nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
แคทเธอริน (ชื่อ)

แคทเธอริน หรือ แคทเธอนีน (ภาษาอังกฤษ: Katharine หรือ Kathernyn) เป็นชื่อที่ใช้สำหรับสตรีที่นิยมใช้กันในประเทศที่นับถือคริสต์ศาสนา เพราะเป็นชื่อที่มาจากนักบุญหญิงคนแรกๆ ของคริสต์ศาสนา -- นักบุญแคทเธอรินแห่งอเล็กซานเดรีย สามารถสะกดได้หลากหลายรูปแบบ โดยที่ความหมายมีเพียงหนึ่งเดียว คือ ความสะอาด บริสุทธิ์ (ในทางคริสต์ศาสนา แปลว่าหญิงสาวผู้บริสุทธิ์) ชื่อแคทเธอริน (แคทเธอนีน) มาจากชื่อกรีก “Αικατερίνη” (“Aikaterínē”) แต่ที่มาและความหมายมีหลายทฤษฎี: โรมันกล่าวว่าคำนี้เกี่ยวข้องกับคำว่า “καθαρός” (katharós) ที่แปลว่า บริสุทธิ์ ซึ่งสะกดได้หลายอย่างเช่น “Katharine” “Katharina” การสะกด “Katharine” นิยมกันในสหรัฐอเมริกามากกว่าอังกฤษและนิยมกันในอดีต ส่วนการสะกด “Catherine” มักจะเกี่ยวข้องกับภาษาฝรั่งเศสและนิยมกันมากกว่าในอังกฤษ หมายเหตุ: คำเพิ่มเติมในภาษาอื่นๆ บทความภาษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
การก่อการกำเริบควังจู

ประชาชนควังจู ฮานาโฮทหารเกาหลีใต้ ตำรวจเกาหลีใต้ สนับสนุนโดย การก่อการกำเริบควังจู (ฮันกึล: 광주 민주화 항쟁, ฮันจา: 光州民主化運動, อังกฤษ: Gwangju Uprising) เป็นเหตุการณ์การเรียกร้องประชาธิปไตยหรือการก่อการกำเริบโดยประชาชนในเกาหลีใต้ ถือเป็นเหตุการณ์นองเลือดที่สุดในประวัติศาสตร์เกาหลีร่วมสมัย นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามเกาหลี  เหตุการณ์เกิดขึ้นที่เมืองควังจู เมืองใหญ่อันดับที่ 5 ของเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 18 พฤษภาคม ถึง 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 ขณะนั้นเกาหลีใต้อยู่ท่ามกลางความขัดแย้ง ภายหลังการเสียชีวิตของประธานาธิบดี นายพลพัก ช็อง-ฮี หลังถูกยิงโดยคิม แจ-เกียว หัวหน้าสำนักข่าวกรองของเกาหลี นายพลช็อน ดู-ฮวัน หัวหน้าหน่วยสืบราชการลับของกองทัพบก ได้ร่วมมือกับนายพลโน แท-อู แม่ทัพที่คุมกองกำลังด้านชายแดนเกาหลีเหนือ ยึดอำนาจเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1979 ทำให้ประชาชนทั่วประเทศก่อความเคลื่อนไหวคัดค้าน นายพลช็อน ดู-ฮวัน และนายพลโน แท-อู ต้องสั่งการให้กองทัพใช้กำลังปราบปรามประชาชนอย่างเด็ดขาด ยกเว้นอยู่ที่เดียว คือที่เมืองควังจู ที่นักศึกษาและประชาชนร่วมมือกันต้านทานกองทัพได้อย่างเข้มแข็ง ช็อน ดู-ฮวัน ประกาศใช้กฎอัยการศึกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 และส่งกำลังทหารกว่า 100,000 นาย เข้าปิดล้อมควังจู แต่ชาวเมืองรวมทั้งตำรวจ ร่วมกันต่อต้าน ทั้งสองฝ่ายเริ่มยิงต่อสู้กันเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม จนฝ่ายทหารเข้ายึดควังจูได้เมื่อเวลา 4.00 น. ของวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 จากรายงานของรัฐบาล ระบุว่ามีผู้เสียชีวิตเป็นประชาชน 144 คน ทหาร 22 คน และตำรวจ 4 คน มีผู้บาดเจ็บเป็นประชาชน 127 คน ทหาร 109 คน ตำรวจ 144 คน  แต่จากรายงานของกลุ่มญาติผู้เสียชีวิต ระบุว่าประชาชนอย่างน้อย 165 คนเสียชีวิตระหว่างวันที่ 18 ถึง 27 พฤษภาคม มีผู้สูญหาย 65 คน สันนิษฐานว่าเสียชีวิตแล้ว  ช็อน ดู-ฮวัน ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี 2 สมัย ระหว่างปี ค.ศ
จักรพรรดิเทียนฉี่

พระจักรพรรดิเทียนฉี่ (23 ธันวาคม ค.ศ. 1605 – 30 กันยายน ค.ศ. 1627) ประสูติเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1605 (พ.ศ. 2118) เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิไท่ชาง เมื่อพระราชบิดาสวรรคตลงในปี ค.ศ. 1620 (พ.ศ
ลี สโมลิน

ลี สโมลิน(Lee Smolin) เกิดเมื่อ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1955 คือนักทฤษฎีฟิสิกส์ ซึ่งมีบทบาทอย่างมากในการพัฒนา ทฤษฎีความโน้มถ่วงควอนตัมแบบลูป ปัจจุบันเป็นนักวิจัยระยะยาวอยู่ที่ สถาบันทฤษฎีฟิสิกส์เพอริมีเตอร์( Perimeter Institute for Theoretical Physics)นอกจากงานฟิสิกส์แล้วเขายังเขียนหนังสือ Life of the Cosmos และThree Roads to Quantum Gravity เป็นหนังสือวิทยาศาสตร์สำหรับคนทั่วไป เขายังเป็นที่รู้จักในความเห็นที่ว่า ทฤษฎีสตริง และทฤษฎีความโน้มถ่วงควอนตัมแบบลูป เป็นแนวทางต่างกันที่นำไปสู่ทฤษฎีเดียวกัน แต่ว่าเขาโด่งดังมากกว่าจากการประยุกต์ ทฤษฎีวิวัฒนาการ มาใช้กับจักรวาลวิทยา งานแบบ non-technical,สำหรับคนทั่วไปที่ไม่ใช่นักฟิสิกส์. [เวบส่วนตัว]
โจเฮา

พระนางโจเฮา หรือในภาษาจีนกลางว่า เฉา เจี๋ย (ออกเสียงⓘ; สิ้นพระชนม์ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 260)[a] พระนามหลังสิ้นพระชนม์คือ จักรพรรดินีเซี่ยนมู่ เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน พระนางเป็นพระมเหสีองค์ที่สองของพระเจ้าเหี้ยนเต้ จักรพรรดิอค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ฮั่น และหลังพระสวามีสละราชสมบัติ พระนางกลายเป็นที่รู้จักในพระนาม ชานหยางกงฟูเหริน พระนางเป็นพระเชษฐภคินี/ขนิษฐาในโจผี ผู้ล้มเลิกราชวงศ์ฮั่นด้วยการบังคับให้พระเจ้าเหี้ยนเต้สละราชสมบัติให้พระองค์และสถาปนาวุยก๊ก พระนางต่อต้านการรัฐประหารที่โจผีวางแผนอย่างดุเดือด โดยปฏิเสธที่จะส่งมอบตราประทับของจักรพรรดิเป็นเวลาหลาย ๆ ครั้ง โจเฮาได้รับการยกย่องในมุมมองแบบดั้งเดิมว่าเป็นผู้ปกป้องราชวงศ์ฮั่นที่ล้มเหลวองค์สุดท้าย ร่วมกับฮกเฮากับพระนางตง ซึ่งตรงกันข้ามกับความละเลยของพระเจ้าเหี้ยนเต้ โจเฮาเป็นธิดาในขุนศึก โจโฉ ผู้คุมตัวพระเจ้าเหี้ยนเต้ใน ค.ศ. 196 และออกคำสั่งในนามของจักรพรรดิ เพื่อประโยชน์ของตนเองในการรณรงค์รวมจักรวรรดิที่เคยเป็นของขุนศึกหลายคนในภูมิภาคให้กลับมาเป็นหนึ่งอีกครั้ง จากนั้นใน ค.ศ. 213 โจในตอนนั้นสถาปนาตำแหน่งเว่ย์กง (ภายหลังเป็น เว่ย์อ๋อง) ประทานธิดาสามคนให้เป็นพระมเหสีของพระเจ้าเหี้ยนเต้ ได้แก่ โจเฮา เฉา เซี่ยน (曹憲) พี่สาวของเธอ และเฉา หฺวา (曹華) น้องสาว ตอนแรกตำแหน่งของธิดาทั้งสามคือ ฟูเหริน (夫人) ต่อมาใน ค.ศ. 214 จึงเลื่อนขั้นเป็น กุ้ยเหริน (貴人) ในช่วงปลาย ค.ศ. 214 ฮกเฮา พระมเหสีองค์แรกของพระเจ้าเหี้ยนเต้ ถูกพบว่าสนับสนุนการสมคบคิดต่อต้านโจโฉเมื่อ ค.ศ
กองซุนตู้

กงซุน ตู้ (ออกเสียงⓘ; ค.ศ. 150? – 204) มีชื่อรองว่า เชิงจี้ เป็นขุนพลและขุนศึกในปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เป็นเจ้าเมืองเลียวตั๋ง และเป็นบิดาของกองซุนของ บทความสามก๊กนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่วิกิพีเดีย:โครงการวิกิสามก๊ก
พระเจ้าอ็องรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศส

พระเจ้าอ็องรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศส (อังกฤษ: Henry II of France) (31 มีนาคม ค.ศ. 1519- 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1559) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสจากราชวงศ์วาลัว พระเจ้าอ็องรีเสด็จพระราชสมภพที่พระราชวังแซงต์-แชร์แมง-ออง-เลย์ใกล้ปารีสในประเทศฝรั่งเศส เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 และ พระราชินีโกลด เมื่อยังทรงพระเยาว์พระองค์และกับพระเชษฐาทรงใช้เวลาในสเปนเป็นเวลาสามปีในฐานะองค์ประกันในสมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในการเป็นตัวแทนของพระราชบิดาที่ทรงถูกจับที่ยุทธการปาเวีย พระเจ้าอ็องรีทรงเสกสมรสกับกาเตรีนา เด เมดีชี เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1533 เมื่อทั้งสองพระองค์มีพระชนมายุ 14 พรรษา ปีหนึ่งหลังจากการเสกสมรสพระองค์ก็ทรงเริ่มมีความสัมพันธ์กับดีอาน เดอ ปัวตีเยร์ (Diane de Poitiers) ผู้มีอายุ 35 ปีที่เพิ่งเป็นหม้าย ดีอาน กลายมาเป็นผู้ที่ทรงมีความไว้วางใจมากที่สุดจนเมื่อเสด็จสวรรคต 25 ปีต่อมา และเป็นผู้มีอิทธิขนาดที่สามารถลงนามในหนังสือราชการได้ ซึ่งเป็นการทำให้พระราชินีกาเตรีนาเกือบไม่มีอำนาจแต่อย่างใด เมื่อพระเชษฐาฟร็องซัว โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1536 จากการเล่นเทนนิส อ็องรีก็ทรงได้เป็นโดแฟ็งรัชทายาทแทนและทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1547 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ
โจแอนนาแห่งนาวาร์

โจนแห่งนาวาร์ (อังกฤษ: Joan of Navarre) หรือ ฌานแห่งนาวาร์ (ฝรั่งเศส: Jeanne de Navarre) (ราว ค.ศ. 1370 - 10 มิถุนายน ค.ศ. 1437) เป็นพระมเหสีของพระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษและเป็นพระราชธิดาของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งนาวาร์ ฌานแห่งนาวาร์เสด็จพระราชสมภพในราวปี ค.ศ. 1368 ถึง ค.ศ. 1370 ณ กรุงปัมโปลนา ราชอาณาจักรนาวาร์ (ปัจจุบันอยู่ในสเปน) โดยทรงเป็นพระราชธิดาของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งนาวาร์กับพระนางฌานแห่งฝรั่งเศส พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งนาวาร์ พระราชบิดาของฌานมีสมญานามว่าพระเจ้าชาร์ลส์ผู้เลวร้าย ส่วนฌานแห่งวาลัว พระราชมารดาของพระองค์เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งฝรั่งเศสซึ่งมีสมญานามว่าฌ็องผู้ดีงาม พระราชมารดาของฌานเสด็จสวรรคตขณะฌานมีพระชนมายุได้ราว 3 พรรษา ในวัยเยาว์ฌานกับพี่น้องอีกสองคนตกเป็นตัวประกันของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งฝรั่งเศสซึ่งเป็นพระมาตุลาของสามพี่น้อง ทั้งสามได้รับการปฏิบัติอย่างให้เกียรติและได้รับการปล่อยตัวเมื่อกษัตริย์แห่งกัสติยายื่นมือเข้ามาแทรกแซง หลังเดินทางกลับนาวาร์ พระราชบิดาได้เปิดโต๊ะเจรจาเรื่องการสมรสของพระองค์กับฌ็องที่ 4 ดยุคแห่งเบรอตาญซึ่งมีอายุมากกว่าพระองค์ถึงสามสิบปีและเป็นม่ายมาแล้วสองครั้ง ภรรยาสองคนแรกของฌ็องเป็นหญิงชาวอังกฤษ คือ แมรีแห่งวอลแทม พระราชธิดาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 และโจน ฮอลแลนด์ บุตรสาวของทอมัส ฮอลแลนด์ เอิร์ลที่ 1 แห่งเคนต์ การสมรสทั้งสองครั้งไม่มีบุตรฌ็องจึงต้องการสมรสใหม่อย่างเร่งด่วน ทูตเบรอตาญเดินทางมาถึงในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1384 เพื่อมารับตัวฌานซึ่งขณะนั้นมีพระชนมายุ 16 พรรษา พระองค์ได้สมรสผ่านผู้แทนเป็นภรรยาคนที่สามของฌ็องที่ 4 ในวันที่ 2 กันยายน จากนั้นฌานขึ้นเรือไปเบรอตาญทันทีและเข้าพิธีสมรสจริงๆ กับฌ็องในวันที่ 11 กันยายน พระองค์ตั้งครรภ์อย่างรวดเร็วและได้ให้กำเนิดบุตรสาวที่มีอายุสั้นในปี ค.ศ
จักรพรรดิฮั่นฮุ่ย

ฮั่นฮุ่ย (จีน: 汉惠帝; พินอิน: Hàn Huì Dì; 210–188 ปีก่อนคริสตกาล) ชื่อตัวว่า หลิว อิ๋ง (劉盈) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนในราชวงศ์ฮั่น เป็นโอรสองค์ที่สองของพระเจ้าฮั่นเกาจู่กับนางลฺหวี่ จื้อ (呂雉) หลิว อิ๋ง ไร้ความสามารถ นางลฺหวี่ จื้อ มารดาซึ่งมีจิตใจหยาบช้า จึงครอบงำราชการบ้านเมือง หลิว อิ๋ง พยายามป้องกันมิให้หลิว หรูอี้ น้องชายร่วมบิดา ถูกนางลฺหวี่ จื้อ ฆ่า แต่ไม่สำเร็จ หลิว อิ๋ง เป็นทุกข์ หันไปใช้ชีวิตเสเพล จนถึงแก่ความตายทั้งที่ยังเยาว์นัก เมื่อหลิว อิ๋ง ตาย นางลฺหวี่ จื้อ จึงยกหลิว กง (劉恭) ลูกของหลิว อิ๋ง ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ใหม่
สามก๊ก ฉบับคนเดินดิน

สามก๊ก ฉบับคนเดินดิน เป็นผลงานของ สุขสันต์ วิเวกเมธากร โดยใช้นามปากกาว่า เล่า ชวน หัว จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์เคล็ดไทยเล่มแรกที่จัดทำคือ เปิดหน้ากากขงเบ้งภาค 1พิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พฤษภาคม พ.ศ. 2533และได้มีการทำเล่มอื่นๆตามมาเนื้อหาภายในเรื่องนี้เป็นการวิจารร์ตัวละครเด่นๆในสามก๊ก ในปัจจุบันได้มีการจัดพิมพ์ สามก๊ก ฉบับคนเดินดิน ซ้ำหลายครั้งแล้ว ในตอนนี้มีอยู่ทั้งหมด 9 เล่ม ดังนี้
บราสสิโนสเตอรอยด์

บราสสิโนสเตอรอยด์ (Brassinosteroids; BR) เป็นสารกลุ่มสเตียรอยด์ที่ออกฤทธิ์ต่อการเจริญเติบโตของพืชได้หลากหลาย พบครั้งแรกในละอองเรณูของพืชตระกูลผักกาด ในปัจจุบันพบสารกลุ่มนี้แล้วมากกว่า 60 ชนิด นอกจากนั้น BR ยังมีโครงสร้างคล้ายฮอร์โมนที่ควบคุมการลอกคราบของแมลง และสามารถออกฤทธิ์เป็นสารต่อต้านการลอกคราบได้ จึงเป็นสารธรรมชาติที่น่าสนใจในการใช้ควบคุมแมลง นอกจากนั้น มีการทดลองใช้ BR ในการเพิ่มผลผลิตของพืชหลายชนิด เช่น ผักกาดหอม ผักกาดหัว พริกหยวก มันฝรั่ง แต่การออกฤทธิ์ในสภาพแปลงปลูกยังไม่แน่นอน
ไห่ฮุนโหว

หลิว เฮ่อ (จีน: 劉賀; พินอิน: Liú Hè;? - 59 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นจักรพรรดิแห่ง ราชวงศ์ฮั่น ของจีน กับศักราช ยฺเหวียนผิง (จีน: 元平; พินอิน: Yuánpíng) เดิมเป็น ฉางยี่อ๋อง (จีน: 昌邑王; พินอิน: chāngyì Wáng) พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นจักรพรรดิโดย ฮั่ว กวาง อัครมหาเสนาบดีผู้ทรงอำนาจเมื่อ 74 ปีก่อนคริสตกาล แต่ถูกปลดหลังจากครองราชบัลลังก์ได้เพียง 27 วันเท่านั้น และละเว้นพระนามของพระองค์ออกจากรายพระนามจักรพรรดิอย่างเป็นทางการ พระองค์สูญเสียดินแดนฉางยี่ และถูกลดระดับเป็นโหวพระองค์ได้รับศักดินาใหม่ที่ฮุ่ยหนาน ในมณฑลเจียงซีในปัจจุบันและกลายเป็นที่รู้จักในพระนาม ไห่ฮุนโหว เมื่อนำหลิว เฮ่อ ออกจากตำแหน่งแล้ว โฮ่ว กวัง ก็ยกหลิว ปิ้งอี่ (劉病已) ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ถัดมา
จักรพรรดิฮั่นเซฺวียน

จักรพรรดิเซฺวียนแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ ฮั่นเซฺวียนตี้ (หลิว สุ่น (劉詢), สกุลเดิม: หลิว ปิ้งอี่ (劉病已); 91 ปีก่อน ค.ศ. - 49 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 10 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ครองราชย์ตั้งแต่ 74 ถึง 48 ปีก่อนคริสตกาล และพระองค์เป็น 1 ใน 4 ของจักรพรรดิราชวงศ์ฮั่นตะวันตกที่ได้รับพระนามอารามประจำรัชกาล (ร่วมกับจักรพรรดิฮั่นเกาจู่ จักรพรรดิฮั่นเหวิน และจักรพรรดิฮั่นอู่) ในช่วงรัชสมัยของพระองค์ ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกมีความเจริญรุ่งเรืองทั้งทางเศรษฐกิจและทางทหารกลายเป็นมหาอำนาจระดับภูมิภาค และหลายคนมองว่าเป็นช่วงเวลาสูงสุดของประวัติศาสตร์ราชวงศ์ฮั่นทั้งหมด และสืบราชบัลลังก์โดยจักรพรรดิฮั่นยฺเหวียน พระราชโอรสภายหลังการสวรรคตของพระองค์เมื่อ 48 ปีก่อนคริสตกาล เรื่องราวชีวิตของจักรพรรดิฮั่นเซฺวียนเป็นเรื่องราวของคนสู้ชีวิต พระองค์ประสูติเป็นเจ้าชายในฐานะพระราชปนัดดา (เหลน) ของจักรพรรดิฮั่นอู่ พระอัยกา (ปู่) ของพระองค์คือเจ้าชายหลิว จฺวี้ (劉據) เป็นพระราชโอรสของจักรพรรดิฮั่นอู่ และจักรพรรดินี เว่ย์ จื่อฟู และรัชทายาทของจักรวรรดิฮั่น ซึ่งเมื่อ 91 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์ถูกใส่ร้ายว่าทำมนตร์ดำใส่องค์จักรพรรดิจึงตัดสินพระทัยปลงพระชนม์ชีพพระองค์เอง พระราชบิดาของพระองค์ เจ้าชายหลิวจิน (劉進) ซึ่งสิ้นพระชนม์ระหว่างความสับสนวุ่นวายดังกล่าว พร้อมกับพระราชวงศ์ที่เหลือ จักรพรรดิเซฺวียนยังเป็นทารกพระชนมายุเพียงเดือนเดียวในขณะนั้นและรอดชีวิตมาได้เพียงเพราะได้รับการคุ้มครองจาก ปิงจิ (丙吉) ผู้คุมเรือนจำผู้เห็นอกเห็นใจและใช้ชีวิตในวัยหนุ่มในฐานะสามัญชนหลังจากได้รับพระราชกฤษฎีกานิรโทษกรรมทั่วประเทศจากจักรพรรดิฮั่นอู่เมื่อ 87 ปีก่อนคริสตกาล หรือก่อนที่จักรพรรดิฮั่นอู่จะสวรรคตไม่นาน หลังจากหลิวเฮ่อครองราชย์ได้เพียง 27 วันก็ถูกปลดออกจากบัลลังก์เมื่อ 74 ปีก่อนคริสตกาล เจ้าชายหลิวปิงอี้พระชนมายุเพียง 17 พรรษาจึงได้รับเลือกจากฮั่วกวางให้ขึ้นครองราชบัลลังก์
โฟกัส

ในวิชาเรขาคณิต จุดโฟกัส คือตำแหน่งพิเศษที่ใช้ในการอธิบายลักษณะของภาคตัดกรวย ซึ่งมีอยู่ 4 ประเภทได้แก่ วงกลม พาราโบลา วงรี และไฮเพอร์โบลา จุดโฟกัสโดยทั่วไปมี 2 จุด และจะอยู่ในตำแหน่งสมมาตรกันบนแกนเอกของกรวยเสมอ ตำแหน่งของจุดโฟกัสสำหรับภาคตัดกรวยแต่ละชนิดเป็นดังนี้ บทความคณิตศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โครงการวอยเอจเจอร์

โครงการวอยเอจเจอร์ (อังกฤษ: Voyager Program) คือชื่อโครงการยานสำรวจอวกาศแบบไม่ใช้คนบังคับของสหรัฐอเมริกา สร้างขึ้นโดยห้องทดลองการขับเคลื่อนด้วยไอพ่น และได้รับเงินทุนสนับสนุนจากองค์การนาซา ประกอบด้วยยานสำรวจอวกาศ 2 ลำคือ วอยเอจเจอร์ 1 และ วอยเอจเจอร์ 2 ซึ่งขึ้นสู่อวกาศเมื่อปี ค.ศ. 1977 ทำหน้าที่เก็บข้อมูลอันทรงคุณค่าเกี่ยวกับดาวเคราะห์และระบบสุริยะ โดยใช้ข้อมูลตำแหน่งดาวเคราะห์ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 แม้ในตอนแรกมันจะถูกออกแบบมาเพื่อใช้สำรวจศึกษาดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์ แต่ยานทั้งสองยังสามารถปฏิบัติภารกิจของมันในห้วงอวกาศรอบนอกของระบบสุริยะต่อไปได้ ปัจจุบันนี้ยานทั้งสองกำลังอยู่บนเส้นทางที่มุ่งหน้าออกจากระบบสุริยะ ในขณะนี้ บทความการบินอวกาศนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:การบินอวกาศ
ความจำสั้น แต่รักฉันยาว

ความจำสั้น แต่รักฉันยาว (อังกฤษ: Best of Times) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโรแมนติก/ดราม่า มีกำหนดเข้าฉายในโรงภาพยนตร์วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2552 กำกับโดย ยงยุทธ ทองกองทุน โดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากภาพยนตร์สั้นเรื่อง เวลา…รัก โดย ขนิษฐา ขวัญอยู่ ภาพยนตร์ทำรายได้ 49.1 ล้านบาท 8 ปีก่อน เก่ง (อารักษ์ อมรศุภศิริ) ขอร้องให้โอม (เจมส์ อเล็กซานเดอร์ แม็คกี้) ช่วยแต่งเพลงให้กับหญิงสาวที่ชอบในขณะที่เรียนกวดวิชาโดยที่ไม่รู้ว่าหญิงสาวที่ตนแอบชอบมาตลอดนั้นคือ ฝ้าย (ญารินดา บุนนาค) แฟนของโอมเพื่อนสนิทของเขา เก่งเลยผิดหวังในความรักครั้งแรก 8 ปีต่อมา เก่งกับโอมไปเที่ยวสังสรรค์ที่ผับจนเมาและโดนข้อหาเมาแล้วขับ ทั้งคู่ติดคุกโอมโทรให้ฝ้ายมาประกันตัว เก่งจึงได้พบฝ้ายอีกครั้ง ระหว่างเดินทางกลับฝ้ายขับรถไปชนสุนัขตัวหนึ่งที่อยู่ข้างทาง ฝ้ายสงสารมากจึงเก็บมาเลี้ยงที่คลินิกของเก่งซึ่งเป็นสัตวแพทย์อยู่ โดยตั้งชื่อให้สุนัขตัวนั้นว่าสะพานลอย เก่งถูกให้มาบำเพ็ญประโยชน์โดยการสอนคอมพิวเตอร์ผู้สูงอายุแทนครูคนเก่าที่ตั้งท้องอยู่ เก่งได้พบเจอกับความรักของป้าสมพิศ (ศันสนีย์ วัฒนานุกูล) และลุงจำรัส (กฤษณ์ เศรษฐธำรงค์) หญิงชายสูงอายุที่พบรักกันในห้องเรียนคอมพิวเตอร์ โดยเก่งได้รู้ภายหลังว่าครอบครัวของทั้งสองฝ่ายไม่พอใจที่ทั้งสองคบกัน วันหนึ่งป้าสมพิศได้ออกจากบ้านไปเที่ยวชุมพรซึ่งเป็นบ้านของลุงจำรัสโดยที่ไม่ได้บอกทางครอบครัว ทำให้ทางครอบครัวของป้าสมพิศเป็นห่วงอย่างมาก เก่งเลยโกหกทางครอบครัวของป้าสมพิศ ว่ากลุ่มนักเรียนของตนได้จัดทัวร์ไปเที่ยวเกาะและจะไปชุมพร ฝ้ายเมื่อรู้ว่าเก่งมีความจำเป็นที่ต้องไปชุมพรมากเลยอาสาขับรถไปให้ เมื่อทั้งคู่ถึงบ้านสวนของลุงจำรัสก็ได้รับการต้อนรับอย่างดีโดยการได้กินผลไม้จากสวน ทั้งคู่ได้พูดคุยกับป้าสมพิศ คืนหนึ่ง ลุงจำรัสออกไปหาผลไม้มาให้รับประทาน ตอนกลับลุงลืมว่าเดินมาทางไหน จนกว่าจะกลับมาได้ก็ใช้เวลานานหลายชั่วโมง วันต่อมาลุงจำรัสได้แนะนำให้เก่งกับฝ้ายรู้จักกับต้นชมพู่มะเหมี่ยวที่เปรียบเหมือนแรงบันดาลใจให้ลุงจำรัสมีกำลังได้สู้ต่อไป คืนนั้นเก่งกับฝ้ายไปขึ้นเรือหมึกด้วยกัน เก่งจึงได้รู้ว่าโอมกำลังจะแต่งงานใหม่ ฝ้ายจึงโทรไปต่อว่าโอมอย่างรุนแรง เก่งกับฝ้ายจึงถกเถียงกันในเรื่องความรักในสมัยก่อน ฝ้ายจึงรู้ว่าเก่งแอบชอบตนมาโดยตลอดโดยไม่มีวันลืม ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ฝ้ายเกิดจูบเก่งขึ้นมา วันรุ่งขึ้นเก่ง ฝ้ายและป้าสมพิศเดินทางกลับกรุงเทพ พอส่งป้าสมพิศที่บ้านเสร็จ เก่งกับฝ้ายก็ถกเถียงกันเรื่องความรักระหว่างโอมกับฝ้าย ทำให้ฝ้ายเสียใจเป็นอย่างมาก เก่งกับโอมพ้นโทษจากบำเพ็ญประโยชน์ เก่งได้พูดคุยกับโอมทำให้รู้ว่าโอมนั้นแต่งงานกับคนอื่น เพราะว่าโอมคิดว่าฝ้ายนั้นยังไม่ใช่สำหรับตน ในระหว่างที่เขากำลังพูดคุยกับนักเรียนคนอื่นๆ ป้าสมพิศได้เดินเข้ามาถามถึงลุงจำรัส เมื่อไม่พบเก่งจึงตัดสินใจประกาศหาคนหาย สุดท้ายก็พบลุงซึ่งตอนนี้ลุงป่วยเป็นอัลไซเมอร์ในระยะเริ่มต้น ป้าสมพิศเมื่อรู้ก็ตกใจและเสียใจมาก เมื่อบ้านสวนของลุงจำรัสกำลังจะถูกขาย เก่งยังอยากให้เหลือสิ่งที่ลุงจำรัสรักไว้ จึงร่วมมือกับฝ้ายตัดต้นชมพู่มะเหมี่ยวแล้วขนย้ายจากชุมพรมาที่บ้านของลุงจำรัส ลุงจำรัสมาเห็นก็รู้สึกดีใจ ป้าสมพิศกับลุงจำรัสมีโอกาสได้คุยกัน เพราะป้าสมพิศกำลังจะเดินทางไปอเมริกาเพื่อไปอยู่กับลูกที่นั่นอย่างถาวร ลุงจำรัสบอกว่าป้าสมพิศไปอเมริกา และบอกว่าสักวันคนเราก็ลืมกันได้ ป้าสมพิศจึงตัดสินใจเดินทางไปอเมริกา ลุงจำรัสไดัติดต่อกับป้าสมพิศทาง msn ทำให้เขาทั้งคู่ได้มีความสุขกันอีกครั้ง ทางเก่งกับฝ้ายก็ตกลงเป็นแฟนกัน ทั้งคู่ลงความเห็นว่า ในเมื่อประกาศหาเจ้าของ สะพานลอย ไม่พบก็ตัดสินเลี้ยงเองเลยแล้วกัน เพราะยังไงสะพานลอยก็คงลืมเจ้าของของมันแล้ว
นอร์ทัมเบอร์แลนด์

นอร์ทัมเบอร์แลนด์ (อังกฤษ: Northumberland) หรือ นอร์ทัมบาลันด์ เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอังกฤษ ทางด้านตะวันตกติดกับมณฑลคัมเบรีย, ด้านใต้กับมณฑลเดอรัม, ด้านตะวันออกเฉียงใต้มณฑลไทน์และเวียร์ และทางเหนือติดกับสกอตแลนด์ ด้านตะวันออกเป็นฝั่งทะเลเหนือที่ยาวเกือบ 80 ไมล์ นอร์ทัมเบอร์แลนด์มีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 310,600 คนในเนื้อที่ 5013 ตารางกิโลเมตร ตั้งแต่ไทน์และเวียร์แยกไปเป็นมณฑลอิสระในปี ค.ศ. 1974 ศูนย์กลางการปกครองก็ย้ายไปอยู่ที่เมืองมอร์เพ็ธทางด้านตะวันออกของมณฑล แต่ทั้งเมืองมอร์เพ็ธและอาร์นวิคต่างก็อ้างตนเป็นเมืองหลวงของมณฑล (county town) ในฐานะราชอาณาจักรนอร์ทัมเบรียในสมัยการปกครองของพระเจ้าเอ็ดวิน อาณาเขตครอบคลุมตั้งแต่ปากน้ำฮัมเบอร์ทางด้านใต้ไปจรดแม่น้ำฟอร์ธทางด้านเหนือ แต่อาณาเขตในประวัติศาสตร์ครอบคลุมบริเวณต่างกัน รวมทั้งนิวคาสเซิลอะพอนไทน์ (เมืองหลวงเดิม), ไทน์มัธ, และบริเวณการตั้งถิ่นฐานในนอร์ทไทน์ไซด์ซึ่งเป็นบริเวณที่ปกครองโดยมณฑลไทน์และเวียร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1974 ภายใต้พระราชบัญญัติการปกครองท้องถิ่น ค.ศ. 1972 (Local Government Act 1972) อาณาเขตเดิมบางครั้งไม่รวมไอส์แลนด์เชอร์, เบดลิงตันเชอร์, และนอแรมเชอร์ (รวมคือนอร์ทเดอรัม) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเดอรัม แต่มารวมกับนอร์ทัมเบอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1844 นอร์ทัมเบอร์แลนด์เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ติดกับพรมแดนสกอตแลนด์ฉะนั้นจึงเป็นสถานที่ที่เกิดการยุทธการต่าง ๆ บ่อยครั้ง ภูมิทัศน์ของนอร์ทัมเบอร์แลนด์มีชื่อเสียงว่าเป็นภูมิทัศน์ที่เป็นแบบมัวร์แลนด์ที่ยังไม่ได้รับการแตะต้องจากการพัฒนาทางอุตสาหกรรม จึงเป็นที่ต้องตาของจิตรกรผู้ชอบเขียนภาพแบบภูมิทัศน์ ปัจจุบันบริเวณเหล่านี้อยู่ภายใต้การอารักขาของอุทยานแห่งชาติแห่งนอร์ทัมเบอร์แลนด์ นอร์ทัมเบอร์แลนด์เป็นมลฑลที่มีความหนาแน่นของประชากรบางที่สุดในอังกฤษ เพียง 62 คนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร ดอกไม้ประจำมลฑลคือดอกเครนส์บิลล์ (Geranium sanguineum) และเรือรบหลวงที่ได้นาม “เรือรบหลวงนอร์ทัมเบอร์แลนด์” นอร์ทัมเบอร์แลนด์แบ่งการปกครองออกเป็นเจ็ดแขวง: มอร์เพ็ธ, ไบลธ์แวลลีย์, วันสเบ็ค, คาสเซิลมอร์เพ็ธ, ไทน์เดล, อาร์นวิค และ เบอร์วิค-อัพพอน-ทวีด วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เมืองนอร์ทัมเบอร์แลนด์ บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเนียม

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเนียม (12 เมษายน พ.ศ. 2343 - พ.ศ. 2367) ประสูติเมื่อวันเสาร์ เดือน 5 แรม 3 ค่ำ ปีวอก โทศก จุลศักราช 1162 ตรงกับวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2343 เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยและเจ้าจอมมารดาเหมใหญ่ ทรงเป็นต้นราชสกุลนิยมิศร สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 2 เมื่อปีวอก ฉศก จุลศักราช 1186 ตรงกับปี พ.ศ. 2367 พระชันษา 26 ปี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระพิพิธโภคภูเบนทร์

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระพิพิธโภคภูเบนทร์ (8 ตุลาคม พ.ศ. 2337 – 27 เมษายนพ.ศ. 2399) มีพระนามเดิมว่า พระองค์เจ้าพนมวัน ประสูติเมื่อวันพุธ เดือน 11 ขึ้น 14 ค่ำ ปีขาล ฉศก จุลศักราช 1156 ตรงกับวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2337 เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาศิลา (สกุลเดิม ณ บางช้าง; มารดาชื่อ ฟักทอง ราชินิกุล ณ บางช้าง; ตาชื่อ ขุนสนิทภิรมย์ ซึ่งเป็นบุตรของเจ้ามุก ส่วนยายชื่อเชียง บุตรีของเจ้าแทนและเจ้ามุก โดยเจ้าแทนมีศักดิ์เป็นพระชนกทอง หรือพระชนกในสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี) พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระพิพิธโภคภูเบนทร์ เป็นต้น ราชสกุล "พนมวัน" พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็น กรมหมื่นพิพิธภูเบนทร และได้ทรงกำกับกรมพระนครบาล วันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2375 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนกรมขึ้นเป็น กรมขุนพิพิธภูเบนทร และโปรดเกล้าฯ ให้กำกับกรมคชบาล ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เลื่อนกรมขึ้นเป็นกรมพระพิพิธโภคภูเบนทร์นเรนทรสุริยวงศ์ อิศวรพงศพรพิพัฒนศักดิรัตนธำรง คุณาลงกฎเกียรติวิบุลย อดุลยเดชบพิตร ในวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2394 กรมพระพิพิธฯ ทรงกำกับ กรมพระนครบาล (เวียง) ระหว่างรัชกาลที่ 2 ถึงรัชกาลที่ 3 โดยมีการโปรดฯ ให้กำกับกรมพระคชบาลเพิ่มอีกหนึ่งกรมอีกด้วย โดยกรมทั้งสองต่างเป็นกรมสำคัญที่มีผู้คนสังกัดมากทั้งสองกรม พระองค์ประทับอยู่ที่วังท้ายหับเผย (วังที่ 1) และสิ้นพระชนม์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันจันทร์ เดือน 5 แรม 8 ค่ำ ปีมะโรง อัฐศก จุลศักราช 1218 ตรงกับวันที่ 27 เมษายน พ.ศ
ภาพเหมือนของชายกับเหรียญโคสิโมผู้อาวุโส (บอตติเชลลี)

ภาพเหมือนของชายกับเหรียญโคสิโมผู้อาวุโส (ภาษาอังกฤษ: Portrait of a Man with a Medal of Cosimo the Elder) เป็นจิตรกรรมแผงที่เขียนโดยซานโดร บอตติเชลลีจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิที่ฟลอเร็นซ์ในประเทศอิตาลี ซานโดร บอตติเชลลีเขียนภาพ “ภาพเหมือนของชายกับเหรียญโคสิโมผู้อาวุโส” ระหว่างปี ค.ศ. 1474 ถึงปี ค.ศ. 1475 เมื่อบอตติเชลลีเขียนภาพเสร็จก็จะเห็นอิทธิพลของอันโตนิโอ พอลลาอูโล (Antonio Pollaiuolo) ได้อย่างชัดเจนและในการใช้ความอ่อนไหวของเส้นที่ทำให้เห็นความกระวนกระวายของความรู้สึกที่ออกมาจากภาพ ชายที่เป็นแบบไม่ทราบกันว่าเป็นใครแต่เป็นภาพเหมือนที่ไม่เหมือนภาพเหมือนใดในสมัยต้นเรอเนซองส์ ผู้นั่งแบบมองตรงมายังผู้ชมภาพในมือถือเหรียญที่เป็นภาพด้านข้างของโคสิโม เดอ เมดิชิผู้ที่เสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1464 บอตติเชลลีทำตัวเหรียญด้วยพลาสเตอร์หล่อปิดทอง ภาพเหมือนเป็นภาพครึ่งตัวที่ฉากหลังเป็นภูมิทัศน์กว้างไกลที่เห็นแม่น้ำอยู่ลิบๆ ที่สว่างซึ่งเป็นลักษณะการเขียนแบบเฟล็มมิช ศีรษะของตัวแบบอยู่เหนือขอบฟ้าโดยมีแสงส่องจากทางด้านซ้ายของภาพทำให้เน้นใบหน้าที่คมคาย เงาเข้มทางด้านข้างของใบหน้าอยู่ใกล้กับผู้ชมภาพ ฝีมือวาดมือที่ไม่ค่อยดีนักแสดงให้เห็นว่ายังเป็นการทดลองเขียนและเป็นภาพเหมือนภาพแรกๆ ของภาพเหมือนที่เขียนในอิตาลีที่รวมการวาดมือในภาพด้วย เหรียญที่ระลึกของโคสิโมสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1465 ถึงปี ค.ศ. 1470 ซึ่งทำให้เกิดการสันนิษฐานกันไปต่างๆ ว่าผู้นั่งเป็นแบบเป็นใครแต่ก็ยังสรุปไม่ได้ว่าจะเป็นญาติสนิทหรือผู้สนับสนุนตระกูลเมดิชิ (ภาพเป็นของงานสะสมชิ้นหนึ่งของคาร์ดินัลคาร์โล เดอ เมดิชิ) หรืออาจจะเป็นน้องชายของบอตติเชลลีผู้เป็นช่างทองและช่างทำเหรียญของตระกูลเมดิชิก็ได้ นักวิชาการบางคนเสนอว่าอาจจะเป็นบอตติเชลลีเองเพราะใบหน้าแบบคล้ายคลึงกับภาพเหมือนตนเองในภาพ “การประสูติของพระเยซู” ที่บาซิลิกาซานตามาเรียโนเวลลาที่ฟลอเรนซ์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงมหิศวรินทรามเรศร์

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงมหิศวรินทรามเรศร์ (27 กันยายน พ.ศ. 2346 – 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2404) เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเลี้ยง เมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2346 มีพระนามเดิมว่า พระองค์เจ้าชายโต เป็นต้นราชสกุล มหากุล ในปี พ.ศ. 2367 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็น กรมหมื่นอินทรอมเรศ ต่อมาเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2394 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนกรมขึ้นเป็น กรมหลวงมหิศวรินทรามเรศร์ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงมหิศวรินทรามเรศร์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ
วิลต์เชอร์

วิลต์เชอร์ (อังกฤษ: Wiltshire) เป็นเทศมณฑลในอังกฤษ สหราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสหราชอาณาจักร ที่มีเขตแดนติดกับเทศมณฑลดอร์เซต, เทศมณฑลซอมเมอร์เซ็ท, เทศมณฑลแฮมป์เชอร์, เทศมณฑลกลอสเตอร์เชอร์, เทศมณฑลออกซฟอร์ดเชอร์ และเทศมณฑลบาร์กเชอร์ เทศมณฑลวิลท์เชอร์แบ่งการปกครองเป็นห้าแขวง: ซอลส์บรี, เวสต์วิลท์เชอร์, เค็นเน็ท, นอร์ธวิลท์เชอร์, และ สวินดัน โดยมีศูนย์กลางการปกครองตั้งอยู่ที่เมือง โทรบริดจ์ วิลท์เชอร์มีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 642,000 คน มีพื้นที่ 1346 กิโลเมตร 2 ลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นเนินหินชอล์ก (Downland) สูงและหุบเขากว้าง ที่ราบซอลส์บรี (Salisbury Plain) ในเทศมณฑลนี้มีชื่อเสียงเพราะเป็นที่ตั้งของสโตนเฮนจ์และสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ นอกจากนั้นก็ยังเป็นบริเวณที่ใช้ในการฝึกทหารของกองทัพอังกฤษ เมืองสำคัญที่สุดของวิลท์เชอร์คือซอลส์บรีที่เป็นเมืองที่มีความสำคัญในประวัติศาสตร์อังกฤษและเป็นที่ตั้งของมหาวิหารซอลส์บรีและสถานที่น่าสนใจอื่น ๆ เช่น คฤหาสน์ลองลีต (Longleat), คฤหาสน์วิลตัน (Wilton House), คฤหาสน์สเตาเออร์เฮด (Stourhead) และแอบบีย์เลค็อก (Lacock Abbey) วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วิลท์เชอร์ บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเรณู

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเรณู (พ.ศ. 2342 - ไม่มีข้อมูล) ประสูติเมื่อเดือน 8 ปีมะแม เอกศก จุลศักราช 1161 ตรงกับปี พ.ศ. 2342 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 26 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาบุนนาค ทรงเป็นต้นราชสกุลเรณุนันท์ สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3 บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล