nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
ศาสนาพุทธในประเทศฟิลิปปินส์

ศาสนาพุทธในประเทศฟิลิปปินส์ เป็นศาสนากลุ่มเล็ก ๆ ในประเทศฟิลิปปินส์ ในอดีตเป็นศาสนาที่ส่งอิทธิพลต่อวัฒนธรรมในดินแดนของประเทศฟิลิปปินส์มาช้านาน ก่อนการมาถึงของศาสนาอิสลาม โดยส่งอิทธิพลด้านคำยืมของภาษาต่าง ๆ รวมทั้งการค้นพบหลักฐานทางโบราณคดีที่เกี่ยวเนื่องกับพุทธศาสนา ซึ่งโดยมากเป็นแบบวัชรยาน ปัจจุบันพุทธศาสนิกชนส่วนใหญ่เป็นชาวฟิลิปปินส์เชื้อสายญี่ปุ่นและเชื้อสายจีน จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากรเมื่อ พ.ศ. 2553 พบว่ามีพุทธศาสนิกชน 46,558 คน ส่วนหนึ่งก็เพราะบุคคลเชื้อสายจีนส่วนใหญ่ร้อยละ 83 เข้ารีตศาสนาคริสต์เช่นคนส่วนใหญ่ในฟิลิปปินส์ ประเทศฟิลิปปินส์มีการรับศาสนาพุทธเมื่อไรไม่เป็นที่ปรากฏ แต่คาดว่าคงรับอิทธิพลจากอาณาจักรศรีวิชัยบนเกาะสุมาตราและอาณาจักรมัชปาหิตบนเกาะชวา ต่อมาทั้งสองรัฐนั้นได้เปลี่ยนนิกายจากเถรวาทเป็นวัชรยานเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 7 จากการขุดค้นทางโบราณคดี พบประติมากรรมรูปครุฑ รูปภาพของพระปัทมปาณีหรือพระอวโลกิเตศวร รวมทั้งพบภาพที่เชื่อว่าเป็นพระมัญชุศรีในถ้ำตาบนบนเกาะปาลาวัน เจ้า หรู่โก้ว (趙汝适) ผู้ควบคุมการพาณิชยนาวีในมณฑลฝูเจี้ยน ได้เขียนหนังสือ "รายชื่อเผ่าอนารยชนต่าง ๆ" (諸番志) ได้บันทึกถึงดินแดนแห่งหนึ่งชื่อหมาอี่ (麻逸) ปัจจุบันคือเกาะมินโดโร ซึ่งเป็นรัฐอิสระก่อนตกเป็นเมืองขึ้นของสเปน โดยมีเนื้อหาว่า "รัฐหมาอี่ อยู่ทางตอนเหนือของเกาะบอร์เนียว มีชนพื้นเมืองอาศัยอยู่ในหมู่บ้านขนาดใหญ่ซึ่งตั้งอยู่สองฝั่งปากแม่น้ำและปกปิดร่างกายด้วยผ้าเฉพาะบริเวณสะโพก มีพุทธปฏิมาโลหะไม่ทราบที่มากระจัดกระจายอยู่ในป่ารกชัฏ" ส่วนงานเขียนของโฮเซ รีซัล (Jose Rizal) และเฟอร์ดินานด์ บลูเมนทริตต์ (Ferdinand Blumentritt) ต่างออกมายอมรับแนวคิดที่ว่า "มีความเชื่อมโยงกับศาสนาพุทธ" เช่นบลูเมนทริตต์เสนอว่าหมาอี่คงอยู่ที่ไหนสักแห่งบนเกาะลูซอน และรีซัลอ้างอิงถึง "พระพุทธรูป" ที่เจ้า หรู่โก้วระบุในเอกสาร โดยรีซัลเขียนไว้ว่า "ความอ่อนโยนและใจกว้างของธรรมเนียมตากาล็อกที่ชาวสเปนคนแรกพบนั้น ผิดไปจากคนเผ่าเดียวกันที่อยู่ต่างถิ่นออกไปทั้ง ๆ ที่อยู่บนเกาะลูซอนเหมือนกัน คงเป็นผลจากการนับถือศาสนาพุทธ (เพราะพบพระพุทธรูปทำจากทองแดง)" ประเทศฟิลิปปินส์ในปัจจุบันมีโรงเรียนสอนศาสนาพุทธอยู่หลายแห่ง มีศาสนสถานทั้งของนิกายมหายาน วัชรยาน และเถรวาท มีองค์กรเผยแผ่ศาสนา และศูนย์วิปัสสนาต่าง ๆ เป็นต้นว่าของกลุ่มสุขาวดี และสมาคมสร้างคุณค่า ทั้งยังมีการก่อตั้งสมาคมมหาโพธิของนิกายเซนเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2541
ศาสนาพุทธในประเทศอัฟกานิสถาน

ศาสนาพุทธในประเทศอัฟกานิสถาน เริ่มเข้ามาครั้งแรกผ่านการพิชิตของพระเจ้าอโศกมหาราชแห่งราชวงศ์โมริยะ (ครองราชย์ 268-232 ปีก่อนคริสต์ศักราช) โดยมีการพบส่วนเหลือของศิลาจารึกในกันดะฮาร์ที่สลักใน 260 ปีก่อนคริสต์ศักราช ที่หินโผล่ในชิลเซนา ศาสนานี้แพร่กระจายในทางใต้ของเทือกเขาฮินดูกูช โลกเกษม (ประมาณ ค.ศ. 178) ผู้เดินทางมาจากลั่วหยาง เป็นผู้แปลคัมภีร์ศาสนาพุทธนิกายมหายานเป็นภาษาจีนคนแรก และMahadharmaraksita ซึ่งมหาวงศ์ (ตอน 29) บันทึกว่า ได้นำพระสงฆ์ 30,000 รูปจาก "เมืองกรีกแห่งอาลาซันดรา" (อะเล็กซานเดรียแห่งคอเคซัส อยู่ทางเหนือของคาบูลประมาณ 150 กิโลเมตร) ไปที่ศรีลังกาเพื่ออุทิศแด่มหาสถูปที่อนุราธปุระ พระเจ้าเมนันเดอร์ที่ 1 (ภาษาบาลี: "พระเจ้ามิลินท์"; ครองราชย์ 165 - 135 ปีก่อนคริสต์ศักราช) กษัตริย์กรีก-บักเตรีย เป็นผู้อุทิศคนสำคัญในศาสนาพุทธ ซึ่งปรากฎในมิลินทปัญหา ศาสนาพุทธในอัฟกานิสถานเริ่มเสื่อมถอยจากการพิชิตของมุสลิมในคริสต์ศตวรรษที่ 7 แต่สิ้นสุดลงในสมัยจักรวรรดิกาสนาวิยะห์ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ดินแดนในอัฟกานิสถานมีการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมและศาสนาตลอดทั้งศตวรรษ ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ระหว่างตะวันออกกลาง, เอเชียใต้ และเอเชียกลาง และตั้งอยู่ในเส้นทางสายไหม (เชื่อมเอเชียตะวันออกกับวัฒนธรรมเมดิเตอร์เรเนียน และอื่น ๆ ระหว่างนั้น) เป็นตัวขับเคลื่อนหลักทั้งในทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม หนึ่งในอิทธิพลหลักคือการพิชิตของอเล็กซานเดอร์มหาราช ทำให้เกิดอิทธิพลกรีกในศิลปะศาสนาพุทธในภูมิภาคนี้ ใน 305 ปีก่อนคริสต์ศักราช จักรวรรดิซิลูซิดเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิโมริยะ โดยโมริยะนำศาสนาพุทธมาและควบคุมพื้นที่ทางใต้ของฮินดูกูชจนกระทั้งถูกโค่นล้มประมาณ 185 ปีก่อนคริสต์ศักราช อเล็กซานเดอร์เอา (ดินแดน) มันจากชาวอารยัน และก่อตั้งที่อยู่ด้วยตนเอง แต่เซลิวคัส นอกาดอร์ยกมันให้ซันโดรคอตตัส (พระเจ้าจันทรคุปตเมารยะ) ด้วยข้อแลกเปลี่ยนเป็นการแต่งงานระหว่างกันและแลกเปลี่ยนช้าง 500 เชือก ในช่วงเวลานั้น พื้นที่ส่วนใหญ่ในแบกเตรียและซอกเดียนานับถือศาสนาพุทธ จนกระทั่งการมาของศาสนาอิสลาม หลังจากจักรวรรดิโมริยะแล้ว ศาสนาพุทธเจริญรุ่งเรืองในสมัยจักรวรรดิกุษาณะ เมื่อเผ่าเยฺว่จีเดินทางเข้ามาในภูมิภาคที่ปัจจุบันคืออัฟกานิสถาน ศาสนาพุทธยังคงมีอยู่ในช่วงการพิชิตอัฟกานิสถานโดยมุสลิมของรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ถึงการปกครองของรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ ศาสนาพุทธในอัฟกานิสถานถูกทำลายลงในสมัยซัฟฟาริด, แฆสนอวียอน และฆูริด
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 54

คณะรัฐมนตรีคณะที่ 54 (17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 – 11 มีนาคม พ.ศ. 2548) หรือที่รู้จักกันในชื่อ คณะรัฐมนตรีทักษิณ ชุดที่ 1 (ครม.ทักษิณ 1) โดยได้มีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ แต่งตั้ง พันตํารวจโท ทักษิณ ชินวัตร เป็นนายกรัฐมนตรี ตามความในประกาศราชกิจจานุเบกษา ลงวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 แล้วนั้น ต่อมาจึงได้มีการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี คณะที่ 54 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงลงพระปรมาภิไธยในประกาศพระบรมราชโองการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 โดย พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร เป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ และประกาศลงราชกิจจานุเบกษา ในวันเดียวกัน หลังจาก การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สิ้นสุดลง และได้มีการประกาศผลการเลือกตั้ง โดยปรากฏว่า พรรคไทยรักไทย ได้รับเสียงข้างมาก เป็นอันดับหนึ่งในการเลือกตั้ง (248 ที่นั่ง ใน สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 21) ต่อมาได้มีการรวบรวมเสียงจากพรรคการเมืองต่างๆ เช่น พรรคเสรีธรรม, พรรคชาติพัฒนา, พรรคความหวังใหม่ และ พรรคชาติไทย ร่วมกันจัดตั้งรัฐบาล โดยมีพรรคไทยรักไทยเป็นพรรคหลัก ต่อมาได้มีการยุบรวมพรรคร่วมรัฐบาล โดย รวมพรรคความหวังใหม่ และ พรรคเสรีธรรม ในปี 2544 และ รวมพรรคชาติพัฒนา ในปี 2545 โดยให้เป็นส่วนหนึ่งของพรรคไทยรักไทย ทำให้ เมื่อรวมที่นั่งในสภาฯ ทำให้มีเสียงเกินกึ่งหนึ่งของสภาผู้แทนราษฎร (356 ที่นั่ง จาก 500 ที่นั่งในสภาฯ) รายชื่อคณะรัฐมนตรี มีดังต่อไปนี้ รัฐบาลซึ่งมี พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร เป็นนายกรัฐมนตรี ได้เข้าบริหารราชการแผ่นดิน ถึงวันที่สมาชิกภาพของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่เริ่มต้นจากวันที่ 6 มกราคม 2544 ถึงวันที่ 5 มกราคม 2548 และสิ้นสุดลงในวันที่ 6 มกราคม 2548 ซึ่งทำให้สภาผู้แทนราษฎรสิ้นสุดลงด้วย (ครบ 4 ปี) และคณะรัฐมนตรีทั้งคณะต้องพ้นจากตำแหน่ง (แต่ยังคงต้องอยู่ในตำแหน่งเพื่อปฏิบัติหน้าที่ต่อไปจนกว่าวันที่คณะรัฐมนตรีที่ตั้งขึ้นใหม่ภายหลังการเลือกตั้งวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2548 จะเข้ารับหน้าที่)
สวนสัตว์เชียงใหม่

สวนสัตว์เชียงใหม่ เป็นสวนสัตว์ในความดูแลขององค์การสวนสัตว์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ตั้งอยู่บริเวณทางขึ้นดอยสุเทพ บนถนนห้วยแก้ว ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เปิดให้บริการทุกวัน ตั้งแต่ 8.00 น. - 17.00 น. มีสัตว์อยู่จำนวนมาก เช่น เสือโคร่งขาว กวาง วัวแดง ฮิปโปโปเตมัส นกเพนกวิน ช้าง จระเข้ ยีราฟ แพนด้าแดง ม้าลาย และไม่มีส่วนจัดแสดงหมีแพนด้า ช่วงช่วง และ หลินฮุ่ย ทูตจากประเทศจีนแล้ว นอกจากนั้นภายในสวนสัตว์เชียงใหม่ยังมีโบราณสถานที่ชื่อว่า วัดกู่ดินขาว ซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณเวียงเจ็ดลิน และมีการแสดงความสามารถของสัตว์ เช่น นกมาคอว์ นาก นกกระทุง และมีส่วนจัดแสดงเพนกวิน นอกจากนี้ สวนสัตว์เชียงใหม่ยังเป็นที่ตั้งของ เชียงใหม่ ซู อควาเรียม ศูนย์แสดงพันธ์สัตว์น้ำครบวงจร ที่มีอุโมงค์น้ำความยาวกว่า 133 เมตร ซึ่งจัดว่ายาวที่สุดในโลก แบ่งเป็นอุโมงค์น้ำเค็ม 66.5 เมตร และอุโมงค์น้ำจืด 66.5 เมตร โดยเชียงใหม่ ซู อควาเรียมได้รวบรวมปลาน้ำจืดแห่งลุ่มแม่น้ำโขงและโลกใต้ทะเลเข้าด้วยกัน เพื่อให้ชีวิตน้อยใหญ่ได้อาศัยพึ่งพิง ปัจจุบัน ผู้อำนวยการสวนสัตว์เชียงใหม่ คือ นายวุฒิชัย ม่วงมัน สวนสัตว์เชียงใหม่ ก่อตั้งขึ้นโดยนายฮาโรลด์ เมสัน ยัง (Mr.Harold Mason Young) มิชชันนารีชาวอเมริกัน ผู้เข้ามาเป็นอาสาสมัครสอนการยังชีพในป่าให้แก่พวกทหารและตำรวจชายแดน ในช่วงสงครามเกาหลี (พ.ศ. 2493 - 2496) โดยอาศัยพื้นที่บ้านที่ตนเช่าอยู่คือ บ้านเวฬุวัน เชิงดอยสุเทพ ซึ่งเป็นของนาย กี นิมมานเหมินท์ (พ.ศ. 2431 - 2508) และนางกิมฮ้อ นิมมานเหมินท์ (พ
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 12

คณะรัฐมนตรี คณะที่ 12 ของไทย (31 สิงหาคม 2488 - 17 กันยายน 2488) นายทวี บุณยเกตุ เป็นนายกรัฐมนตรี ตามประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2488 โดยมีนายปรีดี พนมยงค์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เป็นผู้ลงนามในประกาศพระบรมราชโองการ พระยามานวราชเสวี (ปลอด ณ สงขลา) เป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ มีพระบรมราชโองการ ประกาศตั้งและแต่งตั้งรัฐมนตรี ลงวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2488 คณะรัฐมนตรีคณะนี้สิ้นสุดลง เพราะเหตุที่นายกรัฐมนตรีพร้อมทั้งคณะได้กราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่ง เมื่อวันที่ 17 กันยายน 2488 โดยอ้างเหตุว่า ได้พิจารณาเห็นว่าภารกิจอันเร่งด่วนที่คณะรัฐมนตรีคณะนี้พึงปฏิบัติได้สำเร็จลุล่วงไปแล้ว ต่อไปนี้ก็ปัญหาการเมืองและการทำความเข้าใจอันดีกับฝ่ายสหประชาชาติ จึงควรเปิดโอกาสให้ผู้ที่เหมาะสมได้เข้ามาบริหารราชการสืบแทนต่อไป
ซอ (การร้อง)

ซอ คือลำนำที่ขับร้องด้วยทำนองไพเราะ โดยมีซอเป็นเครื่องดนตรีที่ให้ทำนอง ซอจะต้องขับร้องด้วยถ้อยคำที่สัมผัสคล้องจองกัน ตามท่วงทำนองของเพลงซอ นั้น ๆ ซอแต่ละทำนองนั้นจะส่งคำสัมผัสและคำรับสัมผัสที่ไม่เหมือนกัน “คำซอ” หรือบทขับร้องซอนั้น จะไม่ส่งสัมผัสเหมือนบทค่าวหรือบทกวีเลย แต่จะสัมผัสโยงถ้อยคำ ในทำนองแต่ละเพลงนั้นโดยเฉพาะเท่านั้น ทำนองซอมีอยู่ด้วยกันหลายทำนอง แต่ก็ไม่มีประวัติที่ทราบแน่ชัด ที่เกี่ยวกับผู้แต่งทำนองซอนั้น ๆ นอกจากจะให้ชื่อทำนองซอนั้นตามสถานที่ อันเป็นที่มาของทำนองซอนั้น ๆ เอาไว้ เช่นทำนองตั้งเชียงใหม่ ทำนองเชียงแสน ทำนองล่องน่านลำปาง ล่องน่านปั่นฝ้าย ซอพม่า ซอเงี้ยว ซออื่อ ซอจะปุ ซอละม้าย และ ซอพระลอเป็นต้น ซอ"การจะซอนั้นต้องประกอบไปด้วย จั้งซอ คู้ถ้อง จั้งปี่-จั้งซึง ผาม ผู้ที่ขับร้องซอนั้นเรียกกันว่า “จั้งซอ” และผู้เป่าปี่ที่ให้ทำนองนั้นเรียกว่า “จั้งปี่” ซึ่งปี่ที่ใช้นำมาบรรเลงนั้น นิยมใช้ปี่ 5 เล่ม (เลา) ครั้นต่อมาจั้งปี่มีงานมาก จึงได้แยกย้ายไปเป่าปี่ให้กับจั้งซอคู่อื่น ๆ ปี่ก็ลดลง 1 เล่ม เหลือเป็นปี่จุม 4 ประกอบด้วย ปี่แม่ ปี่กลาง ปี่ก้อย ปี่เล็ก “จุม” หมายถึงชุด หรือหมู่นั้นเอง และในสมัยปัจจุบันนี้ จั้งปี่รุ่นเก่าค่อยหมดไปจากล้านนา วงปี่ซอจึงเหลือเพียง จุม 3 เท่านั้น และได้มีซึงเข้ามาบรรเลงร่วม ประมาณ 10 กว่าปีมานี้เอง เป็นที่น่าสังเกตว่า ซอที่ใช้ปี่นั้น จะมีเพียงเฉพาะในจังหวัด เชียงราย เชียงใหม่ เท่านั้น ซอทาง แพร่ น่าน จะใช้ซึงกับสล้อ เรียกว่าซอล่องน่าน “จั้ง” ถ้าจะแปลเป็นความหมายภาษาไทยนั้นคือ “นัก” นั้นเอง เช่น นักร้อง นักดนตรี แต่ภาษาไทยถิ่นเหนือจะเรียกว่า จั้งซอ จั้งปี่ จั้งแต้ม จั้งซึง ก็คือผู้ที่มีความสามารถในทางนั้น ๆ * "จั้ง" คือคำว่า จ่าง ภาษาไทยก็คือ ช่าง นั่นเอง .. คำว่า "จ่าง" คนพื้นถิ่นภาคเหนือมักออกเสียงเร็ว ทำให้ฟังเป็น "จั้ง" ก็คือ "จ่าง" หรือ "ช่าง" นั่นเอง *** จ่าง ในความหมายของคนล้านนา คือ "ผู้ที่ทำเป็น" หรือ "ผู้ที่มีความเชี่ยวชาญ" ทางภาคกลางเรียกกว่า "นัก" เช่น นักร้อง นักเต้น นักดนตรี นักปั้น “คู่ถ้อง” คำว่าถองนั้นหมายถึง การตอบโต้ ถามไถ่ หรือสนทนาแลกเปลี่ยนคำพูดกันระหว่างชายหญิง ส่วน“จั้งซอ” คือผู้ที่มีความชำนาญในการขับซอ ธรรมเนียมของคนล้านนานั้น หากว่าเป็นลูกผู้หญิง เมื่อลูกหลานเรียนจบชั้นประถม เมื่อไม่ช่วยพ่อแม่ทำงานบ้านหรือดูแลน้อง ๆ แล้ว พ่อแม่ก็อาจจะนำไปฝากฝังกับครูซอที่ชอบพอกัน เพื่อให้ลูกหลานของตนเองนั้นร่ำเรียนวิชาซอ ผู้จะเป็นจั้งซอ จะต้องไปเรียนวิชาซอที่เรียกกันว่า “ไปตั้งขันเฮียนซอ” จากจั้งซอที่มีชื่อเสียง หรือจั้งซอที่ตนเองนิยมชมชอบนั้นเอง โดยมากในสมัยก่อนจำต้องไปอาศัยอยู่กับครูซอเสียเลย ไปปรนนิบัติวัฏฐาก ตั้งแต่ ตักน้ำ ซักผ้า ถูเรือน หุงข้าว ทำอาหาร ตามประเพณีอันเป็นธรรมเนียมระหว่างลูกศิษย์กับอาจารย์ เมื่ออาจารย์ถ่ายทอดวิชาให้ ก็จะต้องหมั่นฝึกฝนท่องจำ และเมื่อพอมีความสามารถในเชิงซอบ้างพอสมควร ก็จะต้องติดตามครูไปทุกหนทุกแห่งที่ครูไปลงผามซอ ซึ้งจะต้องคอยไปดูลีลาท่าทางของครู เพื่อที่จะได้นำมาใช้กับตนเองเมื่อยามที่เจนจบวิชาซอ และออกผามในโอกาสต่อไป อีกทั้งการที่ได้ออกไปสัมผัสผามซอนั้น ช่วยให้เกิดความเคยชินจะได้ไม่เกิดความประหม่าเมื่ออกผามใหม่ ๆ บทความวัฒนธรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ศาสนาพุทธในประเทศมัลดีฟส์

ศาสนาพุทธในประเทศมัลดีฟส์ เคยเป็นศาสนาที่ประชากรส่วนใหญ่นับถือจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12 และไม่ปรากฏที่มาว่าเหตุใดศาสนาพุทธจึงประดิษฐานในดินแดนแห่งนี้ แต่หลังการเข้ามาของศาสนาอิสลามผ่านนักเดินทางผู้เผยแผ่ศาสนา กษัตริย์มัลดีฟส์ทรงเปลี่ยนศาสนา ศาสนาพุทธจึงสูญไปจากมัลดีฟส์ หลงเหลือเพียงโบราณสถานและโบราณวัตถุที่แสดงอิทธิพลของพุทธในอดีต มีการค้นพบซากพุทธสถานในประเทศมัลดีฟส์ นักโบราณคดีตะวันตกจึงให้ความสนใจโบราณสถานเหล่านี้ เพราะต้องการศึกษาวัฒนธรรมยุคต้นของมัลดีฟส์ โดยเฮช. ซี. พี. เบลล์ (อังกฤษ: H. C. P. Bell) ข้าหลวงแห่งซีลอนค้นพบครั้งแรกโดยบังเอิญจากอุบัติเหตุเรืออัปปางบนเกาะเมื่อ ค.ศ. 1879 ภายหลังเขาจึงกลับมาศึกษาซากพุทธสถานอีกครั้ง โดยศึกษาซากที่เรียกว่า "ฮาวิตตา" (อักษรโรมัน: havitta; มัลดีฟส์: ހަވިއްތަ) และ "อุสตูบู" (ละติน: ustubu) ตรงกับคำว่า ไจติยะ และ สถูป ตามลำดับ ซึ่งพบได้ตามอะทอลล์หลาย ๆ แห่ง แม้เบลล์สันนิษฐานไว้ ว่าชาวมัลดีฟส์สมัยก่อนนับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาทตามอย่างศรีลังกาซึ่งอยู่ใกล้เคียง แต่จากโบราณวัตถุทางพุทธศาสนาเท่าที่พบในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติในกรุงมาเล บ่งชี้ว่าเป็นศาสนวัตถุคติมหายานหรือวัชรยานมากกว่า ในคติชนมัลดีฟส์ระบุว่า มีเจ้านายพระองค์หนึ่งชื่อเจ้าชายโกอิมาลา (Koimala) เดินทางมาจากอินเดียหรือศรีลังกาแล้วเข้าสู่มัลดีฟส์ทางตอนเหนือ และตั้งตนเป็นกษัตริย์พระองค์แรกของราชวงศ์ทีมูเค (Theemuge) หรือโหมะ (Homa) ก่อนหน้านี้มีชาวทราวิฑกลุ่มหนึ่งเข้าไปตั้งถิ่นฐานบนเกาะเรียกว่าชาวกีราวารู (Giravaaru) ซึ่งอ้างตัวว่าสืบเชื้อสายจากชาวทมิฬโบราณ มาตั้งถิ่นฐานบนเกาะกีราวารู (ปัจจุบันคือคาฟูอะทอล) มีการกล่าวถึงชาวคีราวาอารูว่าเป็นผู้ก่อตั้งเขตการปกครองและตั้งกษัตริย์ปกครองกรุงมาเล ก่อนการมาถึงของศาสนาพุทธ ราชวงศ์เหนือ และการปกครองแบบรวมศูนย์ กษัตริย์มัลดีฟส์ยุคแรกทรงอุปถัมภ์พระพุทธศาสนา ดังจะพบได้จากศิลปกรรม และสถาปัตยกรรมที่มีความโดดเด่นและมีพัฒนาการอย่างสูง จนกระทั่งมีการเปลี่ยนศาสนาเป็นอิสลามราวคริสต์ศตวรรษที่ 12 เป็นต้นไป และยังพบการบันทึกของนักเดินทางผู้เผยแผ่ศาสนาอิสลาม (อาจเป็นชาวเปอร์เซียหรือโมร็อกโก) ปราบปีศาจพื้นเมืองรันนามารี (Rannamaari) เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 มีชาวมุสลิมหัวรุนแรงบุกเข้าพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติในกรุงมาเลเพื่อทำลายงานประติมากรรมยุคก่อนอิสลาม ส่งผลให้โบราณวัตถุทางพุทธศาสนาช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 6 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12 จำนวนสามสิบชิ้นเสียหายหรือถูกทำลายลง เจ้าหน้าที่ของพิพิธภัณฑ์ระบุว่าประติมากรรมเกือบทั้งหมดทำจากปะการังหรือหินปูน ส่วนใหญ่เปราะบางแตกง่ายยากแก่การซ่อมแซม มีเพียงสองถึงสามชิ้นเท่านั้นที่สามารถซ่อมแซมได้
ทรงกิตติ จักกาบาตร์

พลเอก ทรงกิตติ จักกาบาตร์ (22 ธันวาคม พ.ศ. 2493 — ) อดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุด อดีตราชองครักษ์พิเศษ เคยดำรงตำแหน่งเป็นเสนาธิการทหารบก แม่ทัพภาคที่ 4 และผู้บัญชาการโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า พล.อ.ทรงกิตติ จักกาบาตร์ นับได้ว่าเป็นนักเรียนเตรียมทหารรุ่นที่ 10 (ตท.10) เช่นเดียวกับทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี ปัจจุบันได้มีตำแหน่งเป็นประธานนักเรียนเตรียมทหารรุ่นที่ 10 ได้รับการสนับสนุนให้ย้ายจากกองบัญชาการทหารสูงสุดไปยังกองทัพบก ในตำแหน่งแม่ทัพภาคที่ 4 แต่หลังการรัฐประหาร 19 กันยายน พ.ศ. 2549 พล.อ.ทรงกิตติ ก็ได้ย้ายกลับไปที่กองบัญชาการทหารสูงสุดอีดครั้ง และได้รับการสนับสนุนให้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดในที่สุด  ในเหตุการณ์สงกรานต์เลือด พล.อ.ทรงกิตติ ได้รับการแต่งตั้งจาก นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีให้เป็นผู้อำนวยการกองอำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน (กอฉ
อิชมาเอล

อิชมาเอล (ศัพท์ศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์) หรือ อิสมาอีล (ศัพท์ศาสนาอิสลาม) (อังกฤษ: Ishmael; อาหรับ: إسماعيل /อิสมาอีล/; ฮีบรู: יִשְׁמָעֵאל /ยิชมาเอล/) เป็นบุคคลสำคัญในศาสนาอับราฮัม และเป็นเราะซูลของอัลลอฮ์ตามคติของศาสนาอิสลาม อิชมาเอลเป็นบุตรของอับราฮัม (อิบรอฮีม) และนางฮาการ์ (ฮาญัร) อิชมาเอล มีชื่อมาจากภาษาฮีบรูว่า יִשְׁמָעֵאל แปลว่า พระเจ้าทรงรับฟัง เพราะเมื่อนางฮาการ์ตั้งครรภ์นั้น ก็ถูกนางซาราห์ภรรยาของฮับราฮัมข่มเหง จึงคิดหนีจากไป แต่เมื่อระหว่างทางนางฮาการ์ ได้พบกับทูตของพระเจ้า ทูตของพระเจ้าได้กล่าวอวยพรแก่นางว่า "เราจะให้พงศ์พันธุ์ของเจ้าทวีมากขึ้นจนนับไม่ถ้วน" และได้สั่งให้นางกลับไป พร้อมกับให้ตั้งชื่อบุตรของนางว่า "อิชมาเอล" เพราะพระเจ้าทรงรับฟังความทุกข์ร้อนของนาง  เนื่องจากเดิมทีนางซาราห์ ภรรยาของอับราฮัมเป็นหมัน นางจึงยกนางฮาการ์ สาวใช้ชาวอียิปต์ของนางให้เป็นภรรยาของอับราฮัมด้วย แต่เมื่อนางฮาการ์ตั้งครรภ์และคลอดบุตรชาย อับราฮัมจึงให้ชื่อว่า อิชมาเอล เมื่ออิชมาเอลเกิดนั้น อับราฮัมมีอายุได้ 86 ปี เมื่ออิชมาอิลอายุ 13 ปี พระเจ้าตรัสให้อับราฮัมผู้เป็นบิดาถือสุหนัต ดังนั้นจึงถือได้ว่าอิชมาเอลเป็นบุตรชายคนแรกของอับราฮัม ที่ได้ประกอบพิธีสุหนัต นางฮาการ์และอิชมาเอลมักกระด้างกระเดื่องต่อนางซาราห์อยู่เสมอ จนกระทั่งเมื่ออิชมาเอลอายุได้ 15 ปี พระเจ้าก็ทรงรักษาพระสัญญาของพระองค์ โดยทรงประทานบุตรชายให้แก่อับราฮัม โดยนางซาราห์ตั้งครรภ์ และเมื่อคลอดออกมา อับราฮัมจึงตั้งชื่อให้ว่า อิสอัค ฝ่ายอิชมาเอลและนางฮาการ์ ประพฤติตนลบหลู่และแข็งข้อต่อนางซาราห์หนักขึ้น ทั้งนางซาราห์ไม่ต้องการให้อิชมาเอลเป็นผู้รับมรดกจากอับราฮัม เป็นเหตุให้อับราฮับขับนางฮาการ์ออกจากครอบครัวไปพร้อมกับอิชมาเอล เดิมทีอับราฮัมหนักใจที่จะขับไล่ทั้งคู่ แต่พระเจ้าทรงสัญญาว่า "...เราจะกระทำให้เป็นชนชาติหนึ่งด้วย เพราะเขาเป็นพงศ์พันธุ์ของเจ้า" เมื่อแยกจากอับราฮัม นางฮาการ์ และอิชมาเอลได้อาศัยอยู่ในปาราน และต่อมาลูกหลานของอิชมาเอลก็มีทั้งสิ้น 12 เผ่า ตั้งที่อยู่ตั้งแต่เมืองฮาวิลลาห์ จนถึงเมืองชูร์ (ระหว่างอิยิปต์ กับอัสซูเรีย) ชาวยิวและคริสต์ศาสนิกชนมีมุมมองต่ออิชมาเอลเป็นเสมือนคนต่างชาติ นักเทววิทยาบางท่านเชื่อว่าอิชมาเอลคือบรรพบุรุษของชาวเปอร์เซีย ในขณะที่คัมภีร์อัลกุรอานมีมุมมองที่ต่างกันออกไป ดังนั้นเรื่องราวของอิชมาเอล ในคัมภีร์ทั้งสองฉบับจึงแตกต่างกัน ในคัมภีร์อัลกุรอาน อิสมาอีลเป็นบุตรคนโตของอิบรอฮีมกับนางฮาญัร และเป็นผู้ที่อิบรอฮีมจะต้องเชือดตามคำสั่งทดลองใจของอัลลอฮ์ แต่พระองค์ได้ให้มลาอิกะฮ์นำแกะไปให้ให้เชือดแทน เป็นที่มาของประเพณีกุรบานที่ทำกันในวันอีดุลอัฎฮา อิสมาอิลและอิบรอฮีมได้ร่วมกันสร้างกะอ์บะฮ์ซึ่งพระเจ้าก็ให้ขึ้นไปบนยอดเพื่อป่าวประกาศเรียกให้คนมาประกอบพิธีฮัจญ์ และที่ใต้วิหารกะอฺบะหฺมีตาน้ำที่ไม่เคยแห้งจนถึงปัจจุบัน เป็นตาน้ำที่เกิดขึ้น เมื่อฮาญัรให้กำเนิดแก่อิสมาอีล อิสมาอีลดิ้นและถีบที่พื้นทะเล แล้วเกิดปาฏิหาริย์มีตาน้ำไหลออกมา อันได้แก่ตาน้ำซัมซัม บทความศาสนานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ดอกไม้ทะเล

ดอกไม้ทะเล (อังกฤษ: En:Sea Anemones) เป็นสัตว์ทะเลไม่มีกระดูกสันหลังหลายชนิดและหลายสกุล ในอันดับ Actiniaria อาศัยอยู่ภายใต้ท้องทะเลและมหาสมุทร ลักษณะลำตัวมีรูปร่างคล้ายถุงรูปทรงกระบอก มีด้านหนึ่งเป็นฐานสำหรับยืด ด้านตรงข้ามเป็นช่องปาก (รูเปิด) บริเวณช่องปากมีอวัยวะที่มีลักษณะคล้ายกับหนวดอยู่รอบ ๆ และจะมีสีสันที่แตกต่างกัน เช่น สีแดง สีเขียว สีส้ม สีชมพู เป็นต้น บทความสัตว์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
คณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยศิลปากร

คณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยศิลปากร (อังกฤษ: Faculty of Information and Communication Technology, Silpakorn University) เป็นคณะวิชาลำดับที่ 13 ของ มหาวิทยาลัยศิลปากร ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2546 ประเทศไทยเห็นความสำคัญของการนำระบบเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเข้ามาใช้ประโยชน์มากขึ้น จึงมีความจำเป็นต้องพัฒนาบุคลากรให้มีความรู้ทันต่อเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่มีการพัฒนาอย่างไม่หยุดยั้ง พร้อมกับสามารถประยุกต์ศาสตร์แขนงดังกล่าวไปใช้งานให้บังเกิดประโยชน์สูงสุด ด้วยเหตุนี้ มหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นมหาวิทยาลัยที่มีเป้าหมายหลักในการผลิตบัณฑิตทุกระดับให้มีภูมิปัญญาสูง มีความคิดสร้างสรรค์ ยึดมั่นในคุณธรรม เพียบพร้อมด้วยจรรยาบรรณและจิตสำนึกในความรับผิดชอบต่อสังคม จึงเล็งเห็นความสำคัญในการผลิตบัณฑิตที่สามารถประยุกต์ความรู้และมีทักษะความคิดสร้างสรรค์ เพื่อเป็นบุคคลที่มีบทบาทสำคัญต่อการดำเนินงานขององค์กรและเป็นที่ต้องการของตลาดแรงงาน โดยผลิตบัณฑิตจากพื้นฐานของการนำศักยภาพที่มีอยู่ของมหาวิทยาลัยมาประยุกต์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งศักยภาพด้านศิลปะซึ่งมหาวิทยาลัยศิลปากรจัดอยู่ในระดับแนวหน้าของประเทศไทย มหาวิทยาลัยศิลปากรจึงได้พัฒนาโครงการจัดตั้ง "คณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร" ซึ่งรับผิดชอบการจัดการเรียนการสอน ณ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตสารสนเทศเพชรบุรี ซึ่งเป็นจังหวัดที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจจังหวัดหนึ่งในภูมิภาคตะวันตก อันจะทำให้บัณฑิตที่จบการศึกษาจำนวนหนึ่ง สามารถเข้าสู่ตลาดแรงงาน พัฒนาความเจริญให้กับชุมชน ท้องถิ่น และเป็นส่วนหนึ่งในการพัฒนาระบบเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ตลอดจนความก้าวหน้าทางธุรกิจได้ โดยในเริ่มดำเนินการจัดการเรียนการสอนในภาคการศึกษาต้น ในปีการศึกษา 2546 โดยเปิด 2 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศธุรกิจ และสาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการออกแบบ ต่อมาในปีการศึกษา 2550 ได้เปิดทำการเรียนการสอนสาขานิเทศศาสตร์ 5 วิชาเอก คือ วิชาเอกการโฆษณา วิชาเอกการลูกค้าสัมพันธ์ วิชาเอกภาพยนตร์ วิชาเอกวิทยุและโทรทัศน์ วิชาเอกวารสารและหนังสือพิมพ์ หลักสูตร วิทยาศาสตรบัณฑิต (วท.บ.) หลักสูตรนิเทศศาสตรบัณฑิต (นศ.บ.)
โทคิเมคิเมโมเรียล (ซีรีส์)

โทคิเมคิเมโมเรียล (ญี่ปุ่น: ときめきメモリアル; โรมาจิ: Tokimeki Memoriaru) เป็นเกมซิมูเลชันแนวจีบสาว พัฒนาโดยบริษัทโคนามิ ออกวางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 สำหรับเครื่องพีซีเอนจิน ซูเปอร์ซีดีรอม² ซึ่งได้รับความนิยมอย่างสูง จนถูกนำมารีเมคลงเครื่องเล่นเกมอื่นๆ อีกหลายชนิดด้วยกัน นอกจากนี้ยังมีการสร้างภาคต่อและภาคเสริมออกมาอีกมากมาย รวมไปถึงภาพยนตร์อะนิเมะแบบ OVA ด้วย ในประเทศญี่ปุ่น มักเรียกชื่อเกมนี้อย่างย่อๆ ว่า "โทคิเมโม" (ญี่ปุ่น: ときメモ; โรมาจิ: Tokimemo) ส่วนในประเทศไทย จะนิยมเรียกว่า "โทคิเมคิ" ตัวผู้เล่นจะรับบทเป็นนักเรียนชาย ซึ่งมาเข้าเรียนต่อในชั้นมัธยมปลายที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง โดยโรงเรียนจะเปลี่ยนไปในแต่ละภาค โดยผู้เล่นจะได้รู้เรื่องเกี่ยวกับตำนานของโรงเรียนนั้นๆ จากเพื่อนหรือใครก็ตาม และตลอดระยะเวลา 3 ปีที่ศึกษาอยู่ในโรงเรียน ผู้เล่นจึงต้องฝึกฝนตนเองให้เป็นผู้ชายที่สมบูรณ์พร้อม และหมั่นนัดผู้หญิงออกเดทเพื่อสร้างความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้น เพื่อที่เธอคนนั้นจะได้มาสารภาพรักกับตัวผู้เล่นในวันสำเร็จการศึกษา บทความการ์ตูนญี่ปุ่นนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
อุโมงค์ขุนตาน

อุโมงค์ขุนตาน เป็นอุโมงค์ทางรถไฟตั้งอยู่ใกล้เคียงกับพื้นที่อุทยานแห่งชาติดอยขุนตาล บนเส้นทางรถไฟสายเหนือระหว่างอำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง กับอำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน มีความยาว 1,352.10 เมตร กว้าง 5.20 เมตร สูง 5.50 เมตร เป็นอุโมงค์ชนิดคอนกรีตเสริมเหล็กตลอดแนว อุโมงค์ด้านเหนือสูงกว่าด้านใต้ประมาณ 14 เมตร ขุนตานเคยเป็นอุโมงค์รถไฟที่ยาวที่สุดในประเทศไทยเป็นเวลา 106 ปี ก่อนถูกทำลายสถิติโดยอุโมงค์ผาเสด็จที่เปิดให้บริการใน พ.ศ. 2567 ด้านหนึ่งของอุโมงค์ขุนตาน คือ สถานีรถไฟขุนตาน บังกะโลรถไฟของการรถไฟแห่งประเทศไทย และอุทยานแห่งชาติดอยขุนตาล ในอดีตบริเวณบ้านขุนตานยังเป็นถิ่นทุรกันดาร เต็มไปด้วยโรคภัยไข้เจ็บ ภูมิประเทศเป็นป่าทึบ และโขดเขาสูง การก่อสร้างจึงต้องใช้ความอุตสาหะพากเพียรอย่างยิ่ง เครื่องมือและสัมภาระต่าง ๆ ที่ใช้ก่อสร้างต้องใช้ช้างและเกวียนบรรทุกไป พอถึงบริเวณที่ที่เป็นภูเขาต้องใช้วิธีชักรอกขึ้นเขาลงเขาอย่างทุลักทุเล กรรมวิธีในการขุดเจาะอุโมงค์ เริ่มด้วยการเจาะรูเล็ก ๆ โดยใช้สว่าน หรือใช้แรงคนตอกสกัด เมื่อมีรูลึกเข้าไปจึงเอาดินระเบิดไดนาไมต์ฝังเข้าไปในรูนั้นเพื่อระเบิดให้เป็นอุโมงค์ใหญ่ ถ้าหินก้อนใหญ่มากไม่สะดวกในการระเบิดให้แตกเป็นก้อนเล็ก ๆ ก็ใช้วิธีสุมไฟให้ก้อนหินร้อนจัดแล้วราดน้ำลงไป หินนั้นก็จะแตกเป็นเสี่ยง ๆ การขนดิน และหินออกจากอุโมงค์ก็ใช้คนงานขนออกมาการขุดเจาะเริ่มจากปลายอุโมงค์ทั้ง 2 ข้าง เข้ามาบรรจบกันตรงกลาง ใช้เวลาทั้งสิ้น 8 ปี อุโมงค์จึงทะลุถึงกันได้ และใช้เวลาอีก 3 ปีเพื่อผูกเหล็ก เทคอนกรีต ทำผนัง และหลังคาเพื่อความแข็งแรง และป้องกันน้ำรั่วซึมเมื่ออุโมงค์เสร็จเรียบร้อยแล้ว ยังวางรางรถไฟจากลำปางไปยังปากอุโมงค์ไม่ได้เพราะระหว่างทางต้องผ่านเหวลึกถึงสามแห่งไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้จึงต้องใช้วิธีทำสะพานทอดข้ามระยะทาง 8 กิโลเมตร อุโมงค์ขุนตานเริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2450 แล้วเสร็จ พ.ศ. 2461 โดยการรถไฟหลวงแห่งกรุงสยาม ที่มีพลเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยาการ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธินเป็นผู้บัญชาการ และมีนายช่างชาวเยอรมันชื่อ เอมีล ไอเซินโฮเฟอร์ เป็นผู้ควบคุมการก่อสร้างทั้งหมด ใช้เวลาสร้างทั้งหมด 11 ปี ค่าใช้จ่ายทั้งสิ้น 1,362,050 บาท
นำพล หนองกี่พาหุยุทธ

นำพล หนองกี่พาหุยุทธ (ชื่อจริง: นำพล ศรีจันทึก; ชื่อเล่น: แขก; เกิด: 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 ที่ตำบลจันทึก อำเภอหนองกี่ จังหวัดบุรีรัมย์; เสียชีวิต: 19 กันยายน พ.ศ. 2559 ที่โรงพยาบาลนางรอง) เป็นนักมวยไทยชื่อดังในยุคเดียวกับ สามารถ พยัคฆ์อรุณ, เจริญทอง เกียรติบ้านช่อง, เชอรี่ ส.วานิช, เพชรดำ ลูกบ่อไร่, เหนือธรณี ทองราชา, แสงเทียนน้อย ส.รุ่งโรจน์ และเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของ นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธ อดีตยอดนักมวยไทยอีกราย นำพลฝึกมวยไทยมาตั้งแต่เด็ก ๆ อายุเพียง 9-10 ขวบ จากการเห็นแววของ อาจารย์ปราโมทย์ หอยมุกข์ เจ้าของค่ายหนองกี่พาหุยุทธ จากการเห็นนำพลวิ่งในโรงเรียนในฐานะนักกีฬาของโรงเรียน นำพลเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมาจากการชกมวยรอบที่จังหวัดสุรินทร์ และนครราชสีมา ก่อนที่จะเข้ามาชกที่กรุงเทพมหานคร ที่เวทีลุมพินี โดยไฟต์แรก พบกับ เชียงรายน้อย ก.ณรงค์ศักดิ์ และเป็นฝ่ายชนะไป นำพลเป็นนักมวยที่มีอาวุธเด็ดคือ กอดคอตีเข่า และชกเมื่อไหร่ มักจะได้แผลแตกทุกครั้ง โดยได้มีการเย็บมากที่สุดคือ 72 เข็ม จึงได้รับฉายาจากแฟนมวยว่า "ขุนเข่าหน้าเปื่อย" และมีสถิติการเย็บเฉพาะชกที่เวทีลุมพินีจนกระทั่งแขนนวม 268 เข็ม นำพลเป็นนักมวยชกสนุก ชกได้สวยงาม ซ้ำยังมีหน้าตาดี จึงเป็นนักมวยแม่เหล็กดึงดูดแฟนมวยจนอาจเรียกได้ว่า เป็นนักมวยยอดนิยมอันดับหนึ่งในสมัยนั้นก็ว่าได้ โดยเคยปะทะกับมวยไทยร่วมสมัยดังมีรายชื่อข้างต้นมาแล้วมากมาย รวมทั้งเคยปะทะกับนักมวยไทยชาวต่างประเทศมาแล้วหลายคนทั้งในและนอกประเทศ เช่น ราม่อน แด็กเกอร์ เป็นต้น และดีกรีเป็นแชมป์ในรุ่นไลท์ฟลายเวท, ฟลายเวท และเฟเธอร์เวท ของเวทีลุมพินี และได้รับค่าตัวสูงสุด 260,000-240,000 บาท และแบ่งค่าตัวกับทางต้นสังกัดอย่างละครึ่ง ในต้นปี พ.ศ. 2534 นำพลเกิดอุบัติเหตุเมื่อรถยนต์ที่ตัวเองขับเองเกิดพลิกคว่ำ ต้องนำส่งโรงพยาบาลและเย็บตัวไปหลายเข็ม จากเหตุนี้จึงต้องแขวนนวมไปโดยปริยาย หลังแขวนนวม นำพลมีกิจการเป็นของตัวเอง คือ ร้านหมูกระทะชื่อ "นำพล หมูย่างเกาหลี" ที่ตัวอำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา โดยเป็นนักมวยคนแรกที่เปิดกิจการในลักษณะนี้ก่อนที่นักมวยอีกหลายคนจะเปิดตามมา ต่อมากิจการร้านหมูกระทะได้ปิดตัวลง และนำพลได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างพอเพียง เงียบสงบที่จังหวัดบุรีรัมย์บ้านเกิด จากที่ดินและบ้านที่เก็บเงินซื้อไว้ตั้งแต่สมัยชกมวย และใช้เวลาว่างสอนมวยไทยให้แก่นักมวยรุ่นน้องที่ค่ายหนองกี่พาหุยุทธ ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2558 มีข่าวปรากฏว่านำพลป่วยเป็นวัณโรคปอด จนสภาพร่างกายซูบผอมไปมาก โดยเป็นมาตั้งแต่ปี พ