nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
เหมียว เฉียวเหว่ย

เหมียว เฉียวเหว่ย์ (จีนตัวย่อ: 苗侨伟; จีนตัวเต็ม: 苗僑偉; พินอิน: Miáo Qiáowěi; กวางตุ้ง: หมิ่ว ขิ่วไหว) มีชื่อภาษาอังกฤษว่า ไมเคิล หมิ่ว (อังกฤษ: Michael Miu) สื่อฮ่องกงมักเรียกเขาว่า พี่สาม(พี่ชายคนที่สาม) ปัจจุบันด้วยใบหน้าที่ดูอ่อนกว่าอายุที่สุดในอดีตกลุ่ม 5 พยัคฆ์ทีวีบี ผู้ชมต่างชื่นชมเขาว่าหล่อที่สุดในกลุ่มตอนช่วงที่มีอายุมากแล้ว เขาเป็นนักแสดงชายชาวฮ่องกงที่อดีตเคยมีชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่รู้จักระดับเอเชียอีกคนหนึ่ง เขามีชื่อเสียงเป็นอย่างมากจากการเป็นนักแสดงนำในสังกัดของสถานีโทรทัศน์ทีวีบี โดยเฉพาะในช่วงทศวรรษที่ 80 และยังเป็นอดีตหนึ่งในนักแสดงชายกลุ่มดาวรุ่ง 5 พยัคฆ์ทีวีบี ซึ่งประกอบด้วย หวง เย่อหัว, เหมียว เฉียวเหว่ย์, หลิว เต๋อหัว, ทัง เจิ้นเยี่ย และเหลียง เฉาเหว่ย์ เขามีผลงานการแสดงมากมาย ถึงแม้บทบาทของเขาที่ผู้คนทั่วเอเชียประทับใจมากที่สุดและยังคงเป็นที่จดจำมาจนถึงทุกวันนี้คือ บทบาทตัวร้าย เอี๊ยคัง ใน มังกรหยก ภาค1 1983 (The Legend of the Condor Heroes) แต่ผู้ชมชาวฮ่องกงกลับชื่นชอบเขากับบทพระเอก "ซื่อถูหวังหวู่" ในละครเรตติ้งเฉลี่ยถล่มทลายสูงถึง 61 จุดเปิดในฮ่องกงเรื่อง เทพอาจารย์จอมอิทธิฤทธิ์ (天師執位) ที่เขาเล่นประกบคู่กับ องเหม่ยหลิง (翁美玲) มากกว่า เหมียว เฉียวเหว่ย์ เป็นชาวจีนโดยกำเนิด เขาเกิดที่ท่าเรือโจวชาน（舟山港) มณฑลเจ้อเจียง เมื่อปี พ.ศ. 2501 และเป็นบุตรคนสุดท้องในครอบครัวที่มีฐานะดี ต่อมาได้ย้ายตามครอบครัวไปอยู่ที่ฮ่องกง และได้ศึกษาต่อที่นั้น แต่แล้วในช่วงที่กำลังศึกษาในระดับชั้นมัธยมปลายเขาต้องออกจากการเรียนกลางคัน เพราะพ่อของเขาป่วยหนักเป็นโรคมะเร็งจนต้องออกจากงานประจำที่ทำอยู่และค่าใช้จ่ายในการรักษาที่มากมายเป็นผลให้ทางครอบครัวได้ประสบปัญหาด้านการเงินอย่างหนัก และเขาต้องหางานทำเพื่อช่วยเหลือครอบครัวโดยไปเป็นลูกจ้างในร้านเฟอร์นิเจอร์โบราณแห่งหนึ่งเป็นระยะเวลาเกือบสามปี แต่เนื่องจากเงินเดือนที่ไม่เยอะทำให้เขาเริ่มมองหาลู่ทางอื่น จนได้มีโอกาสเข้าสู่วงการบันเทิงโดยการสมัครเข้าอบรมเป็นนักแสดงกับสถานีโทรทัศน์ทีวีบีในรุ่นที่ 9 เมื่อปี พ.ศ. 2523 และเรียนจบการแสดงในปีถัดมา โดยเริ่มงานทางด้านการแสดงเป็นตัวประกอบในซีรีส์ดัง ๆ หลายต่อหลายเรื่อง จนมาแจ้งเกิดอย่างเต็มตัวในฐานะดารานำกับบทบาทตัวร้าย ในบทโอวหยังกัง จากละครเรื่อง เหยี่ยวถลาลม (พ.ศ. 2524) และนับตั้งแต่นั้นเขาก็มีผลงานออกมาให้ชมมากมาย แต่บทบาทการแสดงทางด้านละครที่เป็นที่จดจำของผู้ชมได้มากที่สุด คือ บทบาทเอี๊ยคัง ในละครเรื่อง มังกรหยก (ฉบับปี พ.ศ. 2526) และ บทบาทชอลิ้วเฮียง ในละครเรื่อง ชอลิ้วเฮียง ตอน ถล่มวังค้างคาว (พ.ศ. 2527) ในช่วงที่เขาโด่งดังเคยคบหาดูใจกับดารานักร้องชื่อดัง เหมยเยี่ยนฟาง ในช่วงระยะสั้น ๆ แต่ไม่นานทั้งสองก็เลิกกัน และเขายังเคยมีข่าวลือว่าได้มีความสัมพันธ์รักกับดาราสาวชื่อดัง องเหม่ยหลิง แต่นั้นเป็นแค่ข่าวลือ ในปี พ.ศ
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี (20 มีนาคม พ.ศ. 2328 — 4 มิถุนายน พ.ศ. 2410[ต้องการอ้างอิง]) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 11 ในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน้อย ต่อมาได้เสกสมรสเป็นพระชายาของสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ มีพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวคือพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์ พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดีประสูติเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2328 เป็นพระธิดาในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน้อย (บ้างออกนามว่า น้อยแขก) ต่อมาพระองค์เจ้าดาราวดีได้เป็นพระชายาสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ ชาววังออกพระนามว่า เจ้าข้างใน หรือ ทูลกระหม่อมข้างใน มีพระโอรสหนึ่งพระองค์คือ พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์ (พ.ศ. 2363-2404) ต้นราชสกุลอิศรศักดิ์ ณ อยุธยา พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดีสิ้นพระชนม์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานเพลิงพระศพ วันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2411 หลังการสิ้นพระชนม์ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์พระโอรส ได้ทรงอุทิศพระตำหนักและพระราชอุทยานของพระองค์หญิงดาราวดี พระมารดา แก่พระบวรพุทธศาสนา ทรงสร้างเป็นวัดชื่อวัดไพรงามในปี พ.ศ
ศิริสิน ศิริพรสมาธิกุล

ศิริสิน ศิริพรสมาธิกุล ชื่อเล่น จิ๋ม เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2504 เป็นนักแสดงชาวไทย มีผลงานการแสดงที่เป็นที่รู้จักอย่างเช่นใน เรื่องตลก 69 ที่ทำให้เธอได้รับรางวัลผู้แสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมจากชมรมวิจารณ์บันเทิง และ รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ ปี 2542 และต่อมากับบทบาท เจ๊สี่ ในภาพยนตร์ บุปผาราตรี (2546) และ บุปผาราตรี เฟส 2 (2548) นางศิริสินเสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ด้วยโรคมะเร็งตับ
รกลอกตัวก่อนกำหนด

รกลอกตัวก่อนกำหนด (อังกฤษ: premature separation of placenta, placental abruption, abruptio placentae) เป็นภาวะแทรกซ้อนทางสูติศาสตร์ของการตั้งครรภ์ซึ่งรกได้แยกตัวออกจากผนังมดลูกของมารดาก่อนที่ทารกจะคลอดตามปกติ เป็นสาเหตุที่พบบ่อยสาเหตุหนึ่งของการมีเลือดออกในช่วงท้ายของการตั้งครรภ์ ในมนุษย์ถือว่าการลอกตัวของรกหลังสัปดาห์ที่ 20 ของการตั้งครรภ์และก่อนการเกิดนั้นเป็นการลอกตัวก่อนกำหนด มีอุบัติการณ์ 1% การตั้งครรภ์ทั่วโลกโดยมีอัตราการเสียชีวิตของทารกประมาณ 20-40% ขึ้นอยู่กับความรุนแรงของการลอกตัว รกลอกตัวก่อนกำหนดมีผลต่ออัตราการตายของมารดาอย่างมาก การมีเลือดออกในชั้น decidua basalis ทำให้เกิดการลอกตัวของรก การมีก้อนเลือดเกิดขึ้นจะทำให้มีการลอกตัวออกจากผนังมดลูกมากขึ้นทำให้มีการกดทับอวัยวะเหล่านี้และส่งผลต่อการส่งเลือดไปเลี้ยงตัวอ่อน เลือดหลังรกอาจทะลุผนังมดลูกไปยังช่องท้อง (peritoneal cavity) เรี่ยกว่า Couvalaire uterus ชั้นกล้ามเนื้อมดลูก (myometrium) ในบริเวณนี้จะอ่อนแอและอาจฉีกขาดได้ในช่วงที่มีความดันในมดลูกขึ้นสูงขณะมดลูกหดตัวเพื่อการคลอด การขาดของชั้นกล้ามเนื้อมดลูกจะทำให้เกิดภาวะฉุกเฉินทางสูติศาสตร์ที่เป็นอันตรายถึงชีวิตได้ทันที ความรุนแรงของภาวะเครียดของทารกจะสัมพันธ์กับความรุนแรงของการลอกตัวของรก ในกรณีที่รกลอกตัวจนหมดหรือเกือบหมดนั้นทารกจะเสียชีวิตเกือบแน่นอนหากไม่ได้รับการผ่าตัดคลอด บทความแพทยศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
องค์การอนุรักษ์แห่งอังกฤษ

องค์การอนุรักษ์แห่งอังกฤษ หรือที่เดิมเรียกว่า คณะกรรมาธิการสิ่งก่อสร้างและอนุสาวรีย์ทางประวัติศาสตร์แห่งอังกฤษ (อังกฤษ: English Heritage (ชื่อเดิม Historic Building and Monuments Commission for England)) เป็นองค์การอิสระของรัฐบาลที่ไม่ขึ้นต่อกระทรวงใดของรัฐบาลแห่งสหราชอาณาจักรที่มีวัตถุประสงค์อย่างกว้างๆ ในการบริหารสิ่งแวดล้อมที่ก่อสร้างขึ้นในประวัติศาสตร์ในอังกฤษ ในปัจจุบันสนับสนุนโดยกระทรวงวัฒนธรรม, มีเดีย และ กีฬาแห่งสหราชอาณาจักร องค์การอนุรักษ์แห่งอังกฤษก่อตั้งขึ้นตามรายละเอียดของ “พระราชบัญญัติว่าด้วยมรดกแห่งชาติ ค.ศ. 1983” (National Heritage Act 1983) โดยมีหน้าที่บำรุงรักษาอนุสรณ์สถานโบราณที่เดิมอยู่ในความรับผิดชอบของกระทรวงสิ่งแวดล้อม, อาหาร และ กิจการชนบทแห่งสหราชอาณาจักร นอกจากนั้นพระราชบัญญัติ ค.ศ. 1983 ก็ยังยุบเลิกองค์การต่างๆ ที่เคยทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาเกี่ยวกับกิจการดังว่าและรวมเข้าเป็นองค์การใหม่ แต่องค์การที่ปรึกษาราชกรรมาธิการว่าด้วยอนุสาวรีย์ประวัติศาสตร์แห่งอังกฤษ (Royal Commission on the Historical Monuments of England, RCHME) มิได้เข้าร่วมจนกระทั่งเมื่อวันที่ 1 เดือนเมษายน ของปี ค.ศ. 1999 ความรับผิดชอบที่เป็นที่รู้จักกันดีขององค์การอนุรักษ์แห่งอังกฤษคือการเป็นผู้รับผิดชอบดูแลสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์และโบราณคดีกว่า 400 แห่งตั้งแต่สโตนเฮนจ์ที่เชื่อกันว่าสร้างขึ้นราว 2500 ปีก่อนคริสต์ศักราชเรื่อยมาจนถึงดิไอรอนบริดจ์ที่สร้างในปี ค.ศ. 1775 ในปี ค.ศ. 2007/08 มีผู้เข้าเยี่ยมชมอนุสรณ์สถานที่อยู่ในการดูแลของเจ้าหน้าที่ขององค์การอนุรักษ์แห่งอังกฤษเป็นจำนวนราว 5.3 ล้านคน นอกจากนั้นแล้วองค์การอนุรักษ์แห่งอังกฤษก็ยังมีบทบาทสำคัญในการทำการอนุรักษ์, ให้คำปรึกษา, ลงทะเบียน และ พิทักษ์สิ่งแวดล้อมทางประวัติศาสตร์ และบำรุงรักษาหอเอกสารสำหรับสาธารณชน--หอเอกสารอนุสรณ์สถานแห่งชาติ (National Monuments Record, NMR) อีกด้วย บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
น้ำซับ

น้ำซับ (อังกฤษ: spring) เป็นการไหลของน้ำใต้ดินที่ตัดกับผิวดินโดยธรรมชาติ ซึ่งน้ำซับออกมาจากผิวดินได้โดยแรงโน้มถ่วงประมาณร้อยละ 10 เป็นลักษณะของน้ำซับที่มักเกิดขึ้นบ่อยๆ การเปลี่ยนแปลงค่าของการซึมผ่านในหินเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ได้น้ำซับเป็นแห่งๆ และถ้าหากว่าชั้นทรายวางตัวอยู่เหนือชั้นดินเหนียวที่ไม่ให้น้ำซึมผ่าน เมื่อน้ำเคลื่อนผ่านลงไปข้างล่างยังชั้นทรายก็จะไหลออกไปด้านข้างและไหลไปตามรอยสัมผัสกับดินเหนียวจนโผล่ออกมาเป็นน้ำซับได้ น้ำซับพบได้ในหินเกือบทุกชนิด แต่ที่เป็นน้ำซับใหญ่ๆ มักมาจากหินปูน หินละลาย และชั้นกรวด น้ำซับมีอัตราการไหลแตกต่างกันออกไป บ้างก็แสดงลักษณะไหลแรง ไหลค่อยไปตามฤดูกาล โดยทั่วไปน้ำซับออกมาในตอนช่วงหลังเที่ยงคืนจนถึงสว่างและจะลดลงอย่างต่อเนื่อง เพราะช่วงกลางวันต้นไม้จะดูดเอาน้ำจากชั้นน้ำไปใช้นั่นเอง ถ้ามีปริมาณน้ำมากสามารถนำมาใช้ได้ ในกรณีที่น้ำไหลมีกำลังแรงมาก เรียกว่า “น้ำพุ” มีประโยชน์ในการนำกลับมาใช้เป็นแหล่งน้ำสำหรับอุปโภคและบริโภค บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย 4

ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย 4 เป็นปีที่สี่ของรายการดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้ทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขัน 10 ทีม ทีมละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบทวีปเอเชียและโอเชียเนีย ทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 100,000 ดอลลาร์สหรัฐอเมริกา  สำหรับความนิยมของรายการนี้ เนื่องจากฉายไปทั่วเอเชียจึงทำให้มีการประมาณกันว่ามีผู้ชมมากถึงเกือบร้อยล้านคน ทำให้มีแผนการที่จะผลิตออกมาเรื่อย ๆ เช่นเดียวกับฉบับอเมริกา การรับสมัครมีขึ้นทางเว็บไซด์ของ AXN Asia โดยจะสิ้นสุดในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2553 และคัดตัวรอบสุดท้ายในเดือนเมษายน ส่วนการถ่ายทำจะมีขึ้นในราวเดือนพฤษภาคม-กรกฎาคม  สัปดาห์หลังจากฉายตอนที่ 10 ไปก่อนที่จะฉายตอนสุดท้าย ทางช่องเอเอ็กซ์เอ็นได้ทำการฉาย "Best Moments" of The Amazing Race Asia 4 ในวันที่ 2 ธันวาคมแทนการฉายตอนสุดท้ายและจะทำการฉายตอนสุดท้ายในวันที่ 9 ธันวาคม According to AXN, this season is dubbed as "Ride of a Lifetime". Allan noted that this season will travel to exotic locations and feature new challenges. This season features a first-time visit to Sri Lanka, as well as visits to far-flung areas including Invercargill, New Zealand, and Legazpi City, Albay, Philippines. Leg 5 was said to be the most expensive production to date. It features teams riding numerous forms of transportations: airplanes, bus, passenger jeep, carrier jeep, jet ski and an all-terrain vehicle. Leg 7 introduced the break-leg with no rest or eliminations in between and that teams do not win any prize arriving first. Season 4's cast include the show's first father-daughter team, as well as martial arts experts, tattooists, social workers and musicians. Like in previous Asian editions, this season features a large number of media personalities or their relatives. Wendy was a finalist in Miss Hong Kong 2006, Nadine was Miss Indonesia Earth 2009, while Natasha was Miss South Jakarta 2007. Dimple is a Hindi soap actress who starred in the serial Aathvaan Vachan while her friend Sunaina is an Indian TV actress, who is currently starring in Dill Mill Gayye, as well as a movie actress who starred in Hindi movie Kyun! Ho Gaya Na
ฌูล อาร์ดวง-ม็องซาร์

ฌูล อาร์ดวง-ม็องซาร์ (ฝรั่งเศส: Jules Hardouin-Mansart, ฟังเสียง; 16 เมษายน ค.ศ. 1646 - 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1708) เป็นสถาปนิกชาวฝรั่งเศส ที่ผลงานถือกันว่าเป็นผลงานของสมัยบาโรกฝรั่งเศสที่รุ่งเรืองที่สุดที่เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและความยิ่งใหญ่โอ่อ่าของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ม็องซาร์ถือกันว่าเป็นสถาปนิกคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของยุโรปของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ฌูล อาร์ดวงเป็นชื่อเมื่อแรกเกิด ม็องซาร์ศึกษากับฟร็องซัว ม็องซาร์ สถาปนิกผู้มีชื่อเสียงผู้เป็นน้องของปู่ และเป็นผู้ที่นำลักษณะสถาปัตยกรรมคลาสสิกเข้ามาผสานเป็นสถาปัตยกรรมบาโรกฝรั่งเศส ม็องซาร์ได้งานเขียนผังและภาพร่างทางสถาปัตยกรรมของฟร็องซัวมาเป็นสมบัติและใช้ “ม็องซาร์” ต่อท้ายชื่อ นอกจากนั้นก็ยังศึกษากับลีเบราล บรูว์อ็อง (Libéral Bruant) สถาปนิกผู้สร้างสถานพยาบาลทหารผ่านศึกในปารีสที่เรียกว่า “โรงพยาบาลเลแซ็งวาลีด” (Les Invalides) อาร์ดวง-ม็องซาร์รับราชการเป็นสถาปนิกเอกในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ที่มีหน้าที่รับผิดชอบการขยายพระราชวังแซ็ง-แฌร์แม็ง-ออง-แล และต่อมา พระราชวังแวร์ซายส์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1675 อาร์ดวง-ม็องซาร์มีตำแหน่งเป็น “Surintendant des Bâtiments du Roi” (ผู้อำนวยการงานเกี่ยวกับพระราชฐาน) ผู้มีหน้าที่ออกแบบส่วนต่อเติมทุกส่วนและสร้างบริเวณใหม่ที่พระราชวังแวร์ซายส์ ที่รวมทั้งปีกเหนือและใต้, ชาเปลหลวง (ร่วมกับรอแบร์ เดอ ก็อต, ค.ศ. 1710) และห้องกระจกอันเป็นที่รู้จักกันดีที่ตกแต่งโดยชาร์ล เลอ เบริง ภายนอกตัวพระราชฐาน อาร์ดวง-ม็องซาร์สร้างกร็องทรียานงและเรือนส้ม และรับงานพระราชฐานอื่นที่ไม่ไกลออกไปเท่าใดนักเช่นที่พระราชวังมาร์ลี (เริ่มในปี ค.ศ. 1679) ในบรรดางานที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดในปารีสก็ได้แก่ สะพานปง-รัวยาล, โบสถ์แซ็ง-ร็อก, โดมใหญ่ของชาเปลหลวงที่โรงพยาบาลเลแซ็งวาลีดที่อุทิศให้แก่นักบุญหลุยส์ (ออกแบบเมื่อราวปี ค.ศ
วงจรกรองดิจิตอล

ในทางอิเล็กทรอนิกส์ วงจรกรองดิจิตอล (digital filter) เป็นวงจรกรองที่ทำงานโดยการดำเนินการเชิงคณิตศาสตร์ในรูปสื่อของสัญญาณ ซึ่งตรงกันข้ามกับวงจรกรองแบบแอนะล็อกรุ่นก่อนๆ ที่ทำงานทั้งหมดในขอบข่ายแอนะล็อก และจะต้องอิงกับเครือข่ายเชิงกายภาพ ของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ (เช่น ตัวต้านทาน ตัวเก็บประจุ และทรานซิสเตอร์ เป็นต้น) เพื่อให้ได้ผลการกรองที่ต้องการ วงจรกรองแบบดิจิตอลสามารถให้ผลการกรองใดๆ ที่สามารถแสดงเป็นฟังก์ชันทางคณิตศาสตร์ หรือขั้นตอนวิธีทางคณิตศาสตร์ ข้อจำกัดเบื้องต้นสองอย่างของวงจรกรองดิจิตอล ก็คือ ความเร็ว (วงจรกรองไม่สามารถทำงานได้เร็วกว่าคอมพิวเตอร์) และเรื่องของต้นทุน อย่างไรก็ตาม เมื่อต้นทุนของไอซียังคงลดลงเรื่อยๆ ฟิลเตอร์แบบดิจิตอลก็เป็นที่แพร่หลายมากขึ้น และปัจจุบันกลายเป็นส่วนประกอบที่จำเป็นในอุปกรณ์ต่างๆ เช่น วิทยุ โทรศัพท์มือถือ และเครื่องรับวิทยุสเตอริโอ เป็นต้น บทความเทคโนโลยี หรือ สิ่งประดิษฐ์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
วัดเขาวงพระจันทร์

วัดเขาวงพระจันทร์ เป็นวัดที่ตั้งอยู่ใน ตำบลห้วยโป่ง อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี มีพระมงคลภาวนาวิกรม พระราชาคณะชั้นสามัญ เป็นอดีตเจ้าอาวาสซึ่งได้มรณภาพไปแล้ว โดยชาวลพบุรีจะเรียนท่านว่า หลวงปู่ฟัก ปัจจุบัน มีพระมหาธวัชชัย สิริธโช ป.ธ.9 เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน วัดเขาวงพระจันทร์ตั้งอยู่ห่างจากตัวอำเภอเมืองลพบุรีประมาณ 28 กม. ตามเส้นทางถนนพหลโยธิน ตรงหลักกม.ที่ 178 มีทางแยกเลี้ยวขวาอีก 5 กม. ตั้งอยู่ในเขตตำบลห้วยโป่งอำเภอโคกสำโรงบริเวณเชิงเขาจะเป็นที่ตั้งของวัดเขาวงพระจันทร์ จะมีทางบันไดไปสู่ยอดเขาประมาณ 3,799 ขั้นยอดเขานี้สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 650 เมตร ถ้าวัดจากเชิงเขาถึงยอดเขาโดยแนวบันไดจะยาว 1,680 เมตร ใช้เวลาเดินทางจากเชิงเขาถึงยอดเขาประมาณ 2-3 ชั่วโมง สองข้างทางจะเต็มไปด้วยป่าไม้ขึ้นสลับซับซ้อนเต็มไปหมด บางแห่งจะเป็นที่ลาด บางแห่งจะเป็นที่ชัน เมื่อขึ้นไปถึงยอดเขาวงพระจันทร์จะมองเห็นทิวทัศน์เบื้องล่างได้ไกลสุดสายตา สถานที่นี้เป็นแหล่งสะสมวัตถุโบราณ ของหายากมากมาย และพระพิมพ์ต่างๆมากมาย เพราะ หลวงปู่ฟัก อดีตเจ้าอาวาสท่านเป็นนักสะสมพระเครื่องมาก่อนที่ท่านจะบวช ซึ่งมีการจัดเป็นพิพิธภัณฑ์ พระพุทธโชค หรือ พระเชียงแสน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะสมัยเชียงแสน มีขนาดใหญ่ที่สุดในจังหวัดลพบุรี และใหญ่เป็นลำดับที่ 2 ของประเทศไทย (รองจากพระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ) พระพุทธโชคประดิษฐานอยู่บริเวณริมเชิงเขาวงพระจันทร์ โดยแรกเริ่มโครงการก่อสร้างจะใช้ชื่อว่า "พระเชียงแสน" องค์พระก่อด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ขนาดหน้าตักกว้าง 45 เมตร สูง 75 เมตร เริ่มก่อสร้างตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2553 ใช้ระยะเวลาในการก่อสร้างองค์พระ 8 ปี (โดยประมาณ) ในปัจจุบันพระเชียงแสนได้ทำการก่อสร้างแล้วเสร็จสมบูรณ์ เมื่อต้นปี พ.ศ. 2561 และมีการจัดพิธีถวายพระนามใหม่ว่า "พระพุทธโชค" เมื่อวันอังคารที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2561 และมีพิธีสมโภชพระพุทธโชค เมื่อวันพุธที่ 25 เมษายน พ
พระมงคลวิสุต (ดวงดี สุภทฺโท)

พระมงคลวิสุต หรือ ครูบาดวงดี (24 เมษายน พ.ศ. 2449 — 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553) ฉายา สุภทฺโท เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญ อดีตเจ้าอาวาสวัดท่าจำปี และอดีตเจ้าคณะตำบลทุ่งสะโตก อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ (พ.ศ. 2484 - 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553) เป็นศิษย์เอกสายครูบาศรีวิชัยรุ่นสุดท้าย และเป็นพระภิกษุที่มีอายุมากถึง 103 ปี หลวงปู่ครูบาดวงดี เดิมชื่อ ดวงดี สุทธิเลิศ เกิดวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2449 ตรงกับวันอังคาร ขึ้น 2 ค่ำ เดือน 6 ปีมะเมีย บิดาชื่อนายอูบ สุทธิเลิศ มารดาชื่อนางจันทร์ สุทธิเลิศ ที่ตำบลทุ่งสะโตก อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ หลวงปู่ครูบาดวงดี มรณภาพเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ
เจ้าชายเออแฌนแห่งซาวอย

เจ้าชายฟร็องซัว-เออแฌนแห่งซาวอย ฝรั่งเศส: François-Eugène de Savoie) หรือ เจ้าชายออยเกินแห่งซาวอย (เยอรมัน: Eugen von Savoyen)) เจ้าชายเออแฌนแห่งซาวอยเป็นแม่ทัพผู้มีชื่อเสียงและมีสมรรถภาพที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตรยุโรป เจ้าชายเออแฌนแห่งซาวอยประสูติที่กรุงปารีส จากพระบิดามารดาที่เป็นเจ้าซาวอย เจ้าชายเออแฌนเจริญพระชันษาขึ้นมาในราชสำนักฝรั่งเศสของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 เดิมพระองค์มีพระประสงค์จะดำเนินอาชีพเป็นนักบวชแต่เมื่อมีพระชนม์ได้ 19 ก็หันไปสนใจกับอาชีพการเป็นทหาร เมื่อถูกปฏิเสธโดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 จากการเข้ารับราชการในกองทัพฝรั่งเศส เจ้าชายเออแฌนก็ทรงย้ายไปออสเตรียและหันไปสวามิภักดิ์ต่อราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค เจ้าชายเออแฌนแห่งซาวอยรับราชการอยู่หกสิบปีภายใต้จักรพรรดิฮาพส์บวร์คสามพระองค์ – จักรพรรดิเลโอโพลด์ที่ 1, จักรพรรดิโยเซฟที่ 1 และ จักรพรรดิคาร์ลที่ 6 สงครามครั้งแรกที่เจ้าชายเออแฌนทรงมีส่วนร่วมคือการสงครามต่อต้านการล้อมกรุงเวียนนาของออตโตมันเติร์กในยุทธการเวียนนาใน ค.ศ. 1683 และต่อมาสงครามสันนิบาตศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมหาสงครามตุรกี ก่อนที่จะเข้าร่วมในสงครามเก้าปีพร้อมกับลูกพี่ลูกน้องวิคเตอร์ อมาเดอุสที่ 2 ดยุกแห่งซาวอย แต่ชื่อเสียงของเจ้าชายเออแฌนมามั่นคงเมื่อได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดต่อออตโตมันในยุทธการเซนทาในปี ค.ศ. 1697 จากนั้นก็มีชื่อเสียงเพิ่มขึ้นระหว่างสงครามสืบราชบัลลังก์สเปนเมื่อไปทำการเป็นพันธมิตรกับจอห์น เชอร์ชิล ดยุกแห่งมาร์ลบะระ ที่ได้รับชัยชนะต่อฝรั่งเศสในยุทธการเบล็นไฮม์, ยุทธการอูเดอนาร์ด และ ยุทธการมาลพลาเคต์ จากนั้นก็ไปได้รับความสำเร็จในฐานะแม่ทัพของกองทัพของพระจักรพรรดิทางตอนเหนือของอิตาลี โดยเฉพาะในยุทธการตูรินในปี ค.ศ. 1706 เมื่อความขัดแย้งกับจักรวรรดิออตโตมันเริ่มขึ้นอีกครั้งในสงครามออสเตรีย-ตุรกี ค.ศ. 1716-1718 เจ้าชายเออแฌนก็ทรงสามารถปราบปรามข้าศึกศัตรูได้ในยุทธการเปโตรวาราดิน และ ยุทธการเบลเกรด ตลอดคริสต์ทศวรรษ 1720 อิทธิพลและความสามารถทางการทูตของของเจ้าชายเออแฌนก็สามารถสร้างความมั่นคงให้แก่จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปัญญาขัดแย้งต่างๆ ที่เกี่ยวกับการสืบราชบัลลังก์ แต่ในบั้นปลายของชีวิตความเหนื่อยร้าและสุขภาพทางจิตที่เปราะบางทำให้พระองค์ไม่ทรงประสบความสำเร็จในฐานะผู้บังคับบัญชาทหารสูงสุดในการพยายามยุติสงครามสืบราชบัลลังก์โปแลนด์ได้ แต่กระนั้นในออสเตรีย ชื่อเสียงของเจ้าชายเออแฌนก็ไม่มีผู้ใดเทียมได้ ความเห็นเกี่ยวกับบุคลิกของเจ้าชายเออแฌนอาจจะแตกต่างกันไป แต่ก็ไม่มีผู้ใดที่จะค้านความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ที่พระองค์ทรงป้องกันจักรวรรดิฮาพส์บวร์คจากถูกกลืนไปเป็นของฝรั่งเศส และทรงหยุดยั้งการรุกรานมาทางตะวันตกของจักรวรรดิออตโตมัน และปลดปล่อยยุโรปกลางจากการยึดครองของออตโตมันที่ดำเนินมาเป็นเวลาร้อยห้าสิบปี นอกจากนั้นเจ้าชายเออแฌนก็ยังทรงเป็นผู้อุปถัมภ์ศิลปะคนสำคัญ เจ้าชายเออแฌนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1736 เมื่อมีพระชนมายุได้ 72 พรรษา เจ้าชายเออแฌนประสูติที่โอเตลซัวซองส์ในกรุงปารีสเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ
ซุปเปอร์แมนกับแบทแมน vs เอเลี่ยนกับพรีเดเตอร์

ซุปเปอร์แมนกับแบทแมน vs เอเลี่ยนกับพรีเดเตอร์ (ภาษาอังกฤษ : Superman and Batman versus Aliens and Predator) เป็นหนังสือการ์ตูน จากความร่วมมือของสองสำนักพิมพ์ดัง ได้แก่ ดีซีคอมิกส์ ร่วมกับ ดาร์คฮอร์สคอมิกส์ ที่นำตัวละครดัง อย่าง ซุปเปอร์แมน, แบทแมน, เอเลี่ยน และ พรีเดเตอร์ มาสู้กัน โดยแบ่งออกเป็น 2 ภาค (จัดจำหน่ายวันที่ 8 มกราคม และ วันวาเลนไทน์ ค.ศ. 2007 ที่สหรัฐอเมริกา) ซุปเปอร์แมนกับแบทแมน vs เอเลี่ยนกับพรีเดเตอร์ (โดย Mark Schultz และ Ariel Olivetti, 2-issue mini-series, มกราคม 2007, tpb, 112 หน้า, ดีซีคอมิกส์, พฤษภาคม 2007, ISBN 1401213286) บทความการ์ตูนนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
แผ่นดินไหวในมณฑลส่านซี พ.ศ. 2099

แผ่นดินไหวที่มณฑลส่านซี พ.ศ. 2099 หรือ แผ่นดินไหวฮว่าเซี่ยน (จีน: 华县大地震; พินอิน: Huà xiàn dà dìzhèn) หรือ แผ่นดินไหวครั้งใหญ่เจียจิ้ง (จีน: 嘉靖大地震; พินอิน: jiājìng dà dìzhèn) เกิดขึ้นเมื่อเช้าวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2099 (ค.ศ. 1556) เป็นปีที่ 35 ในรัชสมัยจักรพรรดิเจียจิ้งแห่งราชวงศ์หมิง มีจุดศูนย์กลางอยู่ที่หุบเขาแม่น้ำเว่ย ใกล้กับเมืองหัวเซี่ยนในมณฑลส่านซี และสร้างความเสียหายให้กับมากกว่า 97 เมืองโดยรอบในเขตมณฑลส่านซี มณฑลซานซี มณฑลเหอหนาน มณฑลกานซู มณฑลเหอเป่ย์ มณฑลซานตง มณฑลหูเป่ย์ มณฑลหูหนาน มณฑลเจียงซู และมณฑลอานฮุย  พื้นที่ในระยะ 840 กิโลเมตร (520 ไมล์) โดยรอบถูกทำลาย การประมาณการสมัยใหม่จัดให้มีผู้เสียชีวิตในแผ่นดินไหวที่มากกว่า 100,000 คน กับผู้ที่อพยพหรือเสียชีวิตจากโรคมีมากกว่า 700,000 คน ซึ่งรวมกันมีจำนวน 830,000 คนในบันทึกของจักรวรรดิ นับได้ว่าเป็นเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่สร้างความสูญเสียมากที่สุดเท่าที่เคยบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ แผ่นดินไหวครั้งนี้ประมาณการว่ามีขนาดประมาณแมกนิจูด 8.0 และเกิดอาฟเตอร์ช็อกติดตามมาหลายครั้งเป็นเวลาหกเดือน  บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ศูนย์การทหารปืนใหญ่

ศูนย์การทหารปืนใหญ่ มีศูนย์บัญชาการตั้งอยู่ ณ ค่ายพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สังกัดกองทัพบกไทย ตั้งอยู่ที่ ตำบลเขาพระงาม อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี ศูนย์การทหารปืนใหญ่ ซึ่งเป็นหัวหน้าเหล่าและสายวิทยาการปืนใหญ่สนามและการต่อสู้ป้องกันภัย ทางอากาศของ ทบ. ในปัจจุบันนี้นั้น ถือกำเนิดมาจาก จเรทัพบก ซึ่ง พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะดำรงพระราชอิสริยยศเป็น พลเอก สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช ฯ สยามกุฏราชกุมาร ทรงดำรงตำแหน่งเป็นจเรทัพบกและมีนายพันเอกพระประสิทธิ์ราชศักดิ์ เป็นผู้ช่วยจเรทัพบก เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2446 โดยให้ขึ้นตรงต่อกรมยุทธนาธิการ (ทบ.) สาเหตุที่โปรดเกล้าฯ ให้ตั้งจเรทัพบกขึ้นก็เพราะเริ่มมีหน่วยทหารประจำหัวเมืองต่าง ๆ หลายหัวเมือง จำเป็นต้องมีผู้ตรวจการทหารบกทำการตรวจตราต่างพระเนตรพระกรรณ ครั้นถึงวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2451 กรมยุทธนาธิการ ได้ปรับปรุงกิจการจเร ใหม่โดยจัด ตั้งจเรเหล่า และ กำหนด หน้าที่จเรไว้เป็นข้อบังคับจเรทหารบก แบ่งเป็นจเรทัพบก, จเรทหารราบ, จเรทหารม้า, จเรทหารปืนใหญ่, จเรทหารช่าง และจเรพัสดุ สำนักงานจเรต่าง ๆ เป็นส่วนรวมว่าจเรทหารบกแผนกจเรทหารปืนใหญ่ ซึ่งกลายเป็นศูนย์การทหารปืนใหญ่ ในปัจจุบัน โดยสมบูรณ์ เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2451 ในตอนปลายรัชกาล (2453) มีการขยายกำลังกองทัพครั้งใหญ่ คือมีกำลัง 10 กองพล หน่วยส่วนกลาง มีถึง 12 หน่วย สำหรับแผนกจเรทหารปืนใหญ่ของกรมยุทธนาธิการนั้นมี พลตรี กรมหมื่นกำแพงเพชรอรรคโยธิน ผู้บัญชาการกองพลที่ 1 รักษาพระองค์ ทรงรั้งตำแหน่งจเรทหาร ปืนใหญ่และจเรทหารช่างด้วย เมื่อปืนใหญ่มีระยะยิงไกลขึ้นและกระสุนมีอำนาจมากขึ้น จะเป็นทีจะต้องหา สนามยิงปืน ที่เหมาะสม และมีความปลอดภัยเพียงพอ กองทัพบกจึงตกลงใจให้สร้างสนามยิงปืนใหญ่ขึ้นที่ตำบล โคกกระเทียม อำเภอเมือง ลพบุรี ในปี 2457 คือที่ตั้งศูนย์การทหารปืนใหญ่ปัจจุบันนี้ โดยมี พลโท พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบวรเดช ครั้งดำรงตำแหน่งเป็นผู้ช่วยเสนาบดีกระทรวงกลาโหม จเรการปืนใหญ่ ทหารบกและรักษาการ ผู้บังคับการ โรงเรียน ทหารปืนใหญ่เป็นแม่กองงานท่านแรก วันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2481 แผนกที่ 3 กรมจเรทหารบก (บก.ศป
มหาวิหารเซนต์สตีเฟน

มหาวิหารเซนต์สตีเฟน หรือ อาสนวิหารนักบุญสเทเฟน คือ อาสนวิหารที่สร้างขึ้นอุทิสแก่นักบุญสเทเฟน อาจหมายถึง มหาวิหารแซ็ง-เอเตียน (ฝรั่งเศส: Cathédrale Saint-Étienne)
ชเตฟันสโดม

อาสนวิหารนักบุญสเทเฟน หรือ ชเต็ฟฟันส์โดม (เยอรมัน: Stephansdom, อังกฤษ: St. Stephen's Cathedral) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกในอัครมุขมณฑลเวียนนา และเป็นที่ตั้งอาสนะของอาร์ชบิชอปแห่งเวียนนา ตัวอาสนวิหารตั้งอยู่ใจกลางกรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบโรมานเนสก์ และ กอทิก ริเริ่มโดยรูดอล์ฟที่ 4 ดยุกแห่งออสเตรีย โบสถ์ปัจจุบันตั้งอยู่บนซากโบสถ์เดิมที่สร้างก่อนหน้านั้นสองโบสถ์ โบสถ์แรกเป็นโบสถ์ประจำเขตแพริชที่ได้รับการเสกในปี ค.ศ. 1147 อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนเป็นสิ่งก่อสร้างที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในกรุงเวียนนาที่เห็นได้อย่างเด่นชัดจากหลังคากระเบื้องหลากสี เมื่อมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 12 เวียนนาก็กลายเป็นศูนย์กลางสำคัญของวัฒนธรรมเยอรมันของยุโรปตะวันออก และสี่โบสถ์ที่มีอยู่ก็ไม่เพียงพอที่จะตอบรับความต้องการทางศาสนาของประชาชนในเมือง ในปี ค.ศ. 1137 เรจินมาร์บิชอปแห่งพัสเซา และ เลโอโพลด์ที่ 4 ดยุกแห่งบาวาเรียลงนามในสนธิสัญญามอเทิร์นที่กล่าวถึงเวียนนาว่าเป็น “Civitas” เป็นครั้งแรก และย้ายโบสถ์นักบุญเปโตร เวียนนาไปขึ้นกับมุขมณฑลพัสเซา ในข้อตกลงของสนธิสัญญาเลโอโพลด์ได้รับดินแดนเลยออกไปจากตัวกำแพงเมืองด้วยยกเว้นดินแดนที่ระบุว่าเป็นของโบสถ์ประจำเขตแพริชที่ต่อมาคือที่ดินที่ตั้งอาสนวิหารนักบุญสเทเฟน แม้ว่าเดิมจะเชื่อกันว่าเป็นโบสถ์ที่สร้างในทุ่งนอกกำแพงเมือง แต่โบสถ์ใหม่ความจริงแล้วน่าจะสร้างบนสุสานโบราณที่มีมาตั้งแต่สมัยโรมันโบราณ การขุดหาระบบทำความร้อนในปี ค.ศ. 2000 พบว่ามีหลุมศพลึกลงไปจากพื้นผิวปัจจุบัน 2.5 เมตรที่เมื่อทำการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสี (Radiocarbon dating) แล้วก็พบว่ามีอายุจากคริสต์ศตวรรษที่ 4[ต้องการอ้างอิง] การพบครั้งนี้ทำให้ทราบว่าแม้ตัววัดเดิมก็ยังสร้างก่อนโบสถ์รูเพรชท์ (Ruprechtskirche) ที่กล่าวกันว่าเป็นโบสถ์ที่เก่าที่สุดในเวียนนา ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1137 หลังจากการตกลงในสนธิสัญญามอเทิร์น โบสถ์ที่สร้างขึ้นบางส่วนแบบโรมาเนสก์ก็ได้รับการสถาปนาในปี ค.ศ
รัฐเดลตาอามากูโร

เดลตาอามากูโร (สเปน: Delta Amacuro) เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา ตั้งอยู่บนพื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอรีโนโก ส่วนเหนือของรัฐติดกับอ่าวปาเรียและมหาสมุทรแอตแลนติก ติดกับรัฐโบลีวาร์ทางทิศใต้ ติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกและประเทศกายอานาทางทิศตะวันออก ติดกับรัฐโมนากัสทางทิศตะวันตก เมืองหลวงของรัฐคือเมือง ตูกูปีตา รัฐเดลตาอามากูโรครอบคลุมพื้นที่ 40,200 ตร.กม. และในปี 2007 มีประชากรราว 152,700 คน มีข้อมูลเด็กขาดสารอาหาร 30% ของประชากรเด็กอายุต่ำกว่า 5 ปี จากการสำรวจของสหประชาชาติ