nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
ฮอกวอตส์

โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์ (อังกฤษ: Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry) ย่อเป็น ฮอกวอตส์ เป็นโรงเรียนสอนเวทมนตร์สมมติของประเทศสกอตแลนด์ ซึ่งเปิดสอนนักเรียนอายุระหว่างสิบเอ็ดถึงสิบแปดปี และเป็นฉากท้องเรื่องหลักในชุด แฮร์รี่ พอตเตอร์ และเป็นฉากหลักในโลกเวทมนตร์ โรว์ลิงแนะว่าเธออาจได้ชื่อมาโดยไม่ตั้งใจจากต้นฮอกวอร์ต (Croton capitatus) ซึ่งเธอเห็นที่สวนพฤกษศาสตร์หลวงเมืองคิว (Kew Gardens) ก่อนเขียนแฮร์รี่ พอตเตอร์ แม้ว่าชื่อ "เดอะฮอกวอตส์" และ "ฮอกก์วอตส์" จะปรากฏในหนังสือ How To Be Topp by Geoffrey Willans ของไนเจล โมส์เวิร์ธเมื่อปี 2497 แล้ว โรงเรียนฮอกวอตส์ได้รับคะแนนเสียงเป็นสถานศึกษาที่ดีที่สุดของสกอตแลนด์อันดับที่ 36 ในการจัดอันดับออนไลน์เมื่อปี 2551 เอาชนะโรงเรียนลอเรตโตของเอดินบะระ ซึ่งผู้อำนวยการการจัดอันดับเครือข่ายโรงเรียนอิสระ โรงเรียนฮอกวอตส์ถูกเพิ่มเข้าไปในรายการโรงเรียน "เพื่อความสนุก" การรับเข้าศึกษาที่ฮอกวอตส์นั้น เด็กที่แสดงความสามารถทางเวทมนตร์จะถูกรับเข้าศึกษาโดยอัตโนมัติ และสควิป (ผู้ที่เกิดจากพ่อมดแม่มด แต่ไม่สามารถใช้เวทมนตร์ได้) ไม่สามารถเข้าศึกษาในโรงเรียนได้ แต่จะสามารถทำงานได้ในบทบาทอื่น เช่น อาร์กัส ฟิลช์ ปากกาขนนกเวทมนตร์ที่ฮอกวอตส์ตรวจจับการเกิดของเด็กที่มีเวทมนตร์ และเขียนชื่อของพวกเขาในหนังสือกระดาษหนังเล่มใหญ่ แต่ไม่มีการสอบเข้า เพราะ "คุณจะมีเวทมนตร์หรือไม่ก็ไม่มีเวทมนตร์" ทุกปี อาจารย์จะตรวจสอบหนังสือเล่มนี้และส่งจดหมายไปยังเด็กเมื่ออายุย่างสิบเอ็ดปี การตอบรับหรือการปฏิเสธการเข้าเรียนที่ฮอกวอตส์ต้องส่งภายในวันที่ 31 กรกฎาคมของปีนั้น ๆ นอกจากนี้ในจดหมายยังมีรายการอุปกรณ์ เช่น หนังสือคาถา เครื่องแบบและสิ่งอื่นที่นักเรียนจำเป็นต้องมี ว่าที่นักเรียนถูกคาดหวังให้ซื้อสิ่งของจำเป็นทั้งหมด ซึ่งโดยปกติจะสามารถซื้อได้จากร้านค้าในตรอกไดแอกอน ถนนซึ่งถูกพรางไว้ใกล้กับถนนชาริงครอสในกรุงลอนดอนซึ่งสามารถพบได้หลัง อันเป็นผับพ่อมด นักเรียนที่ไม่มีเงินซื้อสิ่งของสามารถได้รับความช่วยเหลือทางการเงินจากโรงเรียน ดังเช่นที่เกิดกับเด็กกำพร้า ทอม ริดเดิ้ล จดหมายถึงแม่มดพ่อมดที่เกิดจากมักเกิ้ล ผู้อาจไม่ทราบถึงพลังของตน และไม่คุ้นเคยกับโลกพ่อมดที่พรางอยู่ ถูกส่งเป็นการส่วนบุคคลโดยสมาชิกบุคลากรฮอกวอตส์ ผู้จะอธิบายแก่บิดามารดาหรือผู้ปกครองเกี่ยวกับสังคมเวทมนตร์ และรับประกันเกี่ยวกับข่าวนี้ พวกเขายังช่วยครอบครัวในการซื้อสิ่งของและการเข้าถึงตรอกไดแอกอน นักเรียนแต่ละคนได้รับอนุญาตให้นำแมว คางคก หนูหรือนกเค้าแมวติดตัวมาด้วย นักเรียนปีหนึ่งจะต้องซื้อรายการอุปกรณ์จำเป็น 1.ไม้กายสิทธิ์ 1 อัน 2.หม้อดีบุกผสมตะกั่ว 1 ใบ ขนาดมาตรฐานเบอร์ 2 3.ตาชั่งทองเหลือง 1 ชุด 4.ขวดแก้วหรือแก้วเจียระไน 1 ชุด 5.เครื่องปรุงยาพื้นฐาน 1 ชุด (สำหรับวิชาปรุงยา) 6.กล้องโทรทรรศน์ 1 อัน (สำหรับวิชาดาราศาสตร์) เครื่องแบบฮอกวอตส์ 1.เสื้อคลุมปฏิบัติการแบบเรียบสีดำ 3 ชุด 2.หมวกแหลมสีดำเรียบสำหรับใส่เวลากลางวัน 3 ใบ 3.ถุงมือป้องกัน 1 คู่ ( หนังมังกรหรือใกล้เคียง ) 4.เสื้อคลุมสีดำสำหรับฤดูหนาว 1 ตัว (สายรัดสีเงิน ) ( เครื่องแบบทั้งหมดจะต้องติดป้ายชื่อ ) หนังสือเรียน 1.ตำราคาถาพื้นฐาน (ปี1) โดย มิรันดา กอชฮ็อก 2
นางบำเรอ

นางบำเรอ (อังกฤษ: comfort woman; ญี่ปุ่น: 慰安婦; โรมาจิ: ianfu) เป็นคำเรียกสตรีในดินแดนที่กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นยึดครองได้ก่อนสงครามโลกครั้งที่สองและในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งกองทัพญี่ปุ่นบังคับให้เป็นทาสทางเพศ (sexual slave) แม้สิ้นสงครามแล้ว การใช้คำว่า "นางบำเรอ" เรียกสตรีดังกล่าวต่อไป ก็เป็นที่โต้แย้งและคัดค้านกันมาตลอด โดยเฉพาะจากสตรีเหล่านั้นเองและจากประเทศของสตรีเหล่านั้น เพราะแท้จริงแล้วสถานะของพวกเธอมิใช่เพื่อ "บำเรอ" แต่เป็น "ทาสทางเพศ" คำว่า "นางบำเรอ" แปลจากคำว่า "อิอันฟุ" ในภาษาญี่ปุ่น ซึ่งใช้เรียก "โสเภณี" เพื่อให้ฟังดูนุ่มนวลขึ้น จำนวนสตรีที่ถูกจับเป็นนางบำเรอ มีประเมินไว้ต่างกันไป เช่น อิกูฮิโกะ ฮาตะ (Ikuhiko Hata) นักประวัติศาสตร์ชาวญี่ปุ่น ประเมินไว้ต่ำมากว่า มีสัก 20,000 คน ส่วนนักวิชาการชาวจีนคนหนึ่งว่า สูงถึง 360,000–410,000 คน แต่ตัวเลขที่แน่นอนก็ยังเป็นที่ค้นคว้าและถกเถียงกันอยู่ สตรีส่วนใหญ่มาจากประเทศที่ญี่ปุ่นยึดครองได้ เช่น เกาหลี, จีน, และฟิลิปปินส์ นอกจากนี้ ปรากฏว่า "สำนักบำเรอ" (comfort station) ของทหารญี่ปุ่นในญี่ปุ่นเอง รวมถึงในจีน, ไทย, นิวกินี, พม่า, ฟิลิปปินส์, มาเก๊า, มาเลเซีย, อินโดจีน, อินโดนีเซีย, และฮ่องกง มีการใช้สตรีจากติมอร์, ไต้หวัน, ไทย, นิวกินี, พม่า, มาเลเซีย, แมนจู, อินเดียตะวันออก, อินโดจีน, และดินแดนอื่น ๆ ที่ญี่ปุ่นยึดครองได้ สตรีกลุ่มเล็ก ๆ บางกลุ่มก็มาจากยุโรป เช่น จากเนเธอร์แลนด์และออสเตรเลีย เฉพาะสตรีที่เป็นชาวดัตช์ ประเมินไว้ที่ 200–400 คน ตามปากคำของหลายบุคคล สตรีข้างต้นลักพามาจากบ้านในดินแดนที่ญี่ปุ่นยึดครองได้ และมีหลายกรณีที่สตรีถูกล่อลวงมาโดยสัญญาว่า จะพาไปทำงานในโรงงานหรือร้านอาหาร หรือจะพาไปให้การศึกษาเล่าเรียนอย่างสูง แต่เมื่อได้ตัวมาแล้ว ก็ขังไว้ในสำนักบำเรอทั้งในประเทศบ้านเกิดของพวกเธอเองและต่างประเทศ แหล่งข้อมูลออนไลน์ อ่านเพิ่มเติม บทความเกี่ยวกับการเมือง การปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เขตบางคอแหลม

บางคอแหลม เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร สภาพโดยทั่วไปเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยหนาแน่นมาก เขตบางคอแหลมตั้งอยู่ริมฝั่งซ้ายของแม่น้ำเจ้าพระยา มีอาณาเขตติดต่อ ดังนี้ พื้นที่เขตบางคอแหลมเดิมขึ้นอยู่กับอำเภอบ้านทะวาย จังหวัดพระนคร ต่อมาอำเภอนี้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอยานนาวาและเขตยานนาวา กรุงเทพมหานครในสมัยต่อมา ภายหลังพื้นที่เขตยานนาวามีความเจริญและมีประชากรหนาแน่นขึ้น รวมทั้งพื้นที่บางแห่งอยู่ไกลจากสำนักงานเขต ในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2532 กรุงเทพมหานครจึงได้จัดตั้งสำนักงานเขตยานนาวา สาขา 2 (แขวงบางคอแหลม) ดูแลพื้นที่เขตยานนาวา 3 แขวง คือ แขวงบางคอแหลม แขวงวัดพระยาไกร และแขวงบางโคล่ และต่อมาได้แยกเขตปกครองออกมาเป็น เขตบางคอแหลม เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ขตบางคอแหลมแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 แขวง ได้แก่ ทางน้ำมีแม่น้ำเจ้าพระยาใช้สัญจร นอกจากนี้ เขตบางคอแหลมยังมีสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา 2 แห่ง คือ สะพานกรุงเทพและสะพานพระราม 3 ซึ่งเชื่อมระหว่างแขวงบางคอแหลม เขตบางคอแหลม กับแขวงสำเหร่และแขวงดาวคะนอง เขตธนบุรี
เขตดินแดง

ดินแดง เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร สภาพทั่วไปเป็นแหล่งการค้า การบริการ และแหล่งที่อยู่อาศัยหนาแน่นมาก เขตดินแดงตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยาหรือฝั่งพระนคร มีอาณาเขตติดต่อเรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้ พื้นที่ส่วนใหญ่ของเขตดินแดงในอดีตเป็นทุ่งนากว้างขวางเช่นเดียวกับท้องที่รอบนอกแห่งอื่น ๆ ในจังหวัดพระนคร จนกระทั่งในสมัยที่จอมพล ป.พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี มีการตัดถนนต่อจากปลายถนนราชวิถีตรงหัวมุมที่บรรจบกับถนนราชปรารภ (ปัจจุบันคือบริเวณสะพานพรหมโยธี ใกล้ทางแยกสามเหลี่ยมดินแดง เขตราชเทวี) เข้ามาในพื้นที่ และสร้างต่อไปจนถึงบริเวณโรงเรียนพร้อมพรรณวิทยา (ถนนประชาสงเคราะห์) ในปัจจุบัน ต่อมาถนนสายนี้ได้กลายเป็นเส้นทางคมนาคมหลักในพื้นที่ แต่เนื่องจากใช้ดินลูกรังเป็นวัสดุในการก่อสร้าง เมื่อรถยนต์วิ่งผ่านจึงทำให้เกิดฝุ่นสีแดงกระจายไปทั่ว หลังคาบ้านเรือนถูกฝุ่นจับกลายเป็นสีแดง ผู้คนจึงเรียกถนนสายนี้ว่า "ถนนดินแดง" และเรียกย่านนั้นว่า "ดินแดง" ภายหลังเมื่อทางราชการมีนโยบายเพิ่มเขตการปกครองใหม่ในกรุงเทพมหานคร ก็ได้นำชื่อนี้มาตั้งเป็นชื่อของแขวงและเขตด้วย แต่เดิมพื้นที่เขตดินแดงเป็นส่วนหนึ่งของตำบลสามเสนในและตำบลสามเสนนอก อำเภอบางซื่อ จนกระทั่งใน พ.ศ. 2481 (รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล) ทางการได้ปรับปรุงเขตการปกครองใหม่เพื่อให้เหมาะสมกับสภาพพื้นที่ โดยให้ยุบรวมอำเภอที่มีจำนวนประชากรและปริมาณงานไม่มากเข้าด้วยกัน ทำให้อำเภอบางซื่อถูกยุบลง ตำบลสามเสนในจึงย้ายมาขึ้นกับอำเภอดุสิต ส่วนตำบลสามเสนนอกย้ายไปขึ้นกับอำเภอบางกะปิ ต่อมาใน พ.ศ. 2509 ทางราชการได้โอนตำบลสามเสนในมาขึ้นกับอำเภอพญาไทที่ตั้งขึ้นใหม่ ส่วนพื้นที่ทางด้านตะวันออกของแขวงสามเสนในเพิ่งได้รับการยกฐานะเป็น แขวงดินแดง ขึ้นกับเขตพญาไท หลังจากที่มีการเปลี่ยนรูปแบบการปกครองเมืองหลวงเป็นกรุงเทพมหานครไปแล้ว ต่อมาใน พ.ศ. 2521 จึงมีพระราชกฤษฎีกาโอนแขวงดินแดงไปขึ้นกับเขตห้วยขวาง เพื่อจัดขนาดพื้นที่และจำนวนประชากรของแต่ละเขตให้มีความเหมาะสมในการปกครองและการอำนวยความสะดวกแก่ประชาชน ภายหลังเขตห้วยขวางมีความเจริญและมีประชากรหนาแน่นขึ้น อีกทั้งท้องที่บางแห่งโดยเฉพาะแขวงดินแดงยังอยู่ไกลจากสำนักงานเขตมาก ทำให้ไม่สะดวกต่อการบริการประชาชน ใน พ.ศ. 2532 กรุงเทพมหานครจึงได้ตั้งสำนักงานเขตห้วยขวาง สาขาดินแดงขึ้น เพื่อดูแลพื้นที่แขวงดินแดง และในวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2536 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยรวมพื้นที่แขวงดินแดง บางส่วนของแขวงห้วยขวาง บางส่วนของแขวงสามเสนนอก เขตห้วยขวาง บางส่วนของแขวงสามเสนใน เขตพญาไท และบางส่วนของแขวงมักกะสัน เขตราชเทวี มาจัดตั้งเป็น เขตดินแดง ขึ้น เพื่อประโยชน์ในการปกครอง การบริหารราชการ และการให้บริการแก่ประชาชนที่เพิ่มจำนวนมากขึ้นในท้องที่ และในวันที่ 21 ตุลาคม ปีเดียวกัน กรุงเทพมหานครก็ได้ประกาศตั้งแขวงดินแดงเต็มพื้นที่เขตดินแดง โดยประกาศทั้ง 2 ฉบับเริ่มมีผลบังคับใช้ในวันเดียวกันคือวันที่ 14 มกราคม พ
ธงชาติสิงคโปร์

ธงชาติสิงคโปร์ เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ประกอบด้วยแถบสองสีแบ่งครึ่งกลางธง แถบสีแดงอยู่ด้านบน แถบสีขาวอยู่ด้านล่าง ที่มุมธงบนด้านคันธงมีรูปพระจันทร์เสี้ยว ถัดจากรูปดังกล่าวมีรูปดาวห้าแฉก 5 ดวง เรียงเป็นรูปห้าเหลี่ยมด้านเท่า รูปเหล่านี้เป็นสีขาว ธงนี้เริ่มใช้เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2502 ซึ่งเป็นปีที่สิงคโปร์ได้สิทธิปกครองตนเองจากจักรวรรดิอังกฤษ และถือเป็นธงชาติของรัฐเอกราชเมื่อสิงคโปร์ประกาศเอกราชในวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2508 (ค.ศ. 1965) ความหมายสำคัญขององค์ประกอบต่างๆ ในธง อันได้แก่ สีแดง หมายถึงภราดรภาพและความเสมอภาคของมนุษย์โดยทั่วหน้า สีขาว หมายถึงความบริสุทธิ์และความดีงามที่แพร่หลายและคงอยู่ตลอดกาล รูปพระจันทร์เสี้ยว ซึ่งเป็นจันทร์เสี้ยวข้างขึ้น หมายถึงความเป็นชาติใหม่ที่ถือกำเนิดขึ้น ดาว 5 ดวง หมายถึงอุดมคติ 5 ประการของชาติ ได้แก่ ประชาธิปไตย สันติภาพ ความก้าวหน้า ความยุติธรรม และความเสมอภาค ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 สิงคโปร์อยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษ โดยเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมช่องแคบ หรือสเตรดส์เซตเทิลเมนต์ ธงของอาณานิคมช่องแคบมีลักษณะเป็นธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงินของอังกฤษ ตรงมุมล่างขวามีรูปสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัดสีแดง มีแถบวายสีขาวพาดผ่าน และมีมงกุฎสีทอง 3 องค์ที่ใช้สื่อถึงดินแดนทั้ง 3 แห่งของอาณานิคมช่องแคบ นั่นคือ สิงคโปร์ มะละกา และปีนัง อาณานิคมที่เมืองสิงคโปร์ไม่มีธงเป็นของตนเอง จนเมื่อปี ค.ศ. 1911 ได้มีการประกาศใช้ตราประจำเมืองสิงคโปร์ ต่อมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อสิงคโปร์ถูกยึดครองโดยจักรวรรดิญี่ปุ่น ก็มีการใช้ธงฮิโนมารุในกองทัพและตามงานสาธารณะต่างๆ จนเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง สิงคโปร์ก็ถูกยกสถานะเป็นคราวน์โคโลนี จึงมีการประกาศใช้ธงของตนเอง เป็นธงที่มีลักษณะคล้ายกับธงของอาณานิคมช่องแคบ แต่มีมงกุฎเพียง 1 องค์ และมีแถบวายสีแดงพาดผ่าน สิงคโปร์ได้รับสิทธิ์ในการปกครองตนเองภายใต้จักรวรรดิอังกฤษเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1959 หกเดือนต่อมา เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ
วัดพระราม

วัดพระราม เป็นวัดที่ตั้งอยู่นอกเขต พระราชวัง ทางด้านทิศตะวันออก ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา (กรุงเก่า) จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตรงข้ามกับวิหารพระมงคลบพิตร วัดพระราม คาดว่าสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 1912 ในรัชสมัยสมเด็จพระราเมศวร ซึ่งเป็นบริเวณที่ถวายพระเพลิงพระบรมศพสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (พระเจ้าอู่ทอง) พระราชบิดา แต่พระองค์ทรงครองราชย์ได้เพียงแค่ปีเดียว จึงเข้าใจกันว่าสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 ทรงได้ช่วยสร้างจนสำเร็จหรืออาจสร้างเสร็จเมื่อสมเด็จพระราเมศวรเสวยราชย์ครั้งที่ 2 ก็เป็นไปได้ บริเวณหน้าวัดพระรามคือ บึงพระราม ปัจจุบันซากปรักหักพังภายในวัดเหลือเพียงแต่ เสาในพระอุโบสถ วิหาร 7 หลัง กำแพงด้านหนึ่ง และที่สำคัญคือพระปรางค์ ซึ่งเป็นพระปรางค์ทรงขอมโบราณขนาดใหญ่ ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังทั้งสองด้าน เป็นภาพพระพุทธเจ้าประทับนั่งปางมารวิชัยบนบัลลังก์ สีที่ใช้เป็นสีแดง คราม เหลืองและดำ เป็นภาพจิตรกรรมยุคอยุธยาตอนต้น ปัจจุบันลบเลือนไปมาก นอกจากนี้ยังมีเจดีย์เล็กบ้าง ใหญ่บ้างอยู่รอบ ๆ องค์พระปรางค์ประมาณ 28 องค์ วัดพระรามนี้เป็นที่น่าสังเกต คือ กำแพงวัดพระรามด้านเหนือ มีแนวเหลื่อมกันอยู่ กำแพงด้านตะวันออก ตะวันตก และด้านใต้ มีซุ้มประตูค่อนไปทางทิศตะวันตกได้ระดับกับมุมระเบียงด้านตะวันตกเฉียงเหนือของปรางค์ ส่วนแนวเหลื่อมนั้นได้ระดับกับมุมระเบียงตะวันออกเฉียงเหนือของปรางค์ ไม่มีซุ้มประตู คล้ายเจตนาสร้างไว้เพื่อประสงค์อะไรอย่างหนึ่ง บทความอาคาร หรือ สถานที่สำคัญนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เอ็นพีบริบูรณ์

ในทางทฤษฎีความซับซ้อนในการคำนวณ เอ็นพีบริบูรณ์ (อังกฤษ: NP-complete) เป็นกลุ่มความซับซ้อนที่ยากที่สุดในเอ็นพี กล่าวคือปัญหาใด ๆ ในกลุ่มปัญหา เอ็นพี สามารถลดรูป (Reduce) มาเป็นปัญหาใน เอ็นพีบริบูรณ์ ได้ แม้ยังไม่ได้รับการพิสูจน์แต่เชื่อกันว่าเป็นกลุ่มปัญหาที่ไม่น่าจะมีขั้นตอนวิธีที่มีประสิทธิภาพใช้แก้ไขได้ ปัญหาในกลุ่มเอ็นพีบริบูรณ์สามารถเปลี่ยนแปลงไปมาเป็นปัญหาอื่นในกลุ่มเดียวกันได้ด้วย polynomial time ดังนั้นการที่มีขั้นตอนวิธีที่มีประสิทธิภาพสำหรับปัญหาใดปัญหาหนึ่งในเอ็นพีบริบูรณ์ ส่งผลให้เราสามารถแก้ปัญหาทั้งหมดในกลุ่มเอ็นพีได้อย่างมีประสิทธิภาพ กลุ่มความซับซ้อนเอ็นพีบริบูรณ์ในบางครั้งถูกเรียกสั้น ๆ ว่า NP-C เราจะเรียกปัญหาการตัดสินใจ C ว่าเป็น เอ็นพีบริบูรณ์ เมื่อ ในกรณีที่เราต้องการแก้ปัญหาแบบหาคำตอบดีที่สุด ของปัญหาที่เป็นเอ็นพีบริบูรณ์ เช่น ต้องการหากลุ่มพรรคพวกที่ใหญ่ที่สุดในกราฟ ๆ หนึ่ง เรามีความหวังเพียงน้อยนิดที่จะหาคำตอบแบบดีที่สุดได้ทุกครั้งด้วยขั้นตอนวิธีที่มีประสิทธิภาพ (อาจจะหาได้สำหรับตัวอย่างที่มีขนาดเล็ก) โดยทั่วไปแล้วเราจะยอมตอบผิดบ้าง ซึ่งวิธีที่อาจจะนำมาใช้มีดังต่อไปนี้ บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
พี (ความซับซ้อน)

ในเชิงของ ทฤษฎีความซับซ้อนในการคำนวณ พี เป็นกลุ่มความซับซ้อนที่ประกอบด้วยปัญหาการตัดสินใจที่สามารถหาคำตอบได้ในเวลาที่เป็นฟังก์ชันพหุนามกับขนาดของอินพุต (polynomial time) พี ประกอบด้วย ปัญหาที่สำคัญหลายอย่างที่มีประโยชน์ในชีวิต เช่น ปัญหาการหาตัวหารร่วมมากระหว่างจำนวนสองจำนวน ปัญหาการจับคู่มากที่สุด (Maximum Matching) ปัญหาจำนวนเฉพาะ ปัญหากำหนดการเชิงเส้น (Linear program) พี เป็นกลุ่มความซับซ้อนที่นักวิจัยเรียกว่า "ง่าย" แม้ว่าในความเป็นจริงแล้วปัญหาที่ใช้เวลาในการหาคำตอบ 𝑛100000 ไม่น่าจะถือว่าง่ายก็ตาม มีหลายเหตุผลที่การทำงานเป็นพหุนามกับขนาดของอินพุตเป็นตัวแทนของความง่าย ตัวอย่างของเหตุผลเหล่านั้นก็คือ เราพิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างพีกับกลุ่มที่ใกล้เคียงกับพี ความสัมพันธ์ในปัจจุบันที่รู้คือ ดังนั้นองค์ประกอบที่เป็นไปได้ทั้งหมดของเครื่องจักรทัวริงที่ใช้เนื้อที่ไม่เกิน 𝑂(log⁡𝑛) จะเป็นฟังก์ชันพหุนามกับขนาดของอินพุต ปัญหาที่ยากที่สุดที่อยู่ในพีก็คือ พีบริบูรณ์ หากเราสนใจกลุ่มความซับซ้อนพี แบบที่เป็น non-uniform เราจะได้นิยามของ P/poly ซึ่งเป็นกลุ่มความซับซ้อนที่ปัญหาภายในกลุ่มสามารถแก้ได้ด้วยกลุ่มของวงจร (family of circuit) ที่มีขนาดเป็นฟังก์ชันพหุนามกับขนาดของอินพุต (แท้จริงแล้ว พี/โพลี สามารถนิยามได้อีกแบบหนึ่งด้วยการใช้เครื่องจักรทัวริงที่รับคำแนะนำได้ และนิยามทั้งสองแบบนี้พิสูจน์ได้ว่าเหมือนกัน)
กลุ่มความซับซ้อน

หน้านี้ประกอบด้วยกลุ่มความซับซ้อนที่สำคัญทั้งหมดในด้านของทฤษฎีความซับซ้อนในการคำนวณ บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
เขตบางแค

บางแค เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร เป็นเขตเกษตรกรรมผสมผสานแหล่งที่อยู่อาศัยสภาพแวดล้อมดีทางฝั่งธนบุรี ปัจจุบันเขตบางแคเป็นเขตที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับที่ 3 ในกรุงเทพมหานครรองจากเขตสายไหม เขตบางแคตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของฝั่งธนบุรี มีอาณาบริเวณติดต่อเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้ เขตบางแคในอดีตเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหนองแขม จังหวัดธนบุรี มีชื่อว่า ตำบลหลักหนึ่ง ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น ตำบลบางแค ตามชื่อคลองสายหนึ่งที่ไหลผ่านพื้นที่และหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ริมคลองนั้น ต่อมาใน พ.ศ. 2472 สำนักนายกรัฐมนตรีได้ยุบอำเภอหนองแขมมาขึ้นกับอำเภอภาษีเจริญ แต่ในช่วงแรกตำบลบางแคยังคงเป็นท้องที่ปกครองของกิ่งอำเภอหนองแขมอยู่ จนกระทั่งใน พ.ศ. 2473 ทางการจึงโอนตำบลนี้มาขึ้นกับอำเภอภาษีเจริญโดยตรง เนื่องจากอยู่ใกล้กันและติดต่อกันได้สะดวกกว่า เมื่อมีผู้คนย้ายถิ่นเข้ามาอยู่อาศัยมากขึ้น ใน พ.ศ. 2498 กระทรวงมหาดไทยจึงจัดตั้งสุขาภิบาลบางแคขึ้น ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลบางแค บางหว้า และบางด้วน เพื่อประโยชน์ในการทำนุบำรุงท้องถิ่น และขยายเขตออกไปใน พ.ศ. 2501 และ พ.ศ. 2513 จนกระทั่งมีประกาศคณะปฏิวัติให้รวมจังหวัดธนบุรีกับจังหวัดพระนครเข้าด้วยกันเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรีใน พ.ศ
ฮาเมรุน แห่งบทเพลงกำราบมาร

ฮาเมรุน แห่งบทเพลงกำราบมาร (ญี่ปุ่น: ハーメルンのバイオリン弾き; โรมาจิ: Hāmerun no baiorinhiki) (อังกฤษ: Violinist of Hameln) เป็นชื่อของการ์ตูนญี่ปุ่นแนวผจญภัย เรื่องและภาพโดย มิจิอากิ วานาตาเบ ตีพิมพ์ในนิตยสารรายสัปดาห์ "กันกัน" ในสังกัด เอนิกซ์ (ปัจจุบันคือ สแควร์เอนิกซ์) มีรวมเล่มทั้งหมด 37 เล่ม และทำออกมาเป็นการ์ตูนทีวีทั้งหมด 25 ตอน, ภาพยนตร์ และเกมสำหรับเครื่องซุปเปอร์แฟมิคอม ลิขสิทธิ์ในประเทศไทยเป็นของสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ รูปแบบการดำเนินเรื่องในการ์ตูนทีวีจะแตกต่างจากในหนังสือการ์ตูนมาก โดยในหนังสือการ์ตูนจะสลับบทตลกที่ยืดยาวและใช้ซ้ำบ่อย ๆ กับบทเครียดและบทหักมุมผสมกันไป แต่ในการ์ตูนทีวีจะเน้นแต่บทเครียดอย่างเดียว บวกกับต้นทุนการสร้างต่ำ จึงทำให้มีภาพนิ่งประกอบดนตรีเสียมาก ชื่อฮาเมรุนมาจากเทพนิยายกริม เรื่อง นักเป่าปี่แห่งฮาเมล์น (The Pied Piper of Hamelin) นิทานพื้นบ้านของนักเป่าปี่ที่ขับไล่หนูออกจากเมืองฮาเมล์น ในประเทศเยอรมนีในช่วง พ.ศ. 1827 (ค.ศ. 1284) ที่ชื่อ ฮาเมรุน ใช้สะกดตัว ร.เรือ เนื่องจากภาษาญี่ปุ่นไม่มีตัวอักษรแอล (L) จึงใช้ตัวอักษรอาร์ (R) แทน บทความการ์ตูนญี่ปุ่นนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
วันรัฐธรรมนูญ (ประเทศไทย)

วันรัฐธรรมนูญในประเทศไทย เป็นวันที่ระลึกในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2475 เป็นรัฐธรรมนูญถาวรฉบับแรกของประเทศไทย ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองของสยามและการประกาศใช้รัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายหลักของประเทศ รัฐบาลพระยาพหลพลพยุหเสนาได้แต่งตั้งกรรมการพิจารณาเรื่องวันหยุดราชการและการประกอบพิธีทางราชการที่เกี่ยวกับวันหยุดราชการ โดยมีหม่อมเจ้าวรรณไวทยากร วรวรรณเป็นประธานในปี พ.ศ. 2477 เพื่อความเรียบร้อยในการปฏิบัติราชการ ต่อมาเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2480 พระยาพหลพลพยุหเสนาประกาศวันหยุดราชการขึ้น 9 รายการ โดยมีวันที่เกี่ยวข้องกับรัฐธรรมนูญ 3 รายการ ได้แก่ หลังจากนั้น รัฐบาลภายใต้การนำของจอมพล แปลก พิบูลสงคราม ได้เปลี่ยนแปลงวันหยุดราชการที่เกี่ยวข้องกับรัฐธรรมนูญ ดังนี้ รัฐสภากำหนดจัดพิธีถวายราชสักการะพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ พระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เบื้องหน้าอาคารรัฐสภา ถนนอู่ทองใน เป็นประจำทุกปี กระทั่งรัฐสภาย้ายไปที่ตั้งใหม่ จึงกระทำพิธี ณ พระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวภายในอาคารรัฐสภา ถนนเกียกกาย นอกจากนี้รัฐสภา สถาบันทางการเมือง หรือสถานศึกษากำหนดจัดกิจกรรมเสวนา ปาฐกถา บรรยาย นิทรรศการ หรือกิจกรรมอื่นที่เกี่ยวข้องกับรัฐธรรมนูญและการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข อนึ่งกลุ่มมวลชนบางส่วนอาจใช้วันนี้กำหนดนัดกิจกรรมที่แสดงออกถึงประชาธิปไตย วันรัฐธรรมนูญเป็นวันที่กำหนดให้อาคารสถานที่ต่าง ๆ ยานพาหนะ พื้นที่สาธารณะ และสถานศึกษาชักและประดับธงชาติไทย บทความเกี่ยวกับประเทศไทยนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่ โครงการวิกิประเทศไทย
เดอะวอลต์ดิสนีย์

บริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์ (อังกฤษ: The Walt Disney Company) หรือเรียกกันทั่วไปว่า ดิสนีย์ (อังกฤษ: Disney) เป็นกลุ่มบริษัทสื่อมวลชนและความบันเทิงข้ามชาติที่หลากหลายของอเมริกา สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ วอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์คอมเพลกซ์ในเบอร์แบงก์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ดิสนีย์ก่อตั้งเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1923 โดยวอลต์และรอย โอ. ดิสนีย์ ในชื่อ ดิสนีย์บราเธอร์สสตูดิโอ บริษัทยังดำเนินการภายใต้ชื่อ เดอะวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอ และ วอลต์ดิสนีย์โปรดักชันส์ ก่อนจะเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็น บริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์ ในปี ค.ศ. 1986 บริษัทก่อตั้งตัวเองในฐานะผู้นำในอุตสาหกรรมแอนิเมชันอเมริกัน ก่อนที่จะขยายไปสู่การสร้างภาพยนตร์คนแสดง, รายการโทรทัศน์และสวนสนุก นับตั้งแต่ทศวรรษ 1980 ดิสนีย์ได้ก่อตั้งและเข้าซื้อกิจการแผนกต่าง ๆ เพื่อทำการตลาดเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่มากกว่าปกติที่เกี่ยวข้องกับแบรนด์ระดับเรือธงของครอบครัว บริษัทเป็นที่รู้จักจากแผนกสร้างภาพยนตร์ ก็คือ เดอะวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์ ซึ่งประกอบด้วย วอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์, วอลต์ดิสนีย์แอนิเมชันสตูดิโอส์, พิกซาร์, มาร์เวลสตูดิโอส์, ลูคัสฟิล์ม, ทเวนตีท์เซนจูรีสตูดิโอส์, ทเวนตีท์เซนจูรีแอนิเมชันและเซิร์ชไลท์พิกเชอส์ ธุรกิจหลักอื่น ๆ ของดิสนีย์ ได้แก่ แผนกในโทรทัศน์, การออกอากาศ, สื่อสตรีมมิง, รีสอร์ทสวนสนุก, สินค้าอุปโภคบริโภค, สิ่งพิมพ์และการดำเนินงานระหว่างประเทศ ดิสนีย์เป็นเจ้าของและดำเนินการ เครือข่ายออกอากาศเอบีซี ซึ่งประกอบด้วยเครือข่ายเคเบิลโทรทัศน์ เช่น ดิสนีย์แชนแนล, อีเอสพีเอ็น, ฟรีฟอร์ม, เอฟเอ็กซ์และเนชั่นแนลจีโอกราฟิก นอกจากนี้ยังมีแผนกสิ่งพิมพ์, การขายสินค้า, เพลงและโรงละคร บริการสตรีมมิงส่งตรงถึงลูกค้า เช่น ดิสนีย์+, อีเอสพีเอ็น+, ฮูลูและฮอตสตาร์ และ วอลต์ดิสนีย์พาร์กส์, อิกซ์เพียเรียนซ์แอนด์พอร์ดักส์ กลุ่มของสวนสนุก 14 แห่ง, โรงแรมรีสอร์ทและสายการเดินเรือทั่วโลก ตัวการ์ตูน มิกกี้ เมาส์ สร้างโดย วอลต์ ดิสนีย์และอับ ไอเวิร์กส์ ทำหน้าที่เป็นตัวนำโชคอย่างเป็นทางการของบริษัท บริษัทซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก (NYSE) ภายใต้สัญลักษณ์หุ้น DIS และเป็นส่วนหนึ่งของดัชนีอุตสาหกรรมดาวโจนส์มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1991 ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2020 น้อยกว่าสองในสามของหุ้นทั้งหมดเป็นของสถาบันการเงินขนาดใหญ่ บริษัทวอลต์ดิสนีย์ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2466 (ค
ริชาร์ด คาร์ป

ริชาร์ด คาร์ป (Richard Karp) เป็นนักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ที่มีชื่อเสียงอย่างมากในผลงานวิจัยที่เกี่ยวกับ ขั้นตอนวิธี กับ ทฤษฎีความซับซ้อนในการคำนวณ ปัจจุบันเป็นอาจารย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียเบิร์คลีย์ คาร์ปได้รับรางวัลมากมายในสาขาของวิทยาการคอมพิวเตอร์เชิงทฤษฎี แต่รางวัลที่ใหญ่ที่สุดก็คือ รางวัลทัวริง ที่ได้รับในปี 2528 คาร์ปมีผลงานวิจัยมากมาย แต่งานวิจัยที่โด่งดังมากก็คือ บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
แดเนียล แรดคลิฟฟ์

แดเนียล เจคอบ แรดคลิฟฟ์ (อังกฤษ: Daniel Jacob Radcliffe; เกิด 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1989) มีชื่อเสียงจากการเป็นนักแสดงในบท แฮร์รี่ พอตเตอร์ ในภาพยนตร์ชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์ เขาเคยแสดงภาพยนตร์ครั้งแรกเมื่ออายุ 10 ขวบในภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง เดวิด คอปเปอร์ฟิลด์ ออกอากาศทางช่องบีบีซีวัน เมื่อปี 1999 ตามมาด้วยภาพยนตร์เรื่องพยัคฆ์สายลับซ่อนลาย เมื่อปี พ.ศ. 2544 เมื่ออายุ 11 ขวบ เขาได้รับเลือกเป็นแฮร์รี่ พอตเตอร์ ในภาพยนตร์แฮร์รี่ พอตเตอร์เรื่องแรก และแสดงบทดังกล่าวเป็นเวลา 10 ปี จนภาพยนตร์เรื่องที่แปดออกฉายในปี พ.ศ. 2554 แรดคลิฟฟ์เริ่มแสดงละครเวทีในปี พ.ศ. 2550 ในละครเวทีเรื่อง อีควัส และในละครเวทีบรอดเวย์เรื่อง ฮาวทูซักซีดอินบิสเนสวิดเอาต์เรียลลีไทรอิง เขาแสดงในภาพยนตร์สยองขวัญเรื่อง ชุดดำสัญญาณสยอง และรับบทเป็นกวี อลัน กินสเบิร์ก ในภาพยนตร์อิสระเรื่อง คิลยัวร์ดาร์ลิงส์ เขาอุทิศตนให้องค์กรการกุศลมากมาย เช่น ที่พักฟื้นสำหรับผู้ป่วยเด็กระยะสุดท้ายเดเมลซา และเดอะเทรเวอร์โปรเจกต์ โครงการเพื่อป้องกันการฆ่าตัวตายในวัยรุ่นที่มีความหลากหลายทางเพศ ทำให้เขาได้รับรางวัลฮีโรอะวอร์ดในปี พ.ศ. 2554 แดเนียลเกิดที่ ฟูแลม ลอนดอน เป็นลูกคนเดียวของ อลัน แรดคลิฟฟ์ กับ มาร์เซีย เกรส์แฮม (ผู้คัดเลือกนักแสดงในบีบีซี) พ่อแม่ของแดเนียลไม่ค่อยอยากให้ลูกเข้าวงการแสดงเท่าไรนัก อย่างไรก็ตามในเดือน ธันวาคม ค.ศ
อะเดย์

อะเดย์ (อังกฤษ: a day) เป็นนิตยสารเกี่ยวกับเรื่องทั่วไปในสังคมไทยทั้งในอดีตและปัจจุบัน เป็นนิตยสารที่เป็นต้นแบบนิตยสารทางเลือกของวัยรุ่น ถึงขั้นวงการนิตยสารไทยยกให้นิตยสารอะเดย์เป็นดั่งนิตยสาร 'ขวัญใจเด็กแนว' นิตยสารอะเดย์ ผลิตโดย บริษัท เดย์ โพเอทส์ จำกัด (Day Poets Co.,Ltd.) โดยบริษัทก่อตั้งขึ้นโดยบุคคล 3 คน ได้แก่ วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์, นิติพัฒน์ สุขสวย และ ภาสกร ประมูลวงศ์ ด้วยความเชื่อที่ว่า "ทำหนังสือเหมือนทำชีวิต"[ต้องการอ้างอิง] จนถึง พ.ศ. 2552 ออกมาแล้วมากกว่าหนึ่งร้อยฉบับ รวมทั้งฉบับพิเศษอีก 9 ฉบับ และยังมีนิตยสารในเครือบริษัทเดียวกันอีกสองฉบับคือ นิตยสารสำหรับวัยรุ่นหญิงสาว Knock Knock! และนิตยสารบันเทิงเชิงสาระ Hamburger พร้อมกับได้เปิดสำนักพิมพ์ของตัวเองในนามสำนักพิมพ์อะบุ๊ค (a book) ต่อมาหลังจาก ทรงกลด บางยี่ขัน ลาออกไปทำนิตยสารออนไลน์ The Cloud ก็ได้ ศิวะภาค เจียรวนาลี มารับหน้าที่บรรณาธิการบริหารตั้งแต่ ฉบับที่ 201 จนถีงฉบับที่ 223 ตั้งแต่ฉบับที่ 224 จนถึงปัจจุบัน a day อยู่ภายใต้การนำของบรรณาธิการบริหารคนใหม่ จิรเดช โอภาสพันธ์วงศ์ นิตยสารอะเดย์แบ่งคอลัมน์ในนิตยสารออกเป็นสามส่วนด้วยกัน ได้แก่ ทรงพล จั่นลา บรรณาธิการศิลปกรรม หรือเป้ง ผู้ออกแบบหัวหนังสือและปกของนิตยสารอะเดย์ เล่าเรื่องหัวหนังสือของอะเดย์ว่า ได้ออกแบบตัวหนังสือมาเป็นสิบๆ แบบ รวมทั้งหาฟอนต์แปลกๆ แต่ยังไงก็ไม่ใช่ เลยกลับมามองที่ตัวเอง แล้วรู้สึกว่าอะเดย์ก็เกิดมาจากกลุ่มคนธรรมดาๆ ที่ทำนิตยสารธรรมดาๆ เล่มหนึ่งขึ้นมา แบบหัวหนังสือของอะเดย์ ก็น่าจะดูเรียบง่าย แต่สามารถอยู่ได้นาน [ต้องการอ้างอิง] ทรงพล จึงเลือกใช้ฟอนต์ Arial Black ที่เป็นฟอนต์มาตรฐานที่มีอยู่ในเครื่องคอมพิวเตอร์ทุกเครื่อง มันดูเรียบง่าย แต่หนักแน่นแข็งแรง เพราะว่าเวลาไปอยู่บนปกหนังสือ มันจะเล็กแน่ๆ เพราะคำมันน้อย จะขยายใหญ่มากก็ไม่ได้ เพราะถ้าใหญ่ ขนาดพาดเต็มปก ตัว a day สเกลจะใหญ่มาก จึงต้องเล็กหน่อย แล้วก็ให้อยู่บนแถบ เพราะถ้าเล็กปุ๊บ แล้วไม่มีแถบมารองรับมันจะหายไปไม่โดดเด่น [ต้องการอ้างอิง] วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ เล่าเรื่องปก นอกจากเนื้อหาในเล่มที่น่าสนใจแล้ว 'หน้าปก' ก็คือหน้าบ้านเบื้องแรกที่ให้ความสำคัญในการเชื้อเชิญให้ผู้อ่านอยากหยิบจับ หรือไม่กวาดสายตาผ่านเลยไปเวลาถูกวางรวมกันอยู่บนแผง ซึ่งปกของอะเดย์นั้น ยืนพื้นอยู่บนเนื้อหาหลัก 3 ส่วนนั่นคือ Idea, Nostalgia และ Somebody ซึ่งกว่าแต่ละปกจะหลุดออกมาได้นั้น ต้องผ่านการประชุมที่เข้มข้นจากทีมงาน [ต้องการอ้างอิง] นิตยสารอะเดย์ออกมานับตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2543 จนถึงปัจจุบันรวมทั้งสิ้น 249 ฉบับ ในแต่ละฉบับมีภาพปก เนื้อหาหลัก และรายละเอียดเป็นเอกลักษณ์แตกต่างกัน ชาติ กอบจิตติ, บินหลา สันกาลาคีรี, จิระนันท์ พิตรปรีชา และ คำพูน บุญทวี ยศยุต เวียงวิเศษ, ยุทธนา อัจฉริยวิญญู, ภิรักษ์ อนุรักษ์เยาวชน, สุรัตน์ จริยวัฒนวิจิตร เจตมนต์ มละโยธา (เจ Penguin Villa), หรินทร์ สุธรรมจรัส (ดิม Tattoo Colour), วีรณัฐ ทิพยมณฑล (แจ๊ป The Richman Toy) และอารักษ์ อมรศุภศิริ (เป้ Slur) จีโอกู ลูอิส ซังตู, โก ซุล-กิ และ อันเดรส ตูเญซ ในวาระครบรอบ 100 ฉบับ ในวาระครบรอบ 10 ปีของการก่อตั้งนิตยสาร บทความวรรณกรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล