nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
เดอะฮูซิเออร์ส

เดอะฮูซิเออร์ส (อังกฤษ: The Hoosiers) เป็นวงอินดี้ร็อกจากประเทศอังกฤษ ประกอบด้วยสมาชิกคือ Irwin Sparkes (ร้องนำ กีตาร์), Martin Skarendahl (เบส) และ Alfonso Sharland (กลอง) สมาชิกในวงมาจากเอ็กซิเตอร์, เรดิง จากอังกฤษ และ สต็อกโฮล์ม จากประเทศสวีเดน อัลฟองโซ (มือกลอง) และ เออร์วิน (นักร้องนำ) เจอกันเมื่อตอนที่เรียนหนังสือในอเมริกา และได้แรงเชียร์จากอาจารย์วิชาเคมีให้พวกเขาตั้งวงดนตรี ซึ่งตอนนั้นทั้งคู่เป็นนักฟุตบอลนักเรียนทุนของมหาวิทยาลัยแห่งอินเดียนาโปลิส และหลังจากที่รวบรวมผลงานที่แต่งไว้มากพอที่จะรวมเป็นอัลบั้มได้ ทั้งคู่ก็เดินทางกับมาลอนดอน และได้พบกับมาร์ติน (มือเบส) อดีตนักดับเพลิงที่หันมาเอาดีในการเป็นซาวน์ดเอนจิเนียร์ ทั้งสามคนได้เซ็นสัญญากับ RCA แนวเพลงของพวกเขาได้รับอิทธิพลมาจาก เดอะเคียวร์ (The Cure), เจฟฟ์ บั๊กลีย์ (Jeff Buckley), The Flaming Lips และ XTC พวกเขามีซิงเกิลแรก "Worried About Ray" สามารถขึ้นถึงอันดับ 5 ใน UK Singles Chart เมื่อเดือนกรกฎาคมปี 2007 ซิงเกิลที่ 2 "Goodbye Mr A" อยู่ในอันดับ 4 เมื่อเดือนตุลาคม จากนั้นก็วางขายอัลบั้ม The Trick To Life เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม และขึ้นสูงถึงอันดับ 1 ใน UK Albums Chart อัลบั้มชุดนี้โปรดิวซ์โดย Toby Grafty-Smith อดีตสมาชิกวงจามิโรไคว (Jamirouquai) บทความเพลง ดนตรี หรือ เครื่องดนตรีนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
รถไฟฟ้าปารีส สาย 1

รถไฟฟ้าปารีส สาย 1 (ฝรั่งเศส: ligne 1 du métro de Paris) เป็นรถไฟฟ้าสายแรกของกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เปิดให้บริการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2443 ซึ่งปัจจุบันเชื่อมต่อสถานีลา ดฟ็องส์เข้ากับสถานีชาโตเดอแว็งแซน โดยมีความยาวทั้งสิ้น 16.5 กิโลเมตร (10.3 ไมล์) สาย 1 เป็นสายที่เชื่อมต่อระหว่างตะวันตกกับตะวันออก โดยตัดผ่านจุดสำคัญของกรุงปารีส ถ้าไม่รวมรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์แล้ว สาย 1 เป็นสายรถไฟฟ้าที่มีผู้ใช้มากที่สุดถึง 165,921,408 คนในปี พ.ศ. 2547 และ 561,000 คนต่อวันโดยเฉลี่ย
กระดูกน่อง

กระดูกน่อง หรือ กระดูกฟิบูลา เป็นกระดูกที่อยู่ด้านข้างของกระดูกแข้ง (tibia) ซึ่งกระดูกสองชิ้นนี้มีข้อต่อกันทางด้านบนและด้านล่าง กระดูกนี้มีขนาดเล็กกว่ากระดูกแข้ง เมื่อเทียบสัดส่วนกับความยาวจะพบว่ากระดูกน่องเป็นกระดูกที่ผอมที่สุดในบรรดากระดูกยาวทั้งหมด ส่วนต้นกระดูกมีขนาดเล็ก วางตัวอยู่ด้านหลังของหัวกระดูกแข้งใต้ต่อระดับข้อเข่า และไม่ได้เป็นกระดูกองค์ประกอบของข้อเข่า ส่วนปลายของกระดูกนี้เอียงยื่นไปทางด้านหน้าเล็กน้อย ปลายล่างของกระดูกนี้ยื่นลงต่ำกว่าปลายกระดูกแข้ง สร้างเป็นส่วนด้านข้างของข้อเท้า กระดูกน่องประกอบด้วยส่วนต่างๆ ดังนี้ หลอดเลือดที่เลี้ยงกระดูกน่องมีความสำคัญในการวางแผนผ่าตัดขนถ่ายเนื้อเยื่ออิสระ (free tissue transfer) เนื่องจากกระดูกนี้มักจะใช้ในการศัลยกรรมตกแต่งกระดูกขากรรไกรล่าง (mandible) ส่วนกลางของกระดูกน่องถูกเลี้ยงโดยหลอดเลือดสารอาหารขนาดใหญ่จากหลอดเลือดแดงพีโรเนียล (peroneal artery) และยังได้รับสารอาหารที่กำซาบจากเยื่อหุ้มกระดูก (periosteum) ซึ่งรับสารอาหารมาจากแขนงเล็กๆ จำนวนมากของหลอดเลือดแดงพีโรเนียล ส่วนหัวของกระดูกและเอพิไฟซิส (epiphysis) ได้รับเลือดมาจากแขนงของหลอดเลือดแดงแอนทีเรียร์ทิเบียล (anterior tibial artery) การนำกระดูกมาใช้ในการศัลยกรรมจะใช้บริเวณตรงกลาง 1/3 และเก็บส่วนปลายกระดูกเอาไว้ (ส่วนต้น 4 ซม. และส่วนปลาย 6 ซม.) กระดูกน่องนี้เกิดกระบวนการสร้างกระดูก (ossified) จากศูนย์เริ่มสร้างกระดูก 3 บริเวณ บริเวณแรกอยู่ที่ส่วนตัวหรือส่วนกลางของกระดูกน่อง อีกสองบริเวณอยู่ที่ปลายหัวกระดูกทั้งสอง การสร้างกระดูกเริ่มขึ้นที่ตัวกระดูกประมาณเมื่อทารกในครรภ์มีอายุประมาณ 8 สัปดาห์ แล้วจึงขยายไปยังปลายกระดูก เมื่อคลอดส่วนปลายกระดูกจะยังเป็นกระดูกอ่อน การสร้างกระดูกที่ปลายล่างเริ่มขึ้นเมื่ออายุ 2 ปี และที่ปลายส่วนต้นประมาณอายุ 4 ปี เอพิไฟซิสส่วนล่างซึ่งเป็นบริเวณที่เกิดการกลายเป็นกระดูกเป็นบริเวณแรกนั้นจะเชื่อมกับบริเวณตัวกระดูกเมื่ออายุประมาณ 12 ปี และเอพิไฟซิสส่วนบนจะเชื่อมเมื่ออายุ 25 ปี ส่วนกลาง: ลิเนีย แอสเพอรา • ปุ่มกระดูกกลูเตียล/ปุ่มกระดูกที่สาม • เส้นเพคติเนียล ส่วนกลาง: ปุ่มกระดูก • เส้นโซเลียส บทความกายวิภาคศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ

สมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ (อังกฤษ: Richard II of England) (6 มกราคม ค.ศ. 1367 – 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1400) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์แพลนทาเจเน็ทของราชอาณาจักรอังกฤษ พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 ประสูติเมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1367 ที่บอโดซ์ในประเทศฝรั่งเศส เป็นพระราชโอรสของเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ หรือเจ้าชายดำ และ โจนแห่งเค้นท์ เจ้าหญิงแห่งเวลส์ ทรงเสกสมรสกับสมเด็จพระราชินีแอนน์และต่อมา สมเด็จพระราชินีอิสซาเบลลาแห่งวาลัวร์ส และทรงราชย์ระหว่างวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1377 จนกระทั่งถูกปลดจากราชบัลลังก์เมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1399 พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ

พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ (อังกฤษ: Edward II of England; 25 เมษายน ค.ศ. 1284 – 21 กันยายน ค.ศ. 1327) พระนามเดิมคือ เอ็ดเวิร์ดแห่งคายร์นาร์ฟอน (อังกฤษ: Edward of Caernarfon) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์แพลนทาเจเน็ทของราชอาณาจักรอังกฤษ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1284 ที่ปราสาทคาร์นาร์ฟอน เกว็นเน็ด เวลส์ เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 และ สมเด็จพระราชินีเลโอนอร์แห่งอังกฤษ ทรงเสกสมรสกับสมเด็จพระราชินีอิซาเบลลาแห่งอังกฤษ และทรงราชย์ระหว่างวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1307 จนจนกระทั่งถูกปลดจากราชบัลลังก์เมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1327 และเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ
ธงชาติมอริเชียส

ธงชาติมอริเชียส เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งเป็นแถบ 4 แถบตามแนวนอน แต่ละแถบกว้างเท่ากัน เรียงลำดับจากบนลงล่างเป็นสีแดง สีน้ำเงิน สีเหลือง และสีเขียว แบบของธงนี้ได้รับการบันทึกโดยสถาบัน College of Arms ในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2511 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ปีเดียวกัน อันเป็นวันที่มอริเชียสได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักร ในธงนี้ สีแดงหมายถึงการต่อสู้เพื่อเอกราชชาติ สีน้ำเงินหมายถึงมหาสมุทรอินเดีย ซึ่งเป็นที่ตั้งของเกาะมอริเชียส สีเหลืองหมายถึงแสงแห่งเอกราชที่ทาบทาเหนือแผ่นดิน สีเขียวหมายถึงความอุดมสมบูรณ์ด้วยพืชพรรณต่างๆ นานา สำหรับเรือพลเรือนในบังคับของมอริเชียส ใช้ธงพื้นแดงมีรูปธงชาติมอริเชียสที่มุมธงบนด้านคันธง ที่ปลายธงมีภาพตราแผ่นดินของมอริเชียสในวงกลมสีขาว ส่วนเรือในราชการใช้ธงลักษณะที่คล้ายกัน แต่เปลี่ยนพื้นธงเป็นสีน้ำเงิน และรูปตราแผ่นดินที่ปลายธงไม่มีพื้นวงกลมสีขาว สำหรับธงของกองเรือรักษาชายฝั่งนั้นจะมีลักษณะที่แปลกออกไปจากธงอื่น กล่าวคือ เป็นธงแถบสีแดง-ขาว-น้ำเงิน แบ่งเป็นแถบแนวตั้ง 11 แถบ เรียงเป็นแถบสีน้ำเงิน-ขาว-แดง-ขาว-แดง-ขาว-แดง-ขาว-แดง-ขาว-น้ำเงิน ความกว้างแต่ละแถบไม่เท่ากันนัก แต่แถบสีขาวที่อยู่กลาง (แถบที่ 7) เป็นแถบกว้างที่สุด ในแถบนั้นมีรูปสมอเรือ-กุญแจสีแดงพันด้วยเชือกสีเขียว เบื้องบนมีรูปดาวห้าแฉกสีเหลือง 1 ดวง บทความธงขององค์กรหรือรัฐนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ธงชาติมาลาวี

ธงชาติมาลาวี เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2507 ซึ่งเป็นวันที่ไนแอซาแลนด์ประกาศเอกราชจากสหราชอาณาจักร ทั้งนี้ ก่อนจะมีการเปลี่ยนแปลงแบบธงในปี พ.ศ. 2553 มาลาวีใช้ธงชาติเป็นธงสามสีรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็น 3 แถบตามแนวนอน แต่ละแถบกว้างเท่ากัน แถบบนสีดำ แถบกลางสีแดง แถบล่างสีเขียว ที่แถบสีดำนั้นมีรูปดวงอาทิตย์สีแดงครึ่งดวงเปล่งรัศมี ธงนี้ ในธงนี้ รูปดวงอาทิตย์ครึ่งดวงคือดวงอาทิตย์ขึ้นในยามเช้า หมายถึงรุ่งอรุณแห่งความหวังและอิสรภาพของทวีปแอฟริกา (ในขณะที่ออกแบบธงดังกล่าว บรรดาประเทศในทวีปแอฟริกาเริ่มจะได้รับเอกราชจากชาติมหาอำนาจต่างๆ บ้างแล้ว) สีดำหมายถึงประชาชนชาวแอฟริกา สีแดงหมายถึงผู้สละชีพเพื่อเอกราช และสีเขียวหมายถึงธรรมชาติ ธงชาติผืนใหม่ออกแบบโดย พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า ประกาศใช้เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ลักษณะเป็นธงสามสีสามแถบแนวนอน เรียงแถบสีธงจากบนลงล่างเป็นสีแดง สีดำ และสีขาว ตามแนวทางที่ใช้กับสีกลุ่มอุดมการณืร่วมแอฟริกาทั่วไป ที่กลางธงเป็นรูปดวงอาทิตย์เปล่งรัศมีเต็มดวงสีขาวเพื่อสื่อความหมายถึงความก้าวหน้าที่เศรษฐกิจของประเทศซึ่งเริ่มขึ้นนับตั้งประเทศได้รับเอกราช การเปลี่ยนธงที่เกิดขึ้นครั้งนี้ พรรคแนวร่วมประชาธิปไตยมาลาวีซึ่งเป็นพรรคฝ่ายค้านได้แสดงการคัดค้านด้วยการฟ้องร้องต่อศาลในเรื่องดังกล่าว จอยเซ แบนดา ประธานาธิบดีคนใหม่ ได้รับรองมติของรัฐสภาให้กลับไปใช้ธงชาติแบบเดิม เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2555. ระดับค่าความเข้มของโทนสีที่ใช้เป็นธงชาติ ใช้ระบบBritish Standard colours: บทความธงขององค์กรหรือรัฐนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
วัดเป่ากั๋ว

วัดเป่ากั๋ว (保国寺) เป็นโบราณสำคัญของเมืองหนิงปัว มณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน สร้างสมัยราชวงศืถัง ในปีค.ศ. 880 เดิมชื่อวัดหลิงซาน (灵山寺) ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นวัดเป้ากั๋ว ปัจจุบันยังมีโบราณสถานสำคัญหลงเหลือจากยุคถัง คือวิหารพระประธาน หรือมหาวีรวิหาร (ต้าสยงเป่าเตี้ยน) มีเสาอาคารสมัยราชวงศ์ถัง โครงสร้างหลักเป็นสถาปัตยกรรมสมัยราชวงศ์ซ่ง สร้างขึ้นเมื่อปี 1013 นับเป็นสถาปัตยกรรมที่สร้างด้วยไม้ที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่ง และได้รับการดูแลรักษาอย่างดีที่สุดแห่งหนึ่งของจีน ต่อมาวัดนี้ยังได้รับการบูรณะสมัยราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิงตามลำดับ  บทความอาคาร หรือ สถานที่สำคัญนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ละติน: Sacrum Imperium Romanum, เยอรมัน: Heiliges Römisches Reich) เป็นอภิมหาอำนาจในอดีต เป็นจักรวรรดิซึ่งประกอบด้วยดินแดนหลากเชื้อชาติในยุโรปกลาง ก่อกำเนิดขึ้นในสมัยกลางตอนต้นและล่มสลายลงในปี ค.ศ. 1806 โดย ราชอาณาจักรเยอรมนีถือเป็นแคว้นที่ใหญ่ที่สุดในบรรดา 962 แว่นแคว้นในจักรวรรดิ รองลงมาคือ ราชอาณาจักรโบฮีเมีย ราชอาณาจักรบูร์กอญ ราชอาณาจักรอิตาลี ในวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 800 สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 3 ทรงประกอบพิธีราชาภิเษกให้ชาร์เลอมาญ กษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์ ขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งชาวโรมันโดยปกครองดินแดนทั้งหมดในยุโรปตะวันตก ลูกหลานของชาร์เลอมาญก็ได้สืบทอดบัลลังก์นี้ไปจนถึง ค.ศ. 899 หลังจากนั้นบัลลังก์แห่งแฟรงก์ก็ตกไปเป็นของผู้ปกครองชาวอิตาลีจนถึง ค.ศ. 924 บัลลังก์ได้ว่างลงเป็นระยะเวลากว่า 38 ปี จนเมื่อพระเจ้าอ็อทโทแห่งเยอรมนีสามารถพิชิตอิตาลีได้ พระองค์ก็เจริญรอยตามชาร์เลอมาญ โดยให้พระสันตะปาปาประกอบพิธีราชาภิเษกพระองค์ขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งชาวโรมันเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 962 เป็นจุดเริ่มต้นของจักรวรรดิซึ่งจะดำรงอยู่กว่าแปดศตวรรษจากนี้ เนื่องจากจักรวรรดินี้ดำรงอยู่เป็นระยะเวลากว่าแปดร้อยปี ดินแดนของจักรวรรดิจึงแปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลาในประวัติศาสตร์ ดินแดนในจักรวรรดิมีหลายฐานะ ตั้งแต่ ราชอาณาจักร ราชรัฐ ดัชชี, เคาน์ตี, เสรีนคร และอื่น ๆ ซึ่งปัจจุบันครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของเยอรมนี ออสเตรีย ลิกเตนสไตน์ สวิสเซอร์แลนด์ เบลเยียม เนเธอร์แลนด์ ลักเซมเบิร์ก สาธารณรัฐเช็ก สโลวีเนีย, บางส่วนในอิตาลี บางส่วนในฝรั่งเศส บางส่วนในโปแลนด์ เมื่อเข้าสู่ยุคสมัยใหม่ อาณาจักรโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่อยู่ในฐานะที่จะทำสงครามรุกรานขยายอาณาเขตได้อีกต่อไป การดำรงอยู่ของจักรวรรดิ์กลายเป็นเรื่องของการรักษาสันติภาพและความมั่นคงภายใน โดยตัวจักรวรรดิมีหน้าที่คอยแก้ไขปมขัดแย้งระหว่างรัฐใต้ปกครองโดยทางสันติวิธี และรัฐใต้ปกครองก็มีผลประโยชน์ร่วมกันที่จะรักษาจักรวรรดิไว้จากพฤติกรรมที่คาดเดาไม่ได้ของเหล่าผู้ปกครองด้วยกัน โดยเฉพาะรัฐเล็ก ๆ ที่มีความทะเยอทะยานแบบจักรวรรดินิยม ฯ บทบาทในการรักษาสันติของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จึงมีส่วนสำคัญในการช่วยให้สันติภาพเวสต์ฟาเลีย ปี ค.ศ
พระยาคำแหงพระราม

พระยาคำแหงพระราม ทรงเป็นเจ้าเมืองสรลวงสองแคว ซึ่งในจารึกวัดศรีชุมยืนยันได้ว่า ทรงมีการสัมพันธ์ใกล้ชิดทางเครือญาติ และเป็นพระบิดาใน พระมหาเถรศรีศรัทธา พระยาคำแหงพระรามเป็นพระโอรสของพ่อขุนผาเมือง เจ้าเมืองราด และเป็นพระราชนัดดา (หลาน) ของพ่อขุนศรีนาวนำถม ประมาณ พ.ศ. ๑๘๘๓ พระยาคำฟูแห่งอาณาจักรล้านนาได้พยายานยกทัพมาตีเมืองแพร่และเมืองตาก ซึ่งเป็นของสุโขทัย ซึ่งแม่ทัพในศึกคราวนี้ก็คือ ขุนจัง ขุนจังได้มาท้าชนช้างกับพระยาคำแหงพระราม แต่เนื่องจากพระยาคำแหงพระรามทรงชราภาพมากแล้ว จึงขอแลกหมอนแพรแทนการชนช้าง (เป็นสัญลักษณ์ของการยอมแพ้) ปรากฎในศิลาจารึกซึ่งมีอักษรชำรุดได้ความไม่ติดต่อกัน ความว่า "...ขุนจัง- -ทายพระยาคำแหง- - - - - - - -พระยาคำแหงพระราม- - - -จัดแลกหมอนแพรแทน- - - - - - -ดังอั้น เจ้าศรีศรัทธาราชจุฬามุนีนั้นเจ็บใจต่างพ่อตนหนักหนาเสมอดังเอาค้อน ตีหางนาคราชนั้น..." ท่านศรีศรัทธา(ต่อมาคือพระมหาเถรศรีศรัทธา) จึงได้ขอออกไปชนช้างกับขุนจังแทน และสามารถเอาชนะขุนจังได้ พระยาคำแหงพระรามมีพระราชโอรสพระองค์เดียวคือ บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
รัฐซัคเซิน

รัฐซัคเซิน (เยอรมัน: Sachsen) หรือในภาษาอังกฤษเรียก แซกโซนี (อังกฤษ: Saxony) เป็นหนึ่งในสิบหกรัฐของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของประเทศ ได้ชื่อว่าเป็นเสรีรัฐที่มีประวัติศาสตร์เก่าแก่แห่งหนึ่ง มีเมืองเดรสเดินเป็นเมืองหลวง[ต้องการอ้างอิง] ในรัฐซัคเซิน แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 3 เขตการปกครอง และ 3 เขตปกครองพิเศษดังนี้ ในเขตแดนของรัฐซัคเซิน เป็นพื้นที่ที่มีหลักฐานของสิ่งมีชีวิตตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ มีการขุดค้นพบซากดึกดำบรรพ์ในเมืองเดรสเดินและบางส่วนในเมืองไลพ์ซิช เชื่อกันว่าในสมัยจักรวรรดิโรมัน ชนเผ่าแซกซอนได้อพยพเข้ามายึดครองบริเวณนี้และตั้งชื่อพื้นที่บริเวณนี้ตามชื่อเรียกของเผ่าตนเอง ในยุคนั้นเชื่อว่าชนเผ่าแซกซอนได้เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์ที่ได้แผ่ขยายอิทธิพลเข้าทั่วเยอรมนี หลังสิ้นยุคโรมัน พื้นที่บริเวณนี้ถูกรุกรานและปกครองโดยชาวสลาฟ ในระยแรก ดินแดนในซัคเซินประกอบไปด้วยดินแดนอันเป็นรัฐซัคเซิน รัฐนีเดอร์ซัคเซิน รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน รัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ และรัฐซัคเซิน-อัลฮัลท์ในปัจจุบัน และดินแดนแห่งนี้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ประมาณ 900 ปีหลังคริสตกาล ในศตวรรษที่ 10 ดยุคแห่งซัคเซินได้ดำรงตำแหน่งจักรพรรดิของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์นี้ ในช่วงนี้เององค์จักรพรรดิจึงมอบตำแหน่งดยุคแห่งซัคเซินให้แก่ตระกูลบิลลุงส์ (Billungs) ในช่วงต่อ ๆ มาจึงพบหลักฐานการปกครองรัฐนี้โดยตระกูลบิลลุงส์ และเป็นเหตุให้โลทาร์แห่งซัพพลินแบร์กได้รับตำแหน่งจักรพรรดิในช่วงเวลาต่อมา ต่อมาในปี ค.ศ. 1137 รัฐซัคเซินตกเป็นของตระกูลเวลฟ์ ซึ่งเป็นเชื้อสายของตระกูลบิลลุงส์ โดยรัฐซัคเซินรุ่งเรืองถึงขีดสุดในสมัยของเฮนรี ใจสิงห์ แต่เนื่องด้วยเฮนรีปฏิเสธการเข้าร่วมกับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในการทำสงครามกับอิตาลี หลังจากได้รับชัยชนะจากสงคราม จักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ จึงได้กรีธาทัพเข้าตีรัฐซัคเซิน เป็นเหตุให้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1180 ดินแดนของอาณาจักรจึงถูกแบ่งออกเป็นหลายส่วน ดังนี้ ในปี ค.ศ. 1260 ดินแดนในรัฐซัคเซินถูกแบ่งอีกครั้งเป็น 2 ส่วน ได้แก่ ซัคเซิน-วิทเทนบูร์กและซัคเซิน-เลาเอนบูร์ก นับแต่นั้นเป็นต้นมา ดินแดนซัคเซิน-เลาเอนบูร์กก็ไม่ถูกนับรวมอยู่ในประวัติศาสตร์ของดินแดนแห่งนี้อีกเลย ส่วนซัคเซิน-วิทเทนบูร์กได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และผู้ครองรัฐนี้ได้รับตำแหน่งเจ้าผู้ครองนคร (อีเล็กเตอร์) ในศตวรรษที่ 14 อีกด้วย กระทั่งในปี ค.ศ. 1423 ตระกูลเวททินแห่งไมเซน ได้ปกครองซัคเซิน-วิทเทนบูร์ก รัฐซัคเซินจึงมีความเฟื่องฟูขึ้นอีกครั้ง แต่ขยายตัวมาทางด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้แทนพื้นที่เดิม และดินแดนแห่งนี้จึงถูกขนานนามว่า "อัปเปอร์แซกโซนี" และหลายเป็น "แซกโซนี" (ซัคเซิน) ในที่สุด ส่วนดินแดนราบลุ่มระหว่างแม่น้ำเวเซอร์กับแม่น้ำเอลเบอจึงถูกเรียกว่า "โลเวอร์แซกโซนี" (นีเดอร์ซัคเซิน) แทน ต่อมา ในปี ค.ศ. 1485 จึงได้มีการแยกพื้นที่รัฐทือริงเงินเพื่อแบ่งให้แก่ทายาทตระกูลวิทเทนปกครอง แต่กระนั้น รัฐซัคเซินส่วนที่เหลือก็ยังคงเรืองอำนาจกระทั่งได้ชื่อว่าเป็นศูนย์กลางวัฒนธรรมในศตวรรษที่ 18 นอกจากนั้นในด้านการเมือง รัฐซัคเซินยังถูกยื้อแย่งกันระหว่างปรัสเซียกับออสเตรีย ในปี ค.ศ
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ

พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ (อังกฤษ: Edward I of England) (17 มิถุนายน ค.ศ. 1239 – 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1307) หรือพระนามเดิมคือ เอ็ดเวิร์ด ลองแชงก์ส (อังกฤษ: Edward Longshanks) เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษในราชวงศ์แพลนแทเจเนต พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 รู้จักกันในนามว่า “Longshanks” เพราะพระวรกายที่สูงราว 6 ฟุต 2 นิ้ว หรือ “ผู้พระราชทานกฎหมาย” (the Lawgiver) เพราะทรงเป็นผู้ปฏิรูปกฎหมายของอังกฤษ และ “ผู้ปราบชาวสกอต” (Hammer of the Scots)  เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1239 ที่พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ในกรุงลอนดอนของประเทศอังกฤษ เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเฮนรีที่ 3 แห่งอังกฤษ และพระนางเอลินอร์แห่งพรอว็องส์ ได้อภิเษกสมรสกับเลโอนอร์แห่งกัสติยา และต่อมากับพระนางมาร์เกอรีตแห่งฝรั่งเศส และทรงราชย์ระหว่างวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1272 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1307 ที่บรัฟบายแซนด์ส คัมเบอร์แลนด์ อังกฤษ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ด เป็นพระมหากษัตริย์ผู้ได้รับชัยชนะต่อเวลส์และทรงพยายามปราบปรามสกอตแลนด์แต่ไม่สำเร็จ แม้ว่าพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 จะเป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษพระองค์ที่ 4 ที่มีพระนามว่า “เอ็ดเวิร์ด” หลังจาก พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมรณสักขี และพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี แต่การลำดับนามเดียวกันด้วยตัวเลขเป็นประเพณีของชาวนอร์มัน ฉะนั้นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดสามพระองค์ที่ทรงปกครองอังกฤษก่อนหน้าการพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มันจึงมิได้รับการเรียงลำดับแต่ทรงใช้พระสมัญญานามเพื่อบ่งความแตกต่างของแต่ละพระองค์แทน เอ็ดเวิร์ด ลองแชงค์จึงกลายเป็นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ในปี ค.ศ
ปฏิพจน์

ปฏิพจน์ (อังกฤษ: Oxymoron) เป็นภาพพจน์หรือการเน้นความหมายที่เกิดจากรวมคำหรือวลีสองคำหรือสองวลีที่มีความหมายขัดแย้งกัน “Oxymoron” มาจากภาษากรีก “Oxy” ซึ่งแปลว่า “แรง” (sharp) และ “Moros” ซึ่งแปลว่า “ไม่น่าสนใจ” ฉะนั้นคำว่า “Oxymoron” เองจึงเป็น ปฏิพจน์ ปฏิพจน์เป็นลักษณะการสร้างคำหรือวลีที่เป็นส่วนหนึ่งของความขัดแย้งของความหมาย (contradiction in terms) สิ่งที่ทำให้ปฏิพจน์แตกต่างจากปฏิทรรศน์และความหมายขัดแย้ง (contradiction) ตรงที่ปฏิพจน์เป็นการใช้อย่างจงใจเพื่อเพิ่มความรู้สึกหรือเห็นภาพพจน์ในวาทศิลป์โดยการสร้างความหมายใหม่โดยการผสมคำที่ตรงข้ามกัน เช่น “ทารุณเพื่อความกรุณา”  บทความภาษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ธงชาติเบนิน

ธงชาติเบนิน เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 10 ส่วน ยาว 15 ส่วน (อัตราส่วนอย่างต่ำคือ 2:3) ตอนต้นธงเป็นแถบแนวตั้งสีเขียว ความกว้างเป็น 6 ใน 15 ส่วนของความยาวธง ส่วนที่เหลือนั้นแบ่งครึ่งตามแนวนอน ตอนบนเป็นพื้นสีเหลือง ตอนล่างพื้นสีแดง สีในธงนี้จัดเป็นสีพันธมิตรแอฟริกา แต่ละสีมีความหมาย คือ สีแดงหมายถึงความกล้าหาญ สีเหลืองหมายถึง[ความมั่งคั่ง และสีเขียวหมายถึงความหวัง ธงนี้เริ่มใช้ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2502 ต่อมาจึงถูกเปลี่ยนเป็นธงพื้นสีเขียวมีดาวแดงที่มุมธงบนด้านคันธงเมื่อปี พ.ศ. 2518 เพื่อใช้เป็นธงชาติสาธารณรัฐประชาชนเบนิน ซึ่งปกครองด้วยแนวคิดลัทธิมาร์กซ์ ภายหลังเมื่อรัฐบาลดังกล่าวล่มสลายลงในปี พ.ศ. 2533 ธงในยุคแรกจึงได้นำกลับมาใช้เป็นธงชาติเบนินอีกครั้ง บทความธงขององค์กรหรือรัฐนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ยาบะนีย์อัสซะฮะรา

"ยา บะนีย์ อัส ซะฮะรา'" (อาหรับ: يا بني الصحراء, "โอ บุตรแห่งซาฮารา") เป็นชื่อของเพลงชาติเวสเทิร์นสะฮาราอย่างเป็นทางการ เริ่มใช้เมื่อ พ.ศ. 2522 يا بني الصحراءيا بني الصحراءيا بني الصحراءانتم في الوغىحاملي المشعلفي الدرب الطويلاصنعوا الثورةفي أمتناواسلكوا من أجلها هذا السبيلاقطعوا رأس الدخيلاقطعوا رأس الدخيلأيها الثواريا مجد الوطناقطعوا الاقطاعفي هذا الربوعوانزعو بالحرب أسباب الفتنورفضوها لا خضوع لا خنوعلا عميل لا دخيللا عميل لا دخيلأيها السائل عنا إننامن تحدى في الجهاد المستحيلنحن من حطم ذاك الوثنانحن من لقنه الدرس الجليلإننا شعب نبيلإننا شعب نبيلنحن من أعلناها ضدالغزاة ثورة تحرق كل الغاصبينإنها الحرب التي تمحو الطغاتوتقر الحق حق الكادحينإننا شعب نبيلإننا شعب نبيلإنها الثورة من أجل الشعوبوستمضي في البلاد العربيةتصنع الوحدة دوما في القلوبوتقيم العدل والديمقراطيةكل قرن كل جيلكل قرن كل جيل En el campo de batalla, ustedes son titulares de antorcha en el camino largo Haga la revolución en nuestra nación y siga este camino por ella. Corte la cabeza del invasor. Corte la cabeza del invasor. O revolucionarios, la patria será gloriosa. Corte los estados en esta región. Quite con la guerra las causas para la protesta y abandónelo; ninguna sumisión, ningún ceder. Ningún agente, ningún invasor, ningún agente, ningún invasor. Usted que pregunta sobre nosotros: somos estos que conducen la lucha de transformación. Somos estos que rompen a aquel ídolo, somos estos que entienden la lección hermosa. Somos la gente del camino; somos la gente del camino
เกียงอุย

เกียงอุย (ค.ศ. 202 – 3 มีนาคม ค.ศ. 264)[a] มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เจียง เหวย์ (จีน: 姜維; พินอิน: Jiāng Wéi) ชื่อรอง ปั๋วเยฺว (จีน: 伯約; พินอิน: Bóyuē) เป็นขุนพลและขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน เกียงอุยเกิดในอำเภอเอ๊กก๋วน เมืองเทียนซุย (ปัจจุบันคืออำเภอกานกู่ มณฑลกานซู่) และเริ่มรับราชการในฐานะนายทหารในเมืองเทียนซุยซึ่งอยู่ในอาณาเขตของวุยก๊ก ในปี ค.ศ. 228 จ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊กเปิดการบุกวุยก๊ก เกียงอุยไม่เป็นที่ไว้วางใจของม้าจุ้นเจ้าเมืองเทียนซุยในขณะนั้น เกียงอุยจึงแปรพักตร์ไปเข้าด้วยด้วยจ๊กก๊ก จูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีและผู้สำเร็จราชการแห่งจ๊กก๊กยกย่องเกียงอุยอย่างสูงและตั้งให้เป็นขุนพลของจ๊กก๊ก หลังการเสียชีวิตของจูกัดเหลียงในปี ค.ศ. 234 เกียงอุยยังคงทำหน้าที่เป็นแม่ทัพในสมัยที่เจียวอ้วนและบิฮุยเป็นผู้สำเร็จการ ในที่สุดก็ขึ้นมามียศทางทหารสูงสุดเป็นมหาขุนพล (大將軍 ต้าเจียงจฺวิน) หลังบิฮุยเสียชีวิตในปี ค.ศ. 253 ระหว่าง ค.ศ
ประวัติศาสตร์รัสเซีย

ตามประเพณีของประวัติศาสตร์รัสเซียโดยเฉพาะคือการสถาปนารัฐรุสทางตอนเหนือใน พ.ศ. 1405 ซึ่งปกครองโดยชาววารันเจียน ใน พ.ศ. 1425 เจ้าชายออลิกูแห่งนอฟโกรอด ทรงยึดเคียฟโดยรวมดินแดนทางเหนือและทางใต้ของสลาฟตะวันออกไว้ภายใต้อำนาจเดียว ย้ายศูนย์การปกครองไปยังเคียฟในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 และบำรุงรักษาพื้นที่ทางตอนเหนือและทางใต้โดยมีความเป็นอิสระจากกันอย่างมีนัยสำคัญ รัฐรับเอาศาสนาคริสต์จากจักรวรรดิไบแซนไทน์ใน พ.ศ. 1581 โดยเริ่มต้นการสังเคราะห์วัฒนธรรมไบแซนไทน์และสลาฟซึ่งกำหนดวัฒนธรรมรัสเซียต่อไปในสหัสวรรษหน้า ท้ายที่สุด รุสเคียฟก็สลายตัวเป็นรัฐเนื่องจากการรุกรานของมองโกลใน พ.ศ. 1780–1783 หลังจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 มอสโกกลายเป็นแม่เหล็กดึงดูดทางการเมืองและวัฒนธรรมในการรวมดินแดนรัสเซียเข้าด้วยกัน เมื่อถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 อาณาเขตเล็ก ๆ หลายแห่งรอบ ๆ มอสโกได้รวมตัวกับแกรนด์ดัชชีมอสโก ซึ่งเข้าควบคุมอำนาจอธิปไตยของตนเองอย่างเต็มที่ภายใต้การนำของอีวานมหาราช อีวานผู้เหี้ยมโหดได้เปลี่ยนแกรนด์ดัชชีให้เป็นอาณาจักรซาร์แห่งรัสเซียใน พ.ศ. 2090 อย่างไรก็ตาม การสวรรคตของฟีโอดอร์ที่ 1 พระราชโอรสของอีวานโดยไม่มีปัญหาใน พ.ศ
อาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์

ราชอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ คืออาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางต้นใต้ของประเทศลาวในปัจจุบัน ดำรงอยู่ในช่วงเวลาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2256 ถึง พ.ศ. 2489 เป็นเวลา 236 ปี อาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ตกเป็นประเทศราชของไทยจนถึงสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อฝรั่งเศสเข้ามาครอบครองบริเวณประเทศลาวทั้งหมด จำปาศักดิ์ถูกยุบรวมเข้ากับอาณาจักรล้านช้างหลวงพระบาง กลายมาเป็นราชอาณาจักรลาว เมื่อปี พ.ศ. 2489 เมื่อพระเจ้าสุริยวงศาธรรมิกราชแห่งนครเวียงจันทน์เสด็จสวรรคต ไม่มีพระราชบุตรสืบราชสมบัติ พระยาเมืองจันผู้เป็นเสนาบดีได้ชิงเอาราชสมบัติ และจะเอานางสุมังคลา พระราชธิดาของสมเด็จพระเจ้าสุริยวงศาธรรมิกราช ซึ่งเป็นแม่หม้ายและมีลูกในครรภ์ขึ้นเป็นเมีย แต่นางไม่ยอมจึงหนีไปขอความช่วยเหลือจากพระครูยอดแก้วโพนสะเม็ก พระครูจึงพาญาติโยมของตนประมาณ 3,000 คนและนางสุมังคลาหนีออกจากเวียงจันทน์ไปซ่อนอยู่ที่ ภูซ่อง่อ ห่อคำ เมืองบริคัณฑนิคม แล้วจึงให้กำเนิดบุตรชื่อว่า เจ้าหน่อกษัตริย์ ต่อมาภายหลังได้อพยพไปอยู้ที่บ้านงิ้วพันลำโสมสนุก ต่อมานางแพงเจ้าเมืองจำปาศักดิ์ จึงได้อาราธนาพระครูยอดแก้วมาปกครองบ้านเมืองแทน แต่ไม่นานต่อมาพระครูก็ให้คนไปเชิญเอาเจ้าหน่อกษัตริย์ มาทำพิธีอภิเษกเป็นกษัตริย์ครองนครจำปาศักดิ์ในปี พ.ศ. 2257 ทรงพระนามว่า สมเด็จพระเจ้าสร้อยศรีสมุทรพุทธางกูร พระองค์จึงได้ประกาศอาณาเขตแยกออกจากเวียงจันทน์ นับตั้งแต่เมืองหลวงโพนสิม เมืองพิน เมืองนอง เมืองนครพนม เมืองท่งศรีภูมิ เมืองยโสธร เมืองเชียงแตง เมืองสาละวัน เมืองศรีนครเขต เมืองคำทอง เมืองตะโปน เมืองอัตตะปือ เมืองโขงเจียม เมืองดอนมดแดง เมืองศรีจำปัง เมืองรัตนบุรี เป็นต้น เมื่อสมเด็จพระเจ้าสร้อยศรีสมุทร เสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 2281 เจ้าไชยกุมารพระราชโอรสจึงเสด็จขึ้นครองราชย์ แลแต่งตั้งให้เจ้าธัมมเทโว พระราชอนุชาให้เป็นเจ้าอุปราช ต่อมากองทัพไทยได้ยกมาตีเวียงจันทน์ใน พ.ศ
กระดูกสั้น

กระดูกสั้น (อังกฤษ: short bone) เป็นกระดูกที่อยู่ในบริเวณที่ต้องการความแข็งแรง และความกระชับอัดแน่น และเป็นบริเวณที่มีการเคลื่อนไหวน้อย บริเวณนั้นจะประกอบด้วยกระดูกสั้นจำนวนมาก เช่นในกระดูกข้อมือ (carpus) และกระดูกข้อเท้า (tarsus) รูปร่างของกระดูกสั้นจะมีความยาวใกล้เคียงกับความกว้าง กระดูกสั้นจะประกอบด้วยกระดูกฟ่าม, กระดูกฟองน้ำ, กระดูกพรุน, หรือกระดูกโปร่ง (cancellous tissue) หุ้มด้วยแผ่นของเนื้อเยื่อกระดูกเนื้อแน่นหรือกระดูกทึบ (compact substance) บางๆ กระดูกในเอ็นกล้ามเนื้อ (sesamoid bone) เช่นกระดูกสะบ้า (patellae) มักจะเป็นกระดูกสั้น กระดูกสั้นหลายชิ้นที่มักแตกง่ายกว่ากระดูกขนาดใหญ่เนื่องจากไม่มีสิ่งรองรับและมีไขกระดูกจำนวนมาก บทความกายวิภาคศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล