nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี

คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เป็นหนึ่งในสามคณะวิชาที่ก่อตั้งมาพร้อมกับมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ที่ทำการเรียนการสอนในระดับชั้นปริญญาบัณฑิต, ปริญญามหาบัณฑิต และปริญญาดุษฏีบัณฑิต โดยเปิดทำการเรียนการสอนเป็นคณะวิศวกรรมศาสตร์ของรัฐแห่งที่ 2 ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และลำดับที่ 9 ของประเทศไทย คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี (Faculty of Engineering, Ubon Ratchathani University) เดิมเป็นภาควิชาวิศวกรรมศาสตร์ วิทยาลัยอุบลราชธานี สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้เปิดดำเนินการรับนักศึกษารุ่นแรกในปี การศึกษา2531ในสาขาวิศวกรรมเครื่องกลต่อมาในปีพ.ศ. 2533 ถูกยกฐานะเป็นคณะวิศวกรรมศาสตร์พร้อมๆ กับเมื่อวิทยาลัยอุบลราชธานี ถูกยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยอุบลราชธานีตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี พ.ศ. 2533 ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 ประกอบด้วย 1 สำนักงานเลขานุการ และ 4 ภาควิชา คือ วิศวกรรมเครื่องกล วิศวกรรมเกษตร วิศวกรรมเคมี และวิศวกรรมอุตสาหการ ต่อมาได้จัดตั้ง ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ (2540) และเปลี่ยนชื่อภาควิชาวิศวกรรมเกษตรเป็นภาควิชาวิศวกรรมโยธา (2545) โดยมีรองศาสตราจารย์อุทิศ หิมะคุณ เป็นคณบดีผู้ก่อตั้ง (พ.ศ. 2533-2537) คณะวิศวกรรมศาสตร์ ตั้งอยู่ในพื้นที่การศึกษาของมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ประกอบด้วย อาคารเรียน และ ห้องปฏิบัติการ รวม 8 หลัง คือ อาคาร CLB-1 และอาคาร EN-1 ถึง EN-7 ได้แก่ ห้องเรียน ห้องปฏิบัติการ โรงประลอง ห้องสมุดและบริการสารสนเทศ ห้องพัก อาจารย์ สำนักงานเลขานุการ และอื่น ๆ ภาควิชาวิศวกรรมโยธา หลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (วศ.บ.) หลักสูตรวิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต (วศ.ม
รัฐอุตตรประเทศ

อุตตรประเทศ (ฮินดี: उत्तर प्रदेश, [ˈʊtːəɾ pɾəˈdeːʃ] ⓘ) เป็นรัฐในทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย มีประชากรราวสองร้อยล้านคน ถือเป็นรัฐที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศอินเดีย เช่นเดียวกับที่เป็นเขตการปกครองระดับบนที่มีประชากรมากที่สุดในโลก รัฐอุตตรประเทศก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1937 ภายใต้ชื่อจังหวัดร่วมแห่งอัคระและอูธ (United Provinces of Agra and Oudh) ในระหว่างภายใต้อาณัติปกครองของอังกฤษ และเปลี่ยนชื่อมาเป็น "อุตตรประเทศ" ในปี 1950 โดยมีอักษรย่อ ยูพี (UP) รัฐแบ่งมณฑลการปกครองออกเป็น 18 มณฑล และ 75 อำเภอ โดยมีเมืองหลวงคือลักเนา เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2000 รัฐใหม่ชื่อว่ารัฐอุตตรขัณฑ์ แยกตัวออกจากภูมิภาคเชิงเขาหิมาลัยของรัฐอุตตรประเทศ ทั้งแม่น้ำคงคาและแม่น้ำยมุนา มาบรรจบกันที่เมืองอลาหาบาด ภาษาฮินดีเป็นภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุดในรัฐและเป็นภาษาราชการประจำรัฐควบคู่ไปกับภาษาอูรดู อาณาเขตของรัฐอุตตรประเทศติดต่อกับรัฐราชสถานทางตะวันตก, รัฐหรยาณา รัฐหิมาจัลประเทศ และเดลีทางตะวันตกเฉียงเหนือ, รัฐอุตตราขัณฑ์และประเทศเนปาลทางเหนือ, รัฐพิหารทางตะวันออก, รัฐมัธยประเทศทางใต้ และติดกับรัฐฌารขัณฑ์กับรัฐฉัตตีสครห์ไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ครอบคลุมพื้นที่ 243,290 ตารางกิโลเมตร (93,933 ตารางไมล์), หรือ 7.34% ของประเทศอินเดีย นับเป็นรัฐที่มีพื้นที่เป็นอันดับที่สี่ของประเทศ เกษตรกรรมและธุรกิจบริการเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจของรัฐ ภาคบริการเช่นการท่องเที่ยว อุตสาหกรรมโรงแรม อสังหาริมทรัพย์ ประกันชีวิต และบริการปรึกษาทางการเงิน รัฐอุตตรประเทศมีจีดีพีอยู่ที่ 17.94 ล้านล้านรูปีอินเดีย หรือ 70,000 รูปีอินเดียต่อประชากร คิดเป็นอันดับที่ห้าของประเทศ เอชดีไอของรัฐอยู่ที่อันดับที่ 35 ของประเทศ รัฐอุตตรประเทศแบ่งออกเป็น 75 อำเภอ ภายใต้ 18 มณฑล (divisions) ดังนี้ รายชื่อมณฑลเรียงตามจำนวนประชากรในปี 2011 บทความประเทศอินเดียนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่ โครงการวิกิประเทศอินเดีย
รัฐอุตตราขัณฑ์

อุตตราขัณฑ์ (ฮินดี: उत्तराखण्ड, ออกเสียง: [ˈʊt̪ːərɑːkʰəɳɖ]) หรือชื่อเดิมว่า อุตตราญจัล (उत्तरांचल) เป็นรัฐในภาคเหนือของประเทศอินเดีย ได้รับการขนานนามว่าเป็น "เทวภูมิ" (แปลว่า "ดินแดนแห่งปวงเทวะ") อันได้มาจากมนเทียรและสถานที่ศักดิ์สิทธิ์มากมายในรัฐ บทความประเทศอินเดียนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่ โครงการวิกิประเทศอินเดีย
ธงชาติเบลีซ

ธงชาติเบลีซ มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นสีน้ำเงิน ที่ขอบธงตอนบนและตอนล่างมีแถบขนาดเล็กสีแดง กลางธงมีรูปวงกลมสีขาว ภายในมีภาพตราแผ่นดินของเบลีซ ซึ่งล้อมรอบด้วยใบมะฮอกกานีสีเขียวจำนวน 50 ใบ ธงนี้เริ่มใช้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2493 อันเป็นปีที่เริ่มมีการเคลื่อนไหวเรียกร้องเอกราชจากสหราชอาณาจักร โดยขณะนั้นเบลีซใช้ชื่อประเทศว่า บริติชฮอนดูรัส ภายหลังเมื่อเบลีซได้รับเอกราชในปี พ.ศ. 2524 ธงนี้จึงมีฐานะเป็นธงชาติเบลีซอย่างเป็นทางการ ภายในตราแผ่นดินนั้น ประกอบด้วยรูปโล่ซึ่งภายในแบ่งเป็น 3 ส่วน ประกอบด้วยภาพขวานและไม้พายไขว้ในพื้นสีขาวที่ช่องซ้ายบน รูปขวานกับเลื่อยไขว้กันในพื้นสีเหลืองที่ช่องขวาบน และภาพเรือใบแล่นในทะเลบนพื้นสีฟ้าช่องล่างกลาง เบื้องหลังโล่นี้มีภาพต้นมะฮอกกานี เบื้องซ้ายของโล่เป็นภาพคนงานผิวเหลืองแบกขวาน เบื้องขวาเป็นรูปคนงานผิวดำแบกพาย ทั้งสองคนนี้ยืนประคองรูปโล่ เบื้องล่างของภาพทั้งหมดมีคำขวัญประจำชาติในแพรแถบสีขาว เป็นข้อความภาษาละตินใจความว่า "Sub Umbra Floreo" (อันอาจแปลได้ว่า "เราเจริญขึ้นภายใต้ร่มเงา") ภาพทั้งหมดมีความหมายถึงอุตสาหกรรมไม้มะฮอกกานี ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมสำคัญของชาติ ตรานี้เริ่มใช้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2450 ส่วนสีของธงชาตินั้น มีที่มาจากสีของพรรคการเมืองที่เป็นแกนสำคัญในการเรียกร้องเอกราชของเบลีซ กล่าวคือ สีน้ำเงินเป็นสัญลักษณ์ของพรรคสหภาพประชาชน (People's United Party - PUP) ส่วนสีแดงคือสีของพรรคสหประชาธิปไตย (United Democratic Party - UDP) ใบมะฮอกกานีทั้ง 50 ใบ หมายถึงปี ค.ศ. 1950 (พ.ศ. 2493) อันเป็นปีที่พรรคสหภาพประชาชนได้อำนาจปกครองประเทศ บริติชฮอนดูรัสเป็นชื่อประเทศเบลีซในสมัยที่ยังเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักรตั้งแต่ พ.ศ
ตราแผ่นดินของเบลีซ

ตราแผ่นดินของเบลีซ ประกอบด้วยรูปโล่ซึ่งภายในแบ่งเป็น 3 ส่วน ประกอบด้วยภาพขวานและไม้พายไขว้ในพื้นสีขาวที่ช่องซ้ายบน รูปขวานกับเลื่อยไขว้กันในพื้นสีเหลืองที่ช่องขวาบน และภาพเรือใบแล่นในทะเลบนพื้นสีฟ้าช่องล่างกลาง เบื้องหลังโล่นี้มีภาพต้นมะฮอกกานี เบื้องซ้ายของโล่เป็นภาพคนงานผิวเหลืองแบกขวาน เบื้องขวาเป็นรูปคนงานผิวดำแบกพาย ทั้งสองคนนี้ยืนประคองรูปโล่ เบื้องล่างของภาพทั้งหมดมีคำขวัญประจำชาติในแพรแถบสีขาว เป็นข้อความภาษาละตินใจความว่า "Sub Umbra Floreo" (อันอาจแปลได้ว่า "เราเจริญขึ้นภายใต้ร่มเงา") ภาพทั้งหมดมีความหมายถึงอุตสาหกรรมไม้มะฮอกกานี ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมสำคัญของชาติ ตรานี้เริ่มใช้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2450 บทความเกี่ยวกับการเมือง การปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ลำดับเหตุการณ์คณะราษฎร

ลำดับเหตุการณ์คณะราษฎรแสดงรายการเหตุการณ์สำคัญนับตั้งแต่การก่อตั้งคณะราษฎรในปี 2469 จนหมดอำนาจในปี 2490 เหตุการณ์ปฏิวัติสยามเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2475 เป็นเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ไทย และทำให้สถาบันพระมหากษัตริย์ที่เคยเป็นผู้ปกครองสูงสุดของประเทศมาช้านานเสียอำนาจส่วนใหญ่ อย่างไรก็ตาม ภายหลังจากเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงดังกล่าวใน พ.ศ. 2475 การต่อสู้ทางการเมืองก็ยังมิได้จบลงไปอย่างสิ้นเชิง ยังคงมีการต่อสู้กันระหว่างผู้นำในระบอบเก่า กับระบอบใหม่ หรือความขัดแย้งในผู้นำคณะราษฎรด้วยกันเอง จนรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2490 ถือได้ว่าเป็นการล้างอำนาจทางการเมืองของคณะราษฎรเสียสิ้น 21 พฤษภาคม 2503 รัฐบาลจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ประกาศยกเลิกวันชาติ 24 มิถุนายน ซึ่งตรงกับวันที่คณะราษฎรปฏิวัติเปลี่ยนแปลงการปกครอง และให้ถือเอาวันพระราชสมภพของพระมหากษัตริย์เป็นวันชาติแทน ถือเป็นการสิ้นสุดสัญลักษณ์แห่งการเปลี่ยนแปลงการปกครองของคณะราษฎร วันที่ 14 เมษายน 2560 มีข่าวว่าหมุดคณะราษฎรถูกเปลี่ยน โดยหมุดใหม่มีข้อความว่า "ความนับถือรักใคร่ในพระรัตนตรัยก็ดี ในรัฐของตนก็ดี ในวงศ์ตระกูลของตนก็ดี มีจิตซื่อตรงในพระราชาของตนก็ดี ย่อมเป็นเครื่องทำให้รัฐของตนเจริญยิ่ง ขอประเทศสยามจงเจริญยั่งยืนตลอดไป ประชาชนสุขสันต์ หน้าใส เพื่อเป็นพลังของแผ่นดิน" ในปี 2563 มีการเปลี่ยนชื่อค่ายพหลโยธินและค่ายพิบูลสงคราม ซึ่งได้ชื่อตามผู้นำคณะราษฎร เป็น "ค่ายภูมิพล" และ "ค่ายสิริกิติ์" ตามลำดับ
พระยาจุฬาราชมนตรี (ก้อนแก้ว)

พระยาจุฬาราชมนตรี นามเดิม ก้อนแก้ว หรือศาสนนาม มุฮัมหมัดมะอ์ซูม เป็นบุตรพระยาจุฬาราชมนตรี (เซน) และคุณหญิงก้อนทอง รับราชการเป็นมหาดเล็กตั้งแต่สมัยสมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์ ตอนปลายกรุงศรีอยุธยาจนเสียกรุงเมื่อ พ.ศ. 2310 เมื่อเสียกรุงได้หลบหนีข้าศึกมารับราชการกับสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ต่อมาได้เป็นขุนป้องพลขันธ์ และหลวงศรีเนาวรัตน์ตามลำดับ ได้ร่วมรบกับข้าศึกจนผลัดแผ่นดินเข้าสู่สมัยรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 1 โปรดเกล้าฯแต่งตั้งให้เป็นพระยาจุฬาราชมนตรี มีหน้าที่กำกับราชการกรมท่าขวาและดูแลมุสลิมทั่วราชอาณาจักร ถือเป็นจุฬาราชมนตรีท่านแรกในสมัยรัตนโกสินทร์ พระยาจุฬาราชมนตรี (ก้อนแก้ว) สมรสกับคุณหญิงเสม หญิงมุสลิมนิกายซุนนี หลานสาวของพระยาราชวังสัน (หวัง) มีธิดาสองคน คือ เจ้าจอมหงส์ ในรัชกาลที่ 1 และนก ภรรยาพระยาวรเทพ (เถื่อน) พระยาจุฬาราชมนตรี (ก้อนแก้ว) ถึงแก่อนิจกรรมในสมัยรัชกาลที่ 1 เมื่ออายุได้ 82 ปี ศพของท่านฝังอยู่ที่มัสยิดต้นสน บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งซัสเซกซ์

เจ้าชายแฮร์รี ดยุกแห่งซัสเซกซ์[ชอ 1] (อังกฤษ: Prince Harry, Duke of Sussex) หรือ เจ้าชายเฮนรี ชาลส์ อัลเบิร์ต เดวิด (Prince Henry Charles Albert David; ประสูติ 15 กันยายน ค.ศ. 1984) เป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กในสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักรและไดอานา เจ้าหญิงแห่งเวลส์ อดีตพระชายา พระองค์ทรงอยู่ในอันดับที่ 5 ของลำดับการสืบราชบัลลังก์บริเตนและดินแดนในเครือจักรภพอังกฤษ ในฐานะพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร แฮร์รีทรงดำรงยศทหารชั้นร้อยตรี (ซึ่งรู้จักกันในกองพันว่า Cornet) ในกองพันทหาร Blues and Royals ของกรมทหารม้ารักษาวังแห่งกองทัพบกบริเตน พระองค์ทรงเป็นผู้บัญชาการรถถัง ซึ่งได้รับการฝึกมาให้นำกลุ่มทหาร 12 นายในหน่วยยานพาหนะลาดตระเวนหุ้มเกราะ พระอิสริยยศเดิมในแบบเต็มของเจ้าชายคือ เจ้าชายเฮนรีแห่งเวลส์ (His Royal Highness Prince Henry of Wales) แม้ว่ามีพระนามเรียกโดยทั่วไปว่า เจ้าชายแฮร์รี พระองค์ทรงใช้นามสกุล "เวลส์" เช่นเดียวกับพระเชษฐา เมื่อทรงเข้ารับการฝึกอบรมทางทหาร ราชสกุลแบบทางการของพระองค์คือ "วินด์เซอร์" ตามพระบรมราชโองการของพระอัยยิกาใน พ.ศ. 2503 แต่พระราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 บางพระองค์ดูเหมือนจะทรงใช้ราชสกุล "เมานต์แบ็ตเต็น-วินด์เซอร์" สมเด็จพระราชินีนาถฯทรงพระราชทานให้เป็นพระราชสิทธิเฉพาะพระองค์ใดพระองค์หนึ่งจะทรงใช้ เจ้าชายแฮร์รีทรงจัดอยู่ในลำดับที่ 2 ของบรรดาเยาวราชนิกุลที่ทรงได้รับความนิยมมากสุดในโลก[ต้องการอ้างอิง] เจ้าชายแฮร์รีประสูติเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2527 ณ โรงพยาบาลเซนต์แมรี เขตแพดดิงตัน ทางตะวันตกของกรุงลอนดอน และได้ทรงเข้ารับบัพติศมาเมื่อวันที่ 21 ธันวาคมปีเดียวกัน ณ โบสถ์เซนต์จอร์จ ปราสาทวินด์เซอร์ จากดร. โรเบิร์ต รันซี อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี โดยมีพระบิดาและพระมารดาทูนหัว คือ ดยุกแห่งยอร์ก พระปิตุลา เลดีซาราห์ แชตโท เลดีเวสทีย์ นางวิลเลียม บาร์โธโลมิว ช่างเขียนภาพเหมือนประจำราชวงศ์ ไบรอัน ออร์แกน และ เจอรัลด์ วอร์ด ในวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 มีการประกาศว่าเจ้าชายแฮร์รีทรงหมั้นกับเมแกน มาร์เคิลแล้ว พระราชพิธีเสกสมรสจัดขึ้นในวันที่ 19 พฤษภาคมปีต่อมา เช้าวันนั้นเอง สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ทรงสถาปนาเจ้าชายแฮร์รี เป็น "ดยุกแห่งซัสเซกซ์" [ต้องการอ้างอิง] ดยุกและดัชเชสแห่งซัสเซกซ์ประทับอยู่ที่พระตำหนักนอตทิงแฮมในกรุงลอนดอน ภายในพระราชวังเคนซิงตัน แต่ต่อมาได้ทรงย้ายไปประทับที่พระตำหนักฟรอกมอร์ บริเวณพื้นที่ใกล้ปราสาทวินด์เซอร์ พร้อมกับย้ายสำนักงานไปอยู่ในพระราชวังบักกิงแฮม เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 ดัชเชสแห่งซัสเซกซ์ทรงมีประสูติกาลพระโอรสคนแรก ผู้ซึ่งอยู่ในลำดับที่ 7 ของการสืบสันตติวงศ์สหราชอาณาจักร ดยุกและดัชเชสแห่งซัสเซกซ์ได้ทรงประกาศชื่อพระโอรสอย่างเป็นทางการผ่านอินสตาแกรมเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ว่า "อาร์ชี เมานต์แบ็ตเทน-วินด์เซอร์" ภายหลังการเข้าเฝ้าฯ สมเด็จพระราชินีนาถและดยุกแห่งเอดินบะระ เจ้าชายแฮร์รี ดยุกแห่งซัสเซกซ์ ทรงเป็นสมาชิกราชวงศ์วินด์เซอร์ ทั้งทรงเป็นสมาชิกราชวงศ์ชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-กลึคส์บวร์คตามพระชนกด้วย
บีจีส์

บีจีส์ (อังกฤษ: Bee Gees) ประกอบด้วยสามพี่น้องตระกูลกิ๊บส์ "มอริซ (Maurice), โรบิน (Robin), แบร์รี (Barry)" ทั้งสามคนเกิดที่เกาะมาน ประเทศอังกฤษ ในช่วงวัยเด็ก เขาอาศัยอยู่ในเขต คอลตัน,แมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ ก่อนที่เขาจะย้ายไปพำนักอยู่ที่ บริสเบน ประเทศออสเตรเลีย ในปลายยุค 1950 และเริ่มต้นทำวงดนตรีที่นั่น และหลังจากที่เขาประสบความสำเร็จกับซิลเกิ้ลเพลง Spicks and Specks (ภายหลังเป็นซิงเกิ้ลที่ 12 ของวง) บนเกาะออสเตรเลีย พวกเขาก็ตัดสินใจกลับไปที่ประเทศอังกฤษ ในเดือน มกราคม ค.ศ.1967 และเขาได้พบกับ โรเบิร์ต สติงวู้ด และเป็นโปรดิวเซอร์ของเขาเป็นต้นมา และทำให้พวกเขาโด่งดังไปทั่วโลก และมีงานเพลงที่ขายดีที่สุด ทำรายได้ถึง 220 ล้าน พวกเขาถูกบันทึกใน Rock and Roll Hall of Fame ในปี ค.ศ. 1997 ติดอันดับ 1 ใน 5 งานดนตรีที่ขายดีที่สุดในประวัติศาสตร์เพลงป็อป เป็นรองก็แต่งานของอภิมหาศิลปินอย่าง “เอลวิส เพรสลีย์ (Elvis Presley)” “เดอะ บีเทิลส์ (The Beatles)” “ไมเคิล แจ็กสัน (Michael Jackson)” “การ์ธ บรูกส์ (Garth Brooks)” และ “พอล แมคคาร์ตนีย์ (Paul McCartney)” แต่หลังจากที่มอริซ กิบบ์ ได้เสียชีวิตลงอย่างกะทันหันเมื่อ 12 มกราคม ค.ศ. 2003 แบร์รีและโรบิน กิบบ์จึงประกาศที่จะยุบวง บีจีส์ ลงอย่างเป็นทางการ ภายหลังครบรอบ 45 ปี ของวง แต่แล้วในปี ค.ศ. 2009 ทั้งแบร์รีและโรบิน กิบบ์ตกลงที่จะทำวง บีจีส์ ขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง ต่อมาโรบิน กิบบ์ได้เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 ทำให้แบร์รี กิบบ์เป็นสมาชิกในวงเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ สามพี่น้องตระกูลกิบบ์ส "มอริซ, โรบิน, แบร์รี" ทั้งสามคนเกิดที่เกาะมาน ประเทศอังกฤษ โดย มอริซและโรบินเป็นฝาแฝดกัน ปี 2498 สามพี่น้องกิบบ์ เริ่มโตพอที่จะออกตระเวนโชว์ความสามารถตามงานเทศกาล และรายการโทรทัศน์ต่างๆ โดยในช่วงนี้พี่น้องกิบบ์ใช้ชื่อวงหลายชื่ออาทิ “บูลแคตส์” และ “แร็ตเทิ้ล สเน็กส์” จนปี 2501 ต่อมาย้ายไปพำนักในเมืองบริสเบน ประเทศออสเตรเลีย พร้อมกับตั้งชื่อวงใหม่ว่า บีจีส์ (Bee Gees) ซึ่งย่อมาจากคำเต็ม ซึ่งคิดขึ้นจากดีเจวิทยุ บิลล์ เกตส์ (Bill Gates) จากการนำชื่อย่อของเขาเอง และของ บิลล์ กู๊ด (Bill Goode) (ที่เห็นพวกเขาแสดงที่ Speedway Circuit เมืองบริสเบน) -นำมารวมกัน- ดังนั้นจึงไม่ได้ตั้งจำเพาะเจาะจงหมายถึง "Brothers Gibb" ตามความเข้าใจกันส่วนใหญ่ ค.ศ
เจ้าชายริชาร์ด ดยุกแห่งกลอสเตอร์

เจ้าชายริชาร์ด ดยุกแห่งกลอสเตอร์ (ริชาร์ด อเล็กซานเดอร์ วอลเตอร์ จอร์จ; ประสูติ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2487) ทรงเป็นสมาชิกพระองค์หนึ่งในราชวงศ์อังกฤษ โดยเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 พระองค์ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นดยุกแห่งกลอสเตอร์ตั้งแต่พระบิดาสิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2517 และในปัจจุบันทรงอยู่ในอันดับที่ 31 ของลำดับการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ เจ้าชายริชาร์ดประสูติเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2487 ณ นอร์ทแฮมพ์ตัน เป็นพระโอรสพระองค์เล็กในเจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งกลอสเตอร์ กับเจ้าหญิงอลิซ ดัชเชสแห่งกลอสเตอร์ ทรงเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร ดยุกแห่งกลอสเตอร์ทรงปฏิบัติพระกรณียกิจมากมายในพระปรมาภิไธยของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร พระญาติชั้นที่หนึ่ง เจ้าชายริชาร์ดทรงพบกับบีร์กิตเทอ เอวา ฟาน เดอร์สครั้งแรกที่เคมบริดจ์ ทั้งสองหมั้นหมายกันเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 และมีพระราชพิธีเสกสมรสเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคมปีเดียวกัน ณ คริสตจักรนักบุญแอนดรูว์ เมืองบาร์นเวลล์ นอร์แทมป์ตันเชอร์ ฉลองพระองค์ในพระราชพิธีนี้ออกแบบโดยนอร์แมน ฮาร์ตเนลล์ หลังการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายวิลเลียมแห่งกลอสเตอร์ พระเชษฐาของพระองค์ เจ้าชายริชาร์ดจึงมีพระสถานะเป็นผู้สืบตำแหน่งดยุกแห่งกลอสเตอร์ต่อจากเจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งกลอสเตอร์ซึ่งสิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2517 ด้วยเหตุนี้เจ้าชายริชาร์ดและเบอร์จิตต์จึงมีตำแหน่งเป็นดยุกและดัชเชสแห่งกลอสเตอร์สืบต่อจนถึงปัจจุบัน ดยุกและดัชเชสแห่งกลอสเตอร์มีพระบุตรสามคน ได้แก่ อเล็กซานเดอร์ วินด์เซอร์ เอิร์ลแห่งอัลสเตอร์ (24 ตุลาคม พ.ศ
สถานีราชเทวี (รถไฟฟ้าบีทีเอส)

สถานีราชเทวี (อังกฤษ: Ratchathewi station; รหัส: N1) เป็นสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสแบบยกระดับในเส้นทางสายสุขุมวิท ยกระดับเหนือถนนพญาไทในพื้นที่เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร มีโครงการเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม ในอนาคต ถนนพญาไท ด้านทิศใต้ของทางแยกราชเทวี (จุดตัดระหว่างถนนพญาไทกับถนนเพชรบุรี) ใกล้สะพานเฉลิมหล้า 56 (สะพานหัวช้าง) สะพานข้ามคลองแสนแสบ (บางกะปิ) ในพื้นที่แขวงถนนเพชรบุรี เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร เนื่องมาจากระบบรถไฟฟ้าบีทีเอส มีศูนย์ซ่อมบำรุงใหญ่ตั้งอยู่บริเวณสายสุขุมวิททั้งหมด ทำให้การให้บริการในสายสีลมจะต้องมีการป้อนขบวนรถเข้าสายสีลมโดยการสับรางก่อนเข้าสถานีสยามในช่วงเวลาก่อนช่วงเวลาเร่งด่วนของวันจันทร์-ศุกร์ ได้แก่ 07.00-08.00 น. และ 15.00-16.00 น. อยู่เสมอ รถไฟฟ้าขบวนที่จะให้บริการในสายสีลม จะใช้ชานชาลาที่ 1 เป็นชานชาลาสุดท้ายในการส่งผู้โดยสารสำหรับสายสุขุมวิท และเมื่อเข้าสู่สถานีสยาม ขบวนรถจะสลับรางเข้าชานชาลาที่ 3 และให้บริการต่อไปในสายสีลมตามปกติ ผู้โดยสารที่ต้องการเดินทางไปสถานีเคหะฯ จะต้องออกจากขบวนรถทั้งหมด แล้วรอรถขบวนถัดไปที่ชานชาลาที่ 1 ฝั่งตรงข้าม ณ สถานีสยาม เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลา 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) 2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) ถนนพญาไทมุ่งหน้าอุรุพงศ์ สาย 59 , 60 , 67 , 79 , 99 , 23 , 50 , 505 , 16
สถานีสะพานตากสิน

สถานีสะพานตากสิน (อังกฤษ: Saphan Taksin station; รหัส: S6) เป็นสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสแบบยกระดับในเส้นทางสายสีลม ยกระดับระหว่างสะพานสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช 2 สะพานที่ขนานกัน และคร่อมบริเวณปากคลองสาทรช่วงริมแม่น้ำเจ้าพระยาถึงจุดตัดถนนเจริญกรุง เป็นสถานีรถไฟฟ้าแห่งแรกในกรุงเทพมหานครที่เชื่อมต่อกับการสัญจรทางเรือในแม่น้ำเจ้าพระยา (ปัจจุบันมีอีก 4 สถานี คือสถานีสนามไชยและสถานีบางโพของรถไฟฟ้าสายสีน้ำเงิน, สถานีเจริญนครของรถไฟฟ้าสายสีทอง และสถานีสะพานพระนั่งเกล้าของรถไฟฟ้าสายสีม่วง) โดยเชื่อมต่อที่ท่าสาทรและยังเป็นที่ตั้งของศูนย์บริการนักท่องเที่ยวบีทีเอส เชิงสะพานสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ริมแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งพระนคร ในพื้นที่แขวงบางรัก เขตบางรัก และแขวงยานนาวา เขตสาทร กรุงเทพมหานคร ระหว่าง พ.ศ. 2542–2552 สถานีสะพานตากสินเคยเป็นสถานีปลายทางของรถไฟฟ้าบีทีเอสสายสีลมฝั่งใต้ตั้งแต่เปิดทำการ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ถึง 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 รวมเป็น 9 ปี ปัจจุบันไม่ได้เป็นสถานีปลายทางแล้ว เนื่องจากมีการสร้างส่วนต่อขยายจากสถานีสะพานตากสินไปยังสถานีกรุงธนบุรี สถานีวงเวียนใหญ่ สถานีโพธิ์นิมิตร สถานีตลาดพลู และสถานีบางหว้าตามลำดับ สถานีสะพานตากสินเปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2542 สถานีนี้เป็นจุดเชื่อมต่อการเดินทางที่สำคัญจากพื้นที่ฝั่งธนบุรีในย่านคลองสาน วงเวียนใหญ่ ท่าพระ ภาษีเจริญ บางแค ตลาดพลู จอมทอง และราษฎร์บูรณะ กับส่วนพื้นที่ฝั่งพระนครในย่านบางคอแหลม บางรัก และถนนตก ยังรวมไปถึงพื้นที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่ห่างออกไป เช่น ย่านวังหลัง ปิ่นเกล้า บางพลัด และจังหวัดนนทบุรี อีกด้วยก็เพราะด้วยที่ตั้งสถานีที่อยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ตัวสถานีมีท่าเรือสาทรเป็นจุดเชื่อมต่อที่สำคัญ ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลาเหมือนสถานีทั่วไปในระบบรถไฟฟ้าบีทีเอส แต่เนื่องจากพื้นที่ค่อนข้างจำกัดที่กว้างเพียง 16.5 เมตร ทำให้เป็นสถานีหนึ่งเดียวที่เป็นแบบชานชาลาข้างเพียงรางเดียว โดยรถไฟฟ้าสามารถผ่านสถานีและข้ามสะพานสมเด็จพระเจ้าตากสินได้ด้วยการสับราง ซึ่งรางคู่จากด้านสถานีสุรศักดิ์ก่อนเข้าสู่ชานชาลาจะมีรางหนึ่งที่กลายเป็นรางตัน ส่วนด้านสถานีกรุงธนบุรีก่อนเข้าสู่ชานชาลาจะเป็นรางคู่ตามปกติแต่ได้มาบรรจบกันก่อนเป็นรางเดียว เนื่องจากสถานีนี้มีความยาวเพียง 115 เมตร ชานชาลาจึงสามารถรองรับขบวนรถได้สูงสุดเพียง 5 ตู้โดยสารเท่านั้น (จากความยาวสถานีปกติ 120 เมตร ที่สามารถรองรับได้ 6 ตู้โดยสาร) สถานีนี้เป็นสถานีที่มีการบอกกำหนดการรถไฟฟ้าที่จะเทียบเข้าชานชาลาเป็นสถานีแรก โดยบนจอโทรทัศน์จะแสดงไว้ว่า "รถไฟฟ้าขบวนถัดไป..
สถานีกรุงธนบุรี (รถไฟฟ้าบีทีเอส)

สถานีกรุงธนบุรี (อังกฤษ: Krung Thon Buri station) เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้าในเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอสสายสีลมส่วนต่อขยายช่วงตากสิน–บางหว้า ช่วงที่ 1 (สะพานตากสิน–วงเวียนใหญ่) และรถไฟฟ้าสายสีทอง ตัวสถานียกระดับเหนือถนนเจริญนครและถนนกรุงธนบุรีใกล้สะพานสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ในพื้นที่เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร สถานีกรุงธนบุรี (รหัส: S7) เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้าในเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอสสายสีลมส่วนต่อขยายช่วงตากสิน–บางหว้า ช่วงที่ 1 (สะพานตากสิน–วงเวียนใหญ่) และเป็นสถานีรถไฟฟ้าสถานีแรกในฝั่งธนบุรี ตัวสถานียกระดับเหนือถนนกรุงธนบุรีใกล้สะพานสมเด็จพระเจ้าตากสินและถนนเจริญนคร ในพื้นที่เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร สถานีกรุงธนบุรี เป็นสถานีที่ก่อสร้างพร้อมกับสถานีวงเวียนใหญ่ ในโครงการรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม ส่วนต่อขยายสะพานตากสิน–บางหว้า ช่วงที่ 1 (สะพานตากสิน–แยกตากสิน) ระยะทาง 2.2 กิโลเมตร ซึ่งสถานีทั้ง 2 แห่งได้ก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2548 จนแล้วเสร็จและมีกำหนดเปิดให้บริการกลาง พ.ศ. 2550 แต่เนื่องจากทางกรุงเทพมหานคร ประสบปัญหาการจัดจ้างบริษัทติดตั้งระบบอาณัติสัญญาณที่เสนอราคาสูง ประกอบกับทางบริษัท ระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) หรือบีทีเอสซีได้ปรับเปลี่ยนระบบอาณัติสัญญาณของรถไฟฟ้าบีทีเอสมาเป็นระบบของบริษัท บอมบาดิเอร์ ทำให้การติดตั้งระบบการเดินรถล่าช้ากว่ากำหนดการไปมาก จนกระทั่งวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 กรุงเทพมหานครได้ลงนามสัญญาจัดซื้อและติดตั้งระบบการเดินรถ ส่วนที่ 1 (ระบบอาณัติสัญญาณ) กับบริษัท บอมบาร์ดิเอร์ ทรานสปอร์เทชั่น ซิกแนล (ประเทศไทย) งบประมาณ 368 ล้านบาท กรอบระยะเวลาดำเนินการ 12 เดือน และเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ได้ดำเนินการจัดซื้อและติดตั้งระบบการเดินรถ (ไฟฟ้าและเครื่องกล) ส่วนที่ 2 (ระบบสื่อสาร, ระบบจ่ายไฟฟ้า, ระบบควบคุมและจัดเก็บข้อมูลและระบบประกอบอาคารในสถานีที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับระบบรถไฟฟ้า) กับกลุ่มบริษัท AAT Consortium จำกัด งบประมาณ 675 ล้านบาทและลงนามในสัญญาว่าจ้างเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2551 ใช้ระยะเวลาติดตั้งระบบประมาณ 300 วัน  เมื่อส่วนต่อขยายนี้ดำเนินการเสร็จสิ้น กรุงเทพมหานครได้เปิดทดลองเดินรถไฟฟ้าช่วงสะพานตากสิน–วงเวียนใหญ่ ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นครั้งแรก โดยทดสอบระบบอาณัติสัญญาณและระบบที่เกี่ยวข้อง ระหว่างวันที่ 1 มีนาคม – 12 เมษายน พ
เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์

เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์ (อังกฤษ: His Royal Highness Prince Edward, Duke of Kent) (เอ็ดเวิร์ด จอร์จ นิโคลัส พอล แพทริก; ประสูติ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1935) เป็นสมาชิกพระองค์หนึ่งในพระราชวงศ์อังกฤษ โดยเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 พระองค์ทรงดำรงฐานันดรศักดิ์เป็น ดยุกแห่งเคนต์ มาตั้งแต่ปีค.ศ. 1942 เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดทรงปฏิบัติพระกรณียกิจแทนสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 พระญาติชั้นที่หนึ่ง บางครั้งทรงเป็นที่รู้จักอย่างดีที่สุดในฐานะประธานสโมสรคร็อกเก็ตและเทนนิสแห่งอังกฤษ (All England Lawn Tennis and Croquet Club) โดยทรงมอบรางวัลเป็นโล่เกียรติยศแก่ผู้ชนะเลิศการแข่งขันเทนนิสวิมเบิลดันชาย อีกทั้งยังทรงเป็นผู้แทนพิเศษด้านการค้าและการลงทุนแห่งสหราชอาณาจักร ซึ่งทรงเกษียณในปีค.ศ. 2001 เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดประสูติเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ.1935 ที่เลขที่ 3 จัตุรัสเบลเกรฟ ลอนดอน เป็นพระโอรสพระองค์โตในเจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งเคนต์ กับเจ้าหญิงมารีนา ดัชเชสแห่งเคนต์ พระบิดาของพระองค์ทรงเป็นพระราชโอสรพระองค์ที่ 4 ของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 กับสมเด็จพระราชินีแมรี พระมารดาเป็นบุตรของเจ้าชายนิโคลัสแห่งกรัซและเดนมาร์กกับแกรนด์ดัชเชสเยเลนา วลาดีมีรอฟนาแห่งรัสเซีย พระองค์ได้เข้าพิธีศีลล้างบาป ณ โบสถ์น้อยในพระราชวังบักกิงแฮม เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ.1935 โดยทรงมีพ่อและแม่ทูนหัวดังต่อไปนี้คือ สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 เจ้าหญิงแมรี พระราชกุมารีและเคาน์เตสแห่งฮาร์วุด เจ้าชายอาร์เธอร์ ดยุกแห่งคอนน็อตและสแตรธเอิร์น และเจ้าหญิงลูอิส ดัชเชสแห่งอาร์กายล์ เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดทรงเริ่มศึกษาที่โรงเรียนลุดโกรฟในบาร์กเชอร์ ก่อนจะทรงศึกษาต่อที่วิทยาลัยอีตัน และที่สถาบันเลอ รอเซย์ในสกอตแลนด์  หลังจากนั้นพระองค์ทรงได้เข้าศึกษาโรงเรียนนายร้อยทหารบกแซนด์เฮิสต์ ซึ่งพระองค์ได้ชนะรางวัลเซอร์ เจมส์ มอนคริฟฟ์ เกียร์สัน ในด้านภาษาต่างประเทศ พระองค์สามารถพูดภาษาฝรั่งเศสได้อย่างคล่องแคล่ว ตามคำกล่าวของเจ้าชายไมเคิลแห่งเคนต์ว่า พระมารดาและพระปิตุจฉาของพระองค์จะพูดกันเป็นภาษาฝรั่งเศส ในวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ
นกเดินดงสีดำ

นกเดินดงสีดำ หรือ นกแบล็กเบิร์ด (อังกฤษ: Blackbird; ชื่อวิทยาศาสตร์: Turdus merula) เป็นนกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกเดินดง (Turdidae) พบได้ทั่วไปในทวีปยุโรปและเอเชีย มักอาศัยอยู่ในพื้นที่ ๆ ที่เป็นป่าโปร่ง, พื้นที่เกษตรกรรม และพื้นที่เปิดโล่งต่าง ๆ ที่ราบถึงความสูง 950 เมตร นกตัวผู้มีขนาดใหญ่ ปากและหนังรอบตาสีเหลือง ขนลำตัวดำทั้งหมด แข้งและตีนเหลือง นกตัวเมียมีปากสีเหลืองหรือเหลืองแกมน้ำตาล ปลายอาจมีสีดำ ขนลำตัวน้ำตาลดำ คอน้ำตาลอ่อนมีลายขีดจาง ๆ  มีความยาวลำตัว 23.5 - 29 เซนติเมตร อายุเฉลี่ยของนกเดินดงสีดำคือ 2.4 ปีและนกเดินดงสีดำที่อายุยืนที่สุดที่เคยมีการค้นพบคือ 20 ปี สำหรับในประเทศไทย ถือเป็นนกที่หายากมาก