nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
ปลาฉลามหนูใหญ่

* ชื่อพ้องคลุมเครือ ปลาฉลามหนูใหญ่ หรือ ปลาฉลามหนูหัวแหลม (อังกฤษ: Spadenose shark, Walbeehm's sharp-nosed shark; ชื่อวิทยาศาสตร์: Scoliodon laticaudus) เป็นปลากระดูกอ่อนชนิดหนึ่ง จำพวกปลาฉลาม อยู่ในวงศ์ปลาฉลามครีบดำ (Carcharhinidae) เป็นปลาฉลามเพียงชนิดเดียวเท่านั้น ที่อยู่ในสกุล Scoliodon ปลาฉลามหนูใหญ่ จัดเป็นปลาฉลามขนาดเล็ก มีอุปนิสัยไม่ค่อยดุร้าย มีรูปร่างยาวเพรียวคล้ายกระสวย ความยาวของลำตัวมาก หัวแบนลาดลงไปทางด้านหน้า จะงอยปากยาว ฟันที่ตาค่อนข้างโต มีเยื่อหุ้มตา ปากอยู่ด้านล่าง รูปร่างโค้งคล้ายรูปพระจันทร์เสี้ยว มีฟันคม ลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม ขอบเรียบ ครีบหลังมี 2 อัน อันแรกมีขนาดใหญ่รูปสามเหลี่ยม อันที่สองมีขนาดเล็กเกล็ดมีฐานรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนฝังอยู่ใต้ผิวหนัง โผล่เฉพาะปลายที่เป็นหนามแข็งและคม เมื่อลูบจะสากมือ ครีบหูมีขนาดใกล้เคียงกับกระโดงหลัง ครีบหางมีขนาดใหญ่ และแยกเป็น 2 ส่วน อันบนมีขนาดใหญ่กว่าอันล่างมาก พื้นลำตัวสีเทาเข้ม ท้องสีขาว ครีบต่าง ๆ สีดำ มีความยาวตั้งแต่ 35-95 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในพื้นทะเลที่เป็นทราย หรือเป็นโคลนแถบชายฝั่งตื้น ๆ อาจพบได้ในแหล่งน้ำกร่อยและน้ำจืดได้ด้วย พบตั้งแต่ชายฝั่งแอฟริกาตะวันออก, ทวีปเอเชีย จนถึงญี่ปุ่น ในน่านน้ำไทยพบได้ที่ฝั่งอ่าวไทย เป็นปลาฉลามอีกชนิดหนึ่ง ที่ใช้บริโภคได้ โดยเนื้อมีราคาถูก นิยมทำเป็นลูกชิ้น ขณะที่ครีบต่าง ๆ นำไปทำเป็นหูฉลาม ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Scoliodon laticaudus ที่วิกิสปีชีส์
ไชนา

โจน มารี ลอว์เลอร์ (Joan Marie Laurer; 27 ธันวาคม ค.ศ. 1969 - 20 เมษายน ค.ศ. 2016) อดีตนักมวยปล้ำอาชีพและนักแสดงชาวอเมริกัน อดีตสังกัดเวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น(WWF)ในชื่อ ไชนา (Chyna) เป็นอดีตแชมป์หญิง WWE อดีตสมาชิกกลุ่มดี-เจเนอเรชันเอ็กซ์ และอดีตบอดี้การ์ดให้ทริปเปิลเอช สมัยอยู่กลุ่มดี-เอ็กซ์ นอกจากนี้ยังเป็นผู้หญิงคนแรกที่เข้าร่วมรอยัลรัมเบิล และเป็นผู้หญิงคนแรกคนเดียวที่ได้แชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล ในปี 2019 ได้เข้าสู่ WWE Hall of Fame ในฐานะกลุ่ม DX
วิสตัน

วิสตัน เป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่เขตโนว์สเลรี เมืองลิเวอร์พูล มณฑลเมอร์ซีไซด์ ตั้งอยู่ใน ประเทศอังกฤษ โดยในปี ค.ศ. 2010 มีประชากรที่อาศัยอยู่ในเมืองทั้งหมด 13,629 คน โดยวิสตันเป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่ซึ่งคนที่อยู่ในเมืองลิเวอร์พูล คาดการณ์ว่าในอีกไม่นาน อาจจะเป็นหมู่บ้านที่สำคัญทางเศรษฐกิจอีกเมืองหนึ่งของ เกาะอังกฤษ
รายชื่อผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล

สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล เป็นสโมสรฟุตบอลในอังกฤษ ตั้งอยู่ที่เมืองลิเวอร์พูล มณฑลเมอร์ซีไซด์ ก่อตั้งเมื่อปี 1892 หลังเกิดความขัดแย้งระหว่างคณะกรรมการของเอฟเวอร์ตันกับจอห์น โฮลดิง ประธานสโมสรและเจ้าของสนามเหย้า แอนฟิลด์ ความขัดแย้งระหว่างทั้งสองฝ่ายในเรื่องค่าเช่าส่งผลให้ เอฟเวอร์ตัน ย้ายจากแอนฟิลด์ไปกูดิสันพาร์ก ทำให้สนามแอนฟิลด์ไม่มีผู้ใช้งาน โฮลดิงจึงก่อตั้งสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลเพื่อลงเล่นในสนามแอนฟิลด์ ลิเวอร์พูลชนะเลิศ เฟิร์สดิวิชัน ครั้งแรกในปี 1901 ตั้งแต่นั้นมา สโมสรชนะเลิศลีกสูงสุดอีก 19 ครั้ง , เอฟเอคัพ 7 ใบและฟุตบอลลีกคัพ 8 ใบ สโมสรยังครองตำแหน่งเป็นผู้ชนะเลิศรายการฟุตบอลยุโรปมากที่สุดในอังกฤษถึง 6 ครั้ง โดยชนะเลิศ ยูโรเปียนคัพ/ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ในปี 1977, 1978, 1981, 1984, 2005 และ 2019 สโมสรเป็นหนึ่งในยี่สิบสองผู้ก่อตั้ง พรีเมียร์ลีก ในปี 1992 ลิเวอร์พูลเคยมีผู้จัดการทีมทั้งหมด 21 คน เคนนี แดลกลีช เป็นคนเดียวที่เคยเป็นผู้จัดการทีมสองครั้ง ครั้งแรกเขาคุมทีมตั้งแต่ปี 1985 ถึง กุมภาพันธ์ 1991 และครั้งที่สองตั้งแต่เดือนมกราคม 2011 ถึงเดือนกรกฎาคม 2012 ผู้จัดการทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดก็คือ บ็อบ เพสลีย์ โดยนำทีมชนะในรายการ ฟุตบอลลีกเฟิสต์ดิวิชัน 6 ครั้ง, แชริตีชีลด์ 5 ครั้ง, ฟุตบอลลีกคัพ 3 ครั้ง, ยูโรเปียนคัพ 3 ครั้ง, ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 1 ครั้งและยูฟ่าคัพ 1 ครั้ง ในการเป็นผู้จัดการทีม 9 ปีของเขา ผู้จัดการทีมที่คุมสโมสรยาวนานที่สุด คือ ทอม วัตสัน ตั้งแต่ปี 1896 ถึง 1915 ทั้งหมด 19 ปี รายชื่อต่อไปนี้คือ รายชื่อคนที่ได้ดำรงตำแหน่งผู้จัดการทีมคนแรกของลิเวอร์พูลตั้งแต่ก่อตั้งในปี 1892 โดยจะแสดงระยะเวลาที่ได้ดำรงตำแหน่งและบันทึกการแข่งขันของสโมสรโดยรวม (ในแง่ของการแข่งขันที่ชนะ, เสมอและแพ้), เกียรติประวัติและความสำเร็จที่สำคัญในขณะที่ดำรงตำแหน่ง รวมไปถึง ผู้จัดการทีมชั่วคราว หมายเหตุเกี่ยวกับสถิติ: หมายเหตุเกี่ยวกับเกียรติประวัติ: ข้อมูล ณ วันที่ 5 พฤศจิกายน 2024 A. ^ ในเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของลิเวอร์พูลได้ระบุไว้ว่าบาร์คเลย์และแม็คเคนนาเป็นผู้จัดการทีมร่วม โดยบาร์คเลย์เป็น "ผู้จัดการเลขานุการ" และแม็คเคนนา เป็น "ผู้จัดการโค้ช" B. ^ ซูเนสส์เข้ารับการฝ่าตัดหัวใจเมื่อเดือนเมษายน 1992, ทำให้รอนนี โมแรนเป็นผู้จัดการทีมชั่วคราวจนกระทั่ง เอฟเอคัพรอบชิงชนะเลิศ 1992 C. ^ อุลลิเยร์ป่วยตั้งแต่เดือนตุลาคม 2001 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ 2002, ทำให้พิล ทอมป์สันได้มาเป็นผู้จัดการทีมชั่วคราวแทน (แข่ง 33 ชนะ 16 เสมอ 12 แพ้ 5) โดยสถิติของทอมป์สันถูกรวมอยู่ในสถิติของอุลลิเยร์แล้ว
กษัตรีองค์มี

พระองค์เม็ญ (หรือ มี), พระองค์เจ้ามี หรือ นักองค์เม็ญ (เขมร: អង្គមី; พ.ศ. 2358 — ธันวาคม พ.ศ. 2417) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรเขมรอุดง เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดี หรือนักองค์จัน ทั้งนี้พระองค์เม็ญเป็นหนึ่งในผู้ปกครองที่เป็นสตรีไม่กี่คนในประวัติศาสตร์กัมพูชา พระองค์เม็ญทรงเป็นที่รู้จักในนาม บา กง จั๊ว (พระนางเจ้าหญิง) หรือพงศาวดารกัมพูชาออกพระนามว่า บากุ๋นภู มีพระนามเป็นภาษาเวียดนามว่า เจ้าหญิงหง็อก เวิน (Công chúa Ngọc Vân, 玉雲) และภายหลังมีตำแหน่งเป็น เจ้าหญิงหมี เลิม (Quận chúa Mỹ Lâm, 美林) หลังสมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดีเสวยทิวงคตในช่วงสงครามอานามสยามยุทธ พระเจ้ากรุงญวนจึงขุนนางจัดพระราชพิธีอภิเษกให้พระองค์เม็ญเสวยราชย์แทนพระราชบิดาขณะพระชนมายุ 20 พรรษา เพราะในช่วงเวลานั้นเจ้านายเขมรที่เป็นชายเข้าไปพึ่งพระบรมโพธิสมภารพระเจ้ากรุงสยาม คงเหลือแต่เจ้านายเขมรผู้หญิง ฝ่ายญวนจึงกวาดเจ้านายเขมรไปเมืองญวน หวังให้เป็นประเทศราช พระองค์เม็ญถูกแต่งตั้งเป็นพระเจ้ากรุงกัมพูชาและปลดออกสองครั้ง พระองค์และพระภคินีถูกนำไปไว้ที่เมืองไซ่ง่อนและเว้ ตามลำดับ เพื่อให้กัมพูชาสิ้นเจ้านายปกครอง ต่อมาราชสำนักเว้ก็ส่งพระองค์กลับพนมเปญหวังให้ชาวเขมรคลายความเจ็บแค้น เมื่อพระเจ้ากรุงญวนทรงเห็นว่าไม่มีขุนนางเขมรนิยมชมชอบพระองค์เม็ญ จึงส่งพระองค์เม็ญไปเมืองเมียดจรูก ภายหลังทัพญวนมิอาจต้านทานกองทัพประสมสยามกับเขมร จึงขอหย่าศึก ยอมปล่อยพระราชวงศ์เขมรที่ถูกนำไปควบคุมไว้ที่เว้ให้เป็นอิสระตั้งแต่ พ.ศ. 2388 เป็นต้นมา พระองค์เม็ญประสูติเมื่อวันศุกร์ ขึ้น 6 ค่ำ เดือนยี่ ปีกุน สัปตศก 1177 (พ.ศ. 2358) เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดี หรือนักองค์จัน ประสูติแต่นักนางกระจับ บาทบริจาริกาชั้นพระแม่นาง พระราชชนกโปรดให้จัดพระราชพิธีเกศากันต์ แล้วถวายพระนามให้ว่าพระองค์เจ้ามี (เอกสารไทยเรียก เม็ญ) มีพระอนุชาร่วมพระชนกชนนีแต่ไม่ปรากฏพระนามพระองค์หนึ่ง ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2363 แต่สิ้นพระชนม์ด้วยโรคฝีดาษเมื่อชันษาเพียง 7 ปี และมีพระภคินีร่วมพระชนกได้แก่ นักองค์แบน บ้างออกนามว่า แป้น หรือแม้น (ประสูติแต่นักเทพ) นักองค์เภา (ประสูติแต่นักนางยศ) และนักองค์สงวน (ประสูติแต่นักนางแป้น น้องสาวนักนางกระจับ) ทว่าหลังสมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดีผู้มีนโยบายนิยมญวน เสด็จทิวงคตเมื่อ พ.ศ
เทศมณฑลฟินน์มาร์ก

ฟินมาร์ก (อังกฤษ: Finnmark) เป็นเทศมณฑลปกครองตนเองในทิศตะวันออกเฉียงเหนือสุดของประเทศนอร์เวย์ ในทิศตะวันตกใกล้กับประเทศฟินแลนด์ ส่วนทิศใต้ติดกับประเทศรัสเซีย และทิศตะวันออกติดกับทะเลนอร์วีเจียน ชนชาติของฟินมาร์กอยู่มาแล้วทั้งหมด 10,000 ปี โดยมีชนพื้นเมือง คือ ชาวซามี (Sami) อยู่ในบริเวณนอร์เวย์เป็นส่วนมากในช่วงศตวรรษที่ 20 มีการเปลี่ยนแปลงมากมายเกี่ยวกับวัฒนธรรมของชนพื้นเมืองซามี โดยได้มีประเพณีและวัฒนธรรมทิ้งไว้มายาวนานเช่น การถักของชาวซามี ในศตวรรษที่ 10 ฟินน์แลนด์ได้เป็นท่าเรือไวกิ้ง และเกิดปัญหาการต่อสู้ระหว่างชายแดน จนถึงปี ค.ศ. 1326 ปัญหาเรื่องนี้ได้สงบลง จนได้มีการอพยพของชาว Kven เชื้อชาติฟินแลนด์[ก] จนเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง​ในช่วงปลายสงคราม มีไม่กี่ชีวิตที่รอดมาได้ ส่วนมากผู้อพยพจะไปทางทิศใต้ของนอร์เวย์ แต่บางคนก็หลบอยู่ในถ้ำรอจนกว่าพวกเยอรมัน จะออกไปจากที่นั้น จากการตรวจสอบความเสียหายได้พบว่ามี 11,000 บ้านเรือน 4700 ฟาร์มวัว 106 โรงเรียน 27 โบสถ์และ 21 โรงพยาบาลถูกไฟไหม้ผังเสียหาย[ต้องการอ้างอิง] ในทิศตะวันออกเฉียงเหนือสุดของประเทศนอร์เวย์ ในทิศตะวันตกใกล้กับประเทศฟินแลนด์ ส่วนทิศใต้ติดกับประเทศรัสเซีย และทิศตะวันออกติดกับทะเลนอร์เวย์ ศาสนาในฟินมาร์กส่วนมากนับถือศาสนาคริสต์เป็นส่วนมาก เทศมณฑลฟินมาร์กแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 19 เทศบาล ฟินมาร์กมีอุตสาหกรรมหลักคือ การประมง การบริการเกี่ยวกับการท่องเที่ยว จึงเป็นการดึงดูดความสนใจในการทำธุรกิจ จึงมีรายได้หลักเกี่ยวกับสิ่งนี้  ก. ^ ชาว Kven คือชนกลุ่มน้อยในประเทศนอร์แวย์ เชื้อชาติฟินแลนด์ ส่วนมากทำอาชีพชาวนา และการประมง  บทความทวีปยุโรปนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เพรสไบทีเรียน

นิกายเพรสไบทีเรียน (อังกฤษ: Presbyterianism) เป็นหนึ่งในนิกายในศาสนาคริสต์ฝ่ายโปรเตสแตนต์ที่มีต้นกำเนิดที่สกอตแลนด์ ยึดถือแนวคิดทางเทววิทยาแบบลัทธิคาลวิน และมีการจัดระเบียบองค์การแบบเพรสไบทีเรียน หลักเทววิทยาแบบเพรสไบทีเรียนเน้นเรื่องอำนาจอธิปไตยของพระเจ้า สิทธิอำนาจของคัมภีร์ไบเบิล และการรับพระคุณจากพระเจ้าได้โดยการศรัทธาในพระเยซูเท่านั้น ในสกอตแลนด์วิธีการปกครองคริสตจักรของเพรสไบทีเรียนได้รับการรับประกันตามพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707 นิกายเพรสไบทีเรียนสมัยใหม่สืบเค้าไปได้ถึงการปฏิรูปศาสนาในสกอตแลนด์ คริสตจักรท้องถิ่นแต่ละแห่งปกครองโดยคณะธรรมกิจซึ่งมาจากตัวแทนของคริสตจักรนั้น ในทางทฤษฎีนิกายนี้ไม่มีการแต่งตั้งบิชอป แต่มีการสถาปนาโดยการเลือกตั้งคณะผู้ปกครองขึ้นเพื่อทำหน้าที่อภิบาลคริสต์ศาสนิกชนหรือสมาชิกคริสตจักร รวมไปถึงการตัดสินใจต่าง ๆ ในคริสตจักร มีมัคนายกทำหน้าที่ดูแลสมาชิกและครอบครัวและส่วนมากดูแลเรื่องการเงินของคริสตจักร ผู้ปกครองและมัคนายกจะมีวาระการประจำการ วาระละ 2-3 ปี แล้วแต่คริสตจักรนั้น ๆ จะกำหนด ตำแหน่งผู้ปกครองเมื่อได้รับการสถาปนาแล้วจะอยู่ในศาสนศักดิ์นั้นตลอดชีพ นิกายเพรสไบทีเรียนมีต้นกำเนิดมาจากการปฏิรูปศาสนาในยุโรปช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 ซึ่งมีฌ็อง กาลแว็งเป็นหนึ่งในนักปฏิรูปคนสำคัญ คริสตจักรปฏิรูปส่วนมากสืบมีวิธีการปกครองที่สามารถสืบย้อนไปได้ทั้งแบบเพรสไบทีเรียนและคองกรีเกชันแนล ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 คริสตจักรเพรสไบทีเรียนหลายแห่งเริ่มมีบทบาทในขบวนการคริสต์ศาสนสัมพันธ์ เช่น การตั้งสภาคริสตจักรสากล บางคริสตจักรในนิกายนี้ยังเริ่มหันมาทำงานร่วมกับคริสตจักรปฏิรูปกลุ่มอื่น ๆ บ้างก็เข้าร่วมกลุ่มกับนิกายอื่นเลย เช่น คริสตจักรคองกรีเกชันแนล ลูเทอแรน แองกลิคัน และเมทอดิสต์ นิกายเพรสไบทีเรียนไม่ใช่โปรเตสแตนต์กลุ่มแรกที่เข้ามาในประเทศไทย แต่สามารถทำพันธกิจได้เจริญรุ่งเรืองเป็นปึกแผ่น คณะเพรสไบทีเรียนจึงผลักดันให้คริสต์ศาสนิกชนนิกายโปรเตสแตนต์ในไทยรวมกลุ่มกันตั้งคริสตจักรของตนเองขึ้นเป็นอิสระ จนปี พ.ศ. 2477 จึงตั้งคริสตจักรในสยาม ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นสภาคริสตจักรในประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2500 คณะเพรสไบทีเรียนจึงถ่ายโอนงานและทรัพย์สินของคณะให้แก่สภาคริสตจักร จากนั้นคริสตจักรอื่น ๆ เช่น คริสเตียนเชิร์ช (ดิสไซเปิลส์ออฟไครสต์) ก็เริ่มเข้าร่วมตาม นิกายเพรสไบทีเรียนในประเทศไทยปัจจุบันจึงสังกัดสภาคริสตจักรในประเทศไทย
โพลีไซทีเมีย เวอรา

โพลีไซทีเมีย เวอรา (อังกฤษ: polycythemia vera) หรือภาวะเม็ดเลือดแดงมากแบบปฐมภูมิ (อังกฤษ: primary polycythemia) เป็นโรคกลุ่มไขกระดูกเจริญผิดปกติ (โรคไมอิโลโปรลิเฟอเรตีฟ) อย่างหนึ่ง ซึ่งไขกระดูกสร้างเม็ดเลือดแดงออกมามากผิดปกติ ผู้ป่วยจะมีปัญหาสุขภาพจากการที่เลือดซึ่งมีเม็ดเลือดแดงมากเกินไปนั้นข้นกว่าเลือดปกติ ส่วนใหญ่พบในผู้สูงอายุ อาจมีอาการหรือไม่มีก็ได้
การแข็งตัวของเลือดผิดปกติ

การแข็งตัวของเลือดผิดปกติ (อังกฤษ: coagulopathy, clotting disorder, bleeding order) คือภาวะซึ่งมีความผิดปกติในการแข็งตัวของเลือด ทำให้ไม่เกิดกระบวนการการแข็งตัวของเลือดตามปกติ ทำให้ผู้ป่วยมีเลือดออกมากหรือนานกว่าปกติ ซึ่งอาจมีเลือดออกจากบาดแผลเล็กน้อย หรืออาจออกเองโดยไม่มีบาดแผลก็ได้ hemoglobinopathy: Thalassemia (alpha, beta, delta) · Sickle-cell disease/trait · HPFH membrane (PNH) MAHA · TM (HUS) Drug-induced autoimmune · Drug-induced nonautoimmune Thrombocytopenic purpura: ITP (Evans syndrome) · TM (TTP) บทความแพทยศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
การจับลิ่มของเลือด

การแข็งตัวของเลือด (อังกฤษ: coagulation) คือกระบวนการซึ่งทำให้เลือดกลายเป็นลิ่มเลือด เป็นกลไกสำคัญของการห้ามเลือด ทำให้เกล็ดเลือดจับกับไฟบรินกลายเป็นลิ่มเลือด อุดรอยรั่วของหลอดเลือด ทำให้เลือดไม่ไหลออกจากหลอดเลือด หากมีความผิดปกติเกิดขึ้นกับกระบวนการนี้อาจทำให้เลือดไม่แข็งตัวอย่างที่ควรจะเป็น เกิดเลือดออกง่าย หรือเลือดแข็งตัวง่ายกว่าที่ควรจะเป็น เกิดลิ่มเลือดในหลอดเลือด กระบวนการการแข็งตัวของเลือดเป็นกระบวนการที่มีการคงอยู่ในระบบพันธุกรรมสูงมาก สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทุกชนิดมีกลไกการแข็งตัวของเลือดที่ได้รับการพัฒนาสูง กระบวนการนี้ประกอบขึ้นจากสองส่วนคือส่วนของเซลล์ (เกล็ดเลือด) และส่วนของโปรตีน (ปัจจัยการแข็งตัวของเลือด) ระบบการแข็งตัวของเลือดในมนุษย์ได้รับการศึกษาวิจัยอย่างมาก จึงเป็นที่เข้าใจมากที่สุด กลไกการแข็งตัวของเลือดเริ่มต้นขึ้นแทบจะทันทีที่เกิดการบาดเจ็บต่อหลอดเลือด เกิดการเว้าแหว่งของผนังหลอดเลือด เมื่อเลือดได้สัมผัสกับโปรตีนที่อยู่นอกหลอดเลือด เช่น tissue factor ก็จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของเกล็ดเลือดและไฟบริโนเจนซึ่งเป็นปัจจัยการแข็งตัวของเลือดตัวหนึ่ง เกล็ดเลือดจะมาจับที่จุดบาดเจ็บทันที เป็นกระบวนการห้ามเลือดขั้นปฐมภูมิ จากนั้นกระบวนการห้ามเลือดขั้นทุติยภูมิก็จะเริ่มขึ้นพร้อมๆ กัน โปรตีนต่างๆ ในเลือดที่รวมเรียกว่าปัจจัยการแข็งตัวของเลือดจะมีการกระตุ้นปฏิกิริยาอย่างเป็นลำดับและซับซ้อน จนสุดท้ายแล้วทำให้เกิดเส้นใยไฟบรินขึ้น ซึ่งจะเสริมความแข็งแรงของก้อนเกล็ดเลือดที่จับกันอยู่ ที่ประชุมประจำปีของผู้เชี่ยวชาญเรื่องการแข็งตัวของเลือดได้ตกลงยอมรับการใช้ตัวเลขโรมันเป็นการตั้งชื่อสารในการแข็งตัวของเลือดตั้งแต่ ค.ศ. 1955 จากนั้นปี 1962 จึงยอมรับให้ใช้ตัวเลขในการตั้งชื่อสารปัจจัยแฟกเตอร์ 1-12 ที่ประชุมนี้ต่อมาได้กลายเป็นที่ประชุมนานาชาติว่าด้วยการเกิดลิ่มเลือดและการห้ามเลือด (International Committee on Thrombosis and Hemostasis, ICTH) จากนั้นการกำหนดชื่อด้วยตัวเลขถูกยกเลิกไปหลังจากมีการกำหนดชื่อแฟกเตอร์ 13 และเริ่มมีการตั้งชื่อโปรตีนที่เกี่ยวข้องกับการแข็งตัวของเลือดในรูปแบบอื่น เช่น Fletcher Factor, Fitzgerald Factor, prekallikrein, hight-molecular-weight kininogen เป็นต้น แฟกเตอร์ 3 และแฟกเตอร์ 4 ไม่มีอยู่ เนื่องจากไม่เคยมีใครพบ thromboplastin แต่กลายเป็นว่าขั้นตอนนี้ประกอบด้วยแฟกเตอร์อื่นๆ อีก 10 ตัว ส่วน accelerin ต่อมาก็พบว่าเป็นแฟกเตอร์ 5 รูปแอกทีฟ บทความชีววิทยานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เขตกูลีกอโร

เขตกูลีกอโร (ฝรั่งเศส: Région de Koulikoro) เป็นเขตในทิศตะวันตกของประเทศมาลี ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 90,120 กม.² เมืองหลวงคือ กูลีกอโร เขตกูลีกอโรในสมัยก่อนเคยเป็นที่ตั้งของจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ คือ จักรวรรดิกานา, จักรวรรดิซอโซ และจักรวรรดิมาลี เขตกูลีกอโรส่วนมากจะมีพื้นที่เป็นป่าและพื้นที่ชลประทาน แม่น้ำไนเจอร์ได้ตัดผ่านจากทางตะวันตกไปทางเหนือและลงมาที่ตะวันออกของเขต ภูมิอากาศที่เขตกูลีกอโรมีความแห้งแล้งเป็นส่วนใหญ่ ฝนตกค่อนข้างน้อย แต่ฝนจะตกมากในช่วงเดือนกันยายน ในช่วงเดือนกันยายนจะมีปริมาณน้ำฝน 700-1,400 มิลลิเมตร เกษตรกรรมถือว่าเป็นฐานเศรษฐกิจที่สำคัญที่สุด ในช่วงฤดูฝนเศรษฐกิจทางเกษตรกรรมจะเน้นไปในทางปลูกมะม่วง, กล้วย และถั่วลิสง อุตสาหกรรมที่สร้างรายได้ให้แก่เขตกูลีกอโร เช่น
คำสั่งปฏิเสธการกู้ชีพ

คำสั่งปฏิเสธการกู้ชีพ ("do not resuscitate", DNR, NR=ในไทยมักใช้ NR) เป็นสัญญาทางกฎหมายที่ผู้ป่วยหรือผู้มีอำนาจแทนผู้ป่วยได้ทำไว้กับโรงพยาบาลหรือผู้ให้การรักษาว่าไม่ต้องการให้เริ่มการนวดหัวใจผายปอดกู้ชีพหรือการกู้ชีพขั้นสูงในกรณีที่ผู้ป่วยหยุดหายใจหรือหัวใจหยุดเต้น ตามความต้องการของผู้ป่วย คำสั่งเช่นนี้ส่วนใหญ่จะทำโดยผู้ป่วยหรือผู้มีอำนาจตัดสินใจแทนเพื่อให้ผู้ให้การรักษาสามารถทำตามความต้องการของผู้ป่วยได้โดยไม่ผิดกฎหมาย โดยมาตรฐานแล้ว คำสั่งปฏิเสธการกู้ชีพเช่นนี้ จะหมายรวมถึงเฉพาะการกู้ชีพ เช่น การใส่ท่อช่วยหายใจ หรือการเริ่มการซีพีอาร์เท่านั้น ไม่ได้หมายรวมถึงการรักษาด้วยวิธีอื่นๆ เช่น การให้ยาปฏิชีวนะ การให้เคมีบำบัด การฟอกไต หรือการรักษาอื่นๆ ยกเว้นจะมีการระบุเป็นกรณีๆ ไป บทความแพทยศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เล็งกา (อัลบั้ม)

เล็งกา (อังกฤษ: Lenka) เป็นอัลบั้มเปิดตัวของศิลปิน เล็งกา ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2551 ในสังกัตอีพิกเรเคิดส์ ถือเป็นอัลบั้มเดียวแรกของเล็งกาหลังจากแยกวงกับดีคอเดอร์ ริง โดยมีเพลงที่เป็นที่รู้จักและทำให้เธอมีชื่อเสียงโด่งดัง คือ เดอะโชว์ และ ทรับเบิลอิสอะเฟรนด์ นอกจากนี้อัลบั้มนี้ยังประสบความสำเร็จในบิลบอร์ด 200 ในอันดับ 142 และซิงเกิลเดอะโชว์ยังอยู่ในอันดับที่ 25 ของบิลบอร์ด Adult Pop Songs เล็งกาเริ่มบันทึกเสียงอัลบั้มนี้ในมอนทรีออล ประเทศแคนาดา ก่อนที่จะเซ็นสัญญากับค่ายเพลงอีพิกเรเคิดส์ จากนั้นเธอก็ย้ายไปทำเพลงต่อในวูดสตอกและลอสแอนเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา เธอได้ร่วมงานกับโปรดิวเซอร์ ไมก์ เอลิซอนโด และนักแต่งเพลง เดวิด แคมป์เบลล์ แต่งดนตรีและคุมวงเครื่องสาย 9 ชิ้น จนกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของเพลง "ดอนต์เลตมีฟอล" ส่วนเพลง "เดอะโชว์" นักร้องโฟล์ก มิสซี ฮิกกินส์ มีส่วนร่วมร้องด้วย ศิลปินอีกคนที่ได้มาร่วมสร้างสีสันในอัลบั้ม คือ โฮวี เดย์ ที่ได้มาร่วมร้องเพลงกับเล็งกา และเล็งกามีส่วนร่วมในการเขียนทุกๆ เพลงในอัลบั้ม อีกทั้งยังเล่นเปียโน ไวบราโฟน และกลอกเคินสปีลอีกด้วย อัลบั้มเล็งกาประสบความสำเร็จบนชาร์ตบิลบอร์ด 200 ในอันดับที่ 142 ขึ้นอยู่ในอันดับที่ 3 ใน Top Heatseekers และติดหนึ่งในร้อยของชาร์ต บิลบอร์ด European Top 100 Albums และซิงเกอร์เดอะโชว์ ยังขึ้นชาร์ตอยู่ในอันดับที่ 25 ของบิลบอร์ด Adult Pop Songs และติดหนึ่งในร้อย European Hot 100 Singles อัลบั้มนี้ถือเป็นอัลบั้มเปิดตัวที่ทำให้เล็งกามีชื่อเสียงอย่างมาก *ตัวเลขยอดขายขึ้นกับการรับรองอย่างเดียว
แซ็ง-เดอนี

แซ็ง-เดอนี (ฝรั่งเศส: Saint-Denis) เป็นเทศบาลของชานเมืองตอนเหนือของกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ห่างจากศูนย์กลางของกรุงปารีส 9.4 กม. (5.8 ไมล์) มีโบสถ์ศิลปะกอทิก มหาวิหารแซ็ง-เดอนี ซึ่งมีที่ฝังพระศพของกษัตริย์ฝรั่งเศสหลายพระองค์ เช่น พระเจ้าหลุยส์ที่ 12 พระเจ้าอ็องรีที่ 2 พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 รวมทั้งพระนางมารี อังตัวเนต แซ็ง-เดอนีเป็นที่ตั้งของสนามกีฬาแห่งชาติ สตาดเดอฟร็องส์ ซึ่งสร้างไว้จัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 1998 บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
จังหวัดของประเทศเกาหลีใต้

เขตการปกครองระดับจังหวัด เป็นเขตการปกครองระดับแรกสุดของประเทศเกาหลีใต้ แบ่งออกเป็น 5 ประเภท ได้แก่ จังหวัด จังหวัดปกครองตนเองพิเศษ นครพิเศษ นครปกครองตนเองพิเศษ และมหานคร ผู้บริหารสูงสุดของจังหวัด คือ ผู้ว่าการจังหวัด ส่วนของนครพิเศษและมหานครจะเป็น นายกเทศมนตรี ซึ่งทั้งผู้ว่าการจังหวัดและนายกเทศมนตรีจะได้รับการเลือกตั้งในทุก ๆ สี่ปี ประเทศเกาหลีใต้อ้างสิทธิ์จังหวัด 5 จังหวัดที่อยู่ในพื้นที่ของประเทศเกาหลีเหนือ จังหวัดอ้างสิทธิ์เหล่านี้บริหารจัดการโดยคณะกรรมการ 5 จังหวัดภาคเหนือเกาหลี (เกาหลี: 이북5도위원회; ฮันจา: 以北五道委員會) โดยจังหวัดทั้งห้านี้ยึดอาณาเขตในสมัยที่ญี่ปุ่นปกครองเกาหลี และแตกต่างจากจังหวัดของประเทศเกาหลีเหนือในปัจจุบัน
ควังจู

ควังจู (ชื่ออย่างเป็นทางการ มหานครควังจู; (เกาหลี: 광주광역시; อังกฤษ: Gwangju) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับที่ 6 ของประเทศเกาหลีใต้ มีฐานะเป็นมหานครขึ้นโดยตรงกับกระทรวงมหาดไทย เมืองควังจูเคยเป็นเมืองหลวงของจังหวัดจอลลาใต้ จนกระทั่งศาลากลางจังหวัดได้ย้ายไปยังหมู่บ้านนามัค ในเมืองชนบทมูอัน ในปี 2548 ควัง (광, ฮันจา 光) หมายถึง "แสงสว่าง" และ จู (주, ฮันจา 州) หมายถึง "จังหวัด" พื้นที่ทิวทัศน์ที่สวยงามในพื้นที่รอบนอกของเมืองเป็นแหล่งกำเนิดของคาซา (gasa) ซึ่งเป็นรูปแบบกวีดั้งเดิมของเกาหลี พื้นที่ของเมืองตั้งอยู่ใจกลางพื้นที่เพาะปลูกของภูมิภาคช็อลลา โดยเมืองมีชื่อเสียงเรื่องความอุดมสมบูรณ์และมีอาหารเกาหลีหลายอย่าง บทความสถานที่ในประเทศเกาหลีใต้นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
อุลซัน

อุลซัน (เกาหลี: 울산; อาร์อาร์: Ulsan) หรือชื่อทางการว่า มหานครอุลซัน เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 7 ของประเทศเกาหลีใต้ มีประชากรประมาณ 1.1 ล้านคน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ ทางใต้ติดกับปูซาน ทางเหนือติดกับคย็องจู และทางตะวันออกติดกับทะเลญี่ปุ่น อุลซันเป็นเมืองอุตสาหกรรมของเกาหลีใต้ โดยเขตอุตสาหกรรมอุลซันเป็นที่อยู่ของบริษัทประกอบรถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกคือ บริษัทฮุนไดมอเตอร์, บริษัทต่อเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกซึ่งดำเนินการโดยกลุ่มอุตสาหกรรมหนักฮุนได และอุตสาหกรรมการกลั่นน้ำมันที่ใหญ่ติดอันดับโลกมีดำเนินการโดยเอสเคเอเนอร์จี มีกำลังการกลั่น 840,000 บาร์เรลต่อวัน ในปี 2553 อุลซันมีผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GRDP) 67,506 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งสูงที่สุดในเกาหลีใต้ บทความสถานที่ในประเทศเกาหลีใต้นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
นครเซจง

เซจง (ฮันกึล: 세종, ฮันจา: 世宗) ชื่ออย่างเป็นทางการ นครปกครองตนเองพิเศษเซจง (ฮันกึล: 세종특별자치시, ฮันจา: 世宗特別自治市) ชื่อเดิม ยงกี (연기, 燕岐) เป็นเมืองหลวงโดยพฤตินัยทางฝ่ายบริหารของเกาหลีใต้ ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2550 รัฐบาลเกาหลีใต้ ได้สร้างเขตบริหารพิเศษขึ้นที่ส่วนหนึ่งของจังหวัดชุงช็องใต้ ใกล้กับ แทจ็อน โดยได้ย้าย 9 กระทรวงและหน่วยงานราชการระดับชาติ 4 แห่งมาจากโซล เมืองหลวงแห่งใหม่นี้ได้ทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมือวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 ส่วนหน่วยงานของรัฐบาลอีก 36 แห่ง ได้ย้ายมาที่เมืองเซจงในปี 2558 เซจง เป็นพระนามของ พระเจ้าเซจงมหาราช แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน เป็นพระบิดาแห่งอักษรฮันกึล ในอดีตพื้นที่ตั้งของเมืองเซจง คือ ย็อนกี (연기, 燕岐) ต้นปี พ.ศ. 2550 รัฐบาลแห่งสาธารณรัฐเกาหลีได้จัดสนใจที่จะสร้างเขตปกครองพิเศษซึ่งจะใช้เป็นที่ตั้งของ 9 กระทรวงและหน่วยงานราชการระดับชาติ 4 แห่งซึ่งปัจจุบันตั้งอยู่ที่โซล ออกจากส่วนของจังหวัดชุงช็องใต้และจังหวัดชุงช็องเหนือ ใกล้กับเมืองแทจอน โดยเขตใหม่นี้มีชื่อว่า นครปกครองตนเองพิเศษเซจง (세종특별자치시, 世宗特別自治市) แผนการที่จะสร้างเมืองนี้เกิดขึ้นหลังจากล้มเหลวของอดีตประธานาธิบดีโน มูฮยอนที่จะย้ายเมืองหลวงจากโซลมายังภูมิภาคแถบนี้ เมืองนี้ตั้งชื่อเป็นเกียรติแด่พระเจ้าเซจงมหาราช บิดาแห่งอักษรเกาหลี มีการวางแผนคาดการณ์ไว้ว่าในอนาคตเมืองนี้จะมีประชากร 500,000 คน แผนการสร้างเมืองนี้ส่งผลให้เกิดการโต้เถียงกันอย่างมากในสภาแห่งชาติ ในเดือนกันยายน 2552 นายกรัฐมนตรีจอง อุนจันแสดงความคิดเห็นว่าแผนที่จะสร้างเมืองเซจงเป็นเมืองหลวงของฝ่ายบริหารนั้น "ไม่ก่อให้เกิดประสิทธิภาพในเชิงนโยบายจากมุมมองของนักเศรษฐศาสตร์" ในเวลาต่อมาจองได้วิจารณ์เพิ่มเติมอีกว่าแผนการสร้างเมืองเซจงถือเป็นการรวมหัวกันแสวงหาประโยชน์ระหว่างกลุ่มทุนก่อสร้างกับนักการเมือง โดยเสนอว่า "เพียงแต่ในการพิจารณาเพื่อให้รวบรวมคะแนนโหวตได้มากขึ้นเท่านั้น" สิ่งนี้นำไปสู่การเรียกร้องให้ปรับปรุงแผนใหม่ โดยมีผู้เรียกร้องทั้งจากนักวิชาการอาวุโสหลายคน นักการเมืองรวมไปถึงอดีตนายกรัฐมนตรีอีก 3 คน กึม ชังโฮ นักวิจัยอาวุโสในทีมของสถาบันวิจัยเกาหลีเพื่อการปกครองส่วนท้องถิ่น ได้หมายเหตุว่า แผนดั้งเดิมนั้นได้รับบทวิจารณ์อย่างน่าสนใจว่า ในเมืองนี้จะมีข้าราชการและลูกจ้างของรัฐบาลนับหมื่นคนที่จะแยกกับครอบครัวของตน ซึ่งการให้หน่วยงานของรัฐยังอยู่ที่โซลจะเป็นผลดีเช่น มีสิ่งอำนวยความสะดวก และมีโอกาสทางการศึกษาที่มากกว่า ด้วยเหตุที่แยกกันอยู่กับครอบครัวนั้น เมืองเซจงจะมีประสบการณ์เป็นปรากฏการณ์เหมือนเห็ดมีพิษ มีบาร์ ไนต์คลับ และอื่นๆ เกิดขึ้นตลอดทั้งคืน เพราะฉะนั้นรัฐบาลควรศึกษาการสร้างเมืองเซจงอย่างพอเหมาะพอควร พรรคการเมืองแห่งชาติ (พรรคเซนูรี) มีแผนที่จะช่วยบรรเทาความขัดแย้งภายในและหาแรงสนับสนุนจากภูมิภาคชุงชองสำหรับแผนของรัฐบาลใหม่ในการพัฒนาเซจงให้เป็นศูนย์กลางแห่งการศึกษา วิทยาศาสตร์ และธุรกิจ เมืองเซจงเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 โดยมีกำหนดย้าย 36 หน่วยงานมาภายในปี พ.ศ. 2558 บทความสถานที่ในประเทศเกาหลีใต้นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
การประกาศข่าวดี

การประกาศข่าวดี (ศัพท์คาทอลิก) หรือ การประกาศข่าวประเสริฐ (ศัพท์โปรเตสแตนต์) (อังกฤษ: Evangelism) คือการเผยแพร่พระวรสารหรือประกาศข่าวดีตามความเชื่อของคริสต์ศาสนิกชนว่าพระเยซูเป็นพระเจ้าผู้มารับสภาพมนุษย์และถูกตรึงกางเขนจนสิ้นพระชนม์ เพื่อไถ่มนุษย์ผู้เชื่อจากบาป หลังจากนั้น 3 วัน ก็ทรงคืนพระชนม์แล้วเสด็จขึ้นสวรรค์ คริสต์ศาสนิกชนเชื่อว่าผู้เชื่อข่าวดีนี้จะถูกไถ่จากบาปทันทีและได้ขึ้นสวรรค์หลังจากเสียชีวิต จนถึงการพิพากษาครั้งสุดท้ายก็จะได้รับบำเหน็จจากพระเจ้า การประกาศข่าวดีถือเป็นพันธกิจสำคัญที่พระเยซูฝากไว้แก่สาวกของพระองค์ก่อนจะเสด็จขึ้นสวรรค์ ดังปรากฏในพระวรสารนักบุญมัทธิวว่า "ท่านทั้งหลายจงออกไปและนำชนทุกชาติมาเป็นสาวกของเรา จงบัพติศมาพวกเขาในพระนามของพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์" ผู้อุทิศตนทำงานประกาศข่าวดีเรียกว่า ผู้ประกาศข่าวดี (ศัพท์โรมันคาทอลิก) หรือ ผู้ประกาศข่าวประเสริฐ (ศัพท์โปรเตสแตนต์) (อังกฤษ: Evangelist) คำว่า ผู้ประกาศข่าวดี มีที่มาจากคำว่า evangelist ซึ่งเป็นคำที่มีต้นกำเนิดในภาษากรีกโบราณคำว่า εὐανγέλιον (อ่านว่า เอว-อัง-เก-ลิ-ออน) ซึ่งต่อมาถูกนำมาใช้ในภาษาละตินว่า evangelium คำกรีกว่า εὐαγγέλιον มีความหมายดั้งเดิมว่า "เรานำข่าวประเสริฐมาบอก" โดยคำว่า εὔ แปลว่า "ประเสริฐ" ส่วนคำว่า ἀνγέλλω เป็นคำกริยาบุรุษที่ 1 แปลว่า "เรานำสารมาบอก" ซึ่งต่อมาถูกนำมาใช้เรียกเทวฑูต ซึ่งในภาษาอังกฤษเรียกว่า "angel" อันมีความหมายดั้งเดิมว่าเป็นผู้ประกาศพระวรสารของพระเจ้านั่นเอง บทความศาสนาคริสต์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
การเจาะเยื่อไครโคไทรอยด์

การเจาะเยื่อไครโคไทรอยด์ (อังกฤษ: cricothyrotomy, thyrocricotomy, cricothyroidotomy, inferior laryngotomy, intercricothyrotomy, coniotomy, emergency airway puncture) เป็นหัตถการทางการแพทย์อย่างหนึ่งทำโดยผ่าเปิดผิวหนังและเยื่อไครโคไทรอยด์ให้เป็นช่องเพื่อให้อากาศสามารถผ่านเข้าสู่หลอดลมได้ ส่วนใหญ่ทำในภาวะฉุกเฉินที่ผู้ป่วยไม่สามารถหายใจตามทางหายใจปกติเช่นจมูกหรือปากได้ เช่น มีการอุดตันของทางเดินหายใจจากสิ่งแปลกปลอม อาการแพ้จนใบหน้าและปากบวม การบาดเจ็บของใบหน้าอย่างรุนแรง การเจาะเยื่อไครโคไทรอยด์นี้ส่วนใหญ่เกือบทั้งหมดทำเป็นทางเลือกสุดท้ายในการเปิดทางหายใจในกรณีที่การใส่ท่อช่วยหายใจทางปากหรือทางจมูกล้มเหลวหรือมีข้อห้าม นอกจากนี้การเจาะเยื่อไครโคไทรอยด์ยังทำได้เร็วกว่าการเจาะคอ ไม่จำเป็นต้องทำให้เสี่ยงต่อการเกิดการเคลื่อนของกระดูกสันหลังส่วนคอ และมีภาวะแทรกซ้อนน้อยกว่า อย่างไรก็ดีแม้การเจาะเยื่อไครโคไทรอยด์จะสามารถช่วยชีวิตในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานได้แต่จุดประสงค์ก็ยังคงเป็นไปเพื่อยื้อเวลารักษาชีวิตผู้ป่วยเอาไว้จนกว่าจะสามารถทำช่องทางหายใจที่ถาวรกว่าได้อยู่ดี โพรงอากาศข้างจมูก: ศัลยกรรมโพรงอากาศข้างจมูก หลอดลม: การใช้กล้องส่องตรวจหลอดลม ประจันอก: การใช้กล้องส่องตรวจประจันอก บทความแพทยศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล