nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
ตลาดหลักทรัพย์กัมพูชา

ตลาดหลักทรัพย์กัมพูชา (เขมร: ក្រុមហ៊ុន ផ្សារមូលបត្រកម្ពុជា; ตัวย่อ: ផមក, อังกฤษ: Cambodia Securities Exchange, CSX) เป็นตลาดหลักทรัพย์ในประเทศกัมพูชา มีวัตถุประสงค์คือ การแลกเปลี่ยนคือการให้บริการอำนวยความสะดวกการไหลของเงินทุน การลงทุน และจัดสรรเงินทุนขึ้นอยู่กับกลไกตลาดทุน ตลาดหลักทรัพย์มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่อาคารคานาเดียทาวเวอร์ กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา ในเดือนพฤศจิกายนปี พ.ศ. 2549 ตลาดหลักทรัพย์กัมพูชาเป็นบริษัทร่วมทุนระหว่างรัฐบาลกัมพูชาซึ่งถือหุ้นร้อยละ 55 ของทั้งหมดและตลาดหลักทรัพย์เกาหลีใต้ถือหุ้นร้อยละ 45 ภายใต้การกำกับดูแลของ Securities and Exchange Commission of Cambodia (SECC) ปัจจุบันตลาดหลักทรัพย์กัมพูชามีการซื้อขายหลักทรัพย์รายเดียว คือ PPWSA ซึ่งในช่วง 3 ปีแรก รัฐบาลได้อนุญาตให้ซื้อขายหลักทรัพย์ด้วยสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐได้ แต่หลังจากนั้นกำหนดให้ซื้อขายหลักทรัพย์ด้วยเงินสกุลเรียลเท่านัน เพื่อส่งเสริมการใช้เงินเรียล ซึ่งเป็นสกุลเงินของประเทศ และลดการพึ่งพาสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐที่มีสัดส่วน ร้อยละ 90 ของปริมาณเงินทั้งหมดที่หมุนเวียนอยู่ในกัมพูชา จาก ข้อมูล ณ 20 กรกฎาคม 2561 มีบริษัทจดทะเบียน 5 บริษัท คือ บทความเศรษฐศาสตร์ การเงิน ธุรกิจ หรือ การค้านี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โรงเรียนสิริราชอนุสรณ์

โรงเรียนสิริราชอนุสรณ์ เป็นโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดสะแก้ว ตั้งอยู่ที่ 193 ม.9 ต.บ้านแก้ง อำเภอเมืองสระแก้ว จังหวัดสระแก้ว คติพจน์ :สุสสูสํลภเต ปัญญํ จากนั้นผู้ประสานงานได้ร่วมกับ กำนันไพโรจน์ เที่ยงธรรม กำนันตำบลบ้านแก้ง(ในขณะนั้น)ได้ดำเนินการขอรับการสนับสนุนจากผู้มีอุปการคุณชาวตำบลบ้านแก้งและตำบลใกล้เคียง พร้อมร่วมแรงร่วมมือ พัฒนาพื้นที่ก่อสร้างอาคารเรียนชั่วคราว จำนวน ๑ หลัง ในปี พ.ศ. ๒๕๓๖ เปิดทำการสอนแบบสหศึกษาในระดับ ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (มัธยมศึกษาปีที่ ๑ - ๓) และต่อมากระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศจัดตั้ง โรงเรียนสิริราชอนุสรณ์เมื่อวันที่ ๘ มีนาคม ๒๕๓๘ ซึ่งมีหน่วยงานระดับจังหวัด คือ สำนักงานสามัญศึกษาจังหวัดสระแก้ว สังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ดูแลและกรมสามัญศึกษาได้แต่งตั้งให้ นายกฤษณ สุนทรกิจพาณิชย์ รักษาการในตำแหน่ง ครูใหญ่โรงเรียนสิริราชอนุสรณ์ ตามคำสั่ง สศ.ที่ ๑๙๔๘ / ๒๕๓๘ สั่ง ณ วันที่ ๔ พฤษภาคมพ.ศ. ๒๕๓๘ จนกระทั่งถึง ปีการศึกษา ๒๕๔๑ โรงเรียนสิริราชอนุสรณ์ได้ขออนุมัติ เปิดทำการสอนถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย เมื่อวันที่ ๑ เมษายน ๒๕๕๒ โรงเรียนสิริราชอนุสรณ์ ได้ถ่ายโอนเข้าสังกัดองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดสระแก้ว (อบจ.สระแก้ว) บทความสถานศึกษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โรงเรียนดอนคาวิทยา

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
วัดนิตไต

คากูโอซันนิตไตจิ (ญี่ปุ่น: 覚王山日泰寺; โรมาจิ: Kakuōzan Nittai-ji) หรือ วัดญี่ปุ่น-ไทย เป็นวัดพุทธในนครนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น วัดแห่งนี้เป็นวัดพุทธที่ไม่ขึ้นกับสำนักและนิกายใด ๆ ทุกวันที่ 21 ของเดือน บริเวณหน้าวัดจะมีการจัดถนนคนเดินขนาดใหญ่ นิตไตจิสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2447 เพื่อใช้เป็นสถานที่ประดิษฐานพระพุทธรูปนามว่า "พระพุทธศากยมุนี" ซึ่งได้รับพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ชื่อนิตไตจินั้น มาจากการประสมตัวอักษรคันจิ 日 ที่หมายถึงญี่ปุ่น กับ 泰 ที่หมายถึงไทย ดังนั้นจึงมีอึกชื่อหนึ่งว่า วัดญี่ปุ่น-ไทย นอกจากนี้ ภายในวัดยังมีพระบรมราชานุสาวรีย์ของรัชกาลที่ 5 ตั้งอยู่ด้วย เพื่อเป็นเกียรติและแสดงถึงมิตรไมตรีของทั้งสองประเทศ ภายในวัดยังมีระฆังยักษ์ สลักอักษรพระปรมาภิไธยย่อของรัชกาลที่ 5 และรัชกาลที่ 9 นอกจากนี้ ในเขตกำแพงวัดยังมีสถูปเจดีย์ศิลปะแบบอินเดีย ภายในประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุจากเมืองกบิลพัสดุ์ ซึ่งรัชกาลที่ 5 ได้พระราชทานแบ่งมาตั้งอยู่อีกด้วย วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ นิตไตจิ
Echinococcosis

เอไคโนค็อกโคซิส หรือที่เรียกกันว่า โรคพยาธิไฮดาติด (hydatid), hydatidosis หรือ โรคพยาธิเอไคโนค็อกคอล เป็น โรคที่เกิดจากปรสิต สายพันธ์ พยาธิตัวตืด สกุลEchinococcus โรคพยาธิชนิดหลักๆ ที่คนได้รับมีสองชนิดคือ cystic echinococcosis และ alveolar echinococcosis ส่วนชนิดที่พบได้น้อยกว่าคือ polycystic echinococcosis และ unicystic echinococcosis โรคนี้เริ่มแรกจะไม่แสดงอาการและอาจไม่มีอาการนานร่วมปี อาการและสัญญานของโรคที่เกิดขึ้นมักขึ้นอยู่กับตำแหน่งและขนาดของถุงซิสต์ที่พยาธิอาศัยอยู่ โรค Alveolar มักเริ่มต้นที่ตับ แต่ก็อาจแพร่สู่อวัยวะส่วนอื่นๆ เช่นปอดและสมองได้ เมื่อตับติดเชื้อผู้ป่วยมักมี การปวดท้อง น้ำหนักลด และ ตัวเหลือง การติดเชื้อที่ปอดอาจเป็นสาเหตุของการปวดที่บริเวณหน้าอก หายใจถี่ และการไอ โรคนี้แพร่กระจายจากการกินอาหารหรือน้ำที่มีไข่ของพยาธิปะปนอยู่หรือการอยู่ใกล้หรือสัมผัสกับสัตว์ที่ติดเชื้อ ไข่พยาธิจะถูกปล่อยมากับอุจจระของสัตว์กินเนื้อที่ติดเชื้อโรคของพยาธินี้  โดยทั่วไปสัตว์ที่ติดเชื้อ มักได้แก่: สุนัข สุนัขจิ้งจอกและหมาป่า สัตว์เหล่านี้มักติดเชื้อจากการกิน อวัยวะ ของสัตว์ที่มีถุงซิสต์ที่พยาธิอาศัยอยู่ เช่น แกะและสัตว์จำพวกหนู ประเภทของโรคที่เกิดในคนนั้นขึ้นอยู่กับประเภทของ Echinococcus ที่เป็นสาเหตุของการติดเชื้อ โดยทั่วไปการวินิจฉัยอาจใช้วิธี อัลตราซาวนด์ โดยการเอกซ์เรย์คอมพิวเตอร์ (CT) หรือ การตรวจเอ็กซ์เรย์ด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า (MRI) การตรวจเลือดเพื่อหา สารภูมิต้านทาน ต่อพยาธิดังกล่าวอาจเป็นวิธีการที่ได้ผลดีเท่ากับ การตัดเนื้อออกตรวจ การป้องกันโรคพยาธิชนิดเม็ดสาคูหรือซิสต์นี้คือการรักษาสุนัขที่อาจติดเชื้อและการฉีดวัคซีนให้กับแกะ ทั้งนี้การรักษามักทำได้ยาก โดยอาจผ่าเอาถุงซิสต์ออกแล้วตามด้วยการให้ยา และบางครั้งโรคประเภทนี้สามารถทำได้แค่ตามดูอาการ ส่วนโรคประเภท alveolar มักจำเป็นต้องมีผ่าตัดแล้วตามด้วยการให้ยา ยาที่ใช้รักษาคือ อัลเบนดาโซล ซึ่งอาจต้องมีการรับประทานยาเป็นเวลาหลายปี โรคประเภท alveolar อาจเป็นสาเหตุของการเสียชีวิตได้ โรคนี้เกิดในหลายพื้นที่ของโลกและปัจจุบันพบผู้ติดเชื้อนี้ราวหนึ่งล้านคน ในบางพื้นที่ เช่น อเมริกาใต้ แอฟริกา และเอเชีย มีประชากรที่ติดเชื้อคิดเป็น 10% นับตั้งแต่ปี 2553 โรคนี้เป็นสาเหตุของการเสียชีวิตของผู้ป่วยประมาณ 1200 รายซึ่งลดลงจาก 2000 ราย ในปี 2533 ต้นทุนทางเศรษฐกิจของโรคนี้ประมาณการว่าราว 3 พันล้านเหรียญดอลลาร์สหรัฐฯ ต่อปี โรคนี้อาจแพร่สู่สัตว์อื่นๆ เช่น หมู วัว และม้า วงจรชีวิตของ Echinococcus- ดูกล่องข้อมูล
ตำนานลับจักรพรรดิเฉียนหลง

ตำนานลับจักพรรดิเฉียนหลง (อังกฤษ: The Mystery of Emperor Qian Long จีน: 钱塘传奇) เป็นซีรีส์ที่อิงประวัติศาสตร์ ฮ่องเต้เฉียนหลง ในสมัยราชวงศ์ชิง ตามประวัติศาสตร์ประเทศจีน ออกอากาศทางช่องหูเป่ย ในประเทศจีน และออกอากาศทางช่องไทยรัฐทีวี ในประเทศไทย หย่งเจิ้น องค์ชายสี่ ในราชวงศ์ชิง ได้ขโมยทารกชายจากบ้านหยวนหลง และนำบุตรสาวของตัวเองที่เพิ่งกำเนิดไปเปลี่ยน เพื่อให้ตนเองมีสิทธิ์ขึ้นครองราชย์บัลลังก์ตามกฏมณเฑียรบาล และเลี้ยงดูเด็กคนนั้นแทนลูกของตน ตั้งชื่อให้ว่าหงลี่ เมื่อหงลี่ได้เติบโตขึ้นเป็นหนุ่ม และเที่ยวพเนจรออนอกวังโดยไม่เปิดเผยฐานะของตน ระหว่างเดินทางก็ได้พบกับสตรี 2 นาง คือ หยู่เหนียง และ ลู่ซื่อเหนียง การพบกันทั้งสามจึงนำไปสู่การเกิดรักสามเส้า หงลี่ต้องพบปัญหาอย่างหนัก เมื่อเขาได้ทราบที่มาชาติกำเนิดของตนเองว่าตนเป็นใคร อีกทั้งสตรีทั้งสองคนที่ตนนั้นรัก วางแผนที่จะลองสังหารฮ่องเต้ซึ่งเป็นบิดาที่เลี้ยงตนมา - Yu Shaoqun - Jenny Guo - 湯鎮宗 - Kent Tong Chun Yip - 覃文静 -Yolanda -蒋林静 -吴恙 -陈良平 -杨晋 -曲哲明 -程枫 -张承阳 -过齐鸣 -李炳雷 -杨洪武 -程润坤 -王屹 -施丹江 -江佳桐 -李娟妹
รักสองภพ

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
อ็อทโท บรูนเฟ็ลส์

อ็อทโท บรูนเฟ็ลส์ (เยอรมัน: Otto Brunfels; ค.ศ. 1488 – 23 ธันวาคม ค.ศ. 1534) เป็นนักเทววิทยาและนักพฤกษศาสตร์ชาวเยอรมัน เขาเรียนจบด้านเทววิทยาและปรัชญาจากมหาวิทยาลัยไมนทซ์ และเข้าร่วมกับคณะคาร์ทูเซียน ขณะทำงานอยู่ที่เมืองสทราซบูร์ บรูนเฟ็ลส์ได้พบกับนิคโคเลาส์ แกร์เบิล (Nikolaus Gerbel) ซึ่งจุดประกายความสนใจในเรื่องพืชให้แก่เขา ต่อมาบรูนเฟ็ลส์ได้เปลี่ยนไปนับถือนิกายโปรเตสแตนต์ และเป็นศาสนาจารย์ที่ชไตเนาอันแดร์ชตราเซอ (Steinau an der Straße) ในปี ค.ศ. 1532 เขาเข้าเรียนด้านการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยบาเซิลและทำงานเป็นแพทย์ที่เมืองแบร์น จนกระทั่งเสียชีวิตในอีก 2 ปีต่อมา บรูนเฟ็ลส์มีผลงานเด่นคือหนังสือ Herbarum vivae eicones (สมุดภาพสมุนไพร) ซึ่งรวบรวมข้อมูลพืชชนิดต่าง ๆ ตามระบบของบรูนเฟ็ลส์เอง รวมถึงพืชชนิดอื่น ๆ นอกเหนือจากตำราของไดออสคอริดีส บรูนเฟ็ลส์ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสามชาวเยอรมันที่เป็นบิดาแห่งวิชาพฤกษศาสตร์ (ร่วมกับฟุคส์และบ็อค) ชื่อของเขาถูกนำไปตั้งเป็นชื่อสกุล Brunfelsia ในวงศ์มะเขือ บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
วีทีวี2

วีทีวี2 หรือ VTV2 เป็นสถานีโทรทัศน์ประเทศเวียดนาม และดำเนินการโดยเครือข่ายโทรทัศน์ VTV ออกอากาศครั้งแรก เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1990 รายการส่วนใหญ่ที่ออกอากาศ ส่วนมากจะเป็นรายการการศึกษาและวัฒนธรรม ในปี ค.ศ. 2012 สถานีช่องวีทีวี 2 ออกอากาศ 24 ชั่วโมง ต่อวัน
วีทีวี1

ไทย วีทีวี1 หรือ VTV1 เป็นสถานีโทรทัศน์ประเทศเวียดนาม และดำเนินการโดยเครือข่ายโทรทัศน์ VTV ออกอากาศครั้งแรก เมื่อวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1970 รายการส่วนใหญ่ที่ออกอากาศ ส่วนมากจะเป็นรายการประเภทข่าวและบันเทิง ตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 2011 สถานีช่อง วีทีวี1 ออกอากาศ 24 ชั่วโมง เป็นช่องกิจการสาธารณะ
วีทีวี3

วีทีวี3 หรือ VTV3 เป็นสถานีโทรทัศน์ประเทศเวียดนาม และดำเนินการโดยเครือข่ายโทรทัศน์ VTV ออกอากาศครั้งแรกในปี 1996 และ ออกอากาศ 24 ชั่วโมง ในปี 2006 สถานีช่อง วีทีวี 3 ออกอากาศรายการประเภทกีฬา และ ความบันเทิง รายละเอียด: รายการออกอากาศของสถานีโทรทัศน์เวียดนาม เนื้อหาของช่อง VTV 3 ประกอบด้วยเกมโชว์ความบันเทิงที่น่าสนใจ รายการทีวีเรียลลิตี้ ภาพยนตร์เด่น และรายการกีฬา,อาจกล่าวได้ว่า: บทความโทรทัศน์ รายการโทรทัศน์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่สถานีย่อย:โทรทัศน์
สมาคมเมียจ๋า

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
ตลาดหลักทรัพย์บัลแกเรีย

ตลาดหลักทรัพย์บัลแกเรีย (บัลแกเรีย: Българска фондова борса - София, Balgarska fondova borsa - Sofia, ตัวย่อ BSE - Sofia) เป็นตลาดหลักทรัพย์ของประเทศบัลแกเรีย ตั้งอยู่ที่เมืองโซเฟีย เมืองหลวงของประเทศบัลแกเรีย ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011 มูลค่าตลาดรวมของตลาดหลักทรัพย์บัลแกเรียอยู่ที่ประมาณพันล้าน $ 8.5 bln ตลาดหลักทรัพย์บังแกเรียเปิดทำการล่วงหน้าเวลา 09:00 ถึง 09:20 ซื้อขายปกติตั้งแต่เวลา 09:20 ถึง 13:45 และ ซื้อขายช่วงบ่ายเวลา 13:45 ถึง 16:00 เปิดทำการซื้อขายทุกวัน ยกเว้นวันเสาร์ อาทิตย์ และวันหยุดราชการ ตลาดหลักทรัพย์บัลแกเรียมีดัชนีตลาดหลักทรัพย์ต่อไปนี้:
อุทกภาค

อุทกภาค (จากภาษาบาลี "อุทก" แปลว่า น้ำ, "ภาค" แปลว่า ส่วน รวมกันหมายถึงส่วนที่เป็นน้ำ) ในวิชาภูมิศาสตร์กายภาพหมายถึง แหล่งที่น้ำจำนวนมากมาอยู่รวมกันบนหรือใต้ผิวโลก อีกอร์ ชีโคลมานอฟ ผู้ถูกคัดเลือกโดยองค์การสหประชาชาติให้ศึกษารวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับทรัพยากรน้ำ ได้ประเมินว่าบนโลกมีน้ำทั้งสิ้น 1,386 ล้านลูกบาศก์กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงน้ำในรูปของเหลว ของแข็ง น้ำบาดาล ธารน้ำแข็ง มหาสมุทร ทะเลสาบ และแม่น้ำ โดยร้อยละ 97.5 ของน้ำทั้งหมดบนโลกเป็นน้ำเค็ม น้ำจืดมีอยู่เพียงร้อยละ 2.5 เท่านั้น และร้อยละ 68.7 ของน้ำจืดก็อยู่ในรูปของน้ำแข็งและหิมะปกคลุมบริเวณอาร์กติก แอนตาร์กติกา และในเขตภูเขา ส่วนที่เหลืออีกร้อยละ 29.9 อยู่ในรูปของน้ำบาดาล ร้อยละ 0.26 ของน้ำจืดเท่านั้นที่สามารถใช้เป็นสาธารณูปโภคได้ ซึ่งสามารถพบน้ำเหล่านี้ใต้ในทะเลสาบ อ่างเก็บน้ำ และระบบแม่น้ำต่าง ๆ มวลทั้งหมดของน้ำบนโลกอยู่ที่ประมาณ 1.4 × 1018 ตัน ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 0.023 ของมวลโลกทั้งหมด ประมาณ 20 × 1012 ตันของน้ำทั้งหมดนั้นอยู่ในบรรยากาศของโลก (โดยน้ำ 1 ลูกบาศก์เมตรมีน้ำหนักเท่ากับ 1 ตัน) ประมาณร้อยละ 75 ของผิวโลกทั้งหมดหรือประมาณ 361 ล้านตารางกิโลเมตรนั้นเป็นมหาสมุทร ค่าความเค็มเฉลี่ยของมหาสมุทรในโลกนั้นอยู่ที่ประมาณ 35 ของเกลือหนึ่งกรัมต่อน้ำทะเลหนึ่งกิโลกรัม (ร้อยละ 3.5)
กามเทพตัวน้อย

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
เกาะมาลาปัสกัว

เกาะมาลาปัสกัว (ตากาล็อก: Malapascua) เป็นเกาะขนาดเล็กในประเทศฟิลิปปินส์ อยู่ในทะเลวิซายาส ห่างจากจุดเหนือสุดของเกาะเซบูไปทางเหนือซึ่งเป็นช่องแคบน้ำตื้นเป็นระยะทาง 6.8 กิโลเมตร การบริหารราชการส่วนท้องถิ่นอยู่ในเขตตำบลโลกอน ดาอันบันตายัน เกาะเซบู ตัวเกาะมาลาปัสกัวมีพื้นที่เพียงราว 2.5×1 ตารางกิโลเมตร มีหมู่บ้านบนเกาะ 8 หมู่บ้าน เกาะมาลาปัสกัวมีชื่อเสียงเมื่อต้นทศวรรษที่ 1990 ในฐานะจุดดำน้ำที่น่าสนใจ ก่อนหน้านั้น เกาะมาลาปัสกัวเป็นเกาะที่รู้จักกันทั่วไปเพราะมีหาดทรายขาวกว้างใหญ่ที่เรียกว่าเบาน์ตีบีช แต่ชื่อเสียงในปัจจุบันมาจากแนวปะการังรอบเกาะ รวมถึงหน้าผาปะการัง ที่สวยงาม รวมถึงความโดดเด่นในจุดที่ห่างเกาะเช่นที่เกาะกาโต ที่ตื้นโมนาด และที่ตื้นเกมด ที่ตื้นโมนาดเป็นที่ราบสูงซึ่งนักดำน้ำจะพบปลาฉลามหางยาวและปลากระเบนราหูได้เป็นประจำ อาชีพของชาวเกาะมาลาปัสกัวส่วนใหญ่เป็นอาชีพเกี่ยวกับการบริการนักท่องเที่ยว และมีบางส่วนที่หาเลี้ยงชีพด้วยการประมงพื้นบ้าน ในทางศาสนา มีความเชื่อว่า เกาะมาลาปัสกัว หรือตำบลโลกอน เป็นที่ซึ่งแม่พระแห่งผู้ถูกทอดทิ้งทรงแสดงปาฏิหาริย์เมื่อราว ค.ศ. 1890 ในสมัยที่บนเกาะมีเพียง 9 ครอบครัวในตระกูลมอนเตกลาร์ เดโอกราเดส โรซาเลส กุลฟาน รูบีโอ โบโฮล และบรูเชส อาศัยอยู่ กล่าวกันว่ารูปแม่พระที่ทำด้วยไม้รูปนี้ไม่มีวันไหม้ไฟ และเมื่อ ค.ศ. 1907 บาทหลวงประจำเขต ภราดาอีโนเชนเตส มากา จึงได้ถวายพระนามแก่ไม้ศักดิ์สิทธิ์ตามคำขอร้องของชาวเกาะ แต่เรื่องเล่าในท้องถิ่นบอกว่าพระรูปที่เห็นในปัจจุบันเป็นพระรูปที่ขยายใหญ่ขึ้นได้เองจากขนาดเริ่มแรก ผู้ศรัทธาจากทั่วประเทศฟิลิปปินส์และจากต่างประเทศจะหลั่งไหลมาบูชาแม่พระในวันฉลอง คือวันที่ 11 และ 12 พฤษภาคม โบสถ์ที่เดิมสร้างด้วยไม้มะพร้าวและมุงทางมะพร้าวปัจจุบันเป็นอาคารสร้างด้วยเหล็กและปูน ชาวเกาะมาลาปัสกัวดั้งเดิมเลื้ยงชีพด้วยการประมง และพึ่งพาผลิตผลทางการเกษตร เช่นข้าวโพดและข้าว จากเกาะใหญ่ข้างเคียง เช่นเกาะเซบูและเกาะเลย์เต แต่เมื่อประชากรที่เพิ่มขึ้นในขณะที่จำนวนปลาลดน้อยลง การท่องเที่ยวได้กลายมาเป็นแหล่งอาชีพใหม่ของชาวเกาะ ปัจจุบันนี้ชาวเกาะส่วนมากมีอาชีพที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวทั้งโดยตรงและโดยอ้อม การท่องเที่ยวที่ขยายตัวอย่างรวดเร็วทำให้คนต่างถิ่นเข้ามาอาศัยบนเกาะมากขึ้น ความต้องการที่อยู่อาศัยจึงเพิ่มขึ้นด้วย แต่ข้อจำกัดทางทุนทรัพย์ซึ่งทำให้บนเกาะไม่มีท่าเรือสำหรับเรือขนาดใหญ่กลับเป็นเหตุให้การก่อสร้างไม่อาจขยายตัวตามได้ทัน จุดดำน้าอันดับหนึ่งของเกาะมาลาปัสกัวคือที่ตื้นโมนาด (Monad Shoal) ที่นี่เป็นสถานีทำความสะอาดตามธรรมชาติสำหรับปลาใหญ่ อยู่ห่างจากเกาะมาลาปัสกัว 7.8 กิโลเมตร ที่พิกัด 11°18′30″N 124°11′30″E ใช้เวลาเดินทางด้วยเรือ 30-35 นาที สัณฐานของที่ตื้นเป็นแท่งหินแนวนอนยาว 1.5 กิโลเมตร มีขอบผาที่ดิ่งลงไปในความลึกถึง 200 เมตร ที่ตื้นโมนาดมีชื่อเสียงมากในฐานะเป็นจุดดำน้ำแห่งเดียวในโลกที่ปลาฉลามหางยาวปรากฏตัวให้เห็นได้เป็นประจำตอนก่อนรุ่งถึงย่ำรุ่ง เพื่อมาใช้บริการของปลาพยาบาล (bluestreak cleaner wrasse) และปลาเขียวพระอินทร์ (moon wrasse) ในการขจัดปรสิตภายนอก เช่น ปรสิตชนิด gnathiids ออกจากผิวหนัง รวมถึงการทำความสะอาดเหงือกและปาก ที่ตื้นแห่งนี้ยังดึงดูดปลากลางน้ำอีกหลายชนิด เช่น ปลากระเบนปิศาจ และ ปลากระเบนนก ปลาตามฤดูกาลได้แก่ปลากระเบนราหูและปลาฉลามหัวค้อน แต่ที่นี่ไม่มีปะการังเหลือยู่เนื่องจากการหาปลาแบบทำลายล้างในอดีต เช่นเดียวกับในทะเลอีกหลายแห่งของประเทศฟิลิปปินส์
ท่าอากาศยานนานาชาติกว่างโจวไป๋-ยฺหวิน

ท่าอากาศยานนานาชาติกว่างโจวไป๋-ยฺหวิน (อังกฤษ: Guangzhou Baiyun International Airport) (IATA: CAN, ICAO: ZGGG) เป็นท่าอากาศยานหลักของนครกว่างโจว เมืองหลวงของมณฑลกวางตุ้งในประเทศจีน ท่าอากาศยานแห่งนี้ตั้งอยู่ในอำเภอไป๋-ยฺหวินและอำเภอฮฺวาตูของนครกว่างโจว เปิดทำการเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2004 เพื่อทดแทนท่าอากาศยานแห่งเก่าที่มีอายุกว่า 72 ปี ท่าอากาศยานแห่งใหม่นี้สร้างขึ้นด้วยงบประมาณกว่า 1.98 หมื่นล้านหยวน มีที่ตั้งห่างจากตัวเมืองกว่างโจวไปทางเหนือราว 27 กิโลเมตร และมีขนาดใหญ่กว่าท่าอากาศยานเดิมถึงเกือบห้าเท่า คำว่า "ไป๋-ยฺหวิน" (白云) นั้นเป็นชื่อของภูเขาที่อยู่ใกล้เคียงท่าอากาศยานแห่งเก่า (ไป๋-ยฺหวินชาน) มีความหมายว่า "เมฆขาว" ก่อนหน้านี้ท่าอากาศยานแห่งใหม่นี้มีศักยภาพในการรองรับผู้โดยสารได้ 45 ล้านคนต่อปีจากการใช้งานอาคารรับส่งผู้โดยสารที่ 1 เพียงอาคารเดียว ในปี 2555 จึงได้เริ่มโครงการขยายท่าอากาศยานซึ่งรวมถึงอาคารผู้โดยสารหลังที่สองขนาด 658,000 ตารางเมตร และทางวี่งที่สาม แล้วเสร็จในปี 2562 ทำให้ท่าอากาศยานมีศักยภาพในการรองรับผู้โดยสารได้ 80 ล้านคน และปริมาณสินค้า 25 ล้านตันต่อปี ในปี 2562 จากสถิติการใช้งาน ท่าอากาศยานนานาชาติกว่างโจวไป่-ยฺหวินเป็นท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารพลุกพล่านมากเป็นอันดับ 3 ของประเทศจีน และอันดับ 13 ของโลกโดยมีผู้โดยสาร 73.38 ล้านคน เครือข่ายเส้นทางบินท่าอากาศยานไป๋-ยฺหวินครอบคลุมจุดหมายปลายทางระหว่างประเทศกว่า 220 ปลายทางทั่วโลก รวมถึงระดับภูมิภาคเกือบ 90 ปลายทาง รองรับสายการบินจีนและต่างประเทศเกือบ 80 สายการบิน อาคารผู้โดยสาร 1 มีสามองค์ประกอบคือ อาคารผู้โดยสารหลัก อาคารเทียบเครื่องบิน (ฝั่ง) A และ อาคารเทียบเครื่องบิน (ฝั่ง) B เคาน์เตอร์เช็คอินและร้านค้าปลีกส่วนใหญ่จะอยู่ที่อาคารหลักและมีทางเดินเชื่อมสู่อาคารเทียบเครื่องบินทั้งสองข้าง ภายในอาคารเทียบเครื่องบิน A และ B มีการดำเนินงานแยกเป็นเอกเทศทั้งสองอาคาร คือ จุดตรวจรักษาความปลอดภัย ประตูขึ้นเครื่อง การตรวจคนเข้าเมือง ด่านศุลกากรและกักกัน การรับสัมภาระเดินทาง และสิ่งอำนวยความสะดวกที่เกี่ยวข้อง ห้องรับรองผู้โดยสาร VIP แอร์ไชน่า, ห้องรับรองผู้โดยสาร VIP ท่าอากาศยานไป๋-ยฺหวิน A ขาออก ร้านค้าปลอดภาษี, ห้องรับรองผู้โดยสาร VIP, ประตูขึ้นเครื่องระหว่างประเทศ และ ฮ่องกง มาเก๊า ไต้หวัน (ประตู A101-A123) ห้องรับรองผู้โดยสาร VIP, ร้านค้า, ประตูขึ้นเครื่องภายในประเทศ (A124-A133) B ขาออก ห้องรับรองผู้โดยสาร VIP, ร้านค้า, ประตูขึ้นเครื่องภายในประเทศ (B201-B235) การเปลี่ยนเครื่องต่อ พื้นที่การตรวจคนเข้าเมืองของเที่ยวบินระหว่างประเทศ พื้นที่เชิงพาณิชย์ ลานจอดรถ (เข้าถึงได้เฉพาะจากชั้น 3F เท่านั้น) A ขาเข้า การรักษาความปลอดภัย ศุลกากรและกักกัน การตรวจคนเข้าเมือง สำหรับเที่ยวบินระหว่างประเทศ และ ฮ่องกง มาเก๊า ไต้หวัน B ขาเข้า อุโมงค์กาลเวลา (เพื่อไปยังอาคารเทียบเครื่องบิน B) สถานีรถไฟฟ้าใต้ดินใต้สนามบิน และ อาคารจอดรถ อาคารผู้โดยสาร 2 เปิดเมื่อวันที่ 26 เมษายน 2561 โดยมีพื้นที่กว่า 658,000 ตารางเมตร ทำให้เป็นหนึ่งในอาคารท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดในโลก เมื่อาคารผู้โดยสาร 2 ดำเนินการอย่างเป็นทางการปกติแล้วจะเป็นท่าอากาศยานหลักของ ไชนาเซาเทิร์นแอร์ไลน์ นอกจากนี้สายการบินส่วนใหญ่ในพันธมิตรทางการบิน SkyTeam จะเข้าใช้งานในอาคาร 2 ด้วยเช่นกัน
ปรากฏการณ์ขี้ปลาวาฬ

ปรากฏการณ์ขี้ปลาวาฬ (อังกฤษ: red tide) คือชื่อสามัญของปรากฏการณ์สาหร่ายสะพรั่ง (อังกฤษ: algal bloom) หรือ การรวมตัวขนาดใหญ่ของจุลชีพในทะเล เกิดขึ้นจากไดโนแฟลกเจลเลตไม่กี่ชนิด ที่มีการสะพรั่งสีแดงหรือน้ำตาล ปรากฏการณ์ขี้ปลาวาฬ คือ เหตุการณ์ซึ่งสาหร่ายที่อาศัยอยู่ในน้ำกร่อย น้ำเค็ม หรือ น้ำจืด มีการสะสมอย่างรวดเร็วในห้วงน้ำ ส่งผลให้เกิดสีบนผิวน้ำ ปกติแล้วจะพบได้ตามชายหาด ในทุก ๆ ปีปรากฏการณ์นี้ยังฆ่าแมนนาทีจำนวนมาก  สาหร่ายเหล่านี้ ซึ่งมีอีกชื่อนึงว่าแพลงก์ตอนพืช ซึ่งเป็นโพรทิสต์เซลล์เดียว เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะคล้ายพืช และสามารถก่อให้เกิดรอยแต้มขุ่นที่สามารถสังเกตได้ใกล้ผิวน้ำ ในขณะเดียวกันนั้น แพลงก์ตอนพืชบางชนิด เช่น ไดโนแฟลกเจลเลต ยังมีรงควัตถุสังเคราะห์แสง ซึ่งมีสีที่หลากหลายตั้งแต่สีเขียว ไปจนถึงสีเขียวและสีแดง เมื่อสาหร่ายมีจำนวนหนาแน่น จะส่งผลให้น้ำเปลี่ยนสีหรือขุ่นมัว โดยปกติแล้วจะเป็นสีแดงหรือสีเขียว โดยบางทีอาจจะเป็นสีม่วงหรือสีชมพูก็ได้ สาหร่ายสะพรั่งที่จะก่อให้เกิดการเปลี่ยนสีของน้ำนั้นจะเกิดขึ้นเมื่อมีความหนาแน่นสูงเพียงพอเท่านั้น และไม่จำเป็นจะต้องเป็นสีแดงเสมอไป ในบางครั้ง ปรากฏการณ์ขี้ปลาวาฬอาจเกี่ยวข้องกับผลผลิตของชีวพิษ การขาดแคลนของออกซิเจนละลาย หรือผลกระทบเชิงลบอื่น ๆ ซึ่งทั้งหมดนี้โดยปกติแล้วจะเรียกว่า สาหร่ายสะพรั่งที่มีความอันตราย ผลกระทบที่เห็นได้ชัดที่สุดจากปรากฏการณ์นี้เกี่ยวข้องกับอัตราการตายของสิ่งมีชีวิตหลาย ๆ อย่างที่อาศัยอยู่ในทะเลรวมไปถึงแนวชายหาด เช่น ปลา นก สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทางทะเล และสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น ปรากฏการณ์ขี้ปลาวาฬในบางที่นั้นเกิดจากธรรมชาติ (สาหร่ายสะพรั่งที่เกิดขึ้นตามฤดูกาล โดยกระบวนการน้ำผุดที่แนวชายฝั่ง ซึ่งเกิดขึ้นตามธรรมชาติจากการเคลื่อนตัวของน้ำทะเล) ในขณะเดียวกัน ธาตุอาหารที่เพิ่มขึ้นจากกิจกรรมของมนุษย์นั้นยังเป็นอีกสาเหตุนึงของปรากฏการณ์นี้อีกด้วย การเติบโตของแพลงก์ตอนพืชโดยปกติแล้วจะถูกจำกัดไว้ด้วยปริมาณของไนเตรตและฟอสเฟต ซึ่งพบมากในของเหลวที่ไหลออกมาจากพื้นที่การเกษตรและในเขตที่มีกระบวนการน้ำผุดที่แนวชายฝั่ง มลพิษทางน้ำตรงชายฝั่งโดยฝีมือมนุษย์ และอุณภูมิที่เพิ่มสูงขึ้นของน้ำทะเลนั้นยังเป็นอีกปัจจัยที่ทำให้เกิดปรากฏการณ์ขี้ปลาวาฬเช่นเดียวกัน โดยมีปัจจัยอื่น ๆ เช่น ฝุ่นที่มีธาตุเหล็กสูงที่พัดมาจากทะเลทรายสะฮารา ซึ่งเชื่อว่าเป็นหนึ่งในปัจจัยที่ทำให้เกิดปรากฏการณ์ขี้ปลาวาฬเช่นกัน สาหร่ายสะพรั่งในชายฝั่งแปซิฟิกบางที่นั้นได้ถูกเชื่อมโยงกับการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศขนาดใหญ่เช่น ปรากฏการณ์เอลนีโญ เช่นกัน ทั้งนี้ปัจจุบันยังมีการถกเถียงกันในเรื่องของจำนวนที่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดของปรากฏการณ์ขี้ปลาวาฬ ว่าเป็นการเพิ่มขึ้นที่แท้จริงหรือเป็นเพียงผลจากการใส่ใจและเฝ้าดูที่เพิ่มขึ้นและเทคโนโลยีในการหาที่พัฒนามากขึ้น
ทางรถไฟสายลพบุรี

.mw-parser-output .RMbox{box-shadow:0 2px 2px 0 rgba(0,0,0,.14),0 1px 5px 0 rgba(0,0,0,.12),0 3px 1px -2px rgba(0,0,0,.2)}.mw-parser-output .RMinline{float:none;width:100%;margin:0;border:none}.mw-parser-output table.routemap{padding:0;border:0;border-collapse:collapse;background:transparent;white-space:nowrap;line-height:1.2;margin:auto}.mw-parser-output table
นิยามดาวเคราะห์ของไอเอยู

คำนิยามของดาวเคราะห์นิยามขึ้นที่กรุงปรากในปี พ.ศ. 2549 โดยสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล (IAU) ได้กล่าวไว้ว่า ดาวเคราะห์ในระบบสุริยะเป็นเทห์ฟ้าที่ซึ่ง: วัตถุอื่นที่ไม่ใช่ดาวบริวารที่เป็นไปตามนิยามสองข้อแรก จะถือว่าวัตถุนั้นเป็นดาวเคราะห์แคระ ตามคำกล่าวของไอเอยูที่ว่า "ดาวเคราะห์และดาวเคราะห์แคระเป็นวัตถุสองประเภทที่แตกต่างกัน" ส่วนวัตถุอื่นที่ไม่ใช่ดาวบริวารที่เป็นไปตามนิยามข้อแรกข้อเดียว จะถือว่าวัตถุนั้นเป็นวัตถุขนาดเล็กในระบบสุริยะ แบบร่างนิยามฉบับแรกได้มีแผนที่จะรวมดาวเคราะห์แคระไว้เป็นส่วนหนึ่งของดาวเคราะห์ แต่ทว่านั่นจะทำให้ในระบบสรุิยะมีดาวเคราะห์จำนวนมาก ทำให้แบบร่างฉบับนี้ตกไป คำนิยามเป็นหนึ่งข้อโต้แย้งที่ได้รับการสนับสนุนและคำวิจารณ์จากนักดาราศาสตร์แต่ละคน แต่มันก็ยังคงถูกใช้งานต่อไป ตามคำนิยามนี้ ทำให้ในระบบสุริยะมีดาวเคราะห์ 8 ดวง คำนิยามได้แยกวัตถุที่มีขนาดเล็กกว่าและวัตถุที่อยู่บริเวณรอบนอกระบบสุริยะกับดาวเคราะห์จากกัน ส่วนดาวเคราะห์นอกระบบได้ถูกแยกออกไปโดยชัดเจนตั้งแต่การร่างคำนิยามใน พ.ศ. 2546 โดยได้แยกมันออกจากดาวแคระ ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่า
สงครามคาบสมุทร

สงครามคาบสมุทร (โปรตุเกสและสเปน: Guerra Peninsular) หรือ สงครามเอกราชสเปน (สเปน: Guerra de la Independencia Española) เป็นความขัดแย้งทางทหารระหว่างจักรวรรดิฝรั่งเศสของนโปเลียนกับฝ่ายพันธมิตรอันประกอบด้วยสหราชอาณาจักร, สเปน และโปรตุเกส เพื่อแย่งชิงคาบสมุทรไอบีเรียในช่วงสงครามนโปเลียน สงครามเริ่มขึ้นเมื่อนายพลฌ็อง-อ็องด็อชแห่งฝรั่งเศสและกองทหารในบัญชาที่ยืมมาจากสเปน อาศัยช่วงที่โปรตุเกสขาดแคลนกำลัง เข้ารุกรานและยึดครองโปรตุเกสในปลายปี ค.ศ. 1807 อย่างง่ายดาย แต่เมื่อยกทัพไปถึงยังกรุงลิสบอนในวันที่ 30 พฤศจิกายน ก็ต้องพบว่า เจ้าชายฌูเอาแห่งบรากังซา ผู้สำเร็จราชการ และพระนางเจ้ามารีอาแห่งโปรตุเกส ได้ทรงพาพระราชวงศ์ ขุนนาง กองเรือรบโปรตุเกส และกองเรือสินค้าทั้งหมดอพยพไปยังอาณานิคมบราซิลก่อนแล้วเพียงหนึ่งวันภายใต้การคุ้มครองของราชนาวีอังกฤษ เหลือเพียงประชาชนไว้ในกรุงลิสบอนเท่านั้น ฝรั่งเศสยึดครองโปรตุเกสได้ไม่นานก็ต้องถอนกำลังออกจากโปรตุเกสในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1808 และหันไปโจมตีสเปนแทน โดยสามารถยึดบาร์เซโลนาได้ในวันที่ 29 กุมภาพันธ์ อย่างไรก็ตาม กองทัพสเปนที่มีทหารกว่าแสนนายยังอยู่ในภาวะอัมพาต เนื่องจากปัญหาความขัดแย้งการเมืองภายในประเทศทำให้ทหารอยู่ในภาวะขาดผู้นำ สามสัปดาห์ต่อมา การลุกฮือของประชาชนทำให้ในวันที่ 19 มีนาคม พระเจ้าการ์โลสที่ 4 ทรงยินยอมมอบราชสมบัติให้แก่เจ้าชายเฟอร์ดินานด์ พระราชโอรสของพระองค์ ความวุ่นวายในสเปนถูกระงับลงโดยกองพลของจ๊อคชิม มูรัท พร้อม ๆ กับการถอดพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 7 ออกจากราชสมบัติ อังกฤษซึ่งต่อต้านนโปเลียนอยู่เดิมแล้วนั้น เมื่อเห็นว่าชาวสเปนไม่ยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของนโปเลียน อังกฤษจึงคิดว่าตัวเองนั้นยืนอยู่ฝ่ายถูกต้องและมีความชอบธรรมและเริ่มที่จะแสวงหาพันธมิตร จึงเข้ามามีส่วนในสงครามครั้งนี้โดยการประกาศสงครามกับนโปเลียน โดยในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1808 กองทหารอังกฤษภายใต้บัญชาของพลโท เซอร์ อาร์เธอร์ เวลสลีย์ เริ่มตั้งมั่นในโปรตุเกส และผนึกกำลังกับสเปนและโปรตุเกส สงครามคาบสมุทรดำเนินไปจนกระทั่งสามารถเอาชนะนโปเลียนได้ในสงครามประสานมิตรครั้งที่หก นับเป็นการอุบัติขึ้นครั้งแรกของสงครามกองโจรขนาดใหญ่ บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
อ็องเฌ

อ็องเฌ (ฝรั่งเศส: Angers, ออกเสียง: [ɑ̃.ʒe]) เป็นเมืองในภาคตะวันตกของประเทศฝรั่งเศส ประมาณ 300 กิโลเมตรทางตะวันตกเฉียงใต้จากปารีส เมืองแห่งนี้เคยเป็นเมืองเอกของมณฑลอ็องฌูก่อนการปฏิวัติฝรั่งเศส ผู้คนที่อาศัยอยู่ในเมืองนี้และมณฑลนี้จะเรียกตัวเองว่า อ็องฌ์แว็ง อ็องเฌมีพื้นที่ 42.70 ตารางกิโลเมตร (16.5 ตารางไมล์)* และมีประชากร 154,508 คน ส่วนประชากรประมาณ 432,900 อาศัยอยู่ในเขตปริมณฑล (aire d'attraction) เฉพาะเทศบาลเมืองอ็องเฌ (ไม่นับรวมเขตปริมณฑล) เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ของภาคตะวันตกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส รองจากน็องต์และแรน และมากเป็นอันดับที่ 18 ของประเทศ อ็องเฌเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้: บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โทรคมนาคมกัมพูชา

โทรคมนาคมกัมพูชา (เขมร: ទូរគមនាគមន៍កម្ពុជា ทูรคมนาคมน์กมฺพุชา; อังกฤษ: Telecom Cambodia: TC) เป็นรัฐวิสาหกิจหนึ่งของประเทศกัมพูชา เป็นบริษัทโทรคมนาคมหลักของประเทศ เดิมกระทรวงไปรษณีย์และโทรคมนาคมกัมพูชาดำเนินเครือข่ายโทรคมนาคมด้วยตนเองมาจนก่อตั้งบริษัทนี้ขึ้นใน ค.ศ. 2006 สำนักงานใหญ่ของบริษัทตั้งอยู่ในกรุงพนมเปญ และให้บริการทุกท้องที่ในประเทศ ปัจจุบัน โทรคมนาคมกัมพูชา ผู้ดำเนินกิจการโทรคมนาคมหลัก และแคมเน็ตอินเทอร์เน็ตเซอร์วิส (Camnet Internet Service) ผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต ปฏิบัติงานในความกำกับดูแลของกระทรวงข้างต้น