ราชอาณาจักรเซอร์เบีย

ราชอาณาจักรเซอร์เบีย (เซอร์เบีย: Краљевина Србија; อังกฤษ: Kingdom of Serbia) เป็นราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ในคาบสมุทรบอลข่าน ก่อตั้งเมื่อวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1882 สืบต่อจากราชรัฐเซอร์เบีย โดยสมัยนี้เป็นช่วงที่ประเทศเผชิญปัญหาความขัดแย้งกับประเทศเพื่อนบ้านอย่างจักรวรรดิออตโตมันและบัลแกเรียอย่างต่อเนื่อง ซึ่งต่อมาจึงถูกยึดครองโดยฝ่ายมหาอำนาจกลางในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และท้ายที่สุดจึงมีการรวมประเทศกับราชอาณาจักรมอนเตเนโกรและรัฐแห่งชาวสโลวีน โครแอต และเซิร์บ เพื่อก่อตั้งเป็นราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีนเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1918 ซึ่งอาณาเขตของอาณาจักรครอบคลุมพื้นที่ของประเทศเซอร์เบียและประเทศมาซิโดเนียเหนือในปัจจุบัน ความพยายามในการขยายอิทธิพลของจักรวรรดิรัสเซียและจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีในคาบสมุทรบอลข่านนั้น เป็นหนึ่งสิ่งที่สามารถบ่งบอกถึงพัฒนาการทางการเมืองทั้งภายในและระหว่างประเทศได้อย่างชัดเจน นักการเมืองมีการแบ่งฝักแบ่งฝ่าย ซึ่งสามารถแบ่งออกเป็นสองกลุ่มหลัก ได้แก่ กลุ่มออสเตรียนิยมที่ถือครองอำนาจในช่วงแรกภายใต้การนำของราชวงศ์ออเบรนอวิชจนถึง ค.ศ. 1903 และกลุ่มรัสเซียนิยมภายใต้การนำของราชวงศ์คาราจอร์เจวิช โดยสมัยนี้ประเทศมีการพัฒนาอย่างรวดเร็ว แต่กลับต้องเผชิญกับภาระหนี้มหาศาลและลัทธิชาตินิยมนอกรีต ซึ่งนำประเทศเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง หลังจากประเทศชนะในสงคราม จึงมีการรวมชาติกับราชอาณาจักรมอนเตเนโกรและดินแดนส่วนใหญ่ของชาวสลาฟใต้ในจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีที่ล่มสลาย เพื่อก่อตั้งประเทศใหม่ในชื่อ "ราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีนเมื่อปลาย ค.ศ. 1918 แม้ว่าประเทศจะเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วภายหลังการเปลี่ยนราชวงศ์ใน ค.ศ. 1903 แต่ประชากรส่วนใหญ่ยังคงรักษาจารีตดั้งเดิมในท้องที่ชนบท และการใช้จ่ายในระบบราชการและทหารที่เพิ่มขึ้น ทำให้หนี้ของประเทศเพิ่มพูนขึ้นเท่าจำนวนมาก การทุจริตและการเมืองของประเทศถูกครอบงำโดยชนชั้นนำกลุ่มน้อย และสิทธิในการเลือกตั้งถูกจำกัดอย่างยิ่ง เซอร์เบียตั้งอยู่ในเส้นทางการค้าหลายเส้นทางที่เชื่อมโยงยุโรปตะวันตกและยุโรปกลางกับตะวันออกกลาง หุบเขาโมราวาอยู่ในเส้นทางบกที่สำคัญทางยุทธศาสตร์ซึ่งเชื่อมโยงยุโรปกลางกับกรีซและคอนสแตนติโนเปิล ในช่วงศตวรรษที่ 19 มีความพยายามครั้งใหญ่ในการปรับปรุงการขนส่งในการเชื่อมต่อนี้ ที่การประชุมใหญ่เบอร์ลินในปี 1878 ออสเตรีย-ฮังการีได้ช่วยเหลือเซอร์เบียเพื่อให้ได้ดินแดนใหม่ อย่างไรก็ตาม เงื่อนไขให้เซอร์เบียลงนามในอนุสัญญาฉบับใหม่ อนุสัญญานี้กำหนดให้เซอร์เบียสร้างเส้นทางรถไฟจากเบลเกรดไปยังวรันเย และพรมแดนตุรกีและบัลแกเรียภายในสามปี นอกจากนี้ ภาระหน้าที่ในการลงนามในสัญญาการค้าถูกกำหนดไว้กับเซอร์เบีย เช่นเดียวกับการเรียกร้องให้ดำเนินงานด้านกฎระเบียบในเดอร์แดป รัฐบาลเซอร์เบียอนุมัติสนธิสัญญานี้โดยการรับรองกฎหมายว่าด้วยการประกาศของอนุสัญญา ด้วยเหตุนี้ การรถไฟเซอร์เบียจึงถือกำเนิดขึ้นในปี 1881 การจราจรปกติบนเส้นทางรถไฟสายเบลเกรด–นีชเริ่มต้นในปี 1884 ในปี 1888 พรรค People's Radical นำโดย ซาวา กรูจิช และ นิกอลา ปาซิช เข้ามามีอำนาจและได้มีการแนะนำรัฐธรรมนูญใหม่ตามรัฐธรรมนูญเสรีนิยมของเบลเยียม สงครามที่พ่ายแพ้และชัยชนะในการเลือกตั้งทั้งหมดของพรรคหัวรุนแรงเป็นสาเหตุบางประการที่ทำให้กษัตริย์มีลานที่ 1 สละราชสมบัติในปี 1889 อเล็กซานเดอร์ที่ 1 พระราชโอรสของพระองค์ขึ้นครองบัลลังก์ในปี 1893 และในปี 1894 ทรงยกเลิกรัฐธรรมนูญ ชาวยิวจากมาซิโดเนียเหนือในปัจจุบันได้รับสิทธิพลเมืองหลังจากภูมิภาคนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเซอร์เบีย ราชอาณาจักรเซอร์เบียเข้าร่วมในนิทรรศการศิลปะนานาชาติปี 1911 โดยมีศิลปินจำนวนหนึ่งแสดงผลงานของตนเป็นส่วนหนึ่งของศาลาเซอร์เบีย รวมถึง มาร์โค มูรัต อีวาน เมสโทรวิช, โดเร โจวาโนวิช และศิลปินคนอื่นๆ บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล บทความประเทศเซอร์เบียนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่โครงการวิกิประเทศเซอร์เบีย