nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
Somatotopy

Somatotopy หมายถึงความเชื่อมต่อกันจุดต่อจุดระหว่างเขตหนึ่งในร่างกายกับจุด ๆ หนึ่งในระบบประสาทกลาง โดยทั่ว ๆ ไปแล้ว จุดหนึ่งในร่างกายจะตรงกับอีกจุดหนึ่งในคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายปฐมภูมิ (postcentral gyrus) ซึ่งทั่ว ๆ ไปปรากฏเป็นแผนที่ sensory homunculus (homunculus แปลว่า คนจำลอง หรือคนเล็ก) ซึ่งมีการจัดเรียงส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย คือ เขตต่าง ๆ เช่นรยางค์ (ดูรยางค์บนและรยางค์ล่าง) นิ้วมือนิ้วเท้า องคชาต และใบหน้ามีส่วนของตนเองในคอร์เทกซ์รับความรู้สึก (somatosensory cortex) และเขตร่างกายที่สามารถควบคุมได้อย่างละเอียด (เช่นนิ้วมือ) ก็จะมีส่วนสัมพันธ์ในคอร์เทกซ์ที่ใหญ่กว่า เปรียบเทียบกับเขตร่างกายที่ควบคุมได้อย่างหยาบ ๆ (เช่นลำตัว) ก็จะมีส่วนสัมพันธ์ในคอร์เทกซ์ที่เล็กกว่า และก็ยังมีเขตอื่น ๆ ด้วย เช่นอวัยวะภายใน (viscera) ที่ไม่มีเขตสัมพันธ์ใน postcentral gyrus บทความชีววิทยานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล บทความแพทยศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
คอร์เทกซ์กลีบข้างส่วนหลัง

คอร์เทกซ์กลีบข้างส่วนหลัง (อังกฤษ: posterior parietal cortex ตัวย่อ PPC, CORTEX PARIETALIS POSTERIOR) เป็นส่วนของสมองกลีบข้างหลังคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายปฐมภูมิ (primary somatosensory cortex) คือ ก่อนที่การเคลื่อนไหวจะเกิดขึ้น ระบบประสาทต้องรู้ตำแหน่งเดิมของส่วนของร่างกายที่จะต้องเคลื่อนไหว และตำแหน่งต่าง ๆ ของวัตถุภายนอกที่ส่วนต่าง ๆ ของร่างกายจะมีปฏิกิริยาร่วมด้วย คอร์เทกซ์กลีบข้างส่วนหลังรับข้อมูลจากระบบรับความรู้สึก 3 ระบบ ที่มีบทบาทในการกำหนดตำแหน่งของร่างกายและของวัตถุภายนอกในปริภูมิ ซึ่งก็คือ ระบบการมองเห็น ระบบการได้ยิน และระบบรับความรู้สึกทางกาย ต่อจากนั้น คอร์เทกซ์จึงส่งข้อมูลไปยังส่วนต่าง ๆ ของคอร์เทกซ์สั่งการ (motor cortex) ในสมองกลีบหน้า ไปยัง dorsolateral prefrontal cortex, ไปยังส่วนต่าง ๆ ของคอร์เทกซ์สั่งการทุติยภูมิ (secondary motor cortex) และ ไปยัง frontal eye field งานวิจัยที่ใช้ fMRI ในลิง และงานวิจัยที่ใช้การกระตุ้นสมองผ่านกะโหลกด้วยแม่เหล็ก (Transcranial magnetic stimulation) ในมนุษย์ ชี้ว่า คอร์เทกซ์นี้มีส่วนประกอบเป็นเขตเล็ก ๆ ที่แต่ละเขตมีหน้าที่เฉพาะในการนำทางการเคลื่อนไหวตา ศีรษะ แขน หรือมือ ความเสียหายต่อคอร์เทกซ์นี้มีผลเป็นความบกพร่องทางการเคลื่อนไหว-การรับรู้ (sensorimotor) รวมทั้งการรับรู้และความทรงจำที่เกี่ยวกับวัตถุต่าง ๆ ในปริภูมิ การยื่นมือออกไปเพื่อจับวัตถุ การเคลื่อนไหวตา และการใส่ใจ ผลที่เด่นที่สุดของความเสียหายต่อคอร์เทกซ์นี้ก็คือภาวะเสียการรู้ปฏิบัติ (apraxia) และภาวะละเลยกึ่งปริภูมิ (hemispatial neglect) บางแหล่งกล่าวว่าคอร์เทกซ์นี้เป็นส่วนของเขตบร็อดแมนน์ 5 และ 7 บางแหล่งกล่าวว่าอยู่ในเขตบร็อดแมนน์ 7 เท่านั้น มีหลักฐานว่า คอร์เทกซ์นี้ยังมีบทบาทในการรับรู้ความเจ็บปวดอีกด้วย งานวิจัยเร็ว ๆ นี้เสนอว่า ความรู้สึกเกี่ยวกับ "เจตจำนงเสรี" (free will) เกิดขึ้นจากเขตนี้โดยส่วนหนึ่ง งานวิจัยหนึ่งพบว่า เมื่อให้ทำการศิลป์ นักศิลป์สมัครเล่นมีการไหลเวียนของเลือดในระดับสูงขึ้นใน PPC ซีกขวา โดยเปรียบเทียบกับของนักศิลป์มืออาชีพ งานวิจัยที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2012 ในวารสาร Neuron โดยนักประสาทวิทยาศาสตร์ของมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก ค้นพบว่า มีการยิงสัญญาณแบบคงเส้นคงวาในนิวรอนของ PPC คือ นักวิจัยได้ตรวจสอบการทำงานในระบบประสาทของลิงมาคาก ในขณะที่ให้ลิงทำกิจกรรมที่ต้องยื่นมือออกไปและต้องเคลื่อนไหวตาแบบ saccades หรือกิจกรรมที่ต้องเคลื่อนไหวตาแบบ saccades เท่านั้น การยิงสัญญาณแบบคงเส้นคงวาใน PPC พบในกิจกรรมที่ต้องอาศัยทั้งการยื่นมือและการเคลื่อนไหวตา ไม่พบในกิจกรรมที่เคลื่อนไหวตาเท่านั้น ในงานวิจัยโดยสร้างภาพในสมอง คอร์เทกซ์นี้ โดยเฉพาะส่วนของรอยนูนแองกูลาร์ เกิดการทำงานเมื่อบุคคลกำลังระลึกถึงความจำอาศัยเหตุการณ์ (episodic memory)
ส่วนแผ่ประสาทตา

ส่วนแผ่ประสาทตา (อังกฤษ: optic radiation, geniculo-calcarine tract, geniculostriate pathway, RADIATIO OPTICA) เป็นกลุ่มแอกซอน (ลำเส้นใยประสาท, วิถีประสาท) ของนิวรอนรีเลย์ใน lateral geniculate nucleus ซึ่งเป็นส่วนของทาลามัส ที่ส่งข้อมูลการเห็นไปยังคอร์เทกซ์สายตา (ซึ่งเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าคอร์เทกซ์ลาย) ไปตาม calcarine fissure แต่ละข้างของซีกสมองในมนุษย์จะมีวิถีประสาทเช่นนี้ ลักษณะที่เด่นของส่วนแผ่ประสาทตา ก็คือมีการแยกออกเป็นสองส่วน บทความกายวิภาคศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ไฟรักเพลิงแค้น

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
กีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 43

การแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 43 หรือ “นครราชสีมาเกมส์” จัดในระหว่างวันที่ 9-19 ธันวาคม 2557 โดยชิงชัยกัน 43 ชนิดกีฬา ภายใต้คำขวัญ “สร้างมิตรไมตรี สร้างสามัคคี ด้วยกีฬา” โดยมีตัวนำโชคเป็น “สีมา” ที่เป็นช้างสี่งา สัตว์ดึกดำบรรพ์ที่ถูกค้นพบซากโบราณที่นครราชสีมา และจัดชิงชัยทั้งหมด 43 ชนิดกีฬา พร้อมทุ่มงบประมาณ 200-300 ล้านบาท เปิดมิติใหม่ให้นักกีฬาพักในหมู่บ้านนักกีฬา และใช้สนามแข่งขันมาตรฐานระดับที่ไทยเป็นเจ้าภาพซีเกมส์ ครั้งที่ 24 ที่ จังหวัดนครราชสีมา ขณะที่สนามหลัก 2 แห่งจะใช้ที่สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 และสนามกีฬาใน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี และนับเป็นครั้งแรกที่กีฬาแห่งชาติจะมีหมู่บ้านนักกีฬาเกิดขึ้นใน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี สามารถพักได้กว่า 9,000 คนและคัดเลือกจากการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2007 สำหรับสัญลักษณ์ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติครั้งนี้ สัญลักษณ์ต่าง ๆ ในการแข่งขัน มีความหมาย ดังนี้ ตัวมาสคอต สีมา ช้างสี่งา สัตว์ดึกดำบรรพ์ที่ถูกค้นพบซากโบราณที่อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดนครราชสีมา ตัวมาสคอตจะถือคบเพลิง ใส่เสื้อสีแสด ซึ่งสีแสดเป็นสีประจำจังหวัดนครราชสีมา มีเหรียญทองแขวนไว้ สัตว์นำโชคที่เป็นสัญลักษณ์ของการแข่งขันครั้งนี้ "สร้างมิตรไมตรี สร้างสามัคคี ด้วยกีฬา"Games for Friendship and Unity การแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 43 ได้มีกำหนดการพิธีเปิดการแข่งขันอย่างเป็นทางการในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ณ สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 จังหวัดนครราชสีมา โดยมีนางกอบกาญจน์ วัฒนวรางกูร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา เป็นประธานในพิธีเปิดฯ พิธีเปิดในครั้งนี้ ประกอบด้วยการแสดงในพิธีเปิดการแข่งขัน 7 ชุดการแสดง ได้แก่ การแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 43 ได้มีกำหนดการพิธีปิดการแข่งขันอย่างเป็นทางการในวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ณ สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 จังหวัดนครราชสีมา โดยมีนางกอบกาญจน์ วัฒนวรางกูร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา เป็นประธานในพิธีปิดฯ ซึ่งประกอบด้วยการแสดงในพิธีปิดการแข่งขัน 6 ชุดการแสดง ได้แก่ การแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 43 จัดแข่งขันทั้งสิ้น 44 ชนิดกีฬา ประกอบด้วย กีฬาสาธิต
วิเชียร ศรีโมรา

วิเชียร ศรีโมรา (29 เมษายน พ.ศ. 2492 – ) เป็นอดีตผู้ฝึกสอนและผู้จัดการวอลเลย์บอลทีมชาติไทย เขาเป็นที่รู้จักอย่างดีของวงการวอลเลย์บอล ในฐานะผู้สร้างนักวอลเลย์บอลระดับทีมชาติมาแล้วหลายราย และมีลูกศิษย์เป็นนักวอลเลย์บอลทั้งชายและหญิงนับร้อยชีวิต วิเชียร ศรีโมรา ได้รับการยกย่องให้เป็นผู้ฝึกสอนกิตติมศักดิ์ประจำโรงเรียนสระบุรีวิทยาคม ผู้บุกเบิกสร้างทีมวอลเลย์บอลของโรงเรียน กระทั่งมีชื่อเสียงจนถึงปัจจุบัน และมีนักวอลเลย์บอลรายสำคัญที่ได้รับการฝึกสอน อาทิ สมรัก ซุงภูเขียว, กฤษดา ฉันไชย, มนต์ชัย อุณหกะ, จ.อ.สถาพร สว่างเรือง, ลอราช ทนทองคำ และวิศรุต วิเศษสุวรรณ ตลอดจนมีนักวอลเลย์บอลจากทีมโรงเรียนที่เขาสอน ได้รับเลือกให้เข้าร่วมทีมสรรพาวุธทหารบก และสามารถครองแชมป์เยาวชนได้หลายสมัย นอกจากนี้ เขายังทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอน ทั้งยูโด และกระบี่กระบอง เมื่อครั้งที่เข้ารับราชการครู วิเชียร ศรีโมรา เกิดที่อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรีโดยกำเนิด สำเร็จการศึกษาระดับประถมต้นจากโรงเรียนโคกกระต่าย ที่จังหวัดสระบุรี ระดับประถมปลายและระดับมัธยมต้นจากโรงเรียนประเทียบวิทยาทาน ที่จังหวัดสระบุรี และระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนพระนครวิทยาลัย ที่กรุงเทพมหานคร เมื่อครั้งที่เขาศึกษาต่อในระดับปริญญาตรีที่วิทยาลัยวิชาการศึกษาวิชาการพลศึกษาประสานมิตร (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร) จากที่แห่งนี้ ได้ทำให้เขาเรียนรู้กีฬาหลายชนิด แต่ในขณะนั้น เขายังไม่มีความชื่นชอบด้านวอลเลย์บอล หากแต่มีความชื่นชอบกีฬาศิลปะการต่อสู้อย่างยูโด รวมถึงกระบี่กระบอง โดยวิเชียร ศรีโมรา ได้เป็นนักยูโดของวิทยาลัย ผู้ซึ่งเข้าแข่งขันในหลายรายการ รวมถึงกีฬาเขตแห่งประเทศไทย จากนั้น เขาก็ได้ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนทั้งยูโดและกระบี่กระบองเมื่อครั้งที่รับราชการครู โดยเขารับราชการครูที่โรงเรียนสระบุรีวิทยาคมใน พ.ศ. 2517 เมื่อเขาพบว่าที่นี่ยังไม่มีทีมวอลเลย์บอล เขาก็เริ่มทำทีมขึ้นในช่วงปี พ.ศ. 2525 แล้วส่งเข้าแข่งขันในระดับจังหวัด กระทั่งในปี พ.ศ. 2530 ทางโรงเรียนได้มีโครงการเพื่อความเป็นเลิศด้านกีฬาวอลเลย์บอล ครูวิเชียรก็ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ดูแลโครงการ โดยเขาได้เข้ารับอบรมการเป็นผู้ฝึกสอน และเดินทางไปศึกษาถึงการแข่งขันในระดับประเทศ หลังจากที่ได้สั่งสมประสบการณ์ ส่งผลให้ทีมได้รับการพัฒนาเรื่อยมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับทีมชาย ที่ส่งเข้าแข่งขันในระดับจังหวัดรวมถึงกรุงเทพมหานคร ทำให้นักวอลเลย์บอลของทีมชายมีความแข็งแกร่งขึ้นตามลำดับ กระทั่งมีชื่อเสียงอย่างมากใน พ.ศ
มักซ์ บอร์น

มัคส์ บอร์น (เยอรมัน: Max Born, 11 ธันวาคม ค.ศ. 1882 - 5 มกราคม ค.ศ. 1970) เป็นนักฟิสิกส์ผู้มีส่วนพัฒนาทฤษฎีด้านกลศาสตร์ควอนตัม และได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี ค.ศ. 1954 ร่วมกับวัลเทอร์ โบเทอจากผลงานการคิดค้นสูตรที่ใช้ในการอธิบายฟังก์ชันความน่าจะเป็นในสมการคลื่นของชเรอดิงเงอร์ ในวิชากลศาสตร์ควอนตัม มัคส์ บอร์นเกิดเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1882 ในเมืองเบรสเลา จักรวรรดิเยอรมัน (ปัจจุบันคือเมืองวรอตสวัฟ ในประเทศโปแลนด์) มีความชื่นชอบในดนตรีเป็นพิเศษเหมือนกับมารดา เริ่มเรียนหนังสือที่โรงเรียน König-Wilhelm-Gymnasium ในขณะนั้นเขามีความคิดที่จะเป็นนักมานุษยวิทยาที่เชี่ยวชาญด้านภาษาละติน กรีก และเยอรมัน แต่เขาต้องกำพร้ามารดาเมื่อเขาอายุ 4 ขวบ และในอีก 4 ต่อมา บิดาจึงได้แต่งงานกับภรรยาใหม่ สำหรับบิดาของเขาประกอบอาชีพแพทย์สาขากายวิภาคศาสตร์และมีชื่อเสียงอย่างมาก บ้านของเขาจึงมีแขกที่มีชื่อเสียงมาเยี่ยมเยือนบ่อยครั้ง เช่น เพาล์ แอร์ลิช และ Albert Neisser เป็นต้น เมื่อเขาอายุได้ 19 ปี ได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเบรสเลา และได้เลือกเรียนสาขาวิทยาศาสตร์ตามความต้องการของบิดา ซึ่งในขณะนั้น กูลเยลโม มาร์โกนี ได้ประดิษฐ์วิทยุเป็นผลสำเร็จ และเมื่ออาจารย์ในห้องเรียนสาธิตการส่งคลื่นวิทยุ เขามีความสนใจทางด้านฟิสิกส์ทันที หลังจากนั้นเขาได้เข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยไฮเดิลแบร์ค และย้ายไปมหาวิทยาลัยซือริช เพราะประเพณีการศึกษาของเยอรมันในขณะนั้นไม่ส่งเสริมให้นักศึกษาเรียนที่เดียวตลอดชีวิตนักศึกษา ที่มหาวิทยาลัยซือริชเขาได้พบครูคณิตศาสตร์ที่เขาประทับใจชื่อ ฮัวร์วิทซ์ ต่อมาเขาได้ทราบว่านักปราชญ์ทางคณิตศาสตร์ที่มีชื่อเสียง คือ เฟลิคส์ ไคลน์, ดาฟิด ฮิลแบร์ท และ แฮร์มัน มิงค็อฟสกี สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน เขาจึงเดินทางไปเกิททิงเงินเพื่อศึกษากับปราชญ์ทางคณิตศาสตร์เหล่านั้นทันที ขณะที่เขาเรียนอยู่ที่เกิททิงเงินนั้นฮิลแบร์ทรู้สึกประทับใจในความสามารถของเขามาก จึงให้เขาเป็นอาจารย์ผู้ช่วย โดยมอบหมายให้เขาเตรียมคำบรรยาย แต่สำหรับไคลน์ไม่ชอบเขาเท่าไหร่นักเพราะเขาขาดเรียนบ่อย ในช่วงเวลานั้นเขาเริ่มสนใจการใช้คณิตศาสตร์แก้ปัญหาทางด้านฟิสิกส์ ดังนั้นเขาจึงเลือกทำวิทยานิพนธ์ด้านทฤษฎีดาราศาสตร์กับ คาร์ล สวาซชิลด์ ในหัวข้อ "เสถียรภาพของระบบที่ยืดหยุ่น" เมื่ออายุได้ 25 ปีเขาสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาเอก แต่เมื่อเปรียบเทียบกับ พอล ดิแรก, แวร์เนอร์ ไฮเซินแบร์ค และ ว็อล์ฟกัง เพาลี แล้วนับว่าค่อนข้างช้า ขณะศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน เขาได้รู้จักและติดต่อกับ Richard Courant, Erhard Schmidt และ Constantin Caratheodory และเมื่อสำเร็จการศึกษา เขาได้เดินทางไปอังกฤษ และได้เข้าฟังบรรยายของ Joseph Larmor และ เจ. เจ. ทอมสัน เขาชอบการบรรยายของ Thomson มาก แต่สำหรับการบรรยายของ Larmor เขาไม่ค่อยชอบเพราะฟังไม่ค่อยเข้าใจ เนื่องจาก Larmor ใช้สำเนียงไอริชในการบรรยาย ค.ศ
สัมผัสพิศวง

สัมผัสพิศวง (อังกฤษ: THE SENSE) เป็นละครซีรีส์ ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ออกอากาศตอนแรกวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ฉายทุกวันหยุดนักขัตฤกษ์ เวลาเดิม 13.00 น. - 13.55 น. , 13.55 - 14.55 น. , 13.15 - 14.15 น
ความไว (อิเล็กทรอนิกส์)

ความไว (อังกฤษ: sensitivity) ของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เช่นเครื่องรับระบบการสื่อสาร, หรืออุปกรณ์ตรวจสอบ เช่น ไดโอด PIN, คือขนาดขั้นต่ำของสัญญาณอินพุทที่จำเป็นในการผลิตสัญญาณเอาต์พุตที่มีอัตราส่วนสัญญาณต่อเสียง (อังกฤษ: signal-to-noise ratio หรือ SNR) หรือเกณฑ์อื่น ๆ ที่กำหนด ความไวของไมโครโฟนปกติจะถูกแสดงออกมาเป็นความแข็งแกร่งของเสียงภาคสนามเป็นค่า เดซิเบล (dB) เทียบกับ 1 V/Pa (Pa = N/m2) หรือเป็นปัจจัยในการถ่ายโอนใน มิลลิโวลต์ต่อปาสกาล (mV/Pa) ใส่เข้าไปในวงจรเปิดหรือเข้าไปในโหลด 1 kilohm ความไวของลำโพงมักจะแสดงเป็น dB/2.83 Vrms ที่ระยะห่าง 1 เมตร สิ่งนี้ไม่เหมือนประสิทธิภาพไฟฟ้า; ดูประสิทธิภาพเทียบกับความไว ความไวของ hydrophone (ไมโครโฟนใต้น้ำ) มักจะแสดงเป็น dB เทียบกีบ 1 V/μPa ความไวในตัวรับสัญญาณถูกกำหนดให้เป็นค่าสัญญาณอินพุทที่ต่ำสุด 𝑆𝑖 ที่จำเป็นในการผลิตอัตราส่วนสัญญาณต่อเสียงรบกวน S/N ที่กำหนดให้ ที่พอร์ทเอาต์พุตของตัวรับและถูกกำหนดให้เป็นค่าเฉลี่ยของพลังเสียงรบกวนที่พอร์ตอินพุตคูณกับอัตราส่วน S/N ต่ำสุดที่จำเป็นที่เอาต์พุตของตัวรับ ดังนี้: เมื่อ เพราะว่าความไวของตัวรับสัญญาณจะชี้ให้เห็นว่าสัญญาณอินพุทสามารถที่จะอ่อนแอได้ขนาดไหนเพื่อที่ตัวรับจะสามารถรับสัญญาณได์สำเร็จ ระดับพลังงานยิ่งต่ำยิ่งดี พลังงานที่ต่ำสำหรับ อัตราส่วน S/N หนึ่งหมายถึงความไวที่ดีขึ้นเนื่องจากการมีส่วนร่วมของตัวรับมีขนาดเล็กลง เมื่อ พลังงานจะแสดงในค่า dBm ค่าสัมบูรณ์ของจำนวนลบยิ่งค่าสูง ความไวของตัวรับก็ยิ่งสูง ตัวอย่างเช่น ความไวตัวรับมีค่า -98 dBm ดีกว่าความไวตัวรับมีค่า -95 dBm อยู่ 3 dBm หรือ 2 เท่า พูดอีกอย่าง ที่อัตราการส่งข้อมูลค่าหนึ่ง ตัวรับสัญญาณที่มีความไว -98 dBm สามารถได้ยินสัญญาณที่พลังงานเป็นครึ่งหนึ่งของการใช้พลังงานของผู้ที่ได้ยินโดยรับสัญญาณที่มีความไวในการรับสัญญาณที่ -95 dBm.
ฟีโรโมน

ฟีโรโมน (อังกฤษ: pheromone) เป็นสารเคมีที่หลั่งหรือขับออกมาแล้วกระตุ้นการตอบสนองทางสังคมในสปีชีส์เดียวกัน ฟีโรโมนเป็นสารเคมีซึ่งสามารถออกฤทธิ์นอกร่างกายของสิ่งมีชีวิตที่หลั่งออกมาแล้วมีผลต่อพฤติกรรมของสิ่งมีชีวิตที่รับเข้าไป ฟีโรโมนมีหลายชนิด เช่น ฟีโรโมนเตือนภัย ฟีโรโมนรอยอาหาร ฟีโรโมนเพศ เป็นต้น สิ่งมีชีวิตตั้งแต่โปรแคริโอตเซลล์เดียวไปจนถึงยูแคริโอตหลายเซลล์ที่ซับซ้อนมีฟีโรโมน มีบันทึกการใช้ฟีโรโมนในแมลงมากเป็นพิเศษ อนึ่ง สัตว์มีกระดูกสันหลังและพืชบางชนิดสื่อสารกันโดยฟีโรโมน
อาการน้ำตาไหลริน

อาการน้ำตาไหลริน (อังกฤษ: epiphora) เป็นการไหลล้นของน้ำตามาบนใบหน้า อาการแสดงหรือสภาพทางคลินิกประกอบด้วยมีการระบายฟิล์มน้ำตาจากตาไม่เพียงพอ โดยน้ำตาจะระบายลงตามใบหน้าแทนที่จะผ่านระบบท่อน้ำตา บทความแพทยศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โบสถ์พราหมณ์

โบสถ์พราหมณ์ หรือชื่ออื่น ๆ มนเทียร (mandir), เทวาลัย (devālaya) และ โกยิล (koil) เป็นชื่อเรียกศาสนสถานในศาสนาฮินดู โดยถือว่าเป็นที่ประทับของเทพเจ้าฮินดู โครงสร้างของโบสถ์พราหมณ์สร้างขึ้นเพื่อนำมนุษย์กับเทพเจ้าเข้าหากันผ่านทางสัญลักษณ์ที่แสดงออกถึงแนวคิดและความเชื่อของศาสนาฮินดู สัญัลกษณ์และโครงสร้างของโบสถ์พราหมณ์มีรากฐานในความเชื่อแบบพระเวท ประกอบการใช้วงกลมและสี่เหลี่ยมจัตุรัส มนเทียรหนึ่ง ๆ จะนำเอาองค์ประกอบทั้งปวงของจักรวาลวิทยาฮินดูเข้าด้วยกัน แสดงให้เห็นถึงสวรรค์ (พระเจ้า) มนุษย์ และความชั่วร้าย รวมถึงแนวคิดของเวลาและชีวิตผ่านธรรมะ, กามะ, อรรถะ, โมกษะ และ กรรมะ หลักสำคัญทางจิตวิญญาณที่ถูกแสดงออกในเชิงสัญลักษณ์ในโบสถ์พราหมณ์นั้นนำมาจากงานเขียนสันสกฤต เช่น พระเวท และอุปนิษัท ในขณะที่กฎเกณฑ์ทางโครงสร้างนั้นมีระบุในเอกสารเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมสันสกฤตโบราณ เช่น พฤหตสังหิตา และวาสตุศาสตร์ มนเทียรต่าง ๆ ถือเป็นจุดหมายปลายทางทางจิตวิญญาณของชาวฮินดู ในขณะเดียวกันยังเป็นเหมือนศูนย์กลางที่ศิลปะโบราณ การเฉลิมฉลองของชุมชน รสมถึงเศรษฐกิจนั้นเฟื่องฟูและเจริญ มนเทียรนั้นมีลักษณะรูปแบบที่หลากหลาย รูปแบบความเชื่อ สัญลักษณ์ และกรรมวิธีก่อสร้างที่แตกต่างกันไปตามภูมิภาค ชุมชน วัฒนธรรม ความเชื่อ ลัทธิ และเทพเจ้าเฉพาะองค์ มนเทียรสามารถพบได้ในเอเชียใต้โดยเฉพาะประเทศอินเดีย เนปาล ศรีลังกา และประเทศอื่น ๆ ที่มีประวัติศาสตร์ของฮินดูหรือมีชาวฮินดูอาศัยอยู่เป็นชุมชน ในภาษาไทยได้นิยามความหมายว่าเป็นเทวสถานที่ใช้ประกอบพิธีกรรมของศาสนาฮินดู มีพราหมณ์เป็นผู้ดูแลและประกอบพิธี ในแต่ละภาษามีคำเรียก โบสถ์พราหมณ์ แตกต่างกันไป ดังนี้ บทความโบสถ์พราหมณ์ หรือสถานที่สำคัญทางศาสนาฮินดูนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เต่าคอยาว

เต่าคอยาว หรือ เต่าคองู (อังกฤษ: Long-necked turtles, Snake-necked turtles) เป็นสกุลของเต่าน้ำจืดสกุลหนึ่ง ในวงศ์เต่าคองู (Chelidae) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Chelodina มีลักษณะทั่วไปกระดองแบนราบ นิ้วตีนทุกนิ้วมีผังพืดเชื่อมติดกัน เล็บยาว มีส่วนคอเรียวเล็ก ยืดหดได้ หัวมีขนาดเล็ก ดวงตากลมโต เป็นเต่าที่อาศัยและหากินในน้ำเป็นหลัก พบในแหล่งน้ำที่มีกระแสน้ำไม่แรงหรือแหล่งน้ำนิ่ง บางชนิดพบในแหล่งน้ำกร่อย บางชนิดในฤดูแล้งจะมีพฤติกรรมจำศีลด้วยการซ่อนตัวอยู่ใต้โคลน บางชนิดวางไข่ในน้ำ ซึ่งจัดว่าเป็นสัตว์เลื้อยคลานเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่วางไข่ในน้ำ มีขนาดกระดองประมาณ 15 เซนติเมตร  พบกระจายพันธุ์ในตอนใต้ของปาปัวนิวกินี และออสเตรเลีย อนุกรมวิธานปัจจุบันระบุตาม Georges & Thomson, 2010 พร้อมการปรับปรุงจาก van Dijk และคณะ. 2014 และ Shea และคณะ. 2020 ชื่อพ้องของสกุล Chelodina Fitzinger 1826 ได้แก่: Hydraspis Bell 1828, Chelyodina Agassiz 1846:79 (nomen novum), Hesperochelodina Wells and Wellington 1985 (nomen nudum). ชนิดต้นแบบของสกุลย่อย Chelodina คือ Chelodina longicollis (Shaw, 1794) ชนิดต้นแบบของสกุลย่อย Chelydera คือ Chelodina parkeri Rhodin and Mittermeier 1976 และชนิดต้นแบบของ Macrochelodina คือ Chelodina oblonga Gray 1841 Oblong turtle ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Chelodina ที่วิกิสปีชีส์
กรดไนโตรซิลซัลฟิวริก

กรดไนโตรซิลซัลฟิวริก (อังกฤษ: Nitrosylsulfuric acid) เป็นสารประกอบเคมีที่มีสูตร NOHSO4 จะเป็นสีที่เป็นของแข็งที่ถูกนำมาใช้ในการผลิตอุตสาหกรรมของแคโพรแล็กแทม
กมล พันธ์ศรีทุม

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
กรดซัลเฟมิก

กรดซัลเฟมิก (อังกฤษ: Sulfamic acid) มักจะเรียกว่า 'กรดอะมิโดซัลโฟนิก ,กรดอะมิโดซัลเฟอร์ริก, กรดอะมิโนซัลโฟนิก, และ กรดซัลเฟมิดิกเป็นสารประกอบโมเลกุลที่มีสูตร H3NSO3 ไม่มีสีละลายน้ำได้สารนี้พบว่าการใช้งานมาก กรดซัลเฟมิก ละลายที่ 205 ° C ก่อนที่จะสลายตัวที่อุณหภูมิสูงไปยัง H2O, SO3, SO2, และ N2 กรดซัลเฟมิก (H3NSO3) อาจมีการพิจารณาสารประกอบตรงกลางระหว่างกรดซัลฟิวริก (H2SO4) และซัลฟามิต (H4N2SO2)
วิเชียร ฤกษ์ไพศาล

วิเชียร ฤกษ์ไพศาล หรือ นิค คณะกรรมการยุทธศาสตร์ซอฟต์พาวเวอร์แห่งชาติ อดีตดำรงตำแหน่งเป็นรองกรรมการผู้อำนวยการ สายงานมิวสิค โปรดักชั่น และโปรโมชั่น บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด(มหาชน) วิเชียร เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2501 เป็นคนจังหวัดสุพรรณบุรี จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมจากโรงเรียนวัดบวรนิเวศ ระดับอุดมศึกษา สาขาการปกครอง จาก คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ร่วมรุ่นกับ ศาสตราจารย์ ไชยันต์ ไชยพร) ในระหว่างศึกษาชั้นปี 2 อยู่ที่คณะรัฐศาสตร์ ได้ทดลองไปฝึกงานปลัดอำเภอที่อำเภอมุกดาหารซึ่งในสมัยที่ยังไม่ได้เป็นจังหวัด ใช้เวลาเพียง 20 วันก็พบและสรุปว่าไม่ใช่เส้นทางชีวิตที่แสวงหา ด้วยความที่ชอบศาสตร์ศิลปะมาตั้งแต่เด็ก เมื่อจบการศึกษาจึงไปเข้าร่วมก่อตั้งคณะละคร “มะขามป้อม” เป็นคณะละครเร่ (Touring Theatre) มีชื่อทางการว่า “โครงการสื่อชาวบ้าน” (Micro Grassroots Media) สังกัดหน่วยงาน กศส. (กลุ่มประสานงานศาสนาเพื่อสังคม เป็น NGO ยุคแรก มีอาจารย์โคทม อารียา เป็นที่ปรึกษา ในสมัยที่ พระอาจารย์ไพศาล วิสาโลยังเป็นฆราวาสทำงานอยู่ที่กศส.นี้ด้วย แต่รับผิดชอบงานคนละด้าน) “มะขามป้อม” ในยุคแรกเป็นกลุ่มงานที่มุ่งทำสื่อสะท้อนเรื่องราวข้อมูลดีๆ เชิงสร้างสรรค์ส่งเสริมสังคม เข้าหาชาวบ้านแบบเรียบง่ายผ่านสื่อ การแสดง สไลด์ โปสเตอร์ แผ่นพับ โดยเน้นที่สื่อละครเป็นหลัก ลักษณะเนื้อหาก็ประยุกต์ให้ทันเหตุการณ์ เช่น การไปเล่าเรื่องที่หมู่บ้านชาวนา จะเล่าว่าห้ามเข้าเมืองนั้นคงไม่มีประโยชน์ จึงเปลี่ยนเป็นเล่าว่าถ้าเข้าเมืองต้องเจออันตรายอะไร ในบางกรณี หน้าที่ของกลุ่มมะขามป้อมก็เปลี่ยนบทบาทเป็นการอบรมเรื่องการทำสื่อการเรียนการสอนให้กับสถาบันการศึกษาที่ติดต่อร้องขอมา ทำอยู่ประมาณ 2 ปีแล้วรู้สึกว่า ถ้าอยากสื่อสารเรื่องราวดีๆ คงต้องเข้าหาสื่อใหญ่ และพร้อมกับต้องการแสวงหาคำตอบและเป้าหมายในชีวิต เริ่มคิดอยากทำงานด้านสื่อโฆษณา ในที่สุดจึงได้เข้ามาทำงานกับฝ่ายรายการในบริษัท พรีเมียร์มาร์เก็ตติ้ง จำกัด ซึ่งภายหลังคือกลุ่มทีมงานผู้ก่อตั้งบริษัท แกรมมีเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ในช่วงนั้นได้ทำรายการทีวีประเภทรายการวัยรุ่นและโปรโมทเพลง ในตำแหน่ง Best Boy (หรือ Runner ผู้ช่วยอำนวยความสะดวกทุกตำแหน่งในกอง) รายการที่ทำ ได้แก่ ยิ้มใส่ไข่ มันกว่าแห้ว เสียงติดดาว ลูกโป่งสีชมพู และคอนเสิร์ตแดดเดียว หลังจากนั้น ได้มีโอกาสเป็นพิธีกรในรายการต่างๆ ของบริษัท เช่นรายการลูกโป่งสีชมพู คู่กับภิญโญ รู้ธรรม ในปี พ.ศ. 2528 บริษัทแกรมมี่ ต้องการบุกเบิกงานด้านมิวสิควิดีโอ ในตอนนั้นในประเทศไทยยังไม่มีใครทำ จึงได้รับอาสาทันทีที่ได้โอกาส ถือได้ว่าเป็นผู้กำกับมิวสิควิดีโอคนแรกของไทย โดยมีผลงานการกำกับที่สร้างชื่อ ได้แก่ “สมปองน้องสมชาย” ของ เรวัต พุทธินันทน์ “ฝากฟ้าทะเลฝัน” ของ ธงไชย แมคอินไตย์ “ธรรมดาเป็นเรื่องธรรมดา” ของ เพชร โอสถานุเคราะห์ “เสี่ยวรำพึง” อัสนี-วสันต์ ฯลฯ ต่อมา พ.ศ. 2530 เปิดบริษัทถ่ายทำภาพยนตร์โฆษณา อัพเปอร์คัท (ในเครือแกรมมี) โดยรับหน้าที่เป็นผู้กำกับหนังโฆษณา ควบคู่กับการดูแลแผนกมิวสิควิดีโอในแกรมมี่ไปด้วย จากนั้น พ.ศ. 2534 กลับเข้ามาดูแลฝ่ายการตลาดเพลงในแกรมมี่ หลังจาก เรวัต พุทธินันทน์ เสียชีวิต ได้มีการแบ่งค่ายใหม่ จึงได้ย้ายไปดูแลฝ่ายอื่นๆ เช่น อราทิสท์ แมเนจเม้นท์, รายการทีวี, แกรมมี่บิ๊ก เป็นต้น และในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบวรวิสุทธิ์

นายร้อยตรี พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบวรวิสุทธิ์ (21 มกราคม พ.ศ. 2426 — 8 เมษายน พ.ศ. 2453) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 27 ในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ประสูติแต่จอมมารดาสอาด (ธิดาพระยาทิพมณเฑียร) เมื่อวันจันทร์ เดือนยี่ แรม 9 ค่ำ ปีมะแม เบญจศก จ.ศ. 1245 ตรงกับวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2426 พระองค์เจ้าบวรวิสุทธิ์ทรงรับราชการที่กรมทหารมหาดเล็กรักษาพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเป็นที่โปรดปรานของ "พระพุทธเจ้าหลวง" แต่พระองค์ยังไม่ได้ทรงกรม ก็สิ้นพระชนม์เมื่อวันศุกร์ เดือน 4 แรม 14 ค่ำ ปีจอ โทศก จ.ศ. 1272 ตรงกับวันที่ 8 เมษายน พ.ศ
เจ้าส่วยแต้ก

เจ้าส่วยแต้ก (พม่า: စဝ်ရွှေသိုက်, ออกเสียง: [saʔ.ʃwè.θaɪ̯ʔ]) หรือ เจ้าคำศึก (ไทใหญ่: ၸဝ်ႈၶမ်းသိူၵ်ႈ, Tsaw³ Kham⁴soek³; 16 ตุลาคม ค.ศ. 1895 – 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1962) พระนามเต็มในฐานะเจ้าฟ้าไทใหญ่แห่งเมืองยองห้วยคือ "เจ้าฟ้ากัมโพชรัฐสิริบวรมหาวงศาสุธรรมราชา" เป็นประธานาธิบดีแห่งสหภาพพม่าพระองค์แรกและเป็นเจ้าฟ้าพระองค์สุดท้ายของเมืองยองห้วย พระองค์เป็นผู้ที่ได้รับการยอมรับอย่างสูงทางการเมืองในหมู่ประชาชนชาวไทใหญ่ พระองค์สิ้นพระชนม์จากการถูกจับขังในคุกในย่างกุ้งหลังจากการรัฐประหารโดยนายพลเนวี่นในปี ค.ศ. 1962
กรดไนตริโลไตรอะซิติก

กรดไนตริโลไตรแอซีติก (อังกฤษ: Nitrilotriacetic acid) เป็นกรดอะมิโนโพลีคาร์บอกซิลิกที่มีสูตร N (CH2CO2H) 3 เป็นสีที่เป็นของแข็งที่ถูกนำมาใช้เป็นตัวสารจับ ซึ่งเป็นรูปแบบสารประกอบโคออร์ดิเนชันด้วยไอออนโลหะ (คีเลต) เช่น Ca2+, Cu2+, และ Fe3+. สารประกอบนี้มีเชิงพาณิชย์เป็นกรดและในเกลือโซเดียม เป็นที่ผลิตจาก แอมโมเนีย, ฟอร์มาลดีไฮด์ และโซเดียมไซยาไนด์ หรือไฮโดรเจนไซยาไนด์ กำลังการผลิตทั่วโลกมีประมาณ 100,000 ตันต่อปี การใช้ประโยชน์จาก NTA มีลักษณะที่คล้ายกับของ EDTA ทั้งสองเป็นตัวสารจับ ในทางตรงกันข้ามกับ EDTA NTA ย่อยสลายได้ง่ายและเกือบถูกเอาออกอย่างสมบูรณ์ในระหว่างการบำบัดน้ำเสีย มันจะใช้สำหรับน้ำและชะลอการทดแทนโซเดียม และโพแทสเซียมไตรฟอสเฟต ในผงซักฟอก และน้ำยาทำความสะอาด NTA เป็น tripodal tetradentate trianionic ligand ในห้องปฏิบัติการสารนี้จะใช้ในการไทเทรตปฏิกิริยาการเกิดสารเชิงซ้อน แตกต่างจาก NTA ที่ใช้สำหรับการแยกโปรตีนและการทำให้บริสุทธิ์ใน His-tag เมธอด การดัดแปลง NTA จะใช้ในการเคลื่อนนิกเกิลที่จะสนับสนุนให้แข็งแกร่ง ส่วนนี้จะช่วยให้การแยกของโปรตีนที่มี "แท็ก" ประกอบด้วยหกฮิสทิดีนตกค้างในปลายทางอย่างใดอย่างหนึ่ง
กรดแกมมาไฮดรอกซีบิวทีริก

กรดแกมมาไฮดรอกซีบิวทีริก (อังกฤษ: Gamma-Hydroxybutyric acid หรือ อังกฤษ: γ-Hydroxybutyric acid) หรือชื่อย่อ GHB กรด 4-ไฮดรอกซีบิวทีริก (อังกฤษ: 4-hydroxybutanoic acid) เป็นสารที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติที่พบในระบบประสาทส่วนกลางของมนุษย์ เช่นเดียวกับไวน์ ,เนื้อ ,ผลไม้ส้มขนาดเล็ก และอยู่ในเกือบทุกสัตว์ในปริมาณน้อย มันแบ่งประเภทเป็นยาที่มีการควบคุมในหลายประเทศ มันได้รับการควบคุมในประเทศออสเตรเลียและนิวซีแลนด์, แคนาดา ,พื้นที่ส่วนใหญ่ของทวีปยุโรป และในสหรัฐอเมริกาในปัจจุบัน เป็นเกลือโซเดียมที่รู้จักกันคือ sodium oxybate หรือชื่อทางการค้า Xyrem ใช้ในการรักษาภาวะปวกเปียก และง่วงนอนตอนกลางวันมากเกินไปในภาวะง่วงเกิน
ปลาฉลามหลังหนามหนามสั้น

ปลาฉลามหลังหนามหนามสั้น (อังกฤษ: Shortspine spurdog, Green-eye spurdog; ชื่อวิทยาศาสตร์: Squalus mitsukurii) เป็นปลากระดูกอ่อนจำพวกปลาฉลามชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ปลาฉลามน้ำลึก (Squalidae) ปลาฉลามหลังหนามหนามสั้นเป็นปลาฉลามที่มีขนาดเล็ก ขนาดโตเต็มที่มีขนาดไม่เกิน 1 เมตร มีลักษณะเด่น คือ ครีบหลังมีก้านครีบที่เป็นหนามแหลม อันเป็นที่มาของชื่อ ปลาฉลามหลังหนามหนามสั้น เป็นปลาที่หาอาศัยและหากินบริเวณหน้าดินที่เป็นโขดหินในจุดที่ลึกมากถึง 950 เมตร แต่ส่วนใหญ่จะพบในความลึกประมาณ 100-700 เมตร เช่น ไหล่ทวีป แต่บางครั้งอาจพบได้ที่บริเวณชายฝั่ง แพร่กระจายพันธุ์ทั่วไปในมหาสมุทรแปซิฟิก, มหาสมุทรแอตแลนติก, มหาสมุทรอินเดีย จนถึงตอนใต้ของออสเตรเลีย ในเขตน่านน้ำไทยจะพบได้ในทะเลอันดามัน ในบริเวณไหล่ทวีปที่ลึกประมาณ 90 เมตร เป็นปลาที่ใช้บริโภคเป็นอาหาร สามารถจับได้ด้วยอุปกรณ์ประมงแบบน้ำลึก และใช้ประโยชน์ต่าง ๆ ได้ เช่น ทำน้ำมันปลา และผิวหนังนำไปทำเป็นกระดาษทราย
สหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ

สหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ (ฝรั่งเศส: Fédération Internationale de Volleyball) หรือที่เรียกกันโดยย่อว่า FIVB เป็นการดูแลระหว่างประเทศเพื่อการกีฬาวอลเลย์บอลชายหาดและวอลเลย์บอลในร่ม ที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของสหพันธ์ตั้งอยู่ในโลซาน สวิตเซอร์แลนด์ และมีประธานปัจจุบันคือ อาลี กราซา ในปี ค.ศ. 2020 เอฟไอวีบี มีสหพันธ์สมาชิกทั้งหมด 222 สหพันธ์ ด้านล่างนี้คือรายการการแข่งขันที่จัดขึ้นโดยเอฟไอวีบี: สิ้นสุด และด้านล่างนี้เป็นรายการการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับเยาวชน: และด้านล่างนี้คือรายการการแข่งขันวอลเลย์บอลชายหาดระดับนานาชาติ: และด้านล่างนี้เป็นรายการการแข่งขันวอลเลย์บอลชายหาดระดับเยาวชน: เอฟไอวีบียังเป็นผู้รับผิดชอบการแข่งขันวอลเลย์บอลบางส่วนในระดับภูมิภาค ได้แก่ บทความกีฬา นักกีฬา หรือทีมกีฬานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล