nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
รัฐธรรมนูญแห่งญี่ปุ่น

รัฐธรรมนูญแห่งญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 日本国憲法 นิฮงโกะกุเค็งโป) เป็นกฎหมายพื้นฐานของประเทศญี่ปุ่น ตราเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1947 เป็นรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ของประเทศญี่ปุ่นยุคหลังสงคราม รัฐธรรมนูญกำหนดระบอบการปกครองแบบรัฐสภาและรับประกันสิทธิพื้นฐาน ภายใต้ข้อความของรัฐธรรมนูญ จักรพรรดิญี่ปุ่นทรงเป็น "สัญลักษณ์แห่งรัฐและเอกภาพของประชาชน" และทรงมีบทบาทเฉพาะในพิธีการโดยไม่มีอำนาจอธิปไตย รัฐธรรมนูญนี้ ซึ่งมีชื่ออื่นว่า "รัฐธรรมนูญหลังสงคราม" หรือ "รัฐธรรมนูญสันติภาพ" มีเอกลักษณ์และขึ้นชื่อจากการสละสิทธิก่อสงครามที่ระบุในมาตรา 9 และบทบัญญัติสำหรับอำนาจอธิปไตยของปวงชนโดยนิตินัยร่วมกับพระมหากษัตริย์ รัฐธรรมนูญนี้ร่างขึ้นภายใต้การยึดครองของฝ่ายสัมพันธมิตรให้หลังสงครามโลกครั้งที่สอง และตั้งใจแทนที่ระบบแสนยนิยมและสมบูรณาญาสิทธิราชย์เดิมของประเทศญี่ปุ่นด้วยประชาธิปไตยเสรีนิยมรูปแบบหนึ่ง ปัจจุบัน เป็นรัฐธรรมนูญที่แก้ไขยากและต่อมาไม่มีการแก้ไขเพิ่มเติมใด ๆ นับแต่มีมติเห็นชอบ
พระหม่อมแก้ว

พระหม่อมแก้ว เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าวรวงศาธรรมิกราช บางแห่งว่ามีอีกพระนามหนึ่งคือเจ้าต่อนคำ เดิมเมื่อพระอุปยุวราชสิ้นพระชนม์ พระยาแสนหลวง (เวียง) ต้องการเชิญพระหม่อมแก้วขึ้นครองราชย์ แต่เสนาอำมาตย์ในเวียงจันทน์ได้ไปเชิญพระยานครหลวงพิชิต เจ้าเมืองมรุกขนคร ขึ้นครองราชย์เป็นพระบัณฑิตโพธิศาละราช เมื่อพระบัณฑิตโพธิศาละราชสวรรคต พระหม่อมแก้วจึงขึ้นครองราชย์สมบัติใน พ.ศ. 2170 ในรัชกาลของพระองค์มีเหตุวุ่นวายมากมาย และเกิดกบฏขึ้นถึงสองครั้งคือ พระหม่อมแก้วสวรรคตเมื่อ พ.ศ. 2181 ปกครองบ้านเมืองได้ 11 ปี หลังจากพระองค์สวรรคตแล้ว พระอนุชาของพระองค์คือเจ้าชมพูและเจ้าบุญชูแย่งชิงราชสมบัติ แต่ในที่สุด เจ้าสุริยะ พระอนุชาอีกองค์ของพระหม่อมแก้วเป็นฝ่ายชนะ สามารถปราบปรามฝ่ายต่าง ๆ ได้ และขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าสุริยวงศาธรรมิกราช บางแหล่งกล่าวว่าช่วงรัชกาลพระหม่อมแก้ว พ.ศ. 2170 – 2181 เป็นช่วงสงครามแย่งชิงราชสมบัติ มีกษัตริย์ถึง 4 พระองค์ คือพระหม่อมแก้ว พระอุปยุวราช เจ้าต่อนคำ และเจ้าวิไชย จนกระทั่งเจ้าสุริยะได้ราชสมบัติเหตุการณ์จึงสงบลง
เจาะมิติพิชิตบัลลังก์

เจาะมิติพิชิตบัลลังก์ (จีนตัวย่อ: 步步惊心; จีนตัวเต็ม: 步步驚心; พินอิน: Bù Cù Jīng Xīn ปู้ ปู้ จิง ซิน; อังกฤษ: Scarlet Heart) เป็นนิยายจีนอิงประวัติศาสตร์ แต่งโดยถงหัว ฉบับภาษาไทยแปลและเรียบเรียงโดย อรจิรา จัดพิมพ์โดย สำนักพิมพ์สยามอินเตอร์บุ๊คส์ มีความยาว 4 เล่ม ในประเทศไทย ไดีมีการนำละครชุดนี้ไปออกอากาศทางช่อง 3 เอสดี ในชื่อว่า ฝ่ามิติลิขิตสวรรค์ ทุกวันเสาร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 - 22.15 น. ตั้งแต่วันที่ 10 เมษายน - 7 มิถุนายน พ.ศ. 2558 ได้มีการผลิตใหม่เป็นละครโทรทัศน์เกาหลี โดยใช้ชื่อว่า Starting By Each Step : Ryo ได้มีการปรับเนื้อเรื่องใหม่ให้ตรงกับช่วงอาณาจักรโครยอ ออกอากาศในช่วงครึ่งปีหลังของปี พ.ศ. 2559 บทความวรรณกรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เขตพัลดัล

เขตพัลดัล เป็นเขตที่อยู่ใจกลางเมือง ซูว็อน, จังหวัดคย็องกี, ประเทศเกาหลีใต้ เขตพัลดัลแบ่งการปกครองออกเป็น "แขวง" (ดง)
รถด่วนพิเศษนครพิงค์

รถด่วนพิเศษนครพิงค์ (อังกฤษ: Nakhon Phing Special Express; เลขขบวน: 1/2) เป็นรถด่วนพิเศษในอดีตขบวนหนึ่งของการรถไฟแห่งประเทศไทย ให้บริการระหว่างสถานีรถไฟกรุงเทพ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ถึงสถานีรถไฟเชียงใหม่ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ด้วยรถนั่งและนอนปรับอากาศชั้นหนึ่งและชั้นสอง (บนอ.ป. และ บนท.ป.) รถนั่งปรับอากาศชั้นที่2สำหรับผู้พิการ และรถเสบียงปรับอากาศ (บกข.ป) ปัจจุบันยุติการให้บริการและทดแทนด้วยรถด่วนพิเศษอุตราวิถีขบวนที่ 9/10 เดินรถเที่ยวสุดท้ายเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 (ถึงสถานีรถไฟกรุงเทพวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559) รวมระยะเวลาการใช้งานทั้งสิ้น 29 ปี 10 เดือน 30 วัน รถด่วนพิเศษนครพิงค์ ในอดีตคือรถด่วนนครพิงค์ เป็นรถโดยสารปรับอากาศล้วน เปิดเดินรถครั้งแรกในวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2530 และเป็นขบวนรถด่วนที่วิ่งคู่กับรถด่วนขบวนที่ 13/14 ซึ่งเปิดทำการมาตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน พ
พระหน่อแก้วกุมาร

พระหน่อแก้วกุมาร เป็นกษัตริย์แห่งล้านช้าง ครองราชย์ระหว่าง พ.ศ. 2114 ถึง พ.ศ. 2115 และระหว่าง พ.ศ. 2134 ถึง พ.ศ. 2139 พระองค์ทรงเป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช ใน พ.ศ. 2114 เมื่อพระราชบิดาสวรรคตแล้ว พระองค์ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นกษัตริย์ภายใต้การสำเร็จราชการแผ่นดินของพระอัยกา (ตา) ของพระองค์คือพระยาสุมังคละโพธิสัตว์ ใน พ.ศ
งานศึกษาตามยาว

งานศึกษาตามยาว หรือ วิธีศึกษาระยะยาว (อังกฤษ: longitudinal study) เป็นการศึกษาวิจัยโดยสหสัมพันธ์ที่สังเกตวัดค่าตัวแปรเดียวกัน ๆ เป็นระยะเวลายาว บ่อยครั้งเป็นทศวรรษ ๆ เป็นการศึกษาแบบสังเกตประเภทหนึ่ง มักใช้ในสาขาจิตวิทยาเพื่อศึกษาพัฒนาการต่าง ๆ ตลอดชั่วชีวิต และในสาขาสังคมศาสตร์เพื่อศึกษาเหตุการณ์ต่าง ๆ ทั้งชีวิตหรือหลายชั่วชีวิต เป็นการศึกษาที่ไม่เหมือนกับการศึกษาตามขวาง (cross-sectional study) เพราะการศึกษาตามขวางเปรียบเทียบลักษณะเดียวกันของบุคคลต่าง ๆ แต่การศึกษาตามยาวติดตามบุคคลเดียวกัน ดังนั้น ค่าต่าง ๆ ที่พบในบุคคลเหล่านั้น มีโอกาสน้อยกว่าที่จะเป็นความแตกต่างทางวัฒนธรรมระหว่างชั่วคน การศึกษาตามยาวจึงสามารถแสดงความเปลี่ยนแปลงที่แม่นยำกว่า และจึงมีการประยุกต์ใช้ในการศึกษาสาขาต่าง ๆ ในการแพทย์ การศึกษาแบบนี้ใช้เพื่อค้นหาตัวทำนาย (predictor) ของโรค ส่วนในการโฆษณา ใช้เพื่อตรวจความเปลี่ยนแปลงทางทัศนคติและพฤติกรรมของผู้ชมโฆษณา เนื่องจากการศึกษาแบบนี้เป็นแบบสังเกต คือสังเกตดูสภาพความจริงโดยที่ไม่เข้าไปจัดการ จึงมีการอ้างว่า มีกำลังที่จะตรวจจับความเป็นเหตุผลน้อยกว่าการศึกษาเชิงทดลอง แต่เพราะว่า เป็นการสังเกตลักษณะในระดับบุคคลอย่างซ้ำ ๆ กัน จึงมีกำลังกว่าการศึกษาตามขวาง (cross-sectional study) เพราะสามารถแยกออกซึ่งความแตกต่างระหว่างบุคคลที่ไม่ได้ขึ้นกับเวลา และสามารถติดตามเหตุการณ์ตามลำดับเวลา ข้อเสียของการศึกษาตามยาวก็คือใช้เวลามากและมีค่าใช้จ่ายสูง ดังนั้น จึงไม่ค่อยสะดวกที่จะทำ การศึกษาแบบนี้ช่วยให้นักสังคมศาสตร์แยกแยะระหว่างปรากฏการณ์ระยะสั้นกับปรากฏการณ์ระยะยาว เช่นความยากจน คือ ถ้าอัตราความยากจนอยู่ที่ 10% ที่เวลาหนึ่ง ก็อาจจะหมายความว่า มีประชากร 10% พวกเดียวกันที่เป็นคนยากจนตลอด หรือว่า ในประชากรทั้งหมด ณ เวลาหนึ่ง จะมีประชากร 10% ที่เป็นคนยากจน ซึ่งไม่สามารถจะแยกแยะได้โดยใช้การศึกษาตามขวางซึ่งวัดค่าต่าง ๆ เพียงครั้งเดียว ประเภทต่าง ๆ ของการศึกษาตามยาวรวมทั้งงานศึกษาตามรุ่น (cohort study) และ panel study งานแบบแรกสุ่มตัวอย่างจากคนในรุ่น ซึ่งกำหนดเป็นกลุ่มบุคคลที่ประสบเหตุการณ์อย่างหนึ่ง (ปกติคือการเกิด) ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง แล้วติดตามศึกษาเป็นระยะ ๆ ส่วนงานแบบที่สองสุ่มตัวอย่างตามขวาง คือจากทั้งกลุ่มประชากร แล้วสำรวจข้อมูลต่าง ๆ เป็นระยะ ๆ ส่วนการศึกษาย้อนหลัง (retrospective study) เป็นการศึกษาตามยาวที่ตรวจข้อมูลย้อนหลัง ยกตัวอย่างเช่น อาจจะตรวจดูบันทึกทางการแพทย์ของปีที่แล้วเพื่อตรวจหาแนวโน้ม
งานศึกษาตามรุ่นย้อนหลัง

งานศึกษาตามรุ่นย้อนหลัง (อังกฤษ: retrospective cohort study, historic cohort study) เป็นการศึกษาที่โดยทั่ว ๆ ไป สำรวจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วในอดีต ยกตัวอย่างเช่น เมื่อใช้ในการแพทย์ เป็นงานที่ตรวจสอบประวัติคนไข้ หรือประวัติการใช้ชีวิต การศึกษาตามรุ่นย้อนหลังมีประวัติเกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกันกับการศึกษาตามรุ่นตามแผน (prospective cohort studies) งานศึกษาประเภทนี้เป็นงานวิจัยทางการแพทย์ ที่ตรวจสอบประวัติการแพทย์ของกลุ่มบุคคลที่คล้ายคลึงกันในหลาย ๆ ด้าน แต่ต่างกันตรงลักษณะที่เป็นประเด็นการศึกษา (ยกตัวอย่างเช่น กลุ่มนางพยาบาลที่สูบหรือไม่สูบบุหรี่) เพื่อหาความสัมพันธ์กับผลทางสุขภาพ (เช่นโรคมะเร็ง) ค่า risk ratio (อัตราความเสี่ยง) และ odds ratio จะสามารถใช้ประเมินความเสี่ยงสัมพัทธ์ (relative risk) ได้ ในงานศึกษาประเภทนี้ นักวิจัยจะเก็บข้อมูลที่บันทึกไว้ในอดีต และจะไม่ติดตามคนไข้เหมือนกับที่ทำในการศึกษาตามแผน แต่ว่า จุดเริ่มต้นของงานศึกษา คือการกำหนดกลุ่มการศึกษาที่ได้รับหรือไม่ได้รับปัจจัยที่เป็นประเด็น จะเหมือนกันในงานศึกษาตามรุ่นทุกรูปแบบ เพียงแต่งานศึกษาย้อนหลังจะตรวจดูการเกิดโรคซึ่งเป็นข้อมูลที่มีบันทึกไว้แล้ว ส่วนงานศึกษาตามแผนจะติดตามคนไข้เพื่อตรวจสอบข้อมูลการเกิดของโรคที่จะมีต่อไปในอนาคต ฉะนั้น ในงานศึกษาย้อนหลัง เหตุการณ์ทุกอย่างคือ การได้รับปัจจัยที่เป็นประเด็น ช่วงเวลาที่ยังไม่ปรากฏโรค และผลที่เกี่ยวกับโรค (เช่นการเกิดขึ้นของโรค) ล้วนแต่ได้เกิดแล้วในอดีต ดังนั้น จึงเป็นการเก็บข้อมูลที่มีอยู่แล้ว แล้วตรวจสอบว่า มีความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยความเสี่ยงที่เป็นประเด็นการศึกษา กับการเกิดโรคหรือไม่ ส่วนงานศึกษาตามแผนเริ่มจากกลุ่มสองกลุ่มในปัจจุบัน แล้วติดตามในอนาคตต่อไปว่าจะเกิดโรคหรือไม่ มีความสำคัญที่จะเข้าใจว่า ระเบียบวิธีของทั้งการศึกษาตามแผนและการศึกษาย้อนหลังต่างก็เป็นแบบเดียวกัน แต่การศึกษาย้อนหลังทำหลังจากเกิดเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว (post-hoc) ส่วนการศึกษาตามแผนทำไปตามแผน (หรือทำต่อไปในอนาคต) แต่ว่า งานศึกษาย้อนหลังจะใช้เวลาเพียงแค่รวบรวมข้อมูลที่มีอยู่ แล้วตีความข้อมูลเหล่านั้นเท่านั้น เป็นการตรวจสอบปัจจัยความเสี่ยงและปัจจัยความคุ้มครอง เปรียบเทียบกับผลที่เกิดขึ้นแล้ว ในช่วงเวลาที่เริ่มงานศึกษา แต่ว่าเป็นการศึกษาที่ต้องอาศัยความระมัดระวังมาก เพราะว่า ข้อผิดพลาดเนื่องจากตัวแปรสับสน (confounding) และความเอนเอียง (bias) ในงานศึกษาย้อนหลัง สามัญกว่าในงานศึกษาตามแผน งานศึกษาย้อนหลังมีข้อดีเมื่อเทียบกับงานศึกษาตามแผนคือ งานย้อนหลังมีข้อเสียเมื่อเทียบกับงานตามแผน ที่สำคัญรวมทั้ง
Case series

Case series หรือ clinical series เป็นแบบงานวิจัยทางการแพทย์ที่ติดตามผู้ร่วมการทดลอง ที่ได้รับสารหรือปัจจัยอย่างใดอย่างหนึ่ง (exposure) เช่นคนไข้ที่ได้รับการรักษาพยาบาลแบบเดียวกัน หรือที่ตรวจสอบประวัติทางการแพทย์เพื่อหาการได้รับปัจจัยและผลทางสุขภาพที่เกิดขึ้น โดยที่ไม่มีกลุ่มเปรียบเทียบ Case series อาจเป็นแบบติดต่อกัน (consecutive) หรือไม่ติดต่อกัน (non-consecutive) ขึ้นอยู่กับว่า รายงานรวมคนไข้ที่เป็นประเด็นทั้งหมด ที่มาหาผู้เขียนในช่วงเวลาหนึ่ง ๆ หรือรวมเพียงแค่บางส่วน เป็นการศึกษาเชิงพรรณา (descriptive) ที่ไม่เหมือนกับการศึกษาเชิงวิเคราะห์อื่น ๆ เช่นงานศึกษาตามรุ่น (cohort study) งานศึกษามีกลุ่มควบคุม (case-control study) หรือการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม (randomized controlled trial) เพราะว่า งานศึกษาแบบนี้ไม่ได้ทดสอบสมมุติฐาน คือ ไม่ได้หาหลักฐานเพื่อตรวจสอบเหตุและผล (แม้ว่าจะมีการวิเคราะห์แบบ "case-only" ที่ใช้ต่อข้อมูลจากการศึกษาประเภทนี้ เพื่อตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างสาร [ปัจจัย] ที่ได้รับกับลักษณะทางพันธุกรรม) เป็นการศึกษาที่ค่อนข้างเสี่ยงต่อความเอนเอียงโดยการคัดเลือก (selection bias) ยกตัวอย่างเช่น งานที่รายงานคนไข้หลาย ๆ คนที่มีโรคอย่างหนึ่ง และ/หรือ สารที่ได้รับที่เป็นประเด็นสงสัย จะชักตัวอย่างคนไข้จากกลุ่มประชากรหนึ่ง ๆ (เช่นจากโรงพยาบาลหรือคลินิก) ซึ่งอาจจะเป็นตัวแทนของประชากรทั้งกลุ่มไม่ได้ ความสามารถในการเชื่อมเหตุกับผล (Internal validity) ในงานศึกษาแบบนี้ อยู่ในระดับที่ต่ำมาก เพราะไม่มีกลุ่มที่ใช้เปรียบเทียบ เพราะผลที่ได้จากปรากฏการณ์อื่น ๆ เช่นยาหลอก, Hawthorne effect (ผลที่เกิดขึ้นเนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่เพราะการเปลี่ยนแปลง), Pygmalion effect (ผลที่ได้เพราะความคาดหวังที่มีต่อคนไข้), time effect, practice effect, หรือ natural history effect ไม่สามารถแยกออกจากผลที่เกิดจากปัจจัยที่เป็นประเด็นศึกษาได้ คือ ถ้ามีกลุ่มสองกลุ่มที่มีผลจากปรากฏการณ์อื่นเหล่านั้นเหมือน ๆ กัน การเปรียบเทียบผลที่ได้จากสองกลุ่มก็จะแสดงผลที่ได้จากปัจจัยที่เป็นประเด็น โดยที่มีค่าที่เกิดจากปรากฏการณ์อื่น ๆ เหล่านั้นหักล้างออกไปแล้ว ดังนั้น เราจะสามารถประเมินผลที่ได้จริง ๆ จากปัจจัย ก็ต่อเมื่อใช้กลุ่มเปรียบเทียบเท่านั้น ซึ่งไม่ใช่ส่วนของการศึกษาประเภทนี้ บทความแพทยศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
งานศึกษาตามขวาง

ในงานวิจัยทางการแพทย์และสังคมศาสตร์ งานศึกษาตามขวาง หรือ งานศึกษาแบบตัดขวาง หรือ งานวิเคราะห์ตามขวาง (อังกฤษ: cross-sectional study, cross-sectional analysis, transversal study, prevalence study) เป็นการศึกษาแบบสังเกตประเภทหนึ่งที่วิเคราะห์ข้อมูลของประชากร หรือของกลุ่มตัวแทนประชากร ที่เวลาใดเวลาหนึ่ง (คือวิเคราะห์ cross-sectional data) ในสาขาเศรษฐศาสตร์ งานประเภทนี้มักจะใช้วิธีวิเคราะห์ทางสถิติแบบ cross-sectional regression เพื่อตรวจสอบตัวแปรอิสระ (independent variable) หนึ่งตัวหรือมากกว่านั้น ว่าเป็นเหตุของตัวแปรตาม (dependent variable) คือผลหรือไม่ และเหตุนั้นมีอิทธิพลต่อผลขนาดไหน ที่เวลาใดเวลาหนึ่ง ซึ่งต่างจากการวิเคราะห์แบบ time series analysis ซึ่งติดตามดูความเป็นไปของข้อมูลรวม (aggregate data) อย่างน้อยหนึ่งตัว เป็นช่วงระยะเวลาหนึ่ง ในงานวิจัยทางการแพทย์ งานประเภทนี้ต่างจากงานศึกษามีกลุ่มควบคุม (case-control studies) โดยที่งานประเภทนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อหาข้อมูลที่เป็นประเด็นศึกษา ของประชากรทั้งกลุ่ม เทียบกับงานศึกษามีกลุ่มควบคุม ที่มักจะศึกษากลุ่มบุคคลที่มีลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่ง ซึ่งจะเป็นแต่ชนกลุ่มน้อยในประชากรทั้งหมด งานประเภทนี้เป็นงานเชิงพรรณนา (descriptive) ไม่ใช่งานตามยาว (longitudinal) ไม่ใช่งานเชิงทดลอง (experimental) เป็นงานที่สามารถให้ข้อมูลเกี่ยวกับ odds ratio, ความเสี่ยงสัมบูรณ์ (absolute risk), และความเสี่ยงสัมพัทธ์ (relative risk) จากความชุกของโรค (prevalence) เป็นงานที่สามารถให้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับกลุ่มประชากร เช่น ความชุกของโรค หรือแม้แต่ให้หลักฐานเบื้องต้น ในการอนุมานความสัมพันธ์ระหว่างเหตุกับผล เป็นงานที่ต่างจากงานศึกษาตามยาว (longitudinal studies) เพราะงานตามยาวตรวจสอบข้อมูลจากลุ่มประชากรมากกว่าครั้งเดียว เป็นระยะ ๆ เป็นช่วงระยะเวลาหนึ่ง บทความแพทยศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
อภิมหาบรรลัยกัลป์

อภิมหาบรรลัยกัลป์ (ญี่ปุ่น: 絶園のテンペスト; โรมาจิ: Zetsuen no Tenpesuto) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยเคียว ชิโรไดระ วาดภาพโดย อาริฮิเดะ ซาโนะ และเร็น ไซซากิ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็นกันกันรายเดือน ของสำนักพิมพ์สแควร์อีนิกซ์ ระหว่างเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2552 ถึงเดือน มีนาคม พ.ศ. 2556 ได้รับการตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนทั้งหมด 10 เล่ม อภิมหาบรรลัยกัลป์ ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ ผลิตโดยบริษัทโบนส์ ออกอากาศระหว่างวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ถึง 29 มีนาคม พ.ศ. 2556 ในประเทศไทย อภิมหาบรรลัยกัลป์ ได้รับลิขสิทธิ์หนังสือการ์ตูนโดยสำนักพิมพ์เนชั่นเอ็ดดูเทนเมนต์ ปัจจุบันตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่มแล้ว 3 เล่ม ส่วนภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ได้รับลิขสิทธิ์โดยบริษัทเวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ โดยใช้ชื่อภาษาไทยว่า ปมปริศนา ศึกมหาเวท ออกอากาศทางช่องเวิร์คพอยท์ทีวี ทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 7.00 น. ถึง 7.30 น
รถด่วนพิเศษทักษิณ

รถด่วนพิเศษทักษิณ (อังกฤษ: Thaksin Special Express; ทักษิณ แปลว่าภาคใต้; รหัสขบวน: 37/38) เป็นขบวนรถด่วนพิเศษของการรถไฟแห่งประเทศไทย ให้บริการผู้โดยสารระหว่างสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร กับสถานีรถไฟสุไหงโก-ลก อำเภอสุไหงโก-ลก จังหวัดนราธิวาส เป็นขบวนรถด่วนพิเศษที่มีระยะทางทำการไกลที่สุดในประเทศไทย ซึ่งไกลเท่ากับระยะทำการของขบวนรถเร็วที่ 171/172 ซึ่งมีต้นทาง และปลายทางเป็นสถานีเดียวกัน ชนิดรถที่ให้บริการได้แก่ รถนั่งและนอนปรับอากาศชั้นหนึ่งและชั้นสอง (บนอ.ป. และ บนท.ป.) รถนั่งชั้นสองและชั้นสาม (บชท. และ บชส.) และรถเสบียง (บกข. หรือ บสข.) ปัจจุบันพ่วงการโดยสารร่วมกับรถด่วนพิเศษระหว่างประเทศขบวนที่ 45/46 เดิมทีขบวนนี้เปิดเดินในนามของขบวน 19/20 และมีจุดหมายปลายทางที่สถานียะลา ก่อนที่จะมีการเปลี่ยนแปลงกำหนดเวลาเดินรถใหม่ในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529 ขยายปลายทางขบวนรถไปจนถึงสถานีสุไหงโกลก และให้ขบวน 11/15 12/16 ปลายทางบัตเตอร์เวอร์ธและสุไหงโกลกเดิมที่วิ่งวันเว้นวัน ให้กลายเป็นขบวน 11/12 ปลายทางบัตเตอร์เวอร์ธและมีเดินทุกวัน รถไฟขบวนนี้ผ่านหลายจังหวัดในภาคใต้ของประเทศไทย ได้แก่ จังหวัดชุมพร, จังหวัดสุราษฎร์ธานี, จังหวัดนครศรีธรรมราช, จังหวัดพัทลุง, จังหวัดสงขลา, จังหวัดปัตตานี, จังหวัดยะลา และจังหวัดนราธิวาส
ลานาเดลเรย์ (อัลบั้ม)

ลานาเดลเรย์ (อังกฤษ: Lana Del Ray) หรือที่รู้จักในนาม ลานาเดลเรย์เอเคเอลิซซีแกรนต์ (อังกฤษ: Lana Del Ray a.k.a. Lizzy Grant) คือสตูดิโออัลบั้มแรกของลานา เดล เรย์ นักร้องหญิงชาวอเมริกัน อัลบั้มนี้ได้วางจำหน่ายแบบดิจิทัลผ่านไอทูนส์สโตร์ เมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2553 โดยค่าย 5 พอยต์ส เมื่อเธอเป็นที่รู้จักในชื่อของลานา เดล เรย์ อย่างไรก็ตามอัลบั้มได้ถูกเรียกเก็บคืนจากท้องตลาด เนื่องจากทุนที่ไม่เพียงพอต่อการวางจำหน่าย แต่ในที่สุดเดลเรย์ก็ได้ซื้อสิทธิ์ของอัลบั้มนี้กลับมาและชื่อของนักร้องถูกสะกดจาก "Del Ray" เป็น "Del Rey" แทน ภายหลังจากการวางจำหน่ายอัลบั้มบอร์นทูดาย (พ.ศ. 2555) ภายใต้ชื่อในการแสดงว่า Lana Del Rey เธอแสดงความปรารถนาที่จะทำการวางจำหน่ายอัลบั้มนี้ใหม่อีกครั้งหนึ่ง เพลงทั้งหมดถูกเขียนขึ้นโดยอีลิซาเบท แกรนต์ และ เดวิด คาห์น โดยคาห์นเป็นโปรดิวซ์เซอร์เพลงทั้งหมด
ราม พหาทุร พามชาน

ราม พหาทุร พามชาน (สันสกฤต: राम बहादुर बामजान; 9 เมษายน ค.ศ. 1990 – ) มีฉายาว่า ลามะปัลเดน ดอร์เจ (Palden Dorje) หรือปัจจุบันใช้ว่า ธรรมสังฆะ (Dharma Sangha) จากรัตนปุรี อำเภอพารา ประเทศเนปาล ซึ่งบางส่วนของผู้สนับสนุนของเขาได้อ้างว่าเขาเป็นพระพุทธเจ้าผู้กลับชาติมาเกิด แต่ลามะปัลเดน ดอร์เจได้ปฏิเสธต่อการกล่าวอ้างนี้ และผู้ปฏิบัติธรรมจำนวนมากต่างเห็นด้วยว่าพระโคตมพุทธเจ้าได้เข้าสู่พระนิพพานแล้ว และไม่สามารถจะเกิดใหม่ได้[ต้องการอ้างอิง] เขาเป็นที่ดึงดูดต่อผู้เยี่ยมเยือนนับพันรวมถึงสื่อ โดยใช้เวลานานนับเดือนในการทำสมาธิ ฉายาพระพุทธเจ้าน้อย ของเขา เริ่มมาจากการทำสมาธิในวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2005 มีรายงานว่าเขาได้หายไปจากโพรงต้นไม้ที่เขาทำการนั่งสมาธิเป็นเวลาหลายเดือนในวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2006 แต่ก็พบตัวโดยผู้ติดตามบางส่วนในสัปดาห์ต่อมา โดยเขาได้บอกแก่ผู้ติดตามถึงการออกจากสถานปฏิบัติสมาธิของเขา ที่ซึ่งมีฝูงชนขนาดใหญ่เฝ้าดูเขาว่า "เพราะที่แห่งนี้ไม่มีความสงบสุขเสียแล้ว" จากนั้นเขาก็ไปตามทางของตัวเอง และกลับมาปรากฏตัวในที่อื่น ๆ ในประเทศเนปาลเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 2006 แต่แล้วก็หายจากไปอีกครั้งในวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 2007 เมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ
ศิริมาศ ชื่นวิทยา

ศิริมาศ ชื่นวิทยา (ชื่อเล่น: เอ้) เป็นนักร้อง และนักแสดงชาวไทย มีชื่อเสียงจากการเป็นนักร้องนำ วงพิ้งค์ (Pink) ภายใต้สังกัดอาร์เอส ศิริมาศ ชื่นวิทยา หรือ "เอ้" เกิดเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 จบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะวิทยาการจัดการ สาขานิเทศศาสตร์ แขนงโฆษณา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา เข้าสู่วงการด้วยการแสดงมิวสิควีดีเพลง "เธอเปลี่ยนไป" ของ วง Syam ศิริมาศได้เข้ามาเป็นนักร้องนำวงพิ้งค์ ภายใต้สังกัดอาร์เอส ในอัลบั้มชุดที่สอง ด้วยเหตุที่ 1 ในนักร้องวงพิ้งค์คือ ธิราพรรณ์ วชิรเดชกุล (หรือโมสต์) ได้ออกจากวงไป ศิริมาศจึงได้เป็นนักร้องนำของวง ออกอัลบั้มชุดที่ 2 ในวงพิ้งค์คือ "อัลบั้ม Ladies" ในปี 2546 เปิดตัวด้วยเพลง "ผู้หญิงลืมยาก" เพลงนี้ถือว่าเป็นเพลงที่ทำให้วงพิ้งค์ประสบความสำเร็จอย่างมาก และเป็นเพลงประจำวงจนถึงปัจจุบัน หลังจากนั้นก็มีอัลบั้มต่อๆมาคือ "อัลบั้ม In Love" (พ.ศ. 2547), "อัลบั้ม ไพเราะ เพราะ Pink" (พ.ศ. 2548) และอัลบั้มชุดสุดท้าย "รัก เลิก โกรธ หลง" (พ.ศ. 2550) วงพิ้งค์มีเพลงฮิตที่เป็นที่รู้จักอย่างเช่น ผู้หญิง...ลืมยาก, มีความสุข (บนความทุกข์ของใครรึเปล่า), สาธุ, เริ่มจากร้อย, ผู้หญิงนิสัยไม่ดี และเพลง คนลงเอย ศิริมาศเริ่มมีชื่อเสียงอีกครั้งด้วยการรับเชิญละครซีรีส์ ฮอร์โมน วัยว้าวุ่น ซีซั่น 2" ในบท พี่บอม (EP
มนตรี มงคลสมัย

ศาสตราจารย์ นายแพทย์มนตรี มงคลสมัย (นามเดิม : เม่งติ่ด มงคลสมัย) (24 พฤษภาคม พ.ศ. 2447 - พ.ศ. 2498 ) อดีตศาสตราจารย์และหัวหน้าภาควิชากุมารเวชศาสตร์คนแรกของคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นักเรียนทุนมูลนิธิร๊อกกี้เฟลเลอร์ ศาสตราจารย์ นายแพทย์มนตรี มงคลสมัย (นามเดิม : เม่งติ้ด มงคลสมัย) เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2447 ณ ตำบลตลาดบ้านเหนือ อำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี เป็นบุตรชายคนโตของนายจือ กับนางส้มทับ มงคลสมัย จบชั้นมัธยม 3 ที่โรงเรียนวิสุทธรังษี ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำจังหวัด และย้ายเข้ากรุงเทพฯ โดยพักอยู่ตามบ้านญาติพี่น้องเพื่อเรียนต่อที่โรงเรียนปทุมคงคา จนจบชั้นมัธยม 6 ที่โรงเรียนปทุมคงคา จึงเข้าศึกษาต่อทางด้านแพทยศาสตร์ ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อจบการศึกษาแล้ว คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาลได้คัดเลือกนายแพทย์มนตรี มงคลสมัย ไว้เป็นแพทย์ประจำบ้านในแผนกอายุรกรรมศาสตร์ นายแพทย์มนตรีได้ปฏิบัติการงานในคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาลเป็นเวลานาน 19 ปี จึงได้ย้ายไปเป็นอาจารย์สอนแขนงกุมารเวชศาสตร์ ที่คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยจนถึงวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2497 รวมเวลาปฏิบัติงานที่คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็นเวลา 7 ปี
การเลียนแบบ

การเลียนแบบ การลอกแบบ หรือ การเอาอย่าง เป็นพฤติกรรมขั้นสูงที่คนคนหนึ่งสังเกตและทำตามพฤติกรรมของอีกคนหนึ่ง การเลียนแบบเป็นการเรียนรู้จากสังคมรูปแบบหนึ่ง ซึ่งนำไปสู่ "การพัฒนาประเพณี และวัฒนธรรมอย่างมากที่สุด การเรียนรู้นี้ถ่ายโอนข้อมูล (พฤติกรรม, กิจวัตร) ระหว่างคนกลุ่มหนึ่งและคนรุ่นต่อมาโดยไม่จำเป็นต้องถ่ายทอดทางพันธุกรรม" คำว่าการเลียนแบบ อาจนำไปใช้ได้ในหลายบริบท ตั้งแต่การฝึกฝนสัตว์ จนถึงความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
กัปตันอเมริกา: ศึกฮีโร่ระห่ำโลก

กัปตันอเมริกา: ศึกฮีโร่ระห่ำโลก (อังกฤษ: Captain America: Civil War) เป็นภาพยนตร์แนวซูเปอร์ฮีโร สร้างโดย มาร์เวล สตูดิโอส์ ในบทบาทตัวละคร กัปตันอเมริกา และจำหน่ายโดย วอลท์ดิสนีย์สตูดิโอส์โมชันพิกเจอส์ เป็นภาพยนตร์ที่เป็นภาคต่อของภาพยนตร์ กัปตันอเมริกา: อเวนเจอร์ที่ 1 (ค.ศ. 2011) และ กัปตันอเมริกา: มัจจุราชอหังการ (ค.ศ. 2014) และเป็นภาพยนตร์ลำดับที่สิบสามในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล ดูแลการผลิตโดยแอนโทนี รุสโซ และ โจ รุสโซ บทภาพยนตร์โดยคริสโตเฟอร์ มาร์คัส และสตีเวน แมกฟีลี และมีนักแสดงนำประกอบไปด้วยคริส อีแวนส์, รอเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์, สการ์เลตต์ โจแฮนส์สัน, เซบาสเตียน สแตน, แอนโทนี แมกกี, พอล เบตทานี, เจเรมี เรนเนอร์, ดอน ชีเดิล, อลิซาเบท โอลเซน และพอล รัด การพัฒนาของ กัปตันอเมริกา: ศึกฮีโร่ระห่ำโลก เริ่มต้นในช่วงปลายปี ค.ศ. 2013 เมื่อมาร์คัสและแมกฟีลีเริ่มเขียนบทภาพยนตร์ซึ่งได้เค้าโครงเนื้อเรื่องจากหนังสือการ์ตูนชุด ซิวิลวอร์ ของมาร์เวลคอมิกส์ ในปี ค.ศ. 2006 โดยมาร์ก มิลลาร์ และสตีฟ แมกนิฟเวน พี่น้องรัสโซกลับมาอีกครั้งในปี ค.ศ. 2014 หลังจากที่การฉายหยั่งผลภาพยนตร์ กัปตันอเมริกา: มัจจุราชอหังการ ได้รับปฏิกิริยาตอบรับในเชิงบวก ชื่อของภาพยนตร์ได้รับการเปิดเผยในตุลาคม ค.ศ
จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล

จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (อังกฤษ: Marvel Cinematic Universe; MCU) เป็นสื่อแฟรนไชส์อเมริกันและจักรวาลร่วมซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่ภาพยนตร์ชุดของภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโรที่สร้างโดยมาร์เวลสตูดิโอส์ ซึ่งสร้างจากตัวละครที่ปรากฏอยู่ในหนังสือการ์ตูนอเมริกันที่ตีพิมพ์โดยมาร์เวลคอมิกส์ แฟรนไชส์ยังประกอบด้วย หนังสือการ์ตูน ภาพยนตร์สั้น ละครชุดโทรทัศน์และดิจิทัลซีรีส์ จักรวาลร่วมนั้นเหมือนกับจักรวาลมาร์เวลในหนังสือการ์ตูน ที่มีการข้ามฝั่งระหว่างองค์ประกอบโครงเรื่องทั่วไป สถานที่ดำเนินเรื่อง นักแสดงและตัวละคร มาร์เวลสตูดิโอส์ฉายภาพยนตร์เป็นกลุ่มที่เรียกว่า "เฟส" โดยสามเฟสแรกเรียกว่า "ดิอินฟินิตีซากา" และสามเฟสหลังเรียกว่า "เดอะมัลติเวิร์สซากา" ภาพยนตร์เรื่องแรกของจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลคือ ไอรอนแมน มหาประลัย คน เกราะ เหล็ก (2008) เป็นการเริ่มต้นเฟสหนึ่ง ก่อนจะสิ้นสุดที่ภาพยนตร์ข้ามฝั่ง ดิ อเวนเจอร์ส (2012) เฟสสอง เริ่มต้นด้วย ไอรอนแมน 3 (2013) และสิ้นสุดที่ มนุษย์มดมหากาฬ (2015) เฟสสาม เริ่มต้นด้วย กัปตันอเมริกา: ศึกฮีโร่ระห่ำโลก (2016) และสิ้นสุดที่ สไปเดอร์-แมน ฟาร์ ฟรอม โฮม (2019) เฟสสี่ เริ่มต้นด้วย แบล็ค วิโดว์ (2021) และสิ้นสุดที่ แบล็ค แพนเธอร์: วาคานด้าจงเจริญ (2022) เฟสห้า เริ่มต้นด้วย แอนท์-แมน และ เดอะ วอสพ์: ตะลุยมิติควอนตัม (2023) และสิ้นสุดที่ ธันเดอร์โบลต์ส* (2025) เฟสหก เริ่มต้นด้วย เดอะ แฟนแทสติก โฟร์: จุดเริ่มต้นปฐมบทใหม่ (2025) และสิ้นสุดที่ อเวนเจอร์ส: ดูมส์เดย์ (2026) และ อเวนเจอร์ส: ซีเครตวอร์ส (2027) มาร์เวลเทเลวิชัน ขยายจักรวาลไปยังเครือข่ายโทรทัศน์ด้วย ชี.ล.ด์. ทีมมหากาฬอเวนเจอร์ส ทางช่องเอบีซี ในปี ค.ศ. 2013 ก่อนจะขยายละครโทรทัศน์ไปยังการออกอากาศผ่านสัญญาณต่อเนื่องบนเน็ตฟลิกซ์และฮูลู และการออกอากาศผ่านสายเคเบิลทางช่องฟรีฟอร์ม มาร์เวลเทเลวิชันสร้างดิจิทัลซีรีส์ชื่อว่า ชี.ล.ด์. ทีมมหากาฬอเวนเจอร์ส: สลิงช็อต ต่อมา มาร์เวลสตูดิโอส์ ได้สร้างละครโทรทัศน์เองเพื่อออกอากาศใน ดิสนีย์+ เริ่มต้นด้วย วันด้าวิสชั่น ในปี ค.ศ. 2021 เป็นการเริ่มต้นเฟสสี่ และพวกเขายังขยายเฟสนี้ด้วยรายการพิเศษทางโทรทัศน์ในชื่อ ผลงานพิเศษของมาร์เวลสตูดิโอส์ โดยเรื่องแรกคือ แวร์วูล์ฟ บาย ไนท์ (2022) จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลยังประกอบด้วย หนังสือการ์ตูนไทอิน ที่ตีพิมพ์โดยมาร์เวลคอมิกส์ นอกจากนี้มาร์เวลสตูดิโอส์ยังได้สร้างภาพยนตร์สั้นชุดสำหรับวางจำหน่ายลงแผ่น เรียกว่า มาร์เวลวันช็อตส์ และแคมเปญการตลาดแบบปากต่อปากของแต่ละภาพยนตร์และในจักรวาลด้วย ดับเบิลยูเอชไอเอช นิวส์ฟรอนต์ และ เดอะเดลิบิวเกิล รายการที่เลียนแบบรายการข่าว แฟรนไชส์ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์และได้รับการตอบรับที่ดีจากนักวิจารณ์ และยังได้สร้างแรงบันดาลใจให้กับสตูดิโอภาพยนตร์และโทรทัศน์อื่น ๆ ที่มีสิทธิ์ในการดัดแปลงตัวละครในหนังสือการ์ตูน โดยพยายามสร้างจักรวาลร่วมที่คล้ายคลึงกับจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล นอกเหนือจากสื่อในจักรวาลร่วมแล้ว จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล ยังมีสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง, นิทรรศการศิลปะ, รายการโทรทัศน์พิเศษ, หนังสือแนะนำสำหรับภาพยนตร์แต่ละเรื่อง, วิดีโอเกมไทอินและโฆษณาจำนวนมาก —เควิน ไฟกี ประธานฝ่ายผลิตของมาร์เวลสตูดิโอส์เกี่ยวกับการสร้างจักรวาลภาพยนตร์ที่ใช้ร่วมกัน มาร์เวลเอนเตอร์เทนเมนต์ เริ่มวางแผนที่จะสร้างภาพยนตร์ของตนเองโดยอิสระและจัดจำหน่ายผ่าน พาราเมาต์พิกเจอส์ ใน ค.ศ
มอริซ แฟลนากัน

เซอร์มอริซ แฟลนากัน (อังกฤษ: Sir Maurice Flanagan; 17 ตุลาคม พ.ศ. 2471 – 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2558) เป็นผู้ก่อตั้งเอมิเรตส์แอร์ไลน์ และเป็นรองประธานกรรมการบริษัทเดอะเอมิเรตส์กรุ๊ป เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 ในบ้านของเขาที่กรุงลอนดอน โดยสาเหตุธรรมชาติ ด้วยอายุ 86 ปี บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โรคตื่นตระหนก

โรคตื่นตระหนก (อังกฤษ: panic disorder) เป็นโรควิตกกังวลอย่างหนึ่งซึ่งมีลักษณะเกิดอาการตื่นตระหนกกระทันหัน (panic attack) เป็นซ้ำ ทำให้เกิดช่วงวิตกกังวลสุดขีดเข้มข้นเป็นชุดระหว่างอาการตื่นตระหนกกะทันหัน อาจรวมการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมอย่างสำคัญกินเวลาอย่างน้อยหนึ่งเดือนและความวิตกกังวลอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับความนัยหรือความกังวลว่าจะมีอาการครั้งต่อ ๆ ไป โรคตื่นตระหนกมิใช่อย่างเดียวกับโรคกลัวที่โล่ง (agoraphobia) แม้ผู้ป่วยโรคตื่นตระหนกจำนวนมากยังเป็นโรคกลัวที่โล่งด้วย อาการตื่นตระหนกกระทันหันไม่สามารถทำนายได้ ฉะนั้นบุคคลจึงอาจเครียด วิตกกังวลหรือกังวลสงสัยว่าจะเกิดอาการครั้งถัดไปเมื่อไร โรคตื่นตระหนกอาจแยกได้เป็นภาวะทางการแพทย์ หรือภาวะเสียดุลเคมี DSM-IV-TR อธิบายโรคตื่นตระหนกและความวิตกกังวลไว้แยกกัน ขณะที่ความวิตกกังวลจะมีสิ่งกระตุ้นความเครียด (stressor) เรื้อรังนำมา ซึ่งสร้างปฏิกิริยาปานกลางซึ่งกินเวลาได้หลายวัน สัปดาห์หรือเดือน แต่อาการตื่นตระหนกเป็นเหตุการณ์เฉียบพลันซึ่งเกิดจากสาเหตุกระทันหันและไม่ได้คาดหมาย ระยะเวลาสั้นและอาการรุนแรงกว่ามาก อาการตื่นตระหนกกระทันหันเกิดในเด็กได้เช่นเดียวกับผู้ใหญ่ อาการตื่นตระหนกในเยาวชนอาจเป็นทุกข์เป็นพิเศษ เพราะเด็กมีแนวโน้มเข้าใจน้อยกว่าว่าเกิดอะไรขึ้น และบิดามารดายังมีแนวโน้มประสบความทุกข์เมื่อเกิดอาการ