nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
กิตติพันธ์ พุ่มสุโข

กิตติพัฒน์ พุ่มสุโขรักษ์ หรือ กิตติพันธ์ พุ่มสุโข (ชื่อเล่น ติ๊ก; เกิด 28 มีนาคม พ.ศ. 2512 - ) เป็นอดีตนักแสดง นักร้องและนายแบบชาวไทย เขามีชื่อเสียงจากการเป็นนักร้องสังกัดเอสพี ศุภมิตร โดยมีผลงานเพลงแรกชื่อ ยกมาทั้งใจ ในปี พ.ศ. 2531 มีผลงานละครโทรทัศน์เรื่องแรกของสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสี ช่อง 3 เรื่อง นิยายรักนักศึกษา ซึ่งกำกับโดย ศุภักษร กิตติพันธ์ เป็นบุตรชายของนายโกมล กับนางบรรลุ พุ่มสุโข มีพี่น้อง 4 คนและเป็นน้องชายของ ไกรวิทย์ พุ่มสุโข นักร้องและนักแสดงเช่นกัน เขาสมรสกับ นภัสนันท์ จันทร์กล่ำ (แจง) บรรณาธิการและเจ้าของสำนักพิมพ์ บ้านหนังสือ 19 และมีลูกสาว 1 คนคือ นารารัศมิ์ พุ่มสุโขรักษ์ (ชื่อเล่น : เฌอแตม) ซึ่งเข้าสู่วงการบันเทิงเช่นกัน กิตติพันธ์เริ่มเข้าวงการครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2531 โดยจิตนาถ วัชรเสถียร นักแต่งแพลงชื่อดังเป็นคนชักชวนให้ทำผลงานเพลงตามพี่ชาย ไกรวิทย์ พุ่มสุโข แล้วจึงออกอัลบั้มกับค่ายเพลง เอสพี ศุภมิตร ในปี พ.ศ. 2531 ชื่อ 'ยกมาทั้งใจ' มีเพลงดังหลายเพลง เช่น ยกมาทั้งใจ, โยนหัวใจ, มากเกินไป แล้วจึงมาเป็นนักแสดงละครสังกัดช่อง 3 โดยเล่นละครเรื่อง นิยายรักนักศึกษา ซึ่งกำกับโดย ศุภักษร เป็นเรื่องแรก ต่อมาในปี พ.ศ. 2534 ได้ออกอัลบั้มชุดที่ 2 คือ 'ทางม้าลาย' มีเพลงที่โดดเด่น เช่น ทางม้าลาย, คนใกล้ตัว, พอเสียที, ไม่ต่างกัน ต่อมาเมื่อหมดสัญญากับเอสพี ศุภมิตร ก็หันมาเป็นนักแสดงอิสระเช่นละครให้กับค่ายกันตนา และมีเดีย ออฟ มีเดียส์ และเล่นละครเรื่องสุดท้าย คือ หลังคาแดง ซึ่งกำกับโดย ศรัณยู วงศ์กระจ่าง ทางช่อง 7 ก่อนจะออกจากวงการบันเทิงไปทำธุรกิจส่วนตัว ทั้งเปิดบริษัทออปแกไนเซอร์ และเขียนพ็อกเก็ตบุ๊ค ปัจจุบันเปิดสถาบันการสอนวิชาชีพช่างผม Nara Academy (นารา อะคาเดมี) (ธันวาคม 2533) อัลบั้ม ยกมาทั้งใจ (2534) อัลบั้ม ทางม้าลาย
เขตสงครามเมดิเตอร์เรเนียนและตะวันออกกลางในสงครามโลกครั้งที่สอง

ฝ่ายสัมพันธมิตร: บริเตนใหญ่ สหภาพโซเวียต (พ.ศ. 2484–88) สหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2484–88) อินเดียกองทัพเสรีฝรั่งเศส โปแลนด์ ออสเตรเลีย แคนาดากรีซ (1940–45)ยูโกสลาเวีย (1941–43) ยูโกสลาเวีย (1943–45) นิวซีแลนด์ แอฟริกาใต้ บราซิล (1942–45)ราชอาณาจักรอิตาลี (พ.ศ. 2486–88) ฝ่ายอักษะ: ไรช์เยอรมัน อิตาลี (1940–43)สาธารณรัฐสังคมนิยมอิตาลี (พ.ศ. 2486–88) รัฐเอกราชโครเอเชีย...และอื่นๆ อาร์ชิบาล วาเวลล์ คลาวด์ อูชินเล็ค ดไวต์ ดี
โมบูตู เซเซ เซโก้

โมบูตู เซเซ เซโก (Mobutu Sese Seko; เกิด Joseph-Desiré Mobutu; 14 ตุลาคม 1930 – 7 กันยายน 1997) เป็นเผด็จการทหารและประธานาธิบดีของประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (ซึ่งโมบูตูเปลี่ยนชื่อเป็นซาอีร์ใน ค.ศ. 1971) ตั้งแต่ ค.ศ. 1965–1997 เขายังเป็นประธานองค์การเอกภาพแอฟริกาใน ค.ศ. 1967–1968 ขณะอยู่ในอำนาจ โมบูตูสร้างระบอบการปกครองแบบอำนาจนิยม สะสมความมั่งคั่งส่วนตัวและพยายามกวาดล้างอิทธิพลจากอารยธรรมของเจ้าอาณานิคมในประเทศ ในขณะที่ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐอเมริกาเพราะท่าทีที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์ ระหว่างวิกฤตการณ์คองโก กองทัพเบลเยียมช่วยพันเอกโมบูตูทำรัฐประหารต่อรัฐบาลชาตินิยมของ ปาทริส ลูมูมบา ในปี 1960 และได้ประหารชีวิตลูมัมบาโดยการยิงเป้า โมบูตูได้เป็นเสนาธิการกองทัพก่อนที่จะได้รับอำนาจอย่างแท้จริงในรัฐประหารครั้งที่สองในปี 1965 โมบูตูเปลี่ยนชื่อประเทศคองโกเป็นซาอีร์ในปี 1971 และเปลี่ยนชื่อตัวเองเป็น โมบูตู เซเซ เซโก ในปี 1972 โมบูตูเปลี่ยนประเทศเป็นรัฐพรรคการเมืองเดียวซึ่งอำนาจทั้งหมดตกอยู่ในมือเขา เขายังเป็นบุคคลที่ถูกบูชาตามลัทธิบูชาบุคคลอีกด้วย ภายใต้การปกครองของเขา โมบูตูสร้างรัฐที่รวมอำนาจและรวมทรัพย์สมบัติไว้ส่วนตัวผ่านการแสวงหากำไรและคอร์รัปชั่น ทำให้บางคนเรียกการปกครองของเขาว่า "โจราธิปไตย" ประเทศมีอัตราเงินเฟ้อที่ควบคุมไม่ได้ มีหนี้สินมาก และการลดลงของค่าสกุลเงิน ในปี 1991 ความถดถอยทางเศรษฐกิจและความไม่สงบทำให้เขาตกลงที่จะแบ่งอำนาจกับผู้นำฝ่ายค้านแต่เขาใช้กองทัพในการขัดขวางการเปลี่ยนแปลงนี้จนกระทั่งเดือนพฤษภาคม ปี 1997 กองกำลังกบฏนำโดย โลร็อง-เดซีเร กาบีลา ขับไล่เขาออกนอกประเทศ ซาอีร์ถูกเปลี่ยนชื่อกลับเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก เขาเจ็บป่วยจากมะเร็งต่อมลูกหมากและเสียชีวิตในอีกสามเดือนถัดมาที่โมร็อกโก โมบูตูมีชื่อด้านการคอร์รัปชั่นและการฉ้อฉลเงินระหว่าง 4 ล้าน ถึง 15 ล้านดอลลาร์สหรัฐในช่วงที่เขาปกครองเช่นเดียวกับความฟุ่มเฟือยอย่างเช่นนั่งเครื่องบินคอนคอร์ดบินไปเที่ยวและซื้อของที่ปารีส โมบูตูปกครองประเทศกว่า 3 ทศวรรษ ซึ่งมีการละเมิดสิทธิมนุษยชน โมบูตูยังถูกกล่าวว่าเป็น "ผู้เผด็จการในแอฟริกาตามแบบฉบับ"
ชลรัศมี งาทวีสุข

พันโทหญิง ชลรัศมี งาทวีสุข หรือ ทิพย์ ผู้ประกาศข่าวและพิธีกรรายการ สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก ผู้ดำเนินรายการข่าว เช้านี้ประเทศไทย ออกอากาศทุกวันจันทร์-ถึงศุกร์ เวลา 7.00-8.00 น.ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก และยังเป็นผู้ดำเนินรายการคุยยกบ้าน ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 13.00-13.30 น.ทางอมรินทร์ทีวี ชลรัศมี งาทวีสุข เกิดเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2524 ปีระกา เป็นบุตรสาวของนายชาญชัย งาทวีสุข และนางมณฑารักษ์ งาทวีสุข เริ่มต้นการศึกษาในระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนเขมะสิริอนุสสรณ์ กรุงเทพ ศึกษาต่อระดับมัธยมปลาย จนจบมัธยมปีที่ 6 ที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา จากนั้นเข้าศึกษาต่อยังคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในสาขาการสื่อสารมวลชน (วิทยุและโทรทัศน์) ระหว่างเป็นนิสิตคณะนิเทศศาสตร์ ชลรัศมี งาทวีสุขเข้าร่วมกิจกรรมของมหาวิทยาลัยมากมาย ไม่ว่าจะเป็นพิธีกรงานฟุตบอลประเพณี, เล่นละครเวทีประจำปีของคณะ นอกจากนี้ยังเข้าร่วมประกวดกุลบุตร-กุลธิดากาชาด ประจำปี 2543 และคว้าตำแหน่งกุลธิดากาชาด สภากาชาดไทยในครั้งนั้นด้วย ขณะที่ ชลรัศมี งาทวีสุข เรียนอยู่ปี 4 มีโอกาสลงไปทำข่าวภาคสนามรายงานบรรยากาศการเลือกตั้งทั่วไปผ่านทางสถานีวิทยุจุฬา และเข้าฝึกงานที่สถานีโทรทัศน์ไอทีวี เมื่อสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกเปิดรับสมัครผู้ประกาศข่าว ชลรัศมี งาทวีสุข จึงได้ยื่นใบสมัครและเริ่มต้นการเป็นผู้ประกาศข่าวที่นี่ ปี 2545 ชลรัศมี งาทวีสุขเริ่มงานในฐานะผู้สื่อข่าวประจำสายราชสำนักของ ททบ.5 ก่อนย้ายไปทำหน้าที่ผู้สื่อข่าวสายเศรษฐกิจ และจัดรายการ “เข็มทิศเศรษฐกิจ” ต่อมาชลรัศมี งาทวีสุข ลาสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกไปศึกษาต่อด้านสื่อสารมวลชนระหว่างประเทศที่มหาวิทยาลัยลีดส์ (University of Leeds) ประเทศอังกฤษพร้อมกับคว้าปริญญาโท (เกียรตินิยม) ในปี 2550 กลับมาทำหน้าที่ผู้ประกาศข่าวและผู้ดำเนินรายการวิเคราะห์ข่าวรูปแบบใหม่ที่กระชับสั้น เข้าใจง่ายในรายการ 'จับประเด็นข่าวร้อน' ช่วง 22.00 น. จันทร์-ศุกร์ ทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก ชลรัศมี งาทวีสุข เริ่มต้นอาชีพการงานในเครื่องแบบทหาร ด้วยการสมัครเข้ารับราชการ ประดับยศร้อยตรีเมื่อปี พ.ศ. 2551 ได้รับการเลื่อนชั้น ปรับยศมาตามลำดับ จนกระทั่งขึ้นเป็นพันตรีหญิงชลรัศมี งาทวีสุข หรือ “ผู้พันทิพย์” ในปี 2558 ชลรัศมีเป็นที่กล่าวถึงในสังคมในช่วงปลายเดือนกันยายนถึงต้นเดือนตุลาคม พ
ความสัมพันธ์รัสเซีย–ไทย

ความสัมพันธ์ไทย–รัสเซีย (รัสเซีย: Российско-таиландские отношения) เป็นความสัมพันธ์ระดับทวิภาคีระหว่างไทยกับรัสเซีย (จักรวรรดิรัสเซีย, สหภาพโซเวียต และสหพันธรัฐรัสเซีย) ความสัมพันธ์เรื่มในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และซาร์นิโคลัสที่ 2 ต่อมาเมื่อเกิดการปฏิวัติรัสเซียในปี 1917 ได้ทำให้ความสัมพันธ์ทั้งสองประเทศยุติลงต่อมาได้ฟื้นฟูความสัมพันธ์ในวันที่ 12 มีนาคม 1941 ในฐานะสหภาพโซเวียต แต่ความสัมพันธ์ค่อนข้างที่จะเหินห่างและขาดสะบั้นเมื่อประเทศไทยประกาศเป็นสัมพันธมิตรกับสหรัฐอเมริกาในยุคสงครามเย็นเพื่อมีจุดประสงค์หลักคือต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์ภายในประเทศและได้มีการฟื้นฟูความสัมพันธ์อีกครั้งในปี 1979 เมื่อพลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ นายกรัฐมนตรีในขณะนั้นได้ทำการเยือนสหภาพโซเวียต ต่อมาหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี 1991 ไทยได้รับรองรัสเซียเป็นประเทศเอกราชในวันที่ 28 ธันวาคม 1991 ปัจจุบันรัสเซียมีสถานทูตที่กรุงเทพมหานคร และมีสถานกงสุลสองที่คือที่พัทยา และภูเก็ต ส่วนไทยมีสถานทูตที่มอสโก และมีสถานกงสุลสองที่คือที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก และวลาดีวอสตอค ทั้งสองประเทศเป็นสมาชิกเอเปคและองค์การว่าด้วยความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรป (รัสเซียเป็นรัฐสมาชิกและไทยเป็นคู่ค้า) บันทึกการติดต่อครั้งแรกระหว่างรัสเซียกับสยามเกิดขึ้นในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1863 เมื่อเรือ Gaydamak และ Novik เดินทางมาถึงกรุงเทพ จากนั้นจึงเกิดความสัมพันธ์อันใกล้ชิดระหว่างครอบครัวชนชั้นสูงของไทยและจักรวรรดิรัสเซีย พร้อมการบันทึกมิตรภาพระหว่างพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวกับจักรพรรดินิโคไลที่ 2 แห่งรัสเซียไว้อย่างดี สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ โอรสองค์ที่ 43 ของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้สมรสกับคัทริน เดสนิตสกี ซึ่งท่านพบกับเธอขณะศึกษาอยู่ในจักรวรรดิรัสเซีย ตัวเลขทางการของปริมาณการค้าที่เผยแพร่โดยสองประเทศขัดแย้งกัน ในวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 จุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์ รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ของไทย ประกาศว่ารัสเซียให้คำมั่นว่าจะสนับสนุนเป้าหมายในการเพิ่มการค้าทวิภาคีประจำปีจาก 2.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐไปเป็น 10 พันล้านดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. 2021 รัสเซียต้องการซื้อผลิตภัณฑ์อาหาร ข้าว ผลไม้ รถยนต์ และชิ้นส่วนรถยนต์จากไทยเป็นหลัก รัสเซียต้องการเพิ่มการลงทุนด้านเทคโนโลยีสารสนเทศในประเทศไทย เนื่องจากนักลงทุนชาวรัสเซียจำนวนมากเข้ามาตั้งฐานในนิคมอุตสาหกรรมอมตะ ระยอง ประเทศไทยเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางเขตร้อนที่สำคัญสำหรับนักท่องเที่ยวจากรัสเซีย อย่างไรก็ตาม ฝั่งรัสเซียโต้แย้งตัวเลขที่ทางการไทยให้ไว้ว่าสูงเกินจริง และทางการไทยโต้แย้งว่าตัวเลขที่รัสเซียให้มีจำนวนน้อยเกินไป: ใน ค.ศ. 2018 มีชาวรัสเซียเดินทางมาไทยประมาณ 1.5 ล้านคน ซึ่งเพิ่มขึ้นจาก ค.ศ
การให้ความร่วมมือกับศัตรูในทางแนวนอน

การให้ความร่วมมือกับศัตรูในทางแนวนอน (Collaboration Horizontale) เป็นคำที่ใช้เรียกพฤติกรรมของผู้หญิงที่ถูกตราหน้าว่าทรยศขายชาติ เพราะได้ไปมีความสัมพันธ์ร่วมหลับนอนกับทหารชาวเยอรมันผู้เข้ามารุกรานและยึดครองประเทศต่าง ๆ ยุโรป เช่น ฝรั่งเศส เนเธอร์แลนด์ เป็นต้น ผู้หญิงส่วนมากมักมีความยินยอมพร้อมใจหรือถูกบังคับขู่เข็ญ บางส่วนก็เป็นผู้หญิงขายบริการทางเพศให้กับทหารเยอรมัน หลังจากกองทัพสัมพันธมิตรได้เข้ามาปลดปล่อยประเทศต่าง ๆ ในด้านตะวันตกให้พ้นจากการปกครองของนาซีเยอรมัน เหล่าบรรดาผู้หญิงเหล่านั้นจะถูกฝูงชนจับมาโกนผมจนหัวล้าน ฉีกเสื้อผ้าจนเปลือยกาย และกรีดใบหน้าเป็นตราสัญลักษณ์สวัสติกะเพื่อประจานในฐานทรยศชาติ การให้ความร่วมมือกับศัตรูในทางแนวนอน เชื่อว่ามีการผลิตเด็กทารกเชื้อสายฝรั่งเศสและเยอรมัน 20,000 คนซึ่งเด็กเหล่านั้นถูกแม่ของเด็กที่ถูกบังคับจากสังคมฝรั่งเศสให้ทอดทิ้งที่โรงเลี้ยงเด็กกำพร้าและเด็กเหล่านั้นก็ถูกสังคมรังเกียจเข้าไปอีก ในหลายปีต่อมา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศฝรั่งเศส เบอร์นาด เคาน์เนอร์ ได้เกลี้ยกล่อมชาวฝรั่งเศสให้ยอมรับคนกลุ่มเหล่านั้น
วิทยาลัยวิทยาศาสตร์การแพทย์เจ้าฟ้าจุฬาภรณ์

วิทยาลัยวิทยาศาสตร์การแพทย์เจ้าฟ้าจุฬาภรณ์ เป็นสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐ ส่วนงานหนึ่งของราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ มีหน้าที่จัดการศึกษาทางด้าน แพทยศาสตร์ พยาบาลศาสตร์ สาธารณสุขศาสตร์ วิทยาศาสตร์การแพทย์ วิทยาศาสตร์สุขภาพ ทำการวิจัย และสนับสนุนให้ทำการวิจัยเพื่อสร้างองค์ความรู้ในเรื่องดังกล่าว และให้บริการในการบำบัดรักษาผู้ป่วย วันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2559 มีพระราชบัญญัติราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ จัดตั้ง ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ ให้เป็นเป็นสถาบันการวิจัยและวิชาการชั้นสูง และจัดการศึกษาทางวิชาการและวิชาชีพด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี สิ่งแวดล้อม การแพทย์ และการสาธารณสุข และให้มีการจัดตั้ง วิทยาลัยวิทยาศาสตร์การแพทย์เจ้าฟ้าจุฬาภรณ์ เพื่อทำหน้าที่จัดการศึกษาทางด้านแพทยศาสตร์ พยาบาลศาสตร์ สาธารณสุขศาสตร์ วิทยาศาสตร์การแพทย์ วิทยาศาสตร์สุขภาพ ทำการวิจัย และสนับสนุนให้ทำการวิจัยเพื่อสร้างองค์ความรู้ และให้บริการในการบำบัดรักษาผู้ป่วย  และวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2559 ได้มีประกาศประกาศราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ เรื่อง การจัดตั้งส่วนงาน ซึ่ง วิทยาลัยวิทยาศาสตร์การแพทย์เจ้าฟ้าจุฬาภรณ์ ได้รับการสถาปนาให้เป็นส่วนงานตามประกาศนี้  ศูนย์แพทย์ภัยพิบัติและฉุกเฉินเจ้าฟ้าจุฬาภรณ์
การจลาจลสโตนวอลล์

วันที่ 1: เจ้าหน้าที่ตำรวจนิวยอร์ก 10 นาย (ภายในอาคาร) วันที่ 1: ผู้สนับสนุน 500 – 600 คน ด้านนอกอาคาร เหตุจลาจลสโตนวอลล์ (อังกฤษ: Stonewall riots) หรือชื่ออื่น ๆ การก่อการกำเริบสโตนวอลล์ (อังกฤษ: Stonewall uprising) หรือ กบฏสโตนวอลล์ (อังกฤษ: Stonewall rebellion) เป็นกลุ่มเหตุการณ์ประท้วงรุนแรงโดยสมาชิกของชุมชนเกย์ (บุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ)[note 1] เพื่อเป็นการตอบกลับการจู่โจมของตำรวจที่เริ่มต้นขึ้นในเช้าตรู่วันที่ 28 มิถุนายน 1969 ที่สโตนวอลล์อินน์ ในย่านเกรนิชวิลเลจ แมนฮัตตัน นครนิวยอร์ก เหล่าผู้คนของสโตนวอลล์, บาร์เกย์และเลสเบียนแห่งอื่นในวิลเลจ และผู้คนบนถนนในย่านได้ออกมาต่อสู้กลับเมื่อตำรวจเริ่มใช้ความรุนแรง การจลาจลนั้นได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ที่สำคัญที่สุดที่นำไปสู่ขบวนการปลดแอกเกย์ และเป็นการต่อสู้ในยุคใหม่เพื่อสิทธิของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในสหรัฐ ชาวเกย์อเมริกันในทศวรรษ 1950s และ 1960s เผชิญหน้ากับระบบกฎหมายที่ต่อต้านเกย์[note 2] กลุ่มคนรักร่วมเพศแรก ๆ ในสหรัฐเสาะหาการพิสูจน์ว่าชาวเกย์สามารถเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสังคมได้ และสนใจในการศึกษาแบบไม่รุนแรง (non-confrontational) สำหรับประเด็นการรักร่วมเพศและการรักเพศตรงข้ามให้เหมือน ๆ กัน ในช่วงปลายทศวรรษ 1960s ได้มีการเคลื่อนไหวทางสังคม/การเมืองที่เกิดขึ้นซึ่งออกไปในทางการถกเถียง เช่น ขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมือง, วัฒนธรรมต้านขนบ และขบวนการต่อต้านสงครามเวียดนามของสหรัฐ อิทธิพลเหล่านี้ร่วมไปกับสภาพแวดล้อมเสรีนิยมของเกรนิชวิลเลจได้เป็นเหมือนตัวเร่งเร้าให้เกิดการจลาจลสโตนวอลล์ มีองค์กรต่าง ๆ น้อยมากที่เปิดต้อนรับชาวเกย์ในช่วงทศวรรษ 1950s และ 1960s ในจำนวนนี้มีไม่น้อยที่เป็นบาร์ ถึงแม้เจ้าของบาร์เหล่านั้นแทบจะไม่ใช่ชาวเกย์ก็ตาม ในขณะนั้น สโตนวอลล์อินน์มีเจ้าของเป็นมาเฟียชาวอเมริกัน สโตนวอลล์อินน์เป็นสถานที่ที่เป็นที่นิยมในหมู่ผู้คนที่ยากจนและชายของที่สุดของชุมชนเกย์: บุตช์เลสเบียน, ชายหนุ่มออกสาว, แดรกควีน, โสเภณีชาย, บุคคลข้ามเพศ และ เยาวชนไร้บ้าน บาร์เกย์ต่าง ๆ ต้องเผชิญกับบุกของตำรวจ (Police raids) เป็นกิจวัตรในทศวรรษ 1960s แต่เจ้าหน้าที่เสียการควบคุมอย่างรวดเร็วในสถานการณ์ที่สโตนวอลล์อินน์ ความตึงเครียดระหว่างตำรวจนครนิวยอร์กกับผู้อยู่อาศัยชาวเกย์ในเกรนิชวิลเลจได้แตกออกและนำไปสู่การประท้วงอีกในเย็นวันถัดมา และอีกครั้งในหลายคืนถัดมา ในอาทิตย์ถัด ๆ มา ชาววิลเลจได้จัดกลุ่มกันอย่างรวดเร็วขึ้นเป็นกลุ่มนักกิจกรรมเพื่อมุ่งเน้นไปยังการสร้างสถานที่สำหรับชาวเกย์และเลสเบียนได้สามารถเปิดเผยเกี่ยวกับเพศวิถีของตนโดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกจับ หลังเหตุจลาจล ชาวเกย์และเลสเบียนในนิวยอร์กซิตีได้เผชิญกับอุปสรรคทางเพศ เชื้อชาติ ชนชั้น และช่วงอายุ ในการรวมกลุ่มกันเป็นชุมชนที่เหนียวแน่น ภายในระยะเวลาหกเดือน องค์กรนักิจกรรมเกย์สองแห่งได้ก่อตั้งขึ้นในนิวยอร์กโดยมีมุ่งยุทธวิธีที่รุนแรง (confrontational tactics) และมีหนังสือพิมพ์สามเจ้าที่ตั้งขึ้นเพื่อสนับสนุนและเผยแพร่สิทธิของชาวเกย์และเลสเบียน หนึ่งปีหลังเหตุจลาจล ได้มีการจัดไพรด์พาเรดครั้งแรกขึ้นในวันที่ 28 มิถุนายน 1970 เพื่อระลึกถึงเหตุการณ์ ในนิวยอร์กซิตี, ลอสแอนเจลิส และซานฟรานซิสโก ในปี 2016 ได้มีการตั้งอนุสรณ์สถานแห่งชาติสโตนวอลล์ขึ้นที่บริเวณเกิดเหตุจลาจล เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน 2019 อธิบดีกรมตำรวจนิวยอร์กซิตี เจมส์ พี. โอนีลล์ ได้แถลงรายงานขอโทษอย่างเป็นทางการในนามของกรมตำรวจนิวยอร์กสำหรับการกระทำของเจ้าหน้าที่ในเหตุจลาจลสโตนวอลล์เมื่อปี 1969
ฮิเดโอะ โคจิมะ

ฮิเดโอะ โคจิมะ (ญี่ปุ่น: 小島 秀夫; อักษรโรมัน: Hideo Kojima; เกิด24 สิงหาคม ค.ศ. 1963 – ) เป็นทั้งนักออกแบบ, ผู้กำกับ, ผู้อำนวยการผลิต และนักเขียนวิดีโอเกมชาวญี่ปุ่น เขาได้รับการยกย่องในฐานะนักประพันธ์ภาพยนตร์ที่โดดเด่นแห่งโลกวิดีโอเกม โดยเขาได้พัฒนาความหลงใหลในภาพยนตร์แอ็กชันผจญภัยและวรรณกรรมในช่วงวัยเด็กและวัยรุ่น ใน ค.ศ. 1986 เขาได้รับการว่าจ้างจากบริษัทโคนามิ ที่เขาออกแบบและเขียนเมทัลเกียร์ (ค.ศ. 1987) สำหรับเอ็มเอสเอกซ์2 ซึ่งเป็นเกมที่วางรากฐานสำหรับเกมลอบเร้น และซีรีส์เมทัลเกียร์ ซึ่งเป็นผลงานที่รู้จักกันดีและเป็นที่ชื่นชมมากที่สุด หัวเรื่องที่อุทิศให้เขาในฐานะหนึ่งในนักออกแบบวิดีโอเกมที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดคือเมทัลเกียร์โซลิด (ค.ศ. 1998) สำหรับเพลย์สเตชัน เขายังเป็นที่รู้จักจากการผลิตซีรีส์โซนออฟเอนเดอส์ รวมถึงเขียนและออกแบบสแนตเชอร์ (ค.ศ. 1988) และโพลิซนอตส์ (ค.ศ
รายชื่อตอนในเบอร์เซิร์ก

รายชื่อตอนในเบอร์เซิร์ก คือรายชื่อตอนที่อยู่ในมังงะเรื่องเบอร์เซิร์ก วาดโดยเคนทาโร่ มิอุระ ตีพิมพ์ครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่น ในนิตยสาร ยัง แอนิมอล ในปี พ.ศ 2532 โดยสำนักพิมพ์ ฮะคุเซนฉะ ปัจจุบันมีการรวมเล่มทั้งสิ้น 39 เล่ม สำหรับในประเทศไทย ได้รับลิขสิทธิ์ในการแปลและตีพิมพ์จัดจำหน่ายโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ โดยตีพิมพ์ถึงเล่มที่ 37 จากนั้นได้ประกาศหยุดตีพิมพ์ ต่อมาบริษัทสยามอินเตอร์มัลติมีเดีย ได้เข้าถือครองลิขสิทธิ์ต่อ โดยนอกจากจะตีพิมพ์เล่มที่ 38 เป็นต้นไปแล้ว ยังตีพิมพ์เล่ม 1-37 ที่สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจเคยตีพิมพ์ไปแล้วเพื่อนำกลับมาจำหน่ายใหม่ด้วย ชื่อตอนภาษาไทย อิงจากฉบับรวมเล่มภาษาไทย โดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ
แรมโบ้ (ภาพยนตร์ชุด)

แรมโบ้ (อังกฤษ: Rambo) เป็นสื่อแฟรนไชส์อเมริกันมีศูนย์กลางอยู่ที่ภาพยนตร์ชุดแนวโลดโผนและเรื่องราวของตัวละคร จอห์น เจ. แรมโบ้ ภาพยนตร์ห้าเรื่อง ได้แก่ นักรบเดนตาย (1982), แรมโบ้ (1985), แรมโบ้ 3 (1988), แรมโบ้ 4 นักรบพันธุ์เดือด (2008) และ แรมโบ้ 5 นักรบคนสุดท้าย (2019) แรมโบ้เป็นทหารผ่านศึกของหน่วยรบพิเศษกองทัพบกสหรัฐ แสดงโดย ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน ประสบการณ์จากสงครามเวียดนามทำให้เขาบอบช้ำ แต่ยังทำให้เขามีทักษะทางการทหารที่เหนือกว่า ซึ่งเขาเคยใช้ในการต่อสู้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจคอรัปชั่น, กองทหารศัตรูและแก๊งค้ายาเสพติด ภาพยนตร์ นักรบเดนตาย ดัดแปลงจากนวนิยายชื่อเดียวกันเมื่อ ค.ศ. 1972 โดย เดวิด มอร์เรลล์ ภาพยนตร์ชุดทำเงินมากกว่า 819 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคือ แรมโบ้ โดยทำเงินมากกว่า 300 ล้านดอลลาร์สหรัฐ สตอลโลน เป็นผู้เขียนบทภาพยนตร์ร่วมทุกเรื่องและกำกับ แรมโบ้ 4 นักรบพันธุ์เดือด นอกจากนี้แฟรนไชส์ยังประกอบด้วย แรมโบ้: เดอะฟอร์ซออฟฟรีดอม แอนิเมชันชุดฉายทางโทรทัศน์, หนังสือการ์ตูน, นวนิยายและวิดีโอเกม
ปฏิกิริยาต่อการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช

พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จสวรรคตเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2559 เวลา 15.52 นาฬิกา ณ อาคารเฉลิมพระเกียรติ โรงพยาบาลศิริราช หลังการสวรรคต มีประเทศต่างๆและองค์การระดับนานาชาติส่งสาส์นแสดงความเสียใจเป็นจำนวนมาก นายกรัฐมนตรี พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา กล่าวปราศรัยถึงการสวรรคตของพระมหากษัตริย์ต่อสาธารณชนไว้ว่า: ...ตลอดรัชสมัยเป็นช่วงเวลาที่มีการพัฒนาประเทศในทุกด้าน ทรงเป็นกษัตริย์ ผู้เป็นที่รัก เทิดทูน ทรงเป็นศูนย์รวมใจ ของคนไทยทั้งชาติ นับเป็น 70 ปี ที่ทรงครองแผ่นดินโดยธรรม เพื่อประโยชน์สุข แห่งมหาชนชาวสยาม โดยแท้... วันที่ 13 ตุลาคม จะเป็นวันที่อยู่ในความทรงจำของประชาชนชาวไทยตลอดไปนานแสนนาน..
ฟรินซ์ แกร์ลิก

คาร์ล อัลแบร์ท ฟริทซ์ (มิชชาเอล) แกร์ลิช (เยอรมัน: Carl Albert Fritz (Michael) Gerlich; 15 กุมภาพันธ์ 1883 – 30 มิถุนายน 1934) เป็นนักข่าวและนักประวัติศาสตร์ชาวเยอรมัน เป็นผู้ก่อตั้งหนังสือพิมพ์ต่อต้านอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ และพรรคนาซี ฟริทซ์นั้นมองเห็นความชั่วร้ายของอุดมการณ์ของฮิตเลอร์และพรรคนาซีจึงได้เขียนหนังสือพิมพ์โจมตีฮิตเลอร์และพรรคนาซีตลอดมา หลังจากฮิตเลอร์และพรรคนาซีมีอำนาจมากขึ้นในเยอรมนี เขาถูกจับกุมและส่งไปที่ค่ายกักกันดัคเคา และถูกฆ่าตายที่นั่นในระหว่างเหตุการณ์คืนมีดยาว เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ.1934
เกลี เราบัล

อังเกอลา มาเรีย "เกลี" เราบัล (เยอรมัน: Angela Maria "Geli" Raubal) เป็นหลานสาวของลูกพี่ลูกน้องที่ร่วมฝ่ายบิดาของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ เกิดในเมืองลินทซ์, ออสเตรีย-ฮังการี. เธอเป็นลูกคนที่สองและลูกสาวคนโตของลีโอ เราบัล ซีเนียร์.กับพี่สาวร่วมบิดาของฮิตเลอร์ แองเจลา เราบัล. เธอได้อาศัยและอยู่ภายใต้การดูแลของลุงของเธอ(ฮิตเลอร์)เมื่อปี 1925 ฮิตเลอร์หลงรักเธอมากจนถึงขนาดประกาศว่า เธอคือรักแรกของเขา ต่อมาเธอเสียชีวิตเมือวันที่ 18 กันยายน 1931 โดยถูกระบุว่า เธอฆ่าตัวตาย สาเหตุนั้นมาจากได้รับความกดดันจากการดูแลคุมเข้มงวดของฮิตเลอร์มากเกินไป แต่ทว่าก็มีบางหลายคนไม่เชื่อว่าเธอฆ่าตัวตายแต่กลับถูกฆ่าตายโดยฮิตเลอร์เพราะเชื่อว่าฮิตเลอร์กับเกลีมีความสัมพันธ์ทางเพศแบบรุนแรง(ซาดิสม์และมาโซคิสม์) ฮิตเลอร์รู้สึกว่าจะควบคุมเกลีไม่ได้และเธอจะแฉความลับไปให้สาธารณชนรับรู้ นอกจากนั้นยังเชื่อว่าเธอไปมีความสัมพันธ์กับชาวยิว ฮิตเลอร์รับรู้และโกรธจัดมากจนถึงกับสั่งพวกเอสเอสให้ฆ่าเธอแต่กลับไม่ได้ปรากฏแก่ความจริงใด ต่อมาศพของเธอถูกฝังไปที่สุสานกลางในเมืองกรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย การตายของเกลีนั้นทำให้ฮิตเลอร์โศกเศร้าเสียใจเป็นเวลาหลายวัน ห้องนอนของเธอที่แบร์กฮอฟ บ้านพักตากอากาศส่วนตัวในรัฐบาวาเรียถูกให้คงสภาพเอาโดยห้ามเปลี่ยนแปลงใดๆ ฮิตเลอร์ได้แขวนภาพวาดของเธอในห้องส่วนตัวและที่สถานทูตเยอรมนีในกรุงเบอร์ลิน
สาธารณรัฐฮังการีที่ 2

สาธารณรัฐฮังการีที่สอง (ฮังการี: Magyar Köztársaság) เป็นสาธารณรัฐระบบรัฐสภาที่จัดตั้งในระยะเวลาอันสั้น ภายหลังจากการล้มเลิกของ ราชอาณาจักรฮังการี เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1946 ต่อมาสาธารณรัฐที่สองได้ยุติลงในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1949 โดยถูกแทนที่ด้วยสาธารณรัฐประชาชนฮังการี สาธารณรัฐประกาศจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการภายหลังจากการยึดครองฮังการีของสหภาพโซเวียตเมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง และการล้มล้างระบอบราชาธิปไตยของฮังการีอย่างเป็นทางการในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1946 ซึ่งราชบัลลังก์ได้ว่างลงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1918 ในช่วงแรกของสาธารณรัฐมีลักษณะเป็นรัฐบาลผสมระหว่างฝ่ายสนับสนุนประชาธิปไตย โดยส่วนใหญ่จะเป็นพรรคเกษตรกรรายย่อยอิสระ และพรรคคอมมิวนิสต์ฮังการี ด้วยการสนับสนุนจากโซเวียต สมาชิกคอมมิวนิสต์ส่วนใหญ่ได้รับตำแหน่งทางการเมืองที่สำคัญในคณะรัฐมนตรีชุดใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกระทรวงมหาดไทย ถึงแม้ว่าพรรคเกษตรรายย่อยจะได้รับชัยชนะอย่างถล่มทลายในการเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1945 จากตำแหน่งทางการเมืองของสมาชิกคอมมิวนิสต์ ทำให้สามารถใช้อุบายทางการเมืองเพื่อกำจัดศัตรูฝ่ายตรงข้ามทีละส่วนอย่างเป็นระบบ ผ่านการวางอุบายทางการเมืองและการวางแผนการที่แยบยล ซึ่งดำเนินการโดยผู้นำคอมมิวนิสต์อย่าง มาทยาช ราโกชี ที่เรียกว่า "กลวิธีชอลอมิ" ในเดือนมิถุนายน ค.ศ
จักรพรรดิโยเซ

จักรพรรดิโยเซ (ญี่ปุ่น: 陽成天皇; โรมาจิ: Yōzei-tennō; 2 มกราคม ค.ศ. 869 – 23 ตุลาคม ค.ศ. 949) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 57 ตามที่ได้จัดเรียงไว้ในลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม รัชสมัยของจักรพรรดิโยเซยาวนานตั้งแต่ ค.ศ. 876 ถึง 884 ก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ โยเซมีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) ว่า ซาดาอากิระ ชินโน (貞明親王) จักรพรรดิโยเซเป็นพระราชโอรสองค์โตของจักรพรรดิเซวะ พระราชมารดาของพระองคค์คือจักรพรรดินีฟูจิาวระ โนะ ทาไกโดะ ผู้เป็นที่รู้จักในอีกพระนามหนึ่งว่า จักรพรรดินีนิโจ หลังการสละราชสมบัติของจักรพรรดิเซวะ พระราชมารดาของโยเซเป็นพี่สาวของฟูจิวาระ โนะ โมตตสึเนะ ผู้ที่มีบทบาทสำคัญต่อชีวิตของจักรพรรดิวัยหนุ่ม โยเซมีพระราชโอรสธิดารวม 9 พระองค์ที่ประสูติหลังพระองค์สละราชสมบัติ กล่าวกันว่าพระองค์มีอาการไม่มั่นคงทางจิตใจหลังขึ้นครองราชย์เมื่อยังทรงพระเยาว์ พระองค์มุ่งมั่นในด้านบทกวีวากะในช่วงบั้นปลายชีวิต บทกวีวากะอันโด่งดังของพระองค์แสดงถึงความรักที่เพิ่มมากขึ้นของพระองค์ซ้อนทับภาพการไหลของแม่น้ำ ปีในรัชสมัยโยเซมีมากกว่าหนึ่งชื่อศักราชหรือ เน็งโง ในช่วงนี้ ธรรมเนียมการตั้งชื่อศักราชด้วยลางดีได้เปลี่ยนไป ชื่อของยุคสมัยอาจถูกเลือกมาเพื่อจำกัดผลกระทบของสิ่งเลวร้าย พระมเหสี (ฮิ): เจ้าหญิงคันชิง (簡子内親王; สวรรคต ค.ศ. 914) พระราชธิดาองค์ที่ 2 ในจักรพรรดิโคโก พระมเหสี (ฮิ): เจ้าหญิงยาซูโกะ (綏子内親王; สวรรคต ค.ศ. 925) พระราชธิดาองค์ที่ 3 ในจักรพรรดิโคโก พระมเหสี (ฮิ): เจ้าหญิงเคียวโกะ (姣子女王; สวรรคต ค.ศ
อังเกลา ฮิตเลอร์

อังเกลา ฟรันท์ซิสคา โยฮันนา ฮัมมิทช์ (เยอรมัน: Angela Franziska Johanna Hammitzsch) หรือชื่อเกิดคือ อังเกลา ฮิตเลอร์ เป็นพี่สาวต่างมารดาของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ เธอเป็นลูกสาวของอาล็อยส์ ฮิตเลอร์กับภรรยาคนที่สอง Franziska Matzelsberger มีน้องชายชื่อ อาล็อยส์ ฮิตเลอร์ (ผู้ลูก) แต่ต่อมาแม่ของเธอเสียชีวิต เธอกับน้องชายได้ถูกรับการเลี้ยงดูจากคลารา ฮิตเลอร์ ภรรยาคนที่สามของอาล็อยส์และเป็นมารดาของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ หลังจากอาล็อยส์ กับคลารา ฮิตเลอร์ได้เสียชีวิตไปแล้ว เธอได้กลายเป็นผู้ปกครองดูแลของฮิตเลอร์ตลอดมาทำให้เธอกลายเป็นญาติคนเดียวที่ใกล้ชิดของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ อังเกลา ฮิตเลอร์แต่งงานมาสองครั้ง ครั้งแรกกับนายเลโอ รูด็อล์ฟ เราบัล เธอมีลูกชายคนแรกคือเลโอ รูด็อล์ฟ เราบัล ผู้ลูก ลูกสาวคนที่สอง เกลี เราบัล ลูกชายคนที่สามคนสุดท้อง Elfriede (Friedl) เราบัล สามีของเธอเสียชีวิตในปี 1910 ต่อมาเธอได้แต่งงานกับสถาปนิก ศาสตราจารย์มารติน แฮมมิซแต่สามีของเธอได้ฆ่าตัวตาย หลังจากความพ่ายแพ้สงครามของเยอรมนี หลังสงคราม เธอได้ถูกคุมตัวและสอบถามเกี่ยวกับประวัติของฮิตเลอร์จากสัมพันธมิตรตะวันตกแต่เธอไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการฆ่าล้างเผ่าพันธุของนาซีเลยและได้รับการปล่อยตัวให้เป็นอิสระ ต่อมาเธอได้เสียชีวิตเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 1949 ณ ฮันโนเฟอร์ เยอรมนีตะวันตก
กุหลาบขาว

ขบวนการกุหลาบสีขาว (เยอรมัน: die Weiße Rose)คือกลุ่มขบวนการที่ไม่ใช้ความรุนแรง, ปัญญา และต่อต้านของกลุ่มนักศึกษาและอาจารย์ในมหาวิทยาลัยมิวนิก เยอรมนีที่มีความคิดต่อต้านระบอบเผด็จการฟาสซิสต์ของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์และพรรคนาซี พวกเขาได้ปฏิบัติการตั้งแต่เดือนมิถุนายน ปี 1942 ด้วยการแจกใบปลิวและติดสื่อที่มีเนื้อหาการต่อต้านรัฐบาลพรรคนาซี,แจ้งข่าวความพ่ายแพ้ของกองทัพเยอรมัน(เวร์มัคท์)จากยุทธการต่างๆในสงครามโลกครั้งที่สองที่รัฐบาลนาซีได้พยายามปกปิดให้กับประชาชนชาวเยอรมันรับรู้ รวมทั้งการประณามการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของนาซีหรือฮอโลคอสต์ แต่ต้องจบลงด้วยการจับกลุ่มแกนนำทั้งหมดโดยพวกเกสตาโพในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1943 กลุ่มแกนนำและสมาชิกคนอื่นๆและผู้สนับสนุนที่มีความเกี่ยวข้องในการแจกใบปลิวได้ถูกนำตัวไปพิจารณาคดีที่ไม่เป็นธรรมของโฟล์คซดกริชท์ชอฟ ("ศาลประชาชน") หลายคนถูกตัดสินประหารชีวิตและถูกจำคุก ในอีกหลายสิบปีหลังสงคราม เยอรมนีได้ประกาศยกย่องว่า เป็นขบวนการที่มีความกล้าหาญในการเรียกร้องต่อต้านนาซีด้วยหลักอหิงสาคือไม่ใช่ความรุนแรงใดๆเลย
จักรพรรดิจุนนิง

จักรพรรดิจุนนิง (ญี่ปุ่น: 淳仁天皇; โรมาจิ: Junnin-tennō; ค.ศ. 733 – 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 765) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 47 ตามที่ได้จัดเรียงไว้ในลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 7 ในเจ้าชายโทเนริและพระราชนัดดาในจักรพรรดิเท็มมุ รัชสมัยของพระองค์อยู่ในช่วง ค.ศ. 758 ถึง 764 ก่อยขึ้นครองราชบัลลังก์ จุนนิงมีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ) ว่า โออิ-ชินโน (โออิ-โนะ-โอ) พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 7 ในเจ้าชายโทเนริ พระราชโอรสในจักรพรดริเท็มมุ และแม้ว่าพระราชบิดาสวรรคตตอนที่จุนนิงมีพระชนมพรรษาเพียง 3 พรรษา จุนนิงไม่ได้รับยศหรือตำแหน่งใด ๆ ในราชสำนัก ในเอกสารเก่าของญี่ปุ่น จุนนิงมักได้รับการเรียกขานเป็น ไฮไต (廃帝) จักรพรรดิผู้ถูกปลดจากราชบัลลังก์ พระนามหลังสวรรคตของจักรพรรดิจุนนิงได้รับพระราชทานจากจักรพรดริเมจิในอีกพันปีต่อมา จักรพรรดิจุนนิงหรือเจ้าชายโออิได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์โดย จักรพรรดินีโคเก็ง จักรพรรดินีองค์ที่ 46 ผู้เป็นพระราชมารดาบุญธรรมเมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 757 เมื่อจักรพรรดินีโชเก็งได้สละราชบัลลังก์ในวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 758 เจ้าชายโออิจึงขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิจุนนิง โดยได้มีการประกอบพิธีราชาภิเษกเมื่อ ค.ศ