nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
ฝันเปียก

ฝันเปียก (อังกฤษ: Nocturnal emission หรือ wet dream หรือ sex dream หรือ sleep orgasm) เป็นความเสียวสุดยอดทางเพศเกิดเองที่เกี่ยวข้องกับการหลั่งน้ำอสุจิในชาย หรือการหล่อลื่นช่องคลอดในหญิงหากเธอรับรู้ว่าส่งผลให้เกิดความเสียวสุดยอดทางเพศ ฝันเปียกเกิดขึ้นได้ตลอดวัยเจริญพันธุ์ โดยพบบ่อยที่สุดในช่วงวัยรุ่นและวัยผู้ใหญ่ตอนต้น เป็นไปได้ว่าจะตื่นขึ้นระหว่างการฝันเปียกหรือหลับผ่านฝันเปียก เมื่อเด็กผู้ชายมีพัฒนาการเข้าสู่วัยรุ่นจะมีการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายและระบบอวัยวะสืบพันธุ์ให้มีการสร้างและหลั่งน้ำอสุจิ ตลอดจนเริ่มมีความรู้สึกต่ออารมณ์ทางเพศซึ่งเป็นผลจากฮอร์โมน แรงขับดันทางเพศเหล่านี้หากสะสมไว้โดยไม่มีการปลดปล่อยก็จะทำให้ระบบประสาทซึ่งควบคุมความตื่นตัวทางเพศ (Sexual arousal) มีการปลดปล่อยเกิดแรงตึงเครียดนี้ออกมาโดยอัตโนมัติในขณะนอนหลับซึ่งมักเป็นช่วง Rapid eye movement (REM) sleep ของสรีรวิทยาการนอน ทำให้ความนึกคิดและจินตนาการทางเพศออกมาในรูปแบบความฝันซึ่งเกิดพร้อม ๆ กับการกระตุ้นอวัยวะสืบพันธุ์ให้มีการตื่นตัวทางเพศถึงขีดสุดจนกระทั่งถึงจุดสุดยอด โดยที่เนื้อหาในความฝันนั้นอาจเป็นเรื่องที่เกี่ยวหรือไม่เกี่ยวข้องทางเพศก็ได้ขึ้นอยู่กับประสบการณ์ในอดีต ในเด็กผู้ชายซึ่งเพิ่งเข้าสู่วัยรุ่นอาจฝันถึงเรื่องตื่นเต้นทั่วๆไป ฝันว่ากำลังปัสสาวะ หรือแม้กระทั่งฝันว่ากำลังสำเร็จความใคร่ให้ตัวเองก็ได้ ในขณะที่ชายหนุ่มที่อายุมากขึ้นอาจจินตนาการถึงภาพโป๊เปลือยของเพศตรงข้าม ผู้หญิงที่รัก หรือกิจกรรมการร่วมเพศเสมือนจริง ความฝันเหล่านี้มักเกิดในช่วงเวลาเช้าซึ่งเป็นช่วงครึ่งหลับครึ่งตื่นในระยะ REM sleep ตามธรรมชาติ ทำให้สามารถจดจำเนื้อหาในความฝันได้ค่อนข้างดี วัยรุ่นชายที่เคยมีประสบการณ์ฝันเปียกมักบรรยายความรู้สึกว่าเหมือนจุดสุดยอดทางเพศจากการมีกิจกรรมทางเพศของจริง อาจมีการตกใจหรือสะดุ้งตื่นขณะมีการหลั่งน้ำอสุจิแต่ส่วนใหญ่มักเข้าสู่ภวังค์การนอนหลับต่อไป จนกระทั่งตื่นนอนก็จะพบคราบอสุจิเปรอะตรงเป้ากางเกงชั้นใน ผ้าห่ม และผ้าปูที่นอน ในผู้ชายนั้นเป็นที่สังเกตกันว่าการสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเอง บ่อย ๆ นั้นทำให้โอกาสฝันเปียกลดลง เนื่องจากมีการหลั่งน้ำอสุจิอยู่เสมอจนไม่เหลือล้นออกมาขณะหลับ และทำให้ความแรงขับดันและความตึงเครียดทางเพศตามธรรมชาติลดลง มีเด็กวัยรุ่นจำนวนมากที่ไม่เคยมีประสบการณ์ฝันเปียกเลยหลังจากช่วงแตกเนื้อหนุ่ม เนื่องจากค้นพบการหลั่งน้ำอสุจิครั้งแรกก็โดยการสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเอง
สภาผู้แทนราษฎรไทย

แพทองธาร ชินวัตร ภูมิธรรม เวชยชัย (พท.) สุริยะ จึงรุ่งเรืองกิจ (พท.) อนุทิน ชาญวีรกูล (ภจท.) พีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค (รทสช.)พิชัย ชุณหวชิร (พท.) ประเสริฐ จันทรรวงทอง (พท.) คณะรัฐมนตรี คณะที่ 64 วันมูหะมัดนอร์ มะทา มงคล สุระสัจจะ มงคล สุระสัจจะ พลเอก เกรียงไกร ศรีรักษ์บุญส่ง น้อยโสภณ วันมูหะมัดนอร์ มะทา พิเชษฐ์ เชื้อเมืองพานภราดร ปริศนานันทกุล ณัฐพงษ์ เรืองปัญญาวุฒิ ประธานศาล (รายชื่อ) : ชนากานต์ ธีรเวชพลกุล ประธานศาล : ประสิทธิ์ศักดิ์ มีลาภ ประธานศาล : นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ ชายแดน : กัมพูชา ลาว พม่า มาเลเซีย (ทางทะเล : อินเดีย อินโดนีเซีย เวียดนาม) ความช่วยเหลือจากต่างประเทศ สภาผู้แทนราษฎรไทย เป็นสภาล่างของรัฐสภาไทย และเป็นสภานิติบัญญัติของรัฐบาลไทย ปัจจุบันประกอบด้วยสมาชิกทั้งหมด 500 คน แบ่งการได้มาออกเป็น 2 แบบ ได้แก่แบบแบ่งเขตเลือกตั้ง จำนวน 400 คน และแบบบัญชีรายชื่อของพรรคการเมือง โดยให้เขตประเทศเป็นเขตเลือกตั้ง จำนวน 100 คน ทั้งนี้อายุของสภาผู้แทนราษฎรมีกำหนดคราวละ 4 ปี นับตั้งแต่วันเลือกตั้ง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นผู้แทนปวงชนชาวไทย มีหน้าที่โดยตรงในทางนิติบัญญัติ และควบคุมการบริหารราชการแผ่นดิน เช่น การให้ความเห็นชอบบุคคลซึ่งสมควรได้รับแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรี การตั้งกระทู้ถาม และการเสนอญัตติขอให้เปิดอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจนายกรัฐมนตรีหรือรัฐมนตรี ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 มาตรา 97 บัญญัติให้บุคคลผู้มีคุณสมบัติดังต่อไปนี้ เป็นผู้มีสิทธิสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 มาตรา 98 บัญญัติให้บุคคลผู้มีลักษณะดังต่อไปนี้ เป็นบุคคลต้องห้ามมิให้ใช้สิทธิสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ผู้รักษาพระนคร ครม. 1 ครม. 2 ครม. 3 ลำดับเหตุการณ์ประวัติศาสตร์การเมืองไทย พ.ศ. 2475–2516แถวแรก: = รัฐประหาร (คลิกเพื่อดูบทความ); แถวสอง: รายชื่อนายกรัฐมนตรี; แถวสาม: รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับที่) ลำดับเหตุการณ์ประวัติศาสตร์การเมืองไทย พ
จอห์น โฮเวิร์ด

จอห์น วินสตัน โฮเวิร์ด (อังกฤษ: John Winston Howard; 26 มิถุนายน พ.ศ. 2482- ) เป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 25 ของออสเตรเลีย โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2539 ถึงวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2550 รวมระยะเวลาที่อยู่ในตำแหน่งยาวนานถึง 11 ปี ทำให้จอห์น โฮเวิร์ด เป็นนายกรัฐมนตรีออสเตรเลียที่ดำรงตำแหน่งยาวนานเป็นอันดับสองรองจาก เซอร์ โรเบิร์ต เมนซีย์ และเป็นหัวหน้าพรรค Liberal Party of Australia กว่า 16 ปี โฮเวิร์ดเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517 ถึงปี พ.ศ. 2550 โดยเป็น ส.ส
เจ้าหญิงมารีอา ตีเรซาแห่งโปรตุเกส

อิงฟังตามารีอา ตึเรซาแห่งโปรตุเกส (โปรตุเกส: Maria Teresa de Portugal, arquiduquesa da Áustria; อังกฤษ: Princess Maria Theresa of Portugal; เยอรมัน: Prinzessin Maria Theresa von Portugal) ทรงเป็นอิงฟังตาแห่งโปรตุเกสและอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย หลังจากทรงอภิเษกสมรส และเป็นพระชายาองค์ที่ 3 ในอาร์ชดยุคคาร์ล ลูทวิชแห่งออสเตรียด้วย อิงฟังตามารีอา ตึเรซา ประสูติเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1855 เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกส และเจ้าหญิงอาเดิลไฮท์แห่งเลอเวินชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค เมื่อขณะยังทรงพระเยาว์ สมเด็จพระเจ้ามีแกล พระราชบิดาได้เสด็จสวรรคตกะทันหัน เจ้าหญิงอาเดิลไฮท์จึงทรงพาพระราชบุตรทั้งหมดย้ายไปประทับที่พระตำหนักส่วนพระองค์ที่ราชอาณาจักรบาวาเรีย ตามคำทูลเชิญของอาร์ชดัชเชสโซฟีแห่งออสเตรีย (เจ้าหญิงโซเฟียแห่งบาวาเรีย) ซึ่งเป็นพระสหายสนิท โดยเมื่อทุกพระองค์ได้เสด็จพระราชดำเนินมาถึงบาวาเรีย อาร์ชดัชเชสโซฟีได้เสด็จออกจากประเทศออสเตรีย ไปยังบาวาเรียเพื่อทรงรับเสด็จพระสหายสนิท เมื่ออาร์ชดัชเชสโซฟีได้ทอดพระเนตรเห็น อิงฟังตามารีอา ตึเรซา พระองค์จึงมีพระราชวินิจฉัยกับเจ้าหญิงอาเดิลไฮท์ว่า อิงฟังตาองค์นี้ทรงเหมาะสมที่สุดที่จะเป็นพระชายาองค์ต่อไปของพระโอรสของพระองค์ ซึ่งก็คืออาร์ชดยุคคาร์ล ลูทวิชแห่งออสเตรีย ด้วยความที่เป็นพระสหายสนิทกัน ทั้ง 2 พระองค์จึงทรงจัดพระราชพิธีอภิเษกสมรสระหว่างอิงฟังตามารีอา ตึเรซากับอาร์ชดยุคคาร์ล ลูทวิช ในกรุงเวียนนา เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1873 โดยภายหลังอภิเษกสมรส พระองค์ทรงได้รับการสถาปนาเป็น อาร์ชดัชเชสมาเรีย เทเรซาแห่งออสเตรีย ทั้ง 2 มีพระธิดา 2 พระองค์ ดังนี้ เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1896 อาร์ชดยุคคาร์ล ลูทวิชสิ้นพระชนม์ด้วยพระโรคไข้ไทฟอยด์ โดยก่อนที่จะสิ้นพระชนม์ พระองค์ทรงทูลขอพระชายาว่า ดูแลพระบุตรทั้งหมดให้ดี ทำให้ทุกองค์มีความสุขที่สุด ดังนั้น อาร์ชดัชเชสมาเรีย เทเรซาทรงต้องแบกพระภาระดูแลพระโอรส และพระธิดาทุกพระองค์ รวมทั้งพระบุตรที่ประสูติแต่เจ้าหญิงมาเรีย แอนนันซิเอตาแห่งซิซิลีทั้งสอง พระชายาองค์ก่อนด้วย ซึ่งพระองค์ก็ทรงดูแลเป็นอย่างดี แม้กระทั่งเมื่อมีการอภิเษกสมรสของอาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์ และเคาน์เตสโซฟี โชเท็ค ซึ่งถือเป็นการละเมิดกฎมณเฑียรบาลของการอภิเษกสมรสว่า จะต้องอภิเษกสมรสกับเชื้อพระวงศ์ด้วยกันเท่านั้น พระองค์ก็ทรงยอมให้มีการจัดอภิเษก โดยอาร์ชดัชเชสโซฟี ผู้เป็นพระสหายสนิทก็ทรงร่วมจัดพิธีด้วย หลังจากการลอบปลงพระชนม์ของอาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์และพระชายาที่เมืองซาราเยโว ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา พระองค์ทรงเป็นหัวหน้ากองพยาบาล ทรงรักษาผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ รวมทั้งทหารที่บาดเจ็บจากสมรภูมิ เมื่อสงครามสงบ เป็นเหตุให้มีการล้มล้างและโค่นพระราชอำนาจของพระราชวงศ์อิมพีเรียลลง พระองค์ได้โดยเสด็จไปพร้อมกับสมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ล และสมเด็จพระจักรพรรดินีซีตา อพยพไปที่เกาะมาไดร่า ประเทศโปรตุเกส ซึ่งเป็นที่ที่พระองค์ทรงใช้เป็นที่ประทับอยู่หลายปี ก่อนที่จะเสด็จกลับกรุงเวียนนา อาร์ชดัชเชสมาเรีย เทเรซาสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1944 สิริพระชนมายุได้ 88 ชันษา พระศพถูกฝังไว้เคียงข้างพระสวามี และรวมกับพระบรมวงศานุวงศืพระองค์อื่นๆที่วิหารฮาพส์บวร์ค
มืย เบลารูซืย

มือ เบียลารูซือ (เบลารุส: Мы, беларусы, อักษรโรมัน: My, Belarusy, สัทอักษรสากล: [mɨ bʲeɫaˈrusɨ], "เรา, ชาวเบลารุส") เป็นชื่ออย่างไม่เป็นทางการของเพลงชาติเบลารุส และและเป็นวรรคแรกที่ปรากฏอยู่ในเพลงนี้ ชื่ออย่างเป็นทางการคือ เพลงชาติสาธารณรัฐเบลารุส[a] เดิมเพลงนี้ประพันธ์ขึ้นและเริ่มใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2498 ในฐานะเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย ทำนองโดยเญชเชร์ ซากาโลว์สกี (Niescier Sakałoŭski) เนื้อร้องโดยมีคัช กลิมโกวิช (Mikhas Klimkovich) หลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ทำนองของเพลงเดิมที่ซากาโลว์สกีแต่งไว้นั้นยังคงใช้อยู่ แต่เนื้อร้องเดิมถูกยกเลิกไป และมีการใช้เนื้อร้องใหม่ ซึ่งประพันธ์โดยมีคัช กลิมโกวิช และอูลาจีมีร์ การึซนา (Uladzimir Karyzna) ตามคำสั่งของประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐเบลารุส ลงวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 ซึ่งเนื้อร้องดังกล่าวนี้ มีเนื้อหาถึงความเป็นมิตรของชาวเบลารุส การยกย่องถึงการสู้รบเพื่อชาติในอดีต และความมุ่งหวังต่ออนาคตในวันหน้า ส่วนทำนองนั้นยังคงความเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์ของเบลารุสไว้ เดิมเพลง "มือ เบียลารูซือ" นั้นใช้เป็นเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย (ภาษาเบลารุส: гімн Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі, ภาษารัสเซีย: гимн Белорусской Советской Социалистической Республики) ตั้งแต่วันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 เป็นต้นมา โดยทำนองนั้นประพันธ์โดยเญชเชร์ ซากาโลว์สกี เนื้อร้องโดยมีคัช กลิมโกวิช เพลงนี้ได้มีการนำเสนอต่อคณะกรรมการพิจารณาเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซียตั้งแต่ปี พ.ศ. 2487 แต่กว่าจะรับรองให้ใช้ได้เป็นทางการนั้นก็ใช้เวลานานถึง 11 ปี  หลังจากที่เบลารุสได้ประกาศเอกราชจากสหภาพโซเวียตแล้ว จึงได้มีการแก้ไขเพลงชาติเพื่อลบล้างเนื้อเพลงชาติที่ใช้ในสมัยปกครองด้วยลัทธิคอมมิวนิสต์ออกเสีย ความพยายามดังกล่าวเริ่มมีขึ้นในปี พ.ศ. 2538 จากการนำบทกวี "ข้าแต่พระเป็นเจ้าผู้ทรงศักดิ์" (O God Almighty) ซึ่งแต่งโดยนาตัลลา อาร์เซียนเนียวา (Natalla Arsiennieva) มาใช้เป็นเนื้อเพลงชาติ ทว่าข้อเสนอแนะดังกล่าวไม่บังเกิดผล แม้ว่าจะได้รับการสนับสนุนจากคณะกรรมาธิการในรัฐสภาเบลารุสก็ตาม  ก่อนปี พ.ศ
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย

เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย (เบลารุส: гімн Беларуская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка, รัสเซีย: гимн Белорусской Советской Социалистической Республики) เป็นชื่อเพลงชาติของประเทศเบลารุสสมัยอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต (ในชื่อ "สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย") ประพันธ์เนื้อร้องโดยมิคาเอล คลีโมวิช (Michael Klimovich) ทำนองโดยเนียชเชียร์ ซาคาโลวสกี (Nestar Sakalowski) เมื่อปี พ.ศ. 2487 แต่ได้ใช้เป็นเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซียจริงในปี พ.ศ. 2498 จนถึงปี พ.ศ. 2534 จึงได้มีการแก้ไขเนื้อร้องเพลงชาติใหม่เพื่อใช้เป็นเพลงชาติเบลารุสหลังได้รับเอกราชจากสหภาพโซเวียต ซึ่งก็คือเพลง "มึย เบลารูซึย" ที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน คำสั่งประธานสภาสูงสุดโซเวียตแห่งสหภาพว่าด้วย "เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต".เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1944, จากคำสั่งดังกล่าวส่งผลให้ อาเซอร์ไบจาน และ อาร์เมเนีย ประกาศใช้เพลงชาติสาธารณรัฐโซเวียตของตนอย่างเป็นทางการ, และ ลิทัวเนีย ได้นำบทร้องของ "ทาอูทิชคา กีเอสมิ" (เพลงชาติฉบับปัจจุบัน) มาร้องในทำนองของสาธารณรัฐโซเวียต. Мы, Беларусы, з братняю Руссю,Разам шукалі к долі дарог.Ў бітвах за волю, ў бітвах за долюМы здабылі з ёй сцяг перамог!Прыпеў:Нас аб’яднала Леніна імя,Сталін павёў нас к шчасцю ў паход
หมู่ 7 เด็ดสะระตี่

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
ธนิตย์ จิตนุกูล

ธนิตย์ จิตนุกูล (ชื่อเล่น: ปื๊ด; เกิด 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499 ที่อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา) ผู้กำกับภาพยนตร์ ผู้อำนวยการสร้าง นักเขียนบทภาพยนตร์ไทย มีชื่อเสียงจากภาพยนตร์ไทย เรื่อง บางระจัน ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2543 นายกสมาคมผู้กำกับภาพยนตร์ไทยปี พ.ศ. 2561-2563 ธนิตย์ จิตนุกูล จบการศึกษาจากโรงเรียนช่างกลสยาม เริ่มงานในวงการภาพยนตร์จากการเป็นช่างเขียนโปสเตอร์ กำกับภาพยนตร์เรื่อง ซึมน้อยหน่อย กะล่อนมากหน่อย ในปี พ.ศ. 2528 คู่กับ อดิเรก วัฏลีลา (อังเคิล) เป็นภาพยนตร์แนววัยรุ่นที่ประสบความสำเร็จ
สมัยโบราณ

สมัยโบราณ (อังกฤษ: Ancient history) ในความหมายที่เป็นสากล จะหมายถึง ช่วงเวลาที่มนุษย์รู้จักการตั้งถิ่นฐานถาวร สร้างอารยธรรม วัฒนธรรม อักษรต่าง ๆ ขึ้นมา ซึ่งในแต่ละประเทศ สมัยโบราณจะมาถึงเร็วหรือช้า จะไม่เท่ากัน ขึ้นอยู่กับว่าช่วงเวลาใดที่ประเทศนั้นอยู่ในช่วงสร้างและประดิษฐ์อารยธรรมที่จะเป็นหลักฐานยืนยันได้ว่าอารยธรรมของประเทศนี้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ช่วงเวลานั้น ของประเทศนั้น ก็จะจัดอยู่ในช่วงสมัยโบราณ สมัยโบราณโดยเฉลี่ยของโลกจะตรงกับ 3,500 ปีก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 476 เพราะในช่วงเวลาดังกล่าว อารยรรมที่โด่งดังจำนวนมากของโลกถือกำเนิดในช่วงนี้ เช่น อารยธรรมโรมัน กรีก เมโสโปเตเมีย จีน อินเดีย อียิปต์ ฯลฯ นักประวัติศาสตร์ทั่วโลกจึงกำหนดช่วงเวลาดังกล่าวให้เป็นสมัยโบราณโดยเฉลี่ยของโลก สมัยโบราณโดยเฉลี่ยของโลก สิ้นสุดใน ค.ศ. 476 เมื่อจักรวรรดิโรมันตะวันตกล่มสลายลง เหลือแต่จักรวรรดิโรมันตะวันออก ที่เปิดเมืองรับเอาศาสนาคริสต์เข้ามามีบทบาทสูงในสังคมโรมัน และอิทธิพลของโรมันก็แผ่ขยายไปทั่วยุโรป และไปทั่วโลก ทำให้โลกโดยรวมออกจากสมัยโบราณ เข้าสู่สมัยกลาง (Middle Ages) ทางด้านอารยธรรมสมัยโบราณของต่างประเทศ โดยเฉพาะในแถบยุโรป มีอารยธรรมที่น่าสนใจเกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก เช่น อารยธรรมอียิปต์ กรีก โรมัน บุคคลที่มีชีวิตอยู่ในช่วงหลายพันปีก่อน แล้วยังมีชื่อเสียงอยู่จนถึงปัจจุบันมีมากมาย เช่น จูเลียส ซีซาร์, คลีโอพัตรา รวมทั้งฟาโรห์หลายพระองค์แห่งอียิปต์ สมัยโบราณในยุโรปหรือบางครั้งเรียกว่า “สมัยคลาสสิก” (อังกฤษ: Classical antiquity หรือ Classical era หรือ Classical period) เป็นคำกว้าง ๆ ที่ใช้เรียกสมัยของประวัติศาสตร์วัฒนธรรมที่มีศูนย์กลางอยู่ในบริเวณทะเลเมดิเตอร์เรเนียนที่ประกอบด้วยวัฒนธรรมของกรีกโบราณ และ โรมันโบราณที่เรียกรวมกันว่าโลกกรีก-โรมัน ยุคโบราณโดยทั่วไปเริ่มขึ้นเมื่อมีการบันทึกมหากาพย์โดยโฮเมอร์เมื่อราว 800 ถึง 700 ปีก่อนคริสต์ศักราช และดำเนินต่อมาจนถึงการรุ่งเรืองของคริสต์ศาสนาและการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันในคริสต์ศตวรรษที่ 5 ยุคโบราณสิ้นสุดลงเมื่อเกิดการสลายตัวของวัฒนธรรมคลาสสิกในตอนปลายของยุคโบราณตอนปลาย (Late Antiquity) (ค.ศ. 300-ค.ศ. 600) ที่คาบต่อไปยังสมัยยุคกลางตอนต้น (ค.ศ. 600-ค.ศ
หยาดน้ำฟ้า

ในทางอุตุนิยมวิทยา หยาดน้ำฟ้า (อังกฤษ: precipitation) เป็นปรากฏการณ์ของน้ำในอากาศ (hydrometeor) ประเภทหนึ่ง ซึ่งหมายความถึงผลิตภัณฑ์ใด ๆ อันเกิดจากการควบแน่นของไอน้ำในบรรยากาศและตกลงมาด้วยอิทธิพลของแรงโน้มถ่วง รูปแบบหลักของหยาดน้ำฟ้าประกอบด้วยฝนละออง (drizzle), ฝน, ฝนน้ำแข็ง (sleet), หิมะ, ลูกปรายหิมะ (graupel) และลูกเห็บ (hail) หยาดน้ำฟ้าเกิดขึ้นเมื่อบรรยากาศเหนือพื้นดินบริเวณหนึ่งอิ่มตัวด้วยไอน้ำ จากนั้นน้ำเกิดการควบแน่นและตกลงมา หมอก (fog) และหมอกน้ำค้าง (mist) จึงไม่จัดเป็นหยาดน้ำฟ้า มีอยู่สองกระบวนการที่อากาศอิ่มตัวได้ คือ อากาศได้รับความเย็นหรือเพิ่มไอน้ำเข้าไปในอากาศ ซึ่งสองกระบวนการนี้อาจเกิดร่วมกันได้ โดยทั่วไปหยาดน้ำฟ้าจะตกกลับคืนสู่พื้นดิน แต่ยกเว้นน้ำโปรยฐานเมฆ (virga) ซึ่งระเหยไปหมดก่อนตกถึงพื้น หยาดน้ำฟ้าก่อตัวขึ้นเป็นหยาดเล็กที่รวมกันโดยชนกับหยดฝนหรือผลึกน้ำแข็งอื่นภายในเมฆ หยดฝนที่ตกลงมามีขนาดแตกต่างกันตั้งแต่รูปทรงคล้ายแพนเค้กกลมแป้นสำหรับหยดขนาดใหญ่ ถึงทรงกลมเล็กสำหรับหยดขนาดเล็ก เกล็ดหิมะ (snowflake) มีหลายรูปทรงและแบบ ขึ้นอยู่กับอุณหภูมิและความชื้นของอากาศที่เกล็ดหิมะเคลื่อนผ่านก่อนตกสู่พื้น หิมะและลูกปรายหิมะจะเกิดเฉพาะเมื่ออุณหภูมิใกล้ผิวดินใกล้หรือต่ำกว่าจุดเยือกแข็งของน้ำ ส่วนลูกเห็บสามารถเกิดขึ้นในเขตอุณหภูมิอบอุ่นได้จากกระบวนการก่อตัว โดยรวมหยาดน้ำฟ้าเกิดจากความชื้นเหนือแนวปะทะ (weather front) เป็นหลัก หากมีความชื้นเพียงพอและมีการเคลื่อนที่ขึ้น หยาดน้ำฟ้าจะตกจากมวลอากาศร้อนขึ้นทางแนวดิ่ง (convective cloud) เช่น คิวมูโลนิมบัส และสามารถก่อตัวเป็นบริเวณแถบฝนแคบ ๆ ได้ บทความวิทยาศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เดสทินีกันดั้ม

ZGMF-X42S เดสทินี่กันดั้ม (ญี่ปุ่น: デスティニーガンダム; อังกฤษ: Destiny Gundam) เป็นหนึ่งในโมบิลสูทตัวเอกของการ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะ โมบิลสูทกันดั้มซี้ดเดสทินี ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ เดสทินี่กันดั้มเป็นโมบิลสูทรุ่นต้นแบบของซาฟท์ซึ่งกิลเบิร์ต ดูแลนดัลได้พัฒนาเพื่อให้ชิน อาสึกะใช้งานโดยเฉพาะ ระบบของเดสทินี่กันดั้มได้ถูกทดสอบด้วย ZGMF-X56S/θ เดสทินีอิมพัลส์ เพื่อแก้ปัญหาของเดสทินี่อิมพัลส์ที่มีระยะเวลาในการปฏิบัติการที่สั้นเกินไปจึงใช้เตาปฏิกรณ์ไฮเปอร์ดิวเทอเรียนเป็นแหล่งพลังงาน เดสทินี่กันดั้มมีพลังในการต่อสู้เทียบได้กับอิมพัลส์กันดั้มที่ใช้ซิลลูเอ็ตแพ็คแบบมาตรฐานทั้งสามรวมกัน โดยใช้ระบบขับเคลื่อน "ปีกแห่งแสง" ซึ่งทำให้เดสทินี่กันดั้มเป็นโมบิลสูทที่มีความเร็วสูงสุดและยังใช้มิราจคอลลอยด์สร้างภาพลวงตาเป็นร่างแยกของเดสทินี่อิมพัลส์เพื่อหลอกให้ศัตรูสับสนได้ อาวุธหลักของเดสทินี่กันดั้มคือบีมแคนน่อนกำลังสูงและดาบต่อต้านยานรบ"อารอนไดท์"ที่พับเก็บไว้ด้านหลัง บูมเมอแรงบีม "แฟลชเอดจ์ 2" ที่อยู่ที่ไหล่สามารถใช้เป็นบีมเซเบอร์ได้ และที่ฝ่ามือทั้งสองข้างจะมีบีมแคนน่อน "ปาล์มาฟิโอคินา" ที่ได้รับการออกแบบไว้ใช้ในระยะประชิด ชินได้รับเดสทินี่กันดั้มจากกิลเบิร์ตหลังจากที่สามารถทำลายฟรีด้อมกันดั้มได้และใช้เป็นโมบิลสูทประจำตัวในการสู้รบครั้งสำคัญหลายครั้ง เดสทินี่กันดั้มมีข้อต่อสีเงิน สุดท้ายเดสทินี่กันดั้มของชินถูกอินฟินีตี้จัสติสกันดั้มของอัสรันทำลายในที่สุด แต่ไม่มีคำอธิบายว่ามาจากอะไร บทความการ์ตูนญี่ปุ่นนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
มหาวิหารซันตาโกรเช

บาซิลิกาซานตาโครเช (ภาษาอิตาลี: Basilica di Santa Croce; ภาษาอังกฤษ: Basilica of the Holy Cross) เป็นวัดบาซิลิกาชั้นรองของนิกายโรมันคาทอลิกตั้งอยู่ที่เมืองฟลอเรนซ์ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี ที่ตั้งแต่เดิมเป็นที่ลุ่มนอกกำแพงเมืองฟลอเรนซ์ ภายในวัดเป็นที่เก็บศพคนสำคัญๆ ของอิตาลีเช่นไมเคิล แอนเจโล, กาลิเลโอ กาลิเลอี, และคนอื่นจึงเป็นที่รู้จักกันว่าเป็น “Pantheon of the Italian Glories” (จุดยอดของความเลิศของอิตาลี) วัดซานตาโครเชเป็นวัดฟรานซิสกันที่ใหญ่ที่สุดในโลก สิ่งที่เด่นของวัดคือชาเปลสิบหกชาเปลในจำนวนนั้นบางชาเปลเป็นจิตรกรรมฝาผนังโดยจอตโต ดี บอนโดเนและลูกศิษย์ และอนุสรณ์ผู้เสียชีวิต ตามตำนานกล่าวว่าวัดซานตาโครเชก่อตั้งโดยนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิเอง ตัววัดปัจจุบันสร้างแทนวัดเดิมโดยเริ่มการก่อสร้างเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1294 อาจจะโดยสถาปนิกอาร์นอลโฟ ดิ แคมบิโอ (Arnolfo di Cambio) โดยทุนทรัพย์จากครอบครัวผู้มั่งคั่งในฟลอเรนซ์ วัดได้รับการสถาปนาเมื่อปี ค.ศ. 1442 โดยสมเด็จพระสันตะปาปายูจีนที่ 4 ตัวสิ่งก่อสร้างสะท้อนให้เห็นความเรียบง่ายของลัทธิฟรานซิสกัน ผังเป็นกางเขนอียิปต์แบบตัว “T” (Tau cross) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของนักบุญฟรานซิส  ยาว 115 เมตรด้วยทางเดินกลางแยกจากทางเดินข้างด้วยแนวคอลัมน์แปดเหลี่ยม ทางด้านใต้เดิมเป็นคอนแวนต์ซึ่งยังมีตัวตึกหลงเหลืออยู่ ภายในคอนแวนต์เป็นชาเปลแพซซี (Cappella dei Pazzi) สร้างสำหรับใช้เป็นหอประชุมสงฆ์ ระหว่างปี ค.ศ. 1442 ถึงปี ค.ศ. 1446 และมาเสร็จเมื่อปีคริสต์ทศศตวรรษ 1470 ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี (ผู้เป็นผู้ออกแบบและสร้างมหาวิหารฟลอเรนซ์) มีส่วนในการออกแบบซึ่งรักษาความเรียบง่ายปราศจากการตกแต่ง ในปี ค.ศ. 1560 ทางวัดรื้อฉากกางเขนที่แยกระหว่างทางเดินกลางกับบริเวณสงฆ์ออกเพื่อให้สอดคล้องกับนโยบายการปฏิรูปศาสนาของนิกายโรมันคาทอลิก (Counter-Reformation) ภายในก่อสร้างใหม่โดยจอร์โจ วาซารี ซึ่งทำให้การตกแต่งเดิมเสียหายไปบ้างโดยเฉพาะแท่นบูชาเกือบทั้งหมดซึ่งแต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของฉาก หอระฆังสร้างในปี ค.ศ
การกีฬาแห่งประเทศไทย

การกีฬาแห่งประเทศไทย (อังกฤษ: Sports Authority of Thailand, ชื่อย่อ: กกท., SAT) เป็นหน่วยงานรัฐวิสาหกิจ สังกัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา เป็นองค์กรหลักที่ทำหน้าที่กำกับดูแลและส่งเสริมกีฬาในประเทศไทยทั้งหมดทุกชนิดกีฬา มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เลขที่ 286 ศูนย์กีฬาหัวหมาก ถนนรามคำแหง แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร การกีฬาแห่งประเทศไทย จัดตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติการกีฬาแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2528 ซึ่งประกาศเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ปีเดียวกัน โดยจัดตั้งขึ้นแทน องค์การส่งเสริมกีฬาแห่งประเทศไทย ซึ่งตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การส่งเสริมการกีฬาแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2507 ที่ประกาศเมื่อ 12 กันยายน ปีดังกล่าว และให้มีอำนาจหน้าที่ในการส่งเสริมกีฬาในประเทศไทย และควบคุมการดำเนินกิจการกีฬาในประเทศไทยให้กว้างขวางและมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น ตามนัยแห่งพระราชบัญญัติฯ ต่อมา พระราชบัญญัติการกีฬาแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2558 ประกาศใช้แทนพระราชบัญญัติฯ ฉบับปี พ.ศ. 2528 โดยให้มีผลบังคับ ตั้งแต่วันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2558 เป็นต้นไป อาศัยอำนาจ ตามพระราชบัญญัติการกีฬาแห่งประเทศไทย (ฉบับที่ 2) พ
บูมเมอแรง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้

บูมเมอแรง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อังกฤษ: Boomerang Southeast Asia) เป็นสถานีโทรทัศน์การ์ตูน มีรูปแบบมาจากบูมเมอแรง สหรัฐอเมริกา แพร่ภาพในประเทศไทย เวียดนาม ฮ่องกง อินโดนีเซีย มาเลเซีย สิงคโปร์ ฟิลิปินส์ ศรีลังกา และมัลดีฟส์ ภายใต้การบริหารของระบบแพร่สัญญาณเทอร์เนอร์ บริษัทในเครือของ ไทม์ วอร์เนอร์ ซึ่งมีสำนักงานศูนย์อยู่ที่ฮ่องกง เริ่มต้นออกอากาศเมื่อวันที่ 1 กันยายน 2548 - 30 พฤศจิกายน 2555 โดยมีช่อง ทูนามิเอเชีย มาแทนที่ บูมเมอแรง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นสถานีโทรทัศน์เครือข่ายของบูมเมอแรง มีต้นแบบมาจากบูมเมอแรง สหรัฐอเมริกา เป็นช่องการ์ตูนคลาสิกที่แยกออกมาจากช่อง การ์ตูนเน็ตเวิร์ค ออกอากาศในกลุ่มประเทศเขตเอเชีย โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ฮ่องกง และส่งสัญญาณผ่านดาวเทียม มายังประเทศต่างๆในภูมิภาค ในอดีต ช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์ก เคยฉายการ์ตูนคลาสิกในยุค 60 - 90 เหมือนที่ช่องบูมเมอแรงฉายในปัจจุบัน แต่ในปัจจุบัน การ์ตูนเน็ตเวิร์กได้นำการ์ตูนแอนิเมชั่นใหม่ ๆ เข้ามาฉาย จึงได้ตัดการ์ตูนคลาสิกเก่า ๆ ออก แต่การ์ตูนคลาสิกยังคงได้รับความนิยมจากผู้ชม จึงได้เพิ่มช่วง บูมเมอแรง เป็นช่วงพิเศษในช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์ก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 - พ.ศ. 2542 ซึ่งฉายการ์ตูนคลาสิกเก่า ๆ แต่เนื่องจากการ์ตูนนั้นมีมากมายหลายเรื่อง ไทม์ วอร์เนอร์ จึงเปิดช่องบูมเมอแรงเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2543 โดยนำช่วงพิเศษบูมเมอแรงในการ์ตูนเน็ตเวิร์กออกมาทำเป็นสถานีโทรทัศน์ช่องการ์ตูนช่องใหม่อย่างเต็มรูปแบบ
จักรพรรดิเจิ้งถ่ง

จักรพรรดิหมิงอิงจง (จีน: 明英宗; พินอิน: Míng yīngzōng; 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1427 – 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1464) มีพระนามเดิมว่า จู ฉีเจิ้น (จีนตัวย่อ: 朱祁镇; จีนตัวเต็ม: 朱祁鎮; พินอิน: Zhū Qízhèn) ทรงเป็นจักรพรรดิจีนแห่งราชวงศ์หมิง ทรงเสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติถึง 2 ครั้ง ในครั้งแรกระหว่าง ค.ศ. 1435 - 1449 ใช้พระนามรัชศกว่า เจิ้งถ่ง (正統) นับเป็นรัชกาลที่ 6 แห่งราชวงศ์หมิง และครั้งที่ 2 ระหว่าง ค.ศ. 1457 - 1464 ใช้พระนามรัชศกว่า เทียนชุ่น (天順) นับเป็นรัชกาลที่ 8 แห่งราชวงศ์หมิง นอกจากนี้ ยังนิยมเรียกขานตามพระอารามนามว่า อิงจง (英宗) จักรพรรดิหมิงอิงจงทรงเป็นพระราชโอรสในเซฺวียนเต๋อหวงตี้จู จานจี (宣德皇帝朱瞻基) กับจักรพรรดินีซุน (孫) มีพระนามเมื่อแรกเสด็จพระราชสมภพว่า "จู ฉีเจิ้น" และเมื่อเจริญพระชนมายุได้ 4 เดือน ทรงได้รับการสถาปนาเป็นหวงไท่จื่อ (皇太子) เมื่อเจริญพระชนมายุได้ 8 พรรษา จักรพรรดิหมิงอิงจงทรงเสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติต่อจากจักรพรรดิเซฺวียนเต๋อ ทรงใช้พระนามศักราชว่า "เจิ้งถ่ง" โดยมีเฉิงเซี่ยวเจาไท่หวงไท่โฮ่วเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ในรัชศกเจิ้งถ่งปีที่ 6 (ค.ศ. 1441) จักรพรรดิหมิงอิงจงทรงได้ว่าราชการด้วยพระองค์เอง เมื่อแรกครองราชสมบัตินั้น ราชวงศ์หมิงรุ่งเรืองถึงขีดสุดเพราะการปกครองอันชาญฉลาดในรัชกาลสมเด็จพระชนกนาถ แต่เพราะจักรพรรดิหมิงอิงจง ยังเป็นเพียงยุวกษัตริย์แวดล้อมไปด้วยขันทีพี่เลี้ยง และเมื่อเฉิงเซี่ยวเจาไท่หวงไท่โฮ่วเสด็จสวรคต ขันทีหวัง เจิ้น (王振) จึงเริ่มขึ้นสู่อำนาจ กาลต่อมาได้มีอิทธิพลต่อจักรพรรดิหมิงอิงจง ทำให้พระองค์อาศัยความคิดอ่านของขันทีเป็นหลักในการว่าราชกิจ ครั้น ค.ศ
โมแกเล-อึมแบมเบ

โมแกเล-อึมแบมเบ (อังกฤษ: Mokèlé-mbèmbé; ลิงกาลา: Mokɛle-mbɛmbe) เป็นชื่อเรียกของสัตว์ลึกลับขนาดใหญ่ที่พบในหนองน้ำหรือทะเลสาบของตอนกลางของทวีปแอฟริกา ได้แก่บริเวณลุ่มแม่น้ำคองโกของประเทศแคเมอรูน, สาธารณรัฐคองโก, สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก และแซมเบีย โมแกเล-อึมแบมเบมีรูปร่างคล้ายไดโนเสาร์จำพวกซอโรพอด เช่น แบรคิโอซอรัสหรือบรอนโตซอรัส โดยชื่อนี้เป็นภาษาลิงกาลามีความหมายว่า "ผู้เดียวที่หยุดการไหลของน้ำได้" โมแกเล-อึมแบมเบเป็นสัตว์ที่อยู่ในตำนานเล่าขานของชนเผ่าพื้นเมือง เช่น ปิกมี ว่าเป็นสัตว์ดุร้าย มักทำร้ายคนหรือสัตว์ที่เข้าใกล้ตัว โดยจะฆ่าให้ถึงตายแต่จะไม่กิน มีรายงานการพบเห็นอย่างเป็นทางการครั้งแรกใน ค.ศ. 1766 โดยบาทหลวงชาวฝรั่งเศสที่เข้าไปเผยแพร่ศาสนาในแคเมอรูนชื่อ ลีแว็ง บอนาว็องตูร์ ว่าพบเห็นรอยเท้าขนาด 3 ฟุต ที่มีนิ้วเท้า 3 นิ้ว ริมแม่น้ำ พร้อมกับเรื่องเล่าจากชาวพื้นเมือง จากนั้นก็มีรายงานการพบเห็นอีกครั้งต่อมาในปี ค.ศ. 1909 โดยพอล กราตซ์ ได้บันทึกว่าเขาพบโมแกเล-อึมแบมเบในขณะที่มันว่ายน้ำอยู่ในบึงอย่างสบายอารมณ์ใกล้กับทะเลสาบบังเวอูลูของประเทศแซมเบีย และเรียกชื่อมันว่า อึนซังกา (Nsanga) จากนั้นก็มีการอ้างว่าพบเห็นอีกหลายครั้ง โดยนักสำรวจหรือนักผจญภัยชาวตะวันตกในอีกหลายปีต่อมา จนกระทั่งในทศวรรษที่ 90 มีปฏิบัติการตามล่าอย่างจริงจังถึง 2 ครั้งใหญ่ รวมทั้งมีการบันทึกภาพได้ด้วยในระยะไกลโดยนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 1988 และพบสิ่งที่คล้ายรอยเท้า แต่ก็ยังไม่มีใครพบหลักฐานหรือสิ่งที่ยืนยันได้จะจะจริง ๆ แต่พอสรุปรูปร่างและขนาดของโมแกเล-อึมแบมเบได้ว่า มีความยาวลำตัว 5-10 เมตร คอยาว 1.6-3.3 เมตร หางยาว 1.6-3.3 เมตร มีผิวสีน้ำตาลแดง ไม่มีเกล็ด กินพืช 2 ชนิดเป็นอาหาร การพบเห็นครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ