nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
จีซัสไครสต์ซูเปอร์สตาร์

จีซัสไครสต์ซูเปอร์สตาร์ (อังกฤษ: Jesus Christ Superstar) เป็นละครเพลงแนวร็อกโอเปรา ผลงานประพันธ์ของแอนดรูว์ ลอยด์ เวบเบอร์ และคำร้องโดยทิม ไรซ์ มีที่มาจากคอนเซ็ปอัลบั้มของเวบเบอร์และไรซ์ในปี ค.ศ. 1970 ซึ่งดัดแปลงมาจากงานเขียน Life of Christ ของบิชอป ฟุลตัน เจ. ชีน ชาวอเมริกัน (1895 – 1979) คอนเซ็ปอัลบั้มของเวบเบอร์และไรซ์นี้ร้องนำโดยเอียน กิลแลน ขึ้นถึงอันดับหนึ่งบนชาร์ตของนิตยสารบิลบอร์ด  และนำมาดัดแปลงเป็นละครบรอดเวย์ ภาพยนตร์ ละครเวสต์เอนด์ และออกแสดงในประเทศต่างๆ เนื้อเรื่องกล่าวถึงเหตุการณ์ในช่วงสัปดาห์สุดท้ายในพระชนม์ชีพของพระเยซู ถึงการเตรียมการตั้งแต่วันอาทิตย์ใบลาน เมื่อพระเยซูเสด็จพร้อมด้วยสาวกเข้ากรุงเยรูซาเลมก่อนรับพระทรมานด้วยการตรึงไม้กางเขน โดยเน้นไปที่ความสัมพันธ์ของตัวละครหลักคือระหว่างพระเยซู ยูดาส และแมรี แม็กดาเลน ซึ่งเนื้อหาส่วนนี้ไม่ได้มีระบุไว้ในพระวรสาร งานละครเพลงในช่วงต้น ทั้งที่บรอดเวย์ และการแสดงในในประเทศต่างๆ ถูกต่อต้านจากองค์กรศาสนาเป็นอย่างมาก เนื่องจากการตีความตัวละครพระเยซูในฐานะเป็นบุคคลธรรมดา
พระแม่ปฤถวี

พระแม่ปฤถวี (อังกฤษ: Prithvi) เป็นเทวีแห่งโลก ปรากฏในตำนานศาสนาพราหมณ์-ศาสนาฮินดู ปัจจุบันรู้จักในนามพระแม่ภูมี ซึ่งเป็นชายาองค์ที่สองของพระวิษณุ และคล้ายกับความเชื่อเรื่องพระแม่ธรณีในศาสนาพุทธ บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
วัดบางพลีใหญ่กลาง

วัดบางพลีใหญ่กลาง ตั้งอยู่บริเวณคลองสำโรงฝั่งเหนือ ตำบลบางพลีใหญ่ ห่างจากวัดบางพลีใหญ่เล็กน้อย สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2367 ชาวบ้านละแวกบางพลี เรียกว่า วัดกลาง คงเป็นเพราะตั้งอยู่ท่ามกลางระหว่างวัดบางพลีใหญ่ในกับวัดคงคาราม (วัดยายหนู) ซึ่งเป็นวัดร้างไปแล้ว เดิมที่ตั้งวัดเป็นที่ดินของนายช้างหมื่นราษฎร์ โดยนาย น้อย หมื่นราษฎร์ พี่ชายเป็นผู้สร้างขึ้นและได้ขนานนามวัดว่า "วัดน้อยปทุมคงคา"เพราะได้ขุดสระปลูกบัวหลวงไว้ด้วย ต่อมาเปลี่ยนนามวัดใหม่ว่า "วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม" และครั้งสุดท้ายเปลี่ยนเป็น "วัดบางพลีใหญ่กลาง" โดยมิปรากฏแน่ชัดว่าเปลี่ยนใน สมัยเจ้าอาวาสรูปใด วัดบางพลีใหญ่กลางได้รับพระราชทาน วิสุคามสีมาเมื่อ วันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478 เขตวิสุคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ในด้านการศึกษาทางวัดจัดให้มีการเรียนพระปริยัติธรรมตลอดมา นอกจากนี้ยังได้สนับสนุนการศึกษาของชาติโดยให้ความร่วมมือกับทางราชการ ให้ที่วัดสร้างโรงเรียนทั้งระดับประถมศึกษา(โรงเรียนวัดบางพลีใหญ่กลาง) และมัธยมศึกษา(โรงเรียนบางพลีราษฎร์บำรุง) ด้วยเจ้าอาวาสตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันทั้งหมด 8 รูป พระศากยมุนีศรีสุเมธบพิตร ประดิษฐานอยู่ที่วัดบางพลีใหญ่กลาง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ เป็นพระพุทธรูปปางสีหไสยาสน์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ยาว 26 วา 1 ศอก 9 นิ้ว กว้าง 3 วา 1 ศอก สร้างเมื่อปีพ.ศ. 2521 เสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2544 โดยพระครูพิสารวุฒิกิจ เจ้าอาวาสวัดบางพลีใหญ่กลางรูปปัจจุบัน แรงบันดาลใจในการสร้างพระนอนท่านเล่าว่า “จากประสบการณ์ที่อยู่ในสมณะเพศได้เดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ จึงเกิดความคิดที่จะทำอะไรสักอย่างหนึ่งเพื่อเป็นการสร้างกุศล และให้ประชาชนมาทำบุญที่วัดมากๆเหมือนกับวัดอื่นๆ ที่เคยพบเห็น” พระนอนดังกล่าวนี้ ภายในมีห้องปฏิบัติกรรมฐาน มีภาพเขียนเป็นเรื่องราวเทวดานรก และเรือสำเภาหน้าวัดด้านริม คลองสำโรงและ มีอวัยวะภายใน โดยเฉพาะหัวใจจะบรรจุด้วยเพชรนิล จินดา น้ำพันจันทร์ และทองคำ ดันสื่อความหมายถึงความแข็งแกร่งและศักดิ์สิทธิ์ เพื่อประชาชนมาปิดทองที่หัวใจพระนอนเปรียบเสมือนปิดทองหัวใจพระพุทธเจ้า รูปที่ 1 พระอาจารย์ชำ / รูปที่ 2 พระปลัดกรุต / รูปที่ 3 พระอาจารย์พ่วง / รูปที่ 4 พระอาจารย์เสม / รูปที่ 5 พระอรรถโกวิทวุฒิคุณ / รูปที่ 6 พระครูโสภณธรรมาภรณ์ / รูปที่ 7 พระครูปลัดไพศาล / รูปที่ 8 พระครูพิสารวุฒิกิจ การเดินทาง จากแยกบางนา ใช้เส้นทางถนนบางนา-ตราดมุ่งหน้าไปทางจังหวัดชลบุรีถึงกิโลเมตรที่ 12 ให้กลับรถแล้วเลี้ยวซ้ายเข้าทางถนนบางพลี-กิ่งแก้ว ประมาณ 3 กิโลเมตร ให้เลี้ยวซ้ายถนนทางเข้าที่ว่าการอำเภอบางพลีไปประมาณ 1 กิโลเมตร จะถึงวัดบางพลีใหญ่กลาง บทความศาสนาพุทธนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปรีดา

พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปรีดา (12 พฤษภาคม พ.ศ. 2378 - 16 กันยายน พ.ศ. 2457) (พระนามเดิม: หม่อมเจ้าปรีดา ปราโมช) เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนวรจักรธรานุภาพ กับหม่อมพลับ ปราโมช ณ อยุธยา พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปรีดา ทรงดำรงตำแหน่งองคมนตรีในรัชกาลที่ 5 และบังคับการกรมช่างกระจก สืบต่อจากพระบิดา พระองค์เจ้าปรีดา ประสูติเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2378 ได้รับการสถาปนาเป็นพระองค์เจ้าในรัชกาลที่ 5 พระองค์เจ้าปรีดาทรงปรีชาสามารถในด้านการช่าง จนได้ตำแหน่งบังคับการกรมช่างกระจก ต่อจากพระบิดา และทรงสะสมเครื่องโต๊ะ เครื่องลายคราม จนทรงเชี่ยวชาญ ในสมัยนิยมเล่นเครื่องโต๊ะ ทรงได้รับการนับถือว่าเป็นอาจารย์ เรียกกันในหมู่ผู้นิยมว่า มหามุนี เป็นที่ปรึกษาแก่ผู้เล่นเครื่องโต๊ะทั่วไป พระองค์เจ้าปรีดาสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2457 พระชันษา 80 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2463 ในการออกพระเมรุพระราชทานเพลิงพระศพ พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปรีดา ได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระโกศราชวงศ์ แวดล้อมด้วยเครื่องสูง 5 ชั้น เป็นพระเกียรติยศ เมื่อคราวออกพระเมรุ หม่อมราชวงศ์ลิ้นจี่ ปราโมช ได้กราบทูลขอให้สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ทรงออกแบบพัดพระราชทาน สมเด็จในกรม จึงทรงออกแบบเป็นรูปเครื่องลายครามอย่างจีน มีกระถางกำยานตรงกลาง ทำเป็นลายว่า ปรีดา ซ้ายเป็นส้มมือ ขวาเป็นแจกันดอกบัว มีลายค้างคาว นมพัดเป็นลายหยินหยาง พิมพ์ลายบนผ้าสีชมพู
รัฐธรรมนูญสิบเจ็ดมาตรา

รัฐธรรมนูญสิบเจ็ดมาตรา (ญี่ปุ่น: 十七条憲法; โรมาจิ: jūshichijō kenpō; อังกฤษ: seventeen-article constitution) เป็นงานที่เจ้าชายโชโตะกุ (Shōtoku) นิพนธ์ขึ้นเมื่อปี 604 ตามความในพงศาวดารญี่ปุ่นซึ่งเผยแพร่เมื่อปี 720 ต่อมา พระนางซุอิโกะ (Suiko) ทรงตรานิพนธ์นั้นเป็นกฎหมายซึ่งภายหลังนิยมเรียกกันว่ารัฐธรรมนูญ และถือกันว่า เป็นหนึ่งในเอกสารซึ่งบังคับบัญชาเรื่องศีลธรรมฉบับเริ่มแรกที่สุดในประวัติศาสตร์ รัฐธรรมนูญมีเนื้อความหลักดังนี้ งานนี้จะเป็นรัฐธรรมนูญมากน้อยเพียงไรยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ เนื่องจากเนื้อหาส่วนใหญ่ไม่ได้ว่าด้วยวิธีปกครองประเทศดังรัฐธรรมนูญสมัยใหม่ แต่ว่าด้วยปรัชญาพุทธและขงจื่อที่ข้าราชการและพสกนิกรพึงมีเพื่อให้กิจการของรัฐเป็นไปอย่างเรียบร้อย โดยมีพระเจ้าแผ่นดินเป็นผู้ทรงอำนาจสูงสุด และแม้ว่างานนี้จะนำเสนอหลักการปกครองทำนองเดียวกับที่ปรากฏในคำปรารภของรัฐธรรมนูญสมัยใหม่หลายฉบับ เช่น รัฐธรรมนูญสหรัฐอเมริกา แต่ก็ขาดไร้องค์ประกอบอื่นที่พึงมี ดังที่วิลเลียม ทีโอดอร์ ดี แบรี (William Theodore de Bary) ว่า "'รัฐธรรมนูญ' ของเจ้าชายโชโตะกุนั้นเน้นหลักพื้นฐานทางศีลธรรมและจรรยามากกว่าจะประมวลรายละเอียดกฎหมายและวิธีการบังคับใช้กฎหมายเอาไว้" รัฐธรรมนูญสิบเจ็ดมาตรานี้เป็นกฎหมายอยู่จนมีการตราประมวลกฎหมายอาญาและปกครอง (Ritsuryō) ขึ้นเมื่อปลายศตวรรษที่ 17 แต่ก็มีข้อโต้แย้งว่า เนื้อความของรัฐธรรมนูญสิบเจ็ดมาตราที่ไม่ขัดหรือแย้งกับประมวลกฎหมายดังกล่าวและกฎหมายอื่น ๆ ในชั้นหลัง ย่อมมีผลใช้บังคับจนถึงปี 1890 และอาจมีผลอยู่ในปัจจุบันด้วย
สรเพชร ภิญโญ

สรเพชร ภิญโญ มีชื่อจริงว่า เสมอ จินดา เรียนหนังสือจบชั้น ป.4 แล้วอยากเป็นนักร้องแต่ไปสมัครที่ใหนก็ไม่มีใครรับ จนมีโอกาสได้พบกับ สวาท ศรีอุดร นักจัดรายการวิทยุชื่อดังในนาม "ดอนเจดีย์" จึงได้รับการสนับสนุน ได้บันทึกเสียงเพลงแรกชื่อ "ส่งสารถึงโฆษก" โดยแต่งเพลงเองเพราะไม่มีใครยอมแต่งเพลงให้เขาจนกระทั่งนายห้างสุชัย วงศ์ดำเนินสะดวก บริษัทจรเข้โปรโมชั่น ทนรำคาญไม่ใหวจึงซื้อมาสเตอร์เพลงเอาไว้โดยไม่คิดจะออกเทป เป็นจังหวะพอดีที่ขาดเทปวางตลาด นายห้างสุชัยจึงนำเพลงของสรเพชร ภิญโญ ออกขัดตาทัพ ใครจะเชื่อว่าเทปที่ออกวางแบบเสียไม่ได้จะทำให้ยอดขายเกินล้านตลับ นับเป็นประวัติศาสตร์ของวงการเพลงลูกทุ่งที่ต้องจารึก และเทปชุดนี้คือ "หนุ่มนาข้าว สาวนาเกลือ" ทำให้สรเพชร ภิญโญ - น้องนุช ดวงชีวัน มีชื่อเสียงหอมฟุ้งขึ้นมาราวปฏิหาริย์ จากนั้นก็มีเพลงดังตามอีกมากมาย เช่น หนุ่มนาข้าว สาวนาเกลือ , ผัวเมียพอๆ กัน, ทุยอดหญ้าข้าอดข้าว, ตามหาศันสนีย์ , แบ่งลูกคนละครึ่ง, หนุ่มโคราชขาดรัก เป็นต้น ปัจจุบันสรเพชร ภิญโญ แต่งเพลงผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของนักร้องทั้งภาคอีสาน
พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งเซอร์เบีย

พระเจ้าอาเล็กซานดาร์ที่ 1 แห่งเซอร์เบีย หรือ อาเล็กซานดาร์ โอเบรโนวิช (เซอร์เบีย: Александар Обреновић; 14 สิงหาคม ค.ศ. 1876 - 11 มิถุนายน ค.ศ. 1903) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเซอร์เบียตั้งแต่ค.ศ. 1889 ถึง 1903 กระทั่งพระองค์และสมเด็จพระราชินีดรากา พระมเหสี ถูกลอบปลงพระชนม์ภายในพระราชวังหลวง กรุงเบลเกรดโดยกลุ่มทหาร นำโดยดรากูทิน ดิมิทรีเจวิก เอพิส ซึ่งเรียกว่าเหตุการณ์การโค่นล้มอำนาจเดือนพฤษภาคม ในปีค.ศ. 1889 พระราชบิดาของเจ้าชายอาเล็กซานดาร์ คือ พระเจ้ามิลานที่ 1 แห่งเซอร์เบีย ทรงสละราชบัลลังก์อย่างไม่คาดคิดและทรงออกไปดำรงพระชนม์ชีพส่วนพระองค์ ได้มีการประกาศให้เจ้าชายอาเล็กซานดาร์ทรงดำรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเซอร์เบียภายใต้ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จนกว่าจะทรงบรรลุนิติภาวะในพระชนมายุ 18 พรรษา สมเด็จพระราชินีนาตาลียาทรงดำรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ในปีค.ศ. 1893 พระเจ้าอาเล็กซานดาร์ทรงมีพระชนมายุ 16 พรรษา ทรงสำคัญพระองค์เองว่าบรรลุนิติภาวะแล้ว ด้วยการปลดผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และรัฐบาล และทรงนำพระราชอำนาจมาไว้ที่พระองค์เอง การกระทำของพระองค์ได้รับการสนับสนุนอย่างมาก โดยที่ทรงแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีจากฝ่ายพรรคการเมืองปฏิกิริยา ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ
จารวาก

จารวาก (Cārvāka; สันสกฤต: चार्वाक) หรือโลกายัต เป็นปรัชญาที่มีมาก่อนพุทธกาล ไม่ปรากฏผู้ตั้งคัมภีร์หรือสาวก ที่ทราบว่ามีลัทธินี้อยู่ เพราะมีกล่าวถึงในคัมภีร์ของศาสนาฮินดู ศาสนาพุทธ และศาสนาเชน แนวความคิดของลัทธินี้ถือว่าสิ่งที่เป็นจริงจะต้องรับรู้ได้ด้วยประสาทสัมผัส สิ่งที่อยู่นอกเหนือประสาทสัมผัสเช่น โมกษะ นิพพาน บุญบาป ไม่มีอยู่จริง ไม่เชื่อถือคัมภีร์พระเวท เพราะถือว่าเป็นคัมภีร์ที่พวกพราหมณ์แต่งขึ้นเพื่อมอมเมาประชาชน สรรพสิ่งเกิดจากการรวมตัวของธาตุสี่คือดิน น้ำ ลม ไฟ การตายคือการที่ธาตุทั้งสี่แยกตัวออกจากกัน จิตวิญญาณ อาตมัน โลกหน้าไม่มีจริง ปฏิเสธการมีอยู่ของพระเจ้า จุดหมายของลัทธิจารวากคือความสุขของเนื้อหนังหรือทางประสาทสัมผัส ซึ่งถือว่าเป็นความสุขที่ดีที่สุด การทำดีคือการกระทำที่นำความสุขมาให้
สางขยะ

สางขยะ หรือสัมขยะ (Samkhya; สันสกฤต: सांख्य) เป็นปรัชญาหนึ่งในศาสนาฮินดู ที่เก่าแก่กว่าลัทธิอื่นๆ มีมาก่อนพุทธกาล เพราะเจ้าชายสิทธัตถะได้ศึกษาลัทธินี้ในสำนักอุทกดาบสและอาฬารดาบส คำว่าสางขยะมาจากคำว่าสังขยาแปลว่าจำนวนหรือการนับ ลัทธินี้ถือว่าความจริงแท้มีสองอย่างคือปุรุษะกับประกฤติ ทำให้ลัทธินี้เป็นลัทธิที่เน้นทวินิยม ซึ่งต่างจากลัทธิเวทานตะ ปุรุษะนี้คือผู้รับรู้ ประกฤติคือมูลเหตุของโลก เป็นรากเหง้าที่มองไม่เห็นของสรรพสิ่ง วิวัฒนาการของสิ่งต่างๆเกิดจากความสัมพันธ์ระหว่างปุรุษะกับประกฤติ โมกษะเป็นเป้าหมายของชีวิตที่พ้นจากความทุกข์ทั้งปวง โดยการพิจารณาให้เห็นความแตกต่างระหว่างปุรุษะกับประกฤติ แล้วแยกทั้งสองสิ่งนี้ออกจากกันเมื่อแยกได้เด็ดขาดก็เป็นอันถึงซึ่งโมกษะ
มูนวอล์คเกอร์ ดิ้นมหัศจรรย์

มูนวอล์คเกอร์ ดิ้นมหัศจรรย์ (อังกฤษ: Moonwalker) เป็นภาพยนตร์ดนตรีอเมริกันที่นำแสดงโดยไมเคิล แจ็กสัน มากกว่าหนึ่งเดียวที่มีการเล่าเรื่องอย่างต่อเนื่องภาพยนตร์เรื่องนี้คือชุดของภาพยนตร์สั้นเกี่ยวกับแจ็คสัน และหลายอย่างซึ่งเป็นรูปแบบความยาววิดีโอเพลงจากอัลบั้ม แบด ภาพยนตร์เรื่องนี้มีการตั้งชื่อตามเทคนิคการเต้นที่เรียกว่ามูนวอล์ค ซึ่งเป็นหนึ่งในเครื่องหมายการค้าของท่าเคลื่อนไหว ภาพยนตร์ Moonwalker ประสบความสำเร็จอย่างมาก โดยทำรายได้รวมถึง 67,000,000 ดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก ส่วนแรกของ Moonwalker คือการแสดงสดเพลง Man in the Mirror ในระหว่างการทัวร์คอนเสิร์ต Bad ในยุโรปคลิปจาก Wembley Stadium ของผู้อื่นสามารถมองเห็นได้ นอกจากนี้ยังมีการตัดต่อคลิปของเด็กใน Africa, Martin Luther King Jr., Mother Teresa, Mahatma Gandhi, John Lennon และบุคคลประวัติศาสตร์อื่น ๆ เป็นส่วนภาพยนตร์ชีวประวัติสั้น ๆ เกี่ยวกับแจ็คสัน ครอบคลุมด้วยช่วงต้นปีจาก Jackson 5 จนถึงคอนเสิร์ต Bad เนื้อหาของเพลงต่อไปนี้ที่ได้เล่น หลังจากนั้นเป็นเรื่องราวของไมเคิลตอนเด็กที่เกิดทะเลาะกับรุ่นพี่ขึ้น หลังจากนั้นเป็นเรื่องของไมเคิลกลายเป็นคนโตก้อพบกับแฟนคลับต้องหนีแฟนคลับไปทุกทางวิ่งไปที่ห้องๆนึงเป็นห้องแต่งตัวเขาใส่ชุดกระต่ายหลังจากเขาก้อขี่มอเตอร์ไซต์หนีแฟนคลับไปเรื่อยๆจนโดนตำรวจจับหมดไปที่ๆนึงถอดชุดออกชุดนั้นคืนชีพมาแล้วก้อแข่งเต้นกับกระต่ายตำรวจมาให้ใบสั่งไมเคิลกระต่ายก้อหนีไป เป็นภาพยนตร์มิวสิควีดีโอของไมเคิลในเพลงลีฟมีอโลน เป็นการต่อสู้กับวายร้าย คอนเสิร์ตของไมเคิล
จรรยา ธนาสว่างกุล

จรรยา ธนาสว่างกุล ชื่อเล่น หยา เป็นนักแสดงและครูสอนการแสดงชาวไทย โดยจรรยาโด่งดังจากการรับบท “ผิน“ ในละครพีเรียดฟอร์มยักษ์เรื่อง บุพเพสันนิวาส (2561) / พรหมลิขิต (2566) จรรยา ธนาสว่างกุล เกิดเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ.2511 โดยจบการศึกษาจากสาขาศิลปะการแสดง มหาวิทยาลัยกรุงเทพ บทเด่นที่เธอได้รับคือจะเป็นบทคนรับใช้หรือบทตัวโกง บทบาทการแสดงที่เธอได้รับมักจะเป็นบทที่ผู้คนจดจำได้ง่าย เช่น ละครโทรทัศน์เรื่อง ดอกส้มสีทอง, บ่วง, ทองเนื้อเก้า, บุพเพสันนิวาส เป็นต้น นอกจากงานละครแล้ว เธอยังมีทั้งภาพยนตร์ ละครเวที และโฆษณามากมาย นอกจากนี้เธอยังเป็นครูสอนการแสดงอีกด้วย จรรยาเริ่มเป็นที่รู้จักจากละครเวทีเรื่อง เงามัจจุราช (2555) จากนั้นมีผลงานละครเวทีเรื่อง พบรักมักกระสัน (2556)
สปีชเลสส์ (เพลงไมเคิล แจ็กสัน)

สปีชเลสส์ (อังกฤษ: Speechless) เป็นเพลงจากศิลปินอเมริกัน ไมเคิล แจ็กสัน รวมอยู่ในสตูดิโออัลบั้มที่สิบของเขา Invincible ในปี ค.ศ. 2001 เป็นซิงเกิลที่รับการวางจำหน่ายในเกาหลีเท่านั้น นักร้องที่ได้แรงบันดาลใจในการเขียนบทกวีหลังจากการต่อสู้บอลลูนน้ำกับเด็กในประเทศเยอรมนี แจ็คสันร่วมมือกับการผลิตที่มีนักดนตรี เช่น Jeremy Lubbock, Brad Buxer, Novi Novoq, Stuart Bradley และBruce Swedien Andraé Crouch และคณะนักร้องประสานเสียงกิตติคุณของเขาให้เสียงสนับสนุน
พนมไพร ลูกเพชร

พนมไพร ลูกเพชร (พ.ศ. 2486 -) มีชื่อจริงว่า ประเสริฐ แย้มน้อย นักร้องเพลงลูกทุ่งชื่อดังในอดีต เป็นชาวจังหวัดเพชรบุรี
แบร์นาแด็ต ซูบีรู

นักบุญแบร์นาแด็ต ซูบีรู (ฝรั่งเศส: Bernadette Soubirous; [bɛʁ.na.dɛt subiʁu]) เป็นนักบวชคาทอลิกหญิงชาวฝรั่งเศส เป็นที่รู้จักจากการได้เห็นแม่พระประจักษ์ที่ลูร์ด หลังจากมรณกรรมท่านได้รับการประกาศเป็นนักบุญ นักบุญแบร์นาแด็ต มีนามเดิมว่า มารี แบร์นาร์ด ซูบีรู เกิดเมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1844 เป็นบุตรสาวของนายฟร็องซัว กับนางหลุยส์ ซูบีรู ตั้งแต่เด็กมารี แบร์นาร์ดป่วยด้วยโรคหอบหืดอย่างรุนแรงมาตั้งแต่เด็ก ในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1858 ขณะที่มารี แบร์นาร์ด กับน้องสาว และเพื่อนหาเก็บฟืนมาหุงข้าว ทั้งสามก็ได้เห็นสตรีคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่ถ้ำเล็ก ๆ ในบนฝั่งแม่น้ำกาฟ เดอ โป แบร์นาแด็ตยังได้พบเห็นสตรีนั้นอย่างต่อเนื่องมาอีกตลอดระยะเวลา 5 เดือน รวมทั้งสิ้น 18 ครั้ง สตรีนิรนามสอนแบร์นาแด็ตให้สวดสายประคำ และให้เธอไปบอกบาทหลวงอธิการโบสถ์ให้สร้างโบสถ์น้อยขึ้นบริเวณนั้น สตรีนิรนามบอกความลับเธอหลายข้อซึ่งแบร์นาแด็ตได้เก็บไว้จนชั่วชีวิต เธอได้บอกเล่าเหตุการณ์นี้ให้คนรอบข้างฟัง แต่ไม่มีใครเชื่อ แบร์นาแด็ตพยายามถามชื่อเธอมาตลอด จนกระทั่งการประจักษ์ครั้งที่ 16 เมื่อวันที่ 25 มีนาคม สตรีนั้นจึงบอกแบร์นาแด็ตว่า “ฉันคือการปฏิสนธินิรมล” ฝ่ายคริสตจักรโรมันคาทอลิกได้ดำเนินการสอบสวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และออกประกาศรับรองว่าพระนางมารีย์พรหมจารีได้มาประจักษ์แก่แบร์นาแด็ตที่ลูร์ดจริง มีการสร้างสักการสถานแม่พระประจักษ์ที่ลูร์ดขึ้นตามที่พระแม่มารีย์ฝากบอกผ่านแบร์นาแด็ต ส่วนแบร์นาแด็ตได้ตัดสินใจเป็นนักบวชคณะภคินีเมตตาธรรมแห่งเนอแวร์ ในเดือนกรกฎาคม ปี ค.ศ. 1866 ระหว่างที่ยังอยู่ในขั้นโนวิซ ซิสเตอร์แบร์นาแด็ตได้ช่วยงานหลายอย่าง จนกระทั่งล้มด้วยด้วยวัณโรค และถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1879 หลังจากซิสเตอร์แบร์นาแด็ตถึงแก่กรรม สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 10 ได้แต่งตั้งท่านเป็นผู้น่าเคารพ ต่อมาในวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ
วิสุทธชนวิลาสินี

วิสุทธชนวิลาสินี เป็นคัมภีร์อรรถกถาอธิบายความในอปาทาน แห่งขุททกนิกาย ในพระสุตตันตปิฎก แบ่งเป็น 2 ภาค คือ ภาคที่ 1 อธิบายความในพุทธวรรคและสีหาสนิยวรรคถึงเมตเตยยวรรค และวรรคที่ 2 อธิบายความในสีหาสนิยวรรคถึงเมตเตยยวรรค ภัททาลิวรรคถึงภัททิยวรรค และในเถริยาปทาน ผลงานของพระเถระ 5 รูป คาดว่า คัมภีร์วิสุทธชนวิลาสินี เป็นผลงานของพระพุทธโฆสะ หรือพระพุทธโฆษจารย์ อย่างไรก็ตาม มีผู้เสนอว่า คัมภีร์นี้ไม่มีผู้แต่งที่ชัดเจน ทั้งนี้ ในส่วนเริ่มต้นคัมภีร์ ท่านผู้รจนามิได้เอ่ยถึงชื่อของท่าน แม้แต่พระเถรผู้อาราธนาให้รจนา ซึ่งผิดจากธรรมเนียมการแต่งอรรถกถาฉบับอื่น ๆ โดยในเนื้อความระบุแต่เพียงว่า ผู้รจนาแต่งโดยได้รับการอาราธนาจากพระเถระทั้งหลายที่ไม่ปรากฏนาม ผู้รจนาคัมภีร์วิสุทธชนวิลาสินี ระบุไว้ในช่วงเกริ่นนำเนื้อความว่า การรจนาคัมภีร์อรรถกถานี้ ได้อาศัยนัยตามอรรถกถาของเก่า หรือ โปราณัฏฐกถา โดยเว้นข้อความที่คลาดเคลื่อนเสีย ใช้เฉพาะแต่เนื้อความพิเศษ มีความแปลก และดีที่สุดมาใช้ในการแต่งคัมภีร์อรรถกถานี้ เพื่อที่จะอธิบายว่า ใครกล่าวเนื้อความต่าง ๆ ของอปทาน (หรือ เรื่องราวแต่หนหลังของบุคคลสำคัญในพระพุทธศาสนา) อปทานเหล่านี้กล่าวไว้ที่ไหน และกล่าวอปทานเหล่านี้ไว้เมื่อไร จุดประสงค์หลักของคัมภีร์วิสุทธชนวิลาสินี ก็คือการขยายความเนื้อหาที่ปรากฏในหมวดอปทาน ในแห่งขุททกนิกาย ในพระสุตตันตปิฎก อันมีเนื้อหาว่าด้วยพุทธประวัติของอดีตพระพุทธเจ้า ประวัติพระเถระ และพระเถรีองค์ต่าง ๆ โดยอรรถกถานี้จะให้ทั้งรายละเอียดเกี่ยวกับเจ้าของประวัตินั้น ๆ รวมถึงขยายความข้อธรรมที่ปรากฏในเนื้อหาช่วงนั้น ๆ ตัวอย่างเช่น ในอรรถกถาทูเรนิทาน อันเป็นตอนต้น ๆ ของหมวดอปทาน ภาค 1 ว่าด้วยบุพกรรมที่เกื้อหนุนให้สุเมธดาบส ได้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมมาพุทธเจ้าพระนามว่า พระโคตมพุทธเจ้า และมูลเหตุที่สุเมธดาบส ได้รับคำพยากรณ์จากพระพุทธเจ้าทีปังกร โดยอรรถกถาส่วนนี้มีการให้รายละเอียดถึงเรื่องราวชีวิตและจริยาวัตรของสุเมธดาบส เช่น การเดินจงกรม และบรรยายลักษณะของสมณสุข คือ ความสุขอันบังเกิดจากการออกบวช และคุณของการอยู่โคนต้นไม้ พร้อมกับระบุว่า ต้นไม้ตรัสรู้ของพระโคตมพุทธเจ้า ชื่อ อัสสัตถพฤกษ์ เป็นต้น นอกจากนี้ ยังมีการพรรณนาพุทธประวัติและพระลักษณะของอดีตพระพุทธเจ้าองค์ต่าง ๆ มีพระพุทธเจ้าทีปังกรจนถึงพระกัสสปพุทธเจ้า เช่นการพรรณนาว่า พระพุทธเจ้าทีปังกร มีพระวรกายสูง 80 ศอก อยู่ครองเรือนหมื่นปี จึงออกบวชตั้งความเพียรเพียง 10 เดือน จึงตรัสรู้ นอกจากนี้ ยังมีตัวอย่างในส่วนของประวัติในอดีตชาติของพระสาวก เช่น ในอรรถกถาสุภูติเถราปทาน หมวดอปทาน ภาค 2 ว่าด้วยบุพกรรมและประวัติในอดีตของพระสุภูติเถระ ได้มีการขยายความสาเหตุที่พระเถระได้บรรุอรหันตผลในสมัยพุทธกาลว่า ในอดีตชาตินั้นท่านเป็นดาบสชื่อนันทะ มีบริวาร 44,000 ได้ถวายอาสนะดอกไม้ และยืนกั้นฉัตรแด่พระปทุมุตตรพุทธเจ้า พระศาสดาดำริว่า ขอสักการะนี้ของดาบสทั้งหลายจงมีผลมาก แล้วเข้านิโรธสมาบัติตลอด 7 วัน ภิกษุหนึ่งแสนก็เข้านิโรธสมาบัติ ท่านตั้งความปรารถนาตำแหน่งเลิศภิกษุผู้เป็นทักขิไณยบุคคล และผู้อยู่โดยไม่มีกิเลส ต่อมาได้บวชอีก 500 ชาติ แม้ในสมัยพระกัสสปพุทธเจ้า ท่านก็ได้บวช อยู่ป่าบำเพ็ญคตปัจจาคตวัตร กระทั่งถึงสมัยพุทธกาลของพระโคตมพุทธเจ้า พระเถระถือกำเนิดเป็นน้องชายของอนาถบิณฑิกเศรษฐี ท่านไปพร้อมพี่ชายฟังธรรมแล้วบวช มีเมตตาฌานเป็นบาท บรรลุพระอรหันต์แล้ว เมื่อเที่ยวบิณฑบาต ท่านก็เข้าฌานแผ่เมตตาไปทุก ๆ บ้าน ออกจากฌานแล้วจึงรับอาหาร ดังนี้ เป็นต้น
คอร์เทกซ์รับความรู้สึก

คำว่า คอร์เทกซ์รับความรู้สึก (อังกฤษ: sensory cortex) อาจหมายถึงคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายปฐมภูมิ หรืออาจหมายถึงคอร์เทกซ์ปฐมภูมิและทุติยภูมิของประสาทสัมผัสต่าง ๆ (ซึ่งแต่ละชนิดมีสองคอร์เทกซ์ คือในสมองซีกซ้ายและขวา) รวมทั้งคอร์เทกซ์สายตา (visual cortex) ในสมองกลีบท้ายทอย, คอร์เทกซ์การได้ยิน (auditory cortex) ในสมองกลีบขมับ, คอร์เทกซ์การได้กลิ่นปฐมภูมิ (primary olfactory cortex) ซึ่งอยู่ที่ uncus ของ Piriform cortex ซึ่งเป็นส่วนของคอร์เทกซ์กลีบขมับ, คอร์เทกซ์การลิ้มรส (gustatory cortex) ซึ่งเป็นส่วนของ insular cortex, และคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายปฐมภูมิ (primary somatosensory cortex) ซึ่งอยู่ที่ด้านหน้าของสมองกลีบข้าง ส่วนด้านหน้าต่อจากคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายปฐมภูมิก็คือคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายสัมพันธ์ (somatosensory association cortex) ซึ่งประสานข้อมูลความรู้สึกจากคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายปฐมภูมิ (รวมทั้งอุณหภูมิและแรงกดเป็นต้น) เพื่อที่จะสร้างความเข้าใจเกี่ยวกับวัตถุที่กำลังสัมผัส ส่วนด้านล่างของสมองกลีบหน้ามีป่องกลิ่น (olfactory bulb) ซึ่งรับข้อมูลความรู้สึกจากเส้นประสาทรับกลิ่นแล้วส่งข้อมูลนั้นไปยังเขตต่าง ๆ ในสมอง แต่ว่า ข้อมูลของกลิ่นทั้งหมดไม่ได้ไปทางคอร์เทกซ์รับกลิ่นอย่างเดียว มีการส่งใยประสาทรับกลิ่นบางส่วนไปยังโครงสร้างต่าง ๆ ในระบบลิมบิกโดยตรง และบางส่วนก็ส่งไปยังเขตเหนือเบ้าตา (supraorbital) ของสมองกลีบหน้า การเชื่อมต่อกับระบบลิมบิกโดยตรงแบบนี้ เป็นเอกลักษณ์ของระบบรับกลิ่น เขตคอร์เทกซ์ที่เกี่ยวข้องกับการได้ยิน การเห็น การได้กลิ่น และการรับความรู้สึกทางกาย (คือความรู้สึกสัมผัสและการรับรู้อากัปกิริยาเป็นต้น) อยู่ที่ด้านข้างของร่องด้านข้าง (lateral fissure) และด้านหลังของร่องกลาง (central sulcus) ซึ่งก็คือ อยู่ไปทางส่วนหลังของสมอง ส่วนเขตคอร์เทกซ์ที่เกี่ยวข้องกับการลิ้มรสอยู่ที่ด้านหน้าของร่องกลาง ให้สังเกตว่า ร่องกลางนั้นแบ่งคอร์เทกซ์สั่งการปฐมภูมิ (primary motor cortex ซึ่งอยู่ที่รอยนูนก่อนร่องกลางที่ด้านหลังของสมองกลีบหน้า) จากคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย (ซึ่งอยู่บนรอยนูนหลังร่องกลางที่ด้านหน้าของสมองกลีบข้าง) คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายมีหน้าที่เกี่ยวกับความรู้สึกทางกาย สิ่งเร้าทางตา และแผนการเคลื่อนไหว
ลิซา เฮด

ร้อยเอกหญิง ลิซา เจด เฮด (อังกฤษ: Captain Lisa Jade Head; 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1981 — 19 เมษายน ค.ศ. 2011) เป็นนายทหารกองทัพอังกฤษ เธอเป็นเจ้าหน้าที่ทำลายล้างวัตถุระเบิดหญิงคนแรกที่ถูกสังหารในขณะปฏิบัติหน้าที่ เธอเสียชีวิต ณ วันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 2011 ขณะอายุได้ 29 ปี ภายหลังจากการได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัสเมื่อครั้งเข้าประจำการในประเทศอัฟกานิสถาน ในช่วงที่เธอเสียชีวิต ร้อยเอกหญิงเฮดเป็นนายทหารหญิงคนแรกและเป็นเจ้าหน้าที่หญิงชาวอังกฤษคนที่สองที่เสียชีวิตในประเทศอัฟกานิสถาน นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 ต่อจากซาราห์ ไบรอันท์ และเป็นสมาชิกของกองกำลังติดอาวุธที่เสียชีวิตในลำดับที่ 364  เธอเกิดที่ฮัดเดอร์สฟิลด์ เวสต์ยอร์คเชียร์ และได้เข้าเรียนที่วิทยาลัยกรีนเฮด รวมถึงเข้าศึกษาสาขาชีววิทยามนุษย์ที่มหาวิทยาลัยฮัดเดอร์สฟิลด์ ก่อนที่จะเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนนายร้อยทหารบกแซนด์เฮิร์ทซ์ เธอได้เข้าประจำการในประเทศอิรัก และอัฟกานิสถานในฐานะเจ้าหน้าที่ประสานงานการขนส่งทางอากาศกับเหล่าพลาธิการ ก่อนที่จะได้รับการโอนไปยังกองทหารหน่วยทำลายล้างวัตถุระเบิด (อีโอดี) 321 กรมสรรพาวุธวัตถุระเบิดที่ 11 เหล่าพลาธิการ ร่วมกับผู้ที่เธอเคยร่วมประจำการในไอร์แลนด์เหนือ โดยเธอได้รับการเคลื่อนพลไปยังอัฟกานิสถานในวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 2011 ที่ซึ่งเธอเป็นผู้ชำนาญด้านการทำลายล้างวัตถุระเบิดและประสบความสำเร็จในฐานะ "ผู้ปฏิบัติการกู้ภัยคุกคามจากระเบิดแสวงเครื่องระดับสูง" เธอได้รับบาดเจ็บสาหัสในนาห์ร-อี-ซาราจ์ ที่จังหวัดเฮลมานด์เมื่อวันที่ 18 เมษายน ค.ศ
มาโมรุ ซามูราโงจิ

มาโมรุ ซามูราโงจิ (ญี่ปุ่น: 佐村河内 守; โรมาจิ: Samuragōchi Mamoru) (เกิด 21 กันยายน 1963) เป็นนักแต่งเพลงชาวญี่ปุ่น จากจังหวัดฮิโรชิมะ ได้ชื่อว่าเป็นผู้แต่งดนตรีประกอบวิดีโอเกม เรซิเดนต์อีวิล Dual Shock Ver. ในปี 1998 และ โอนิมูฉะ วอร์ลอร์ด ในปี 2001  สื่อมวลชนตั้งฉายาให้ว่าเขาเป็น "เบโทเฟนแห่งยุคติจิตอล" จากคำกล่าวอ้างว่าเขาสามารถแต่งเพลงได้ ทั้งที่หูหนวก เรื่องราวของเขาเป็นที่สนใจในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ 2014 เมื่อมีข่าวว่า ดนตรีที่เขาประพันธ์ขึ้นทั้งหมดนั้น ล้วนเป็นผลงานของผู้อื่น โดยเป็นผลงาน ทากาชิ นีงากิ (ญี่ปุ่น: 新垣隆; โรมาจิ: Takashi Niigaki) นักแต่งเพลงที่ได้รับการว่าจ้าง  และยังถูกเปิดเผยด้วยว่า เรื่องที่ว่าเขาเป็นไมเกรนมาตั้งแต่เด็กจนกระทั่งสูญเสียการได้ยิน และใช้ความพยายามฝึกฝนการแต่งเพลงทั้งที่หูหนวกนั้น ล้วนเป็นเรื่องแต่งขึ้น ที่จริงแล้วซามูราโงจิแกล้งทำเป็นหูหนวก เพื่อให้เรื่องราวน่าสนใจ
สิริยา นฤนาท

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
พอร์ตซูดาน

พอร์ตซูดาน (อาหรับ: بور سودان, อักษรโรมัน: Būr Sūdān; อังกฤษ: Port Sudan; เบจา: Bar'uut) เป็นเมืองและท่าทางตะวันออกของซูดานริมทะเลแดง และเป็นเมืองหลักของรัฐเรดซี พอร์ตซูดานเป็นเมืองท่าหลักของซูดานและเป็นแหล่งที่มาทางการค้าระหว่างประเทศถึงร้อยละ 90 ประชากรโดยประมาณในพอร์ตซูดานจากสำมะโน ค.ศ. 2008 อยู่ที่ 394,561 คน ในอดีตพอร์ตซูดานเคยเป็นศูนย์กลางกิจกรรมเชิงพาณิชย์ โดยเฉพาะในด้านอุตสาหกรรมการขนส่ง ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 พอร์ตซูดานกลายเป็นที่ลี้ภัยสำหรับผู้พลัดถิ่นภายในประเทศ พอร์ตซูดานจัดตั้งขึ้นในช่วง ค.ศ. 1905 ถึง 1909 โดยการบริหารงานของซูดานของอังกฤษ-อียิปต์เพื่อแทนที่ซะวากิน ท่าเรืออาหรับเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยปะการัง ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวซูดานเชื้อสายอาหรับ โดยรวมชาวเบจาพื้นเมือง และชนกลุ่มน้อยที่มาจากทวีปเอเชียและยุโรป บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ลิซ่า ไปรพิศ

อุมา ไพบูลย์พันธ์ (สกุลเดิม: โพธิพิศ) เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ ลิซ่า ไปรพิศ ชื่อเล่น ลิซ่า (เกิด 25 มกราคม พ.ศ. 2519) เป็นนักแสดง, นักร้อง, และนักมายากลชาวไทย มีผลงานเป็นที่รู้จักกันในบทบาท "หงส์" จากซิทคอม ระเบิดเถิดเทิง ลิซ่าเกิดเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2519 เข้ามาในวงการบันเทิงด้วยภาพลักษณ์แนวเซ็กซี่ ผลงานเด่นของเธอคือการเป็นนักร้องในค่าย ยูทู เรคคอร์ด มีผลงานนอกเหนือจากการเป็นนักร้อง และนักมายากลก็คือ การที่ได้มีโอกาสแสดงละครโทรทัศน์ ผลงานที่สร้างชื่อให้กับเธอที่หลายคนจำได้คือซิทคอมเรื่อง ระเบิดเถิดเทิง รับบทเป็น หงส์ ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 หลังจากนั้นก็มีละครโทรทัศน์ให้ได้ชมอยู่ไม่กี่เรื่อง อาทิ หงส์ฟ้ากับสมหวัง, นางมาร, สะใภ้ซ่าส์ แม่ย่าเฮี้ยน เป็นต้น
หม่อมเจ้าพิศิษฐ์ดิศพงษ์ ดิศกุล

พลโท หม่อมเจ้าพิศิษฐ์ดิศพงษ์ ดิศกุล (9 สิงหาคม พ.ศ. 2448 - 31 มีนาคม พ.ศ. 2509) มีพระนามลำลองว่า ท่านชายแอ๊ว ประสูติเมื่อวันพุธ แรม 1 ค่ำ เดือน 9 ปีมะเส็ง ตรงกับวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2448 ณ วังสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เชิงสะพานดำรงสถิตย์ ตำบลสามยอด จังหวัดพระนคร เป็นพระโอรสลำดับที่ 20 ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ที่ประสูติในหม่อมลำดวน ดิศกุล ณ อยุธยา (สกุลเดิม: วสันตสิงห์) หม่อมเจ้าพิศิษฐ์ดิศพงษ์ ดิศกุล มีพระเชษฐภคินีร่วมพระมารดาคือ หม่อมเจ้าพัฒนายุคุณวรรณ หม่อมเจ้าสิวลีวิลาศ, หม่อมเจ้าทักษิณาธร และพระขนิษฐาร่วมพระมารดาหม่อมเจ้าสุมณีนงเยาว์ หม่อมเจ้าพิศิษฐ์ดิศพงษ์ ดิศกุล เสกสมรสกับ หม่อมสวาสดิ์ ดิศกุล ณ อยุธยา (เกตุทัต) (22 กันยายน พ.ศ. 2447 - 16 ธันวาคม พ.ศ. 2538) ธิดา พระยาเวียงไนยนฤบาล และคุณหญิงเลื่อน เวียงไนยนฤบาล (จามรมาน) มีบุตรธิดาด้วยกัน 6 คน คือ เบื้องต้นได้ทรงเข้าศึกษาชั้นประถมศึกษาในโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และต่อมาเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ