nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
สุปาณี พุกสมบุญ

สุปาณี พุกสมบุญ (13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 – 13 สิงหาคม พ.ศ. 2563) ชื่อเล่น เจี๊ยบ นักร้องยุคต้นของวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ และ วงดนตรีสุนทราภรณ์ เจ้าของฉายา "เสียงมีดกรีดสังกะสี" ด้วยเสียงที่เล็กและแหลมมากจนเป็นเอกลักษณ์ และเป็นนักร้องต้นฉบับเพลงมองอะไร บ้านใกล้เรือนเคียง (บ้านเรือนเคียงกัน) ที่มีชื่อเสียงมากจนกระทั่งถึงปัจจุบัน สุปาณี พุกสมบุญ มีชื่อเดิมว่า "ปกิต พุกสมบุญ" เกิดเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 ที่บ้านหม้อ จังหวัดพระนคร มีชื่อเล่นว่า เจี๊ยบ ซึ่งครูเวส สุนทรจามร เป็นคนตั้งให้ เริ่มต้นการศึกษาด้านนาฏศิลป์ด้วยการเข้าไปฝึกรำละครในวังหลวง ท่าเตียน และเคยได้แสดงที่โรงละครสวนมิสกวัน จนกระทั่งกรมมหรสพถูกยุบแล้วโอนย้ายไปอยู่กับกรมศิลปากร จึงได้ออกมาเรียนที่โรงเรียนบำรุงวิทยา หลังกรมโฆษณาการ ร่วมรุ่นกับเลิศ ประสมทรัพย์ และ สมพงษ์ ทิพยะกลิน จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เมื่อ พ.ศ. 2482 โดยก่อนหน้านี้ได้ศึกษาอยู่ที่โรงเรียนหุตะวนิชแล้ว ในช่วงนี้สุปาณีได้ไปอัดแผ่นเสียงเพลงกสิกร ประกอบภาพยนตร์เรื่องหนามรัก ของทิดเขียว (สิน สีบุญเรือง) นับได้ว่าเป็นเพลงแรกที่ได้บันทึกเสียง สุปาณี พุกสมบุญ ถึงแก่กรรมอย่างสงบด้วยโรคชราเมื่อวันพฤหัสบดี ที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2563 เวลา 11.00 นาฬิกา สิริอายุ 96 ปี 6 เดือน สุปาณี พุกสมบุญเริ่มต้นชีวิตการทำงานครั้งแรกเป็นแคชเชียร์ที่ร้านผลิตผลไทย ตรงข้ามศาลาเฉลิมกรุง เนื่องจากในขณะนั้นไม่รู้สึกว่าการรับราชการเป็นงานที่เหมาะกับตนเองนัก เมื่ออายุ 14 ปี ในระยะนั้นสมจิตร เที่ยงธรรม ได้มาชักชวนให้เข้าร่วมประกวดนางงามรัฐธรรมนูญหรือปัจจุบันคือ นางสาวไทยในปีนั้นสว่างจิตต์ คฤหานนท์ (คุณหญิงสว่างจิตต์ หงสกุลในปัจจุบัน) ได้เป็นนางงามรัฐธรรมนูญ สุปาณีจึงตกรอบ ในครั้งนั้นได้รู้จักกับพรพรรณ วรรณมาศ นักแสดงละครวิทยุคณะจารุกนกที่เข้าประกวดในครั้งนั้นด้วย (พรพรรณ วรรณมาศ เป็นมารดาของไพโรจน์ สังวริบุตร) สำหรับชีวิตการร้องเพลงในวงดนตรีกรมโฆษณาการนั้น สุปาณีได้รับการชักชวนจากสรรพสิริ วิรยศิริ ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ข่าวต่างประเทศของกรมโฆษณาการในขณะนั้น ได้มาชักชวนสุปาณีให้เข้าไปทำงานที่กรมโฆษณาการ โดยในขณะนั้นมีนักร้องอยู่เพียง 2 คน คือ นางสาวจุรี โมรากุล (มัณฑนา โมรากุล) และนางสาวรุจี อุทัยกร เมื่อ พ
บักกุ๊ดเต๋

บักกุ๊ดเต๋ (มลายู: Bak kut teh; จีน: 肉骨茶; เป่อ่วยยี: bah-kut-tê; ฮกเกี้ยน: บ้ากุ๊ดเต๋) เป็นแกงแบบจีนฮกเกี้ยนและจีนแต้จิ๋วที่นิยมรับประทานในมาเลเซีย ไต้หวัน สิงคโปร์ จีน (เช่น ฝูเจี้ยน แต้ซัว) และบางเมืองในประเทศเพื่อนบ้าน อย่างเช่น บาตัมในอินโดนีเซีย และอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา กระบี่ และภูเก็ตในไทย ชื่อบักกุ๊ดเต๋แปลตามตัวอักษรได้ว่า "เนื้อกระดูกและน้ำชา"  โดยทั่วไปจะประกอบด้วยซี่โครงหมูอ่อนตุ๋นในน้ำต้มสมุนไพรและเครื่องเทศ (ได้แก่ โป๊ยกั้ก อบเชย กานพลู ตังกุย เมล็ดยี่หร่า และกระเทียม) เป็นเวลาหลายชั่วโมง อาจมีส่วนประกอบอื่นเพิ่มเติมอย่างเครื่องในสัตว์ เห็ดชนิดต่าง ๆ ผักกาด เต้าหู้แห้ง หรือเต้าหู้ทอด และอาจมีสมุนไพรจีนอื่น ๆ เช่น yu zhu (เหง้าของ Solomon's Seal) และ ju zhi (ผล buckthorn) ที่ทำให้น้ำแกงมีรสหวานมากขึ้นและเข้มข้นขึ้นเล็กน้อย ระหว่างปรุงจะเติมซีอิ๊วขาวและดำลงในน้ำแกง มีผักชีสับหรือหอมเจียวเป็นเครื่องตกแต่ง เชื่อกันว่า บักกุ๊ดเต๋เริ่มนำเข้าไปในมลายูเมื่อศตวรรษที่ 19 โดยคนงานชาวจีนจากกวางตุ้ง เฉาชั่น หรือฝูเจี้ยน ปกติแล้ว บักกุ๊ดเต๋จะรับประทานกับข้าวหรือก๋วยเตี๋ยว (บางครั้งอาจทำเป็นน้ำก๋วยเตี๋ยว) และมักจะมีปาท่องโก๋ไว้จุ่มกับน้ำแกง ใช้ซีอิ๊ว (ปกติจะใช้ซีอิ๊วขาว แต่อาจใช้ซีอิ๊วดำในบางครั้ง) เป็นเครื่องปรุงรสพร้อมกับพริกขี้หนูและกระเทียมสับ และมีเครื่องดื่มเป็นชาจีน (ชาทีกวนยินเป็นที่นิยมมากในพื้นที่ เคลังวัลเลย์ ในมาเลเซีย) ซึ่งเชื่อกันว่าจะช่วยเจือจางหรือละลายไขมันจำนวนมากในเนื้อหมู โดยทั่วไปแล้ว บักกุ๊ดเต๋ นิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า ความจริงแล้ว มีรายงานว่าบักกุ๊ดเต๋เป็นอาหารที่ช่วยเสริมจากความขาดแคลนอาหารและบำรุงสุขภาพของคนงานท่าเรือ กล่าวกันว่ามีต้นกำเนิดจากเมืองเฉวียนโจวในมณฑลฝูเจี้ยน หรือจากเฉาชั่น ซึ่งยังคงมีผู้รับประทานอยู่ในปัจจุบัน แล้วนำเข้ามายังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พร้อมกับชาวจีนโพ้นทะเล แต่ตามเรื่องราวที่เป็นไปได้มากที่สุดนั้น บักกุ๊ดเต๋คิดขึ้นมาโดยชาวจีนชั้นสูงคนหนึ่งจากเมืองเฉวียนโจวในมณฑลฝูเจี้ยน สูตรลับถูกส่งต่อสู่เพื่อนซึ่งต่อมาเดินทางสู่เมือง เคลัง และเป็นคนแรกที่ปรุงบักกุ๊ดเต๋เพื่อจำหน่าย ซึ่งต่อมากลายเป็นอาหารที่มีชื่อเสียงแล้วถูกเลียนแบบและปรับปรุงหลายครั้ง ดังนั้นตามเรื่องราวนี้จึงถือว่าชาวฮกเกี้ยนเป็นผู้คิดค้นบักกุ๊ดเต๋ ต่อมาชาวแต้จิ๋วได้นำบักกุ๊ดเต๋ไปปรุงในแบบของตนเอง ข้อแตกต่างที่มองเห็นได้ระหว่างบักกุ๊ดเต๋แบบฮกเกี้ยนกับแบบแต้จิ๋วคือ แบบฮกเกี้ยนจะใช้ซีอิ๊วดำและน้ำแกงมีสีเข้มกว่า ซึ่งความแตกต่างนี้ขึ้นอยู่กับการรับรสของแต่ละวัฒนธรรม บักกุ๊ดเต๋มีหลากหลายรูปแบบตามวิธีปรงที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมย่อยต่าง ๆ ในจีน ในสิงคโปร์มี บักกุ๊ดเต๋ถึงสามแบบ แบบที่พบได้มากที่สุดคือแบบแต้จิ๋ว น้ำแกงมีสีอ่อนแต่ใส่พริกไทยมาก แบบฮกโหล (ฮกเกี้ยน) จะใส่ซีอิ๊วมาก ทำให้น้ำแกงมีสีเข้ม และแบบกวางตุ้ง จะใส่สมุนไพรเพื่อให้มีรสชาติเข้มข้น ชิกกุ๊ดเต๋ เป็นบักกุ๊ดเต๋แบบหนึ่งที่ใช้เนื้อไก่แทนเนื้อหมูทำให้มีไขมันน้อยกว่า ซึ่งใช้เป็นอาหารฮาลาลสำหรับชาวมุสลิมที่ไม่รับประทานเนื้อหมูได้ เมื่อ พ.ศ. 2542 เกิดการระบาดของไวรัสนิปาห์ในมาเลเซีย ผู้ประกอบการหลายรายกลัวว่าเนื้อหมูจะมีไวรัส จึงเปลี่ยนไปใช้เนื้อสัตว์ทะเล เนื้อไก่ หรือไม่ใส่เนื้อสัตว์เลย (มังสวิรัติ) ซึ่งบางแบบยังคงมีในรายการอาหารในร้านอาหารบางแห่งในปัจจุบัน
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์มีเนีย

สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์มีเนีย (อาร์มีเนีย: Հայկական Սովետական Սոցիալիստական Հանրապետություն, รัสเซีย: Армя́нская Сове́тская Социалисти́ческая Респу́блика) เป็นหนึ่งใน 15 สาธารณรัฐองค์ประกอบ (constituent republic) ของสหภาพโซเวียต ตั้งอยู่ในภูมิภาคคอเคซัสใต้ของทวีปยูเรเซีย สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์มีเนียก่อตั้งขึ้นในเดือนพฤศจิกายน 1920 หลังจากที่สหภาพโซเวียตเข้ายึดครองสาธารณรัฐอาร์มีเนียที่ 1 ได้ และได้รับเอกราชอีกครั้งในปี 1991 เมื่อสหภาพโซเวียตล่มสลาย บางครั้งเรียกว่าสาธารณรัฐอาร์มีเนียที่ 2 หลังจากสาธารณรัฐอาร์มีเนียที่ 1 ถูกยึดครอง ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์มีเนียเปลี่ยนจากเขตอุตสาหกรรมเกษตรกรรมที่สำคัญเป็นศูนย์กลางการผลิตที่สำคัญในขณะที่ประชากรเกือบสี่เท่าจาก 880,000 คนในปี 1926 เพื่มขึ่นเป็น 3.3 ล้านคนในปี 1989 เนื่องจากการเติบโตตามธรรมชาติและการหลั่งไหลของผู้รอดชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์เมเนียจำนวนมากและลูกหลานของพวกเขา ในวันที่ 23 สิงหาคม 1990 สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์มีเนียถูกเปลี่ยนชื่อสาธารณรัฐอาร์เมเนียหลังจากประกาศอธิปไตยเหนือกฎหมายของสหภาพโซเวียต แต่ยังคงอยู่ในสหภาพโซเวียตจนกระทั่งประกาศอิสรภาพอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 21 กันยายน 1991 การประกาศเอกราชจากสหภาพโซเวียตได้รับการยอมรับเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 1991 เมื่อสหภาพโซเวียตล่มสลาย หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียตรัฐยุคหลังโซเวียตของอาร์มีเนียยังคงมีอยู่จนกระทั่งมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ของอาร์มีเนียในปี 1995 บทความสหภาพโซเวียตนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
แผนแม่บทเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ฉบับที่ 2)

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
นิจิเร็นชู

นิจิเร็นชู (ญี่ปุ่น: 日蓮宗; โรมาจิ: Nichiren-shū) เป็นนิกายหนึ่งของศาสนาพุทธมหายาน นิกายนิจิเร็ง ที่ถูกตั้งขึ้นโดยศิษย์ของพระนิจิเร็ง นิกายนี้เป็นที่รู้จักในทางนานาชาติน้อยกว่า นิจิเร็นโชชู ในทางนานาชาติ นิจิเร็นชู จะหมายถึง นิกายสายคุอนจิ นิกายนิจิเร็นชู ไม่ยอมรับที่ นิจิเร็นโชชู อ้างว่าพระนิจิเร็งได้แต่งตั้ง พระนิกโก ให้เป็นผู้สืบทอดของท่านอย่างถูกต้อง แม้ว่าพระนิกโคเองเดิมทีจะเป็นสหายของพระสงฆ์อาวุโสที่เป็นผู้ก่อตั้งนิกายนิจิเร็นชูก็ตามที นิกายนี้เชื่อว่า พระพุทธะที่ปรากฏในคัมภีร์สัทธรรมปุณฑริกสูตรคือ พระศากยมุนีพุทธเจ้า ไม่ใช่ พระนิจิเร็ง อย่างที่นิจิเร็นโชชูกล่าวอ้าง โดยเชื่อว่า พระนิจิเร็งนั้นเป็นเพียง พระโพธิสัตว์โจเกียว หรือ พระวิศิษฐ์จาริตรโพธิสัตว์ มาปรากฏตัวตามคำพยากรณ์ในสัทธรรมปุณฑริกสูตรบทที่ 21 ที่มาทำหน้าที่เผยแผ่คำสอนหลังการปรินิพพานของพระศากยมุนีพุทธเจ้าเท่านั้น นิจิเร็นชูเคารพ พระนิจิเร็ง ในฐานะที่เป็น พระโพธิสัตว์ ไม่ใช่ในฐานะ พระพุทธเจ้าเหมือนที่นิจิเร็นโชชูเชื่อ โดยเชื่อว่า พระนิจิเร็งนั้นเป็นเพียง พระโพธิสัตว์โจเกียว หรือ พระวิศิษฐ์จาริตรโพธิสัตว์ มาปรากฏตัวตามคำพยากรณ์ในสัทธรรมปุณฑริกสูตรบทที่ 21 ที่มาทำหน้าที่เผยแผ่คำสอนหลังการปรินิพพานของพระศากยมุนีพุทธเจ้าเท่านั้น โดยนิกายนี้จะเคารพว่า พระนิจิเร็ง เป็นทูตของพระพุทธเจ้า แต่ยังคงเชื่อว่า พระพุทธะแท้จริงนั้นคือ พระศากยมุนีพุทธเจ้า อยู่และไม่ได้กล่าวว่า พระนิจิเร็งนั้นสำคัญกว่า พระศากยมุนี จึงกล่าวขนานนามท่านเป็น นิจิเร็นโชนิง เท่านั้น ความแตกต่างอีกข้อคือ นิกายนี้จะนับถือและปฏิบัติตาม บทธรรมนิพนธ์ของพระนิจิเร็ง ซึ่งเป็นจดหมายที่ท่านเขียนถึงลูกศิษย์ต่างๆ เพียงบางฉบับเท่านั้น โดยกล่าวว่าจะเลือกเฉพาะบทธรรมนิพนธ์ที่เห็นว่าแท้จริง และเห็นจริงเท่านั้นซึ่งแตกต่างจากนิจิเร็นโชชู ข้อแตกต่างอีกประการหนึ่งก็คือ ในเรื่องการปฏิบัติเช่น การสวดบทธรรสารถัต "นัมเมียวโฮเร็งเงเคียว" และสิ่งสักการระบูชาอย่างโงะฮนซน ซึ่งนิจิเร็นชูมองว่านี่เป็นยอดแห่งการปฏิบัติ แต่ไม่ได้ปฏิเสธการปฏิบัติแบบนิกายอื่นเช่น การนั่งสมาธิ วิปัสสนา หรือการศึกษาแบบหินยานเช่น อริยสัจ 4 เป็นต้น นิจิเร็นชูยังปฏิเสธและไม่ยอมรับ ไดโงฮนซง ของนิจิเร็นโชชู โดยกล่าวว่าไม่มีหลักฐานใดบอกว่า พระนิจิเร็งได้จารึกไดโงฮนซงลงบนแผ่นไม้ และเชื่อว่าโงะฮนซนทุกๆองค์มีความศักดิ์สิทธิ์และพลังเท่ากัน ในสังคมญี่ปุ่น นิจิเร็นชู นั้นมีอิทธิพลมากกว่า นิจิเร็นโชชู เพราะยังสามารถปฏิบัติพิธีแบบนิกายอื่นๆได้ เช่นการกราบไหว้พระพุทธรูป การบูชาบรวงรวงเทพเจ้า การนั่งสมาธิ การไหว้เจ้าตามศาลเจ้าต่างๆ ซึ่งแตกต่างจากนิจิเร็นโชชู ที่จะสักการะเฉพาะโงะฮนซนเท่านั้น บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
พระนิกโก

พระนิกโค (日興 Nikkō) (ค.ศ. 1246 - ค.ศ. 1333) หรือ พระนิกโค โชนิน เป็นผู้ก่อตั้งนิกายย่อยของศาสนาพุทธ นิกายนิชิเรน ซึ่งคือ นิชิเรนโชชู นามแบบเต็มของท่านคือ ฮะวะคิ-โบะ เบียวคุเร็น อาจาริ นิกโค (伯耆房 白蓮阿闍梨 日興 Hawaki-bō Byakuren Ajari Nikkō) ในปี ค.ศ. 2015 นี้ จะเป็นปีแห่งการเฉลิมฉลองครบรอบ 770 ปี ของการประสูติของพระนิกโค โชนิน โดยนิกาย นิชิเรนโชชู ว่ากันว่าพระนิกโค เข้าเป็นศิษย์ของ พระนิชิเร็นไดโชนิน ระหว่างปี ค.ศ. 1258 และ ปี ค.ศ. 1260 ซึ่งไม่ระบุเวลาที่แน่ชัด ท่านได้ตามรับใช้พระนิชิเรนอย่างใกล้ชิด จนถึงวันที่ท่านดับขันธ์ จากบันทึกของนิชิเรนโชชู พระนิกโคยังได้โดนเนรเทศพร้อม ๆ กับพระนิชิเรนถึงสองครั้ง และยังเป็นผู้ทำการเก็บรักษาบทธรรมนิพนธ์ที่พระนิชิเรนเขียนไว้อย่างมหาศาล โดยได้ทำการเก็บรักษาอย่างดีและระมัดระวัง ในวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ
โรงพยาบาลบ้านแพ้ว (องค์การมหาชน)

โรงพยาบาลบ้านแพ้ว (องค์การมหาชน) เป็นสถานพยาบาล ประเภทองค์การมหาชน แห่งแรกของประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ตำบลบ้านแพ้ว อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร โรงพยาบาลบ้านแพ้ว เริ่มก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2508 โดยการบริจาคที่ดิน สนับสนุนกำลังทรัพย์ในการก่อสร้าง บนพื้นที่ 9 ไร่ 1 งาน 80 ตารางวา มีสถานะโรงพยาบาลชุมชน ขนาด 10 เตียง จนพัฒนาเรื่อยมาเป็นโรงพยาบาลอำเภอ ขนาด 30 เตียง หลังจากเกิดวิกฤติเศรฐกิจในปี พ.ศ 2540 รัฐบาลที่นำโดย พลเอกชวลิต ยงใจยุทธ และ การประกาศใช้ แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 8 รัฐบาลได้กำหนดแผนแม่บทการปฏิรูประบบการบริหารภาครัฐขึ้น และ ได้สานต่อโดยรัฐบาล ซึ่งนำโดย นายกรัฐมนตรีชวน หลีกภัยซึ่งได้รับการอนุมัติจากคณะรัฐมนตรีเมื่อเมษายน พ.ศ. 2542 และสาระสำคัญส่วนหนึ่งของการปฏิรูป คือ การทบทวนบทบาทภารกิจของงานที่ภาครัฐดำเนินการอยู่นั้น มีประสิทธิภาพหรือไม่ ขณะเดียวกันในปี พ.ศ. 2542 รัฐสภาได้ตราพระราชบัญญัติองค์การมหาชนขึ้น ซึ่งเป็นพระราชบัญญัติประกอบ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 เพื่อใช้เป็นเครื่องมือทางกฎหมาย สำหรับปรับเปลี่ยนระบบการบริหารส่วนราชการ ประเภทที่จัดบริการสาธารณะให้เป็นระบบที่คล่องตัวขึ้นกว่าระบบราชการทั่วไป โรงพยาบาลของรัฐเป็นส่วนราชการที่เข้าข่ายกลุ่มที่อาจเปลี่ยนไปเป็นระบบองค์การมหาชนด้วย หลังจากรัฐบาลประกาศใช้ แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 8 เมื่อ 1 ตุลาคม 2539  กระทรวงสาธารณสุขได้สนองนโยบายของรัฐบาล โดยให้นักวิชาการจาก สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข (สวรส.) กระทรวงสาธารณสุข เสนอแนวคิดแก่ผู้แทน ธนาคารพัฒนาเอเชีย (ภาษาอังกฤษ : Asian Development Bank : ADB) เรื่องการเพิ่มประสิทธิภาพของโรงพยาบาล ด้วยการออกนอกระบบราชการเพื่อเพิ่มความอิสระในการบริหารงาน ซึ่งส่งผลให้กระทรวงสาธารณสุข แสดงเจตจำนงในการเริ่มโครงการนำร่องแปรรูปโรงพยาบาลรัฐ ไปสู่ระบบใหม่ที่มีความเป็นอิสระคล่องตัวกว่าเดิม โดยเจตจำนงนี้เป็นพันธะส่วนหนึ่ง ของการที่รัฐบาลรับเงินกู้จากธนาคารระหว่างประเทศแห่งนี้ด้วย ในช่วงปี พ.ศ. 2541 รัฐบาลไทยได้ทำการศึกษาแนวทางการแปรรูปโรงพยาบาล โดยได้ใช้ทุนวิจัยบางส่วนจากธนาคารพัฒนาเอเชีย(จึงเรียกโครงการนี้ว่า"โครงการเอดีบี") โดยเน้นให้ใช้แนวทางรูปแบบองค์การมหาชน ไม่มุ่งเน้นแบบทุนนิยมหรือ Corporatized จึงมีการใช้ศัพท์ใหม่ว่า Autonomous Hospital เพื่อความชัดเจน โดยประยุกต์แนวคิดจากองค์การมหาชน จึงเกิดแนวคิดโรงพยาบาลในกำกับของรัฐ รายชื่อโรงพยาบาลที่กระทรวงสาธารณสุขได้ประกาศนำร่องในการปฏิรูปโรงพยาบาล 7แห่ง ในจำนวนนี้โรงพยาบาลบ้านแพ้วอาจถือได้ว่ามีความพร้อมมากที่สุด โดยเฉพาะด้านความมุ่งมั่นและการสนับสนุนของชุมชน (ปัจจุบันมีแค่ โรงพยาบาลบ้านแพ้วแห่งเดียวเท่านั้น ที่ออกนอกระบบ) ในระยะเวลาช่วงเดียวกับการศึกษาโครงการเอดีบี สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข (สวรส.) ได้สนับสนุนทุนวิจัย แก่ชุดโครงการวิจัยเรื่องนี้ด้วย โดยในช่วงปี พ
เทพจิ้งจอกจอมยุ่ง (ประจำบ้าน)

เทพจิ้งจอกจอมยุ่ง (ประจำบ้าน) (ญี่ปุ่น: 我が家のお稲荷さま。; โรมาจิ: :Wagaya no Oinari-sama.; ทับศัพท์: : Our Home's Fox Deity) เป็นไลท์โนเวลของญี่ปุ่น แต่งโดย ชิบามูระ จิน (Jin Shibamura) ภาพประกอบโดย โฮเด็น เอโซ (Eizō Hōden) เริ่มพิมพ์ฉบับแรกเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 (จนถึงปัจจุบันตีพิมพ์ไปแล้วถึงเล่ม 7) โดยสำนักพิมพ์ ASCII Media Works ตีพิมพ์ในประเทศไทย ครั้งแรกเมื่อ เดือนกันยายน พ.ศ. 2552 (จนถึงปัจจุบันตีพิมพ์ถึงเล่ม 4) โดย บลิส พับลิชชิ่ง (อยู่ในหมวด J-Light ) โดยใช้ชื่อภาษาไทยว่า เทพจิ้งจอกจอมยุ่ง (ประจำบ้าน) ส่วนในสหรัฐอเมริกาได้ลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์ NIS America โดยวางแผนจะตีพิมพ์จัดจำหน่ายในชื่อ Our Home's Fox Deity เทพจิ้งจอกจอมยุ่ง (ประจำบ้าน) ได้รับการทำเป็นหนังสือการ์ตูนภาษาญี่ปุ่น วาดโดย Suiren Shōfū เริ่มตีพิมพ์เมื่อ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 และทำเป็นภาพยนตร์การ์ตูนความยาว 24 ตอนโดยสตูดิโอ Zexcs ออกฉายในช่วง 6 เมษายน พ.ศ. 2551 ถึง 14 กันยายน พ.ศ. 2551 ทาคางามิ โนโบรุ กับน้องชายชื่อ โทโอรุ อาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กๆในเมืองเล็กๆ มีฐานะทางการเงินที่ไม่ดีนัก วันนึงโทโอรุฝันร้ายและพร้อมๆกันนั้น ทั้งสองก็ถูกเรียกตัวให้กลับไปยังบ้านเดิมของมารดา (ซึ่งถึงแก่กรรมตั้งแต่ทั้งสองยังเด็ก) ญาติทางฝ่ายมารดาของพวกเขาคือตระกูลมิซึจิ เป็นตระกูลที่ใหญ่มากอยู่ในชนบท มีเทพีผู้พิทักษ์ (บอดี้การ์ด) น่าตาน่ารักในชุดมิโกะ ชื่อว่า โค ตระกูลมิซึจิมีบ้านหลังใหญ่บริเวณกว้าง และได้กักขังเทพจิ้งจอกไว้ โนโบรุได้ทราบจากญาติว่า โทโอรุกำลังมีภัย และทางเดียวที่จะช่วยได้ คือต้องอัญเชิญเทพจิ้งจอกสวรรค์คูเก็นออกมา คูเก็นผู้ถูกกักขังมาเป็นเวลานาน เพศไม่ทราบแน่ชัด เปลี่ยนกลับไปมาระหว่างเพศหญิง-ชาย มีอายุยืนยาว แม้ว่าจะมีพลังอาคมสูงมาก แต่มีนิสัยประหลาดเอาแต่ใจยากแก่การควบคุม เทพจิ้งจอกคูเก็นได้ช่วยโทโอรุจากภูตผี แต่ยังจะมีภูตผีอื่นๆตามมาอีกมากมายเพื่อตามล่าโทโอรุ เทพจิ้งจอกคูเก็นกับโค (เทพีผู้พิทักษ์ของตระกูลมิซึจิ) จึงต้องตามมาคุ้มกันพี่น้องทาคางามิ ถึงในเมือง การใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันสร้างรายจ่าย และปัญหาอันน่าปวดหัวให้โนโบรุ (ผู้กลายเป็นหัวหน้าครอบครัว) โคผู้มีอาคมอันแข็งแกร่งสามารถควบคุมธาตุน้ำ กลับทำกับข้าวไม่เป็นทำงานบ้านได้ผิดพลาดอยู่เสมอ แถมไม่ค่อยรู้เรื่องราวในเมือง ใส่ชุดมิโกะที่สะดุดตาผู้คน ส่วนเทพจิ้งจอกคูเก็นผู้แปลงเป็นมนุษย์ (สาวสวย-หนุ่มหล่อผมทองรูปงามสะดุดตาอีกเช่นกัน) ก็ก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน แถมยังมีเหล่าปิศาจผลัดเวียนกันมาคอยจ้องตามล่าโทโอรุ เวลาผ่านไปโนโบรุก็เริ่มค้นพบสิ่งมหัศจรรย์ต่างภายในเมือง เหล่าเทพและภูตที่ใช้ชีวิตปะปนกับมนุษย์ เจ้าที่ครองศาลเจ้ามีอาคมสูงส่งอยู่ในคราบของชายหนุ่มเจ้าของร้านสะดวกซื้อ ภูตจิ้งจอกผู้เป็นภารโรงในโรงเรียน เทพเจ้าของเมืองในคราบของสาวสวยน่ารัก ผู้ใส่ตุ๊กตาหุ่นเชิดมือรูปสัตว์ไว้ทั้งสองมือ และเด็กหนุ่มทั้งสองก็ค่อยๆทราบเรื่องราวในอดีต เกี่ยวกับความสนิทสนมระหว่างเทพจิ้งจอกคูเก็นกับมารดาของพวกเขา บทความการ์ตูนนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ไอโคนิก

ไอโคนิก (อังกฤษ: ICONIQ; เกาหลี: 아이코닉; ญี่ปุ่น: アイコニック) หรือ อี อายูมี (เกาหลี: 이 아유미; ญี่ปุ่น: イ・アユミ) หรือ ยูมิ อิโต (ญี่ปุ่น: 伊藤ゆみ; โรมาจิ: Itō Yumi) มีชื่อจริงว่า อายูมิ อิโต (ญี่ปุ่น: 伊藤亜由美; โรมาจิ: Itō Ayumi) เกิดเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2527 เคยเป็นอดีตสมาชิกเกิร์ลกรุป "Sugar" เกิดที่จังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น โดยบิดามารดาของเธอเป็นชาวเกาหลี เธอเติบโตมาทั้งสองภาษา คือ ภาษาญี่ปุ่นและภาษาเกาหลี แม้ว่าเธอจะเกิดและเติบโตในประเทศญี่ปุ่น แต่เธอก็มีชื่อในภาษาเกาหลีด้วย ด้วยเหตุนี้เธอจึงเดินทางมาศึกษาต่อในชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่ประเทศเกาหลีใต้ที่ โรงเรียนนานาชาติเคนต์เกาหลี ซึ่งเป็นบ้านเกิดของพ่อ-แม่ของเธอเอง อายูมิเปิดตัวครั้งแรกในรายการ "X-Man" ตอนที่ 66 ของสถานีโทรทัศน์เอสบีเอสในประเทศเกาหลีใต้ซึ่งได้พบเธอในคอนเสิร์ตของวง H.O.T. โดยเริ่มเดบิวเป็นนักร้องในวง "Sugar" ในปี ค.ศ. 2002 มีอัลบั้มภาษาเกาหลี 3 อัลบั้ม และอัลบั้มภาษาญี่ปุ่นอีก 2 อัลบั้ม หลังจากการแยกวงในปี ค.ศ. 2006 อายูมิได้เริ่มงานนักร้องเดี่ยวกับสองดิจิทัลซิงเกิล โดยเพลงแรกเป็นเพลง "คิวตี้ ฮันนี่" ที่คัฟเวอร์มาจากคูมิ โคดะ ประกอบภาพยนตร์เรื่อง "คิวตี้ ฮันนี่" เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 ซึ่งมีการโปรโมตมากในประเทศเกาหลีใต้ แต่ว่าเธอถูกวิจารณ์อย่างมากในเรื่องสำเนียงและความเป็นญี่ปุ่นของเธอ ส่วนดิจิทัลซิงเกิลที่ 2 คือ "Jalmotdwen Mannam" เปิดให้ดาวน์โหลดเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน ค
กัง คึมยอง

กัง คึมยอง (เกาหลี: 강금영; อังกฤษ: Kang Keum-Yung) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2515 ที่เมืองยุงอัน ประเทศเกาหลีใต้ สถิติการชก 13 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 3) แพ้ 3
สถาพร นาควิไลโรจน์

สถาพร นาควิไลโรจน์ มีชื่อเล่นว่า ถา เกิดเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2508 ที่จังหวัดชลบุรี เป็นนักแสดงชาวไทย ศึกษาในระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนสิงห์สมุทร และจบการศึกษาปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เป็นโดมอนแมนคนแรกของประเทศไทย (ปี ค.ศ. 1986) หลังจากนั้นได้ถ่ายแบบลงนิตยสารหลายฉบับ จนมาได้มีผลงานการแสดงเรื่องแรกจาก ภาพยนตร์เรื่อง มันเป็นอย่างนี้ได้ยังไง แสดงร่วมกับรัชนี ศิระเลิศ มีผลงานแสดงละครหลายเรื่องอย่าง อย่างละคร ปัญญาชนก้นครัว, ช่อปาริชาต, สี่แผ่นดิน, นาคราช, ในฝัน, มายา, แชมม์ชีวิต, วงศาคณาญาติ, ปราบพยศ, โก๋ตี๋กี๋หมวย, ดงดอกเหมย, อีพริ้งคนเริงเมือง, เรือนนพเก้า, ขมิ้นกับปูน, และ คลื่นชีวิต เป็นต้น นอกจากนี้แล้วยังเป็นนักร้อง ออกผลงานอัลบั้มกับค่ายเอสพี ศุภมิตร มีผลงานอัลบั้มที่ชื่อ ต่อไปนี้ และ ได้เสีย นอกจากนั้นยังเป็นผู้จัดละครและผู้กำกับละคร เรื่องแรกคือ เรื่อง ตราบใดที่หัวใจยังเต้น
เพ็ญ พิสุทธิ์

เพ็ญพิสุทธิ์ เลิศรัตนชัย เป็นที่รู้จักในชื่อ เพ็ญ พิสุทธิ์ (เกิด 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507) ชื่อเล่น ส้มโอ เป็นนักแสดงชาวไทย เพ็ญพิสุทธิ์ เป็นบุตรของพันเอก ฉลาด และนาง ฉวีวรรณ คงสมุทร มีพี่น้อง 3 คน เข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการถ่ายแบบนิตยสารวัยรุ่นและมีงานโฆษณาหลายชิ้น ก่อนเข้าสู่วงการภาพยนตร์ มีผลงานเรื่องแรกคือ ซึมน้อยหน่อยกะล่อนมากหน่อย พร้อมทั้งร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ชื่อ ตัดใจไม่ลง ซึ่งได้รับความนิยมในสมัยนั้น ต่อด้วยภาพยนตร์เรื่อง ปลื้ม ซึ่งเป็นภาคสอง และยังมีผลงานเรื่องอื่น ๆ อีกมากมาย ต่อมาได้พลิกบทบาทจากนางเอกใส ๆ เป็นบทดราม่าในภาพยนตร์เรื่อง เหยื่อ ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทองสมทบหญิง แต่พ่ายให้อภิรดี ภวภูตานนท์ จาก ภุมรีสีทอง ด้านชีวิตครอบครัว สมรสกับวินิจ เลิศรัตนชัย และมีลูกสาวสองคนเป็นนักกีฬาขี่ม้าทีมชาติไทยชื่อสายลับ เลิศรัตนชัย และเสียงซอ เลิศรัตนชัย  บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ภัสสร บุณยเกียรติ

ภัสสร เหลียวรักวงศ์ (สกุลเดิม: บุณยเกียรติ; เกิด 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512) ชื่อเล่น ฮันนี่ เป็นนักแสดงและนักร้องชาวไทย เข้าร่วมประกวดนางสาวไทยปี พ.ศ. 2531 เข้ารอบ 10 คนสุดท้ายและได้ตำแหน่งขวัญใจช่างภาพโดยนางสาวไทยปีนั้นคือภรณ์ทิพย์ นาคหิรัญกนก ซึ่งต่อมาได้เป็นนางงามจักรวาล 1988 และเธอได้เป็นตัวแทนสาวไทยไปประกวดมิสอินเตอร์เนชันแนล ปี 1988 ที่ กิฟุ ญี่ปุ่น ได้ตำแหน่งขวัญใจช่างภาพโดยไม่ผ่านเข้ารอบใดๆ สู่การเป็นนักแสดงภาพยนตร์และละครหลายเรื่อง แต่งานที่โด่งดังสุดขีด ทำให้ชาวบ้านเรียกฮันนี่ได้สนิทปาก ก็เห็นจะเป็นงานเพลงชุดแรกในชีวิตในมาดนางเสือสาว ที่ตั้งชื่ออัลบั้มยืดยาวมากกว่าอัลบั้มเพลงยุคนั้น "ดวงตาข้างขวาของฉันคล้ายเป็นเนื้อเยื่อพิเศษ" ภายใต้สังกัด "คีตาเรคคอร์ด" แม้ว่าประสบการณ์การเป็นนักร้องยังอยู่ในระดับที่ยังไม่ถึงที่สุด แต่ตัวเพลงต่างๆ ก็สามารถวางภาพลักษณ์ของเธอได้ดีสมน้ำสมเนื้อไม่น่าเกลียด แต่ที่ยิ่งรักและยิ่งเกลียดที่สุดก็คือ การแสดงคอนเสิร์ตครั้งใหญ่ของเธอ ที่ชาวบ้านเรียกว่า "คอนเสิร์ตเรทอาร์" จนเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์จากหลายๆ ฝ่าย ถึงขั้นมีการจัดอภิปรายและเสวนาเกี่ยวกับความแรงของเธอตามสถาบันชั้นนำต่างๆ เรียกว่าเธอสมเป็นเสือปืนไวจริงๆ ความแรงของงานเพ ลงชุดแรกที่ขายดีมาก บวกกับกระแส จนมีต้องเพิ่มปกพิเศษ "ไม่อยากจะบอกว่าดวงตาข้างซ้ายของฉันก็มีเนื้อเยื่อพิเศษ" ตามออกมาด้วยการเอาบทเพลง "เสือ" มารีมิกซ์ดนตรีใหม่ให้คึกคักกว่าเดิม[ต้องการอ้างอิง] โดยมียอดขายชุดแรกรวมทั้งหมด 8.9 แสนชุด ฮันนี่ประสบความสำเร็จสูงสุดในช่วงสั้น ๆ[ต้องการอ้างอิง] และเธอทิ้งงานเพลงชุดที่ 2 ที่จะต่อยอดให้เธอกลายเป็นซุปเปอร์สตาร์[ต้องการอ้างอิง] ซึ่งทางทีมงานได้เตรียมชื่ออัลบั้มไว้แล้วว่า "น้ำผึ้งร้อนดั่งไฟ ใครโดนมันหลอมละลายทันที"[ต้องการอ้างอิง] และได้บันทึกเสียงเพลง "จูบสุดท้าย" ที่เป็นซิงเกิ้ลแรกเอาไวเรียบร้อย[ต้องการอ้างอิง] แต่ฮันนี่ทิ้งทุกอย่าง เพื่อไปใช้ชีวิตครอบครัว[ต้องการอ้างอิง] และต่อมาในปี 2539 ฮันนี่กกลับมาร้องเพลงอีกครั้งในชุด "ไม่กัดหรอก" โดยภาพลักษณ์ยังยึดคอนเซปท์เดิม แต่ด้วยวัยที่เพิ่มขึ้นจึงสวนทางกับภาพเซ็กซี่ในแบบเก่า จึงทำให้เธอต้องถอยหลัง และกลับไปตั้งหลักกับงานแสดงเป็นงานหลัก[ต้องการอ้างอิง] ด้านบทบาทการแสดง เริ่มแสดงละครโทรทัศน์เรื่อง ช่อปาริชาต ทางช่อง 7 สี และแสดงภาพยนตร์เรื่อง นักเลง และ แม่เบี้ย ในปี พ.ศ. 2532 จนได้รับรางวัลตุ๊กตาทอง 2 ตัวในปีเดียวกันคือ สาขาผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากเรื่อง แม่เบี้ย และรางวัลดาวรุ่งหญิงยอดเยี่ยมจากเรื่อง นักเลง ฮันนี่จบจากเซ็นต์โยเซฟแล้วเข้าเรียนต่อที่พระนครธุรกิจ ก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงด้วยหลากหลายบทบาททั้งแสดงภาพยนตร์ และถ่ายแบบ ในภาพลักษณ์ที่เน้นความเซ็กซี่ ชีวิตส่วนตัวสมรสกับธีรพงษ์ เหลียวรักวงศ์ ช่างภาพนู้ด มีบุตรชาย 1 คน ชื่อ อินทัช เหลียวรักวงศ์ ปัจจุบันได้เป็นนักแสดงแล้ว จากนั้นหายจากวงการไปพักใหญ่ จนกลับมาแสดงละครให้กับช่องต่าง ๆ อีกครั้ง โดยในปี 2550 ได้รับรางวัล ok!award : sexy foever จากนิตยสาร ok![ต้องการอ้างอิง] คอนเสิร์ต The Time Machine Concert 1-2 ก.ค. 2566 บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สิวะ แตรสังข์

สิวะ แตรสังข์ หรือ ศิวะ แตรสังข์ ชื่อเล่น อ๊อด เป็นอดีตนักร้อง นักแสดงชาวไทยที่มีชื่อเสียงในอดีต เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2507 ที่อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง มีผลงานในวงการบันเทิงครั้งแรกด้วยการออกอัลบั้มกับวงฟ้าใหม่ในปี พ.ศ. 2530 อัลบั้มนี้จะมีเพลงประกอบละครเรื่องทองเนื้อเก้า ต่อมาได้ร้องเพลง "กว่าจะรู้เดียงสา" ที่ประกอบละครโทรทัศน์ในชื่อเดียวกัน ซึ่งแสดงคู่กับมาช่า วัฒนพานิช ในปี พ.ศ. 2531 และมีผลงานอัลบั้มแรกที่โด่งดังคือ ยังเงี้ยะ.. สิวะ หลังจากมีผลงานในวงการบันเทิงน้อยลง หลังจากไปโชว์ตัวร้องเพลงที่ประเทศญี่ปุ่นแล้ว ก็ได้สร่างซางานในวงการบันเทิงไปโดยปริยาย หลังจากนั้นได้ประกอบธุรกิจกับครอบครัว คือ การขายคอมพิวเตอร์ แต่หลังจากประสบปัญหาเศรษฐกิจ ก็ต้องปิดกิจการลง หันไปทำธุรกิจส่วนตัวเกี่ยวกับการพิมพ์โฆษณาจำพวก แผ่นพับ หรือโบชัว และป้ายบรรจุภัณฑ์ ปัจจุบันบวชเป็นพระภิกษุ โดยใช้ชื่อว่า พระสิวะ อาวุธปัญโญอภิชโย ได้บวชศึกษาพระธรรมที่ วัดถ้ำวัวแดง จ.ชัยภูมิ เป็นระยะเวลา 6 พรรษา และ วัดโคกพุทรา อ.โพธิ์ทอง จ.อ่างทอง  ,  สิวะ กับวง ฟ้าใหม่ คนอย่างฉัน (พ
มหาวัสตุ

มหาวัสตุอวทาน หรือ มหาวัสตุ (สันสกฤต: महावस्तु มหาวสฺตุ หมายถึง เหตุการณ์ครั้งสำคัญ หรือ เรื่องที่ยิ่งใหญ่) เป็นคัมภีร์ที่มีความสำคัญสูงสุดคัมภีร์หนึ่งในพุทธศาสนาภาษาสันสกฤต มีข้อความระบุในนิทานคาถาว่า มหาวัสตุเป็นพระวินัยปิฎก ของนิกายโลโกตตรวาท (นิกายย่อยของสำนักมหาสังฆิกะ ซึ่งรุ่งเรืองในมัธยมประเทศของอินเดีย) แต่โดยสัดส่วนแล้ว มีเนื้อหาของคัมภีร์มีความเกี่ยวข้องกับพระวินัยที่เป็นเรื่องสิกขาบทของพระสงฆ์ไม่มากนัก ส่วนใหญ่จะเป็นงานประพันธ์ประเภทชาดกและอวทาน และยังสอดแทรกเรื่องเกี่ยวกับคติชนวิทยา ศีลธรรม และการเมืองการปกครอง เป็นต้น คัมภีร์มหาวัสตุอวทานนี้แต่งขึ้นเมื่อใด ไม่ปรากฏการระบุไว้เป็นลายลักษณ์อักษร แต่คะเนจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ทำให้สันนิษฐานว่า น่าจะแต่งขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 8 และเพิ่มเติมอีกหลายครั้งจนถึงพุทธศตวรรษที่ 9 แต่ต้นฉบับเดิมของคัมภีร์คงจะสูญหายไปนานแล้ว เหลือแต่ฉบับที่พบในประเทศเนปาล เอมิล เซนาร์ต (Émile Senart) ผู้เชี่ยวชาญภาษาสันสกฤตชาวฝรั่งเศสได้ตรวจชำระ ทำเชิงอรรถ และจัดพิมพ์เป็น 3 เล่ม ระหว่าง พ.ศ. 2425 – 2440 ต่อมา เจ. เจ. โจนส์ (John James Jones) ผู้เชี่ยวชาญภาษาสันสกฤตชาวเวลส์ ได้นำฉบับที่เซนาร์ตตรวจชำระนั้นมาแปลจากภาษาสันสกฤต เป็นภาษาอังกฤษ แล้วตีพิมพ์ ระหว่าง พ.ศ. 2493 – 2499 ในฉบับภาษาไทยนั้น รศ.ดร.สำเนียง เลื่อมใส ได้แปลจากต้นฉบับภาษาสันสกฤต อักษรเทวนาครีซึ่งพิมพ์เผยแพร่ในอินเดีย ทั้ง 3 เล่ม และมูลนิธิสันสกฤตศึกษาในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้จัดพิมพ์มหาวัสตุอวทาน เล่ม 1 เมื่อ พ.ศ. 2553 มหาวัสตุอวทาน เล่ม 2 เมื่อ พ.ศ
ภาษาสันสกฤตผสม

ภาษาสันสกฤตผสม (Hybrid Sanskrit) หรือ ภาษาสันสกฤตผสมในพุทธศาสนา (Buddhist Hybrid Sanskrit; BHS) เป็นภาษาที่พบในคัมภีร์พุทธศาสนาฝ่ายมหายาน มีลักษณะของภาษาสันสกฤตในรุ่นหลัง มีลำดับชั้นทางภาษาศาสตร์ถัดจากภาษาสันสกฤตแบบแผน จัดเป็นภาษาอินดิกยุคกลาง (Middle Indic language) คัมภีร์ที่แต่งด้วยภาษาสันสกฤตแบบผสมนี้ ได้แก่ ปรัชญาปารมิตา, และมหาวัสตุอวทาน บทความภาษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล