nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
จังหวัดอีซาเบลา

จังหวัดอีซาเบลา (อีโลกาโน: Probinsia ti Isabela; ฟิลิปปินส์: Lalawigan ng Isabela) เป็นจังหวัดที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะลูซอน เมืองหลักคืออีลากัน ตั้งอยู่ในเขตลัมบักนางคากายัน อยู่ติดกับจังหวัดคากายันทางทิศเหนือ, ติดกับจังหวัดกาลิงกาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ, ติดกับจังหวัดบูลูบุนดูคินทางทิศตะวันตก, ติดกับจังหวัดอีฟูเกาและนูเอวาวิซคายาทางทิศตะวันตกเฉียงใต้, ติดกับจังหวัดคีรีโนและเอาโรราทางทิศใต้ และติดกับทะเลฟิลิปปินทางทิศตะวันออก ผลผลิตทางเกษตรกรรมที่สำคัญได้แก่ ข้าว และข้าวโพด ในปี ค.ศ. 2012 จังหวัดผลิตข้าวโพดได้ถึง 1,209,524 เมตริกตัน เมืองทางการค้าที่สำคัญได้แก่ อีลากัน, คาอัวยัน, ซันเตียโก และโรซัส บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
จดหมายจางวางหร่ำ

จดหมายจางวางหร่ำ เป็นงานพระนิพนธ์ของพระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ หรือ น.ม.ส. ลงพิมพ์เป็นตอน ๆ ในหนังสือ ทวีปัญญา และได้รับการตีพิมพ์รวมเล่มครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ. 2478 เป็นวรรณกรรมในรูปแบบการเขียนจดหมาย ซึ่งเป็นของแปลกในสมัยนั้น นักวิชาการหลายท่านลงความเห็นว่ากรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ น่าจะทรงได้ความคิดในการเขียนจดหมายจากตะวันตก โดยน่าจะได้เค้าโครงมาจากเรื่อง The Letter of a Selfmade Merchant to His Son ของ จอร์จ ฮอเรซ ลอริเมอร์ นักเขียนชาวอเมริกัน กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์นิพนธ์จดหมายจางวางหร่ำ ในฐานะบรรณาธิการชั่วคราวระหว่างที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเดินเมืองเหนือราว 6 เดือน ทรงนิพนธ์จดหมายนี้ลงพิมพ์ติดต่อกันเดือนละฉบับ ลงพิมพ์ในหนังสือ ทวีปัญญา 6 ฉบับ แม้หนังสือ ทวีปัญญา ได้เลิกกิจการแล้ว กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ยังนิพนธ์จดหมายจางวางหร่ำ ฉบับที่ 7 ลงในหนังสือ เสนาศึกษา ดังนั้นจดหมายจางวางหร่ำจึงมีอยู่ 7 ฉบับ เนื้อหาของจดหมาย เขียนเป็นร้อยแก้ว เล่าถึงเศรษฐีเมืองฉะเชิงเทราเขียนถึงนายสนธิ์ บุตรชาย รูปแบบของจดหมายที่ปรากฏนั้น เป็นการเขียนไปเพียงฝ่ายเดียวของจางวางหร่ำ ไม่มีจดหมายตอบ แต่ถึงกระนั้นในแต่ละฉบับ ผู้อ่านทราบว่า จางวางหร่ำได้รับจดหมายจากนายสนธิ์เช่นกัน จดหมายฉบับที่ 1-4 เขียนถึงนายสนธิ์ขณะที่นายสนธิ์เรียนอยู่ที่ประเทศอังกฤษ จดหมายฉบับที่ 5-7 เขียนถึงนายสนธิ์เมื่อนายสนธิ์กลับมายังกรุงเทพฯ แล้ว จดหมายแต่ละฉบับ มีเนื้อหามุ่งอบรมสั่งสอนนายสนธิ์ในเรื่องต่าง ๆ ผู้อ่านสามารถเห็นความคิดหลักในการสอนของจางวางหร่ำได้จากคำขึ้นต้นที่เป็นการสรุปเรื่องราวในจดหมายแต่ละฉบับ ทั้งนี้ยังมีการแทรกอารมณ์ขันอยู่ในเรื่อง
การลงมติเลือกนายกรัฐมนตรีไทย

การลงมติเลือกนายกรัฐมนตรีไทย เป็นกระบวนการของรัฐสภาไทยในการเลือกนายกรัฐมนตรีไทย ส่วนใหญ่สภาผู้แทนราษฎรเป็นผู้ลงมติเลือกนายกรัฐมนตรี แต่ในบางกรณีที่ไม่มีสภาผู้แทนราษฎร ก็จะใช้มติของสภาที่ทำหน้าที่รัฐสภาใน ณ ขณะนั้น ทำหน้าที่ลงมติเลือกนายกรัฐมนตรี อาทิเช่น คณะรัฐประหาร สภาร่างรัฐธรรมนูญ หรือสภานิติบัญญัติแห่งชาติ การลงมติเลือกนายกรัฐมนตรีไทยในเดือนมิถุนายน ปี 2475 เป็นการลงมติของผู้แทนราษฎรชั่วคราว เพื่อเลือกนายกรัฐมนตรี เนื่องจากวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 เกิดการเปลี่ยนแปลงการปกครองขึ้น 27 มิถุนายน พ.ศ. 2475 ได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว พุทธศักราช 2475 และพระยามโนปกรณ์นิติธาดา เป็น ประธานคณะกรรมการราษฎร (ซึ่งเป็นตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายบริหาร เทียบเท่ากับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในปัจจุบัน) ตามรายงานการประชุมสภาผู้แทนราษฎร ครั้งที่ 1/วันที่ 28 มิถุนายน 2475  การลงมติเลือกนายกรัฐมนตรีไทยในเดือนธันวาคม ปี 2475 เป็นการลงมติของผู้แทนราษฎรชั่วคราว เพื่อเลือกนายกรัฐมนตรี เนื่องจากวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2475 รัฐบาลพระยามโนปกรณ์นิติธาดา ประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ และมีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ ให้แต่งตั้งพระยามโนปกรณ์นิติธาดาเป็นนายกรัฐมนตรี ประกาศลง ณ วันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2475 การลงมติเลือกนายกรัฐมนตรีไทยในเดือนเมษายน ปี 2476 พระยามโนปกรณ์นิติธาดา ยึดอำนาจตัวเองโดยรัฐประหารเงียบ ได้ประกาศพระราชกฤษฎีกา ยุบคณะรัฐมนตรีชุดเดิม แต่งตั้งคณะรัฐมนตรีชุดใหม่ และให้นายกรัฐมนตรีคณะซึ่งยุบนี้ เป็นนายกรัฐมนตรีของคณะรัฐมนตรีชุดใหม่ เนื่องจากวันที่ 1 เมษายน พ.ศ.2476 รัฐบาลพระยามโนปกรณ์นิติธาดา ประกาศพระราชกฤษฎีกาให้ปิดประชุมสภาผู้แทนราษฎร งดใช้รัฐธรรมนูญ และมีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ ให้แต่งตั้งพระยามโนปกรณ์นิติธาดาเป็นนายกรัฐมนตรี ประกาศลง ณ วันที่ 1 เมษายน พ.ศ
พรรคเพื่อประชาชนไทย

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
อัญพจน์

อัญพจน์ (อังกฤษ: quotation) เป็นการกล่าวซ้ำซึ่งนิพจน์หนึ่งว่าเป็นส่วนหนึ่งของอีกนิพจน์หนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งนิพจน์ที่คัดมาเป็นที่รู้จักดีหรือมีการแสดงที่มาชัดแจ้งโดยการอ้างอิงไปต้นทางต้นฉบับ และมีการระบุโดยเครื่องหมายอัญประกาศ อัญพจน์ยังสามารถหมายถึงการใช้หน่วยซ้ำ ๆ ของนิพจน์แบบอื่นทุกชนิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งส่วนใดส่วนหนึ่งของงานศิลปะ ได้แก่ ส่วนย่อยของจิตรกรรม ฉากจากภาพยนตร์หรือส่วนหนึ่งของงานประพันธ์ดนตรี
ไชนาทาวน์ (กรุงเทพมหานคร)

ไชนาทาวน์ในกรุงเทพมหานคร เป็นหนึ่งในไชนาทาวน์หรือชุมชนจีนที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ก่อตั้งขึ้นมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2325 พร้อมกับการสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ชาวจีนอพยพที่นี่ส่วนใหญ่จะเป็นชาวแต้จิ๋ว โดยเมื่อมีการสร้างพระบรมมหาราชวัง พระองค์ได้โปรดเกล้าฯ ให้ชาวจีนที่เดิมอยู่รอบ ๆ ย้ายไปยังสำเพ็ง ก่อให้เกิดเป็นชุมชนจีนเกิดขึ้นที่นี่ ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการตัดถนนเยาวราชขึ้นในปี พ.ศ. 2435 จึงทำให้ถนนเยาวราชเป็นย่านหลักของชุมชนจีน และกลายเป็นเขตการค้าหลักของกรุงเทพมหานคร รวมทั้งเป็นย่านสีแดงแหล่งค้าฝิ่น โรงละคร ไนต์คลับ และบ่อนการพนัน เดิมบริเวณนี้เป็นกำแพงพระบรมมหาราชวังรอบนอก ซึ่งอยู่เลยอาณาเขตเกาะรัตนโกสินทร์ และกลายเป็นศูนย์กลางการค้าของกรุงเทพมหานครในช่วงปลาย พ.ศ. 2344 ถึงต้น พ.ศ. 2443 ตั้งแต่นั้นมา ไชนาทาวน์จึงมีความโดดเด่นขึ้นมา ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมจีนโดยมีร้านค้าจำนวนมากที่ขายสินค้าแบบดั้งเดิม ปัจจุบันไชนาทาวน์ในกรุงเทพมหานครและย่านต่าง ๆ ใกล้เคียง คือ ตลาดน้อย, คลองถม และเวิ้งนาครเกษม ตั้งอยู่ในพื้นที่เขตสัมพันธวงศ์ ตลอดความยาวของถนนเจริญกรุง ปัจจุบันความเจริญสมัยใหม่ได้เข้ามาสู่ไชนาทาวน์ของกรุงเทพมหานคร จากการเปิดของรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ซึ่งมีสถานีวัดมังกรอยู่บริเวณนั้น เป็นที่น่ากังวลเกี่ยวกับชุมชนเก่าแก่ที่จะได้รับผลกระทบหลังจากความเจริญเหล่านี้เข้ามาแทนที่
การล้อมบูดาเปสต์

ในเมือง: ในเมือง: 3 November–15 February: 137,000 men24 December–15 February: 114,000 menCity: Relief attempts: 3 November–11 February: 280,000 menRelief attempts: การสงครามทางเรือ: ยุทธการที่บูดาเปสต์ หรือ การล้อมบูดาเปสต์ เป็นการสู้รบตลอด 50 วันของกองทัพโซเวียต ณ กรุงบูดาเปสต์เมืองหลวงของฮังการี ช่วงสงครามโลกครั้งที่สองจะสิ้นสุดลง โดยเป็นส่วนหนึ่งของการรุกบูดาเปสต์ ยุทธการเริ่มขึ้นเมื่อกรุงบูดาเปสต์ซึ่งถูกปกป้องโดยกองทัพฮังการีและเยอรมนี ถูกโจมตีครั้งแรกโดยกองทัพโซเวียตและกองทัพโรมาเนียในวันที่ 26 ธันวาคม 1944 ในช่วงการรบที่บูดาเปสต์พลเรือน 38,000 คนเสียชีวิตขณะอพยพหรือถูกทหารฆ่า กรุงบูดาเปสต์ยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 1945 โดยเป็นการรบที่ได้รับชัยชนะในเชิงยุทธศาสตร์ของฝ่ายสัมพันธมิตร ในการรุกหน้าสู่กรุงเบอร์ลิน บทความทหาร หรือการทหารนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล บทความประเทศฮังการีนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
อีลากัน

อีลากัน (อีบานัก: Siudad nat Ilagan; อีโลกาโน: Siudad ti Ilagan; ฟิลิปปินส์: Lungsod ng Ilagan) หรือชื่ออย่างเป็นทางการ นครอีลากัน, เป็นนครศูนย์กลางของจังหวัดอีซาเบลา ประเทศฟิลิปปินส์ ประชากรในปี ค.ศ. 2015 มีประมาณ 145,568 คน  จึงเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดของจังหวัด อีลากันมีพื้นที่ 116,626 เฮกตาร์ (288,190 เอเคอร์) จึงเป็นนครที่มีพื้นที่มากที่สุดของเกาะลูซอนและมากเป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ อีลากันเคยเป็นเทศบาลระดับที่หนึ่ง ก่อนที่จะยกฐานะเป็นนคร บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ฟุตบอลทีมชาติฟิลิปปินส์

ฟุตบอลทีมชาติฟิลิปปินส์ (ฟิลิปปินส์/ตากาล็อก: Pambansang koponan ng futbol ng Pilipinas) เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนของประเทศฟิลิปปินส์ในการแข่งขันระหว่างประเทศ ภายใต้การควบคุมโดยสหพันธ์ฟุตบอลฟิลิปปินส์ ทีมชาติฟิลิปปินส์เป็นหนึ่งในทีมฟุตบอลที่เก่าแก่ที่สุดในสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย โดยลงแข่งขันระดับนานาชาติมาตั้งแต่ ค.ศ. 1913 ในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ฟิลิปปินส์มีส่วนร่วมในการแข่งขันกีฬาตะวันออกไกลร่วมกับญี่ปุ่นและจีน ฟิลิปปินส์ไม่เคยเข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย และเคยเข้าร่วมเอเชียนคัพเพียงครั้งเดียวใน ค.ศ. 2019 ผลงานที่ดีที่สุดในการแข่งขันระดับนานาชาติ คือ เอเอฟซีชาเลนจ์คัพ 2014 ซึ่งพวกเขาจบด้วยอันดับรองชนะเลิศจากการแพ้ปาเลสไตน์ ฟิลิปปินส์แตกต่างจากประเทศเพื่อนบ้านในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ซึ่งมีฟุตบอลเป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมสูงที่สุด โดยกีฬาที่คนฟิลิปปินส์นิยมมากที่สุดคือบาสเกตบอลและมวยสากล อันเป็นผลมาจากการปกครองของสหรัฐในอดีต ทำให้การพัฒนากีฬาฟุตบอลในประเทศขาดความต่อเนื่อง หลายครั้งที่ฟิลิปปินส์มีส่วนร่วมในรายการฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียนและจบเพียงอันดับสุดท้ายของกลุ่ม อย่างไรก็ตาม พวกเขาพัฒนาทีมขึ้นนับตั้งแต่ทศวรรษ 2010 การพัฒนากีฬาฟุตบอลเป็นไปอย่างต่อเนื่องโดยได้รับการสนับสนุนจากแฟนฟุตบอลในประเทศ ส่งผลให้พวกเขาได้ร่วมแข่งขันรายการใหญ่ระดับทวีปเป็นครั้งแรกในเอเชียนคัพ 2019 ในยุคแรก ทีมชาติฟิลิปปินส์ลงแข่งขันในรายการกีฬาตะวันออกไกล จัดแข่งขันครั้งแรกใน ค.ศ. 1913 และครั้งสุดท้ายใน ค.ศ. 1934 รายการดังกล่าวเป็นรายการระดับภูมิภาครายการแรกนับตั้งแต่บริติชโฮมแชมเปียนชิป ฟิลิปปินส์มักจะแข่งกับญี่ปุ่นและจีนเป็นส่วนมาก เอาชนะจีนด้วยผลประตู 3–1 ในการแข่งขันครั้งแรก ถัดมาในการแข่งขัน ค.ศ. 1917 พวกเขาพบกับชัยชนะด้วยผลประตูที่ขาดลอยที่สุดมาถึงปัจจุบัน โดยเอาชนะญี่ปุ่นด้วยผลประตู 15–2 ภายหลังการแข่งขันกีฬาตะวันออกไกลยุติลง ฟิลิปปินส์ร่วมแข่งขันรายการเอเชียนส์เกมตะวันออก ใน ค.ศ
สนามกีฬาฟิลิปปิน

สนามกีฬาฟิลิปปิน (อังกฤษ: Philippine Sports Stadium) หรือ สนามกีฬามหาวิทยาลัยนิวเอรา เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในจังหวัดบาลูคัน ประเทศฟิลิปปินส์ โดยถูกสร้างขึ้นข้าง ๆ ฟิลิปปินอารีนา ซึ่งเป็นโรงละครที่ใหญ่ที่สุดในโลก สนามแห่งนี้มีความจุ 25,000 ที่นั่งซึ่งเป็นสนามที่มีความจุมากที่สุดของประเทศ มีความจุเป็นสองเท่าของรีซัลเมโมเรียลสเตเดียม สนามกีฬาแห่งชาติซึ่งมีความจุ 12,000 ที่นั่ง บทความอาคาร หรือ สถานที่สำคัญนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ตระกูลมัตสึไดระ

ตระกูลมัตสึไดระ (ญี่ปุ่น: 松平氏; โรมาจิ: Matsudaira-shi) ตระกูลซามูไรของญี่ปุ่นที่อ้างว่าสืบเชื้อสายจากตระกูลมินาโมโตะ อันเป็นตระกูลของโชกุนแห่งรัฐบาลโชกุนคามากูระ โดยชื่อตระกูลมาจากหมู่บ้านมัตสึไดระซึ่งเป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งในแคว้นมิกาวะ (ปัจจุบันคือจังหวัดไอจิ) ซึ่งตามประวัติศาสตร์ของแคว้นนี้มีหลายตระกูลที่ได้เข้ามาปกครอง กระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 16 ตระกูลมัตสึไดระสายหลักได้เข้ามาปกครองแคว้นมิกาวะภายใต้การนำของมัตสึไดระ โมโตยาซุ ในเวลาต่อมาโมโตยาซุต้องการให้ตระกูลและแคว้นของตนเป็นที่รู้จักในวงกว้างจึงได้เปลี่ยนชื่อของตนเองรวมถึงชื่อตระกูลจากมัตสึไดระ โมโตยาซุเป็นโทกูงาวะ อิเอยาซุ และกลายเป็นโชกุนคนแรกแห่งรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ซึ่งสายของอิเอยาซุได้รวมกันเป็นตระกูลโทกูงาวะขณะที่ตระกูลสาขาอื่นยังคงใช้มัตสึไดระตามเดิมและได้เข้ามาเป็นตระกูลสาขาย่อยของตระกูลโทกูงาวะ หลังจากเหตุการณ์การฟื้นฟูเมจิและการยกเลิกระบบแคว้น ตระกูลโทกูงาวะและตระกูลมัตสึไดระได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของคาโซกุหรือสายเลือดอันสูงศักดิ์ซึ่งเป็นชนชั้นการปกครองใหม่
จังหวัดปัมปังกา

จังหวัดปัมปังกา (กาปัมปางัน: Lalawigan ning Pampanga; ฟิลิปปินส์: Lalawigan ng Pampanga) เป็นจังหวัดในเขตกิตนางลูโซน ประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่บนชายฝั่งทางตอนเหนือของอ่าวมะนิลา ปัมปังกามีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดตาร์ลักทางทิศเหนือ, จังหวัดตาร์ลักทาง ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ, จังหวัดบูลาคันทางทิศตะวันออก, อ่าวมะนิลาทางทิศใต้, จังหวัดบาตาอันทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และจังหวัดซัมบาเลสทางทิศตะวันตก มีเมืองหลักคือ ซันเฟร์นันโด และมีนครอิสระคือ แอนเจลิส จังหวัดปัมปังกา มีท่าอากาศยานนานาชาติคลาร์ก ซึ่งอยู่ในเขตเมืองท่าปลอดภาษีคลาร์ก ห่างจากเมืองหลักของจังหวัดไปทางทิศเหนือ 16 กิโลเมตร (9.9 ไมล์) จังหวัดนี้ยังเป็นที่ตั้งของฐานทัพกองทัพอากาศฟิลิปปินส์ 2 แห่ง ได้แก่ ฐานทัพอากาศบาซา และฐานทัพอากาศคลาร์ก ในปี ค.ศ. 2015 จังหวัดปัมปังกามีประชากรประมาณ 2,198,110 คน แต่ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งมีประมาณ 1,079,532 คน บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สะพานวิศุกรรมนฤมาณ

สะพานวิศุกรรมนฤมาณ หรือ สะพานวิศสุกรรมนฤมาณ [ชื่อที่สะกดตามป้ายชื่อบนสะพาน] สะพานข้ามคลองผดุงกรุงเกษมแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในพื้นที่แขวงบางขุนพรหม เขตพระนคร และแขวงดุสิต เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร เป็นสะพานเชื่อมระหว่างถนนนครราชสีมาและถนนประชาธิปไตย สะพานวิศุกรรมนฤมาณเป็นหนึ่งในห้าสะพานข้ามคลองผดุงกรุงเกษม ที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้น และได้ชื่อที่คล้องจองกัน คือ สะพานเทเวศรนฤมิตร, สะพานวิศุกรรมนฤมาณ, สะพานมัฆวานรังสรรค์, สะพานเทวกรรมรังรักษ์ และสะพานจตุรภักตร์รังสฤษดิ์ โดยพระราชเลขานุการซึ่งเชี่ยวชาญภาษามคธ มีความหมายโดยรวมว่า "สะพานที่เทพยดาทรงสร้าง" ซึ่งในส่วนของสะพานวิศุกรรมนฤมาณนั้นมีความหมายว่า "สะพานที่พระวิสสุกรรมทรงสร้าง" สะพานวิศุกรรมนฤมาณ เดิมเป็นสะพานโครงเหล็กพื้นไม้ มีราวสะพานเป็นรูปกรงเหล็กหล่อ ต่อมาได้มีการปรับปรุงใหม่เป็นสะพานคอนกรีตเสริมเหล็กขนาดกว้างกว่าเดิม ลักษณะราวสะพานเป็นรูปกรงคอนกรีตโปร่ง มีโค้งออกด้านข้าง ได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2510
สะพานเทเวศรนฤมิตร

สะพานเทเวศรนฤมิตร เป็นสะพานข้ามคลองผดุงกรุงเกษม ตั้งอยู่บนถนนสามเสน กรุงเทพมหานคร เป็นสะพานที่สร้างขึ้นตามพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่มีพระราชประสงค์สร้างสะพานข้ามคลองผดุงกรุงเกษมทั้งหมดห้าสะพาน และทรงโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามให้มีชื่อคล้องจองกันทั้งหมด โดยทรงปรึกษากับพระราชเลขานุการที่เชี่ยวชาญภาษามคธ ได้นามเป็นมงคลคล้องจองกันและมีความหมายโดยรวมว่า "สะพานที่เทวดานฤมิตร" คือ สะพานเทเวศรนฤมิตร, สะพานวิศสุกรรมนฤมาณ, สะพานมัฆวานรังสรรค์, สะพานเทวกรรมรังรักษ์ และสะพานจตุรภักตร์รังสฤษดิ์ โดยในส่วนของสะพานเทเวศรนฤมิตร นั้นมีความหมายถึง "สะพานที่เทวดาผู้เป็นใหญ่สร้าง" หรือ "สะพานที่พระอิศวรเป็นผู้สร้าง"  เมื่อสร้างเสร็จแล้ว พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จทำพิธีเปิดเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2442 เป็นสะพานข้ามคลองผดุงกรุงเกษมแห่งแรกที่ทรงเปิด มีโครงสร้างเป็นสะพานคอนกรีตเสริมเหล็ก มีราวพนักสะพานเป็นคอนกรีตทึบทั้งสองข้าง ปลายสะพานเป็นเสาหัวเม็ด มุมสะพานทั้งสี่เป็นเสาตั้งหัวไฟทั้งสี่มุม ได้รับการบูรณะเมื่อปี พ.ศ. 2518 เชิงสะพานเทเวศรนฤมิตร เป็นสี่แยกจุดตัดของถนนสามเสนกับถนนกรุงเกษมและถนนลูกหลวง และเป็นจุดตัดของเขตดุสิตกับเขตพระนคร เป็นตลาดและชุมชนเก่าแก่ คือ ตลาดเทเวศร์ หรือ ตลาดเทวราช ซึ่งขึ้นชื่ออย่างในการเป็นตลาดค้าไม้ดอกไม้ประดับ และทำให้ย่านนี้ได้ชื่อว่า "เทเวศร์" ไปด้วย
สะพานจตุรภักตร์รังสฤษดิ์

สะพานจตุรภักตร์รังสฤษดิ์ หรือที่นิยมเรียกกันว่า สะพานขาว เป็นหนึ่งในสะพานที่สร้างข้ามคลองผดุงกรุงเกษม เชื่อมระหว่างถนนหลานหลวง ตั้งอยู่ในพื้นที่แขวงสี่แยกมหานาค เขตดุสิต กับแขวงคลองมหานาคและแขวงวัดโสมนัส เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร ถือกำเนิดขึ้นโดยพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ทรงโปรดเกล้าฯ ให้มีการสร้างสะพานข้ามคลองผดุงกรุงเกษม หลังจากพื้นที่พระนครและประชาชนริมคลองมีการขยายตัวขึ้น โดยการสร้างขึ้นมาทั้งหมดห้าแห่ง และมีการพระราชทานนามอันเป็นมงคลที่คล้องจองกันทั้งหมด คือ สะพานเทเวศรนฤมิตร, สะพานวิศสุกรรมนฤมาณ, สะพานมัฆวานรังสรรค์, สะพานเทวกรรมรังรักษ์ และสะพานจตุรภักตร์รังสฤษดิ์ ซึ่งมีความหมายโดยรวมว่า "สะพานที่เทวดาเนรมิตร" และในส่วนของสะพานจตุรภักตร์รังสฤษดิ์มีความหมายว่า "สะพานที่พระพรหมเป็นผู้สรรค์สร้าง" ได้รับการบูรณะเมื่อปี พ.ศ. 2496 รวมถึงมีการสร้างสะพานลักษณะแบบเดียวกันอีกสองแห่งขนานคู่กันอีกด้วย ที่เชิงสะพานจตุรภักตร์รังสฤษดิ์ทั้งสองฝั่ง เป็นทางแยก ลักษณะเป็นสี่แยก คือ แยกสะพานขาว ซึ่งได้ชื่อตามชื่อที่นิยมเรียกกันของสะพาน เป็นจุดตัดของถนนหลานหลวงกับถนนลูกหลวงและถนนกรุงเกษม บริเวณนี้เป็นแหล่งการค้าที่คึกคักและมีประวัติเก่าแก่ยาวนานมา ซึ่งได้แก่ ตลาดโบ๊เบ๊ ตลาดค้าส่งและปลีกเสื้อผ้าราคาถูก, ตลาดมหานาค หรือตลาดสะพานขาว ตลาดค้าส่งและปลีกผลไม้แห่งใหญ่ รวมถึงยังเป็นที่ตั้งของกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ด้วย
ประชากรศาสตร์

ประชากรศาสตร์ (อังกฤษ: demography) เป็นการศึกษาทางสถิติของประชากร โดยเฉพาะอย่างยิ่งมนุษย์ จัดเป็นวิทยาศาสตร์ทั่วไปแขนงหนึ่ง ศาสตร์นี้สามารถใช้วิเคราะห์ประชากรมีชีวิตพลวัตใด ๆ ก็ได้ คือ ประชากรที่เปลี่ยนแปลงตามเวลาหรือสถานที่ ประชากรศาสตร์ครอบคลุมการศึกษาขนาด โครงสร้าง และการกระจายของประชากรเหล่านี้ และการเปลี่ยนแปลงเชิงพื้นที่หรือเวลาในประชากรเมื่อมีการเกิด การย้ายถิ่น การเปลี่ยนตามวัยและการเสียชีวิต สามารถประมาณการประชากรของโลกได้โดยอาศัยการวิจัยทางประชากรศาสตร์ การวิเคราะห์ทางประชากรศาสตร์สามารถครอบคลุมทั้งสังคมหรือกลุ่มที่ใช้เกณฑ์นิยาม เช่น การศึกษา เชื้อชาติ ศาสนาและชาติพันธุ์ สถาบันการศึกษาปกติมักถือว่าเป็นสาขาหนึ่งของสังคมวิทยา แต่บางที่ก็มีแผนกประชากรศาสตร์แยกออกมาต่างหาก ประชากรศาสตร์รูปนัยจำกัดวัตถุการศึกษาเฉพาะการวัดกระบวนการประชากร ส่วนสาขาประชากรศาสตร์สังคมหรือประชากรศึกษาที่กว้างกว่ายังวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างกระบวนการทางเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรมและชีววิทยาที่มีผลต่อประชากรด้วย
จีนีติซิน

จีนีติซิน หรือ จี 418 (อังกฤษ: Geneticin หรือ G418) เป็นยาปฏิชีวนะในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ที่มีโครงสร้างคล้ายคลึงกับเจนตามัยซิน บี1 จีนีติซินถูกสร้างขึ้นโดยแบคทีเรียสายพันธุ์ Micromonospora rhodorangea ยานี้จะออกฤทธิ์ยับยั้งการสังเคราะห์โปรตีน โดยเข้าไปขัดขวางกระบวนการต่อสายโปรตีน (elongation) ทั้งในเซลล์ยูคาริโอตและเซลล์โพรคาริโอต ทำให้ไม่มีการใช้ยานี้เพื่อการรักษาโรคในมุนษย์และสัตว์ เนื่องจากจีนีติซินจะออกฤทธิ์ยับยั้งการสังเคราะห์โปรตีนของโฮสต์ได้ด้วย ในปัจจุบัน มีการนำจีนีติซินไปใช้ในการคัดเลือกเซลล์ที่ได้รับการแตกแต่งพันธุกรรมให้ดื้อต่อยานี้ (โดยมีการใช้ KanMX ติดเป็นเครื่องหมายพันธุกรรม) โดยการเกิดการดื้อต่อจีนีติซินนี้เป็นผลมาจากนีโอยีนของเอนไซม์ทรานสโพเสส Tn5 (Transposase Tn5) ทำให้มีการสร้างเอนไซม์ aminoglycoside 3'-phosphotransferase (APT 3' II) ขึ้น ซึ่งเอนไซม์นี้มีส่วนทำให้เกิดการดื้อต่อจีนีติซินของแบคทีเรีย จีนีติซินเป็นอนุพันธ์ของนีโอมัยซินซัลเฟต จึงมีกลไกลการออกฤทธิ์ที่คล้ายคลึงนีโอมัยซินมากกว่ายาปฏิชีวนะอื่นในกลุ่มเดียวกัน ขนาดจีนีติซินที่ใช้ในการทดลองสำหรับเซลล์แบคทีเรียและสาหร่ายนั้นมีความเข้มข้นประมาณ 5 ไมโครกรัม/มิลลิลิตร หรือน้อยกว่า สำหรับเซลล์ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมนั้นจะใช้ความเข้มข้นประมาณ 400 ไมโครกรัม/มิลลิลิตร สำหรับการคัดเลือกเซลล์ หรือที่ความเข้มข้น 200 ไมโครกรัม/มิลลิลิตร สำหรับการคงสภาพเซลล์ อย่างไรก็ตาม ความเข้มข้นที่เหมาะสมสำหรับการคัดเลือกเซลล์ที่ดื้อต่อยานี้นั้นจะขึ้นอยู่กับชนิดของเซลล์ที่ใช้และความสามารถในการเหนี่ยวนำให้เกิดการดื้อยาของพลาสมิด ดังนั้นจึงควรมีการทำการไตเตรทหาช่วงความเข้มข้นที่เหมาะสมเพื่อกำหนดสภาวะที่ดีที่สุดสำหรับทุกระบบทดลอง การไตเตรทควรทำโดยใช้ความเข้มข้นของยาปฏิชีวนะตั้งแต่ 100 ไมโครกรัม/มิลลิลิตร ถึง 1400 ไมโครกรัม/มิลลิลิตร โดยการคัดเลือกเซลล์ที่ดื้อยานี้อาจใช้เวลาประมาณ 1 สัปดาห์ หรือในกรณีอาจนานถึง 3 สัปดาห์ จีนีติซินเป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการคัดแยกสารที่เกิดจากการหมักเชื้อแบคทีเรียสายพันธุ์ Micromonospora rhodorangea ซึ่งในกระบวนนี้นอกจากจะได้ผิตภัณฑ์เป็นจีนีติซินแล้ว ยังได้สารผสมของเจนตามัยซินอีกหลายชนิด ด้วยเหตุนี้ สารปนเปื้อนของจีนีติซินที่พบได้บ่อยมากที่สุดจึงมักเป็นสารผสมของเจนตามัยซิน ได้แก่ เจนตามัยซินเอ, ซี1, ซี1เอ, ซี2, ซี2เอ และเอ็กซ์2 ทั้งนี้ คุณภาพของจีนีติซินที่ผลิตได้นั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับความแรงในการต้านแบคทีเรียเพียงอย่างเดียว หากแต่ขึ้นอยู่กับความจำเพาะในการออกฤทธิ์ต่อเซลล์เป้าหมายด้วย ซึ่งวัดได้จากกราฟสัดส่วนการออกฤทธิ์ของจีนีติซินต่อเซลล์ที่ไวต่อยานี้และเซลล์ที่ดื้อต่อยานี้ โดยจีนีติซินทีม่ีคุณภาพดีจะต้องมีค่าความเข้มข้นของยาที่ส่งผลฆ่าเซลล์ที่ไวต่อยาได้ร้อยละ 50 ต่ำที่สุด (LD50) (เช่น NIH 3T3) และมีค่า LD50 ต่อเซลล์ที่ดื้อยาสูง (อาจมากถึง 5,000 ไมโครกรัม/มิลลิลิตร) ถึงแม้ว่าจีนีติซินสามารถออกฤทธิ์ฆ่าเซลล์ยูคาริโอตได้ดี แต่ก็มียีนหลายชนิดที่สามารถช่วยให้เซลล์รอดจากการถูกฆ่าด้วยจีนีติซินได้ หนึ่งในยีนดังกล่าวคือ neoR ถ้ามีการแทรกสอดยีน 'neoR' เข้าไปในเซลล์ใดๆ เซลล์นั้นจะสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ในอาหารเลี้ยงเชื้อที่มีจีนีติซินผสมอยู่ ดังนั้นนักวิจัยจึงได้ทำการเชื่อมโยงยีน neoR เข้ากับดีเอ็นเอพาหะ (vector) หากดีเอ็นเอพาหะที่มียีน neoR ถูกนำมาใช้ในเซลล์ใดก็จะทำให้เซลล์นั้นกลายเป็นเซลล์ที่ดื้อต่อจีนีติซินได้ ทำให้เซลล์ที่มีดีเอ็นเอพาหะ (+) เหล่านี้สามารถอยู่รอดได้ในสภาวะแวดล้อมที่มีจีนีติซิน ในขณะที่เซลล์ที่ไม่มีเวกเตอร์ (-) จะตาย วิธีการนี้สามารถช่วยนักวิจัยสามารถคัดเลือกเซลล์ที่ดื้อยานี้ได้โดยง่าย
เวอร์ดามัยซิน

เวอร์ดามัยซิน (อังกฤษ: Verdamicin) เป็นยาปฏิชีวนะชนิดหนึ่งในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ซึ่งถูกสร้างจากกระบวนการหมักของเชื้อแบคทีเรียสายพันธุ์ Micromonospora grisea บทความเภสัชกรรมและยานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
แอสโตรมัยซิน

แอสโตรมัยซิน (อังกฤษ: Astromicin) หรือเป็นที่นิยมเรียกกันในบทความทางวิชาการอีกชื่อหนึ่งคือ ฟอร์ทิมัยซิน เอ/บี (Fortimicin A/B) เป็นยาปฏิชีวนะชนิดหนึ่งในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ สังเคราะห์ได้กระบวนการหมักของแบคทีเรีย Micromonospora olivasterospora (หรืออาจเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า Micromonospora olivasterospora) บทความเภสัชกรรมและยานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
แวร์เนอร์ ฟอน แฮฟเทิน

แวร์เนอร์ คาร์ล อ็อทโท เทโอดอร์ ฟ็อน เฮ็ฟเทิน (เยอรมัน: Werner Karl Otto Theodor von Haeften) เป็นร้อยโทในกองทัพบกเยอรมัน เฮ็ฟเทินเป็นผู้ช่วยของเคลาส์ ฟ็อน ชเตาเฟินแบร์ค หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการประจำผู้บัญชาการกำลังสำรอง เขาร่วมมือกับชเตาเฟินแบร์คในแผนลับ 20 กรกฎาคมเพื่อสังหารอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ เมื่อแผนการล้มเหลว เฮ็ฟเทินพร้อมผู้ก่อการฝ่ายทหารคนอื่น ๆ ถูกนำตัวไปประหารชีวิตพร้อมกันโดยคำสั่งพลเอกอาวุโสฟรีดริช ฟร็อม ที่ลานกว้างนอกกองบัญชาการใหญ่กองทัพบกเยอรมัน เขาได้รับการรำลึกยกย่องว่าเป็นวีรบุรุษของขบวนการชาวเยอรมันผู้ต่อต้านนาซี
เขยผู้ใหญ่ สะใภ้กำนัน

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
บาลังกา (จังหวัดบาตาอัน)

นครบาลังกา (ฟิลิปปินส์: Lungsod ng Balanga; กาปัมปางัน: Lakanbalen ning Balanga) เป็นเมืองหลักของจังหวัดบาตาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากรประมาณ 96,061 คน บาลังกาเป็นแหล่งเกษตรกรรมที่สำคัญ และมีพื้นที่ 11,163 เฮกตาร์ คิดเป็นร้อยละ 8.13 ของจังหวัดบาตาอัน บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
มาโลโลส

มาโลโลส (ฟิลิปปินส์: Lungsod ng Malolos) เป็นนครที่ก่อตั้งลำดับที่ 115 ของประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นเมืองหลักของจังหวัดบูลาคัน อยู่ห่างจากมะนิลาไปทางทิศเหนือ 45 กิโลเมตร (28 ไมล์) เป็นย่านชานเมืองที่ขยายออกมาจากเมโทรมะนิลา ตั้งอยู่ในพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดบูลาคันในเขตกิตนางลูโซน เกาะลูซอน มาโลโลสยังเป็นที่ตั้งของสถานศึกษาสำคัญหลายแห่งอีกด้วย บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ฟุตบอลลีกคัพ 2003 นัดชิงชนะเลิศ

ฟุตบอลลีกคัพ 2003 นัดชิงชนะเลิศ เป็นการแข่งขันระหว่างสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลกับสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เมื่อวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 2003 ที่มิลเลนเนียมสเตเดียมในคาร์ดิฟฟ์ และเป็นรอบชิงชนะเลิศของฟุตบอลลีกคัพ ฤดูกาล 2002–03 ฤดูกาลที่ 43 ของฟุตบอลลีกคัพ ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลถ้วยขนาดเล็กที่มีสโมสรเข้าร่วมแข่งขันทั้ง 92 สโมสรจากในลีก โดยลิเวอร์พูลเข้าชิงเป็นครั้งที่ 9 โดยก่อนหน้านั้น พวกเขาชนะถึง 6 ครั้ง และแพ้ 2 ครั้งในรอบชิง ส่วนแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เข้าชิงเป็นครั้งที่ 5 ก่อนหน้านี้ในรอบชิง พวกเขาชนะครั้งเดียว และแพ้ 3 ครั้ง ทั้งสองสโมสรมาจากพรีเมียร์ลีก ซึ่งได้เริ่มต้นการแข่งขันในรอบที่ 3 ทั้งคู่ การแข่งขันนัดชิงชนะเลิศ มีผู้เข้าชม 74,500 คน โดยในครึ่งแรก ลิเวอร์พูลขึ้นนำในนาทีที่ 39 จากสตีเวน เจอร์ราร์ด และในครึ่งหลัง ได้ประตูตอกย้ำชัยชนะจากไมเคิล โอเวน ทำให้ลิเวอร์พูลเอาชนะไปได้ 2–0 นับเป็นแชมป์ลีกคัพสมัยที่ 7 ของสโมสร ผู้เล่นยอดเยี่ยมนัดได้แก่ แยชือ ดูแด็ก ซึ่งได้รับรางวัลอลัน ฮาร์ดาเกอร์ เขาได้รับคำชมจากทั้ง เฌราร์ อูลีเย ผู้จัดการทีมลิเวอร์พูล และ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน ผู้จัดการทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ผู้เล่นยอดเยี่ยม กติกา
บูโพรพิออน

บูโพรพิออน (อังกฤษ: Bupropion) เป็นยาที่ใช้สำหรับแก้ซึมเศร้าและช่วยเลิกบุหรี่เป็นหลัก มีจำหน่ายในชื่อการค้า Wellbutrin และ Zyban เป็นต้น แม้เป็นยาแก้ซึมเศร้าที่ให้ผลดีด้วยตัวเองแล้ว ยังใช้เป็นยาเสริมยาอื่นในผู้ป่วยที่มีการตอบสนองต่อการรักษาด้วยยาทางเลือกแรกอย่างสารยับยั้งการเก็บกลับเซโรโทนินได้ไม่เต็มที่ ปัจจุบัน บูโพรพิออนมีจำหน่ายในรูปแบบยาเม็ด ในประเทศส่วนใหญ่ต้องมีใบสั่งยาจากแพทย์ ผลข้างเคียงที่พบบ่อย ได้แก่ ปากแห้ง นอนไม่ค่อยหลับ กระสับกระส่ายและปวดศีรษะ ผลข้างเคียงร้ายแรง ได้แก่ มีความเสี่ยงการชักในโรคลมชักและฆ่าตัวตายสูงขึ้น ความเสี่ยงต่อการชักทำให้มีการถอนยาจากตลาดอยู่ช่วงหนึ่ง และมีการลดขนาดแนะนำของยา เมื่อเทียบกับยาแก้ซึมเศร้าตัวอื่นบางตัวแล้ว ยานี้ไม่ได้ทำให้หย่อนสมรรถภาพทางเพศหรือง่วงนอนมากเท่า และอาจทำให้น้ำหนักลด ไม่ชัดเจนว่าหากใช้ระหว่างตั้งครรภ์หรือให้นมบุตรจะปลอดภัยหรือไม่ บูโพรพิออนเป็นยาแก้ซึมเศร้านอกแบบ ออกฤทธิ์เป็นสารยับยั้งการเก็บกลับนอร์อีพิเนฟริน–โดพามีน (NDRI) และสารต้านตัวรับนิโคตินิก (nicotinic receptor antagonist) ในทางเคมี บูโพรพิออนเป็นอะมิโนคีโตนซึ่งอยู่ในกลุ่มคาทิโนนทดแทน (substituted cathinones) และคล้ายกับฟีนีไทลามีน (phenethylamines) นาริแมนเมห์ตา (Nariman Mehta) เป็นผู้สังเคราะห์ยาครั้งแรก และบริษัทเคมีภัณฑ์เบอร์โรส์เวลคัม (Burroughs Wellcome) จดสิทธิบัตรใน ค.ศ. 1974 บูไพรพิออนได้รับการรับรองสำหรับใช้เป็นยาทางการแพทย์ในสหรัฐใน ค.ศ. 15 ซึ่งขณะนั้นเรียกด้วยชื่อสามัญว่า แอมเฟบูตาโมน (amfebutamone) ก่อนมีการเปลี่ยนชื่อใน ค.ศ. 2000 ในสหรัฐ ราคาขายปลีกต่อขนาดน้อยกว่า 0.50 ดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. 2018 ทั้งนี้ ใน ค.ศ. 2016 เป็นยาที่แพทย์สั่งมากที่สุดเป็นอันดับที่ 28 และเป็นยาแก้ซึมเศร้าที่แพทย์สั่งมากที่สุดเป็นอันดับ 4 ในสหรัฐ โดยแพทย์สั่งกว่า 28 ล้านครั้ง การวิเคราะห์อภิมานปี 2018 พบหลักฐานอ่อนสนับสนุนการใช้บูโพรพิออนสำหรับโรคซึมเศร้า โดยมีการทดลองอยู่ไม่กี่ครั้ง และมีหลักฐานอยู่น้อยซึ่งแสดงว่าบูโพรพิออนมีฤทธิ์แก้ซึมเศร้าอย่างอ่อน การวิเคราะห์อภิมานปี 2016 พบว่าการบำบัดด้วยบูโพรพิออนสำหรับโรคซึมเศร้าดีกว่ายาหลอก การทดลองส่วนใหญ่ซึ่งเปรียบเทียบบูโพรพิออนกับยาแก้ซึมเศร้าตัวอื่นแสดงประสิทธิผลค้ลายกัน แต่ข้อค้นพบนี้บางส่วนตั้งอยู่บนหลักฐานคุณภาพต่ำ การวิเคราะห์อภิมานปี 2009 พบว่าบูโพรพิออนมีประสิทธิผลพอ ๆ กับยาที่สั่งอย่างกว้างขวางชนิดอื่น รวมทั้งฟลูอ็อกเซทีนและพาร็อกเซทีน แม้มีการสังเกตแนวโน้มสนับสนุนประสิทธิพลังของเอสไซตาโลแพรม เซอร์ทราลีน และเว็นลาฟาซีนเหนือบูโพรพิออน และยังพบว่าเมอร์เทซาพีนมีประสิทธิผลมากกว่าบูโพรพิออน บูโพรพิออนได้รับการรับรองจากองค์การอาหารและยาของสหรัฐอเมริกาในปี ค