nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
กฎของโพ

กฎของโพ (Poe's law) ตั้งชื่อตามนาธาน โพ ผู้คิดค้นทฤษฎีดังกล่าว เป็นคำพังเพยบนอินเทอร์เน็ตที่สะท้อนแนวคิดที่ว่า หากปราศจากข้อบ่งชี้ที่ชัดเจนในเจตนารมณ์ของผู้เขียนแล้ว เป็นเรื่องยากหรือเป็นไปไม่ได้เลยที่จะแยกความแตกต่างระหว่างการแสดงความคิดเห็นแบบสุดโต่งอย่างจริงใจ กับการล้อเลียนความคิดเห็นแบบสุดโต่ง ในความหมายกว้างๆ กฎของโพ คือ: หากขาดการแสดงอารมณ์ขันที่ชัดเจนแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่จะล้อเลียนแนวคิดสุดโต่ง โดยที่จะไม่มีใครเข้าใจผิดว่าเป็นของจริง  ใจความของกฎของโพคือ เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยที่จะแยกแยะระหว่างการล้อเลียนสิ่งที่สุดโต่งอยู่แล้วกับความคิดสุดโต่งอย่างจริงใจ ผลที่ตามมาของกฎของโพคือ ปรากฎการณ์ผันกลับเป็นต้นว่า ความคิดสุดโต่งอย่างจริงใจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นการล้อเลียนของความเชื่อดังกล่าว  สิ่งที่เรียกว่ากฎของโพถูกตั้งขึ้นในปีพ.ศ. 2548 โดย นาธาน โพ บนเว็บไซต์ christianforums.com ระหว่างการถกเถียงเรื่องทฤษฎีสรรสร้างโดยพระเจ้า (Creationism) ประโยคดังกล่าวมีดังนี้: ถ้าไม่มีหน้า สไมลีย์ หรือการแสดงอารมณ์ขันที่ชัดเจนอื่นๆ แล้ว แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะล้อเลียนคนสนับสนุนทฤษฎีทรงสร้าง โดยที่ไม่มี "บางคน" เข้าใจผิดว่าเป็นบทความจริง ทั้งนี้ มีผู้ที่เคยได้แสดงทัศนคติคล้ายโพมาก่อนหน้านี้แล้ว เช่น ในปีพ.ศ. 2526 โดย เจอร์รี่ ชวอตซ์ได้เขียนในกระทู้หนึ่งบน Usenet ว่า: 8. หลีกเลี่ยงการใช้คำเหน็บแนมและคำหยิกแกมหยอก เมื่อไม่มีโทนเสียงและภาษากายกำกับแล้ว ข้อความดังกล่าวอาจทำให้เกิดการเข้าใจผิดได้ง่าย หน้ายิ้ม :-)กำลังได้รับที่นิยมกันอย่างกว้างขวางบนเน็ต เพื่อแสดงว่า "ฉันล้อเล่น" หากคุณส่งข้อความหยิกแกมหยอกโดยไม่มีสัญลักษณ์หน้ายิ้มดังกล่าว แม้คุณจะคิดว่าเจตนาล้อเล่นของคุณชัดเจนแค่ไหน อย่าแปลกใจถ้าคนจะถือข้อความของคุณอย่างจริงจัง อีกเหตุการณ์หนึ่งบน Usernet ในปีพ.ศ. 2554 โดย อลัน มอร์แกน ได้อ้างอิงโครงร่างของกฎสามประการของอาร์เธอร์ ซี. คลาร์ก ว่า: "เกรียนใดที่แก่กล้าพอนั้น ยากที่จะแยกออกจากคนเพี้ยนโดยสันดาน"
มะเร็งผิวหนังในสุนัขและแมว

เนื้องอกผิวหนัง ทั้งเนื้องอกไม่เป็นอันตราย (ที่ไม่เป็นมะเร็ง) และก้อนเนื้อร้าย (ที่เป็นมะเร็ง) ที่มีอยู่ ประมาณ 20-40 เปอร์เซ็นต์ของเนื้องอกผิวหนังหลักเป็นก้อนเนื้อร้ายในสุนัข และ 50-65 เปอร์เซ็นต์เป็นก้อนเนื้อร้ายในแมว ซึ่งไม่ได้เป็นทุกรูปแบบของโรคมะเร็งผิวหนังในสุนัขและแมวที่เกิดจากแสงแดด แต่มันสามารถเกิดขึ้นได้ในบางครั้ง โดยในสุนัข จมูกและเท้าจะมีลักษณะผิวที่แพ้ง่ายซึ่งไม่มีขนที่ป้องกันจากดวงอาทิตย์ เช่นเดียวกับแมวและสุนัขที่มีความบอบบางและขนสีอ่อน ซึ่งมีความเสี่ยงสูงขึ้นของการได้รับอันตรายจากแสงอาทิตย์ที่ผ่านสู่ร่างกายทุกส่วนของพวกมัน โดยปกติ ทั้งเซลล์วิทยาหรือการวิเคราะห์ทางจุลพยาธิวิทยาของก้อนที่น่าสงสัยจะได้รับการพบก่อนที่จะเริ่มทำการรักษา การตรวจวินิจฉัยที่ใช้กันทั่วไปสำหรับเนื้องอกผิวหนังจะใช้วิธีการตรวจเซลล์ผิดปกติจากเนื้อเยื่อและการตัดเนื้อออกตรวจ วิทยาเซลล์เป็นเครื่องมือสำคัญที่สามารถช่วยให้สัตวแพทย์แยกเนื้องอกจากรอยโรค เทคนิคการตัดเนื้อออกตรวจที่นำมาใช้ส่วนใหญ่จะขึ้นอยู่กับขนาดของเนื้องอกและตำแหน่ง โดยก้อนขนาดเล็กมักได้รับการตัดออกอย่างสมบูรณ์ และส่งต่อไปยังแผนกพยาธิวิทยาเพื่อยืนยันสุขภาพเนื้อเยื่อโดยรอบว่าเนื้องอกที่ตัดออกมาไม่ได้มีเซลล์มะเร็งใด ๆ แต่ถ้าเนื้องอกมีขนาดใหญ่กว่า จะมีการนำกลุ่มตัวอย่างขนาดเล็กออกมาสำหรับการวิเคราะห์ และการรักษาที่เหมาะสมจะขึ้นอยู่กับผลลัพธ์ที่ตรวจพบ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับชนิดของเนื้องอกและระดับของความรุนแรง การตรวจวินิจฉัยเพิ่มเติมจะรวมถึงการตรวจเลือดเพื่อประเมินสุขภาพโดยรวมของสัตว์เลี้ยง, เอ็กซ์เรย์หน้าอกเพื่อตรวจสอบการแพร่กระจายในช่องปอด และการตรวจอัลตราซาวนด์ช่องท้องสำหรับการตรวจสอบการแพร่กระจายไปยังอวัยวะภายในอื่น ๆ การรักษาที่เฉพาะเจาะจงจะขึ้นอยู่กับชนิด, ตำแหน่งที่ตั้ง และขนาดของเนื้องอก รวมถึงการแพร่กระจายไปยังอวัยวะอื่นของมะเร็ง การผ่าตัดเนื้องอกจะเป็นไปตามมาตรฐานของทางเลือก แต่รูปแบบของการรักษาเพิ่มเติม เช่น รังสีรักษา, เคมีบำบัด หรือการใช้ภูมิคุ้มกันบำบัด จะคงอยู่ เมื่อตรวจพบได้เร็ว โรคมะเร็งผิวหนังในแมวและสุนัขมักจะได้รับการรักษาที่ประสบความสำเร็จ ในหลายกรณี การตัดเนื้อออกตรวจสามารถนำเนื้องอกออกได้ทั้งหมด ตราบใดที่นำเนื้อเยื่อที่ดีออกนอกพื้นที่เนื้องอกที่ไม่ได้มีเซลล์มะเร็งใด ๆ
ฐานันดรแห่งราชอาณาจักร

ฐานันดรแห่งราชอาณาจักร (อังกฤษ: estates of the realm) เป็นระเบียบสังคมอย่างกว้างของสังคมซึ่งมีแนวคิดเป็นลำดับชั้น (hierarchically conceived society) รับรองในสมัยกลางและสมัยใหม่ตอนต้นในทวีปยุโรปที่นับถือศาสนาคริสต์ บ้างแยกเป็นสามฐานันดร ได้แก่ นักบวช ชนชั้นขุนนางและสามัญชน และมักกล่าวถึงตามการจัดอันดับความสำคัญในสมัยกลาง (เนื่องจากพระเป็นเจ้าทรงลิขิตลำดับชั้น) เป็นฐานันดรที่หนึ่ง ที่สองและที่สามตามลำดับ ในแผนดังกล่าว พระเป็นเจ้าทรงลิขิตพันธกิจ (ministry) ซึ่งจำเป็นต่อการลิขิตราชนิกุลและชนชั้นขุนนาง ผู้มอบเอกสิทธิ์แก่สามัญชนผู้ทรงเกียรติ คำว่า "ฐานันดรที่สี่" กำเนิดขึ้นภายหลัง โดยอ้างถึงแรงนอกโครงสร้างอำนาจซึ่งเป็นที่ยอมรับ และมักอ้างอิงถึงสื่อมวลชนอิสระมากที่สุด ระหว่างสมัยกลาง บุคคลเกิดในชนชั้นของตัว และแม้การเปลี่ยนแปลงฐานะทางสังคมเป็นไปได้ก็เกิดขึ้นช้า ยกเว้น ศาสนจักรสมัยกลาง ซึ่งเป็นเพียงสถาบันเดียวซึ่งบุรุษสามารถถึงตำแหน่งสูงสุดในสังคมได้ครั้งหนึ่งในชีวิต
โมซูล

โมซูล (อังกฤษ: Mosul; ตุรกี: Musul) หรือ อัลเมาศิล (อาหรับ: الموصل, อักษรโรมัน: al-Mawṣil; เคิร์ด: مووسڵ, อักษรโรมัน: Mûsil; ซีรีแอก: ܡܘܨܠ, อักษรโรมัน: Māwṣil) เป็นนครหลักในอิรักตอนเหนือ ทำหน้าที่เป็นเมืองหลักของเขตผู้ว่าการนิเนเวห์ นครนี้มีประชากรและพื้นที่มากเป็นอันดับสองของประเทศ รองจากกรุงแบกแดด โดยมีประชากรมากกว่า 3.7 ล้านคน โมซูลตั้งอยู่ทางเหนือของแบกแดดประมาณ 400 กิโลเมตร (250 ไมล์) โมซูลและพื้นที่รอบ ๆ มีประชากรที่หลากหลาย ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวอาหรับ ส่วนชาวอัสซีเรีย, เติร์กเมน และเคิร์ด กับชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ ถือเป็นชนกลุ่มน้อย ในนครนี้มีผู้นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนีมากที่สุด แต่ก็ยังมีผู้นับถือศาสนาคริสต์อยู่จำนวนหนึ่ง พร้อมกับผู้ที่นับถือนิกายอื่น ๆ ของศาสนาอิสลาม และศาสนาของชนกลุ่มน้อย ในอดีต โมซูลมีผลิตภัณฑ์ที่สำคัญอย่างหินอ่อนและน้ำมัน โมซูลเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยโมซูล และวิทยาลัยแพทย์ ศูนย์กลางการศึกษาและวิจัยใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในตะวันออกกลาง โมซูลกับที่ราบนิเนเวห์ถือเป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์ของชาวอัสซีเรีย ในเดือนมิถุนายน 2557 นครถูกรัฐอิสลามอิรักและเลแวนต์ยึดระหว่างการรุกภาคเหนือของอิรักปี 2557 รัฐบาลยึดคืนได้ในเดือนกรกฎาคม 2560 โมซูลตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเล 223 เมตร ในภูมิภาคเมโสโปเตเมียตอนเหนือของตะวันออกกลาง ทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับทะเลทรายซีเรีย ส่วนทิศตะวันออกติดกับเทือกเขาซากรอส
กันดั้ม: G โนะ เรคอนกิสต้า

แม่แบบ:กล่องข้อมูลการ์ตูน/อนิเมะ กันดั้ม: G โนะ เรคอนกิสต้า (Gundam Reconguista in G) เป็นผลงานซีรีส์ กันดั้ม ของบริษัท ซันไรส์ เป็นผลงานที่ถูกสร้างเพื่อฉลองครอบรอบ 35 ปีของซีรีส์ และเป็นผลงานทีวีซีรีส์ในรอบหลายปีซึ่งกำกับและเขียนบทโดย โทะมิโนะ โยะชิยุกิ บิดาผู้ให้กำเนิด กันดั้ม นับตั้งแต่ผลงาน∀กันดั้มในปี พ.ศ. 2542 โดยจะเริ่มออกอากาศครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่น ตั้งแต่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2557 ถึงวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2558 รวมทั้งสิ้น 26 ตอน ซีรีส์นี้ถูกเซ็ตเวลาอยู่ในช่วงต่อจาก ศักราชอวกาศ เรียกว่า Regild Century (R.C.), ในปี R.C. 1014 เรื่องราวของเด็กหนุ่มผู้เป็นนักบินและสมาชิกของ "แคพพิทอลการ์ด", เบอร์ลิ เซนัม ในขณะที่กำลังถูกสลัดอวกาศจู่โจม เบอร์ลิ ก็ได้ออกไปขัดขวางพร้อมกับโมบิลด์สูทประสิทธิภาพสูงรุ่นใหม่ G-Self และนักบินของหุ่นเครื่องนี้ ไอด้า เรฮันตั้น และการขับเคลื่อนหุ่นที่จะทำได้ภายใต้เงื่อนไขพิเศษที่ไม่ซ้ำกัน ซึ่งจะกลายเป็นการสั่นคลอนยุค Rigirudo Century
ลีจีรัน

ลีจีรัน (อังกฤษ: Yi Ji-ran,1331-1402) ทรงเป็นแม่ทัพคนสำคัญและเป็นหนึ่งในผู้ร่วมตั้งราชวงศ์โชซอนเป็นพระเชษฐาร่วมพระราชมารดาเดียวกันกับ พระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่ง ราชวงศ์โชซอน องค์ชายลีจีรัน ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 1331 เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้าฮวันโจ หรือ ลีจาซุน ขุนศึกในสมัย ราชวงศ์โครยอ ในปี ค.ศ. 1392 พระองค์ได้ร่วมมือกับ ลีบังวอน (พระเจ้าแทจง ในเวลาต่อมา) พระนัดดาและขุนนางคนอื่นๆเช่น โจจุน,ยุนโซจอง,นัมอึน ฯลฯ ปลด พระเจ้าคงยาง ลงจากราชบัลลังก์และโค่นล้ม ราชวงศ์โครยอได้สำเร็จพร้อมกับสถาปนาลีซองกเย ขึ้นเป็นพระเจ้าแทโจ องค์ชายลีจีรัน สิ้นพระชนม์เมื่อปี ค.ศ. 1402 ขณะพระชนม์ได้ 71 พรรษา บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
มูลนิธินิปปอน

มูลนิธินิปปอน (อังกฤษ: The Nippon Foundation, ญี่ปุ่น: 日本財団; โรมาจิ: 'Nipponzaidan') เป็นมูลนิธิเอกชนที่ไม่แสวงหากำไรของกรุงโตเกียวประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1962 โดย Ryoichi Sasakawa ซึ่งมูลนิธินี้ให้การสนับสนุนในเรื่องการพัฒนาทางทะเล การทำงานด้านมนุษยธรรม สวัสดิการสังคม การสาธารณสุข และการศึกษาทั่วโลก บทความประเทศญี่ปุ่นนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
คณะกรรมการมรดกโลก

คณะกรรมการมรดกโลก (อังกฤษ: World Heritage Committee) ได้รับการก่อตั้งโดยเป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก คณะกรรมการมรดกโลกจะมีการประชุมร่วมกันหลายครั้งในแต่ละปี เพื่ออภิปรายถึงแผนการจัดการเกี่ยวกับแหล่งมรดกโลกที่ยังคงอยู่ และรับรายชื่อสถานที่ที่ประเทศต่าง ๆ เสนอให้ได้รับการพิจารณาให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก และจะมีการประชุมครั้งหนึ่งที่เรียกว่า การประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญ (World Heritage Committee Session) ซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำทุกปี เพื่อตัดสินว่าสถานที่ที่ได้รับการเสนอชื่อแห่งใดที่จะได้รับการขึ้นทะเบียนอย่างเป็นทางการ การประชุมสมัยสามัญประจำปีจะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันจัดในเมืองสำคัญต่างๆจากทั่วโลก ซึ่งนอกจากครั้งที่จัดขึ้นที่กรุงปารีส อันเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของยูเนสโกแล้ว จะมีเพียงประเทศที่สมาชิกของคณะกรรมการมรดกโลกเท่านั้นที่จะได้รับสิทธิในการจัดการประชุมครั้งต่อไป โดยจะต้องได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการ และรับรองได้ว่าสมาชิกภาพของประเทศนั้น ๆ จะไม่หมดวาระลงเสียก่อนที่จะได้จัดการประชุม
ท้าวเวปจิตติ

ตามความเชื่อในศาสนาพุทธและศาสนาฮินดู ท้าวเวปจิตติ (บาลี: Vepacitti) หรือท้าววิประจิตติ (สันสกฤต: विप्रचित्ति) เป็นราชาของพวกอสูร จึงมีสมัญญาว่าอสุรราช ท้าวเวปจิตติ มีนามเดิมว่า ท้าวสมพร เป็นจอมอสูรที่เคยเป็นเทพอยู่ในตำแหน่งพระอินทร์(ราชาทวยเทพ)แต่ถูกโยนลงมาจากบังลังค์สวรรค์เนื่องจากดื่มสุราเมรัยมากทั้งที่มักจะแสดงเป็นเทพเทวดาสอนมนุษย์เสมอว่าเหล้ามันไม่ดีและเป็นสิ่งที่ผิด จนอยู่มาวันหนึ่งตอนที่ท้าวเวปจิตติเมาเหล้าจนไร้สติก็ถูกโยนลงมาจากสวรรค์พร้อมกับสมัครพรรคพวกที่ดื่มจนไร้สติเช่นกัน พอท้าวเวปจิตติกับพรรคพวกถูกโยนลงมาจากบังลังค์สวรรค์แล้วเริ่มมีสติก็คิดได้จึงตั้งมั่นกันว่าจะเลิกดื่มเหล้าโดยแต่งตั้งตนกับพรรคพวกว่าเป็นชาวอะสุรา(อะ=ไม่,สุรา=เหล้า)แล้วรวบรวมพลังทั้งท้าวเวปจิตติกับพรรคพวกสร้างเมืองใหม่นะที่แห่งนั้นเลยแม้จะไม่หรูเท่าสวรรค์แต่ก็เป็นเมืองหรูอันดับต้นๆเมื่อเทียบกับเมืองมนุษย์ แต่ท้าวเวปจิตติกับพรรคพวกเลิกเหล้าสุราไปนานหลายปีก็จริงแต่สุดท้ายก็พากันมาดื่มเหล้าสุรากันใหม่อยู่ จนกระทั้งปัจจุบันกลายจากชาวอะสุรากลายเป็นชาวอสูรอย่างเต็มตัวที่ไม่ใช่ชาวสวรรค์อีกต่อไป คราวหนึ่งเกิดสงครามระหว่างเทพกับอสูร เมื่ออสูรพ่ายแพ้แล้ว มักไปทำลายอาศรมพวกฤๅษีเพราะโกรธแค้นด้วยเหตุที่ว่าฤๅษีมักถวายคำปรึกษาแก่ท้าวสักกะจอมเทพ ที่เป็นเช่นอยู่ก็เนื่องจากตอนที่พวกฤๅษีพากันไปเข้าเฝ้าท้าวสมพรเพื่อขอประทานความปลอดภัย แต่ท้าวสมพรปฏิเสธ พวกฤๅษีจึงพากันสาปแช่งท้าวสมพร ด้วยเหตุที่พวกฤๅษีต่างพากันคิดว่าเพียงแค่ต้องการความปลอดภัยเท่านั้นเองไม่น่าอยากเย็นอะไรแต่กลับถูกปฏิเสธเอาดื้อๆ เมื่อไม่ประทานให้ ก็ให้ภัยเป็นการตอบแทนต่อท้าวสมพรที่ไม่ประทานให้แทนเอาเอง แล้วต่างพากันหายตัวกลับอาศรมไปโดยไม่ใยดี ในคืนนั้นท้าวสมพรตกใจตื่นร้องด้วยความกลัวถึงสามครั้ง จึงได้สมัญญาว่า เวปจิตติ (ผู้มีใจหวั่นไหว) ท้าวเวปจิตติมีธิดาอยู่องค์หนึ่งคือพระแม่สุชาดา ต่อมากลายเป็นชายาเอกของท้าวสักกะ ลูกเขยพ่อตาคู่นี้บางครั้งก็ทะเลาะกัน บางครั้งก็เที่ยวไปด้วยกัน ตำนานในศาสนาฮินดูระบุว่า ท้าววิประจิตติเป็นบุตรที่ทรงฤทธิ์ที่สุดของพระกัศยปะกับนางทนุ จึงถือเป็นพวกทานพ ท้าววิประจิตติได้เป็นพระราชาปกครองพวกทานพแทนท้าวปุโลมัน พระเชษฐาที่ถูกพระอินทร์สังหารไป คัมภีร์ปัทมปุราณะระบุว่าท้าววิประจิตติมีบุตรคือพระราหู นอกจากนี้ ในมหาภารตะยังกล่าวว่าท้าววิประจิตติได้มากำเนิดเป็นท้าวชราสันธ์อีกด้วย
อีอันแทกุน (ประสูติ ค.ศ. 1382)

อีอันแทกุนอี บัง-ซ็อก (อังกฤษ: 이방석 의안대군; อังกฤษ: Yi Bang-Seok, Grand Prince Uian; ค.ศ. 1382–1398) เป็นรัชทายาทองค์แรกแห่งโชซ็อน อีอันแทกุนทรงประสูติเมื่อปี ค.ศ. 1382 มีพระนามเดิมว่า อี บัง-ซ็อก เป็นพระราชโอรสองค์เล็กของ พระเจ้าแทโจ ที่ประสูติแต่ พระมเหสีชินด็อก ในปี ค.ศ. 1392 พระเจ้าแทโจทรงสถาปนา อีอันแทกุนขณะพระชนมายุได้ 10 พรรษาขึ้น เป็นพระรัชทายาททำให้ ช็องอันแทกุน พระเชษฐา ต่างพระมารดาไม่พอพระทัย อีอันแทกุนถูกปลงพระชนม์พร้อมกับ มูอันแทกุน พระเชษฐาร่วมพระมารดาและ ช็อง โด-จ็อน ที่ พระราชวังคย็องบก เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1398 ขณะพระชนม์ เพียง 16 พรรษาโดยฝีมือของช็องอันแทกุน
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์

พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์ (21 มกราคม พ.ศ. 2362 – 21 ตุลาคม พ.ศ. 2422) หรือพระนามเดิม หม่อมเจ้าชิด พนมวัน เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระพิพิธโภคภูเบนทร์ ประสูติแต่หม่อมน่วม พนมวัน ณ อยุธยา เมื่อ พ.ศ. 2395 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์ พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์ มีพระภราดาและพระภคินีร่วมพระบิดา ตามลำดับ ดังนี้ ในปี พ.ศ. 2404 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ให้พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์ เป็นแม่กองในการดูแลก่อสร้างพระตำหนักและพลับพลา ที่ประทับในวังจันทรเกษม และได้เสด็จฯ มาประทับที่พระราชวังนี้อยู่หลายครั้ง หมู่อาคารและพลับพลาที่สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4 มีดังนี้ ภายหลัง พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระพิพิธโภคภูเบนทร์ สิ้นพระชนม์ พระองค์ได้ครองวังท้ายหับเผย ซึ่งเป็นวังของกรมพระพิพิธโภคภูเบนทรต่อมา พระว วรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2422 สิริพระชันษา 60 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดสระเกศ ในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ
พระปิโยพระบรมท้าวธิดา

สมเด็จพระวรราชินีบรมบพิตร (พ.ศ. 2356 – 27 มิถุนายน พ.ศ. 2438) พระนามเดิม แป้น เป็นพระเทพีในสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี และเป็นพระวรราชมารดาในพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร สมเด็จพระวรราชินีบรมบพิตร ประสูติเมื่อปีกุน สัปตศก มีพระนามเดิมว่า แป้น เป็นธิดาคนหนึ่งของพระยาสุภาธิบดี (โตจ) มีพระเชษฐารับราชการในราชสำนักกัมพูชา คนหนึ่งชื่อเหม เป็นมหาดเล็ก อีกคนชื่อเอก เป็นที่ออกญาราชเดชะ พระยาสุภาธิบดีถวายบุตรสาวแก่สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี หรือนักองค์ด้วง ช่วงสยามทำสงครามกับญวนที่เมืองพนมเปญเมื่อ พ.ศ. 2376 เบื้องต้นทรงเข้ารับราชการเป็นบาทบริจาริกาในตำแหน่งพระสนมชั้นแม่นาง ตามเสด็จนักองค์ด้วงเมื่อครั้งประทับอยู่วังเจ้าเขมรในกรุงเทพมหานคร จากการที่พระองค์ตามเสด็จพระสวามีไปกรุงเทพมหานคร ทำให้พระองค์มีความเป็นอยู่อย่างชาวสยาม บางแหล่งข้อมูลระบุว่าครอบครัวของพระองค์เป็นชาวสยาม ต่อมาได้ตามเสด็จไปประทับที่ตำหนักหลวง เมืองมงคลบุรี ช่วง พ.ศ. 2376–2380 (ปัจจุบันคือวัดหลวงสีสุวัตถิ์รัตนาราม จังหวัดบันทายมีชัย ประเทศกัมพูชา) สมเด็จพระวรราชินีประสูติการพระราชโอรส-ธิดาสามพระองค์ คือ หลังสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีขึ้นเสวยราชสมบัติกรุงกัมพูชาแล้ว ทรงตั้งพระนามแก่เจ้านายฝ่ายในและบรรดาศักดิ์บาทบริจาริกาในราชสำนักทั้งหมด ทรงพระกรุณาพระราชทานพระนามแก่นักนางแป้น เป็น พระปิโยพระบรมท้าวธิดา ในตำแหน่งพระเทพี คู่กับนักนางเภา ที่ทรงพระกรุณาพระราชทานพระนามว่า พระปิโยพระบรมอัจฉราอับศร ต่อมาพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร พระโอรสขึ้นเสวยราชสมบัติต่อจากพระสวามี ก็สถาปนาพระนามพระวรราชมารดาขึ้นเป็น พระปิโยพระบรมชาติกระษัตรี ต่อมาเมื่อพระองค์เจ้าวัตถาและพระองค์เจ้าศิริวงษ์ทรงก่อการกบฏช่วง พ.ศ. 2404 พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตารเกรงว่าทัพของข้าศึกจะตีอุดงฦๅไชยแตก จึงทรงนำพระปิโยพระบรมชาติกระษัตรี และบาทบริจาริกาที่เป็นหญิงทั้งหมดลงเรือหนีไปเมืองพระตะบอง เหลือแต่สมเด็จพระหริราชรัตไนไกรแก้วฟ้า (พระองค์เจ้าศรีสวัสดิ) กับสมเด็จพระวรราชินี (รศ) และสมเด็จพระราชธิดาอีกสองพระองค์ ยังคงประทับอยู่ในพระราชวังอุดงฦๅไชยเพื่อเฝ้าพระบรมศพสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี พ.ศ
แหล่งภูมิทัศน์จ่างอาน

แหล่งภูมิทัศน์จ่างอาน (เวียดนาม: Quần thể danh thắng Tràng An) คือเขตภูมิทัศน์แห่งหนึ่งใกล้เมืองนิญบิ่ญ จังหวัดนิญบิ่ญ บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง ประเทศเวียดนาม เป็นที่รู้จักในฐานะแหล่งท่องเที่ยวล่องเรือในถ้ำ การประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 38 เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2557 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ แหล่งภูมิทัศน์จ่างอานได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกแบบผสม ทั้งทางวัฒนธรรมและทางธรรมชาติ ซึ่งรวมตามก๊ก-บิ๊กด่ง เมืองฮวาลือ (Hoa Lư) และวัดบ๊ายดิ๊ญ (Bái Đính Temple) ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
ซูบัก

ซูบัก (อินโดนีเซีย: Subak) คือชื่อของระบบการจัดการน้ำ (ชลประทาน) สำหรับนาข้าวบนเกาะบาหลี จังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งมีการคิดค้นเป็นเวลานานกว่า 1,000 ปี ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 สำหรับชาวบาหลี ระบบชลประทานบนเกาะนั้นไม่ง่ายที่จะจัดหาน้ำสำหรับพืชพรรณต่าง ๆ แต่น้ำถูกใช้ในการสร้างระบบนิเวศเทียม นาข้าวในบาหลีถูกสร้างรอบ ๆ วัด และการจัดสรรน้ำถูกสร้างโดยนักบวช ซูบักคือระบบชลประทานที่ยั่งยืนตามธรรมชาติซึ่งผูกสังคมเกษตรกรรมบาหลีเข้าด้วยกันภายในศูนย์ชุมชนของหมู่บ้านและวัดบาหลี ครอบคลุม 19,500 เฮกตาร์ การจัดการน้ำอยู่ภายใต้อำนาจหน้าที่ของนักบวชในวัดต่าง ๆ ซึ่งมีการฝึกฝนปรัชญาไตรหิตกรณะ (Tri Hita Karana) หรือความสัมพันธ์ของดินแดนระหว่างวิญญาณ โลกมนุษย์ และพระเจ้า ไตรหิตกรณะเกี่ยวข้องกับวิธีการโบราณตามอย่างในอินเดียโดยฤๅษีในศาสนาฮินดู การประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 36 เมื่อ พ.ศ. 2555 องค์การยูเนสโกขึ้นทะเบียน "ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของจังหวัดบาหลี : ระบบซูบัก หลักการตามปรัชญาไตรหิตกรณะ" ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
อินดิเพนเดนซ์ฮอลล์

อินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ (อังกฤษ: Independence Hall) คือศูนย์กลางของอุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติอินดิเพนเดนซ์ เมืองฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่บนถนนเชสต์นัตระหว่างถนนที่ 5 กับ 6 ในช่วงแรก อาคารนี้เป็นที่รู้จักในฐานะสถานที่ที่มีการอภิปรายแก้ไขและลงมติเห็นชอบคำประกาศอิสรภาพสหรัฐอเมริกาและรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา ตัวอาคารสร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อ ค.ศ. 1753 ในฐานะสภานิติบัญญัติของอาณานิคมสำหรับจังหวัดเพนซิลเวเนีย (ต่อมาคือศาลาว่าการรัฐเพนซิลเวเนีย) และกลายเป็นสถานที่หลักในการจัดการประชุมใหญ่สภาแห่งทวีปหรือสภาอาณานิคมรอบที่ 2 (Second Continental Congress) เมื่อ ค.ศ. 1775–1783 นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของการประชุมยกร่างรัฐธรรมนูญในฤดูร้อน ค.ศ. 1787 อาคารแห่งนี้คือส่วนหนึ่งของอุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติอินดิเพนเดนซ์ และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ ค.ศ. 1979
ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์เจแปน

ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์เจแปน (อังกฤษ: Universal Studios Japan, ญี่ปุ่น: ユニバーサル・スタジオ・ジャパン) ตั้งอยู่ที่จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น และเป็นหนึ่งใน 4 ของ Universal Studios theme parks บริหารงานโดย USJ Co., Ltd. โดยได้รับลิขสิทธิ์จาก NBCUniversal ซึ่งตัวสวนสนุกจะคล้ายกับ Universal Orlando Resort โดยมีสิ่งดึงดูดใจจาก Universal Orlando Resort และ Universal Studios Hollywood นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นชาวญี่ปุ่น และเป็นชาวเอเชีย เช่น ไต้หวัน จีน และเกาหลีใต้ เป็นต้น ในปี ค.ศ. 2005 Goldman Sachs ผู้ถือหุ้นใหญ่ของยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์เจแปนได้เปิดตัวสวนสนุกนี้ในวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2001 ซึ่งตั้งเป้าหมายว่าสวนสนุกจะดึงดูดนักท่องเที่ยวให้ได้จำนวน 1 ล้านคนให้เร็วกว่าสวนสนุกแห่งอื่นในโลก และหลังจากเปิดให้บริการมาครบ 1 ปี ได้มีนักท่องเที่ยวมาใช้บริการจำนวนกว่า 7 ล้านคน บทความประเทศญี่ปุ่นนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ตาเขมา (เมือง)

ตาเขมา (เขมร: តាខ្មៅ) เป็นเมืองศูนย์กลางและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดกันดาล ในภาคกลางของประเทศกัมพูชา เมืองนี้อยู่ห่างจากกรุงพนมเปญไปทางทิศใต้ประมาณ 11 กิโลเมตร (7 ไมล์) โดยมีอาณาเขตติดกับพนมเปญโดยตรง แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 10 แขวง และ 59 หมู่บ้าน ชาวตาเขมาประมาณร้อยละ 60 ทำงานอยู่ในกรุงพนมเปญ บทความเกี่ยวกับสถานที่ในประเทศกัมพูชานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สรีรวิทยาไต

สรีรวิทยาไต เป็นการศึกษาสรีรวิทยาของไต อันครอบคลุมการทำหน้าที่ทุกอย่างของไต รวมถึงการดูดซึมกลับซึ่งกลูโคส กรดอะมิโน และสารโมเลกุลเล็กอื่น การกำกับแร่ธาตุโซเดียม โพแทสเซียมและอิเล็กโทรไลต์อื่น การกำกับสมดุลของเหลวและความดันเลือด การธำรงสมดุลกรด-เบส การผลิตฮอร์โมนหลายชนิด รวมถึงอีรีโทรปอยอีติน และการปลุกฤทธิ์วิตามินดี สรีรวิทยาไตส่วนมากศึกษาที่ระดับหน่วยไต อันเป็นหน่วยทำหน้าที่เล็กที่สุดของไต แต่ละหน่วยเริ่มต้นด้วยส่วนกรองซึ่งกรองเลือดที่เข้าสู่ไต ของเหลวที่กรองได้จะไหลตามความยาวของหน่วยไต ซึ่งเป็นโครงสร้างรูปท่อบุด้วยเซลล์ที่เปลี่ยนไปทำหน้าที่เฉพาะชั้นเดียวและล้อมรอบด้วยหลอดเลือดฝอย หน้าที่หลักของเซลล์บุเหล่านี้ คือ การดูดน้ำและสารโมเลกุลเล็กจากของเหลวที่กรองได้กลับเข้าสู่เลือด และหลั่งของเสียจากเลือดออกมาเป็นปัสสาวะ การทำหน้าที่ที่เหมาะสมของไตจำเป็นต้องได้รับและกรองเลือดอย่างเพียงพอ การกรองเกิดขึ้นในระดับที่เห็นด้วยกล้องจุลทรรศน์โดยหน่วยกรองหลายแสนหน่วย เรียก เม็ดไต (renal corpuscle) ซึ่งแต่ละหน่วยประกอบด้วยโกลเมอรูลัสและโบว์แมนแคปซูล การประเมินการทำหน้าที่ของไตสากลมักใช้การประมาณอัตราการกรอง เรียก อัตราการกรองของโกลเมอรูลัส (glomerular filtration rate; GFR) หน้าที่ของไตสามารถแบ่งได้เป็นสามกลุ่ม คือ การหลั่งฮอร์โมน การสร้างกลูโคส (gluconeogenesis) และภาวะธำรงดุลนอกเซลล์ของ pH และองค์ประกอบของเลือด หน่วยไตเป็นหน่วยที่ทำหน้าที่ของไต ไตในมนุษย์สามารถผลิตกลูโคสได้จากแลกเตด กลีเซอรอลและกลูตามีน ไตรับผิดชอบการสร้างกลูโคสเกือบครึ่งหนึ่งของทั้งหมดในมนุษย์ที่อดอาหาร การกำกับการผลิตกลูโคสในไตเป็นฤทธิ์ของอินซูลิน แคตีโคลามีนและฮอร์โมนอื่น การสร้างกลูโคสของไตเกิดขึ้นในไตส่วนนอก ส่วนไตส่วนในไม่สามารถผลิตกลูโคสได้เนื่องจากขาดเอ็นไซม์ที่จำเป็น ไตรับผิดชอบต่อการรักษาสมดุลของสารต่อไปนี้ Body water: สารน้ำในเซลล์/ไซโตซอล
Retinal pigment epithelium

pigmented layer of retina หรือ retinal pigment epithelium (ตัวย่อ RPE แปลว่า เยื่อบุมีสารรงควัตถุของจอประสาทตา หรือ เยื่อบุมีสารสีของจอประสาทตา) เป็นชั้นเซลล์ประสาทด้านนอก (ไปทางสมอง) ของจอประสาทตา RPE มีหน้าที่ในการหล่อเลี้ยงเซลล์ประสาท และยึดอยู่กับชั้น choroid ที่อยู่ถัดออกไปอีกและกับเซลล์รับแสงที่อยู่ถัดเข้ามา ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 RPE รู้จักกันว่า pigmentum nigrum (nigrum แปลว่า ดำหรือเข้ม) เพราะ RPE มีสีเข้ม (มีสีดำในสัตว์หลายอย่าง มีสีน้ำตาลในมนุษย์) และ tapetum nigrum เพราะในสัตว์ที่มี tapetum lucidum (เป็นชั้นสะท้อนแสง เช่นในตาแมว) RPE จะไม่มีสารรงควัตถุในเขตของ tapetum lucidum RPE ป้องกันจอประสาทตาจากแสงที่จ้ามากเกินไป และหล่อเลี้ยงจอตาด้วยกรดไขมันโอเมกา-3 เพื่อสร้างเยื่อหุ้มไวแสงและสร้างน้ำตาลกลูโคสเพื่อเป็นพลังงาน ส่วน retinal นั้นเกิดขึ้นผ่านกระบวนการหมุนเวียนของวิตามินเอ จะมีการขับน้ำออกจากส่วนของเรตินาไปยังส่วนของ choroid ในอัตรา 1.4-11 ไมโครลิตรต่อตารางเซนติเมตรต่อชั่วโมง RPE ช่วยรักษาความสมดุลของความเป็นกรด และใช้กระบวนการฟาโกไซโทซิสเพื่อกำจัด disc ในส่วน outer segment ของเซลล์รับแสงที่เก่าที่สุด RPE มีระบบภูมิคุ้มกันของตนเอง ซึ่งจะระงับการเชื่อมต่อกับระบบภูมิคุ้มกันสามัญเมื่อมีสภาพปกติ แต่จะทำงานร่วมกับระบบภูมิคุ้มกันสามัญเมื่อมีโรค นอกจากนั้นแล้ว RPE ยังหลั่งสารต่าง ๆ เพื่อสร้างและรักษา choroid และจอประสาทตา RPE ยังเป็นตัวจำกัดการไหลเหวียนของสารต่าง ๆ ในเรตินาอีกด้วย โดยเป็นผู้นำส่งโมเลกุลเล็ก ๆ เช่นกรดอะมิโน, กรด ascorbic, และ D-glucose ในขณะที่เป็นตัวกั้นสารต่าง ๆ ที่มากับเลือดภายใน choroid ดังนั้น ภาวะธำรงดุลในสิ่งแวดล้อมที่เป็นไอออนจึงเป็นไปได้ด้วยระบบแลกเปลี่ยนที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ ในการทดลองทางคลินิกหลายงาน มีการรักษาบำบัดจอประสาทตาเสื่อมที่จุดเห็นชัด (macular degeneration) ด้วยการเปลี่ยน RPE โดยใช้เซลล์จากตน นอกจากนั้นแล้ว ยังมีการทดลองเพื่อจุดประสงค์เดียวกันโดยใช้ RPE ที่มีการให้แพร่ขยายภายนอกกายอีกด้วย ในตาของผู้มีภาวะผิวเผือก เซลล์ใน RPE ไม่มีสารรงควัตถุ นอกจากนั้นแล้ว ความบกพร่องของ RPE ยังพบอีกด้วยในคนไข้ Age-Related Macular Degeneration (AMD คือจุดเห็นชัดเสื่อมสัมพันธ์กับอายุ) และ Retinitis Pigmentosa
อาการหลงผิดเฉพาะเรื่อง

อาการหลงผิดเฉพาะเรื่อง (อังกฤษ: monothematic delusion) เป็นอาการหลงผิดในเรื่อง ๆ หนึ่ง เปรียบเทียบกับอาการหลงผิดหลายเรื่อง (multi-thematic, polythematic) ซึ่งเป็นอาการทั่วไปในโรคจิตเภท อาการเหล่านี้สามารถเกิดขึ้นพร้อมกับโรคจิตเภทหรือภาวะสมองเสื่อม (dementia) หรือสามารถเกิดขึ้นโดยไม่ปรากฏอาการทางจิตอื่น ๆ ถ้าพบอาการนี้ในกรณีที่ไม่เกี่ยวกับโรคจิต ก็มักจะเป็นผลของความผิดปกติทางกายรวมทั้งการบาดเจ็บในกะโหลกศีรษะ โรคหลอดเลือดสมอง หรือความผิดปกติทางประสาท ผู้ที่มีอาการเหล่านี้จากสาเหตุความผิดปกติทางกาย มักจะไม่ปรากฏความบกพร่องทางปัญญาและมักจะไม่มีอาการอื่น ๆ นอกจากนั้นแล้ว ยังมีบางคนที่รู้อีกด้วยว่า ความเชื่อของตัวเองเป็นเรื่องแปลกประหลาด แต่คนอื่นก็ยังไม่สามารถโน้มน้าวให้แก้ความเชื่อผิด ๆ นั้นได้[ต้องการอ้างอิง] อาการต่าง ๆ ที่รวมอยู่ในประเภทอาการหลงผิดเฉพาะเรื่องรวมทั้ง ให้สังเกตว่า อาการหลงผิดเหล่านี้บางครั้งรวมกลุ่มอยู่ใต้ประเภท delusional misidentification syndrome งานวิจัยทางประสาทจิตวิทยาเชิงปริชาน (cognitive neuropsychology) ชี้ว่า มีองค์ประกอบสองอย่างที่เป็นเหตุของอาการหลงผิดเฉพาะเรื่อง องค์ประกอบแรกก็คือประสบการณ์ที่วิบัติ (anomalous experience) ซึ่งบ่อยครั้งมีเหตุจากความผิดปกติทางประสาท ที่นำไปสู่ความหลงผิด และองค์ประกอบที่สองเป็นความบกพร่องของกระบวนการเกิดความเชื่อ (belief formation cognitive process) ตัวอย่างขององค์ประกอบแรกก็คือ มีงานวิจัยหลายงานที่ชี้ว่า อาการหลงผิดคะกราส์เป็นผลจากความผิดปกติทางอารมณ์ที่เกี่ยวข้องกับการรับรู้ใบหน้า ดังนั้น แม้ว่าคนไข้จะสามารถรู้จำคู่ครอง (หรือญาติสนิทของตน) ได้ แต่เพราะไม่มีปฏิกิริยาทางอารมณ์ที่คนปกติจะมี และดังนั้นการเห็นคู่ครองของตนจึงไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนกับบุคคลที่ตนรู้จัก แต่ว่า งานวิจัยเหล่านี้ชี้ว่า ความผิดปกติทางประสาทอย่างเดียวไม่เพียงพอที่จะเป็นเหตุของความคิดเห็นผิด ๆ แต่จะต้องมีองค์ประกอบที่สอง ซึ่งเป็นความเองเอียง (bias) หรือความผิดปกติของกระบวนการก่อตั้งความเชื่อ ซึ่งจะรักษาและทำให้มั่นคงซึ่งความหลงผิดนั้นไว้ แต่เพราะว่า ในปัจจุบันยังไม่มีแบบจำลองที่ดีว่า กระบวนการสร้างความเชื่อนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร ดังนั้น องค์ประกอบที่สองจึงยังไม่ชัดเจน มีงานวิจัยบางงานแสดงว่า คนไข้ที่หลงผิดมักจะด่วนสรุปเหตุการณ์ และดังนั้น มักจะถือเอาประสบการณ์ที่ผิดปกติว่าเป็นความจริง และจะทำการตัดสินใจโดยรีบร้อนอาศัยประสบการณ์เหล่านี้ นอกจากนั้นแล้ว งานวิจัยต่าง ๆยังพบอีกด้วว่า คนไข้มักตัดสินใจผิดพลาดเพราะความเอนเอียงในการทำให้เหมือน (matching bias) ซึ่งบอกว่า คนไข้มักจะพยายามที่จะยืนยันกฎกติกาของสังคมหรือของตน (โดยไม่สามารถคำนึงถึงความจริง) ความเองเอียงในการตัดสินใจสองอย่างนี้ช่วยอธิบายว่า ผู้หลงผิดสามารถที่จะยึดถือความหลงผิดได้อย่างไร และทำไมจึงไม่สามารถกลับใจได้ นักวิจัยบางพวกเชื่อว่า ความเอนเอียงสองอย่างนี้เพียงพอแล้วที่จะอธิบายอาการหลงผิด แต่บางพวกเชื่อว่า ความเอนเอียงสองอย่างนี้ไม่เพียงพอที่จะอธิบายว่า ทำไมหลักฐานเกี่ยวกับความจริงจึงไม่สามารถโน้มน้าวผู้หลงผิดให้เข้าใจถูกได้ในระยะยาว คือ เชื่อว่า ต้องมีความบกพร่องทางประสาทที่ยังไม่ปรากฏอย่างอื่น ๆ ในระบบความเชื่อของคนไข้ (ซึ่งอาจจะอยู่ในสมองซีกขวา)