nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
ชวาหะร์ลาล เนห์รู

ชวาหะร์ลาล เนห์รู (ฮินดี: जवाहरलाल नेहरू, ชวาหรลาล เนหรู; อักษรโรมัน: Jawaharlal Nehru; 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1889 – 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1964) รัฐบุรุษของอินเดีย และประธานมนตรีคนแรก หลังได้รับเอกราชจากอังกฤษ ดำรงตำแหน่งเป็นเวลา 17 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1947 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในตำแหน่งเมื่อ ค.ศ. 1964 ชวาหะร์ลาล เนห์รู เป็นผู้ใกล้ชิด และร่วมเรียกร้องเอกราชให้กับอินเดียร่วมกับมหาตมา คานธี และมักมีบทบาทโดดเด่นขึ้นจนได้รับสืบทอดเป็นทายาททางการเมือง โดยรับตำแหน่งประธานพรรคคองเกรสอินเดียสืบต่อจากคานธี ในปี ค.ศ. 1955 เนห์รู เป็นบุคคลหลักที่ร่วมก่อตั้งขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด (Non-Aligned Movement - NAM)  ชวาหะร์ลาล เนห์รู สมรสกับนางกมลา คาอุล มีบุตรสาวคนเดียวคือ อินทิรา เนห์รู มีหลานชายชื่อ ราชีพ คานธี บุคคลทั้งสามล้วนเป็นประธานมนตรีของอินเดีย ชวาหะร์ลาล เนห์รู · กุลซารีลาล นันทา (รักษาการณ์) · ลาลพหาทุระ ศาสตรี · อินทิรา คานธี · โมรารชี เทสาอี · เจาธรี จรัณ สิงห์ · ราชีพ คานธี · วิศวนาถ ประตาป สิงห์ · จันทรเศขร สิงห์ · ปามุลปติ เวงกฏะ นรสิงห์ ราว · หัรทันหาลลี โฑเฑเคาฑา เทวเคาฑา · อินทระ กุมาร กุชราล · อฏัล พิหารี วาชเปยี · มันโมหัน สิงห์ · นเรนทระ โมที บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ตราสัญลักษณ์ของกาชาด

ตราสัญลักษณ์ของขบวนการกาชาดและเสี้ยววงเดือนแดงนานาชาติ (อังกฤษ: Emblems of the International Red Cross and Red Crescent Movement หรือ Emblems of the Red Cross) หรือ ตราสัญลักษณ์ของกาชาด ภายใต้อนุสัญญาเจนีวา เป็นตราสัญลักษณ์ที่ใช้ประทับบนยานพาหนะ และสิ่งก่อสร้างที่ใช้ในการบรรเทาทุกข์ของมนุษยชนเพื่อป้องกันจากการถูกโจมตีทางทหารในสมรภูมิ ตราสัญลักษณ์ของกาชาดมีด้วยกันสามตรา “ตรากางเขนแดง”, “ตราเสี้ยววงเดือนแดง” และ “ตราเพชรแดง” ส่วน “ตราสิงห์และอาทิตย์แดง” เคยเป็นตราที่ได้รับการอนุมัติ แต่ในปัจจุบันไม่มีการใช้ นอกจากนั้นก่อนหน้านั้นก็ยังมีข้อโต้แย้งในการใช้ดาราแห่งเดวิดแดง โดยหน่วยปฐมพยาบาลมาเกนเดวิดอาดอม (Magen David Adom-MDA) ซึ่งเป็นสมาคมหน่วยปฐมพยาบาลของอิสราเอล “ตราเพชรแดง” จึงได้สร้างขึ้นมาเพื่อตอบสนองข้อโต้แย้งและทำให้รับหน่วยปฐมพยาบาลมาเกนเดวิดอาดอมเข้ามาในขบวนการได้ ธงของกาชาดเป็นคนละธงกับกางเขนนักบุญจอร์จซึ่งเป็นธงชาติอังกฤษ, บาร์เซโลนา, ไฟรบวร์ก และสถานที่อื่นๆ เพื่อป้องกันการสับสนบางครั้ง กากบาทแดงจึงเรียกว่า “กางเขนกรีกแดง” (Greek Red Cross) ซึ่งเป็นคำที่ใช้ตามกฎหมายของสหรัฐอเมริกาในการบรรยายองค์การกาชาด กางเขนนักบุญจอร์จเป็นกางเขนที่ปลายกางเขนจรดขอบธง แต่กากบาทแดงของกาชาดเป็นกากบาท หรือ กางเขนลอยที่ปลายไม่จรดขอบธง ธงกาชาดมักจะสับสนกับธงชาติสวิสเซอร์แลนด์ซึ่งเป็นธงชาติที่มีสีกลับกันในปี ค.ศ. 1906 เมื่อตุรกีโต้ว่าสัญลักษณ์ของกาชาดมีบ่อเกิดมาจากสัญลักษณ์ของคริสต์ศาสนา ทางกาชาดจึงได้ตัดสินใจก่อตั้งธงกาชาดโดยการกลับสีธงชาติสวิตเซอร์แลนด์ แต่ก็ไม่มีหลักฐานใดที่บ่งที่มาของการกระทำดังกล่าว. ในปี ค.ศ. 1980 เนื่องจากตราสิงห์และอาทิตย์แดงมีความเกี่ยวข้องกับชาห์ รัฐบาลใหม่ของสาธารณรัฐอิสลามอิหร่านจึงหันมาใช้ “ตราเสี้ยววงเดือนแดง” เช่นเดียวกับกลุ่มประเทศมุสลิมอื่นๆ แม้ว่าการใช้ “ตราสิงห์และอาทิตย์แดง” จะได้รับการยกเลิกไปแล้วแต่อิหร่านก็ยังสงวนสิทธิในการนำตรานี้กลับมาใช้ได้อีก อนุสัญญาเจนีวายังคงถือว่าเป็นตราที่ถูกต้องตามข้อตกลง[ต้องการอ้างอิง] ขบวนการกากบาทแดงและเสี้ยววงเดือนแดงนานาชาติไม่ยอมรับข้อเสนอเรื่อยมา โดยอ้างว่ากากบาทแดงมิได้หมายถึงสัญลักษณ์ของคริสต์ศาสนา แต่เป็นสีที่กลับกันกับธงชาติสวิตเซอร์แลนด์ และถ้าทำการอนุมัติให้แก่ชาวยิวหรือกลุ่มอื่นแล้ว ก็จะเป็นตัวอย่างให้กลุ่มศาสนาอื่นๆ ทำการร้องขอกันไปตามๆ กัน และให้เหตุผลว่าการจำแนกตราขึ้นหลายตรา จะทำให้ความหมายดั้งเดิมของกาชาดที่ตั้งไว้ลดความสำคัญลง ที่ตั้งใจจะให้เป็นตราเดียวที่ใช้ปกป้องยานพาหนะ หรือสิ่งก่อสร้างจากการถูกทำลายในการต่อสู้ ประเทศอาหรับบางประเทศเช่นซีเรีย ประท้วงการรับหน่วยปฐมพยาบาลมาเกนเดวิดอาดอมเข้าเป็นสมาชิก ซึ่งทำให้การออกเสียงอย่างเป็นเอกฉันท์ไม่สามารถจะทำได้ แต่ระหว่างปี ค.ศ. 2000 ถึง ค.ศ. 2006 กาชาดอเมริกันไม่ยอมส่งเงินค่าธรรมเนียมจำนวนราว $42 ล้านเหรียญสหรัฐให้แก่กาชาดเพราะกาชาดไม่ยอมรับหน่วยปฐมพยาบาลอิสราเอลเข้าเป็นสมาชิก ซึ่งเป็นผลทำให้เกิดการสร้าง “ตราเพชรแดง” ขึ้นเพื่อการนี้ และการยอมรับหน่วยปฐมพยาบาลมาเกนเดวิดอาดอมเข้าเป็นสมาชิกเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2006 ดาราแห่งเดวิดสีแดงเป็นตราที่ไม่ได้รับการพิทักษ์นอกอิสราเอล ฉะนั้นหน่วยปฐมพยาบาลอิสราเอลจึงใช้ “ตราเพชรแดง” ระหว่างการปฏิบัติการนอกประเทศเพื่อที่จะได้รับการพิทักษ์ บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
จักรวรรดิสเปน

จักรวรรดิสเปน (สเปน: Imperio Español) เป็นหนึ่งในจักรวรรดิที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โลก และเป็นหนึ่งในจักรวรรดิโลก (global empire) จักรวรรดิแรกที่มีดินแดนและอาณานิคมในยุโรป, อเมริกา, เอเชีย และโอเชียเนีย มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ส่วนอาณานิคมในแอฟริกาเป็นดินแดนที่ได้มาในตอนปลายของคริสต์ศตวรรษที่ 20 สเปนก่อตัวขึ้นเป็นสหอาณาจักรในปี ค.ศ. 1492 หลังจาก “การพิชิตดินแดนคืน” ในคาบสมุทรไอบีเรีย ในปีเดียวกันคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสก็นำกองเรือสำรวจกองแรกของสเปนในการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก ที่เป็นการเริ่มต้นของการแสวงหาอาณานิคมในอเมริกาของยุโรป ซีกโลกตะวันตกจึงเป็นจุดหมายทางอำนาจใหม่ของจักรวรรดิสเปน ระหว่างยุคแห่งการสำรวจสเปนก็เริ่มไปตั้งหลักแหล่งอยู่ในหมู่เกาะแคริบเบียนและกองกิสตาดอร์ (conquistador) ก็เริ่มโค่นจักรวรรดิท้องถิ่นที่พบเช่นจักรวรรดิแอซเท็คและจักรวรรดิอินคา ต่อมาคณะสำรวจก็ขยายดินแดนของจักรวรรดิสเปนตั้งแต่บริเวณที่เป็นแคนาดาปัจจุบันในทวีปอเมริกาเหนือไปจนจรดเตียร์ราเดลฟวยโกทางตอนใต้สุดของทวีปอเมริกาใต้ การเดินทางสำรวจของสเปนเป็นการเดินทางรอบโลกที่เริ่มโดยเฟอร์ดินันด์ มาเจลลันในปี ค.ศ. 1519 และจบลงด้วย ฆวน เซบัสเตียน เอลกาโน ในปี ค.ศ. 1522 ซึ่งเป็นการสำรวจสมตามความตั้งใจของโคลัมบัสในการพยายามหาเส้นทางไปยังเอเชียโดยการเดินทางไปทางตะวันตก ซึ่งทำให้สเปนหันมาสนใจในตะวันออกไกล โดยการก่อตั้งอาณานิคมในเกาะกวม, ฟิลิปปินส์ และเกาะใกล้เคียง ระหว่าง “ยุคทองของสเปน” (Siglo de Oro) จักรวรรดิสเปนประกอบด้วยเนเธอร์แลนด์, ลักเซมเบิร์ก, เบลเยียม, ส่วนใหญ่ของอิตาลี, บางส่วนของเยอรมนี, บางส่วนของฝรั่งเศส, ดินแดนในแอฟริกา, เอเชีย และ โอเชียเนีย และดินแดนส่วนใหญ่ในทวีปอเมริกา เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17 สเปนก็ครอบครองดินแดนที่กว้างใหญ่ที่สุดกว่าที่เคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ก่อนหน้านั้น การค้าขายระหว่างสเปนและอาณานิคมก็รุ่งเรือง สินค้าต่างๆ ที่รวมทั้งโลหะมีค่าจากอเมริกาถูกนำกลับมาสเปนในกองเรือกองเรือสมบัติ (Spanish treasure fleets) เป็นประจำทุกปี กองเรือมะนิลา (Manila Galleon) ก็เชื่อมระหว่างฟิลิปปินส์กับอเมริกา โดยมีเรือติดต่ออย่างสม่ำเสมอข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก การค้าขายส่วนใหญ่เป็นการทำเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้แก่ราชนาวีของสเปน และเพื่อพิทักษ์จักรวรรดิสเปนในยุโรปและเมดิเตอร์เรเนียน ดินแดนในยุโรปของสเปนต้องมาเสียไปเมื่อในการยุติลงของสงครามสืบราชบัลลังก์สเปนในปี ค.ศ. 1713 แต่สเปนยังคงสามารถรักษาดินแดนโพ้นทะเลไว้ได้ การยึดครองสเปนโดยฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1808 ภายใต้การนำของจักรพรรดินโปเลียนเป็นการตัดการติดต่อกับอาณานิคมในอเมริกาอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง และสงครามอิสรภาพสเปนอเมริกันที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกันระหว่าง ค.ศ
แฮโรลด์ พินเทอร์

แฮโรลด์ พินเทอร์ (อังกฤษ: Harold Pinter) (10 ตุลาคม ค.ศ. 1930 - 24 ธันวาคม ค.ศ. 2008) แฮโรลด์ พินเทอร์เป็นนักเขียน กวี นักเขียนบทละคร นักเขียนบทภาพยนตร์ ผู้กำกับ นักแสดง ผู้มีบทบาททางการเมืองคนสำคัญชาวอังกฤษของคริสต์ศตวรรษที่ 20 พินเทอร์เป็นนักเขียนบทละครผู้มีอิทธิพลมากที่สุดคนหนึ่งของสมัยใหม่ ที่เป็นผลทำให้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี ค.ศ. 2005 หลังจากที่งานกวีนิพนธ์ได้รับการตีพิมพ์และการแสดงในละครของโรงเรียนเมื่อยังอยู่ในวัยรุ่น พินเทอร์ก็เริ่มอาชีพทางการละครในปี ค.ศ. 1951 และได้เดินทางไปแสดงไปทั่วไอร์แลนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1952 พินเทอร์ก็เริ่มอาชีพการแสดงกับคณะต่างๆ ทั่วอังกฤษเป็นเวลาราวสิบกว่าปี โดยใช้ชื่อว่า “เดวิด บารอน” ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 จากบทละครชิ้นแรก The Room (ค.ศ
โรงเรียนเซนต์ฟรังซีสเซเวียร์

โรงเรียนเซนต์ฟรังซีสเซเวียร์ เป็นโรงเรียนสหศึกษาเอกชน อยู่ภายใต้การดำเนินงานของมูลนิธิส่งเสริมการศึกษา คณะภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร แห่งประเทศไทย เปิดการเรียนการสอนระดับชั้นอนุบาล – มัธยมศึกษาปีที่ 6 ในหลักสูตรปกติ และหลักสูตรภาษาอังกฤษ โรงเรียนเซนต์ฟรังซีสเซเวียร์ เริ่มก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2537 เมื่อบริษัท บางกอกแอร์พอร์ท อินดัสทรี จำกัด โดยนายอนันต์ กาญจนพาสน์ เจ้าของโครงการเมืองทองธานี ได้มอบที่ดินจำนวน 10 ไร่ ให้แก่มูลนิธิส่งเสริมการศึกษาคณะภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2537 และดำเนินการก่อสร้างอาคารเรียน 3 หลัง จากนั้นเปิดการเรียนการสอนตั้งแต่วันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2540 ใช้ชื่อว่า "โรงเรียนเซนต์ฟรังซีสเซเวียร์ เมืองทองธานี" และได้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น "โรงเรียนเซนต์ฟรังซีสเซเวียร์" ตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 พร้อมกับขยายพื้นที่ของโรงเรียนจาก 10 ไร่ เป็น 23 ไร่ โรงเรียนเซนต์ฟรังซีสเซเวียร์ เป็นโรงเรียนหนึ่งภายใต้การดำเนินงานของมูลนิธิส่งเสริมการศึกษา คณะภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร แห่งประเทศไทยโดยมี นางสาวศรีสมร ชำนาญธรรม เป็นผู้รับใบอนุญาต และนางสาวบุษบา ชูวิรัช เป็นผู้ลงนามแทนผู้รับใบอนุญาต/ผู้อำนวยการโรงเรียน ภาคภาษาไทย โรงเรียนเซนต์ฟรังซีสเซเวียร์ เป็นโรงเรียนประเภทสามัญศึกษาสังกัดสำนักบริหารงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน ได้รับใบอนุญาตให้จัดตั้งโรงเรียน ตามใบอนุญาตเลขที่ 2/2540 ตั้งแต่วันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดยเปิดรับระดับประถมศึกษา - มัธยมศึกษาตอนปลาย และได้ขออนุญาตขยายหลักสูตรเพิ่มเติม ในระดับก่อน ประถมศึกษา ตามใบอนุญาตเลขที่ 462/2546 ตั้งแต่ปีการศึกษา 2546 โดยรับนักเรียนตั้งแต่อายุ 3 ปีขึ้นไป พ.ศ
เบธเลเฮม

เบธเลเฮม (อังกฤษ: Bethlehem; /ˈbɛθlɪhɛm/; อาหรับ: بيت لحم Bayt Laḥmⓘ, "บ้านแห่งเนื้อ"; ฮีบรู: בֵּית לֶחֶם ‎ Bet Leḥem, เสียงอ่านภาษาฮีบรู: [bet ˈleχem], "บ้านแห่งขนมปัง"; กรีกโบราณ: Βηθλεέμ; ละติน: Bethleem, แอราเมอิก: ܒܝܬ ܠܚܡ, Beit Lehem; อีกชื่อหนึ่งคือเอฟราธาห์, หมายถึง “ความอุดมสมบูรณ์” ) เป็นเมืองของปาเลสไตน์ที่ตั้งอยู่ที่เวสต์แบงค์ราว 8 กิโลเมตรทางตอนใต้ของกรุงเยรูซาเลม ที่มีประชากรราว 25,000 คน เบธเลเฮมเป็นเมืองเอกของเขตปกครองเบธเลเฮม ขององค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ เศรษฐกิจหลักของเมืองขับเคลื่อนด้วยการท่องเที่ยวโดยเฉพาะในช่วงคริสต์มาสซึ่งชาวคริสต์จะเดินทางมาแสวงบุญเบธเลเฮม เชื่อกันโดยผู้นับถือคริสต์ศาสนาว่าเป็นที่ประสูติของพระเยซูแห่งนาซาเรธ เป็นที่อยู่ของชุมชนคริสเตียนที่เก่าแก่ที่สุดในโลก แต่จำนวนประชากรก็ลดลงไปเป็นจำนวนมากจากการโยกย้ายออกจากเมือง เบธเลเฮมมีภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน อากาศร้อนและแห้งในฤดูร้อนและฤดูหนาวมีอากาศอบอุ่นและชื้น ฤดูหนาวอุณหภูมิ (กลางเดือนธันวาคมถึงกลางเดือนมีนาคม) จะเย็นและมีฝนตก มกราคมเป็นเดือนที่หนาวที่สุดโดยมีอุณหภูมิอยู่ระหว่าง 1 ถึง 13 องศาเซลเซียส (33–55 ° F) ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงเดือนกันยายนอากาศอบอุ่นและมีแดด สิงหาคมเป็นเดือนที่ร้อนที่สุดมีอุณหภูมิสูงถึง 30 องศาเซลเซียส (86 ° F) เบธเลเฮม มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยปีละ 700 มิลลิเมตร (28 นิ้ว) โดย 70% จากช่วงระหว่างเดือนพฤศจิกายนถึงเดือนมกราคม ความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ยประจำปีของเบธเลเฮมคือ 60% และสูงสุดระหว่างเดือนมกราคมถึงกุมภาพันธ์ ขณะที่ระดับความชื้นต่ำสุดเกิดในเดือนพฤษภาคม น้ำค้างในเวลากลางคืนอาจเกิดขึ้นได้นานถึง 180 วันต่อปี เมืองนี้ได้รับอิทธิพลจากลมทะเลของทะเลเมดิเตอร์เรเนียนที่เกิดขึ้นในช่วงกลางวัน อย่างไรก็ตามเบธเลเฮมได้รับผลกระทบจากคลื่นความร้อน, แห้ง ซึ่งประกอบด้วยทรายและฝุ่นละอองจากลม Khamaseen ซึ่งพัดจากทะเลทรายอาหรับในช่วงเดือนเมษายน, พฤษภาคมจนถึงกลางเดือนมิถุนายน บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
รังไข่

รังไข่ (อังกฤษ: ovary; มาจากคำว่า ovarium ในภาษาละติน ซึ่งหมายถึงไข่ หรือถั่ว) เป็นอวัยวะในระบบสืบพันธุ์เพศหญิงซึ่งเป็นที่ผลิตเซลล์ไข่ ซึ่งเมื่อหลุดออกมา (ตกไข่) จะเดินทางลงไปที่ท่อนำไข่ ไปยังมดลูก ซึ่งมันอาจกลายเป็นการปฏิสนธิโดยสเปิร์ม รังไข่ พบได้ในแต่ละด้านของร่างกาย นอกจากนี้ยังหลั่งฮอร์โมนที่มีบทบาทในรอบประจำเดือน และภาวะเจริญพันธุ์ รังไข่ดำเนินไปตามระยะต่างๆ เริ่มตั้งแต่ระยะก่อนคลอด กระทั่งถึงวัยหมดประจำเดือน นอกจากนี้ ยังเป็นต่อมไร้ท่อเนื่องจากฮอร์โมนต่าง ๆ ที่หลั่งออกมา 1. สร้างไข่สุกเดือนละ 1 เซลล์ โดยมีการตกไข่ (Ovulation) ทุก ๆ 28 วัน โดยเริ่มจากรังไข่ซ้ายก่อนแล้วสลับด้วยรังไข่ขวา ในเด็กหญิงแรกเกิดมีไข่ในรังไข่ ประมาณ 5 แสนเซลล์ แต่ไข่ที่สุกและสามารถตกไข่ได้ประมาณ 400 เซลล์ เท่านั้น ที่เหลือจะฝ่อไป 2. สร้างฮอร์โมน 2 ชนิด คือ เอสโทรเจน ควบคุมลักษณะต่าง ๆ ของเพศหญิง เช่น การตกไข่ สะโพกผาย เสียงแหลม และ โปรเจสเตอโรน ทำหน้าที่กระตุ้นมดลูกให้เตรียมรับไข่
แนแธเนียล ฮอว์ธอร์น

แนแธเนียล ฮอว์ธอร์น (อังกฤษ: Nathaniel Hawthorne หรือชื่อเมื่อเกิด: Nathaniel Hathorne) (4 กรกฎาคม ค.ศ. 1804 - 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1864) แนแธเนียล ฮอว์ธอร์นเป็นนักเขียนนวนิยาย และ นักเขียนเรื่องสั้นคนสำคัญชาวอเมริกัน ที่เกิดเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1804 ที่เมืองซาเลมในแมสซาชูเซตส์ ในสหรัฐอเมริกา และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1864 ที่เมืองพลิมัธในนิวแฮมป์เชียร์ ผลงานสำคัญของแนแธเนียล ฮอว์ธอร์นก็ได้แก่ The Scarlet Letter (ไทย: อักษรสีแดง) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1850 และ The House of the Seven Gables (ไทย: บ้านเจ็ดจั่ว) ที่เขียนในปี ค.ศ
จักรวรรดิข่านจักกาไท

จักรวรรดิข่านชากาทาย (มองโกเลีย: Цагаадайн улс; จีน: 察合台汗國; อังกฤษ: Chagatai Khanate หรือ Chagata, Chugta, Chagta, Djagatai, Jagatai, Chaghtai) เป็นจักรวรรดิมองโกลแต่ต่อมาเปลี่ยนไปเป็นเตอร์กิก จักรวรรดิข่านปกครองโดยชากาทาย ข่าน พระราชโอรสองค์ที่สองของเจงกิส ข่าน และผู้สืบเชื้อสายต่อจากพระองค์ เดิมจักรวรรดิข่านชากาทายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิมองโกลแต่ต่อมาแยกตัวมาเป็นอาณาจักรอิสระ ในจุดที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 จักรวรรดิข่านมีอาณาบริเวณตั้งแต่แม่น้ำอามูดาร์ยา (Amu Darya) ทางใต้ของทะเลอารัลไปจนถึงเทือกเขาอัลไตในบริเวณเขตแดนที่ปัจจุบันคือมองโกเลียและจีน จักรวรรดิข่านรุ่งเรืองในรูปใดรูปหนึ่งมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1220 จนกระทั่งถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 แม้ว่าทางครึ่งตะวันตกของจักรวรรดิจะเสียไปกับตีมูร์ ในคริสต์ทศวรรษ 1360 แต่ครึ่งตะวันออกยังคงอยู่ในมือของข่านชากาทายที่บางครั้งก็เป็นปฏิปักษ์ต่อหรือบางครั้งก็เป็นพันธมิตรกับผู้ครองจักรวรรดิตีมูร์ต่อมา ในที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 17 จักรวรรดิข่านชากาทายที่ยังคงเหลือก็ตกไปอยู่ภายใต้การปกครองของระบบเทวาธิปไตยของ Apaq Khoja และผู้สืบเชื้อสาย, โคจิจัน (Khojijan) ผู้ครองเติร์กสถานตะวันออก (East Turkestan) ภายใต้ดซูงการ์ (Dzungar) และในที่สุดประมุขของแมนจู บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โกลเดนฮอร์ด

โกลเดนฮอร์ด (มองโกเลีย: Алтан Орд, Altan Ord; ตาตาร์: Алтын Урда, Altın Urda; รัสเซีย: Золотая Орда, Zolotaya Orda, อังกฤษ: Golden Horde หรือ Ulus of Jochi) เป็นคำที่สลาฟตะวันออกใช้เรียกมองโกล—ที่ต่อมากลายเป็นกลุ่มชนเติร์ก—มุสลิม อาณาจักรข่านก่อตั้งขึ้นทางตะวันตกของจักรวรรดิมองโกลหลังจากการรุกรานของมองโกลในรุสในคริสต์ศตวรรษ 1240: ปัจจุบันคือบริเวณรัสเซีย, ยูเครน, มอลโดวา, คาซัคสถาน, และ คอเคซัส โกลเดนฮอร์ดบางครั้งก็เรียกว่า Jochi Ulus หรือ อาณาจักรข่านคิพชัค (Kipchak Khanate) (คนละอาณาจักรข่านคิพชัคก่อนหน้านั้นที่ถูกพิชิตโดยมองโกล) อาณาบริเวณของโกลเดนฮอร์ดในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดครอบคลุมดินแดนเกือบทั้งหมดของยุโรปตะวันออกตั้งแต่เทือกเขายูรัลไปจนถึงแม่น้ำดานูบ ทางตะวันออกลึกเข้าไปในไซบีเรีย ทางตอนใต้จรดทะเลดำ, เทือกเขาคอเคซัส และดินแดนของราชวงศ์มองโกลที่เรียกว่าจักรวรรดิข่านอิล (Ilkhanate) ที่มาของคำว่า “โกลเดนฮอร์ด” ไม่เป็นที่ทราบแน่นอน นักวิชาการบางคนเชื่อว่าเป็นชื่อที่หมายถึงแค้มพ์บาตูและต่อมาประมุขของกลุ่มฮอร์ด ในมองโกเลีย “Altan Orda” หมายถึงแค้มพ์ทอง หรือ วัง (มองโกเลีย: Алтан Ордон, Altan Ordon = สุวรรณปราสาท) นอกจากนั้นคำว่า “Altan” ที่แปลว่าทองก็ยังเป็นสีที่สงวนสำหรับพระมหากษัตริย์ แหล่งข้อมูลอื่นกล่าวถึงบาตูว่ามีเต้นท์สีทอง ซึ่งเป็นที่มาของคำว่า “โกลเดนฮอร์ด” ในข้อมูลร่วมสมัย “โกลเดนฮอร์ด” หมายถึง “อาณาจักรข่านแห่งคิพชัค” (Khanate of the Qipchaq) เช่นคิพชัคเติร์กที่ส่วนใหญ่เป็นชนเร่ร่อนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณนั้น (Ulus Jochid) บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โรงเรียนบ้านสวน (จั่นอนุสรณ์)

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
พระกีสาโคตมีเถรี

พระกีสาโคตมีเถรี หรือ พระกีสาโคตมี (กิสา-, กีสา-) เกิดในวรรณะแพศย์ มีชื่อเดิมว่า "โคตมี" แต่เพราะมีร่างกายผ่ายผอมหลายคนจึงตั้งชื่อให้ใหม่ว่า "กสาโคตมี" แปลว่า "นางโคตมีผอม" ในชั้นเดิมนั้นเคยมีอดีตเป็นถึงธิดาของมหาเศรษฐีแห่งเมืองสาวัตถี แต่ต่อมาเกิดประสบวิกฤตการณ์บางอย่างทำให้กลายมาเป็นคนจน อย่างไรก็ตามท่านยังถือว่ามีบุญอยู่มาก เพราะท่านได้แต่งงานกับบุตรของมหาเศรษฐีอีกคนหนึ่ง สุดท้ายหลังการเสียชีวิตของบุตรของท่าน ทำให้ท่านมีความเศร้าโศกเสียใจมากจนมาได้พบพระพุทธเจ้าและทรงใช้อุบายแก้ความทุกข์ใจของท่านจนเกิดความเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา พระกีสาโคตมีเถรี เมื่อบวชเป็นภิกษุณีแล้วได้ตั้งใจปฏิบัติธรรมจนบรรลุเป็นพระอรหันต์ พระพุทธเจ้าทรงยกย่องให้ท่านเป็นพระภิกษุณีผู้เอตทัคคะผู้เลิศกว่าภิกษุณีอื่นในด้าน ทรงจีวรเศร้าหมอง พระกีสาโคตมีเถรี เดิมเกิดในสกุลคนเข็ญใจ ในกรุงสาวัตถี ครั้งหนึ่งเศรษฐีตระกูลหนึ่งในเมืองสาวัตถีประสบเคราะห์กรรมคือเงินและทองกลายเป็นถ่าน แต่เมื่อนางกิสาโคตมีมาแตะถ่านเหล่านั้น ถ่านก็กลับกลายเป็นเงินและทองอย่างเดิม เศรษฐีจึงสู่ขอท่านมาเป็นลูกสะใภ้ แต่ก็ไม่วายที่จะถูกคนเหล่านั้นเหยียดหยามว่ามาจากตระกูลคนยากจน ต่อมานางจึงให้กำเนิดบุตรแต่บุตรนั้นก็ได้ตายจากไป เมื่ออายุเพียง 3 ขวบ การตายของบุตรจึงทำให้นางตกอยู่ในความทุกข์อย่างหนัก ถึงขนาดอุ้มศพลูกไปทุกหนทุกแห่ง จนกระทั่งมาพบพระพุทธเจ้าขณะประทับอยู่ ณ วัดเชตวัน เมืองสาวัตถี พระพุทธองค์ทรงแนะอุบายคลายความทุกข์โดยการให้นางไปเสาะหาเมล็ดพันธุ์ผักกาดจากบ้านที่ไม่เคยมีคนตาย ปรากฏว่านางต้องผิดหวังเพราะทุกบ้านนั้นก็ล้วนแต่มีคนตายทั้งสิ้น ในที่สุดนางจึงได้ข้อสรุปว่า ความตายเป็นเรื่องธรรมดาของคนหรือสิ่งมีชีวิต ไม่มีใครเกิดมาแล้วไม่ตาย การตายของบุตรตนจึงเป็นเรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่งของชีวิต ครั้นคิดได้แล้วนางจึงสำเร็จเป็นพระโสดาบันบุคคลทั้งที่ยังไม่ได้บวช เมื่อเป็นพระโสดาบันแล้วพระพุทธองค์ทรงมอบหมายให้ภิกษุและภิกษุณีทำการอุปสมบท เมื่อทำการอุปสมบทแล้วท่านก็บำเพ็ญจิตภาวนา โดยพิจารณาจากเปลวเทียนในอุโบสถจนได้บรรลุอรหัตผล ท่านได้รับการยกย่องจากองค์พระศาสดาว่าเป็นเอตทัคคะทางด้าน ทรงจีวรเศร้าหมอง ยิ่งกว่าภิกษุณีรูปใดในพระพุทธศาสนา พระกีสาโคตมีเถรี นี้ เป็นคนละคนกับ พระนางกีสาโคตมี พระธิดาของพระน้านางของเจ้าชายสิทธัตถะ (คือ พระนางปมิตา หรือ อมิตา คนใดคนหนึ่ง) เป็นผู้ตรัสชมเจ้าชายสิทธัตถะว่า ผู้ที่เป็นบิดามารดาหรือชายาของเจ้าชายนี้ ย่อมเป็นผู้หมดทุกข์ (คือมีความสุข) ในพระไตรปิฎก ปุสสพุทธวงส์ ปรากฏชื่อ พระนางกีสาโคตมี เป็น(อดีต)พระมเหสีของพระพุทธเจ้าปุสสะ มีพระโอรส คือ อานันทกุมาร
น้ำตาสีเลือด

น้ำตาสีเลือด (อังกฤษ: Empire of the Sun) เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2530 สร้างจากหนังสืออัตชีวประวัติของเจ. จี. บัลลาร์ด นักเขียนชาวอังกฤษที่เกิดและใช้ชีวิตในวัยเด็กในเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน ในขณะนั้นจักรวรรดิญี่ปุ่นได้ประกาศสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ครอบครัวของบัลลาร์ดได้ตกเป็นเชลยของกองทัพญี่ปุ่น และต้องอาศัยอยู่ในค่ายกักกัน ตลอดช่วงสงครามมหาสมุทรแปซิฟิก ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับและอำนวยการสร้างโดยสตีเวน สปีลเบิร์ก เดิมทีภาพยนตร์จะกำกับโดยแฮโรลด์ เบคเกอร์ อำนวยการสร้างโดยโรเบิร์ต ชาปิโร ต่อมาได้เปลี่ยนผู้กำกับและผู้อำนวยการสร้างเป็นเดวิด ลีน และสตีเวน สปีลเบิร์ก ต่อมาสปีลเบิร์กได้แสดงความสนใจที่จะเป็นผู้กำกับเอง สืบเนื่องจากความชื่นชอบส่วนตัวในเรื่องราวเกี่ยวกับสงครามโลกครั้งที่สอง ความชื่นชอบในเครื่องบินในยุคนั้น และความชื่นชอบในภาพยนตร์ The Bridge on the River Kwai (1957) ของเดวิด ลีน ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับค่ายเชลยศึกในสงครามโลกครั้งที่สอง  บท เจมส์ "เจมี" แกรห์ม บัลลาร์ด (เจ. จี. บัลลาร์ด) ในวัยเด็ก นำแสดงโดยคริสเตียน เบลในวัย 13 ปี เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สามในชีวิตการแสดงของเบล และเริ่มสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเขา บทความภาพยนตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่โครงการวิกิภาพยนตร์
แอนแทรกซ์ (วงดนตรี)

แอนแทรกซ์ (อังกฤษ: Anthrax) เป็นวงดนตรีเฮฟวีเมทัลอเมริกัน จากนครนิวยอร์ก ก่อตั้งวงในปี 1981 เป็นวงหนึ่งที่มีความโด่งดังมากที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1980 ในกระแสเพลงแทรชเมทัล และเป็นที่รู้จักในฐานะวงที่นำเพลงเฮฟวีเมทัลและแร็ปมารวมกันเป็นวงแรก และขณะที่แทรชเมทัลเริ่มก้าวสู่กระแสหลักในช่วงกลางถึงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 แอนแทรกซ์ก็ได้รับขนานนามว่าเป็นหนึ่งใน "บิ๊กโฟร์" ของเพลงแทรชเมทัล ร่วมไปกับเมทัลลิกา เมกาเดธ และสเลเยอร์ บทความเพลง ดนตรี หรือ เครื่องดนตรีนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ทัศน์สุดท้ายของอังกฤษ (บราวน์)

ทัศน์สุดท้ายของอังกฤษ (อังกฤษ: The Last of England) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันบนไม้ที่เขียนโดยฟอร์ด แมดด็อกซ บราวน์ (Ford Madox Brown) จิตรกรสมัยพรีราฟาเอลไลท์ชาวอังกฤษ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะที่เมืองเบอร์มิงแฮมในสหราชอาณาจักร ฟอร์ด แมดด็อกซ บราวน์เขียนภาพ “ทัศน์สุดท้ายของอังกฤษ” ในปี ค.ศ. 1855 เป็นภาพของผู้อพยพสองคนที่กำลังออกจากอังกฤษเพื่อไปตั้งรกรากในต่างประเทศ บราวน์เริ่มเขียนภาพนี้ในปี ค.ศ. 1852 หลังจากที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเพื่อนสนิททอมัส วูลเนอร์ (Thomas Woolner) ประติมากรพรีราฟาเอลไลท์ผู้เพิ่งออกเดินทางในเดือนกรกฎาคมในปีเดียวกันเพื่อไปตั้งถิ่นฐานใหม่ในออสเตรเลีย การอพยพจากอังกฤษถึงจุดสูงสุดเมื่อประชากรกว่า 350,000 คนอพยพออกจากอังกฤษในปีนั้น บราวน์ผู้ถือตนเองว่าเป็นผู้อดทนและออกจะวิปริตเล็กน้อยก็ตรึกตรองว่าจะไปเริ่มชีวิตใหม่ในอินเดียอยู่เช่นกัน แม้ว่าฟอร์ด แมดด็อกซ บราวน์จะไม่เคยเป็นสมาชิกของกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์ แต่ภาพ “ทัศน์สุดท้ายของอังกฤษ” ก็เช่นเดียวกับภาพเขียนอื่นๆ อีกหลายภาพของบราวน์ก็แสดงลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ของศิลปะพรีราฟาเอลไลท์ ภาพเขียนเป็นภาพสามีภรรยาผู้กำลังจะเดินทางออกจากอังกฤษเป็นครั้งสุดท้าย บุคคลหลักสองคนในภาพเป็นภาพเหมือนของบราวน์เองและภรรยาเอ็มมาจ้องตรงไปข้างหน้าด้วยสายตาที่ปราศจากความรู้สึก ไม่ได้หันไปสนใจกับผาขาวแห่งโดเวอร์ (white cliffs of Dover) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์สิ่งแรกที่เห็นที่เป็นอังกฤษที่เริ่มจะจะลับสายตาไปทางตอนบนขวาของภาพ จากการแต่งกายทำให้ทราบได้ว่าเป็นชนชั้นกลาง ฉะนั้นจึงไม่ได้อพยพจากอังกฤษด้วยเหตุผลที่กดดันทางเศรษฐกิจเช่นเดียวกับชนชั้นแรงงานอื่นๆ บราวน์บรรยายว่า: ผู้มีการศึกษามีความผูกมัดต่อประเทศด้วยเหตุผลที่ต่างไปจากผู้ขาดการศึกษา ผู้ความคำนึงหลักอยู่ที่ความอยู่รอดและความสบายกาย เด็กผมสีอ่อนในฉากหลังข้างหลังไหล่ชายทีนั่งข้างหน้าชื่อแคทเธอรินเป็นลูกของบราวน์ ผู้ที่เกิดในปีค.ศ. 1850 ส่วนมือของทารกที่เอ็มมากุมอยู่เป็นมือของโอลิเวอร์ลูกคนที่สอง เพื่อจะให้ภาพเขียนแสดงถึงสภาวะที่ตรากตรำบราวน์เขียนภาพนี้ในสวนนอกบ้าน ยิ่งอากาศไม่ดีเท่าไหร่บราวน์ก็ยิ่งมีความพอใจมาขึ้นเท่านั้น จนถึงกับบันทึกความรู้สึกเมื่อมือเย็นจนซีดขาว ที่บราวน์ต้องการจะให้ปรากฏในภาพ เพื่อนบ้านมีความเห็นว่าบราวน์เป็นคนที่ออกจะแปลกโดยเฉพาะเมื่อไปนั่งเขียนภาพนอกบ้านในสภาวะอากาศต่างๆ ภาพนี้มีด้วยกันสองภาพๆ หนึ่งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะที่เมืองเบอร์มิงแฮม อีกภาพหนึ่งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ฟิทซ์วิลเลียมที่เคมบริดจ์ ภาพเขียนสีน้ำที่เขียนจากภาพนี้ระหว่างปี ค.ศ. 1864–ค.ศ. 1866 อยู่ที่เททบริเตน นอกจากนั้นก็ยังมีภาพอื่นที่เป็นภาพศึกษาของภาพนี้ ภาพทุกภาพเป็นจิตรกรรมทรงกลมแบบที่นิยมเขียนกันในยุคฟื้นฟูศิลปะวิทยา
สโตน (หน่วยมวล)

สโตน (อังกฤษ: stone) สัญลักษณ์ st เป็นหน่วยวัดมวลและน้ำหนักในระบบอังกฤษ เคยเป็นที่นิยมใช้ในประเทศเครือจักรภพแห่งชาติ โดยใช้ในการวัปริมาณผลผลิตทางการเกษตร มีค่าเทียบเท่ากับ 14 ปอนด์  หรือประมาณ 6.35 กิโลกรัม ตั้งแต่ ค.ศ. 1985 สหราชอาณาจักรได้ออกกฎหมายยกเลิกการใช้งานหน่วยวัดน้ำหนักนี้ในการพาณิชย์  แต่ในความเป็นจริงยังเป็นที่ใช้กันทั่วไปในประเทศอังกฤษและไอร์แลนด์ ในการระบุน้ำหนักร่างกาย โดยบุคคลที่มีน้ำหนัก 72 กิโลกรัม ในสหรัฐอเมริกาจะใช้ว่า "158 ปอนด์" และในสองประเทศดังกล่าวจะใช้ว่า "11 สโตน 4" หรือ "11 สโตน และ 4 ปอนด์" ค่าพหูพจน์ของสโตน คือ สโตน (stone ไม่มีการเติม -s ต่อท้าย) บทความวิทยาศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล