nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
ตัวรับความรู้สึก

ในระบบรับความรู้สึก (sensory system) ตัวรับความรู้สึก หรือ รีเซ็ปเตอร์รับความรู้สึก หรือ ปลายประสาทรับความรู้สึก (อังกฤษ: sensory receptor) เป็นส่วนปลายของเส้นประสาทรับความรู้สึก (sensory nerve) ที่ตอบสนองต่อตัวกระตุ้นในสิ่งแวดล้อมทั้งภายในภายนอกของสิ่งมีชีวิต และเมื่อตอบสนองต่อตัวกระตุ้น ตัวรับความรู้สึกก็จะทำการถ่ายโอนความรู้สึกที่รับรู้ โดยการสร้าง graded potential หรือศักยะงาน (action potential) ในเซลล์เดียวกันหรือเซลล์ที่อยู่ใกล้ๆ กัน ตัวรับความรู้สึกที่เกี่ยวกับการลิ้มรสและการได้กลิ่น ประกอบด้วยโมเลกุลหน่วยรับความรู้สึกที่มีการเข้าไปยึดกับสารเคมีเฉพาะอย่าง ตัวอย่างเช่น หน่วยรับกลิ่นในเซลล์ประสาทตัวรับกลิ่น เริ่มทำงานด้วยการมีปฏิกิริยากับโครงสร้างทางโมเลกุลของโมเลกุลมีกลิ่น และโดยนัยเดียวกัน หน่วยรับรสในปุ่มรับรส ทำปฏิกิริยากับสารเคมีในอาหารที่ก่อให้เกิดศักยะงาน หน่วยรับความรู้สึกอย่างอื่นๆ เช่นหน่วยรับแรงกลและหน่วยรับแสง ทำการตอบสนองกับตัวกระตุ้นทางกายภาพ ยกตัวอย่างเช่น เซลล์รับแสงในเรตินามีโปรตีนที่มีกิจเฉพาะเช่นโรด็อปซิน (rhodopsin) ที่ทำการถ่ายโอนแรงงานทางกายภาพของแสงไปเป็นสัญญาณไฟฟ้า และตัวรับแรงกล (mechanoreceptor) บางอย่างยิงศักยะงานเมื่อเยื่อหุ้มเซลล์ของตนยืดออก กิจการงานของตัวรับความรู้สึกเป็นองค์ประกอบแรกสุดของระบบรับความรู้สึก (sensory system) เป็นการตอบสนองต่อลักษณะเฉพาะอย่างของตัวกระตุ้น ซึ่งกำหนดโดยการกระตุ้นที่เหมาะสม (adequate stimulus) ของตัวรับความรู้สึก โดยเริ่มกระบวนการถ่ายโอนความรู้สึก ที่อาจเกิดขึ้นโดยการเปลี่ยนสภาพของตัวรับความรู้สีก (ดูรูปของสภาวะตามสันนิษฐานทั่วไปที่  โดยมีการอธิบายภาษาอังกฤษที่ ) การกระตุ้นที่เหมาะสม (adequate stimulus) ของตัวรับความรู้สึก เป็นลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่งของตัวกระตุ้น ที่ตัวรับความรู้สึกมีตัวช่วยที่เหมาะสมในการถ่ายโอนลักษณะเฉพาะอย่างนั้น (เช่นตัวรับแสงมีโรด็อปซินที่สามารถทำการถ่ายโอนแสงไปเป็นสัญญาณไฟฟ้า) การกระตุ้นที่เหมาะสมใช้แยกประเภทตัวรับความรู้สึกได้ คือ ตัวรับรู้ความรู้สึกอาจจะจำแนกได้โดยตำแหน่งที่อยู่ คือ ตัวรับความรู้สึกของร่างกายที่ใกล้กับผิวหนัง สามารถจำแนกได้เป็นสองกลุ่มตามโครงสร้างสัณฐาน คือ ตัวรับความรู้สึกต่างๆ กัน มีใยประสาทต่างๆ กัน เช่นกล้ามเนื้อและตัวรับความรู้สึกที่เกี่ยวข้องกัน มีใยประสาทแบบ 1 และแบบ 2 ในขณะที่ตัวรับความรู้สึกที่ผิวหนังมีใยประสาทแบบ Aβ, Aδ และ C
คอร์เทกซ์นอกคอร์เทกซ์ลาย

คอร์เทกซ์นอกคอร์เทกซ์ลาย หรือ คอร์เทกซ์สายตานอกคอร์เทกซ์ลาย (อังกฤษ: extrastriate cortex, AREA EXTRASTRIATA) เป็นคอร์เทกซ์ในสมองกลีบท้ายทอยของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในเขตต่อจากคอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐม โดยคอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐมมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า คอร์เทกซ์ลาย เพราะปรากฏเป็นลายริ้วเมื่อมองด้วยกล้องจุลทรรศน์ คอร์เทกซ์นอกคอร์เทกซ์ลายประกอบด้วยเขตต่างๆ หลายเขตรวมทั้งเขตสายตา V3, เขตสายตา V4, เขตสายตา V5 ซึ่งทำงานตอบสนองต่อการเคลื่อนไหว, และ extrastriate body area (EBA) ซึ่งสำหรับมนุษย์ใช้ในการรับรู้ร่างกาย เมื่อแบ่งโดยเป็นเขตบร็อดแมนน์ คอร์เทกซ์นอกคอร์เทกซ์ลายประกอบด้วยเขตบร็อดแมนน์ 18 และเขตบร็อดแมนน์ 19 ในขณะที่คอร์เทกซ์ลายประกอบด้วยเขตบร็อดแมนน์ 17 ในไพรเมต คอร์เทกซ์นอกคอร์เทกซ์ลายรวมเขตสายตา V3 เขตสายตา V4 และ เขตสายตา V5 เข้าด้วย ส่วนเขตสายตา V1 ก็คือคอร์เทกซ์ลาย และเขตสายตา V2 ก็คือคอร์เทกซ์หน้าคอร์เทกซ์ลาย (prestriate cortex)
การกระตุ้นที่เหมาะสม

การกระตุ้นที่เหมาะสม (อังกฤษ: adequate stimulus) เป็นคุณสมบัติอย่างหนึ่งของตัวรับความรู้สึก (sensory receptor) ที่กำหนดประเภทแห่งพลังงานซึ่งตัวรับความรู้สึกเริ่มการตอบสนองด้วยการถ่ายโอนตัวกระตุ้น (transduction) การกระตุ้นที่เหมาะสมขึ้นอยู่กับกลไกของการถ่ายโอนตัวกระตุ้นของเซลล์ และกับประตูไอออน (ion channel) ที่เป็นส่วนของเยื่อหุ้มเซลล์ตัวรับความรู้สึก ตัวอย่างเช่น แสง เป็นการกระตุ้นที่เหมาะสมสำหรับเซลล์รับแสงในเรตินา การกระตุ้นเหมาะสมแบ่งประเภทเป็นต้นว่า
การรับรู้

การรับรู้ หรือ สัญชาน (อังกฤษ: Perception จาก ละติน: perceptio) เป็นการจัดระเบียบ ระบุ และแปลผลข้อมูลจากประสาทสัมผัสเพื่อใช้เป็นแบบจำลองและเข้าใจข้อมูลหรือโลกรอบ ๆ ตัว การรับรู้ทุกอย่างจะต้องเกี่ยวกับสัญญาณประสาทที่ส่งไปยังระบบประสาท โดยสัญญาณก็จะเป็นผลของการเร้าระบบรับความรู้สึกทางกายภาพหรือทางเคมี ยกตัวอย่างเช่น การเห็นจะเกี่ยวกับแสงที่มากระทบจอตา การได้กลิ่นจะอำนวยโดยโมเลกุลที่มีกลิ่น และการได้ยินจะเกี่ยวกับคลื่นเสียง การรับรู้ไม่ใช่เป็นเพียงแค่การรับสัญญาณทางประสาทสัมผัสเฉย ๆ แต่จะได้รับอิทธิพลจากการเรียนรู้ ความทรงจำ ความคาดหวัง และการใส่ใจของบุคคลนั้น ๆ การรับรู้สามารถแบ่งเป็นสองส่วน คือ การรับรู้จะอาศัยการทำงานที่ซับซ้อนในระบบประสาท แต่โดยอัตวิสัยจะรู้สึกว่าไม่ได้ทำอะไร เพราะการแปลผลเช่นนี้เกิดขึ้นใต้จิตสำนึก ตั้งแต่การเริ่มสาขาจิตวิทยาเชิงทดลองในคริสต์ทศวรรษที่ 19 ความเข้าใจเกี่ยวกับการรับรู้ได้ก้าวหน้าโดยใช้วิธีการศึกษารวมกันหลายอย่าง Psychophysics ได้แสดงความสัมพันธ์ระหว่างคุณสมบัติทางกายภาพของข้อมูลประสาทสัมผัสต่าง ๆ กับการรับรู้ในเชิงปริมาณ ประสาทวิทยาศาสตร์เชิงรับความรู้สึก (Sensory neuroscience) ได้ศึกษากลไกทางสมองที่เป็นมูลฐานของการรับรู้ ระบบการรับรู้ยังสามารถศึกษาในเชิงคอมพิวเตอร์ คือโดยอาศัยข้อมูลที่ระบบแปลผล ส่วนปรัชญาในเรื่องการรับรู้ จะศึกษาขอบเขตที่ลักษณะทางประสาทสัมผัสต่าง ๆ เช่น เสียง กลิ่น และสี มีจริง ๆ โดยปรวิสัย ไม่ใช่มีแค่ในใจคือเป็นอัตวิสัยของคนที่รับรู้ แม้นักวิชาการจะได้มองประสาทสัมผัสว่าเป็นระบบรับข้อมูลเฉย ๆ แต่งานศึกษาเกี่ยวกับการแปลสิ่งเร้าผิดและภาพที่มองเห็นได้หลายแบบ ได้แสดงว่า ระบบการรับรู้ของสมองทำการอย่างแอคทีฟและภายใต้จิตสำนึกเพื่อเข้าใจสิ่งที่รับรู้ ยังเป็นเรื่องไม่ยุติว่า การรับรู้เป็นกระบวนการตรวจสอบสมมติฐานแบบต่าง ๆ มากแค่ไหน หรือว่าข้อมูลทางประสาทสัมผัสตามธรรมชาติสมบูรณ์พอที่จะไม่ต้องใช้กระบวนการนี้ในการรับรู้ ระบบการรับรู้ในสมองทำให้บุคคลสามารถเห็นโลกรอบ ๆ ตัวว่าเสถียร แม้ข้อมูลความรู้สึกปกติจะไม่สมบูรณ์และจะเปลี่ยนไปอยู่ตลอด สมองมนุษย์และสัตว์มีโครงสร้างโดยเฉพาะ ๆ และแต่ละส่วนจะประมวลข้อมูลความรู้สึกที่ต่างกัน โครงสร้างบางอย่างจัดเหมือนกับแผนที่รับความรู้สึก คือมีการใช้ผิวสมองเป็นผังแสดงลักษณะบางอย่างของโลก (เช่นใน Somatotopy) โครงสร้างโดยเฉพาะต่าง ๆ เหล่านี้จะเชื่อมต่อกันและมีอิทธิพลต่อกันและกัน ยกตัวอย่างเช่น กลิ่นจะมีอิทธิพลอย่างสูงต่อรสชาติ บทความจิตวิทยา อารมณ์ หรือพฤติกรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
วอลเลย์บอลเวิลด์แกรนด์แชมเปียนคัพ

วอลเลย์บอลเวิลด์แกรนด์แชมเปียนคัพ (อังกฤษ: FIVB World Grand Champions Cup) เป็นการแข่งขันกีฬาสากลของผู้ชายและผู้หญิง เริ่มในปี ค.ศ. 1993 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลระหว่างประเทศ มีการแข่งขันหลังจากกีฬาโอลิมปิกเกมส์ จะรวมเอาแชมป์ของแต่ละทวีปมาแข่งขันกัน จัดขึ้นทุก ๆ 4 ปี ที่ประเทศญี่ปุ่น รายการนี้ไม่มีผลต่อคะแนนสะสมในอันดับโลก แต่มีเงินรางวัลก้อนใหญ่ให้กับแต่ละทีมตามลำดับที่ได้
ทีเด็ดเจมส์บอนด์ 007

ทีเด็ดเจมส์บอนด์ 007 (อังกฤษ: Casino Royale) เป็นภาพยนตร์แนวตลกสายลับ ฉายเมื่อปี ค.ศ. 1967 สร้างโดย โคลัมเบียพิกเจอส์ มีนักแสดงจำนวนมาก โดยดัดแปลงบางส่วนจากนวนิยายบอนด์เล่มแรกของเอียน เฟลมมิง ภาพยนตร์แสดงนำโดย เดวิด นิเวน เป็น บอนด์ "ต้นฉบับ", เซอร์ เจมส์ บอนด์ 007 ถูกบังคับให้ออกจากการเกษียณ เพื่อสืบสวนการเสียชีวิตและการหายตัวไปของสายลับทั่วโลก ซึ่งต่อมาเขาได้ต่อสู้กับ ดร. โนอาห์ ผู้ลึกลับและองค์การ สเมอร์ช คำโปรยของภาพยนตร์: "คาสิโน รอยัลนั้นมากเกินไป... สำหรับเจมส์ บอนด์หนึ่งคน! (Casino Royale is too much... for one James Bond!)" หมายถึง แผนการของบอนด์ที่หลอกสเมอร์ชโดยใช้สายลับคนอื่นปลอมตัวเป็น "เจมส์ บอนด์" ได้แก่ เซียนไพ่บาคะรา เอเวอลีน เทรมเบิล (ปีเตอร์ เซลเลอร์ส), สายลับเศรษฐี เวสเปอร์ ลินด์ (เออร์ซูลา แอนเดรส), เลขานุการของบอนด์ มิสมันนีเพนนี (บาบารา บูเชต์), ลูกสาวของบอนด์กับมาตา ฮารี มาตา บอนด์ (โจอันนา เพ็ทเท็ต), สายลับอังกฤษ คูป (เทอเรนซ์ คูเปอร์) และ เดอะ ดีเทเนอร์ (ดาเลียห์ เลวี) ผู้อำนวยการสร้าง ชาร์ลส์ เค. เฟลด์แมน ได้สิทธิ์ในการสร้างภาพยนตร์เมื่อปี ค.ศ
สมเด็จพระเจ้ามเหนทระแห่งเนปาล

สมเด็จพระเจ้ามเหนทรพีรพิกรมศาหเทวะ เป็นพระมหากษัตริย์ของเนปาล ครองราชย์ระหว่าง 14 มีนาคม พ.ศ. 2498 — 31 มกราคม พ.ศ. 2515 สมเด็จพระเจ้ามเหนทรพีรพิกรมศาหเทวะ เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2463 ทรงเป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระเจ้าตริภูวนพีรพิกรมศาหเทวะ และ สมเด็จพระราชินีกานติแห่งเนปาล พระองค์ครองราชย์เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2498 แต่เป็นการครองราชย์เพียงในพระนาม อำนาจที่แท้จริงนั้นอยู่กับตระกูลรานาซึ่งสืบทอดตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ข้าราชการ และนายทหารมาตั้งแต่ปีพ.ศ. 2389 พระองค์จึงเปรียบเสมือนเชลยในพระราชวังนารายันหิติ พระองค์อภิเษกสมรสครั้งแรกกับสมเด็จพระราชินีอินทรราชยลักษมีเทวี มีพระราชโอรส 3 พระองค์ และพระราชธิดา 3 พระองค์ สมเด็จพระราชินีอินทรราชยลักษมีเทวีเสด็จสิ้นพระชนม์เมื่อปีพ.ศ
ออร์กัต บือยืกเคิกเทน

ออร์กัต บือยืกเคิกเทน (ตุรกี:Orkut Büyükkökten) เกิดเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1975 เป็นนักพัฒนาซอฟต์แวร์ชาวตุรกีผู้พัฒนาเครือข่ายบริการสังคม (orkut) ได้รับปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตร์ในสาขาวิชาคอมพิวเตอร์และสารสนเทศจากมหาวิทยาลัยบิลเกนต์ในอังการา บือยืกเคิกเทนได้รับปริญญาโท,เอกในสาขาวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ที่สแตนฟอร์ด งานวิจัยของเขาที่มหาวิทยาลัยมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาเว็บไซต์และค้นคว้าการสร้างประสิทธิภาพการใช้งานคอมพิวเตอร์สื่อสาร บือยืกเคิกเทนเข้ารับการทำงานให้กับชุมชนออนไลน์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000 ฤดูใบไม้ร่วง ปี ค.ศ. 2001 เขานำเสนอเครือข่ายสังคมของเขาชื่อ Club Nexus ให้กับสแตนฟอร์ดเพื่อเครือข่ายสังคมและการสื่อสารของนักศึกษาในมหาวิทยาลัย มันเป็นระบบที่สร้างขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการด้านเทคโนโลยีสื่อสาร ผ่านระบบเครือข่ายและการสื่อสารของชุมชนแบบออนไลน์ นักศึกษาสามารถใช้อีเมลส่งคำเชิญ, แชท, และโพสต์เหตุการณ์, แสดงการซื้อและขายสินค้า ตลอดถึงการค้นหาสำหรับผู้ที่มีความสนใจที่จะแสดงผลงานศิลปะของพวกเขาหรือโพสต์ข้อความผ่านคอลัมน์ การปฏิสังสันต์ดังกล่าวภายในไม่กี่เดือนของการเปิดตัวงานโครงข่ายสามารถดึงดูดนักศึกษากว่า 2,000 รายให้เข้าร่วมการพัฒนาการใช้งาน ต่อมา ออร์กัต บือยืกเคิกเทน พัฒนางานของเขาเพื่อสมาคมศิษย์เก่ามอบให้กับมหาวิทยาลัย เขากล่าวว่า “ ตัวเขาเองมีความใฝ่หาอย่างยิ่งที่จะเชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตเพื่อผู้ใช้ทั้งหมด เพื่อว่าพวกเขาเหล่านั้นจะสามารถเชื่อมโยงกัน และกระทำสิ่งอื่นๆ ที่เป็นไปได้ที่จะสร้างความแตกต่างสำหรับชีวิตของทุกคน ” เขาพัฒนาเครือข่ายทางสังคมและตัดสินใจร่วมงานกับกูเกิล (Google) บือยืกเคิกเทน ชอบการนวด การเต้นบอลรูม และช็อคโกแลต และชื่อของเขาก็เป็นชื่อผลิตภัณฑ์หนึ่งของกูเกิล (Orkut.com) Workshop Publications Journal Papers
ยูเรเนียม-238

ยูเรเนียม-238 (238U หรือ U-238) เป็นไอโซโทปกัมมันตรังสีของยูเรเนียม ไอโซโทปนี้สามารถพบได้ในธรรมชาติ ยูเรเนียม-238 ใช้เป็นวัสดุตั้งต้นให้แก่พลูโทเนียม-239 สามารถสลายด้วยวิธีการสลายตัวแอลฟา และ การสลายตัวเบต้าสองครั้ง ไอโซโทป 99.248 % ของยูเรเนียม-238 มีครึ่งชีวิต 1.41×1017 วินาที (4.468×109 ปี, หรือ 4.468 พันล้านปี). ยูเรเนียม-238 เป็นไอโซโทปที่ไม่เสถียรจึงสามารถสลายตัวต่อไปได้ หลังการสลายตัวแล้วจะให้ ทอเรียม-234 หรือ พลูโทเนียม-238ขึ้นอยู่กับรูปแบบของการสลายตัว แล้วก็มีการสลายตัวต่อไปเรื่อยๆ จนไปเป็น ตะกั่ว-206 หรือ ซีเรียม-140 ตารางด้านล่างนี้แสดงการสลายตัวของยูเรเนียม-238 จนไปถึง ตะกั่ว-206 บทความไอโซโทปนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่สถานีย่อย:เคมี
วัดศรีบูรพา

วัดศรีบูรพา ตั้งอยู่ที่ บ้านนาขาม หมู่ที่ 2 ตำบลนาขาม อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นชนิดวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่ก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2478 วัดศรีบูรพาตั้งเมื่อ พ.ศ. 2478 ตั้งอยู่ที่ บ้านนาขาม หมู่ที่ 2 ตำบลนาขาม อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ วัดศรีบูรพา ตั้งเมื่อ พ.ศ 2478
ปฏิทรรศน์อีกา

ปฏิทรรศน์อีกา (อังกฤษ: Raven paradox) หรือเคยเป็นที่รู้จักในชื่อ ปฏิทรรศน์ของเฮมเพล หรือ อีกาของเฮมเพล เป็นปฏิทรรศน์ที่ถูกเสนอโดย คาร์ล กุสตาฟ เฮมเพล นักปรัชญาวิทยาศาสตร์และตรรกศาสตร์ชาวเยอรมันในปี พ.ศ. 2483 ปฏิทรรศน์นี้ค่อนไปทางปรัชญาและมีข้อคิดเห็นที่แตกต่างกันในหมู่นักคิด เฮมเพลได้บรรยายเกี่ยวกับปฏิทรรศน์ในสมมติฐานที่ว่า: ถ้าพิจารณาในเชิงตรรกะและการสลับตำแหน่ง ประโยคนี้จะมีค่าเท่ากับ มันควรที่จะแน่ชัดแล้วว่าเมื่อ (2) เป็นจริง (1) ก็จะเป็นจริงด้วย และตรงข้ามกัน เมื่อ (2) เป็นเท็จ (เช่น ถ้าโลกที่เราอยู่อาศัยถูกคิดว่าไม่มีอะไรที่เป็นสีดำเลยแม้กระทั่งอีกา) (1) ก็ต้องเป็นเท็จด้วยเช่นเดียวกัน สองประโยคนี้จะสร้างความเท่ากันเชิงตรรกะ หลักฐานชิ้นนี้ช่วยสนับสนุนสมมติฐานที่ว่า อีกาทุกตัวมีสีดำ ความขัดแย้งของปฏิทรรศน์นี้จะเกิดขึ้นเมื่อเรานำกระบวนการนี้ไปใช้กับสภาวะใน (2) คน ๆ หนึ่งกำลังดูแอปเปิลเขียว เขาเห็นว่า: โดยการให้เหตุผลเดียวกัน หลักฐานชี้นนี้สนับสนุน (2) ทุก ๆ อย่างที่ไม่ใช่สีดำก็ไม่ใช่อีกา บทความปรัชญา หรือ นามธรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
วัดบูรพาภิรมย์

วัดบูรพาภิรมย์ ตั้งอยู่ที่ บ้านโนนสว่าง หมู่ที่ 6 ตำบลนาขาม อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นชนิดวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่ก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2484  "วัดบูรพาภิรมย์" ตั้งเมื่อ พ.ศ 2484 ตั้งอยู่ที่ บ้านโนนสว่าง หมู่ที่ 6 ตำบลนาขาม อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่ อาณาเขต ทิศเหนือ ประมาณ 5 เส้น จดถนนสาธารณประโยชน์ ทิศใต้ ประมาณ 5 เส้น 5 วา จดถนนสาธารณประโยชน์ ทิศตะวันออก ประมาณ 5 เส้น 5 วา จดถนนสาธารณประโยชน์ 7 วา จดถนนสาธารณประโยชน์ ทิศตะวันตก ประมาณ 9 เส้น จดถนนสาธารณประโยชน์ วัดบูรพาภิรมย์ ตั้งเมื่อ พ.ศ 2484 เดิมชื่อวัดป่าบูรพาภิรมย์ การบริหารการปกครอง มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ รูปที่หนึ่ง พระอธิการม้วน พ.ศ. 2484 - 2501 รูปที่สอง พระอธิการฉวี พ.ศ. 2514 - 2523 รูปที่สาม พระอธิการมี อาจาโร พ.ศ. 2524 - 2530 รูปที่สี่ พระอธิการจอม จุลฺลธมฺโม พ.ศ
เหมือนฝัน ประสานพานิช

ปัจจุบันไม่มีข้อความในหน้านี้ คุณสามารถค้นหาชื่อหน้านี้ในหน้าอื่น หรือค้นหาปูมที่เกี่ยวข้อง แต่คุณไม่มีสิทธิสร้างหน้านี้
แขวงไชยบุรี

ไชยบุรี หรือ ไซยะบูลี (ลาว: ໄຊຍະບູລີ, ไซยะบูลี) เป็นหนึ่งในแขวงของประเทศลาว ตั้งอยู่ทางตะวันตกสุดของประเทศ มีพื้นที่ติดกับประเทศไทยทางด้านจังหวัดเชียงราย, จังหวัดพะเยา, จังหวัดน่าน, จังหวัดอุตรดิตถ์, จังหวัดพิษณุโลก และจังหวัดเลย เคยเป็นส่วนหนึ่งของสยามก่อนการเสียดินแดนเมื่อปี พ.ศ. 2447 ซึ่งมีผลให้แขวงนี้ไปขึ้นกับอินโดจีนของฝรั่งเศส ไทยได้กลับคืนมาชั่วคราวในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อได้กลับคืนมาจึงตั้งเป็นจังหวัดลานช้าง แต่ต้องคืนกลับไปเหมือนเดิมหลังสงคราม เมื่อแขวงไชยบุรีกลับคืนไปเป็นของลาวอีกครั้ง จึงได้ตั้งชื่อว่า ไชยบุรี ซึ่งแปลว่า เมืองแห่งชัยชนะ ชัยชนะที่แขวงได้กลับคืนเป็นของลาวอีกครั้ง (แต่ก่อนไชยบุรีเป็นส่วนหนึ่งของแขวงหลวงพระบาง) จังหวัดลานช้าง ได้แบ่งการปกครองออกเป็น 6 อำเภอ ดังนี้ ภูมิประเทศทั่วไปของแขวงไชยบุรีเป็นภูเขาและที่ราบสูง ทางทิศตะวันตกมีต้นไม้ขึ้นหนาทึบเป็นที่ตั้งป่าสงวนแห่งชาติน้ำพูน ทางตะวันออกสุดที่แม่น้ำโขง มีน้ำตกหลายแห่ง เช่น นาข่า บ้านคำ ตาดเหือง ฯลฯ แต่ยังไม่มีถนนเข้าถึง น้ำตกที่มีถนนเข้าถึงสะดวกสบาย อยู่ใกล้ตัวเมือง และเป็นที่นิยมของชาวบ้านคือ ตาดแจว สูง 30 เมตร อยู่ห่างจากท่าเดื่อประมาณ 1 กิโลเมตร ไซยะบูลีมีเขตแดนติดกับประเทศไทยยาว 645 กิโลเมตร ชาวพื้นเมืองอาทิ ไทยทรงดำ หรือ ชาวไทดำ ไทลื้อ ขมุ ขฉิ่น กรี อาข่า ม้ง และ มลาบรี จึงมีการอพยพข้ามไปมาระหว่างสองประเทศ เป็นแขวงที่มีการทำไม้ซุงมากจึงมีช้างงานมากที่สุดในประเทศ โดยทั่วไปมีสภาพภูมิอากาศคล้ายคลึงกับสภาพภูมิอากาศของจังหวัดน่านและจังหวัดอุตรดิตถ์ของประเทศไทย มีปริมาณฝนน้อยกว่าทั้ง 2 จังหวัด แต่ในฤดูหนาวจะมีอากาศที่หนาวเย็นกว่า ภูมิอากาศร้อนสะวันนา ในบางพื้นที่ในเขตตัวเมืองจะมีอากาศร้อนกว่าแถบภูเขา ในแถบภูเขาจะมีอากาศเย็นตลอดทั้งปี ในเขตเทือกเขาหลวงพระบางทางทิศตะวันตกจะหนาวมากกว่าในเมือง ในภูมิภาคย่านภูเขาที่อยู่ติดกับพรมแดนประเทศไทยยังเป็นป่าไม้สมบูรณ์อยู่มาก มีไม้สักและไม้มีค่าอื่น ๆ ทางแถบพื้นที่ภาคกลางและภาคใต้ของแขวง ส่วนในภาคเหนือของแขวงมีแร่ธาตุสำคัญ เช่น ถ่านลิกไนต์ ทองคำ ทองแดง และ แมงกานีส เป็นต้น และมีการอุตสาหกรรมเหมืองหินแกรนิตในภาคใต้ของแขวง เส้นทางถนนติดต่อระหว่างเมืองในภาคเหนือกับภาคใต้ของแขวงและเชื่อมต่อกับแขวงหลวงพระบาง รวมทั้งเส้นทางถนนเชื่อมต่อกับจังหวัดน่านของประเทศไทย นอกจากถนนสายหลักที่เชื่อมเมืองต่าง ๆ แล้ว ถนนสายรองอื่น ๆ ยังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างและปรับปรุง หรือเป็นถนนในโครงการที่กำหนดแผนจะก่อสร้างทั่วทั้งแขวง อย่างไรก็ตามถนนสายหลักก็ยังต้องได้รับการปรับปรุงให้เรียบร้อยสมบูรณ์ เพื่อให้สามารถใช้สัญจรไปมาได้ตลอดปี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฤดูฝน นอกจากการคมนาคมทางบกโดยทางถนนแล้ว แขวงไชยบุรีสามารถเดินทางเชื่อมต่อกับเมืองและแขวงอื่น ๆ ได้โดยทางน้ำ ซึ่งสามารถเดินทางได้โดยทางเรือโดยสารตามลำแม่น้ำ โดยเฉพาะลำแม่น้ำโขง ทั้งนี้เนื่องจากแขวงไชยบุรีมีพื้นที่ติดกับแม่น้ำโขงเป็นระยะทางนับได้หลายร้อยกิโลเมตร การคมนาคมทางอากาศ โดยทางเครื่องบินก็สามารถเดินทางเชื่อมต่อกับแขวงเวียงจันทน์ได้โดยมีสนามบินที่เมืองไชยบุรีและเมืองแก่นท้าว และมีเที่ยวบินประจำเดินทางติดต่อกับนครหลวงเวียงจันทน์ได้ แต่ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับจำนวนผู้โดยสารซึ่งเป็นปัจจัยประกอบสำคัญของเที่ยวบิน จุดผ่อนปรนชายแดนสองแควอยู่ที่อำเภอสองแคว จังหวัดน่าน ด่านชายแดนถาวรไทย-ลาว ห้วยโก๋น - น้ำเงิน อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดน่าน ด่านท่าลี่ เชื่อมต่อระหว่างเมืองแก่นท้าว และอำเภอท่าลี่ จังหวัดเลย บทความเกี่ยวกับสถานที่ในประเทศลาวนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
แขวงจำปาศักดิ์

จำปาศักดิ์ หรือ จำปาสัก (ลาว: ຈໍາປາສັກ) เป็นแขวงหนึ่งของประเทศลาว ตั้งอยู่ทางตอนใต้สุดของประเทศ ติดชายแดนประเทศไทยและประเทศกัมพูชา มีนคร​ปากเซเป็นเมืองหลักของแขวง ถือเป็นศูนย์กลางการเมืองการปกครองและเศรษฐกิจ รวมไปถึงการท่องเที่ยวของลาวตอนใต้ เป็นบริเวณที่มีความอุดมสมบูรณ์ เนื่องจากมีแม่น้ำโขงไหลผ่านกลางและเกิดเกาะแก่งเป็นจำนวนมากจนได้ชื่อว่า "ดินแดนสี่พันเกาะ" แขวงจำปาศักดิ์เป็นพื้นที่ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์มาตั้งแต่สมัยโบราณ อาณาจักรจำปาศักดิ์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรล้านช้างในเวลาต่อมา และมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ทั้งไทยและลาว โดยมีสงครามหลายครั้งทั้งในและรอบ ๆ จำปาศักดิ์ แขวงจำปาศักดิ์จึงมีมรดกทางวัฒนธรรมหลงเหลืออยู่มากมาย ถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของประเทศลาว โดยเฉพาะมรดกโลกปราสาทหินวัดพู นอกจากนี้ แขวงจำปาศักดิ์ยังมีแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่มีชื่อเสียงเป็นจำนวนมาก เช่น น้ำตกคอนพะเพ็ง น้ำตกหลี่ผี น้ำตกผาส้วม เป็นต้น อาณาจักรจำปาศักดิ์เกิดขึ้นหลังจากอาณาจักรฟูนานเสื่อมสลายลง ชาวลาวได้ย้ายถิ่นเข้ามาสร้างบ้านเรือนในแถบนี้ เกิดเป็นเมืองใหม่นามว่า จำปานครบุรีศรี หรือ จำปานคร ปรากฏชื่อในพงศาวดารเขมรว่า สยัมภูปุระ[ต้องการอ้างอิง]​ เมื่อถึงรัชสมัยพระเจ้าฟ้างุ้ม ได้ทรงรวบรวมเมืองต่าง ๆ ของลาวเข้ามาเป็นอาณาจักรเดียวกันชื่อว่าอาณาจักรล้านช้าง มีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองหลวงพระบาง แต่เมื่อพระเจ้าฟ้างุ้มสิ้นพระชนม์ อาณาจักรล้านช้างเริ่มตกต่ำลงเพราะสงครามแย่งชิงอำนาจและการก่อกบฏต่าง ๆ นานนับร้อยปี จนถึง พ.ศ. 2063 พระเจ้าโพธิสารราชขึ้นครองราชย์และได้รวบรวมแผ่นดินเป็นปึกแผ่นอีกครั้ง ต่อมาพระโอรสคือพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชได้ย้ายเมืองหลวงของอาณาจักรล้านช้างมาอยู่ที่กรุงศรีสตนาคนหุต (เวียงจันทน์) เพื่อหลีกเลี่ยงอิทธิพลของอาณาจักรตองอู อาณาจักรล้านช้างมีความเจริญมา 200 ปีเศษก็เริ่มอ่อนแอลง หัวเมืองต่างๆ แตกออกเป็น 3 ฝ่าย คือ อาณาจักรหลวงพระบาง อาณาจักรเวียงจันทน์ และอาณาจักรจำปาศักดิ์ ตรงกับสมัยกรุงธนบุรีของสยาม ขณะนั้น สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชระแวงว่าลาวจะร่วมมือกับพม่ายกทัพมาตี จึงโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก (รัชกาลที่ 1) ยกทัพไปตีลาวทั้ง 3 อาณาจักรตกเป็นเมืองขึ้นของสยามนานถึง 114 ปี จนถึงปี พ.ศ. 2436 ในสมัยรัชกาลที่ 5 ภายหลังวิกฤตการณ์ ร.ศ. 112 ดินแดนลาวฝั่งซ้ายของแม่น้ำโขงรวมทั้งแขวงจำปาศักดิ์บางส่วนตกอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส ขณะที่ดินแดนฝั่งขวาของแม่น้ำโขงบริเวณเมืองจำปาศักดิ์ ซึ่งเดิมขึ้นอยู่กับมณฑลอุบลตกอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสในเวลาต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2447[ต้องการอ้างอิง] ช่วง พ.ศ. 2484 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 หลังจากกรณีพิพาทอินโดจีน ประเทศไทยได้รับดินแดนอินโดจีนฝรั่งเศสบางส่วนคืนจากฝรั่งเศส โดยนำท้องที่การปกครองเมืองจำปาศักดิ์ในสมัยรัชกาลที่ 5 รวมไปถึงดินแดนประเทศกัมพูชาปัจจุบัน ได้แก่พื้นที่ส่วนหนึ่งของจังหวัดสตึงแตรงและพื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดพระวิหาร ยกขึ้นเป็นจังหวัดนครจัมปาศักดิ์ โดยมีเจ้ายุติธรรมธร (หยุย ณ จำปาศักดิ์) เป็นผู้ครองนคร แต่เมื่อสงครามสิ้นสุด ไทยในฐานะผู้แพ้สงครามต้องส่งดินแดนดังกล่าวคืนให้แก่ฝรั่งเศส ต่อมาเมื่อประเทศลาวได้รับเอกราชจากฝรั่งเศสเมื่อปี พ.ศ
ไข่นกกระทา

ไข่นกกระทา เป็นไข่ของนกประเภทนกคุ่มหรือนกกระทา มีลักษณะคล้ายกับไข่ไก่ แต่มีขนาดเล็กกว่ามากและมีจุดเด่นคือ มีจุดแต้มหรือลายประสีต่าง ๆ บนเปลือกไข่อันเป็นสีตามธรรมชาติ ที่ธรรมชาติสร้างไว้สำหรับให้หลบซ่อนจากสัตว์กินเนื้อที่จะมาขโมยไข่ไปกิน ไข่นกกระทามีความสำคัญต่อมนุษย์ในฐานะเป็นอาหารเช่นเดียวกับไข่ไก่หรือไข่เป็ด ได้รับความนิยมไปทั่วโลกทั้งอเมริกาเหนือ ยุโรปตะวันตก หรือเอเชีย ในอาหารญี่ปุ่น จะปรุงดิบหรือปรุงสุกในซุชิเป็นทะมะโกะ และพบได้ในกล่องอาหารมื้อกลางวัน ในอาหารจีน ไข่กระทาก็นิยมใส่ในกระเพาะปลา ในเวียดนามและประเทศไทย ไข่นกกระทาสามารถปรุงเป็นขนมหรืออาหารรับประทานเล่นที่สามารถซื้อได้ตามริมทางเท้า ไข่นกกระทาหนึ่งฟองจะให้ปริมาณพลังงาน 15–17 กิโลแคลอรี ซึ่งนับว่าใกล้เคียงกับไข่ไก่เมื่อเทียบในปริมาณเท่ากัน (100 กรัม)[ต้องการอ้างอิง] มีโปรตีน 13.3 (กรัม) ไขมัน 12.0 (กรัม) แคลเซียม 153 (มิลลิกรัม) เหล็ก 3.5 (มิลลิกรัม) คอเลสเตอรอล 508 (มิลลิกรัม) ซึ่งเหมาะสำหรับเด็กหรือผู้ที่มีอายุไม่เกิน 35 ปี
สถาบันวิจัยและพัฒนาพื้นที่สูง (องค์การมหาชน)

สถาบันวิจัยและพัฒนาพื้นที่สูง (องค์การมหาชน) หรือ สวพส. (อังกฤษ: Highland Research and Development Institute (Public Organization)) เป็นหน่วยงานของรัฐ ประเภทองค์การมหาชน มีสำนักงานตั้งอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันวิจัยและพัฒนาพื้นที่สูง (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2548 ให้ความหมายของพื้นที่สูงว่า "พื้นที่ที่เป็นภูเขา หรือพื้นที่ที่มีความสูงกว่าระดับน้ำทะเลห้าร้อยเมตรขึ้นไป หรือพื้นที่ที่อยู่ระหว่างพื้นที่สูงตามที่คณะกรรมการกำหนด" พื้นที่สูงในประเทศไทยครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 67.22 ล้านไร่ คิดเป็นร้อยละ 53 ของพื้นที่ 20 จังหวัด ได้แก่ เชียงใหม่ เชียงราย แม่ฮ่องสอน พะเยา ลำพูน แพร่ น่าน ลำปาง ตาก เพชรบูรณ์ พิษณุโลก เลย สุโขทัย กำแพงเพชร กาญจนบุรี อุทัยธานี สุพรรณบุรี ราชบุรี ประจวบคีรีขันธ์ และเพชรบุรี พื้นที่ตั้งชุมชนบนที่สูงส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ป่าต้นน้ำลำธาร ประมาณร้อยละ 88 ของหมู่บ้านมีการคมนาคมยากลำบาก ทำให้หน่วยงานของรัฐเข้าไปดำเนินงานบนพื้นที่สูงได้ไม่ทั่วถึง นอกจากนี้พื้นที่สูงยังคงมีปัญหาการทำไร่เลื่อนลอย และการบุกรุกทำลายป่าอย่างต่อเนื่อง ในเชิงสังคม ประชากรบนพื้นที่สูงประกอบด้วยชาวเขาเผ่าต่าง ๆ 15 เผ่า มีจำนวนประชากรประมาณ 1,070,354 คน (ประมาณ 270,886 ครัวเรือน) ใน 4,205 กลุ่มบ้านใน 20 จังหวัด (สถาบันวิจัยและพัฒนาพื้นที่สูง, 2561) โดยส่วนใหญ่จะกระจายอยู่ในจังหวัดภาคเหนือ 13 จังหวัด จำนวน 851,282 คน หรือร้อยละ 88.22 ของประชากรชาวเขาทั้งประเทศ โดยจังหวัดเชียงใหม่มีชาวเขามากที่สุด จำนวน 244,291 คน (ร้อยละ 25.31) รองลงมาคือจังหวัดตากและจังหวัดเชียงราย มีจำนวน 130,065 คน และ 130,054 คน ตามลำดับ (ร้อยละ 13.47) สถาบันวิจัยและพัฒนาพื้นที่สูง (องค์การมหาชน) จัดตั้งขึ้นเนื่องจากรัฐบาลมีนโยบายที่จะสนับสนุนงานโครงการหลวงและขยายผลงานโครงการหลวงในการพัฒนาเศรษฐกิจสังคมและสิ่งแวดล้อมบนที่สูงของประเทศไทยให้เกิดผลสัมฤทธิ์อย่างยั่งยืน โดยมีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันวิจัยและพัฒนาพื้นที่สูง (องค์การมหาชน) มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 15 ตุลาคม 2548 เพื่อเป็นกระบวนการและกลไกในการเสริมสร้างงานวิจัยและพัฒนา เพื่อให้ได้มาซึ่งนวัตกรรม การเสริมสร้างและการรักษาภูมิปัญญาท้องถิ่น การเก็บรักษาคุณค่าของความหลากหลายทางชีวภาพ การถ่ายทอดองค์ความรู้จากโครงการหลวง และการผสมผสานกับภูมิปัญญาท้องถิ่น การเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชนบนพื้นที่สูง ตลอดจนส่งเสริมการมีส่วนร่วมในการฟื้นฟู ป่าต้นน้ำลำธาร รวมทั้งการแลกเปลี่ยนทางวิชาการในระดับนานาชาติเพื่อ ให้เกิดการพัฒนาองค์ความรู้และนวัตกรรม ในอันที่จะก่อให้เกิดประโยชน์ให้แก่ประเทศชาติได้กว้างขวางมากยิ่งขึ้น ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันวิจัยและพัฒนาพื้นที่สูง (องค์การมหาชน) (ฉบับที่ 2) เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน 2552 ขยายวัตถุประสงค์ให้สามารถบริหารจัดการสวนเฉลิมพระเกียรติฯ ราชพฤกษ์ 2549 ซึ่งเป็นพื้นที่จัดงานมหกรรมพืชสวนโลก เนื่องในวโรกาสเฉลิมฉลองครองราชย์ 60 ปี และเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา และเมื่อวันที่ 23 มกราคม 2553 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามสวนแห่งนี้ว่า อุทยานหลวงราชพฤกษ์ และต่อมาสำนักราชเลขาธิการแจ้งชื่อภาษาอังกฤษว่า "Royal Park Rajapruek" สนับสนุนและรักษาซึ่งพันธกิจของโครงการหลวงในการวิจัยและพัฒนา เผยแพร่และสร้างเครือข่ายองค์ความรู้ของการพัฒนาพื้นที่สูงอย่างยั่งยืน ประกอบด้วย
เจ้าจอมทับทิม ในรัชกาลที่ 4 (ณ นคร)

เจ้าจอมทับทิม ในรัชกาลที่ 4 เป็นธิดาคนหนึ่งของพระยาเสนานุชิต (นุช ณ นคร) และเป็นเจ้าจอมในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระยาเสนานุชิต (นุช ณ นคร) นั้นเป็นบุตรของเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย) ท่านเป็นผู้ว่าราชการเมืองตะกั่วป่าในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ครั้นเมื่อถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงได้ถวายธิดาเข้าราชการเป็นเจ้าจอม เจ้าจอมทับทิมเป็นพี่น้องกับเจ้าจอมเขียน ในรัชกาลที่ 4 ซึ่งเป็นธิดาพระยาเสนานุชิต (นุช ณ นคร) อีกคนหนึ่งที่ถวายตัวเป็นเจ้าจอมในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พอร์ตมอร์สบี

พอร์ตมอร์สบี (อังกฤษ: Port Moresby; ตอกปีซิน: Pot Mosbi) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของปาปัวนิวกินี ตั้งอยู่ริมชายฝั่งอ่าวปาปัว ชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะนิวกินี จากสำมะโน ค.ศ. 2011 พอร์สมอร์สบีมีประชากร 364,145 คน ส่วนจำนวนประมาณการอย่างไม่เป็นทางการใน ค.ศ. 2020 จัดให้มี 383,000 คน พื้นที่ของเมืองนั้นแต่เดิมนั้นมีชาวโมตู-กอยบาบูอาศัยอยู่หลายศตวรรษ ได้รับการสำรวจครั้งแรกจากชาวยุโรปในปี ค.ศ. 1873 โดยกัปตันมอร์สบี ชื่อของเมืองตั้งชื่อเป็นเกียรติให้กับพ่อของเขา พลเรือเอก เซอร์แฟร์แฟกซ์ มอร์สบี จากการสำรวจเมืองในโลกโดย Economist Intelligence Unit (EIU) เมืองพอร์ตมอร์สบีถือเป็นหนึ่งในเมืองที่มีความน่าอยู่น้อยที่สุด (อันดับ 137 จาก 140 เมือง) เมืองนี้ยังเป็นเจ้าภาพการประชุมเอเปคในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2018 แต่ก็มีความกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของงาน เนื่องจากเมืองหลวงมีชื่อเสียด้านอาชญากรรมอย่างรุนแรง พอร์ตมอร์สบีมีสภาพภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนาเขตร้อน (Köppen: Aw) ซึ่งมีอุณหภูมิคงที่ทั่วทั้งปี ปริมาณน้ำฝนที่พอร์สมอร์สบีรายปีโดยเฉลี่ยอยู่ที่มากกว่า 1,000 มิลลิเมตร หรือ 39.37 นิ้ว ทำให้เป็นสถานที่ที่แหงแล้งที่สุดในนิวกินี ฤดูฝนเกิดในช่วงธันวาคมถึงพฤษภาคม ส่วนช่วงที่เหลืออยู่ในฤดูแล้ง เนื่องจากลมค้าทางตะวันออกเฉียงใต้พัดขนานไปกับชายฝั่ง และเมืองนี้ล้อมรอบไปด้วยภูเขาสูง อุณหภูมิสูงเฉลี่ยอยู่ที่ 28 ถึง 32 องศาเซลเซียส (82.4 ถึง 89.6 องศาฟาเรนไฮต์) ขึ้นอยู่กับช่วงเวลา ในขณะที่อุณหภูมิต่ำโดยเฉลี่ยแทบไม่ค่อยมีความแตกต่าง โดยอยู่ในช่วง 23 องศาเซลเซียส (73