพรวเยาวชน เมื่อปี พ.ศ. 2546 บทความวรรณกรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ศาสนาคริสต์ในประเทศไทย

ศาสนาคริสต์ เป็นหนึ่งใน 5 ศาสนาในประเทศไทยที่กรมการศาสนารับรอง โดยมิชชันนารีชาวยุโรปเป็นกลุ่มแรกที่นำเข้ามาเผยแผ่ ปัจจุบันมีจำนวนศาสนิกชนมากที่สุดเป็นอันดับสาม จากข้อมูลของสำนักงานสถิติแห่งชาติ ใน พ.ศ. 2557 ประเทศไทยมีคริสต์ศาสนิกชน 617,492 คน คิดเป็น 1.1% ของประชากรทั้งหมด 56,657,790 คน (อายุ 13 ปีขึ้นไป) แบ่งเป็นนิกายโรมันคาทอลิกและนิกายโปรเตสแตนต์เกือบเท่า ๆ กัน ผลสำรวจโดยองค์กรของคริสต์ศาสนาในนิกายต่าง ๆ ในปี พ.ศ. 2558 พบว่าคริสต์ศาสนิกชนในประเทศไทย มีจำนวนทั้งหมด 814,508 คน คิดเป็น 1.2712% ของประชากร 64,076,033 คน โดยแบ่งเป็น นิกายโปรเตสแตนต์ 444,372 คน (0.6935%) นิกายโรมันคาทอลิก 370,136 คน (0.5777%) ศาสนาคริสต์เข้ามาในประเทศไทยยุคเดียวกับการล่าอาณานิคมของลัทธิจักรวรรดินิยม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ชาวโปรตุเกส ชาวสเปน และชาวดัตช์ ที่กำลังบุกเบิกเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งนอกจากกลุ่มที่มีจุดประสงค์ทางการเมืองและเศรษฐกิจแล้ว ยังมีบางกลุ่มที่มีจุดประสงค์เพื่อเผยแพร่ศาสนาคริสต์ โดยเฉพาะนิกายโรมันคาทอลิกเข้ามาเผยแพร่ บางประเทศบางสมัยปิดกั้นการเผยแพร่ บางประเทศบางสมัยเปิดเสรีแต่ผู้คนยังไม่นิยมเข้ารีต ขณะที่บางประเทศผู้คนส่วนใหญ่ยอมรับนับถือศาสนาคริสต์ พร้อมกับการครอบงำทางการเมืองและเศรษฐกิจแล้ว เช่น ฟิลิปปินส์ มาเก๊า ฯลฯ ต่อมาจักรวรรดิอาณานิคมฝรั่งเศสเข้ามาได้เมืองขึ้นในอินโดจีน เช่น ประเทศเวียดนาม กัมพูชา ลาว โดยลักษณะเดียวกับโปรตุเกสและสเปน คือล่าเมืองขึ้นและเผยแพร่ศาสนาพร้อมกัน แต่ไม่ประสบผลสำเร็จนัก ทำให้อิทธิพลของศาสนาคริสต์ในกลุ่มประเทศนี้มีน้อย อาจเพราะการมุ่งผลทางการเมืองและเศรษฐกิจของผู้ปกครองจักรวรรดินิยมทั้งก่อนหน้าและขณะนั้น ทำให้จุดมุ่งหมายที่ดีงามทางศาสนาถูกผู้คนในประเทศพื้นเมืองตั้งทัศนคติว่ามีเจตนาแอบแฝงเสียส่วนใหญ่ ไม่ว่ามิชชันนารีจะมีเจตนาแอบแฝงจริงหรือไม่ก็ตาม ขณะที่ประเทศไทยรอดพ้นจากการเป็นเมืองขึ้น ส่วนหนึ่งอาจเพราะการเปิดเสรีในการเผยแพร่ศาสนา ทำให้ลดความรุนแรงทางการเมืองลง[ต้องการอ้างอิง] ศาสนาคริสต์ที่เผยแพร่ในไทยเป็นครั้งแรกตรงกับสมัยอาณาจักรอยุธยา ปรากฏหลักฐานว่าในปี พ.ศ. 2110 (ค.ศ
กุยแก

กุยแก (อังกฤษ: Guo Jia; จีน: 郭嘉; พินอิน: Guō Jiā; 170-207)[a] ชื่อรอง เฟิ่งเซี่ยว (奉孝) เป็นที่ปรึกษาของโจโฉในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ตลอด 11 ปีที่เขารับใช้โจโฉ กุยแกได้ช่วยเหลือโจโฉอย่างมากด้วยความเฉลียวฉลาดและการมองการณ์ไกล และกลยุทธ์ของเขาก็มีส่วนสำคัญต่อชัยชนะของโจโฉในการเอาชนะขุนศึกคู่แข่งเช่น ลิโป้ และอ้วนเสี้ยว ตัวอย่างเช่น สี่ปีก่อนที่โจโฉจะได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดเหนืออ้วนเสี้ยว ในยุทธการที่กัวต๋อ กุยแกเล็งเห็นแล้วว่าโจโฉจะชนะเมื่อเขาชี้ให้เห็นถึงข้อดี 10 ประการของโจโฉและชี้ให้เห็นถึงข้อเสีย 10 ประการของอ้วนเสี้ยว กุยแกมาจากอำเภอหยางไจ๋ เมืองเองฉวน ซึ่งอยู่ในเมืองยฺหวี่โจว มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน ในวัยเด็กเขามีชื่อเสียงในด้านความเฉลียวฉลาดและการมองการณ์ไกล ตั้งแต่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่เมื่ออายุประมาณ 19 ปี กุยแกได้เดินทางไปทั่วประเทศและผูกมิตรกับบัณฑิตและผู้มีความสามารถคนอื่น ๆ เมื่ออายุได้ 26 ปี เขารับราชการในราชสำนักฮั่นในฐานะขุนนางชั้นผู้น้อย กุยแกครั้งหนึ่งเคยเดินทางไปเหอเป่ย์เพื่อรับใช้อ้วนเสี้ยวขุนศึกผู้มีอิทธิพลซึ่งควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่ทางตอนเหนือของจีนในเวลานั้น ภายหลังเขาบอกกับซินเป๋งและกัวเต๋าซึ่งเป็นที่ปรึกษาของอ้วนเสี้ยวว่า "ผู้มีสติปัญญาย่อมควรเลือกนายที่มีสติปัญญาเช่นกัน ท่านอ้วนเสี้ยวต้องการจะเป็นอย่างโจวกงหวังที่เลือกสรรผู้มีสติปัญญาความสามารถมารับใช้ แต่กลับไม่รู้จะใช้พวกเขาอย่างเต็มที่อย่างไร มักเชื่อมั่นและตัดสินใจทำการต่างๆ ตามใจตน ด้วยเหตุนี้ คงจะเป็นการยากยิ่งที่จะรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่งและทรงอำนาจเหนือขุนศึกคนอื่น คนเช่นนี้ อยู่ด้วยไปก็มีแต่จะถดถอย " กุยแกก็ออกจากอ้วนเสี้ยว ในช่วงเวลานั้น โจโฉมีที่ปรึกษาที่เก่งกาจชื่อ ซีจื่อไฉ (戲志才) ซึ่งเขาชื่นชมมาก แต่ซีจื่อไฉเสียชีวิตก่อนวัยอันควร โจโฉบอกกับซุนฮก ที่ปรึกษาอีกคนหนึ่งว่า "ตั้งแต่ซีจื่อไฉเสียชีวิต ข้าพเจ้าก็ไร้คนที่จะปรึกษาเรื่องกลยุทธ์การศึก ข้าพเจ้าได้ยินมาว่ามีผู้มีสติปัญญาสามารถอยู่มากมาย จะมีใครมาแทนที่ซีจื่อไฉได้?" ซึ่งซุนฮกได้แนะนำกุยแกให้กับโจโฉ โจโฉและกุยแกปรึกษาหารือกันเกี่ยวกับช่วงเวลาของพวกเขา หลังจากนั้นโจโฉก็กล่าวว่า: "คนผู้นี้จะช่วยให้ข้าพเจ้าสำเร็จการใหญ่ได้เป็นแน่" กุยแกกล่าวอย่างมีความสุขว่า "ข้าพเจ้าได้พบคนที่ควรแก่การรับใช้อย่างแท้จริงแล้ว" จากนั้น กุยแกได้รับการแต่งตั้งให้เป็น จี้จิ่ว (祭酒) ในกองทัพของโจโฉซึ่งดำรงตำแหน่งในราชสำนักฮั่น ฟู่จื่อบันทึกการสนทนาโดยละเอียดระหว่างกุยแก และโจโฉ ซึ่งกุยแกได้ชี้ให้เห็นถึงข้อได้เปรียบที่โจโฉมีเหนืออ้วนเสี้ยวอย่างรอบคอบ โจโฉถามกุยแกว่า "เปิ่นฉู่ (อ้วนเสี้ยว) ปกครองกิจิ๋ว เฉงจิ๋ว และเปงจิ๋ว มีดินแดนกว้างใหญ่และมีไพร่พลมหาศาลใต้บังคับบัญชา ข้าพเจ้าใคร่จะยกไปปราบ แต่ด้วยกองกำลังของข้าพเจ้าไม่เพียงพอ ควรจะทำอย่างไร?" กุยแกได้ตอบกลับ, เราล้วนทราบเรื่องการสู้รบระหว่างหลิวปัง และเซี่ยงอวี่ หลิวปังชนะด้วยสติปัญญา เซี่ยงอวี่มีกำลังมหาศาล แต่กลับพ่ายแพ้หลิวปัง จากความคิดของข้าพเจ้า อ้วนเสี้ยวมีข้อเสียอยู่สิบประการ แม้(อ้วนเสี้ยว) มีกองกำลังเข้มแข็ง ก็ไม่น่ากลัวเลย ข้อดีท่านสิบประการนี้ จะชนะอ้วนเสี้ยวหาใช่เรื่องยากเย็น โจโฉหัวเราะแล้วพูดว่า "ถ้าสิ่งที่ท่านพูดเป็นจริง ข้าพเจ้ารู้สึกยินดีเป็นยิ่งนัก" กุยแกกล่าวว่า "ตอนนี้อ้วนเสี้ยวทำศึกอยู่กับกองซุนจ้านทางเหนือ เราควรมุ่งไปทางตะวันออกเพื่อกำจัดลิโป้ ถ้าเราไม่กำจัดมันก่อน เมื่ออ้วนเสี้ยวโจมตีเรา แล้วลิโป้เข้าหนุน เห็นทีพวกเราจะมีอันตรายไม่น้อย" โจโฉก็เห็นด้วยกับกุยแก บทความสามก๊กนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่วิกิพีเดีย:โครงการวิกิสามก๊ก
เอรากอน

เอรากอน (อังกฤษ: Eragon) เป็นนวนิยายแฟนตาซี เขียนโดย คริสโตเฟอร์ เปาลินี ตีพิมพ์ครั้งแรกในประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อปี ค.ศ. 2003 เปาลินีเริ่มเขียนเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่ออายุได้เพียง 15 ปี และได้พิมพ์เมื่อเขาอายุ 17 ปี เอรากอน เด็กหนุ่มกำพร้า ผู้อาศัยอยู่กับลุงในไร่แห่งหนึ่งในดินแดนอาลาเกเซีย เขาพบหินสีน้ำเงินรูปทรงประหลาดขณะออกล่าสัตว์ ก่อนที่เขาจะนำหินก้อนนี้ ไปแลกซื้อเสบียงสำหรับฤดูหนาวให้ครอบครัว หินนั้นกลับฟักเป็นมังกรเสียก่อน ทั้งๆ ที่ผู้คนต่างเชื่อว่า มังกรได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว เอรากอนแอบเลี้ยงมังกรไว้ กับตัว และตั้งชื่อให้มันว่า ซาเฟียร่า วันหนึ่งลุงของเขาถูกฆ่าตายด้วยน้ำมือของ พวกราซัค ที่เข้ามาในเมืองเพื่อค้นหาหินลึกลับ เอรากอนจึงค้นพบว่า เขาเป็น นักรบมังกรคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ และเป็นตัวแปรสำคัญในสงครามระหว่าง กษัตริย์ผู้ปกครองดินแดนและกลุ่มต่อต้านนามว่าวาร์เดน ที่ประกอบด้วย มนุษย์ คนแคระ และเอลฟ์ กษัตริย์กัลบาทอริกซ์ปกครองดินแดนอาลาเกเซียอย่างโหดเหี้ยม ในอดีตอัน ไกลโพ้น พระองค์เคยเป็นนักรบมังกร ผู้ถูกความชั่วเข้าครอบงำจนถูกขับ ไล่ออกจากกลุ่ม ภายหลังพระองค์ได้กลับไปแก้แค้นและสังหารพวกนักรบมังกร จนสิ้น ในตอนนี้ พระองค์ต้องการจะสร้างนักรบมังกรขึ้นมาใหม่เพื่อรับใช้พระองค์ ดังนั้นเอรากอนและซาเฟียราจึงจำต้องทิ้งบ้านเกิดของตน เพื่อหนีจากสมุนของ องค์กษัตริย์ ระหว่างเดินทาง เขาได้เรียนรู้วิชาดาบ เวทมนตร์คาถาและภาษา โบราณต่างๆ จาก บรอม นักเล่านิทานลึกลับ ผู้ที่โผล่มาช่วยเขาได้ถูกจังหวะ อย่างเหลือเชื่อ ในท้ายที่สุดแล้ว เอรากอนจะต้องเลือกว่าจะเข้าร่วมกับฝ่ายใด และตัดสินใจว่า แท้จริงแล้ว ตำแหน่งหน้าที่ของตนคือสิ่งใดกันแน่... บทความวรรณกรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
คุณธรรมหลัก

คุณธรรมหลัก (อังกฤษ: cardinal virtues) หมายถึง คุณธรรมขึ้นพื้นฐาน 4 ประการ ซึ่งเป็นแม่บทของคุณธรรมอื่น ๆ พบในงานเขียนสมัยคลาสสิก ต่อมาศาสนาคริสต์ได้เพิ่มคุณธรรมทางเทววิทยาอีก 3 ประการ จึงรวมเป็น 7 คุณธรรมหลัก 4 ประการ ประกอบด้วย: คุณธรรมพื้นฐานสี่ประการมาจากปรัชญาดั้งเดิมของเพลโต ต่อมามีนักบุญ เช่น แอมโบรสแห่งมิลาน ออกัสตินแห่งฮิปโป และทอมัส อไควนัส นำมาประยุกต์ใช้ ในภาษาอังกฤษ คำว่า cardinal มาจากภาษาลาตินว่า "cardo" หรือ "บานพับ" ซึ่งหมายถึงสี่งที่ยึดเหนี่ยวประตูที่เปิดไปสู่ชีวิตอันเต็มไปด้วยกิเลส ซึ่งเป็นพื้นฐานที่มีความสำคัญเช่นสำนวนที่ว่า "Cardinal rules" หรือ "กฎพื้นฐาน" ที่ไม่ควรเลี่ยง เพลโตเปรียบคุณธรรมสี่ประการกับลำดับชั้นของพลเมืองและความสามารถของมนุษย์ไว้ในหนังสือ อุตมรัฐ อันได้แก่: ปรัชญาต่าง ๆ นี้อาจจะนำไปสู่ปรัชญาของชาวยิวใน หนังสือปรีชาญาณ 8:7 ที่กล่าวว่า "[ปัญญา] สอนให้มีความพอประมาณ ความอดทน ความรอบคอบ และความยุติธรรม ซึ่งเป็นสิ่งไม่มีสิ่งใดที่มีประโยชน์เหนือไปกว่า’" ขณะที่คุณธรรมหลัก 4 ประการ มีประวัติย้อนไปได้ถึงนักปรัชญากรีก และเป็นที่ยอมรับอยู่แพร่หลายในหมู่ผู้ประสงค์จะใช้ชีวิตอย่างมีศีลธรรม แต่คุณธรรมทางเทววิทยาเป็นเรื่องของคริสต์ศาสนิกชนโดยเฉพาะ ดังที่เปาโลอัครทูตเขียนไว้ในพันธสัญญาใหม่ ใน หนังสือปฐมกาล บทที่ 28 ข้อ 12 ยาโคบเล่าว่าเห็นนิมิตบันไดไปสู่สรวงสวรรค์ ตามมุขปาฐะ มีตัวการสำคัญสามตัวขึ้นบันได ซึ่งถูกตั้งชื่อว่าเป็น ศรัทธา ความหวัง และความรัก (ใน คัมภีร์ไบเบิลฉบับพระเจ้าเจมส์ กล่าวว่าเป็น "ความกรุณา" (Charity) แต่ว่าความกรุณาก็มีรากศัพท์มาจากคำว่า caritas อันหมายถึง "ความรัก" เช่นเดิม) โดยทั้งสามได้ถูกกล่าวถึงใน 1 โครินธ์ บทที่ 13 และจากการพาดพิงถึงนี้ คุณสมบัติเจ็ดประการนั้นบางครั้งได้ถูกเรียกรวมกันว่าเป็นคุณธรรมพื้นฐานสี่ประการ (ความรอบคอบ ความอดทน ความยุติธรรม และความพอประมาณ) และสามคุณธรรมจากสวรรค์ (ศรัทธา ความหวัง และความรัก) ในวรรณกรรมเยาวชนชุด อาณาจักรแห่งกาลเวลา คุณธรรมพื้นฐานนั้นก็มีพื้นฐานมาจากคุณธรรมทั้งเจ็ดประการ (มีคุณสมบัติตามคุณธรรมต่าง ๆ ของพินัยกรรม) ซึ่งถูกใช้ต่อต้านกับบาป 7 ประการ ประกอบด้วย ความอ่อนน้อม ความโอบอ้อมอารี ความรักฉันพี่น้อง ความว่านอนสอนง่าย ความบริสุทธิ์ ความพอประมาณ และความขยันหมั่นเพียร ความดีพื้นฐานสี่ประการมักจะถูกพรรณาให้เห็นบ่อย ๆ ว่าเป็น รูปปั้นเชิงเปรียบเทียบของสตรี และเคยเป็นหัวข้อที่เป็นที่นิยมกันในหมู่ปฏิมากรที่มีชื่อเสียง โดยที่คุณสมบัติและชื่อของรูปปั้นดังกล่าวนี้จะผันแปรไปตามความหมายของท้องถิ่นที่แตกต่างกัน บนสุสานของ เซอร์ จอห์น ฮอปแฮม ในโบสถ์เซนต์แมรี่ เซาท์ ดัลตัน ได้ให้ความหมายของรูปปั้นทั้งสี่ว่า
คุณธรรมทางเทววิทยา

คุณธรรมทางเทววิทยา (อังกฤษ: Theological virtues) เป็นหลักธรรมที่บรรจุในคัมภีร์ไบเบิล ว่าด้วยการหลุดพ้นจากอบายมุข อันได้แก่: ทั้งสามปรากฏในพระธรรม 1 โครินธ์ 13:13 (1 โครินธ์ บทที่ 13 ข้อที่ 13) ว่า "และตอนนี้จะตั้งอยู่บนความศรัทธา ความหวัง และความรัก แต่ทั้งสามอย่างนี้ ความรักยิ่งใหญ่ทีสุด" (Geneva Bible, 1560)
กองทุนตราสารหนี้

กองทุนตราสารหนี้ คือกองทุนที่จัดตั้งขึ้นโดยคณะกรรมการนโยบายการเงิน, ธนาคารแห่งประเทศไทย เพื่อปรับอัตราดอกเบี้ยในตลาดซื้อคืนพันธบัตร โดยกองทุนตราสารหนี้ได้ให้เหตุผลการปรับขึ้นค่าดอกเบี้ยดังกล่าวว่าเพื่อเป็นการป้องกันความเสี่ยงที่อัตราเงินเฟ้อพื้นฐานอาจจะสูงเกินกว่าเป้าหมายที่กำหนด หลังจากที่ภาวะดอกเบี้ยของทั้งประเทศได้อยู่ในระดับต่ำตลอดช่วง 6 - 7 ปีที่ผ่านมา บทความเศรษฐศาสตร์ การเงิน ธุรกิจ หรือ การค้านี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
กอมโฟทีเรียม

กอมโฟทีเรียม (อังกฤษ: Gomphotherium (เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ˌgɒmfɵˈθiːriəm/)) บางคนเรียกในชื่อ ไตรโลโฟดอน เป็นตระกูลสัตว์งวงที่มีลักษณะค่อนข้างโบราณ ขากรรไกรล่างบางชนิดยาวถึง 2 เมตร มีงา 2 คู่ที่ค่อนข้างสั้น งอกจากขากรรไกรบนและล่าง ฟันกราม 2 ซี่แรก (M1, M2) ทั้งด้านบนและด้านล่างจะมีสันในแนวขวางจำนวนเท่ากัน คือ 3 สัน แต่ฟันกรามซี่สุดท้ายจะเพิ่มอีกหนึ่งสัน จำนวนของสันฟันอาจจะเพิ่มขึ้นได้ในบางตัวซึ่งเป็นกรณีข้อยกเว้น สันฟันดังกล่าวนี้เกิดจากการเรียงตัวของปุ่มฟัน (cusp) ในแนวขวาง แต่แนวสันฟันไม่ค่อยชัดเจนเหมือนในสกุล มาสโตดอน ถิ่นที่อยู่ กอมโฟทีเรียม มีชีวิตอยู่ในสมัยไมโอซีนช่วงกลาง (16 -11 ล้านปีก่อน) อาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำทะเลสาบในเขตป่าที่ค่อนข้างแห้งแล้ง แต่บางชนิดอาศัยอยู่ตามที่ลุ่มชื้นแฉะคล้ายพวกสมเสร็จ โครงกระดูกที่สมบูรณ์ของกอมโฟทีเรียม พบใกล้เมือง Sansan ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งสามารถดูได้ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติในกรุงปารีส การกระจาย ส่วนใหญ่พบในยุโรปตะวันตก แหล่งพบอื่น ๆ ได้แก่ ทวีปแอฟริกา อเมริกาเหนือ และเอเชีย โดยแหล่งล่าสุด เมื่อ พ.ศ. 2540 คือ แหล่งบ่อทรายตำบลท่าช้าง อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดนครราชสีมา ปี 2547 ทีมนักวิจัยนำโดย ดร.เยาวลักษณ์ ชัยมณี ได้สำรวจแหล่งเหมืองลิกไนต์แม่เมาะ จ.ลำปาง และได้พบฟอสซิลงาช้างโบราณ อายุ 13 ล้านปีพันธุ์กอมโฟเทอเรียม (Gomphotherium) หรือช้าง 4 กิ่ง โดยประกอบด้วยงาบน 2 กิ่ง ความยาวประมาณ 70 เซนติเมตร และงาล่าง 1 กิ่ง ซึ่งฟอสซิลอยู่ในสภาพที่ค่อนข้างสมบูรณ์ เตตระโลโฟดอน (Tetralophodon) หรือ ช้างสี่งา เป็นตัวแทนของกลุ่มบรรพบุรุษดั้งเดิมของช้างแท้ในปัจจุบัน ความสูงประมาณ 2.5 เมตร หัวของ เตตระโลโฟดอน มีลักษณะยาว ขากรรไกรบนและล่างยาวปานกลาง ( สั้นกว่า กอมโฟทีเรียม ) มีงา 4 อันหรือ 2 คู่จากขากรรไกรบนและล่าง ฟันกราม 2 ซี่แรก มีสันฟันในแนวขวาง 4 สัน ( ถ้า 3 สัน คือ กอมโฟทีเรียม ) แต่ฟันกรามซี่สุดท้ายจะมี 5 สัน และเชื่อว่า เตตระโลโฟดอน เป็นสัตว์ที่กินหญ้าอ่อนลำต้นสูง ซึ่งสูงเกินกว่าที่สัตว์อื่น ๆ จะกินได้ เตตระโลโฟดอน มีชีวิตอยู่ในยุคไมโอซีนช่วงกลาง ถึงไพลโอซีน (16-1.6 ล้านปีก่อน ) การกระจาย พบซากดึกดำบรรพ์ในยุโรป เอเชียและอเมริกาเหนือ ในประเทศไทยพบขากรรไกร ฟันและงา ที่อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดนครราชสีมา