nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
เปเปอร์มาริโอ

เปเปอร์มาริโอ (อังกฤษ: Paper Mario) หรือชื่อญี่ปุ่นคือ มาริโอสตอรี (อังกฤษ: Mario Story; ญี่ปุ่น: マリオストーリー; โรมาจิ: Mario Sutōrī) และชื่อเดิมคือ ซูเปอร์มาริโออาร์พีจี 2 (อังกฤษ: Super Mario RPG 2)เป็นวิดีโอเกมสวมบทบาทพัฒนาโดยบริษัทอินเทลลิเจนต์ซิสเต็มส์ และจำหน่ายโดยนินเท็นโดสำหรับเครื่องเล่นนินเท็นโด 64 เกมออกจำหน่ายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2000 ในอเมริกาเหนือวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001 และในยุโรปและออสเตรเลียวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 2001 เปเปอร์มาริโอออกจำหน่ายซ้ำลงคอนโซลเสมือน วี ของนินเท็นโดในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2007 และวียู ใน ค.ศ. 2015 เปเปอร์มาริโอมีฉากอยู่ที่อาณาจักรเห็ด ขณะที่ตัวเอก มาริโอพยายามช่วยชีวิตเจ้าหญิงพีชจากบาวเซอร์ ที่ยกปราสาทของเธอขึ้นบนฟ้าและต่อสู้ชนะศัตรูหลังจากขโมยคทาดวงดาว หรือ สตาร์ร็อด (Star Rod) จากสตาร์เฮฟเวน (Star Heaven) และทำให้เขาเป็นทนทานต่อการโจมตีทุกรูปแบบ มาริโอต้องตามหา "สตาร์สปิริต" เจ็ดดวงโดยเอาชนะสมุนของบาวเซอร์ที่คอยคุ้มครองสตาร์สปิริตที่จะลบล้างอานุภาพของสตาร์ร็อดที่บาวเซอร์ขโมยไปใช้จนตนเป็นอมตะ เพื่อรักษาอาณาจักรเห็ด พาตัวเจ้าหญิงพีชกลับมา ดึงปราสาทลงมา และเอาชนะบาวเซอร์ ผู้เล่นควบคุมตัวมาริโอและเพื่อนร่วมทางจำนวนหนึ่งเพื่อแก้ปริศนาในโอเวอร์เวิลด์ของเกม และต่อสู้กับศัตรูในระบบการต่อสู้แบบเทิร์นเบส การต่อสู้เป็นเอกลักษณ์โดยการที่ผู้เล่นมีผลต่อประสิทธิภาพในการโจมตี โดยอาศัยการควบคุมตามที่เห็นในหน้าจอที่เรียกว่า "แอ็กชันคอมมานด์" (action command) เปเปอร์มาริโอเป็นเกมมาริโอสวมบทบาทเกมที่สองที่ออกจำหน่าย (ต่อจากซูเปอร์มาริโออาร์พีจี) และเป็นเกมแรกของเกมชุดเปเปอร์มาริโอ เปเปอร์มาริโอเป็นเกมที่มาก่อนเกมเปเปอร์มาริโอ: เดอะเทาซันด์เยียร์ดอร์ บนเครื่องเกมคิวบ์ เกมซูเปอร์เปเปอร์มาริโอ บนเครื่องวี และเปเปอร์มาริโอ: สติกเกอร์สตาร์ บนเครื่อง 3ดีเอส เกมได้รับการตอบรับด้านบวกจากสื่อ ได้รับคะแนนรวม 88% จากเว็บไซต์เกมแรงกิงส์ และ 93% จากเมทาคริทิก เกมอยู่ในอันดับที่ 63 ของเกมที่ดีที่สุดบนระบบนินเท็นโด ในรายชื่อ "เกม 200 เกมยอดเยี่ยม" จัดโดยนิตยสารนินเท็นโดพาวเวอส์ใน ค.ศ
เกมแพลตฟอร์ม

เกมแพลตฟอร์ม เป็นวิดีโอเกมที่เกี่ยวข้องกับการให้ตัวละครหรืออวตารกระโดดข้ามระหว่างแท่นที่แขวนอยู่ ข้ามอุปสรรค หรือทั้งสองอย่างเพื่อเดินหน้าไปตามเกม ความท้าทายเหล่านี้รู้จักกันว่าเป็นปริศนาก้าวกระโดด หรือฟรีรันนิง ผู้เล่นควบคุมการกระโดดเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวละครตกจากแท่นหรือพลาดจังหวะการกระโดดที่จำเป็น คุณสมบัติที่พบได้มากที่สุดในเกมประเภทนี้คือปุ่มกระโดด การกระโดดในเกมประเภทนี้อาจรวมถึงการโหนจากแขนยืดได้ อย่างในเกมริสตาร์ หรือไบโอนิกคอมมานโด หรือการเด้งจากกระดานสปริงหรือแทรมโปลิน อย่างในเกม อัลฟาเวฟส์ เกมที่มีการกระโดดให้อัตโนมัติอย่างเช่นเกม เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา ไม่รวมอยู่ในเกมประเภทนี้ เกมแพลตฟอร์มเริ่มขึ้นในต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 และด้วยคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติทำให้เกมเป็นที่นิยมในกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 คำว่าแพลตฟอร์มอธิบายถึงเกมที่ตัวละครกระโดดบนแท่นหรือแพลตฟอร์มเป็นส่วนหนึ่งของการเล่นเกมและเริ่มมีการนำมาใช้หลังจากเกิดเกมประเภทนี้ขึ้นก่อน ค.ศ. 1983 ประเภทนี้ไม่เป็นประเภทเกมโดยแท้ โดยเกมรูปแบบนี้มักจะมาคู่กับเกมประเภทอื่น ๆ เช่น เกมยิงอย่างเกม คอนทรา เกมผจญภัยอย่างเกม แฟลชแบ็ก หรือเกมสวมบทบาทอย่าง คาสเซิลเวเนีย: ซิมโฟนีออฟเดอะไนต์
ยุทธการที่อินาบ

ยุทธการที่อินาบ (อังกฤษ: Battle of Inab) เป็นการสู้รบในสงครามครูเสดครั้งที่ 2 ระหว่างกองทัพของราชรัฐแอนติออก/แอสซาสซิน (Assassins) กับกองทัพมุสลิมราชวงศ์เซนกิดส์แห่งอะเลปโป/กองทัพดามัสกัส เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1149 ที่เมืองอินาบ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศซีเรีย) เมื่อบิดาของนูร์ อัดดิน เซนกี (Nur ad-Din Zangi) ผู้สถาปนาราชวงศ์เซนกิดเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1146 นักรบครูเสดจากราชอาณาจักรเยรูซาเลมได้ยกทัพมาตีเมืองดามัสกัส แต่นูร์ อัดดิน เซนกีป้องกันเมืองไว้ได้ กองทัพครูเสดอีกกลุ่มหนึ่งจากแอนติออก นำโดยเรย์มอนด์แห่งแอนติออก (Raymond of Antioch) ได้ยกทัพมาตีเมืองอะเลปโปซึ่งตอนนั้นอยู่ใต้การปกครองของจักรวรรดิเซลจุค ปาลยปี ค.ศ. 1148 นูร์ อัดดิน เซนกีจึงยกทัพไปตีเมืองแอนติออกคืนบ้าง แต่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1149 เขายกทัพไปตีแอนติออกอีกครั้งและร่วมกับทัพของอูนูร์แห่งดามัสกัส (Mu'in ad-Din Unur) ล้อมป้อมอินาบไว้ เรย์มอนด์ซึ่งถูกปฏิเสธความช่วยเหลือจากรัฐครูเสดอื่น ๆ ยกทัพที่ประกอบด้วยทหารราบ 1,000 นายและอัศวิน 400 นาย ไปที่ป้อมอินาบ เขาร่วมเป็นพันธมิตรกับกลุ่มแอสซาสซินของอาลี อิบน์ วาฟา (Ali ibn-Wafa) เมื่อยกทัพมาถึง นูร์ อัดดิน เซนกีได้ถอนกำลังออกไป ทัพครูเสด/แอสซาสซินจึงตั้งทัพในที่โล่ง ในคืนวันนั้นทัพดังกล่าวได้ถูกทัพมุสลิมล้อมไว้ ในวันที่ 29 มิถุนายน นูร์ อัดดิน เซนกีได้นำทัพเข้าโจมตีทัพของเรย์มอนด์ แม้ว่าเขาจะมีโอกาสหนี แต่เรย์มอนด์ก็ยังคงปักหลักสู้กับทัพมุสลิม เขาเสียชีวิตในสนามรบเช่นเดียวกับอาลี อิบน์ วาฟา ผู้นำแอสซาสซิน ทหารครูเสดส่วนน้อยหนีรอดไปได้ และดินแดนส่วนใหญ่ของแอนติออกถูกนูร์ อัดดิน เซนกียึดโดยไม่มีผู้ใดขัดขวาง หลังการรบ นูร์ อัดดิน เซนกีได้ยึดป้อมที่สำคัญหลายแห่งก่อนจะยกทัพไปล้อมแอนติออก มีการเจรจาเกิดขึ้นโดยนูร์ อัดดิน เซนกีจะไม่ทำลายเมืองนี้และคงกำลังทหารบางส่วนเพื่อป้องกันการยึดเมืองคืน แลกกับทรัพย์สินจากท้องพระคลัง จากนั้นก็ยกทัพไปยึดป้อมอะฟามิยะ (Afamiya; ปัจจุบันคือเมืองอะพาเมียในซีเรีย) เมื่อพระเจ้าบอลด์วินที่ 3 (Baldwin III) กษัตริย์แห่งเยรูซาเลมทราบข่าว พระองค์ได้นำทัพและอัศวินเทมพลาร์ไปที่ป้อมดังกล่าว พระเจ้าบอลด์วินที่ 3 และนูร์ อัดดิน เซนกีได้เจรจาจนมีการตกลงเรื่องพรมแดนกันใหม่ระหว่างแอนติออกกับอะเลปโป
การตัดอวัยวะออก

การตัดอวัยวะออก (อังกฤษ: amputation) หมายถึง การที่แขนหรือขาหลุดออกโดยอุบัติเหตุ โรคหรือการผ่าตัด ในทางศัลยกรรม มีการตัดอวัยวะออกเพื่อควบคุมความเจ็บปวดหรือกระบวนการโรคในแขนหรือขาที่ได้รับผลกระทบ เช่น มะเร็งหรือเนื้อตายเน่า ในผู้ป่วยบางคน มีการตัดอวัยวะออกเป็นการผ่าตัดป้องกันปัญหาดังกล่าว มีกรณีพิเศษคือ การตัดอวัยวะออกแต่กำเนิด เป็นโรคแต่กำเนิดซึ่งแขนหรือขาของทารกถูกแถบรัดตีบ (constrictive band) ตัดออก บางประเทศใช้หรือเคยใช้การตัดมือ เท้าหรือส่วนอื่นของร่างกายเป็นการลงโทษผู้ก่ออาชญากรรมรูปแบบหนึ่ง นอกจากนี้ การตัดอวัยวะยังเป็นยุทธวิธีในสงครามและการก่อการร้าย และอาจเกิดเป็นการบาดเจ็บในสงคราม ในบางวัฒนธรรมและศาสนา การตัดอวัยวะออกหรือการทำให้เสียอวัยวะเล็กน้อยถือเป็นพิธีกรรม เมื่อแขนหรือขาหลุดออกแล้วจะไม่งอกกลับคืน ไม่เหมือนกับบางอวัยวะ เช่น ตับบางส่วน และต่างจากสัตว์ที่มิใช่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบางชนิด เช่น กิ้งก่าที่สลัดหาง และปลาดาวที่สามารถงอกทั้งตัวใหม่ได้จากชิ้นส่วนเล็ก ๆ ทางเลือกสำหรับกู้แขนหรือขากลับคืนมีแต่การปลูกถ่ายหรือกายอุปกรณ์เท่านั้น ในสหรัฐ การตัดอวัยวะออกรายใหม่ส่วนมากเกิดจากภาวะแทรกซ้อนของระบบหลอดเลือด โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากโรคเบาหวาน ระหว่างปี 2531 ถึง 2539 มีผู้ถูกตัดอวัยวะออกโดยเฉลี่ย 133,175 คนต่อปีในสหรัฐ
ซูเปอร์มาริโอ 64

ซูเปอร์มาริโอ 64 (ญี่ปุ่น: スーパーマリオ64; โรมาจิ: ''Super Mario 64''; ทับศัพท์: Sūpā Mario Rokujūyon) เป็นวิดีโอเกมแพลตฟอร์ม จำหน่ายโดยนินเท็นโดและพัฒนาโดยแผนกอีเอดีของนินเท็นโด สำหรับเครื่องเล่นนินเท็นโด 64 โดยออกพร้อมกับเครื่องเล่น เช่นเดียวกับเกมไพลอตวิงส์ 64 เกมออกจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1996 และหลังจากนั้นในอเมริกาเหนือ ยุโรป และออสเตรเลีย เกมซูเปอร์มาริโอ 64 ขายได้มากกว่า 11 ล้านหน่วย เกมภาคทำใหม่ในชื่อซูเปอร์มาริโอ 64 ดีเอส ออกจำหน่ายสำหรับนินเท็นโด ดีเอส ใน ค.ศ. 2004 ในเกม มาริโอสำรวจปราสาทของเจ้าหญิงพีชและต้องช่วยชีวิตเธอจากบาวเซอร์ เนื่องจากเป็นหนึ่งในเกมแพลตฟอร์มแบบสามมิติยุคแรก ซูเปอร์มาริโอ 64 เป็นเกมโอเพนเวิลด์ ระดับของอิสรภาพบนระนาบสามแกนในปริภูมิ และมีพื้นที่ค่อนข้างใหญ่ประกอบด้วยรูปหลายเหลี่ยมสามมิติ แทนที่จะเป็นสไปรต์ สองมิติ เกมทำให้เกิดต้นแบบของเกมสามมิติ ดังที่เกมซูเปอร์มาริโอบราเธอส์เคยเป็นต้นแบบเกมแพลตฟอร์มแบบจอเลื่อนด้านข้าง ในการวิวัฒนาการจากสองมิติสู่สามมิติ ซูเปอร์มาริโอ 64 เน้นการสำรวจโลกขนาดใหญ่ที่ผู้เล่นจำเป็นต้องทำภารกิจต่าง ๆ ให้สมบูรณ์ และอุปสรรคแนวเส้นตรงในบางโอกาสเช่นเดียวกับเกมแพลตฟอร์มดั้งเดิม แม้เป็นเช่นนั้น เกมยังคงสงวนรูปแบบการเล่นและตัวละครของเกมมาริโอยุคแรกไว้ เกมได้สร้างความประทับใจในเรื่องการออกแบบเกมสามมิติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือ การใช้ระบบกล้องพลวัตและการใช้การควบคุมแบบอนาล็อก 360 องศา เกมได้รับคำยกย่องจากนักวิจารณ์และแฟนเกมมากมาย นับเป็นหนึ่งในวิดีโอเกมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและเป็นการปฏิวัติวิดีโอเกมมากที่สุดตลอดกาล
มาริโอปาร์ตี 4

มาริโอปาร์ตี 4 (อังกฤษ: Mario Party 4; ญี่ปุ่น: マリオパーティ4; โรมาจิ: Mario Pātī Fō) เป็นเกมที่สี่ในเกมชุดรูปแบบเกมกระดานและเป็นเกมแรกในชุดที่ออกจำหน่ายสำหรับเครื่องเล่นนินเท็นโด เกมคิวบ์ แสดงตัวละครชื่อดังจากนินเท็นโดหลายตัว มาริโอปาร์ตี 4 ออกจำหน่ายในอเมริกาเหนือในวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 2002 ในประเทศญี่ปุ่นวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002 และในยุโรปและออสเตรเลียในวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002 เป็นเกมที่สี่ในเกมชุดมาริโอปาร์ตี มาริโอปาร์ตี 4 มีภาคต่อคือ มาริโอปาร์ตี 5 มาริโอปาร์ตี 4 นำเสนอตัวละครเล่นได้ 8 ตัว ได้แก่ มาริโอ ลุยจิ เจ้าหญิงพีช โยชิ วาริโอ ดองกีคอง เจ้าหญิงเดซี และวาลุยจิ จากเกมชุดมาริโอ ซึ่งผู้เล่นจะได้บังคับตัวละครเหล่านี้บนกระดานเกม 6 แบบ จุดประสงค์ของเกมคือสะสมดาว โดยซื้อจากบริเวณที่กำหนดให้บนกระดานเกม ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตัวละครแต่ละตัวจะมีการเคลื่อนไหวกำหนดโดยการทอยลูกเต๋า โดยการโยนหนึ่งครั้งคือหนึ่งตา แต่ละตาในเกมมาริโอปาร์ตี 4 จะมีมินิเกม เมื่อผู้เล่นเล่นชนะ ผู้เล่นจะได้เงิน และสามารถนำไปซื้อสิ่งของและดาวได้ มาริโอปาร์ตี 4 เป็นภาคสุดท้ายในเกมชุดมาริโอปาร์ตีที่มีดองกีคองให้เล่นได้ จนกระทั่งมาริโอปาร์ตี 10 สำหรับเครื่องเล่นวียู มาริโอปาร์ตี 4 ได้รับการตอบรับที่ดีจากสื่อ แม้ว่าหลายคนตำหนิเรื่องการขาดความดั้งเดิม และความหน่วงในเวลาเล่น เกมชนะรางวัลเกมครอบครัวแห่งปีในงานประกาศรางวัลอินเตอร์แอกทิฟอะชีฟเมนต์อะวอดส์ ค.ศ. 2003
เกษียรสมุทร

เกษียรสมุทร เป็นทะเลของน้ำนมตามคติความเชื่อของศาสนาพราหมณ์-ฮินดู เป็นวรรณกรรมมหาภารตยุทธและในภควัตปุราณะ ซึ่งเล่าเรื่องถึงครั้งที่พระอินทร์เสด็จลงมาบนโลกและได้พบกับฤๅษีทุรวาสที่รับดอกไม้สักการะจากพระแม่ปาราวตี แต่ฤๅษีเห็นว่าหากตนคล้องดอกไม้จากพระแม่คงจะไม่เหมาะสม จึงได้ถวายดอกไม้นั้นแก่พระอินทร์ เมื่อพระอินทร์รับแล้วก็ทรงมอบแก่พระชายาอีกต่อหนึ่ง แต่ด้วยกลิ่นของดอกไม้ทำให้พระชายามึนเมาจึงทิ้งไป ฤๅษีเห็นดังนั้นก็โกรธจึงสาปแช่งพระอินทร์และบริวารให้อ่อนกำลังลงและพ่ายแพ้ในสงคราม เมื่อสาปแช่งดังนี้แล้วฤๅษีก็เดินจากไป พลันกำลังของเทวดาก็ลดลงกึ่งหนึ่ง และเมื่ออสูรทราบข่าวพระอินทร์โดนสาปแช่งจึงได้ยกทัพไปตีสวรรค์ ทำให้พระอินทร์พ่ายแพ้ และเพื่อฟึ้นคืนกำลังจึงต้องทำการกวนเกษียรสมุทรให้เกิดน้ำอมฤตที่เมื่อดื่มกินจะเป็นอมตะและกำลังมากขึ้นกว่าที่เคยมี พระนารายณ์ได้เสด็จมาเป็นองค์ประธานในการย้ายภูเขามันทรคีรี ซึ่งเป็นภูเขาที่เป็นแหล่งกำเนิดมณีนพรัตน์มาไว้เกษียรสมุทร แต่เนื่องจากเทวดาฝ่ายเดียวไม่สามารถกวนเกษียรสมุทรให้สำเร็จได้จึงต้องชักชวนอสูรมาด้วย โดยเทวดาออกอุบายว่าจะแบ่งน้ำอมฤตครึ่งหนึ่งให้ ในการกวนเกษียรสมุทร ได้ใช้ภูเขามันทรคีรีเป็นแกนกลาง โดยมีพระนารายณ์ประทับนั่งบนภูเขามัทรคีรี และได้แบ่งภาคของพระองค์ กลายเป็นเต่ากุรมะรองรับอยู่ใต้เขา ใช้พญานาควาสกุรีใช้ต่างเชือกพันรอบเขา โดยให้ฝ่ายเทวดาดึงที่ฝั่งหาง ให้ฝ่ายอสูรดึงที่ฝั่งหัว ทั้งสองฝ่ายก็ช่วยกันดึงไปมา ระหว่างที่กวนเกษียรสมุทร พญาวาสุกรีที่ถูกดึงไปมาก็เกิดเวียนหัวจึงสำรอกพิษร้ายกระเด็นไปโดนเหล่าอสูรเป็นที่ปวดแสบปวดร้อนจึงเป็นเหตุให้เหล่าอสูรมีหน้าตาผิวพรรณตะปุ่มตะป่ำนับแต่นั้นเป็นต้นมา ระหว่างที่กวนเกษียรสมุทรดำเนินไปได้ 1,000 ปี ได้เกิดสิ่งมงคลออกมากจากสมุทร 14 สิ่ง ลอยออกมา ตามลำดับ ดังนี้ แต่เมื่อกวนจนได้น้ำอมฤตมาแล้วเทวดาก็ออกอุบายหลอกอสูรเพื่อให้พวกตนได้ดื่มน้ำอมฤตก่อน แต่ราหูได้แปลงตนเป็นเทวดาทำให้ได้ดื่มน้ำอมฤต แต่พระอาทิตย์กับพระจันทร์ทราบเรื่องจึงฟ้องพระนารายณ์ พระนารายณ์จึงขว้างจักรตัดราหูขาดเป็นสองท่อนแต่ไม่ตายเพราะได้ดื่มน้ำอมฤตทำให้เป็นอมตะแล้ว ราหูจึงโกรธแค้นพระอาทิตย์กับพระจันทร์เมื่อเจอกันครั้งใดก็จะอมพระอาทิตย์กับพระจันทร์ ซึ่งวรรณกรรมนี้ถูกถ่ายทอดมาเป็นความเชื่อดั้งเดิมของคนในบริเวณสุวรรณภูมิที่เชื่อว่าจันทรุปราคาและสุริยุปราคาเกิดจากราหูอมพระจันทร์และพระอาทิตย์เอาไว้ ความเชื่อในวรรณกรรมนี้ปรากฏให้เห็นได้เช่น บนผนังกำแพงคตของนครวัดและประติมากรรมชั้นขาออกของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
วิกิพีเดียภาษาเกลิกสกอต

วิกิพีเดียภาษาแกลิกสกอต (อังกฤษ: Scottish Gaelic Wikipedia; แกลิกสกอต: Uicipeid) เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาแกลิกสกอต สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2547 ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาแกลิกสกอตมีบทความ 15,985 บทความ บทความเว็บไซต์ หรือ เว็บแอปพลิเคชันนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โปเกมอน ไดมอนด์และเพิร์ล

โปเกมอนภาคไดมอนด์และภาคเพิร์ล (ญี่ปุ่น: ポケットモンスター ダイヤモンド&パール; โรมาจิ: Poketto Monsutā Daiyamondo & Pāru; อังกฤษ: Pokémon Diamond Version and Pearl Version) เป็นเกมสวมบทบาทพัฒนาโดยเกมฟรีก จำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดและนินเท็นโด สำหรับเครื่องเล่นนินเท็นโด ดีเอส เมื่อรวมกับเกมภาคทำใหม่ โปเกมอนแพลทินัม เกมโปเกมอนสามภาคนี้เป็นเกมที่ห้าและเป็นรุ่นที่สี่ของเกมชุดโปเกมอน เกมออกจำหน่ายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 2006 ต่อมาจำหน่ายในอเมริกาเหนือ ออสเตรเลีย และยุโรปตลอดปี ค.ศ. 2007 เช่นเดียวกับเกมภาคเก่า ภาคไดมอนด์และเพิร์ลเนื้อเรื่องเกิดขึ้นที่ภูมิภาคชินโอ ยึดตามเกาะฮกไกโดของประเทศญี่ปุ่น เป็นการเดินทางของโปเกมอนเทรนเนอร์อายุน้อยที่ฝึกฝนและต่อสู้กับโปเกมอน และต้องขัดขวางองค์กรอาชญากรรมด้วย เกมเพิ่มคุณสมบัติใหม่มากมาย เช่น การเล่นบนอินเทอร์เน็ตผ่านการเชื่อมต่อวายฟายของนินเท็นโด และระบบการต่อสู้ที่เปลี่ยนไป และการประกวดโปเกมอน รวมถึงโปเกมอนสายพันธุใหม่ 107 ตัว เกมทั้งสองภาคเป็นอิสระต่อกัน แต่มีเนื้อเรื่องเหมือนกัน และสามารถเล่นแยกกันได้ โดยจำเป็นต้องแลกเปลี่ยนโปเกมอนข้ามภาคกันเพื่อเติมเต็มโปเกเดกซ์ มีการประกาศเรื่องการพัฒนาเกมภาคไดมอนด์และเพิร์ลในงานประชุมสื่อนินเท็นโดในไตรมาสที่สี่ของ ค.ศ. 2004 เกมถูกออกแบบให้มีคุณสมบัติเข้ากับเครื่องดีเอส มีการคาดการณ์ว่าจะออกจำหน่ายในญี่ปุ่นใน ค.ศ. 2005 แต่ถูกเลื่อนออกไปเป็น ค.ศ. 2006 ในการส่งเสริมเกม นินเท็นโดขายเครื่องเล่นนินเท็นโด ดีเอส ไลต์ รุ่นจำกัดในญี่ปุ่น และจัดงานสังสรรค์เฉลิมฉลองการวางจำหน่ายในอเมริกาเหนือ เกมได้รับการตอบรับทั่วไปเป็นที่ชื่นชอบ นักวิจารณ์ส่วนใหญ่ยกย่องการเพิ่มคุณสมบัติวายฟาย และรู้สึกว่าแม้ว่าการเล่นไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก แต่ก็ดึงดูดใจ นักวิจารณ์แบ่งกันวิจารณ์เรื่องกราฟิก และตำหนิเรื่องของเสียงว่าดั้งเดิมเกินไป เกมประสบความสำเร็จมากกว่าภาคที่ทำลงเกมบอยอัดวานซ์ ทำยอดขายได้ 18 ล้านหน่วยทั่วโลก ภาคไดมอนด์และเพิร์ลขายได้มากกว่าภาครูบีและแซฟไฟร์อย่างน้อย 2 ล้านหน่วย และมากกว่าภาคไฟร์เรดและลีฟกรีนอย่างน้อย 6 ล้านหน่วย และขายได้มากกว่าภาคแบล็กและไวต์ ภาคต่อมา มากกว่า 2 ล้านหน่วย
นอวอเมสตอ

นอวอเมสตอ (สโลวีเนีย: Novo mesto; เยอรมัน: Neustadtl) เป็นเมืองทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศสโลวีเนียใกล้กับชายแดนประเทศโครเอเชีย เมืองนี้มีเนื้อที่ 33.3 ตร.กม. และมีประชากรทั้งหมด 23,212 คน จำนวนประชากร บทความประเทศสโลวีเนียนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โรคพยาธิใบไม้ในเลือด

โรคพยาธิใบไม้ในเลือด (Schistosomiasis) (โรคพยาธิใบไม้ชิสโตโซมา, รู้จักกันในชื่ออื่นๆ ว่า บิลฮาร์เซีย (Bilharzia), ไข้หอยทาก (Snail fever) และ ไข้กาตายามา (Katayama fever)) เป็นโรคที่มีสาเหตุมาจาก หนอนพยาธิ ชนิด ชิสโตโซมา เป็นตัวที่อาจทำให้เกิดการติดเชื้อได้ใน ทางเดินปัสสาวะ หรือ ลำไส้ อาการที่อาจจะมี ได้แก่ ปวดท้อง ท้องร่วง อุจจาระเป็นเลือดหรือมีเลือดปนใน ปัสสาวะ สำหรับผู้ที่ได้ติดเชื้อมาเป็นเวลานาน อาจเกิดภาวะตับเสีย ไตวาย ภาวะเป็นหมัน หรือ มะเร็งกระเพาะปัสสาวะ ได้ สำหรับเด็ก โรคดังกล่าวอาจเป็นสาเหตุให้เกิดการเจริญเติบโตช้าและความลำบากในการเรียนรู้ โรคดังกล่าวแพร่กระจายโดยทางการติดต่อสัมผัสกับแหล่งน้ำที่มีพยาธินั้น พยาธิเล่านี้จะถูกปล่อยออกมาจาก หอยทากน้ำจืดซึ่งติดเชื้อมาแล้ว โรคดังกล่าวมักพบทั่วไปโดยเฉพาะในเด็กที่อยู่ในประเทศกำลังพัฒนา เนื่องจากมีความเป็นไปได้มากที่พวกเขาจะลงเล่นในแหล่งน้ำที่มีการติดเชื้อ กลุ่มความเสี่ยงสูงอื่นๆ ได้แก่ ชาวไร่ชาวนา ชาวประมง รวมทั้งผู้ที่อาศัยแหล่งน้ำทำภาระกิจประจำวันซึ่งเป็นแหล่งน้ำที่มีการติดเชื้อแล้ว โรคดังกล่าวจัดอยู่ในกลุ่ม โรคติดเชื้อหนอนพยาธิ การวินิจฉัยโรคกระทำได้โดยการหาไข่ของพยาธิในปัสสาวะหรืออุจจาระ นอกจากนั้นยังสามารถยืนยันโรคได้โดยการหา แอนติบอดี ในเลือดที่ต่อต้านโรคดังกล่าว วิธีการป้องกันโรค ได้แก่ การปรับปรุงแหล่งน้ำสะอาดและลดจำนวนหอยทากลง ในบริเวณที่มักพบโรค อาจต้องมีการรักษาทั้งกลุ่มภายในครั้งเดียวกันและทำเป็นประจำทุกปีโดยการให้ยา พราซิควอนเทล ทั้งนี้เพื่อลดจำนวนผู้ที่ติดเชื้อ จึงเป็นการลดการแพร่กระจายของโรคไปด้วย นอกจากนั้นยาพราซิควอนเทลยังเป็นวิธีการรักษาที่แนะนำโดย องค์การอนามัยโลก สำหรับผู้ที่ทราบชัดว่าติดเชื้อดังกล่าว โรคพยาธิใบไม้ในเลือดส่งผลให้กับคนทั่วโลกเป็นจำนวนเกือบ 210 ล้านคน และประมาณการณ์ว่าในแต่ละปีราว 12,000 ถึง 200,000 คนที่เสียชีวิตด้วยโรคดังกล่าว โรคดังกล่าวพบทั่วไปมากที่สุดใน แอฟริกา เช่นเดียวกับใน เอเชีย และ อเมริกาใต้ มีประมาณ 700 ล้านคนตามประเทศต่างๆ มากกว่า 70 ประเทศที่อาศัยอยู่ในบริเวณที่โรคดังกล่าวเป็นที่พบทั่วไป โรคพยาธิใบไม้ในเลือดเป็นเพียงที่สองรองจาก โรคมาเลเรีย ในฐานะเป็นโรคทางพยาธิที่มีผลกระทบอย่างใหญ่หลวงที่สุดต่อเศรษฐกิจ ตั้งแต่ครั้งโบราณกาลจนถึงต้นศตวรรษที่ ๒๐ อาการของโรคพยาธิใบไม้ในเลือดคือ เลือดปนในปัสสาวะ ในประเทศ อียิปต์ ถูกมองว่าเป็น ประจำเดือนแบบของเพศชาย จึงได้รับการพิจารณาให้เป็น พิธีผ่านเข้าสู่วงจรชีวิตช่วงต่อไป สำหรับเด็กผู้ชาย มีการจำแนกประเภทโรคดังกล่าวให้เป็น โรคเขตร้อนที่ถูกละเลย
ปัมปัส

ปัมปัส (อังกฤษ: Pampas) เป็นที่ราบต่ำอุดมสมบูรณ์ในทวีปอเมริกาใต้ กินพื้นที่กว่า 750,000 ตารางกิโลเมตร ซึ่งรวมรัฐบัวโนสไอเรส รัฐลาปัมปา รัฐซานตาเฟ รัฐเอนเตรรีโอสและรัฐกอร์โดบาของประเทศอาร์เจนตินา, ประเทศอุรุกวัยส่วนใหญ่ และรัฐรีโอกรันดีโดซูลของประเทศบราซิล ภูมิอากาศไม่รุนแรง มีหยาดน้ำฟ้า 600 ถึง 1,200 มิลลิเมตรซึ่งกระจายเกือบเท่ากันตลอดทั้งปี ทำให้ดินเหมาะสมแก่เกษตรกรรม ที่ราบนี้มีสัตว์ป่าเอกลักษณ์เพราะลักษณะภูมิประเทศต่าง ๆ ที่อยู่รอบ สัตว์ป่าบางชนิด เช่น เรีย (rhea) กวางปัมปัส อาร์มาดิลโลหลายสปีชีส์ จิ้งจอกปัมปัส โอพอสซัมหูขาว ตินามูสันงาม (elegant crested tinamou) ฯลฯ
การขนส่งในประเทศฟิลิปปินส์

การขนส่งในประเทศฟิลิปปินส์ ค่อนข้างมีความด้อยพัฒนา ส่วนหนึ่งเป็นเพราะภูมิประเทศที่เป็นภูเขาและเกาะที่กระจัดกระจาย และอีกส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากการลงทุนของรัฐบาลในด้านโครงสร้างพื้นฐานที่ไม่เพียงพอเรื่อยมา ในปีที่ผ่านมาไม่นานมานี้ รัฐบาลฟิลิปปินส์ได้ผลักดันในการปรับปรุงระบบการขนส่งในประเทศโดยการจัดตั้งโครงการต่าง ๆ รถจี๊ปนีย์เป็นรูปแบบหนึ่งของการขนส่งมวลชนที่ได้รับความนิยมมากในประเทศฟิลิปปินส์ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์หนึ่งจากวัฒนธรรมฟิลิปปินส์อันเป็นที่แพร่หลาย การขนส่งมวลชนอีกรูปแบบหนึ่งในประเทศ คือ รถจักรยานยนต์สามล้อ พบเห็นได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชนบท รถไฟก็เป็นการขนส่งมวลชนรูปแบบหนึ่งที่ได้รับความนิยมอีกเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมืองที่คึกคักอย่างเมโทรมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์มีโครงข่ายทางรถไฟหลักอยู่ 3 ส่วน ได้แก่ มะนิลาไลต์เรล ประกอบด้วย แอลอาร์ที-1 และแอลอาร์ที-2 และมะนิลาเมโทร ประกอบด้วย เอ็มอาร์ที-3 ซึ่งให้บริการเฉพาะเมโทรมะนิลา และการรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์ ซึ่งให้บริการในมหานครและบางส่วนในเกาะลูซอน รถแท็กซีและรถโดยสารก็เป็นรูปแบบการขนส่งมวลชนที่สำคัญในพื้นที่เขตเมือง ประเทศฟิลิปปินส์มีท่าอากาศยานนานาชาติจำนวน 12 แห่ง และมีท่าอากาศยานที่ให้บริการภายในประเทศอีกมากกว่า 20 แห่ง ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน ซึ่งเป็นประตูหลักในการเดินทางมายังประเทศฟิลิปปินส์
สาธารณรัฐหลานฟาง

สาธารณรัฐหลานฟาง (อังกฤษ: Lanfang Republic; จีน: 蘭芳共和國; พินอิน: Lánfāng Gònghéguó, Pha̍k-fa-sṳ: Làn-fông Khiung-fò-koet) มีอีกชื่อว่า บริษัทหลานฟาง (จีน: 蘭芳公司; พินอิน: Lánfāng gōngsī) เป็นรัฐของชาวจีนที่ใช้ระบบกงสีในกาลีมันตันตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย ก่อตั้งโดยชาวจีนฮากกาชื่อหลัว ฟางปั๋ว (羅芳伯) เมื่อ พ.ศ. 2320 ก่อนจะสิ้นสุดลงโดยการยึดครองของดัตช์เมื่อ พ.ศ. 2427 สุลต่านแห่งบอร์เนียวตะวันตกได้นำเข้าแรงงานชาวจีนในพุทธศตวรรษที่ 23 เพื่อทำงานในเหมืองทองคำและตะกั่ว กลุ่มกงสีของแรงงานเหมืองได้จัดตั้งกลุ่มเพื่อปกครองตนเอง แต่หลานฟางเป็นที่รู้จักเพราะบันทึกไว้โดยยับ เซียงโยน บุตรเขยของกัปตันคนสุดท้ายของกงสีแห่งหลานฟาง ซึ่งแปลเป็นภาษาดัตช์ใน พ.ศ. 2428 ไม่มีหลักฐานที่เป็นเอกสารเกี่ยวกับกลุ่มกรรมกรเหมืองกลุ่มอื่น ผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐหลานฟางคือหลัว ฟางปั๋ว ผู้มาจากเหมย์โจวในมณฑลกวางตุ้ง และมาอาศัยในเกาะบอร์เนียวเป็นเวลานาน ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการค้าและทำเหมือง เขาก่อตั้งบริษัทของเขาเอง หลัวได้จัดตั้งสาธารณรัฐหลานฟางขึ้นใน พ.ศ. 2320 เมืองหลวงอยู่ที่วันยินตะวันออกเพื่อปกป้องผู้ตั้งถิ่นฐานชาวจีนจาการกดดันของชาวดัตช์ หลัวได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดี เขาได้นำหลักการปกครองแบบประชาธิปไตยมาใช้เช่น การมีส่วนร่วมของพลเมือง ตำแหน่งผู้บริหารต่างๆมาจากการเลือกตั้ง หลานฟางเป็นพันธมิตรกับสุลต่านอับดูร์เราะห์มานแห่งรัฐสุลต่านปอนเตียนัก การบริหารของหลัวปฏิเสธการจัดตั้งราชวงศ์ แต่ดำเนินตามประเพณีของชาวจีน เช่น ประกาศใช้ปีที่ก่อตั้งสาธารณรัฐเป็นปีแรกของปฏิทิน แต่เขาก็ส่งรายงานไปยังราชวงศ์ชิงว่าเขาเป็นผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐและส่งบรรณาการให้ราชวงศ์ชิง หลัวเป็นประมุขของรัฐจนเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2338 ชาวหลานฟางเลือกเจียง อู่ปั๋ว (江戊伯) เป็นประธานาธิบดีคนต่อไป มีชาวพื้นเมืองเข้ามาเป็นพันธมิตรกับหลานฟางมากขึ้น แต่จะมีชาวจีนในสาธารณรัฐเท่านั้นที่เลือกผู้นำได้ เมื่อราชวงศ์ชิงอ่อนแอลงและไม่สามารถสนับสนุนสาธารณรัฐหลานฟางในฐานะรัฐบรรณาการได้อีก ทำให้หลานฟางเผชิญการรุกรานของดัตช์ ประชากรของสาธารณรัฐพยายามต่อต้านแต่ขาดแคลนอาวุธ ลิน อาห์ซินเป็นผู้นำคนสุดท้ายของหลานฟาง ชาวจีนในหลานฟางเดินทางไปยังสุมาตราและสิงคโปร์เพื่อหวังสร้างสาธารณรัฐชองชาวจีนแห่งใหม่ในเอเชียตะวันออก สงครามระหว่างชาวจีนกับกองทัพของดัตช์อีสต์อินดีสที่เรียกสงครามกงสี มีเหตุการณ์ที่สำคัญคือการขยายตัวสู่ชายฝั่งตะวันตกของบอร์เนียว (พ.ศ
วิศาขาปัตตนัม

วิศาขาปัฏฏนัม (ฮินดี: विशाखापट्टनम, विशाखपट्नम; เตลูกู: విశాఖపట్నం) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดทั้งทางด้านพื้นที่และจำนวนประชากรของรัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย เมืองตั้งอยู่ห่างจากอมราวตีไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือราว 363 กม. (226 ไมล์) และห่าง 587 กม. (365 ไมล์) จากไฮเดอราบาด เมืองหลวงของรัฐอานธรประเทศและรัฐเตลังคานา เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตวิศาขาปัฏฏนัม และเป็นเมืองหลวงทางเศรษฐกิจของรัฐอานธรประเทศ จากข้อมูลประชากรปี ค.ศ. 2011 เมืองมีประชากร 1,897,823 คน ทำให้เป็นเมืองใหญ่อันดับ 15 ของอินเดีย อันดับเศรษฐกิจของเมืองมากเป็นอันดับ 10 ของประเทศ ด้วยผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ 26,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ วิศาขาปัฏฏนัมยังเป็นเมืองศูนย์กลางธุรกิจของรัฐและมีเศรษฐกิจหลากหลายเช่น อุตสาหกรรมหนัก การท่องเที่ยว อุตสาหกรรมแร่ ตกปลา เทคโนโลยีข้อมูล ส่วนท่าเรือ เมืองวิศาขาปัฏฏนัมยังเป็นท่าเรือที่คับคั่งที่สุดในอินเดียนับจากสินค้าบรรทุก เมืองยังเป็นที่ตั้งการทัพเรือฝั่งตะวันออกของกองทัพเรืออินเดียและยังเป็นอู่ต่อเรือที่เก่าแก่ที่สุดและเป็นท่าเรือทางธรรมชาติเพียงแห่งเดียวบนชายฝั่งทิศตะวันออกของประเทศอินเดีย ประวัติศาสตร์ของเมืองวิศาขาปัฏฏนัมย้อนไปได้ถึง 6 ศตวรรษก่อนคริสตกาล โดยถือเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคกลิงคะ (Kalinga)และต่อมาปกครองโดยอาณาจักรเวงคี ราชวงศ์ปัลลวะ และราชวงศ์คงคาตะวันออก (Eastern Ganga) จากข้อมูลทางโบราณคดีเมืองในปัจจุบันสร้างราวศตวรรษที่ 11 และ 12 จากการปกครองระหว่างราชวงศ์โจฬะกับราชวงศ์คชปติ (Gajapati Kingdom) จนกระทั่งจักรวรรดิวิชัยนครขึ้นมามีอำนาจในศตวรรษที่ 15 จากนั้นในศตวรรษที่ 16 ปกครองโดยจักรวรรดิโมกุล จนชาวยุโรปเริ่มมีผลประโยชน์การค้าในเมือง และปลายศตวรรษที่ 18 ตกอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส จากนั้นภายใต้การปกครองของอังกฤษในปี ค.ศ. 1804 และเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษจนอินเดียประกาศอิสรภาพในปี ค.ศ. 1947 ภายหลังประกาศอิสรภาพเมืองพัฒนาเป็นเมืองท่าที่สำคัญและเป็นสถานที่ตั้งของการทัพเรือฝั่งตะวันออกของกองทัพเรืออินเดีย เมืองตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาฆาฏตะวันออกกับอ่าวเบงกอล เป็นที่รู้จักว่าเป็นอัญมณีแห่งชายฝั่งตะวันออก นครนี้ตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาฆาฏตะวันออกกับอ่าวเบงกอล นครนี้ตั้งอยู่ในพิกัดภูมิศาสตร์ที่ 17.7041 N กับ 83.2977 E บทความประเทศอินเดียนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่ โครงการวิกิประเทศอินเดีย
ดวงเดือน ยืนยง

ดวงเดือน ยืนยง นักร้องลูกทุ่งหมอลำ ปัจจุบันเป็นศิลปินอิสระ เคยสังกัดค่ายนพพร ซิลเวอร์โกลด์ ฉายานางเอกสาวดาวสะเทือนดวงเดือน ยืนยง มีชื่อเล่นว่า "เดือน" ผลงานสร้างชื่อเช่นเพลง สาวเขาวง, ฮักหนุ่มมอเตอร์ไซค์, อ้ายซิมาซอยแล้วอ้ายคือมาซ้ำ จากอัลบั้ม นางเอกหมอลำสาวดอกกระเจียว ชุด 1, นางเอกหมอลำสาวดอกกระเจียว ชุด 2,
ห้องเช่าป่วนก๊วนคนแปลก!?

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
อรรถพล ประเสริฐยิ่ง

อรรถพล ประเสริฐยิ่ง ชื่อเล่น อู๋ (13 กันยายน พ.ศ. 2502 - 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2558) หรือรู้จักกันในนาม อู๋ แมคอินทอช เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง , โปรดิวเซอร์เพลง นักแสดง และอีกทั้งเป็นที่รู้จักในบทบาทอดีตมือคียบอร์ดและนักร้องนำของวงดนตรี แมคอินทอช ในช่วงทศวรรษ 1980 มีผลงานที่เป็นที่รู้จักเพลง ลมหายใจแห่งความคิดถึง, ช้ำ, ห่างไกล, เพื่อนร่วมทาง, เส้นขนาน, ทำไม, ลองคิดดู ฯลฯ ปัจจุบันเสียชีวิตแล้วเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 จากอาการเส้นเลือดในสมองแตก หลังเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลสมิติเวช สุขุมวิท แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร เมื่อคืนวันที่ 30 กรกฎาคม เนื่องจากมีอาการความดันโลหิตสูง
ฉัตรเพชร ศิษย์หมอเส็ง

ฉัตรเพชร ศิษย์หมอเส็ง มีชื่อจริงว่า บัวผัน คำรัญ เกิดเมื่อวันที่ 29 กันยายน 2533 ที่ จังหวัดร้อยเอ็ด ฉัตรเพชรชกมวยไทยมาก่อนใช้ชื่อว่า เขาทรายน้อย ก.กันต์แตน ขึ้นชกมากกว่าร้อยครั้งถือว่าชกมวยไทยมายังโชกโชน ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2554 แพ้คะแนน น้องแชมป์ อิมิเนนท์แอร์ จากนั้น เดินทางไปชกกับมวยสร้างของญี่ปุ่นอีก 2 ครั้ง ซึ่งครั้งหนึ่งเป็นการชกแพ้น็อค มัลคอร์ม ทูนาเกา อดีตแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC ชาวฟิลิปปินส์ด้วย หลังจากนั้น ฉัตรเพชรชกชนะโดยตลอด จนได้รับการสนับสนุนให้ชกเพื่อเข้าอันดับโลก จนกระทั่งวันที่ 4 เมษายน 2557 จึงมีโอกาสชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท 115 ปอนด์ กับ ดิกกี้ แอมทีรัน นักชกชาวอินโดนีเซีย ผลปรากฏว่า ฉัตรเพชร ศิษย์หมอเส็ง เป็นฝ่ายชนะน็อคไปได้ในยกที่ 2 และป้องกันตำแหน่งไว้ได้ถึง 10 ครั้ง ก่อนที่ฉัตรเพชรจะประสบอุบัติเหตุจนต้องแขวนนวมไปอย่างน่าเสียดาย