nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
โฟกัสอัตโนมัติ

โฟกัสอัตโนมัติ (อังกฤษ: Autofocus: AF) หรือ ปรับชัดอัตโนมัติ เป็นระบบใช้แสงชนิดหนึ่งประกอบด้วยเซนเซอร์ ระบบควบคุม และมอเตอร์ เพื่อปรับโฟกัสเต็มภาพโดยอัตโนมัติ หรือบนบางจุดหรือบางส่วนของภาพที่เลือกเอง โฟกัสอัตโนมัติจะเปิดขึ้นเองเมื่อกล้องถ่ายภาพตรวจพบวัตถุในสถานที่มีแสงน้อย โฟกัสอัตโนมัติอาจติดอยู่บนกล้องหรือบนตัวแฟลช (ในกล้องรุ่นใหญ่) ก็ได้ มีหลายวิธีท่จะที่ใช้วัดระยะทางสำหรับโฟกัสอัตโนมัติ เช่นใช้แสงอินฟราเรด ใช้คลื่นเสียงอัลตราโซนิก หรือยิงแสงแฟลชเป็นชุด บทความการถ่ายภาพ หรือ ภาพถ่ายนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ศาลาเฉลิมกรุง

ศาลาเฉลิมกรุง หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า โรงมหรสพหลวง ศาลาเฉลิมกรุง หรือเรียกสั้น ๆ ว่า เฉลิมกรุง เป็นโรงมหรสพหลวง ตั้งอยู่ริมถนนเจริญกรุง แขวงวังบูรพาภิรมย์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ติดกับห้าง ดิโอลด์สยามพลาซ่า เดิมเป็นโรงภาพยนตร์ติดตั้งเครื่องปรับอากาศ ศาลาเฉลิมกรุงได้วางศิลาฤกษ์โดย พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2473 และเปิดฉายภาพยนตร์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2476 โดยมี มหาภัยใต้ทะเล เป็นภาพยนตร์ปฐมทัศน์ ภายหลังสร้างเสร็จ ศาลาเฉลิมกรุงได้ชื่อว่าเป็นโรงมหรสพแห่งแรกในเอเชียที่ติดตั้งเครื่องปรับอากาศ ซึ่งเป็นสิ่งทันสมัยในยุคนั้น เครื่องปรับอากาศที่นำมาใช้เป็นเครื่องปรับอากาศระบบ Chilled Water System ซึ่งเป็นระบบไอน้ำรุ่นแรกจากสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงจากการใช้พัดลมทั่วไป ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 พ.ศ. 2485-2488 (รัชกาลที่ 8) ใช้เป็นที่แสดงละครเวทีและดนตรี เนื่องจากไม่มีภาพยนตร์ฉาย ต่อมามีการปรับปรุงใหญ่โดย บริษัทเฉลิมกรุงมณีทัศน์ สามารถใช้ได้ทั้งฉายภาพยนตร์และการแสดงบนเวทีขนาดกว้างขวางกว่าเดิม ตั้งแต่ พ.ศ. 2536 ในนาม เฉลิมกรุงรอยัลเธียเตอร์ และการแสดงโขนจินตนฤมิตร  ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 ภาพยนตร์เป็นมหรสพและ การสื่อสารมวลชนที่มีบทบาทสำคัญยิ่ง สามารถเทียบได้กับการโทรทัศน์ในปัจจุบัน โรงภาพยนตร์ในสยามสมัยนั้นมีประมาณ 20 โรง กระจายอยู่ทั่วเขตพระนครและธนบุรี จัดฉายภาพยนตร์นำเข้าจากต่างประเทศ (มากกว่าครึ่งเป็นภาพยนตร์จากสหรัฐ หรือจาก ฮอลลีวู้ด) สภาพโรงภาพยนตร์ตั้งแต่ก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครอง มีขนาดเล็กคล้ายโรงไม้ หลังคามุงสังกะสี จนกระทั่ง วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2473 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จพระราชดำเนินมาประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์การก่อสร้างโรงภาพยนตร์ถาวรแห่งใหม่ที่โอ่อ่าทันสมัยเพื่อเป็นที่ระลึกการเฉลิมฉลองพระนครที่จะมีอายุครบ 150 ปี ใน พ.ศ
พระถังซัมจั๋ง

เสวียนจั้ง ภิกษุ(จีน: 玄奘; พินอิน: Xuánzàng; 6 เมษายน พ.ศ. 1145 – 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1207) หรือที่รู้จักในนิยายไซอิ๋วว่า ถังซัมจั๋ง (จีน: 唐三藏) พระธรรมเถราตรีปิฏกาจารยมหาญาณโมกษะเทวะ (สมณศักดิ์ที่ได้รับจากนาลันทาสังฆารามและฉายาภิกษุในภาษาสันสกฤต) แห่งวัดมหากรุณาธิคุณาราม เป็นพระภิกษุที่บำเพ็ญศีล สมาธิ ปัญญา มาแต่เยาว์ เมื่อเติบใหญ่ขึ้นจึงได้ออกเดินทาง โดยได้เขียนเป็นบันทึกการเดินทางไว้ด้วย ซึ่งเขียนขึ้นในปี พ.ศ. 1183 (ค.ศ. 646) มีชื่อว่า "ต้าถังซีโหยวจี้" (大唐西游记) แปลว่า "จดหมายเหตุการเดินทางสู่ดินแดนตะวันตกของมหาราชวงศ์ถัง" โดยในนั้นเล่าถึงการเดินทางที่ไปพบปะกับภูมิประเทศที่แตกต่างออกไป สภาพผู้คน วัฒนธรรมที่หลากหลาย น่าสนใจ รวมไปถึงการทหารและการเมืองการปกครอง โดยการเดินทางไปศึกษาพุทธศาสนาและศาสตร์ความรู้ต่างๆที่ทวีปอินเดีย เมื่อเดินทางกลับมาประเทศจีน ได้นำพระสูตรทั้งมหายานและเถรวาทกลับมาด้วยกว่า 600 ม้วน เพื่อกลับมาแปลเป็นภาษาจีน เสวียนจั้ง มีชื่อเดิมว่า 陈祎 เฉินอี เป็นชาวมณฑลเหอหนาน เมื่อเยาว์วัยได้ติดตามพี่ชายคนที่สอง ซึ่งบวชเป็นพระภิกษุในเมืองลั่วหยาง และได้รับเลือกให้เป็นนาคหลวง บรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุ 13 ปี และมีความสามารถในการแสดงธรรมเป็นอย่างมาก เมื่อสิ้นราชวงศ์สุย และเปลี่ยนเป็นราชวงศ์ถังแล้ว ท่านจึงตัดสินใจเดินทางไปแสวงธรรมในประเทศอินเดีย ได้ออกเดินทางเมื่อปี พ.ศ. 1170 เสวียนจั้ง (พระถังซัมจั๋ง)ได้ศึกษาพระธรรมที่มหาวิทยาลัยนาลันทา และจาริกแสวงบุญในอินเดีย นานถึง 11 ปี รวมระยะเวลาไปกลับทั้งสิ้น 19 ปี เป็นระยะทางกว่า 5 หมื่นลี้ ส่งให้จดหมายเหตุชิ้นนี้ของท่านนั้นอุดมไปด้วยข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับดินแดนในเอเชียกลางและเอเชียใต้เมื่อพันกว่าปีที่แล้วกว่า 138 แว่นแคว้น โดยในจำนวนนี้มี 110 แคว้นที่ท่านเดินทางไปด้วยตนเอง ขณะที่อีก 28 แคว้นนั้นท่านบันทึกจากคำบอกเล่าของผู้อื่น นับเป็นบันทึกทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญยิ่ง เสวียนจั้ง (พระถังซัมจั๋ง) ได้ศึกษาเล่าเรียนที่วัดนาลันทา ประเทศอินเดียเป็นเวลา 5 ปี ระหว่างที่พำนักอยู่ในอินเดีย เป็นที่เคารพนับถือของพระเจ้าหรรษวรรธนะ (King Harshavardhana) เป็นอย่างมาก พระองค์ได้จัดให้มีการอภิปรายครั้งยิ่งใหญ่เกี่ยวกับพุทธศาสนา และได้เชิญพระถังซัมจั๋งเป็นองค์ปาฐกคนหนึ่งด้วย ปรากฏว่าไม่มีผู้ใดโต้แย้งคำอภิปรายของพระถังซัมจั๋งเลย การอภิปรายครั้งนี้ทำให้ชื่อเสียงของพระถังซัมจั๋งเป็นที่เลื่องลือ ได้รับยกย่องว่ามีความรู้ในสุตตันปิฎก วินัยปิฎก และอภิธรรมปิฎกเป็นเลิศ ต่อมาในปี ค.ศ
ผีตายทั้งกลม

ผีตายทั้งกลม (หรือบางครั้งเรียกว่า ผีตายท้องกลม ซึ่งเป็นคำที่ใช้ผิด) เป็นผีไทยลักษณะหนึ่ง โดยผู้หญิงที่ตายขณะที่กำลังตั้งครรภ์ลูกในท้องหรือขณะที่กำลังคลอดลูก ถ้าในขณะที่กำลังจะคลอดลูกนั้นแล้วเกิดตายขึ้นมาทั้งแม่และลูกถือว่าเป็นการตายโหงอีกรูปแบบหนึ่ง นางนาค หรือแม่นาคพระโขนงก็เป็นผีตายทั้งกลมเช่นกัน ผีตายทั้งกลมจะสำแดงอาการหลอกหลอนคนในรูปแบบต่าง ๆ เช่น ถ้าใครเดินผ่านบ้านที่มีหญิงตายทั้งกลมในยามค่ำคืน จะได้ยินเสียงกล่อมเด็กดังวังเวงมาจากในบ้านที่มีหญิงตายทั้งกลมนั้น หรือหนักหน่อยอาจจะมีคนเห็นเปลเด็กผูกอยู่บนคบไม้สูง โดยมีผีตายทั้งกลมนั่งกล่อมลูกอยู่ข้างล่าง ส่วนมือยืดยาวขึ้นไปบนคบไม้ ไกวเปลให้ลูก คำว่าตายทั้งกลม สันนิษฐานว่าน่าจะมาจากคำว่า "ตายทั้งกลํ" คำว่า "กลํ" (/กม/) เป็นภาษาเขมร หรือภาษาโบราณ แปลว่า "ทั้งหมด ทั้งมวล หรือหมดสิ้น" ซึ่งในประชุมจารึกสยาม ภาคที่ ๑ จารึกสุโขทัย ชำระและแปลโดยยอร์จ เซเดส์ ฉบับหอพระสมุดวชิรญาณ พ.ศ. ๒๔๖๗ มีข้อความว่า จึ่งได้แก่เมืองแก่กูทงงกลํ ซึ่งคำว่า ทงงกลํ ในที่นี้แปลว่า "ทั้งหมด" ผู้หญิงที่ตายทั้งกลม ก็คือ ตายทั้งหมด คือ ตายทั้งแม่และลูก ในวัฒนธรรมล้านนามีผีที่มีลักษณะคล้ายกับผีตายทั้งกลมเรียกว่า ผีพราย เป็นผีที่ตายจากการคลอดลูก ถือเป็นผีร้าย มักไปเข้าสิงหรือทำร้ายบุคคลที่กำลังป่วยหนัก ต้องให้พระสงฆ์ทำพิธีสวดมนต์ขับไล่
นิกายในศาสนาอิสลาม

นิกายและสำนักคิดในศาสนาอิสลาม นักวิชาการอิสลาม มีทัศนะแตกต่างกันในการแบ่งจำนวนนิกายต่าง ๆ ในโลกอิสลาม อย่างไรก็ตามไม่ว่าศาสนาอิสลามจะแตกออกเป็นหลายกลุ่ม แต่ศาสนาอิสลามที่ถูกต้องมีเพียงกลุ่มเดียวส่วนกลุ่มอื่นๆที่แตกแนวนั้นถือเป็นกลุ่มนอกศาสนา เพราะที่อยู่ของเขาเหล่านั้นคือไฟนรก ดังนั้นเราอาจจะสรุปได้ว่า ศาสนาอิสลาม มีนิกายเดียว (เพราะนิกายอื่น ๆ นั้นไม่ใช่อิสลาม ณ ที่อัลลอฮฺ (ซ.บ.)) รายชื่อนิกายในศาสนาอิสลามจากตำราต่าง ๆ มานำเสนอรวมทั้งได้ผนวกกลุ่มต่าง ๆ เท่าที่ปรากฏอยู่ในปัจจุบันเข้าไปด้วย ซึ่งการนำเสนอนี้อาจแตกต่างไปจากตำราทั้งหลาย แต่ก็ไม่น่าแปลกอะไร เพราะแม้แต่ตำราเกี่ยวกับนิกายต่าง ๆ ในอิสลาม แต่ละเล่มต่างได้กล่าวไว้ ไม่เท่ากันและแตกต่างกันไป ข้อสำคัญที่สุดที่ทุกท่านไม่ควรมองข้ามก็คือ แต่ละกลุ่มย่อมมีหลักความเชื่อ (อะกีดะฮ์หรืออุซูลุดดีน) และหลักปฏิบัติ (อัลฟิกฮ์หรืออะห์กาม) ที่เหมือนกันและแตกต่างกัน เพราะฉะนั้นทางเราใคร่ขอความร่วมมือจากทุกท่าน กรุณาส่งข้อมูลที่แท้จริงจากมัซฮับ (แนวทาง) ของท่านมายังเรา เพื่อเป็นข้อมูลแก่ผู้ใฝ่ศึกษาศาสนาอิสลามจะได้รับประโยชน์จากท่าน เช่นเดียวกันทางเราจะพยายามนำเสนอข้อมูลนิกายต่าง ๆ แก่ท่านด้วย อินชาอัลลอฮ์ จากที่ได้นำเสนอมา สามารถแบ่งกลุ่มแกนนำหลักๆได้ 6 กลุ่มดังนี้คือ กลุ่มแรก ซุนนี่ หรืออะฮ์ลุลสุนนะฮ์ วัลญะมาอะฮ์ มี 4 กลุ่ม (1) อัลอัชอะรียะฮ์ หรืออัลอะชาอิเราะฮ์, อัลมุตูริดียะฮ์ ที่มาจากหะนะฟี, มาลิกี, ชาฟิอีย์, บางส่วนของฮัมบาลี และ บางส่วนของอะฮ์ลุลหะดิษ (2) สะลาฟีย์ หรือ อัลอะษะรียะฮ์ จาก ฮัมบาลีย์ และบางกลุ่มจากอะฮ์ลุลหะดิษ (3) ตอรีกัต ซูฟีย์ (4) ดาอ์วะฮ์ วัตตับลีฆ กลุ่มที่สอง มุอ์ต๊ะซิละฮ์ มี12 กลุ่ม กลุ่มที่สาม ญับบะรียะฮ์มี 5 กลุ่ม กลุ่มที่สี่ ค่อวาริจญ์มี 18 กลุ่ม กลุ่มที่ห้า มุรญิอะฮ์มี 6 กลุ่ม กลุ่มที่หก กลุ่มชีอะฮ์ มี 24 กลุ่ม สาขาซัยดียะฮ์ สาขาอิมามียะฮ์
จิวยี่

จิวยี่ (อังกฤษ: Zhou Yu; จีน: 周瑜; พินอิน: Zhōu Yú; เวด-ไจลส์: Chou Yü) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก แม่ทัพคนสำคัญของง่อก๊ก ขุนพลผู้ปราดเปรื่อง และเป็นคู่ปรับคนสำคัญของขงเบ้ง เป็นชาวเมืองลู่เจียนซู เกิดในครอบครัวขุนนางเก่า มีชื่อรองว่า กงจิน (公瑾) ลักษณะเป็นบุรุษรูปงาม หน้าขาว เมื่อวัยเด็กได้เรียนรู้วิชาอย่างแตกฉาน ทั้งการทหาร และศิลปะแขนงต่าง ๆ โดยจิวยี่เป็นผู้ชำนาญทางดนตรี กล่าวกันว่า ถ้าใครดีดพิณผิดแม้นิดเดียว ใครต่อใครจับไม่ได้ แต่จิวยี่สามารถจับได้ จิวยี่เป็นผู้มีนิสัยโอบอ้อม มีน้ำใจต่อเพื่อนฝูง ดังนี้ จึงมีผู้ที่เคารพนับถือเป็นมิตรสหายมากมาย จิวยี่ คบหาเป็นเพื่อนกับซุนเซ็กมาแต่ยังเล็ก เมื่อซุนเซ็กสร้างเมืองกังตั๋งจนรุ่งเรือง จิวยี่มีส่วนในการสร้างความสำเร็จนั้นด้วย และทั้งคู่ก็มีสถานะเป็นคู่เขยกัน โดยที่ภรรยาของทั้งคู่ คือ นาง 2 เกี้ยวแห่งเมืองกังตั๋ง ภรรยาของซุนเซ็ก คือ ไต้เกี้ยวพี่สาวของเสียวเกี้ยวซึ่งเป็นภรรยาของจิวยี่ เมื่อซุนเซ็กสิ้นลง ได้ฝากฝังเมืองกังตั๋งและซุนกวน น้องชายไว้กับจิวยี่ด้วย มีความภักดีต่อตระกูลซุนมาก เพราะถือว่าตระกูลซุน มีบุญคุณต่อตน และครอบครัวมาตลอด เขารับใช้ตระกูลซุน ด้วยความซื่อสัตย์ และสามารถอย่างถึงที่สุด จิวยี่ได้รับตำแหน่ง เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งง่อก๊ก เมื่ออายุได้เพียง 26 ปี เมื่อขงเบ้ง มาอยู่ที่เมืองกังตั๋งเพื่อร่วมกันรับมือกับทัพวุยก๊กของโจโฉ แม้ทั้งสองฝ่ายจะร่วมมือกัน แต่จิวยี่ก็ไม่ไว้วางใจขงเบ้ง เพราะเกรงว่าขงเบ้งต่อไป จะเป็นภัยแก่ง่อก๊ก จึงหาทางกำจัดขงเบ้งอยู่เสมอๆ แต่ขงเบ้งก็ล่วงรู้ก่อน และทำลายแผนการเหล่านี้ ไว้ได้ทุกครั้ง สร้างความแค้นใจให้จิวยี่ยิ่งนัก จิวยี่ สิ้นชีพเมื่ออายุได้เพียง 36 ปี ระหว่างยกทัพบุกเมืองลำกุ๋น ด้วยอาการโลหิตเป็นพิษจากลูกธนู ประกอบกับความแค้นใจที่มีต่อขงเบ้ง และขงเบ้งส่งจดหมายยั่วยุมา จึงกระอักเลือดตาย ก่อนสิ้น จิวยี่ได้รำพันออกมาว่า "เมื่อฟ้าส่งข้ามาเกิดแล้ว เหตุไฉนถึงส่งขงเบ้งมาเกิดด้วย" ตามบันทึกประวัติศาสตร์จริงจิวยี่เสียชีวิตเพราะป่วยจากโรคระบาด ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตายด้วยความคับแค้นใจต่อขงเบ้งแต่อย่างไร ปัจจุบันสืบทราบแล้วว่าจิวยี่ตายเพราะโรคพยาธิชนิดหนึ่ง เรียกว่า เสว่ซีฉง (หนอนดูดเลือดคล้ายพยาธิปากขอ) เทพดาองค์ใดหนอซึ่งให้เราเกิดมาแล้ว เหตุใดจึงให้ขงเบ้งเกิดมาด้วยเล่า
สิกขมานา

สิกขมานา เป็นคำเรียกผู้ที่ถือศีล 6 ข้อก่อนที่จะบวชเป็นภิกษุณี, สามเณรี ก็เรียก ก่อนที่ผู้หญิงจะบวชเป็นภิกษุณีได้นั้น ต้องบวชเป็น "สิกขมานา" เสียก่อน สิกขมานาต้องถือศีล 6 ข้ออย่างเคร่งครัดเป็นเวลา 6 ปี หากศีลขาดแม้แต่ข้อเดียวจะต้องเริ่มนับเวลาใหม่ การบวชเป็นสิกขมานา จะบวชได้ต้องอายุครบ 18 ปี เพราะว่าคนที่จะบวชเป็นภิกษุณีได้นั้นต้องอายุครบ 20 แต่สำหรับหญิงที่แต่งงานแล้ว พระพุทธองค์อนุญาตให้บวชเป็นสิกขมานาได้ตั้งแต่อายุ 12 เพราะว่าคนที่แต่งงานจะได้เรียนรู้ความยากลำบากของชีวิต รู้จักสุข ทุกข์ เมื่อรู้จักทุกข์ก็จะรู้จักสมุทัย นิโรธ มรรค ได้ จนนำไปสู่การบรรลุในที่สุด ก่อนที่ภิกษุณีสงฆ์จะหมดไปจากอินเดียนั้น พระเจ้าอโศกมหาราชทรงส่งพระธรรมทูตออกไป 9 สาย 1 ในนั้นคือ พระมหินทรเถระ ผู้เป็นพระราชโอรสของพระองค์เอง ในสายพระมหินทรเถระนี้ไปศรีลังกา การเผยแพร่ศาสนาพุทธประสบความสำเร็จอย่างดียิ่ง พระนางอนุลา น้องสะใภ้ของกษัตริย์ศรีลังกา ทรงอยากผนวช จึงนิมนต์พระนางสังฆมิตตาเถรี พระธิดาของพระเจ้าอโศก มาเป็นปวัตตินีให้ "ปวัตตินี" คือพระอุปัชฌาย์ที่เป็นผู้หญิง จากศรีลังกา ภิกษุณีสงฆ์ได้ไปสืบสายไว้ในจีน ไต้หวัน และอื่น ๆ อีกมาก จนกระทั่งพุทธศาสนาที่อินเดียและศรีลังกาเสื่อมลงลงไปในช่วงหลัง ทำให้ภิกษุณีฝ่ายเถรวาทซึ่งมีศีล และข้อปฏิบัติที่ยุ่งยากไม่สามารถรักษาวงศ์ของภิกษุณีไว้ได้ จึงทำให้ไม่มีผู้สืบทอดการบวชเป็นภิกษุณีสายเถรวาทในปัจจุบัน ในปัจจุบัน มีความเชื่อว่ายังมีภิกษุณีสายเถรวาทเหลืออยู่ และอ้างหลักฐานยืนยันว่าภิกษุณีทางสายมหายาน วัชรยานนั้นสืบสายไปจากภิกษุณีสายเถรวาท โดยถือกันว่าหากภิกษุณีสายเถรวาทสืบสายไปเป็นมหายานได้ (ภิกษุณีจากลังกาไปบวชให้คนจีน) ภิกษุณีมหายานก็สืบสายมาเป็นเถรวาทได้เช่นกัน ในกรณีนี้เคยมีประเด็นถกเถียงอยู่ช่วงหนึ่งว่าปัจจุบันนี้สามารถบวชภิกษุณีได้หรือไม่ มีข้อสรุปจากทางพระสงฆ์ฝ่ายเถรวาทว่าพระพุทธองค์ทรงอนุญาตให้มีการบวชเป็นภิกษุณีได้ก็ต่อเมื่อบวชต่อสงฆ์ทั้ง 2 ฝ่าย คือต้องบวชทั้งฝ่ายพระภิกษุสงฆ์ และฝ่ายภิกษุณีสงฆ์เป็นการลงญัตติจตุตถกรรมวาจาทั้งสองฝ่าย จึงจะสามารถเป็นภิกษุณีได้ ดังนั้นในเมื่อภิกษุณีสงฆ์เถรวาทได้เสื่อมสิ้นลงไม่มีผู้สืบต่อ จึงทำให้ในปัจจุบันไม่สามารถทำการบวชผู้หญิงเป็นภิกษุณีฝ่ายเถรวาทได้ การที่มีข้ออ้างว่าสายมหายานสืบสายวงศ์ภิกษุณีสงฆ์ไปก็ไม่สามารถอ้างได้ เพราะการสืบสายทางมหายานมีข้อวินัยและการทำสังฆกรรมบวชภิกษุณีที่ไม่ถูกต้องกับพระไตรปิฎกฝ่ายเถรวาท ปัจจุบันศรีลังกาพยายามฟื้นฟูภิกษุณีสงฆ์ จนมีหลายร้อยรูป ที่เมืองไทยเองก็มีคนบวชเป็นภิกษุณีหลายรูปแล้วเช่นกัน แต่คณะสงฆ์ไทยไม่ยอมรับเป็นภิกษุณีสงฆ์เพราะสาเหตุดังกล่าวมาแล้วข้างต้น วิกิซอร์ซมีงานที่เกี่ยวข้องกับ ประกาศห้ามพระเณรไม่ให้บวชหญิงเป็นบรรพชิต ลงวันที่ 18 มิถุนายน 2471
กันแคนน่อน

RX-77-2 กันแคนน่อน (ญี่ปุ่น: ガンキャノン) (อังกฤษ: Guncannon) เป็นหุ่นยนต์ที่ปรากฏตัวในการ์ตูนญี่ปุ่นอะนิเมะซีรีส์โมบิลสูทกันดั้ม ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ กันแคนน่อนเป็นหนึ่งในโมบิลสูทที่พัฒนาในโปรเจกต์Vของสหพันธ์โลกเพื่อใช้ต่อสู้กับโมบิลสูทของอาณาจักรซีอ้อน กันแคนน่อนมีลักษณะคล้ายกับมนุษย์มากกว่า RX-75 กันแทงก์ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับยานพาหนะมากกว่า กันแคนน่อนมีอาวุธหลักเป็นปืนใหญ่ 240 มม.ประทับบนบ่าทั้งสองข้างสำหรับใช้ยิงสนับสนุนในระยะกลาง ที่หัวติดตั้งปืนวัลแคน 60 มม. โครงสร้างของกันแคนน่อนเป็นระบบคอร์บล็อกซึ่งใช้ยานขับไล่ FF-X7 คอร์ไฟเตอร์ เป็นห้องควบคุมและสามารถบินหนีออกมาได้ในยามคับขัน กันแคนน่อนยังเป็นโมบิลสูทรุ่นแรกที่สามารถใช้งานบีมไรเฟิลได้ เนื่องจากบรรทุกกระสุนปืนใหญ่ได้จำกัดและไม่มีอาวุธสำหรับต่อสู้ในระยะประชิดตัวจึงเป็นจุดอ่อน ปืนใหญ่สองกระบอกนี้สามารถติดตั้งสเปรย์มิสไซล์ลันเชอร์แทนได้ มีกันแคนน่อนเพียงหนึ่งเครื่องเท่านั้นที่ไม่ได้ถูกทำลายจากการโจมตีหน่วยรบของซีอ้อนที่ไซด์ 7 ภายใต้การบัญชาการของชาร์ อัซนาเบิ้ล ซึ่งกันแคนน่อนเครื่องนี้ได้ประจำการกับยานชั้นเปกาซัส ไวต์เบส โดยมีพลเรือน ไค ชิเด็น เป็นนักบิน ในฉบับหนังตัดต่อใหม่ ยานไวต์เบสยังได้กันแคนน่อนเครื่องที่สองเข้าประจำการแทนกันแทงก์โดยมี ฮายาโตะ โคบายาชิ เป็นนักบิน กันแคนน่อนเป็นโมบิลสูทเพียงรุ่นเดียวจากโปรเจกต์Vที่ได้เข้าสู่การผลิตจำนวนจำกัด กันแคนน่อนนับเป็นหุ่นยนต์ที่มีอิทธิพลต่อการ์ตูนญี่ปุ่นค่อนข้างสูง อะนิเมะแนวหุ่นยนต์หลายเรื่องในเวลาต่อมาจะมีหุ่นยนต์ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับกันแคนน่อน เช่น ดรากูนาร์ 2 ในเมทัลอาเมอร์ดรากูนาร์ แดนคอฟ ในเอสพีทีเลซเนอร์ และ ชวาลซ์ ในเกมซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น ออริจินัลเจเนเรชัน รูปแบบดั้งเดิมของกันแคนน่อน มีเกราะที่หนาทำให้การขับเคลื่อนต่ำกว่าที่ควร ซึ่งปัญหานี้ได้รับการแก้ไขเมื่อปรับรูปแบบเป็นกันแคนน่อน กันแคนน่อน Aเป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับโมบิลสูทคอลลเคชั่นของคุนิโอะ โอคาวาระ ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ กันแคนน่อนที่ปรับโครงสร้างโดยปรับระบบคอร์บล็อกออกไปและใช้เกราะโลหะผสมไททาเนี่ยมกับเซรามิคแทนลูน่าไททาเนี่ยม ปืนใหญ่แฝดซึ่งเป็นอาวุธหลักถูกลดขนาดลงมาเหลือ 200 มม. กันแคนน่อนรุ่นผลิตจำนวนมากมีท่อขับดันมากกว่าของรุ่นต้นแบบจึงมีความคล่องตัวสูงกว่า แต่ในภายหลังกลับไม่มีการผลิตจำนวนมากตามที่วางแผนไว้ กันแคนน่อนรุ่นผลิตจำนวนมากปรากฏตัวครั้งแรกในโอวีเอกันดั้ม 0080 ออกแบบโดยยูทากะ อิซุบุจิ กันแคนน่อนที่เน้นการใช้งานแบบเดี่ยวแทนการเป็นหน่วยสนับสนุนโดยปรับปรุงเกราะและอาวุธที่ติดตั้งให้ดีขึ้น กันแคนน่อนรุ่นติดตั้งอาวุธหนักเป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับโมบิลสูทวาริเอชั่น ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ กันแคนน่อนที่ใช้บีมแคนน่อนติดเซ็นเซอร์เล็งเป้าแทนปืนใหญ่แฝด เนื่องจากไม่ต้องแบกน้ำหนักของกระสุนปืนใหญ่ กันแคนน่อนทูว์จึงมีความคล่องตัวสูงกว่ารุ่นก่อนหน้านี้มาก กันแคนน่อนทูว์เป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับโมบิลสูทวาริเอชั่น ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ บทความการ์ตูนญี่ปุ่นนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
อภิชาติ พัวพิมล

อภิชาติ พัวพิมล (31 สิงหาคม พ ศ. 2519 – 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549) ชื่อเล่น อ๊อฟ เป็นนักแสดงและนายแบบชาวไทย อ๊อฟ อภิชาติ พัวพิมล เกิดเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2519 ภูมิลำเนา ณ ที่กรุงเทพมหานคร เป็น บุตรของนาย อมรจักร วิญญทาน และนางสีดา พัวพิมล​ มีพี่น้อง 2 คน จบการศึกษาจากพณิชยการ โรงเรียนเซนต์จอห์น และกำลังศึกษาปริญญาตรีทางด้านสาขาคณะนิเทศศาสตร์ ที่ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ อ๊อฟ เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิง จากการถ่ายแบบนิตยสารฉบับหนึ่ง ก่อนจะมาแสดงละครเรื่องแรก เรือมนุษย์ แล้วมีผลงานการแสดงเรื่อยมา จนมีฉายาว่า "คีอานู รีฟเมืองไทย" หรือ "คีนู อ๊อฟ" ชีวิตส่วนตัว เคยคบหากับ ต่าย สายธาร นิยมการณ์ นักแสดงสาวรุ่นเดียวกันอยู่พักหนึ่ง ภายหลังได้เลิกรากัน และเคยคบหากับ เจี๊ยบ พิจิตรา สิริเวชชะพันธ์ อ๊อฟ อภิชาติ พัวพิมล มีบุตรสาวที่เกิดกับ น.ส.ศิริพร เชียร์สมสุข ช่างแต่งหน้าประจำกองถ่ายละครและภาพยนตร์ชื่อดัง 1 คนคือ น้องจีนส์ ด.ญ.แพรวา เชียร์สมสุข  อ๊อฟเสียชีวิตอย่างกะทันหันด้วยโรคหอบหืด และมีอาการเส้นเลือดหัวใจตีบแทรกซ้อน เมื่อช่วงเที่ยงของวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 รวมอายุ 30 ปี 3 เดือน ในวันที่เสียชีวิต อ๊อฟสวมชุดนอนเป็นเสื้อกล้ามสีขาว กางเกงขายาวลายสกอตสีน้ำเงิน นั่งอยู่บนเก้าอี้ หน้าจอคอมพิวเตอร์ ศีรษะพิงกับกำแพงด้านขวาของห้อง จอคอมพิวเตอร์ยังเปิดอยู่ โดยมียาแก้โรคหอบหืดวางอยู่บนโต๊ะ และในวันที่ญาติและครอบครัวเดินทางไปรับศพอ๊อฟที่สถาบันนิติเวชวิทยา โรงพยาบาลตำรวจ ได้เตรียมเสื้อผ้าเป็นชุดลำลอง ประกอบไปด้วย เสื้อยืดคอกลมสีเหลือง เสื้อแจ็กเกตดำ กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบสีฟ้าขาว และแว่นกันแดด ไปเปลี่ยนให้ชายหนุ่มสวมใส่เป็นครั้งสุดท้าย
ไปรยา สวนดอกไม้

ไปรยา สวนดอกไม้ ลุนด์เบิร์ก (เกิด 28 มีนาคม พ.ศ. 2532) ชื่อเล่น ปู เป็นนักแสดงและนางแบบลูกครึ่งไทย-สวีเดน อดีตนักแสดงสังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ ดำรงตำแหน่งทูตสันถวไมตรีจากสำนักงานข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ หรือ UNHCR ถือเป็นคนแรกจากประเทศไทยในตำแหน่งนี้และคนแรกจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อีกด้วย มีผลงานการแสดงครั้งแรกเรื่อง รักได้ไหม ถ้าหัวใจไม่เพี้ยน (2547) ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ไปรยา สวนดอกไม้ มีชื่อจริงว่า นาตยา ลุนด์เบิร์ก เป็นลูกครึ่งไทย-สวีเดน เป็นบุตรของ นางฉวี ซิมมอนด์ส แยกทางกับสามีชาวสวีเดน และแต่งงานใหม่กับสามีชาวอังกฤษ ซึ่งรับปูซึ่งเป็นลูกเลี้ยงให้อยู่ในฐานะลูกบุญธรรม ปูมีน้องชายต่างบิดาอีก 1 คน ด้านการศึกษา ศึกษาระดับอนุบาลที่โรงเรียนนานาชาติร่วมฤดี ระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนนานาชาติ NIST International School และปริญญาตรี ที่มหาวิทยาลัย Oxford Brookes ประเทศอังกฤษ สาขาปรัชญา ธุรกิจ และการเมือง ปู เป็นนักแสดง เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงโดยการชักชวนของศุภชัย ศรีวิจิตร โดยชื่อไปรยา สวนดอกไม้ เป็นเพียงชื่อที่ใช้ในวงการบันเทิงเท่านั้น โดยชื่อไปรยา นั้นได้มาจากคุณเอ ผู้จัดการส่วนตัวได้หามาให้จากพระอาจารย์ที่นับถือ ส่วนนามสกุล สวนดอกไม้ นั้น เป็นนามสกุลของคุณแม่ของไปรยานั่นเอง โดยไปรยาได้ผ่านการทดสอบหน้ากล้องที่สตูดิโอของค่าย ดาราวิดีโอ โดยผ่านบททดสอบละครเรื่อง ไฟในวายุ และ ได้ลงงานละครชิ้นแรกหลังจากนั้นได้ไม่นาน คือเรื่อง รักได้ไหม ถ้าหัวใจไม่เพี้ยน และได้บทนางเอกเต็มตัวเรื่องแรกคือเรื่อง สาวน้อยในตะเกียงแก้ว ภาค 2 ตอนแม่มดน้อยตัวป่วน จากบทแม่มดน้อย ฮันนี่ ทำให้เธอเป็นที่รู้จักในฐานะนางเอกของช่อง 7 สี นอกจากนี้ไปรยาเคยพลิกบทบาทแสดงบทร้ายอีกด้วย ก่อนที่เธอจะไปศึกษาต่อต่างประเทศ เธอก็สร้างชื่อในผลงานละครเรื่อง เคหาสน์แสงจันทร์ โดยเธอก็ยังมีผลงานละครของเธอให้ติดตามอยู่ ซึ่งในช่วงปิดภาคเรียน ไปรยาจะกลับมาเมืองไทยเพื่อถ่ายละครและรับงานต่างๆ ในวงการบันเทิง ซึ่งจะมีละครอยู่ประมาณปีละ 1 เรื่อง หลังจากนั้นจึงกลับไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษอีกครั้ง ปี 2555 ปูได้สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี และกลับมารับงานในวงการบันเทิงเหมือนเดิม ปัจจุบันเธอลาออกจาก สถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 เป็นนักแสดงอิสระ และปัจจุบันเซ็นสัญญากับเดอะโซไซเอตีแมเนจเมนต์ ปี 2560 ไปรยาได้รับการแต่งตั้งเป็นทูตสันถวไมตรีจากสำนักงานข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ คนแรกของประเทศไทยและคนแรกของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ปู ไปรยา สวนดอกไม้ ลุนด์เบิร์ก แต่งงานกับเจ้าบ่าวนักธุรกิจชาวต่างชาติ ที่อายุห่างกันถึง 12 ปี โดยพิธีดังกล่าวจัดขึ้นที่สหรัฐอเมริกา 12 พฤศจิกายน 2566
ปางพระพุทธรูป

ปางพระพุทธรูป คือ ลักษณะของรูปสมมุติของพระพุทธเจ้าในอิริยาบถต่าง ๆ ซึ่งสร้างขึ้นตามความเชื่อในพุทธประวัติ โดยช่างสมัยโยนก (คันธารราฐ) ราชวงศ์คุปตะ (พ.ศ. 863-1023) เป็นชาวกรีกพวกแรกที่กำหนดรูปแบบปางพระพุทธรูป ต่อมาช่างชาวอินเดียฝ่ายใต้ ซึ่งเป็นชาวกลิงคราฐข้างฝ่ายใต้ รวมทั้งในยุคสมัยต่าง ๆ ในภายหลังได้คิดปางพระพุทธรูปเพิ่มขึ้นอีกเป็นจำนวนมาก
แคนโต้

แคนโต้ เป็นร้อยกรองร่วมสมัยของไทยประเภทหนึ่ง เป็นกลอนเปล่าไม่มีสัมผัส มี ๓ บาท บาทละ ๑ วรรค ในแต่ละวรรคไม่กำหนดจำนวนพยางค์ ลักษณะเด่นของแคนโต้คือใช้คำน้อย แต่ให้ความหมายลึกซึ้ง คล้ายโคลงไฮกุของญี่ปุ่น แคนโต้เป็นบทกวีร่วมสมัย ที่เกิดขึ้นโดยชายไทยที่ชื่อ ‘ฟ้า พูลวรลักษณ์’ เขาค้นพบแคนโต้โดยความบังเอิญจากการขีดเขียน ซึ่งเขาเห็นว่าบทกวีสามบรรทัดสามารถถ่ายทอดอารมณ์ได้ดีกว่าสิบบรรทัด คำว่า ‘แคนโต้’ จึงถือกำเนิดขึ้นในวงการกวีร่วมสมัย เสน่ห์ของแคนโต้คือความสั้น ง่าย ไร้ฉันทลักษณ์ แต่ละบท แต่สะท้อนอารมณ์ความรู้สึกได้ดีเทียบเท่ากวีที่มีสัมผัสหลายสิบบรรทัด แคนโต้แต่ละบท ซึ่งการที่ผู้อ่านจะเข้าถึงอารมณ์ของบทกวีสามบรรทัดนี้ได้นั้น ต้องอาศัยการปะติดปะต่อและจินตนาการ ต่อเติมช่องว่างระหว่างตัวอักษรที่ร้อยเรียงกันในแต่ละบรรทัด บทความวรรณกรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
แอลคีน

แอลคีน (alkene) คือ สารประกอบไฮโดรคาร์บอนที่มีพันธะคู่อยู่ในโมเลกุล 1 พันธะ นอกนั้นเป็นพันธะเดี่ยว จัดเป็นสารประกอบไฮโดรคาร์บอนชนิดไม่อิ่มตัว ในทำนองเดียวกับแอลเคน แต่แอลคีนมีจำนวนไฮโดรเจนน้อยกว่าแอลเคนอยู่ 2 ตัว สูตรโมเลกุลทั่วไปของแอลคีนจึงเป็น CnH2n เมื่อ n คือจำนวนคาร์บอน การเรียกชื่อ ในทำนองเดียวกับแอลเคนแต่เปลี่ยนเสียงท้ายเป็น "……น (-ene)" เช่น บทความเคมีนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
วัดท่าหลวง

วัดท่าหลวง อาจหมายถึง
ประดิษฐ์ เจริญไทยทวี

ศาสตราจารย์คลินิกเกียรติคุณ นายแพทย์ ประดิษฐ์ เจริญไทยทวี หรือมักเรียกกันว่า หมอหลวง (5 ตุลาคม พ.ศ. 2475 - 20 กันยายน พ.ศ. 2553) ซึ่งเป็นแพทย์ที่เคยถวายการรักษาพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหิดล ผู้มีส่วนร่วมในการก่อตั้งสถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว และวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ กับทั้งเคยดำรงตำแหน่งกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ สมาชิกสมัชชาแห่งชาติ และสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ภาควิชามนุษยศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นคณะที่เน้นงานวิจัยทั้งด้านสังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ และศึกษาศาสตร์ มีสำนักงานคณบดีที่ มหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายา คณะนี้เป็นคณะที่มีความโดดเด่นในด้านการเรียนการสอนและการวิจัยสังคมศาสตร์เชิงบูรณาการชั้นนำของประเทศไทย เมื่อ พ.ศ. 2507 กรรมการสภา มหาวิทยาลัยมหิดล ดำริจะขยายการศึกษาภายใน "มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์" ให้กว้างขวางยิ่งขึ้น พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อมหาวิทยาลัยใหม่ โดยได้เข้าเฝ้าเพื่อกราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเพื่อขอพระราชทานพระนาม "มหิดล" ซึ่งเป็นพระนามของสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก เป็นชื่อมหาวิทยาลัย แทน "มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์" เดิม มีอาจารย์หลายท่านเข้าไปกราบบังคมทูลพระกรุณาฯเกี่ยวกับเรื่องนี้ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานพระแสรับสั่งว่า ไม่ทรงขัดข้องที่จะพระราชทานนาม “มหิดล” ให้แก่มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ แต่ขอให้ขยายมหาวิทยาลัยให้เป็นมหาวิทยาลัยที่สมบูรณ์ เพื่อให้สมพระเกียรติของสมเด็จพระบรมราชชนก ได้มีพระบรมราชานุญาต พร้อมทั้งมีพระราชกระแสรับสั่งว่า ถ้าจะเพิ่มคณะขึ้นใหม่ ควรมีคณะสังคมศาสตร์อยู่ด้วยเพราะวิชาหมวดสังคมศาสตร์นั้นแพทย์และผู้ที่ทำงานสาธารณสุขควรจะรู้กัน "มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์" เดิมจึงเปลี่ยนชื่อมาเป็น "มหาวิทยาลัยมหิดล" ตั้งแต่บัดนั้น พร้อมกันนี้ คณะกรรมการสภามหาวิทยาลัยยังได้เริ่มก่อตั้ง คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ ขึ้นมาเป็นคณะที่ 12 ของ มหาวิทยาลัยมหิดล ตามประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี ลงวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2512 เพื่อให้เป็นมหาวิทยาลัยที่สมบูรณ์แบบโดยครอบคลุมทั้งด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ ปัจจุบัน คณะสังคมศาสตร์และมนุษย์ศาสตร์เน้นการเรียนการสอน และวิจัยทางด้านสังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ และศึกษาศาสตร์  จัดตั้งขึ้นเป็นเพื่อเป็นพื้นฐานสำหรับการศึกษาในศาสตร์ต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัยมหิดล ปัจจุบันคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มีผลงานที่โดดเด่นมากมาย แบ่งเป็น 4 ภาควิชาคือ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ตั้งขึ้นเพื่อเน้นการวิจัยทางสังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์และศึกษาศาสตร์ ดังนั้น หลักสูตรที่เปิดสอนโดยมากจึงเป็นหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษา กล่าวคือ ระดับปริญญาโทและปริญญาเอก หลักสูตรระดับปริญญาตรีมีเพียงหลักสูตรเดียว หลักสูตรที่เปิดสอนทั้งหมดมีดังต่อไปนี้ หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต หลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิต หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต หลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต หลักสูตรศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สำนักงาน คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เลขที่ 25/25 หมู่ 5 ถนนพุทธมณฑ สาย 4 ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม 73170 โทรศัพท์ 02-8002840-70 โทรสาร 02-4419738 บทความสถานศึกษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ภูมิสารสนเทศ

ภูมิสารสนเทศ (อังกฤษ: geoinformatics, geo-informatics) เป็นวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในการพัฒนาและใช้โครงสร้างทางวิทยาการสารสนเทศเพื่อแก้ไขปัญหาทางภูมิศาสตร์ การทำแผนที่ วิทยาศาสตร์โลก และสาขาอื่น ๆ ทางวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง ภูมิสารสนเทศได้รับการอธิบายว่าเป็น "วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องกับโครงสร้างและลักษณะของข้อมูลเชิงพื้นที่ การถ่ายภาพหรือเก็บข้อมูล การจำแนกคุณสมบัติข้อมูล การจัดเก็บข้อมูลและวิเคราะห์ข้อมูล การแสดงผลและเผยแพร่ข้อมูล รวมถึงโครงสร้างพื้นฐานที่จำเป็นต่อการรักษาความปลอดภัยสำหรับการใช้ข้อมูลนี้อย่างเหมาะสม" หรือ "ศิลปศาสตร์ วิทยาศาสตร์ หรือเทคโนโลยีที่เกี่ยวกับการได้มา การจัดเก็บ กระบวนการผลิต การนำเสนอและการเผยแพร่ทางภูมิสารสนเทศ" ภูมิศาสตร์และวิทยาศาสตร์โลกพึ่งพาข้อมูลเชิงพื้นที่ดิจิทัลของภาพถ่ายที่ได้จากการรับรู้จากระยะไกลและวิเคราะห์ด้วยระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์และแสดงผลบนกระดาษหรือจอคอมพิวเตอร์มากขึ้น ภูมิสารสนเทศผสานการวิเคราะห์เชิงพื้นที่และการสร้างแบบจำลอง การพัฒนาฐานข้อมูลเชิงพื้นที่ การออกแบบระบบสารสนเทศ ปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับคอมพิวเตอร์ทั้งเทคโนโลยีเครือข่ายแบบมีสายและไร้สาย ภูมิสารสนเทศใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์และภูมิทัศนภาพเพื่อวิเคราะห์ข้อมูลทางภูมิศาสตร์ สาขาของภูมิสารสนเทศประกอบด้วย