nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
ตำรวจน้ำ

ตำรวจน้ำ หรือเรียกกันในชื่อ ตำรวจท่าเรือ ตำรวจอ่าว ตำรวจแม่น้ำ หรือ หน่วยบังคับใช้กฎหมายทางทะเล คือ ตำรวจที่ทำหน้าที่ดูแลรักษาความสงบเรียบร้อยบริเวณน่านน้ำ พื้นที่ปฏิบัติการอาจจะเป็นน่านน้ำทะเล ชายฝั่ง แม่น้ำ ปากแม่น้ำ ท่าเรือ ทะเลสาบ คลอง หรือพื้นที่ทางน้ำต่าง ๆ ตำรวจน้ำมีอำนาจหน้าที่ในการปฏิบัติงานในด้านการรักษาความปลอดภัยทางน้ำ บังคับใช้กฎหมายต่าง ๆ เกี่ยวกับการจราจรทางน้ำ การป้องกันและปราบปรามอาชญากรรมบนเรือ ในน่านน้ำและชายฝั่ง การค้นหาและกู้ภัย (ทั้งในฐานะหน่วยงานหลักที่ดูแลน่านน้ำและเป็นหน่วยเผชิญเหตุเบื้องต้นก่อนหน่วยที่มีความเชี่ยวชาญมาถึง) รวมถึงการอำนวยความสะดวกเจ้าหน้าที่ตำรวจหน่วยอื่น ๆ ในการเข้าถึงพื้นที่ที่ไม่สามารถเข้าถึงได้ทางบก แต่เข้าถึงทางน้ำได้ นอกจากนี้ ตำรวจน้ำอาจมีอำนาจหน้าที่รวมไปถึงการรักษาความมั่นคงตามแนวชาวฝั่ง การบังคับใช้กฎหมายด้านสิ่งแวดล้อมทางทะเลและชายฝั่ง การลาดตระเวนเพื่อตรวจคนเข้าเมืองและการลักลอบนำเข้าสินค้า การปฏิบัติการค้นหาใต้น้ำ (แม้หน่วยตำรวจหลายแห่งจะมีหน่วยประดาน้ำโดยเฉพาะอยู่แล้ว) โดยประสานงานกับหน่วยงานอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องในการปฏิบัติหน้าที่ ยุทโธปกรณ์และเครื่องมือของตำรวจน้ำอาจจะประกอบไปด้วยเรือยางขนาดเล็ก ไปจนถึงเรือเดินทะเลขนาดใหญ่ แต่ส่วนใหญ่ตำรวจน้ำจะใช้เรือยนต์ขนาดเล็ก ขนาดกลาง ที่มีความเร็วสูง ซึ่งในบางพื้นที่จะมีการติดตั้งอุปกรณ์ฉีดน้ำดับเพลิงเข้าไปบนดาดฟ้าเรือด้วย ซึ่งเจ้าหน้าที่ตำรวจน้ำจะได้รับการฝึกฝนให้สามารถปฏิบัติภารกิจช่วยเหลือทางน้ำต่าง ๆ รวมไปถึงการปฐมพยาบาลเบื้องต้น การผจญเพลิง ในแต่ละประเทศ มีการจัดหน่วยตำรวจน้ำที่แตกต่างกันทั้งความรับผิดชอบและอำนาจหน้าที่ อาทิ
สถาบันดนตรีกัลยาณิวัฒนา

สถาบันดนตรีกัลยาณิวัฒนา (อังกฤษ: Princess Galyani Vadhana Institute of Music; อักษรย่อ: สกว./PGVIM) เป็น สถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 โดยมีเจตนารมณ์ที่จะเทิดพระเกียรติและสืบสานพระปณิธานของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ในการที่จะพัฒนาบุคลากรที่มีความสามารถพิเศษทางดนตรีคลาสสิกให้มีมาตรฐานในระดับสากล รวมทั้งส่งเสริมความรู้ความเข้าใจอันดีเกี่ยวกับดนตรีคลาสสิกสู่สาธารณชน โดยการเป็นตัวหลักสำคัญในการเผยแพร่ความรู้และประสบการณ์ด้านดนตรีคลาสสิกให้กับสังคมไทย ปัจจุบัน สถาบันดนตรีกัลยาณิวัฒนา จัดการเรียนการสอนในรูปแบบ conservatory (สถาบันอุดมศึกษาด้านดนตรีที่ไม่สังกัดมหาวิทยาลัย) โดยมีสำนักวิชาดุริยางคศาสตร์ รับผิดชอบด้านหลักสูตรและการจัดการเรียนการสอน แบ่งออกเป็น หลักสูตรระยะสั้น และหลักสูตรระดับปริญญา และสำนักงานสถาบัน รับผิดชอบด้านสนับสนุนการจัดการเรียนการสอนและภารกิจของสถาบันในด้านอื่นๆ สถาบันดนตรีกัลยาณิวัฒนา เกิดจากความร่วมมือของ คณะดุริยางคศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร และ กระทรวงวัฒนธรรม ที่ร่วมกันจัดทำโครงการจัดตั้งสถาบันดนตรีในรูปแบบ Conservatory เพื่อเฉลิมพระเกียรติในมงคลวโรกาสที่ สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ทรงเจริญพระชนมายุ 84 พรรษา วันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ด้วยสำนึกในพระกรุณาธิคุณที่ทรงบำเพ็ญพระกรณียกิจน้อยใหญ่เพื่อชาวไทยตลอดมา รวมทั้งเพื่อสนองพระปณิธานที่จะพัฒนาดนตรีคลาสสิกในประเทศไทยให้ก้าวหน้าทัดเทียมนานาชาติ เมื่อ ศาสตราจารย์เกียรติคุณ คุณหญิงไขศรี ศรีอรุณ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ในเวลานั้น และคณบดี คณะดุริยางคศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร กราบทูลให้ทรงทราบ สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ก็ได้มีพระกรุณาธิคุณพระราชทานชื่อสถาบันว่า "สถาบันดนตรีกัลยาณิวัฒนา" ตามมาตรา 6 พระราชบัญญัติสถาบันดนตรีกัลยาณิวัฒนา พ.ศ. 2555 ได้กำหนดให้สถาบันฯ เป็นสถานศึกษาทางวิชาการและวิชาชีพชั้นสูง มีวัตถุประสงค์ให้การศึกษา ส่งเสริม และพัฒนาวิชาการและวิชาชีพชั้นสูงในทางดนตรีและศาสตร์อื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง ทำการสอน ทำการวิจัย ให้บริการทางวิชาการแก่สังคมและทะนุบำรุงศิลปะและวัฒนธรรมนั้น เพื่อประโยชน์ต่อการพัฒนาชุมชน สังคม และประเทศชาติ และเพื่อให้เป็นการสอดคล้องกับพระปณิธานและบทบาทหน้าที่ตามพระราชบัญญัติ สถาบันฯ จึงได้กำหนดพันธกิจที่จะ ตราสัญลักษณ์ของสถาบันดนตรีกัลยาณิวัฒนาเป็นรูปทรงลายใบเทศ ภายในประกอบด้วยตัวอักษรย่อ "สกว" ประกอบกับกุญแจซอลอยู่ภายใน สีประจำสถาบันคือ สีฟ้าเทอร์คอยส์ "การศึกษาด้านศิลปศาสตร์นั้น เป็นการฝึกฝนพัฒนาให้เกิดความดีงามเป็นเลิศทางปัญญาและศีลธรรม จึงเป็นวิชาที่สำคัญที่ยกระดับจิตใจ และสติปัญญาให้สูงขึ้น" ระดับปริญญาตรี หลักสูตรดุริยางคศาสตรบัณฑิต (ดศ.บ.) (Bachelor of Music, B.M.) (หลักสูตร 4 ปี) ระดับปริญญาโท หลักสูตรดุริยางคศาสตรมหาบัณฑิต (ดศ
สิทธิมนุษยชนในประเทศไทย

แพทองธาร ชินวัตร ภูมิธรรม เวชยชัย (พท.) สุริยะ จึงรุ่งเรืองกิจ (พท.) อนุทิน ชาญวีรกูล (ภจท.) พีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค (รทสช.)พิชัย ชุณหวชิร (พท.) ประเสริฐ จันทรรวงทอง (พท.) คณะรัฐมนตรี คณะที่ 64 วันมูหะมัดนอร์ มะทา มงคล สุระสัจจะ มงคล สุระสัจจะ พลเอก เกรียงไกร ศรีรักษ์บุญส่ง น้อยโสภณ วันมูหะมัดนอร์ มะทา พิเชษฐ์ เชื้อเมืองพานภราดร ปริศนานันทกุล ณัฐพงษ์ เรืองปัญญาวุฒิ ประธานศาล (รายชื่อ) : ชนากานต์ ธีรเวชพลกุล ประธานศาล : ประสิทธิ์ศักดิ์ มีลาภ ประธานศาล : นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ ชายแดน : กัมพูชา ลาว พม่า มาเลเซีย (ทางทะเล : อินเดีย อินโดนีเซีย เวียดนาม) ความช่วยเหลือจากต่างประเทศ สิทธิมนุษยชนในประเทศไทยเป็นปัญหาที่ถกเถียงกันมาอย่างยาวนาน โดยเป็นหนึ่งในกลุ่มประเทศแรกที่ลงนามปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนของสหประชาชาติใน ค.ศ. 1948 และดูเหมือนมีความมุ่งมั่นที่จะรักษาข้อกำหนด อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติ ผู้มีอำนาจมักละเมิดสิทธิมนุษยชนของชาติไทยด้วยการลอยนวลพ้นผิด ตั้งแต่ ค.ศ. 1977 ถึง 1988 แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล (AI) รายงานว่ามีการกลบเกลื่อนคดีฉาวโฉ่เกี่ยวกับการกักขังตามอำเภอใจมากกว่าหนึ่งพันราย การบังคับบุคคลให้สูญหาย 50 ครั้ง และการทรมานและการวิสามัญฆาตกรรมอย่างน้อย 100 ครั้ง นับตั้งแต่ปีนั้น ทาง AI แสดงให้เห็นว่าแทบไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลย และสถิติสิทธิมนุษยชนของไทยโดยรวมยังคงเป็นปัญหา:358-361 รายงานฮิวแมนไรท์วอทช์ใน ค.ศ
เกาะบูเว

เกาะบูเว (อังกฤษ: Bouvet Island /ˈbuːveɪ/; นอร์เวย์: Bouvetøya [bʉˈvèːœʏɑ] บูเวเอยยา) เป็นเกาะภูเขาไฟกึ่งแอนตาร์กติกและเขตสงวนธรรมชาติที่ไม่มีผู้อยู่อาศัย ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติก ทางใต้สุดของเทือกเขากลางสมุทรแอตแลนติก เกาะบูเวเป็นดินแดนในภาวะพึ่งพิงของประเทศนอร์เวย์ ตามด้วยเกาะปีเตอร์ที่ 1 และควีนม็อดแลนด์ กลายเป็นส่วนหนึ่งของสามเขตสังกัดของนอร์เวย์ และเป็นเขตสังกัดเดียวที่อยู่นอกเหนือภูมิภาคในระบบสนธิสัญญาแอนตาร์กติก เกาะบูเวเป็นเกาะห่างไกลที่สุดในโลก เพราะที่ตั้งอยู่ห่างจากแผ่นดินใหญ่คือชายฝั่งพรินเซสอัสตริดของควีนม็อดแลนด์ 1,700 กิโลเมตรทางทิศเหนือ และแผ่นดินใหญ่ที่มีผู้อยู่อาศัยคือแหลมอะกะลัสของประเทศแอฟริกาใต้ 2,200 กิโลเมตรทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ เกาะบูเวมีพื้นที่ทั้งหมด 49 ตารางกิโลเมตร ร้อยละ 93 ของพื้นที่ปกคลุมด้วยธารน้ำแข็ง ศูนย์กลางเป็นปล่องภูเขาไฟรูปโล่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง และจุดสูงสุดอยู่บนยอดเขาโอลาฟ (Olavtoppen) ด้วยความสูง 780 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ชายฝั่งรายล้อมด้วยเกาะโขดหินบางส่วนและเกาะขนาดเล็กกว่าแห่งหนึ่งคือเกาะลาร์ส (Larsøya) ที่ขึ้นฝั่งอย่างง่ายเพียงแห่งเดียวอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือชื่อนีเรยซา (Nyrøysa) สัตว์มีกระดูกสันหลังที่อาศัยอยู่บนเกาะบูเวนั้นมีเพียงแค่นกทะเลและแมวน้ำ นักสำรวจชาวฝรั่งเศส ฌ็อง-บาติสต์ ชาร์ล บูเว เดอ โลซีเย พบเกาะบูเวเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1739 โดยเขาระบุพิกัดของเกาะคลาดเคลื่อน ทำให้นักสำรวจคนอื่นไม่พบเกาะจนกระทั่งการเดินทางของเจมส์ ลินด์ซีย์ และทอมัส ฮอปเปอร์ ใน ค.ศ. 1808 เบนจามิน มอร์เรล ใน ค.ศ. 1822 ผู้สามารถขึ้นฝั่งได้เป็นครั้งแรกตามบันทึกของเขาซึ่งเป็นข้อสงสัยจากนักวิชาการ และจอร์จ นอร์ริส ใน ค.ศ. 1825 ผู้อ้างสิทธิเหนือเกาะเป็นของสหราชอาณาจักร และพบเกาะทอมป์สันตั้งอยู่ใกล้เคียง ซึ่งภายหลังถูกเผยว่าเป็นเกาะที่ไม่มีอยู่จริง พวกเขาต่างบันทึกพิกัดของเกาะแตกต่างกัน จนถึงการเดินทางวัลดีวีอาของนักชีววิทยาทางทะเลชาวเยอรมัน คาร์ล คุน ใน ค.ศ. 1898 ได้ระบุพิกัดของเกาะอย่างแม่นยำ คณะเดินทางนอร์วีเจียครั้งที่หนึ่งอยู่อาศัยระยะยาวบนเกาะครั้งแรกใน ค.ศ
สปิตส์เบอร์เกน

สปิตส์บาร์เกิน (นอร์เวย์: Spitsbergen) หรือเดิมชื่อ เว็สต์สปิตส์บาร์เกิน (Vest Spitsbergen, Vestspitsbergen) เป็นเกาะใหญ่ที่สุดและเกาะเดียวที่มีคนอาศัยอยู่ในหมู่เกาะสฟาลบาร์ ประเทศนอร์เวย์ ตั้งอยู่ทางตะวันตกสุดของหมู่เกาะ ติดกับมหาสมุทรอาร์กติก ทะเลนอร์วีเจียน และทะเลกรีนแลนด์ เกาะมีพื้นที่ 39,044 ตารางกิโลเมตร (15,075 ตารางไมล์) เป็นเกาะใหญ่ที่สุดของนอร์เวย์ และใหญ่เป็นอันดับ 36 ของโลก เกาะนี้เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่พวกไวกิง แต่ได้รับการค้นพบในสมัยใหม่โดยวิลเลิม บาเรินตส์ นักเดินเรือชาวดัตช์ ใน ค.ศ. 1596 เกิดข้อพิพาทของชาติต่าง ๆ ในยุโรปหลายชาติเกี่ยวกับผลประโยชน์ของสิทธิการล่าปลาวาฬในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และสิทธิการทำเหมืองแร่ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 ก่อนที่นอร์เวย์จะได้เข้าครอบครองอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1925 บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เบรากรุซ

เบรากรุซ (สเปน: Veracruz) หรือชื่อทางการ เอรอยกาเบรากรุซ (Heroica Veracruz) เป็นเมืองท่าที่สำคัญและเทศบาลบริเวณอ่าวเม็กซิโกในรัฐเบรากรุซ ประเทศเม็กซิโก เมืองตั้งอยู่ตอนกลางของรัฐ เป็นหนึ่งในเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของรัฐ เมืองนี้เป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดและใหญ่ที่สุด และเป็นเมืองท่าทางประวัติศาสตร์ที่โดดเด่นที่สุดตั้งแต่ยุคล่าอาณานิคม นักสำรวจชาวสเปนชื่อ เอร์นัน กอร์เตส เดินทางถึงเม็กซิโกในปี ค.ศ. 1519 ได้เริ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐาน เขาตั้งชื่อเมืองว่า บิยาริกาเดลาเบรากรุซ (Villa Rica de la Vera Cruz) เป็นเมืองที่สเปนตั้งถิ่นฐานเมืองแรกในแผ่นดินอเมริกา ในยุคล่าอาณานิคม มีการค้ารุ่งเรือง ในเวลานั้นร่ำรวยมากกว่าเมืองหลวงของประเทศ เม็กซิโกซิตี เสียอีก ในศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 มีการยึดครองเมืองจากฝรั่งเศสและสหรัฐอเมริกา การยึดครองครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1914 ปัจจุบันเมืองเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจ มีการผลิตเครื่องยนต์ ส่งออกและนำเข้าสินค้า โดยเฉพาะเกี่ยวกับอุตสาหกรรมรถยนต์ บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ไอนด์โฮเวน

ไอนด์โฮเฟิน (ดัตช์: Eindhoven) เป็นเทศบาลและเมืองในจังหวัดนอร์ทบราบรันต์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 5 ของประเทศและใหญ่ที่สุดในจังหวัดนอร์ทบราบันต์ เดิมทีตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำ ดมเมล (Dommel) และแม่น้ำเคนเดอร์ (Gender) ปัจจุบัน มีประชากร 231,469 คน (ค.ศ. 2019) แต่หากรวมเมืองข้างๆทั้งมหานครแล้วจะมีประชากรรวม 419,045 คน ชื่อของไอนด์โฮเฟิน อาจมาจากการผสมคำระหว่างคำว่า ไอนด์ (eind) ที่หมายถึงจุดสิ้นสุด และ โฮฟ (hove) ที่เป็นหน่วยวัดพื้นที่ขนาดราวๆ 14 เฮกเตอร์ ไอนด์เป็นคำที่มักใช้นำหน้าสถานที่และถนนต่างๆ ส่วนโฮฟเป็นหน่วยวัดพื้นที่ที่ได้รับความนิยมในสมัยโบราณโดยมักหมายถึงขนาดพื้นที่ที่เจ้าของที่ดินปล่อยเช่าให้กับบุคคลอื่น เช่นชาวนา และเป็นหน่วยที่ใช้กันมากในแถบเมืองโบราณที่ชื่อ วูนเซล (Woensel) ดังนั้น ชื่อเมืองไอนด์โฮเฟิน น่าจะหมายถึง พื้นที่โฮฟสุดท้ายของเมืองวูนเซล นั่นเอง บันทึกทางประวัติศาสตร์ชี้ว่าไอนด์โฮเฟินมีจุดเริ่มต้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1232 เมื่อ ดยุค เฮนดริค ที่ 1 แห่งบราบันต์ยกฐานะไอนด์โฮเฟินขึ้นเป็นเมือง ซึ่งในขณะนั้นเป็นเพียงแค่หมู่บ้านเล็กๆที่เป็นจุดบรรจบกันของแม่น้ำดมเมลและแม่น้ำเคนเดอร์ มีบ้านเรือนเพียง 170 หลังที่อยู่หลังกำแพงเมือง หลังจากยกระดับเป็นเมืองแล้ว เมืองสามารถมีตลาดนัดรายสัปดาห์ได้ ดึงดูดให้ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงเดินทางมายังไอนด์โฮเฟินเพื่อซื้อขายสินค้า กลายเป็นจุดส่งผ่านสินค้าที่สำคัญ ที่เชื่อมระหว่างแผ่นดินฮอลแลนด์และเมืองลีแอจ (ในเบลเยียม ปัจจุบัน) ราวปี ค.ศ. 1388 ได้มีการสร้างกำแพงเมืองที่แข็งแรงขึ้นมาอีกชั้น แต่ไม่รอดพ้นกับการถูกปล้นและเผาเมืองในปี ค.ศ. 1486 ไอนด์โฮเฟินได้รับการบูรณะซ่อมแซมขึ้นมาใหม่ แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1502 โดยมีกำแพงเมืองที่แข็งแรงขึ้น และปราสาทใหม่ แต่กลับถูกโจมตีอีกครั้งในปี ค.ศ
วียู

วียู (อังกฤษ: Wii U) เป็นเครื่องเล่นวิดีโอเกมจากนินเท็นโด ที่สืบต่อจากเครื่องคอนโซลวี โดยอออกจำหน่ายในวันที่ 18 พฤศจิกายนค.ศ. 2012 ในทวีปอเมริกาเหนือ, วันที่ 30 พฤศจิกายนค.ศ. 2012 ในทวีปยุโรปและออสเตรเลีย และประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 8 ธันวาคมค.ศ. 2012, วียูนับเป็นเครื่องเล่นวิดีโอเกมยุคที่แปดเครื่องแรก และแข่งกับเครื่องเอกซ์บอกซ์วันของไมโครซอฟท์และเพลย์สเตชัน 4ของโซนี่ วียูเป็นเครื่องเล่นเกมนินเทนโดเครื่องแรกที่รองรับระบบกราฟิกความละเอียดสูง ตัวควบคุมหลักของระบบคือ Wii U GamePad ซึ่งมีหน้าจอสัมผัสฝังตัว, ปุ่มทิศทาง, แท่งอนาล็อก และปุ่มแอ็คชั่น หน้าจอสามารถใช้เป็นส่วนเสริมของจอแสดงผลหลักหรือในเกมที่รองรับเพื่อเล่นเกมโดยตรงบน GamePad และสามารถใช้ Wii U Pro Controller แทนตัวเลือกแบบดั้งเดิมได้มากกว่าเดิม ซอฟต์แวร์และอุปกรณ์เสริมเครื่องวีทุกชนิดนั้นสามารถใช้งานได้กับเครื่องวียู ตัวแกมสามารถรองรับการรวมกันของตัวควบคุม, Wii Remote, Nunchuk, Balance Board หรือ Classic Controller ของนินเทนโดหรือ Wii U Pro Controller ฟังก์ชันออนไลน์มีศูนย์กลางทั่งแพลตฟอร์มนินเท็นโด เน็ตเวิร์กและ Miiverse ซึ่งเป็นบริการเครือข่ายสังคมออนไลน์ที่ให้ผู้ใช้สามารถแบ่งปันเนื้อหาในชุมชนเฉพาะเกม วียูได้รับเสียงวิจารณ์ไปในทางแง่บวกจากนักวิจารณ์ซึ่งรวมถึงการยกย่อง GamePad คอนโทรลเลอร์ที่เป็นนวัตกรรมใหม่ การปรับปรุงการทำงานออนไลน์ผ่านเครื่องวี ซอฟต์แวร์และอุปกรณ์เสริมเครื่องวีที่สามารถใช้งานได้บนวียู อย่างไรก็ตามวียูก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์เช่นกันเกี่ยวกับอายุการใช้งานแบตเตอรี่ที่สั้นของตัวควบคุมเกมและปัญหาเกี่ยวกับส่วนต่อประสานกับผู้ใช้และฟังก์ชันการใช้งาน วียูพบกับการยอมรับของผู้บริโภคที่ชะลอตัวโดยมียอดขายต่ำซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นกลุ่มที่อ่อนแอของเกมเปิดตัว การสนับสนุนจากค่ายเกมบุคคลที่สามที่จำกัด และการตลาดที่ไม่ดี วียูยุติการวางจำหน่ายและเลิกผลิตเครื่องเล่นวียูทั่วโลกในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2017 โดยยอดจำหน่ายทั่วโลกอยู่ที่ 13.56 ล้านเครื่อง และเกมสุดท้ายของวียูคือเกม เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา บรีทออฟเดอะไวลด์ และวันที่ 3 มีนาคม 2017 นินเทนโดได้เปิดตัวนินเท็นโด สวิตช์ ซึ่งยังคงรักษาไว้ซึ่งแนวคิดที่ได้รับการแนะนำให้รู้จักกับวียูเป็นครั้งแรก วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Wii U บทความวิดีโอเกมหรือเกมคอมพิวเตอร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ศาสนาในประเทศกัมพูชา

ศาสนาในประเทศกัมพูชา (2013 World Factbook) ศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติของประเทศกัมพูชา โดยประมาณ 98% ของประชากรนับถือพุทธเถรวาท รองลงมาคืออิสลาม, คริสต์ และวิญญาณนิยม รายงานจาก The World Factbook ใน ค.ศ. 2013 97.9% ของประชากรนับถือศาสนาพุทธ, 1.1% เป็นมุสลิม, 0.5% เป็นชาวคริสต์ และอื่น ๆ 0.6% รายงานจากสำนักวิจัยพิวใน ค.ศ. 2010 96.9% ของประชากรนับถือศาสนาพุทธ, 2.0% เป็นมุสลิม, 0.4% เป็นชาวคริสต์ และ 0
พระบรมวงศานุวงศ์แห่งสวีเดน

พระบรมวงศานุวงศ์แห่งสวีเดน ถือกำเนิดขึ้นในปี ค.ศ. 1818 ซึ่งพระบรมวงศานุวงศ์ดังกล่าวเป็นสมาชิกของราชวงศ์เบอร์นาดอตต์ ซึ่งมีความสัมพันธ์กับองค์พระมหากษัตริย์ บ้างก็ดำรงพระอิสริยยศ บ้างก็มาจากการสมรสเข้ามาเป็นสมาชิกของราชวงศ์ และบ้างก็ไม่มีพระอิสริยยศแต่เป็นพระประยูรญาติสนิท ก่อนปี ค.ศ. 1818 พระบรมวงศานุวงศ์ของสวีเดนจะมาจากราชวงศ์ฮ็อลชไตน์-กอตทอร์ป ซึ่งเป็นสาขาของราชวงศ์โอลเดนบวร์ก ซึ่งปกครองสวีเดนช่วงปี ค.ศ. 1457 ถึงปี 1521 และจากปี ค.ศ. 1751 จนลุในปี 1818 ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์คนสุดท้าย คือ เจ้าชายกุสตาฟแห่งวาซา ส่วนพระบรมวงศานุวงศ์สายปัจจุบัน คือ ราชวงศ์เบอร์นาดอตต์ อันสืบเชื้อสายมาแต่กษัตริย์คาร์ลที่ 14 จอห์นแห่งสวีเดนและนอร์เวย์ กับเดซีเร คลารี ซึ่งมีบรรพบุรุษมาจากประเทศฝรั่งเศส สมาชกของพระราชวงศ์สวีเดน แบ่งเป็นสามกลุ่มคือ พระบรมวงศานุวงศ์ (Royal House) พระอนุวงศ์ และพระญาติวงศ์ (ซึ่งบางส่วนสูญเสียสถานะการเป็นเจ้า; Royal Family) ดังนี้ * พระบรมวงศานุวงศ์ ** พระอนุวงศ์และพระญาติวงศ์ บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
ทีวีไฟว์ (ฟิลิปปินส์)

ทีวีไฟว์ เน็ตเวิร์ค อินคอร์ปอเรทเต็ด (อังกฤษ: TV5 Network, Inc.) ชื่อทางการค้า ทีวีไฟว์ (TV5) เป็นบริษัทสื่อของฟิลิปปินส์ที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองมันดาลูยอง โดยมีสตูดิโออื่นตั้งอยู่ที่เมืองโโนวาลิเชส เกซอนซิตี ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2503 โดยชิโน โรเซส ทีวีไฟว์เป็นเจ้าของโดยมีเดียเควสต์โฮลดิงส์ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของพีแอลดีที เป็นบริษัทสื่อที่ใหญ่เป็นอันดับสามในฟิลิปปินส์ รองจากเอบีเอส-ซีบีเอ็น และจีเอ็มเอ เน็ตเวิร์ค
พระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล

พระบรมราชวังในราชอาณาจักรกัมพูชา (เขมร: ព្រះបរមរាជវាំងនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា พฺระบรมราชวำงไนพฺระราชาณาจกฺรกมฺพุชา) หรือ พระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล (เขมร: ព្រះបរមរាជវាំងចតុមុខសិរីមង្គល พฺระบรมราชวำงจตุมุขสิรีมงฺคล) เป็นพระราชวังที่ตั้งอยู่ในกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา เป็นกลุ่มอาคารพระราชมนเทียรของพระมหากษัตริย์กัมพูชา พระเจ้าแผ่นดินกัมพูชาเสด็จประทับที่นี้นับแต่แรกสร้างใน ค.ศ. 1866 และเสด็จไปประทับที่อื่นเมื่อบ้านเมืองวุ่นวายเพราะเขมรแดงเรืองอำนาจ ชาวไทยมักเรียกพระราชวังแห่งนี้ว่า "พระราชวังเขมรินทร์" ทั้ง ๆ ที่ชื่อ "เขมรินทร์" (เขมร: ខេមរិន្រ្ត เขมรินฺตรฺ) เป็นเพียงพระที่นั่งองค์หนึ่งในพระบรมราชวังจตุมุขเท่านั้น พระบรมราชวังนี้สร้างขึ้นหลังจากที่พระบาทสมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์ ทรงย้ายเมืองหลวงจากกรุงอุดง มายังกรุงพนมเปญ ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 พระราชวังแห่งนี้ตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกของลำน้ำของแม่น้ำ 4 สายที่ไหลมาบรรจบกัน อันได้แก่ แม่น้ำที่ไหลจากโตนเลสาบและโตนเลบาสัก ไหลรวมกับแม่น้ำโขงที่แบ่งเป็น แม่น้ำโขงเหนือและแม่น้ำโขงใต้ จึงเรียกว่า “จตุมุข” (ចតុមុខ) ที่สื่อถึง พระพรหม ผู้มี 4 หน้า พระราชวังยังหันหน้าไปทางทิศตะวันออก มีอาคารที่แตกต่างกัน และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่นิยมในปัจจุบัน สถานที่ส่วนใหญ่ภายในเขตพระราชวังเปิดให้เข้าชมได้ ยกเว้นเขตหวงห้ามบางเขต เช่น เขตพระราชฐานที่ประทับ เป็นต้น หลังจากสมัยอุดง กัมพูชากลายเป็นรัฐในอารักขาของฝรั่งเศส เมื่อ พ.ศ. 2406 จึงได้มีการย้ายเมืองหลวงจากอุดงมีชัยกลับมายังพนมเปญและสร้างพระราชวังหลวงขึ้นในช่วงนี้ ในช่วงเวลาที่พระบาทสมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์ทรงทำสนธิสัญญาให้กัมพูชาอยู่ในความคุ้มครองของฝรั่งเศส พ.ศ. 2406 เมืองหลวงของกัมพูชา คือ เมืองอุดงมีชัย อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของพนมเปญราว 45 กิโลเมตร ช่วงต้นปีนี้ พระราชวังชั่วคราวที่สร้างจากไม้ได้สร้างขึ้นที่ทางเหนือของพนมเปญ ส่วนพระราชวังหลวงในช่วงแรกที่สร้างขึ้นออกแบบโดยสถาปนิกชาวเขมร คือ นักออกญาเทพนิมิต (มัก) และก่อสร้างโดยฝรั่งเศสแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2409 สมเด็จพระนโรดมจึงทรงย้ายราชสำนักจากอุดงมีชัย มายังพระราชวังหลวงแห่งใหม่ที่พนมเปญ ในช่วงแรกของการก่อสร้างพระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล สมเด็จพระนโรดมทรงประทับในพระตำหนักไม้แบบเขมรชั่วคราวทางเหนือของวัดอุณาโลมเล็กน้อย ขณะกำลังสร้างพระบรมราชวังถาวร พระบรมราชวังเป็นบริเวณที่ประกอบด้วยอาคารหลายแห่งแยกจากกัน โดยอาคารที่สำคัญที่สุดคือ พระที่นั่ง พระที่นั่งส่วนตัวขององค์พระมหากษัตริย์ (มี 2 หลัง แห่งหนึ่งอยู่ทางทิศเหนือของพระที่นั่ง และอีกแห่งอยู่ทางใต้) ชุดของ ศาลาแบบดั้งเดิมหรือศาลาเปิดโล่ง (ใช้เป็นที่เต้นรำและที่จัดเลี้ยง) และศาลานโปเลียน ทั้งหมดนี้อยู่ทางทิศตะวันออกหรือลานสาธารณะ ลานด้านตะวันตกมีไว้สำหรับสตรีของกษัตริย์ ซึ่งชาวฝรั่งเศสเรียกว่าพระสนมในพระมหากษัตริย์ ในเวลาต่อมา ได้มีการก่อสร้างหรือรื้อถอนสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ เพิ่มเติมในพระราชวังนี้ รวมถึงพระที่นั่งจันทฉายา และพระที่นั่งเทวาวินิจฉัย (ท้องพระโรง) องค์เดิม กำแพงพระราชวังถูกสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2416 สิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ที่สร้างในช่วงนี้ มีสถาปัตยกรรมแบบสยามเป็นหลัก และได้รับอิทธิพลจากยุโรป (สถาปัตยกรรมเขมรช่วงนี้ได้รับอิทธิพลจากสยาม) หนึ่งในอาคารที่เป็นเอกลักษณ์และยังอยู่มาถึงปัจจุบัน คือ พลับพลานโปเลียน ซึ่งเป็นของขวัญจากฝรั่งเศส ในปี พ.ศ
พายุไต้ฝุ่นบบพา

พายุไต้ฝุ่นบบพา (อักษรโรมัน: Bopha)[nb 1] หรือที่ในประเทศฟิลิปปินส์เรียกว่า พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นปาโบล (ตากาล็อก: Pablo)[nb 2] เป็นพายุหมุนเขตร้อนที่ก่อตัวขึ้นอย่างผิดปกติใกล้กับเส้นศูนย์สูตร จัดเป็นพายุไต้ฝุ่นที่รุนแรงที่สุดที่เคยโจมตีภาคใต้ของฟิลิปปินส์ในบริเวณเกาะมินดาเนาโดยมีความแรงในระดับ 5 ซูเปอร์ไต้ฝุ่น มีความเร็วลม 160 mph (260 km/h) พายุไต้ฝุ่นโบเป็นพายุที่เกิดค่อนไปทางใต้สุดเป็นอันดับสอง และเป็นซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 โดยเกิดที่ละติจูด 7.4° N เมื่อ 3 ธันวาคม โดยมีเฉพาะซูเปอร์ไต้ฝุ่นหลุยส์ใน พ.ศ. 2507 ที่เป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 5 ที่เกิดใกล้กับเส้นศูนย์สูตร ที่ 7.3° N หลังจากที่โจมตีปาเลา โดยได้ทำลายบ้านเรือน ตัดขาดการสื่อสาร กระแสไฟฟ้าขัดข้อง และถอนรากถอนโคนต้นไม้ พายุไต้ฝุ่นโบพาได้ขึ้นสู่แผ่นดินที่เกาะมินดาเนาที่เคยถูกทำลายด้วย พายุโซนร้อนวาชิเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2554 พายุได้สร้างความเสียหายให้กับเกาะมินดาเนาอย่างมาก ผู้คนไร้ที่อยู่อาศัย และเสียชีวิตจำนวนมาก หลังจากโจมตี จังหวัดดาเวาตะวันออก และ หุบเขาโกมโปสเตลา พายุไต้ฝุ่นโบพาได้ข้ามทางใต้และตอนกลางของเกาะมินดาเนา พายุได้เคลื่อนสู่ทะเลจีนใต้ ทางตะวันตกของเกาะปาลาวัน นักอุตุนิยมวิทยาของรัฐคาดการณ์ว่าพายุนี้จะเข้าสู่ เวียดนาม หรือจีนตอนใต้ เมื่อพายุโบพาก่อตัวขึ้น National Weather Service (NWS) ในกวมได้ประกาศเตือนภัยสำหรับสหพันธรัฐไมโครนีเชีย ที่เกาะนุกุโอโรและลุกุนอร์  และได้เพิ่มระดับการเตือนในวันที่ 26 พฤศจิกายน โดยได้รวมโลซับและคุกลากูนด้วย เมื่อพายุโบพาเคลื่อนไปทางตะวันตก ได้มีการประกาศให้จับตาในโปลูวัต และซาตาวัล ทั้งสองแห่งได้ยกระดับเป็นการเตือนภัย และการจับตาไต้ฝุ่นได้ถูกประกาศเพิ่มในโวเลไอ Palau National Emergency Management Office (NEMO) ได้ออกประกาศเมื่อ 29 พฤศจิกายน ให้ประชาชนเตรียมรับมือกัยสถานการณ์ฉุกเฉินโดยเฉพาะอาหารและน้ำสำหรับสามวัน วิทยุเคลื่อนที่พร้อมแบตเตอรี ไฟฉายและชุดปฐมพยาบาล และออกจากสถานที่ที่ไม่ปลอดภัยเมื่อเกิดพายุ เติมน้ำมันเชื้อเพลิงสำหรับพาหนะให้พร้อม ในวันที่ 30 พฤศจิกายนเจ้าหน้าที่ของปาเลาได้เตรียมพร้อมสำหรับพายุไต้ฝุ่นระดับสาม ที่คาดว่าจะขึ้นฝั่งเมื่อ 2 ธันวาคม เมื่อพายุโบพาผ่านทางใต้ของเกาะ เกิดไฟฟ้าดับทั่วเกาะ เครือข่ายการสื่อสารหยุดชะงัก และเกิดความเสียหายในบริเวณที่พายุผ่าน ในโกรอร์เกิดต้นไม้โค่นล้มและไฟฟ้าดับ ด้านนอกของโกรอร์ หมู่บ้านตามแนวชายฝั่งได้รับผลกระทบจากลมแรงและฝน ทำให้เกิดน้ำท่วม ฝนตกหนักจนเกิดน้ำท่วมในปาเลลิวและบ้านในบาเบลดาโอบถูกทำลาย พายุไต้ฝุ่นโบพา ซึ่งพัดเข้าชายฝั่งประเทศฟิลิปปินส์ สภาการจัดการและบรรเทาความเสียหายจากภัยพิบัติแห่งชาติฟิลิปปินส์ รายงานว่าส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 902 ราย สูญหายอีกจำนวนกว่า 934 คน บาดเจ็บจำนวน 2,661 ราย ในขณะที่เที่ยวบิน 146 เที่ยว ในจังหวัดมินดาเนาและเกาะใกล้เคียงหยุดให้บริการ เช่นเดียวกับเรือโดยสารเฟอร์รี่ ที่ระงับให้บริการและทำให้ผู้โดยสาร 3 พันคน ต้องติดอยู่ตามท่าเรือ โรงเรียนและธุรกิจในประเทศได้ทำการปิดการปิดโรงเรียนและการทำธุรกิจชั่วคราว โดยสภาดังกล่าวได้ประเมินว่าไต้ฝุ่นโบพาจะสร้างความเสียหายต่อระบบสาธารณูปโภคของฟิลิปปินส์ราว 14.3 พันล้านเปโซ หรือประมาณ 348.95 ล้านดอลลาห์สหรัฐ ส่วนพื้นที่การเกษตรคาดว่าจะเสียหายราว 9 พัน 7 ร้อยล้านเปโซ หรือ ราว 2 ร้อย 36.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดย ซุปเปอร์ไต้ฝุ่น โบพา ขึ้นฝั่งด้วยความเร็วลม 210 ก.ม. ต่อ ช
ทูบีเลิฟด์

...ทูบีเลิฟด์ (อังกฤษ: ...To Be Loved) เป็นซิงเกิลแรกของวงดนตรีร็อกจากรัฐแคลิฟอร์เนีย พาพาโรช ซิงเกิลจากสตูดิโออัลบั้มที่ 5 เดอะพารามัวร์เซสชันส์ และใช้เป็นเพลงเปิดรายการของศึกดับเบิลยูดับเบิลยูอี รอว์ ตั้งแต่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 2006 ถึง 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 7" single
ก๊าซธรรมชาติจากหินดินดาน

ก๊าซธรรมชาติจากหินดินดาน (Shale Gas) เป็นทรัพยากรธรรมชาติประเภทก๊าซธรรมชาติที่พบในแหล่งที่เป็นหินดินดาน โดยทำการผลิตด้วยเทคโนโลยีที่เรียกว่า Hydraulic Fracturing หรือการขุดเจาะโดยใช้น้ำแรงดันสูง ผสมสารเคมีและทรายเพื่อให้หินแตกร้าว โดยก๊าซประเภทนี้พบมากใน สหรัฐและแคนาดา  ก๊าซธรรมชาติจากหินดินดาน น่าจะมีอยู่ใน 32 ประเทศทั่วโลก คิดเป็นปริมาณมากถึง 6.6 พันล้านล้านลูกบาศก์ฟุต หรือคิดเป็นปริมาณการบริโภคทั้งโลกกว่า 50 ปี และเป็นของสหรัฐ 862 ล้านล้านลูกบาศก์ฟุต หรือ 13% ของทั้งหมด
เนชันนัลเรสต์ลิงเฟดเดอร์เรชั่น

เนชันนัลเรสต์ลิงเฟดเดอร์เรชั่น เป็นสมาคมมวยปล้ำ อยู่ในบัฟฟาโล, รัฐนิวยอร์ก และเจ้าของสมาคมคือ ปีโดร มาร์ติเนซ โดยเปิดในช่วงปี ค.ศ. 1970-1974 ต่อมาสมาคมมวยปล้ำก็ฟื้นขึ้นมานในปี ค.ศ. 1986 โดย โรเบิร์ต แรสกิน ต่อมาสมาคมนี้ได้ปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1994 1970-1974: 1986-1994:
เซาท์ออสซีเชีย

เซาท์ออสซีเชีย (อังกฤษ: South Ossetia, /ɒˈsɛtjə/, /ɒˈsiːʃə/ (พบน้อยกว่า)) หรือชื่อทางการว่า สาธารณรัฐเซาท์ออสซีเชีย–รัฐอาลาเนีย (Republic of South Ossetia–the State of Alania) เป็นรัฐที่ได้รับการรับรองบางส่วนในเซาท์คอเคซัส ตั้งอยู่ในดินแดนมณฑลปกครองตนเองเซาท์ออสซีเชียในอดีตสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตจอร์เจีย เซาท์ออสซีเชียประกาศเอกราชจากประเทศจอร์เจียใน พ.ศ. 2533 เรียกตนเองว่า สาธารณรัฐเซาท์ออสซีเชีย รัฐบาลจอร์เจียสนองโดยเลิกอัตตาณัติของเซาท์ออสซีเชียและพยายามสถาปนาการควบคุมเหนือดินแดนอีกครั้งด้วยกำลัง วิกฤตการณ์บานปลายเป็นสงครามเซาท์ออสซีเชียใน พ.ศ. 2534–2535 The first round of voting was accompanied by a referendum in which the Ossetians were to decide whether Russian should become the second official language of South Ossetia. Nearly 85 per cent of the voters supported the referendum. บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล