nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
เหตุอาคารถล่มที่ธาเน พ.ศ. 2556

เมื่อวันที่ 4 เมษายน 2556 เกิดเหตุอาคารถล่มบนที่ดินของเผ่าชนในเมืองมุมบรา ชานเมืองธาเน ในรัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย เหตุการณ์ดังกล่าวถูกเรียกว่าเป็นเหตุอาคารถล่มครั้งเลวร้ายที่สุดในพื้นที่ มีผู้รอดชีวิตกว่า 100 คน มีผู้เสียชีวิต 74 คน เป็นเด็ก 18 คน หญิง 23 คน และชาย 33 คน การค้นหาผู้รอดชีวิตเพิ่มเติมยุติเมื่อวันที่ 6 เมษายน 2556 อาคารดังกล่าวอยู่ระหว่างการก่อสร้างและไม่มีใบอนุญาตเปิดใช้อาคารสำหรับผู้อยู่อาศัยรายได้ต่ำถึงปานกลางขนาด 100 ถึง 150 คน คนงานก่อสร้างและครอบครัวกำลังอาศัยอยู่ในอาคารดังกล่าว มีรายงานว่า อาคารดังกล่าวถูกก่อสร้างอย่างมิชอบด้วยกฎหมาย เพราะมิได้ปฏิบัติตามการประกอบกิจมาตรฐานสำหรับการก่อสร้างที่ปลอดภัยและชอบด้วยกฎหมาย ตลอดจนการได้มาซึ่งที่ดินและการเปิดใช้อาคารที่อยู่อาศัย จนถึงวันที่ 11 เมษายน มีผู้ต้องสงสัยทั้งหมด 14 คนถูกจับกุม ซึ่งรวมถึงผู้รับเหมาก่อสร้าง วิศวกร ข้าราชการเทศบาล และภาคีผู้รับผิดชอบอื่น บันทึกของรัฐบาลชี้ว่า มีสองคำสั่งที่จัดการจำนวนอาคารที่มิชอบด้วยยกฎหมายในพื้นที่ คือ การรับรู้จากระยะไกลปี 2548 และคำสั่งศาลสูงมุมไบปี 2553 นอกจากนี้ ยังมีการร้องทุกข์ไปยังข้าราชการของรัฐและเทศบาล
การทัพอินโดจีนฝรั่งเศสครั้งที่สอง

ญี่ปุ่นชนะ ฝรั่งเศส การทัพอินโดจีนฝรั่งเศสครั้งที่สอง หรือรู้จักกันในชื่อ รัฐประหารของญี่ปุ่นเดือนมีนาคม พ.ศ. 2488 เป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการทางทหารของญี่ปุ่นในกัมพูชา ลาว และเวียดนาม ซึ่งเป็นอาณานิคมในฝรั่งเศส ในช่วงปลายของสงครามโลกครั้งที่สอง ผลของปฏิบัติการทางทหารในครั้งนี้ทำให้เกิดรัฐที่เป็นเอกราชในช่วงเวลาสั้น ๆ คือ จักรวรรดิเวียดนาม ราชอาณาจักรลาว และราชอาณาจักรกัมพูชา และยังเป็นการทำลายอำนาจการบริหารของอินโดจีนฝรั่งเศส มีการต่อสู้แบบกองโจรขนาดเล็กตามมา จากทหารฝรั่งเศสที่ต้องการแก้แค้น แต่ญี่ปุ่นสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ เมื่อญี่ปุ่นแพ้สงคราม เวียดมิญได้อาศัยสุญญากาศทางการเมืองนี้ขึ้นสู่อำนาจ ใน พ.ศ. 2488 ญี่ปุ่นเกรงว่าฝ่ายสัมพันธมิตรจะเข้ายึดครองอินโดจีนฝรั่งเศส แม้ว่ารัฐบาลวิชียังคงอยู่ในยุโรป แต่ก็มีการจัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส ต้นเดืนมีนาคม พ.ศ. 2488 ทหารญี่ปุ่นเริ่มปลดอาวุธทหารฝรั่งเศสโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ในวันที่ 9 มีนาคมในไซ่ง่อน ได้มีการจับกุมและสังหารเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐบาลวิชี ทหารฝรั่งเศสส่วนหนึ่งหนีไปจีน การปกครองอินโดจีนฝรั่งเศสของฝรั่งเศสจึงสิ้นสุดลง ญี่ปุ่นได้กดดันให้จักรวรรดิเวียดนาม ราชอาณาจักรลาว และราชอาณาจักรกัมพูชาประกาศเอกราช สมเด็จพระจักรพรรดิบ๋าว ดั่ยได้ร่วมมือกับญี่ปุ่น พระนโรดม สีหนุให้ความร่วมมือเช่นกัน แต่ญี่ปุ่นก็ไม่ไว้วางใจราชวงศ์ที่เคยนิยมฝรั่งเศส เซิง งอกทัญที่เคยลี้ภัยในญี่ปุ่นและได้รับความไว้วางใจมากกว่าพระนโรดม สีหนุ ได้เดินทางกลับสู่กัมพูชาและได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศในเดือนพฤษภาคมและได้เป็นนายกรัฐมนตรีในเดือนสิงหาคม ส่วนในลาว พระเจ้าศรีสว่างวงศ์ ผู้นิยมฝรั่งเศสปฏิเสธที่จะประกาศเอกราช ผู้ที่ออกมาประกาศเอกราชเป็นเจ้าเพชรราช รัตนวงศา สาธารณรัฐจีนที่ให้ที่พักพิงแก่ทหารฝรั่งเศสและสหรัฐอเมริกาไม่ได้เต็มใจในฟื้นฟูอำนาจของฝรั่งเศส ทั้งสองประเทศกล่าวว่าไม่ได้ให้ความช่วยเหลือแก่ฝรั่งเศส แต่นายพล Claire Lee Chennault ได้ต่อต้านคำสั่งโดยเข้าไปช่วยเหลือทหารฝรั่งเศสในการถอยเข้าสู่จีน กองทหารจากอังกฤษที่เรียกกองกำลัง 136 ได้เข้ามาปฏิบัติการทางทหารในอินโดจีนฝรั่งเศสตั้งแต่ พ.ศ. 2487 และได้เข้ามาช่วยฝรั่งเศสในการต่อต้านญี่ปุ่น ทหารฝรั่งเศสที่หนีทหารญี่ปุ่นมาจะเข้าร่วมกับกองกำลังผสมอังกฤษ-ฝรั่งเศสเพื่อต่อสู้กับญี่ปุ่น ฐานที่มั่นส่วนใหญ่อยู่ในลาว ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ญี่ปุ่นควบคุมได้น้อยที่สุดทางภาคเหนือของเวียดนาม เวียดมิญนำโดยโฮจิมินห์ได้เริ่มการต่อสู้แบบกองโจรต่อต้านญี่ปุ่น และจัดตั้งฐานที่มั่นในเขตชนบท หลังจากที่ญี่ปุ่นประกาศยอมแพ้เมื่อ 16 สิงหาคม กองกำลังของญี่ปุ่นถูกควบคุมโดยสมเด็จพระจักรพรรดิบ๋าว ดั่ยทางเวียดนามเหนือ และพรรคสหภาพทางภาคใต้ ซึ่งเป็นการควบคุมด้วยอำนาจในท้องถิ่น ในช่วงที่เกิดสุญญากาศทางการเมืองนี้ เวียดมิญได้ทำการปฏิวัติเดือนสิงหาคม ในวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2488 จักรพรรดิบ๋าวได่ถูกบังคับให้มอบอำนาจให้โฮจิมินห์และเวียดมิญ เวียดมิญเข้าควบคุมฮานอย ส่วนในจังหวัดท้ายเหงวียน กองทหารญี่ปุ่นได้ต่อสู้กับเวียดมิญ ระหว่าง 20 – 25 สิงหาคม พ.ศ
พระเจ้ารอแบร์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส

พระเจ้าโรแบร์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Robert I de France) (15 สิงหาคม 866 - 15 มิถุนายน 923) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชนแฟรงค์ตะวันตก พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 11 ในราชวงศ์กาโรแล็งเชียง นอกจากนี้พระองค์ยังทรงพระอิสริยยศเป็นเคานต์แห่งพอยตีร์ส มาร์ควิสแห่งเนอุสเตรียและออร์ลีนส์ และเคาน์ต์แห่งปารีส พระเจ้าโรแบร์ที่ 1 เป็นพระโอรสในโรเบิร์ตผู้แข็งแกร่งกับอเดลาอิเดแห่งตัวร์ พระองค์เป็นพระอนุชาในโอโด เคานต์แห่งปารีส หลังจากที่โอโดพระเชษฐาของพระองค์สิ้นพระชนม์พระองค์ก็ไม่ได้เรียกร้องสิทธิที่จะปกครองฝรั่งเศส พระองค์ทรงปล่อยให้พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3ปกครองฝรั่งเศส ในขณะเดียวกันพระองค์เองก็ทรงปกครองราชอาณาจักรแฟรงก์ทางเหนือ ต่อมาประชาชนเริ่มไม่พอใจกฎหมายที่ไม่เป็นธรรมของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 ทำให้มีประชาชนเริ่มสนับสนุนพระองค์และต้องการให้พระองค์เป็นกษัตริย์แทน พระองค์จึงก่อกบฏ สุดท้ายพระองค์ถูกสังหารในสงคราม แต่กองทัพของพระองค์ได้รับชัยชนะ และพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 ถูกจับกุม รอแบต์ประสูติในปี ค.ศ. 866 พระองค์เป็นบุตรชายที่เกิดหลังการเสียชีวิตของบิดา รอแบต์ผู้แข็งแกร่ง เคานต์แห่งอ็องฌู และเป็นพระอนุชาของพระเจ้าโอโดที่ได้รับเลือกให้เป็นกษัตริย์ของอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกในปี ค.ศ. 888 ซึ่งอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกจะวิวัฒนาการกลายเป็นราชอาณาจักรฝรั่งเศส และภายใต้การปกครองของพระเจ้าโอโด ปารีสถูกกำหนดให้เป็นเมืองหลวง พระเจ้ารอแบต์และพระเจ้าโอโดเป็นกษัตริย์ที่มาจากราชวงศ์รอแบเตียง ในปี ค.ศ. 885 รอแบต์เข้าร่วมป้องกันปารีสในตอนที่ชาวไวกิงปิดล้อมโจมตีเมืองปารีส พระเจ้าโอโดได้แต่งตั้งให้พระองค์เป็นผู้ปกครองเคานตีต่างๆ เช่น เคานตีปารีส และเป็นพระอธิการผู้ดูแลผลประโยชน์ของวิหารหลายแห่ง รอแบต์ยังดำรงตำแหน่งเป็นดยุคของชาวแฟรงก์ ตำแหน่งสูงสุดในทางทหาร เมื่อพระเชษฐาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 898 พระองค์ไม่ได้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ของอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก กลับกันทรงยอมรับอำนาจสูงสุดของกษัตริย์ราชวงศ์การอแล็งแฌียง พระเจ้าชาร์ลส์ผู้เรียบง่าย ต่อมาพระเจ้าชาร์ลส์ทรงรับรองตำแหน่งและการครอบครองของรอแบต์ หลังจากที่รอแบต์คุ้มกันอาณาจักรแฟรงก์ตอนเหนือจากการโจมตีของชาวไวกิงได้อย่างต่อเนื่อง รอแบต์ปราบกองกำลังกลุ่มใหญ่ของไวกิงในหุบเขาแม่น้ำลัวร์ได้ในปี ค.ศ. 921 หลังการพ่ายแพ้ผู้รุกรานได้เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์และตั้งถิ่นฐานอยู่ใกล้กับน็องต์ส์ สันติภาพระหว่างพระเจ้าชาร์ลส์ผู้เรียบง่ายกับข้าราชบริพารผู้ทรงอำนาจของพระองค์แตกหักในปี ค.ศ
พระเจ้าหลุยส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศส

พระเจ้าหลุยส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Louis IV de France) (10 กันยายน 920 - 30 กันยายน 954) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชนแฟรงค์ตะวันตก พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 13 ในราชวงศ์กาโรแล็งเชียง พระเจ้าหลุยส์ที่ 4 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 แห่งฝรั่งเศสกับอีดจิฟูแห่งเวสเซ็กซ์ เมื่อพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3ถูกโค่นล้มราชบัลลังก์ และพระเจ้าโรแบร์ที่ 1สิ้นพระชนม์ในสนามรบ รูดอล์ฟ ดยุกแห่งเบอร์กันดีจึงปกครองฝรั่งเศส แต่พระองค์ปกครองฝรั่งเศสได้ไม่นานก็สิ้นพระชนม์ เมื่อรูดอล์ฟสิ้นพระชนม์เหล่าขุนนางจึงตัดสินในไปทูลเชิญพระเจ้าหลุยส์ที่ 4 ให้มาปกครองฝรั่งเศส พระองค์จึงได้เป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสในเวลาต่อมา บทความพระมหากษัตริย์ ราชวงศ์ และพระบรมวงศานุวงศ์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่โครงการวิกิพระมหากษัตริย์
ไพรด์ไฟต์ติงแชมเปียนชิพ

ไพรด์ไฟต์ติงแชมเปียนชิพ (อังกฤษ: Pride Fighting Championships) หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ไพรด์ หรือ ไพรด์ เอฟซี เป็นสมาคมเกี่ยวกับ ศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสานในประเทศญี่ปุ่น จัดขึ้นครั้งแรกที่โตเกียวโดม ในวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1997 ไพรด์ ได้จัดขึ้นกว่า 60 ครั้งในเหตุการณ์ศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสาน และกระจายไปประมาณ 40 ประเทศทั่วโลก ไพรด์ได้จัดเหตุการณ์ที่ใหญ่ที่สุดอยู่ในบันทึกของผู้ชมกว่า 70,000 คนที่อยู่ในไพรด์ และเค-วัน ร่วมผลิต, ช็อคเวฟ/ไดนาไมค์ ที่จัดขึ้นในสิงหาคม ค.ศ. 2002 รวมทั้งบันทึกผู้ชมกว่า 67,450 คนใน Pride Final Conflict ในปี ค.ศ. 2003 เดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 ไพรด์ไฟต์ติงแชมเปียนชิพได้ปิดกิจการลง โดยขายกิจการให้กับ Lorenzo Fertitta และFrank Fertitta III เจ้าของร่วมของบริษัท ซัฟฟา จำกัด เพื่อควบรวมกิจการกับอัลติเมทไฟต์ติงแชมเปียนชิพ
พระเจ้าหลุยส์ที่ 5 แห่งฝรั่งเศส

พระเจ้าหลุยส์ที่ 5 แห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Louis V de France) (967 - 21 พฤษภาคม 987) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชนแฟรงค์ตะวันตกพระองค์สุดท้าย โดยที่พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 15 และองค์สุดท้ายในราชวงศ์การอแล็งเฌียง พระเจ้าหลุยส์ที่ 5 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าโลแทร์แห่งฝรั่งเศสกับเอ็มมาแห่งอิตาลี เสด็จพระราชสมภพเมื่อปีค.ศ. 967 พระองค์ปราบดาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์ตั้งแต่มิถุนายน 978 แต่ทรงได้ปกครองฝรั่งเศสจริง ๆในปี 986 ตลอดระยะเวลาการครองราชย์ของพระองค์พระอง์ไม่มีพระราชกรณียกิจใด ๆ เหล่านักประวัติศาสตร์จึงขนานนามพระองค์ว่า "ผู้เกียจคร้าน" บทความพระมหากษัตริย์ ราชวงศ์ และพระบรมวงศานุวงศ์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่โครงการวิกิพระมหากษัตริย์
สมเด็จพระราชาธิบดีโบดวงแห่งเบลเยียม

สมเด็จพระราชาธิบดีโบดวง (ฝรั่งเศส: Baudouin Albert Charles Léopold Axel Marie Gustave, ออกเสียง: [bodwɛ̃ albɛʁ ʃaʁl leopɔld aksɛl maʁi ɡystav]; ดัตช์: Boudewijn Albert Karel Leopold Axel Maria Gustaaf, ออกเสียง: [ˈbʌudəʋɛin ˈɑlbərt ˈkaːrəl ˈleːjoːpɔlt ˈɑksəl maːˈri ɣʏˈstaːf]; เยอรมัน: Balduin Albrecht Karl Leopold Axel Marie Gustav; 7 กันยายน ค.ศ. 1930 – 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1993) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์เบลเยียม หลังจากการสละราชสมบัติของพระราชบิดาใน ค.ศ. 1951 และทรงครองราชย์ยาวนานจนกระทั่งเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1993 ซึ่งรวมเวลาทั้งสิ้น 42 ปี สมเด็จพระราชาธิบดีโบดวงเป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 3 กับสมเด็จพระราชินีอัสตริดแห่งเบลเยียม พระองค์อภิเษกสมรสกับดอญญา ฟาบิโอลา เด โมรา อี อารากอน ทั้งสองพระองค์ไม่มีรัชทายาทด้วยกัน สมเด็จพระราชินีฟาบิโอลาเคยทรงครรภ์ถึงห้าครั้ง แต่ก็ทรงแท้งหมด หลังจากครองราชย์ได้ 42 ปี พระองค์ก็เสด็จสวรรคตด้วยภาวะหัวใจล้มเหลวเมื่อ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1993 เนื่องจากพระองค์ไม่มีรัชทายาท พระอนุชาของพระองค์จึงได้ครองราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์เป็นสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งเบลเยียม พระองค์ยังทรงเป็นพระญาติสนิทกับสมเด็จพระราชาธิบดีฮารัลด์ที่ 5 แห่งนอร์เวย์, เจ้าหญิงอัสตริดแห่งนอร์เวย์ และเจ้าหญิงรัญฮิลด์แห่งนอร์เวย์ พระนาม "โบดวง" นั้นเป็นการถอดคำสะกดจากพระนามในภาษาฝรั่งเศส "Baudouin" ซึ่งใช้กันเป็นหลักในการออกพระนามนอกประเทศเบลเยียม ซึ่งพระนามในภาษาดัตช์ คือ "โบเดอไวน์" ("Boudewijn") ซึ่งบางคราวจะพบเห็นการถอดพระนามเป็นภาษาอังกฤษว่า "Baldwin" สมเด็จพระราชาธิบดีโบดวงพระราชสมภพที่บรัสเซลส์ ประเทศเบลเยียม ใน ค.ศ
พระเจ้ามิเกลแห่งโปรตุเกส

พระเจ้ามีแกลที่ 1 แห่งโปรตุเกส (โปรตุเกส: Miguel I de Portugal; 26 ตุลาคม พ.ศ. 2345 ในลิสบอน - 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2409 ในชลูส์ คาร์ลส์โฮเฮ, บาวาเรีย) ทรงได้รับพระราชสมัญญาว่า "ผู้สมบูรณาญาสิทธิ์" (o Absolutista) หรือ "ผู้อนุรักษนิยม" (o Tradicionalista) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโปรตุเกสระหว่างปีพ.ศ. 2371 ถึงพ.ศ. 2377 เป็นพระราชบุตรพระองค์ที่ 7 และพระราชโอรสพระองค์ที่ 3 ในพระเจ้าโจเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกสกับเจ้าหญิงคาร์ลอตา โจวควินาแห่งสเปน หลังจากที่ทรงลี้ภัยซึ่งมีผลมาจากทรงมีส่วนร่วมในปฏิบัติการกบฏเมษายน อิงฟังตึมีแกลเสด็จกลับโปรตุเกสในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในพระราชนัดดาของพระองค์ สมเด็จพระราชินีนาถมาเรียที่ 2 แห่งโปรตุเกสและเพื่อจะทรงมาเป็นพระราชสวามีของพระราชนัดดา ในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ พระองค์ทรงอ้างสิทธิในราชบัลลังก์โปรตุเกสเนื่องจากตามที่เรียกว่ากฎหมายพื้นฐานแห่งราชอาณาจักรของพระเชษฐาของพระองค์ พระเจ้าเปดรูที่ 4 แห่งโปรตุเกส และนั่นจึงทำให้พระราชธิดาของพระเจ้าเปดรูต้องสูญเสียสิทธิในช่วงเวลาที่พระเจ้าเปดรูได้ทำสงครามกับโปรตุเกสและกลายเป็นพระประมุขในรัฐอธิปไตยต่างชาติ (จักรวรรดิบราซิล) อิงฟังตึมีแกลทรงปราบดาภิเษกเป็น พระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกส เหตุนี้จึงนำไปสู่สถานการณ์ทางการเมืองที่ยุ่งยาก โดยมีผู้คนจำนวนมากถูกสังหาร, จับกุม, ข่มเหง หรือถูกเนรเทศ และที่ซึ่งนำไปสู่จุดสูงสุดที่เรียกว่า สงครามเสรีนิยมโปรตุเกส ระหว่างกลุ่มเผด็จการสมบูรณาญาสิทธิราชย์กับกลุ่มรัฐธรรมนูญก้าวหน้า ในที่สุด พระเจ้ามีแกลทรงพ่ายแพ้และทรงถูกขับออกจากราชบัลลงก์และทรงดำรงพระชนม์ชีพอีก 32 ปีในการถูกเนรเทศ ในปีพ.ศ. 2394 พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอเดเลดแห่งโลเวนสไตน์-เวิร์ทเฮล์ม-โรเซนเบิร์ก ซึ่งมีพระราชโอรสหนึ่งพระองค์และพระราชธิดาหกพระองค์ร่วมกัน ได้แก่ พระองค์ทรงมีความสัมพันธ์อย่างลับๆกับอันโตเนีย ฟรานซิสกา ริเบย์โร โด คาร์โม มีธิดาร่วมกัน 1 คน ได้แก่ หมายเหตุ แหล่งข้อมูล
นกกางเขนดง

นกกางเขนดง หรือ นกบินหลาดง (อังกฤษ: White-rumped shama; ชื่อวิทยาศาสตร์: Copsychus malabaricus) เป็นนกที่อยู่ในวงศ์ Muscicapidae มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับนกกางเขนบ้าน แตกต่างกันที่นกกางเขนดงจะมีสีสันบริเวณท้องเป็นสีแดงอมน้ำตาลสดใส และมีสัดส่วนหางยาวกว่าปีกและลำตัวมาก มีเสียงร้องเพลงไพเราะ ชาวตะวันตกที่เข้าไปในอินเดียและพบนกชนิดนี้เข้าได้เรียกว่านกไนติงเกลแห่งอินเดีย ลักษณะโดยทั่วไปของนกกางเขนดง จะมีปากหนา ตรง ส่วนปลายของปากบนงุ้มลงเล็กน้อย ความยาวของปากมากกว่าครึ่งของความยาวหัว มีขนแข็ง สั้น ที่มุมปาก มีปีกมนกลม ส่วนขนที่ปลายปีกจะมี 10 เส้น ขนบริเวณหางมี 12 เส้น ขนหางเป็นคู่ซึ่งแต่ละคู่จะยาวลดหลั่นกันไป ขาและนิ้วเท้าใหญ่ มีความแข็งแรง ทำให้สามารถกระโดดได้อย่างคล่องแคล่ว ท่อนล่างของขาเป็นเกล็ดขนาดใหญ่เหมือนปลอกปกคลุมขา ส่วนนิ้วเท้าจะยื่นไปข้างหน้า 3 นิ้ว และยื่นไปข้าง หลัง 1 นิ้ว เหมาะแก่การเกาะกิ่งไม้และการกระโดด มีความยาวจากปลายปากจรดปลายหางประมาณ 28 ซม. โดยหางจะมีความยาวประมาณ15 - 19 ซม. ส่วนนกกางเขนบ้านมีหางยาวประมาณ 9 ซม. ตัวผู้: จะมีสีดำ เหลือบน้ำเงิน บริเวณ หัว คอ หน้าอก หลัง ไหล่ รวมทั้งขนคลุมปีก ตัดกับตะโพก ขนคลุมที่โคนหางเป็นสีขาวบริสุทธิ์ จนสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน ขนบริเวณกลางปีกมีสีดำด้านๆ ส่วนขนหาง 2 คู่ล่างสุดมีสีขาวปลอดทั้งเส้น ด้านล่างของลำตัวส่วนที่ถัดจากหน้าอกลงมา จนถึงท้องจนถึงขนคลุมใต้โคนหางมีสีน้ำตาลแกมแดง ลักษณะสีโดยรวมของสีคือมีสีตัดกันถึง 3 สี คือ สีดำ ขาว และ น้ำตาลแกมแดง มีม่านตาเป็นสีน้ำตาลเข้ม ปากสีดำสนิท ส่วนขา นิ้วเท้า และ เล็บ มีสีเนื้อจางๆ ตัวเมีย: จะมีหางสั้นกว่าตัวผู้ ขนที่ หัว คอ หน้าอก หลัง เป็นสีเทาคล้ำ บริเวณกระหม่อม และ หลังไหล่ อาจมีเหลือบเป็นมันเล็กน้อย ขนที่กลางปีก ปลายปีก และขนหาง 2 คู่บน มีสีเทาคล้ำๆ ซึ่งจะมีขนหางอยู่ 2 คู่ ที่ถัดลงไปจะมีสีเทาคล้ำครึ่งโคนส่วนครึ่งปลายสีขาว ขนหาง 2 คู่ล่างสุด มีสีขาวปลอดทั้งเส้น สะโพกและขนคลุมบนโคนหางสีขาว ด้านล่างของลำตัวสีส้มอมน้ำตาล ม่านตาสีน้ำตาลเข้ม ขา นิ้วเท้า และ เล็บ มีสีเนื้อจางๆ เหมือตัวผู้ ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Copsychus malabaricus ที่วิกิสปีชีส์
โฮลี

โฮลี (อังกฤษ: Holi; ฮินดี: होली; เนปาล: होली; ปัญจาบ: ਹੋਲੀ; สินธ์: هولي) คำว่า "โฮลี" หมายถึง "การส่งท้ายปีเก่า" เป็นเทศกาลฉลองรื่นเริงที่มีพื้นเพมาจากความเชื่อในศาสนาฮินดูในช่วงฤดูใบไม้ผลิ โดยชาวฮินดูจะออกมาเล่นสาดสีใส่กัน โฮลีจัดขึ้น 2 วันในช่วงเดือนมีนาคม (แรม 1 ค่ำ เดือน 4) เทศกาลนี้เรียกอีกอย่างว่า "เทศกาลแห่งสีสัน" เนื่องจากผู้คนจะออกมาเฉลิมฉลองด้วยการสาดสีหรือป้ายสี ซึ่งเป็นฝุ่นผงใส่กัน ด้วยสีสันต่าง ๆ อย่างสนุกสนาน ซึ่งการสาดสีใส่กันนี้สันนิษฐานว่า เป็นพื้นเพที่ประเทศต่าง ๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รับมา และปรับเปลี่ยนเป็นการสาดน้ำใส่กันแทน คือ สงกรานต์ ฝุ่นผงสีที่ใช้สาดกันนั้นจะทำมาจากธรรมชาติ เช่น ดอกทองกวาว, บีทรูท, ขมิ้น อันเป็นนัยที่บ่งบอกถึงการสิ้นสุดของฤดูหนาวและเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ มีขนมที่ทำเพื่อรับประทานโดยเฉพาะในเทศกาลนี้ ที่ทำมาจากนมและนมเปรี้ยวเป็นหลัก เชื่อกันว่าหากได้รับประทานขนมด้วยจิตใจเบิกบานจะเป็นนิมิตรหมายที่ดีของการเริ่มต้นปีใหม่ การสาดสีใส่กันนั้น เชื่อว่า เป็นการปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย มีปกรณัมมากมายเกี่ยวกับที่มาของเทศกาลนี้ แต่ที่เชื่อกันมากที่สุด คือ การเฉลิมฉลองที่พระวิษณุ หนึ่งในตรีมูรติ เอาชนะนางมารโหลิกา ซึ่งเป็นน้องสาวของหิรัณยกศิปุ ที่ดูหมิ่นผู้ที่นับถือพระองค์ ทำให้นางมารถูกไฟแผดเผาจนมอดไหม้ วันก่อนการสาดสีจะมีการก่อกองไฟเพื่อชำระล้างสิ่งไม่ดีไปจากจิตใจ การสาดสีจะเล่นกันเฉพาะช่วงเช้าจนถึงเที่ยงวันเท่านั้น จากนั้น ผู้คนก็จะแยกย้ายไปพักผ่อน เมื่อตกเย็นจะออกมาพบปะสังสรรค์กัน แจกขนมหวานและสวมกอดกัน เทศกาลโฮลี่จึงถือเป็นเทศกาลแห่งมิตรภาพ มิตรสหายได้แสดงไมตรีเข้าสวมกอดกัน ผู้ที่เคยขัดแย้งกันก็จะได้ปรับความเข้าใจกัน โฮลีมักจัดในประเทศอินเดียและเนปาลเป็นหลัก แต่ยังมีการเฉลิมฉลองโดยชาวฮินดูกลุ่มน้อยในบังกลาเทศและปากีสถานด้วย เช่นเดียวกับประเทศที่มีประชากรเชื้อสายอินเดียพลัดถิ่นขนาดใหญ่ที่นับถือศาสนาฮินดู เช่น ซูรินาม มาเลเซีย กายอานา แอฟริกาใต้ ตรินิแดดและโตเบโก สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา มอริเชียส ฟิจิ และไทย
โรงเรียนวัดราชาธิวาส

โรงเรียนวัดราชาธิวาส (อังกฤษ: Rajadhivas School) เป็นโรงเรียนสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ ที่เก่าแก่และมีชื่อเสียงมายาวนาน ตั้งอยู่ในพื้นที่ วัดราชาธิวาสราชวรวิหาร ซึ่งเป็น พระอารามหลวง ชั้นโท ชนิดราชวรวิหาร เมื่อก่อนเป็นโรงเรียนชายล้วน จนถึง พ.ศ. 2538 เป็นโรงเรียน สหศึกษา ตั้งอยู่ที่ ซอยสามเสน 9 แขวง วชิรพยาบาล เขต ดุสิต กรุงเทพมหานคร 10300 โรงเรียนวัดราชาธิวาสสถาปนาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2446 พระครูปลัดพิพัฒน์พรหมจริยคุณ รองเจ้าอาวาสวัดราชาธิวาสขณะนั้น ในลักษณะอาคารเรียนชั่วคราวและได้มีการก่อสร้างเป็นอาคารเรียนถาวร ในลำดับต่อมา คือ ตึกไชยันต์ 2462 และตึกสามพี่น้อง โดยทุนทรัพย์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นมหิศรราชหฤทัย (พระโอรสของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) และหม่อมเจ้าหญิงสุภางค์พักตร์ ไชยันต์ ภายหลังได้งบประมาณจากกระทรวงศึกษาธิการให้สร้างตึกวาสุกรี ตึกสมอรายขึ้นเพิ่มเติมและสร้างตึกสามพี่น้อง ตึกไชยันต์ของใหม่ แทนของเก่าที่ทรุดโทรม ปัจจุบันโรงเรียนวัดราชาธิวาสมี 4 อาคารเรียน โรงเรียนได้เปิดสอนเฉพาะนักเรียนชายทั้งมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลายมาจนถึงปี พ.ศ. 2538 จึงได้เริ่มเปิดรับนักเรียนหญิงตามนโยบายกระทรวงศึกษาธิการ อาคารรูปตัว L มีจำนวน 6 ชั้น มีจำนวน 3 ชั้น เป็นตึกศิลปะและพละศึกษา (ชั้น 3 เป็นโรงยิม) มีจำนวน 4 ชั้น ห้องปรับอากาศทั้งหมด มีจำนวน 3 ชั้น เป็นตึกวิทย์ เป็นโดมหลังคาขนาดใหญ่ คุมพื้นที่ทั้งสนาม (สร้างขึ้นสมัย ผอ.อนันต์ ทรัพย์วารี) ใช้สำหรับที่เข้าแถวเคารพธงชาติตอนเช้า และยังเป็นลานอเนกประสงค์ใช้ในพิธีสำคัญต่าง ๆ เป็นลานอเนกประสงค์มีเวทีใช้ในกิจกรรมต่าง ๆ, โรงอาหาร
คำประกาศเจตนารัสเซลล์–ไอน์สไตน์

แถลงการณ์รัสเซลล์–ไอน์สไตน์ เป็นแถลงการณ์ของเบอร์ทรันด์ รัสเซลล์ในกรุงลอนดอน เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1955 ระหว่างสงครามเย็น แถลงการณ์นี้มีสาระสำคัญเน้นย้ำถึงภัยจากอาวุธนิวเคลียร์และเรียกร้องให้ผู้นำชาติต่าง ๆ หามติร่วมกันเพื่อป้องกันความขัดแย้งในระดับนานาชาติ ผู้ลงนามในแถลงการณ์นี้ประกอบด้วยนักวิทยาศาสตร์และปัญญาชนชั้นนำ รวมถึงอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ที่ลงนามก่อนเสียชีวิตในวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1955 ไม่กี่วัน หลังจากประกาศไม่นาน ไซรัส เอส. อีตันได้เสนอและสนับสนุนให้จัดการประชุมดังกล่าวขึ้น ดังที่ได้เรียกร้องไว้ในแถลงการณ์ โดยจัดในพักวอช รัฐโนวาสโกเชีย ประเทศแคนาดา ซึ่งเป็นบ้านเกิดของอีตัน การประชุมดังกล่าวมีขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1957 และถือเป็นการประชุมครั้งแรกของการประชุมพักวอชว่าด้วยวิทยาศาสตร์และกิจการโลก ในวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1945 การจุดระเบิดปรมาณูครั้งแรกได้เกิดขึ้นในทะเลทรายตอนเหนือของเมืองแอละมะกอโด รัฐนิวเม็กซิโก หลังจากนั้นในวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1945 สหรัฐอเมริกาได้ทิ้งลิตเติลบอยลงในเมืองฮิโระชิมะและทิ้งแฟตแมนที่นะงะซะกิ 3 วันหลังจากนั้น ผลจากเหตุการณ์ทั้งสอง มีประชาชนผู้บริสุทธิ์ถูกฆ่าไปกว่า 100,000 คน ในวันที่ 18 สิงหาคม ค
ราชอาณาจักรฮาวาย

ราชอาณาจักรฮาวาย (อังกฤษ: Kingdom of Hawaii) เป็นราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่บนหมู่เกาะฮาวาย ที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อประมาณปี ค.ศ. 1795 และล่มสลายไปประมาณปี ค.ศ. 1893 - 1894 ราชอาณาจักรฮาวายก่อตั้งขึ้นโดย พระเจ้าคาเมฮาเมฮามหาราช หลังจากที่พระองค์ทรงชนะสงครามที่ยาวนานถึง 15 ปี พระองค์ได้ปราบดาภิเษกตนขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรก พระองค์ก่อตั้งอาณาจักรภายใต้การช่วยเหลือของและการสนับสนุนโดยจอห์น ยังและไอแซก เดวิส แม้ว่าพระองค์จะทรงประสบความสำเร็จในการทำสงคราม แต่พระองค์ก็ไม่สามารถเอาชนะเกาะคาอูไอได้ เนื่องจากกองทัพของพระองค์ประสบกับปัญหาต่าง ๆ มากมาย ทั้งพายุ และภัยพิบัติต่าง ๆ แต่ในที่สุดชาวเกาะคาอูไอได้ปฏิญาณว่าจะจงรักภักดีต่อพระองค์ ทำให้ฮาวายถูกรวบรวมได้สำเร็จ หมู่เกาะฮาวายจึงเปลี่ยนผ่านจากยุคโบราณมาเป็นยุคที่เริ่มมีการจัดระบบระเบียบในสังคม ช่วงเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1810 ถึง ค.ศ. 1893 ราชอาณาจักรฮาวายปกครองโดยราชวงศ์ 2 ราชวงศ์ ราชวงศ์คาเมฮาเมฮา และ ราชวงศ์คาลาคาอัว หลังจากพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 สวรรคต พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 2 พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 3 ซึ่งเป็นพระราชโอรสก็ทรงปกครองฮาวายต่อมาตามลำดับ ช่วงเวลานี้สมเด็จพระราชินีลิโฮลิโฮ พระอัครมเหสีในพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการ และมีคูฮินา นูอิทำหน้าที่เป็นหัวหน้ารัฐบาลคล้ายกับนายกรัฐมนตรี พระเจ้าลูนาลิโลแห่งฮาวาย ทรงไม่มีรัชทายาท รัฐสภาจึงต้องเลือกระหว่างสมเด็จพระราชินีเอ็มมา นาเอ รูก พระราชินีในพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 4 กับเดวิด คาลาคาอัว ในระหว่างการตัดสินนั้นเกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้นมากมาย จนในที่สุดเดวิด คาลาคาอัวก็ได้ครองราชย์บัลลังก์ฮาวาย ทรงพระนามว่า "พระเจ้าคาลาคาอัวที่ 1 แห่งฮาวาย" เพื่อให้สถาบันพระมหากษัตริย์มั่นคงพระองค์จึงต้องประกาศรัชทายาท พระองค์จึงแต่งตั้งให้เจ้าหญิงลีลีโอกาลานีพระขนิษฐาของพระองค์ให้เป็นรัชทายาทสืบบัลลังก์ หลังจากที่สมเด็จพระราชินีนาถลีลีโอกาลานีแห่งฮาวาย นักธุรกิจชาวยุโรปและชาวอเมริกันส่วนใหญ่ไม่พอใจการปกครองของพระองค์ เนื่องจากพวกเขาต้องการผนวกฮาวายเป็นส่วนหนึ่งกับสหรัฐอเมริกาเพื่อที่จะได้กอบโกยผลประโยชน์จากการค้าน้ำตาลในฮาวาย พวกเขาเริ่มกระบวนการการผนวกฮาวาย โดยเริ่มจากการจัดตั้ง "คณะกรรมาธิการความปลอดภัย" ขึ้น เพื่อสู้กับพระราชินี จนในที่สุดสหรัฐก็ส่งนาวิกโยธินและกองทัพเรือมาเพื่อยึดฮาวาย ทำให้พระมหากษัตริย์และพระราชวงศ์ฮาวายไม่มีทางต่อต้าน 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1893 แซนฟอร์ด บี ดอลและคนของเขาได้ประกาศจัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลฮาวายขึ้น เพื่อปกครองฮาวายจนกว่าจะถูกผนวกเข้ากับสหรัฐอเมริกา พวกเขาจับกุมพระราชินีและพระราชวงศ์ และสั่งจำคุก จากนั้นก็ประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐฮาวาย ในปี ค.ศ
พระธรรมวงศ์มุนี (วิชัย เมตติโก)

พระธรรมวงศ์มุนี หรือ หลวงปู่วิชัย เมตติโก (5 มิถุนายน พ.ศ. 2453 - 18 มีนาคม พ.ศ. 2556) เป็นพระเกจิอาจารย์ชื่อดังแห่งวัดไผ่ล้อม พระธรรมวงศ์มุนี หรือ หลวงปู่วิชัย เมตติโก มีนามเดิมว่า วิชัย แจ่มจรัส เกิดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2453 ณ ตำบลคลองนารายณ์ อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี ครอบครัวประกอบอาชีพชาวสวนผลไม้ เป็นอดีตที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดจันทบุรี และเจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อม (พระอารามหลวง) ตำบลจันทนิมิต อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี และท่านเป็นพระเกจิอาจารย์ชื่อดังในจังหวัดจันทบุรีที่มีอายุยืนนานเกินกว่า 100 ปี ในวัยเยาว์เรียนหนังสือจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่โรงเรียนวัดห้องคูหา ตำบลคลองนารายณ์ อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี จากนั้นได้ลาออกเพื่อช่วยเหลือครอบครัวหาเลี้ยงชีพด้วยการทำสวนผลไม้ ต่อมาเมื่อมีอายุครบ 20 ปี ท่านได้เข้าอุปสมบท ณ พัทธสีมาวัดห้องคูหา ตำบลคลองนารายณ์ อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี โดยมีพระครูพิศาลธรรมคุณ วัดไผ่ล้อม เป็นพระอุปัชฌาย์ ต่อมาหลังอุปสมบท ท่านได้ย้ายมาจำพรรษา ณ วัดไผ่ล้อม ตำบลจันทนิมิต อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี ต่อมาหลังจากนั้นท่านจึงได้เรียนพระปริยัติธรรมและสอบได้เป็นนักธรรมตามลำดับดังนี้ ภายหลังจากท่านอุปสมบท ท่านก็ได้เริ่มมีการศึกษาปริยัติธรรม จนกระทั่งท่านสอบได้นักธรรมชั้นตรีและชั้นโท ณ สำนักเรียนวัดลุ่มมหาชัยชุมพล จังหวัดระยองในปี พ.ศ. 2479 จากนั้นท่านได้ไปศึกษาพระปริยัติธรรมบาลีณ สำนักเรียนวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษดิ์ แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2490 สามารถสอบได้เปรียญธรรม 3 ประโยค นาอจากการศึกษาพระปริยัติธรรม ท่านยังได้ให้ความสนใจศึกษาศาสตร์ในหลายแขนง จนเกิดความชำนาญพิเศษ อาทิ ด้านนวกรรม สามารถแสดงธรรมปาฐกถาสอนประชาชนและคณะสงฆ์จนมีชื่อเสียงเป็นที่เลื่องลือ นอกจากนั้นท่านยังได้ให้การสนับสนุนทางด้านการศึกษาและเป็นประธานการสอบธรรมในพระอารามหลวงในปี พ.ศ
ตลาดป่วน ก๊วนทามาโกะ

ตลาดป่วน ก๊วนทามาโกะ (ญี่ปุ่น: たまこまーけっと; โรมาจิ: Tamako Māketto; อังกฤษ: Tamako Market) คือ การ์ตูนแอนิเมชั่นเวอร์ชันโทรทัศน์ของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งผลิตโดย บริษัท เกียวโตแอนิเมชัน กำกับโดย ยามาดะ นาโอโกะ โดยการ์ตูนเรื่องนี้ ได้ออกฉายในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่วันที่ 10 มกราคม จนกระทั่งถึงวันที่ 28 มีนาคม 2556 ภาคต่อของเรื่องในฉบับภาพยนตร์ที่มีชื่อว่า ทามาโกะ เลิฟ สตอรี่ ออกฉายครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 26 เมษายน 2557 ส่วนที่ประเทศไทยออกฉายครั้งแรกในปี 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 และได้ออกฉายอีกครั้งเป็นรอบการกุศลในวันที่ 18 สิงหาคม 2562 ณ โรงภาพยนตร์ เอส เอฟ ซีเนม่า เอ็มบีเค คิตะชิราคาวะ ทามาโกะ พี่สาวคนโตของครอบครัวร้านขายโมจิที่ชื่อว่า ทามา-ยะ โมจิ ในย่านการค้า อุซางิยามะ (ญี่ปุ่น: うさぎ山商店街; โรมาจิ: อุซางิยามะ โชเท็นไก) และแล้ววันหนึ่งเธอได้ไปพบกับนกประหลาดที่สามารถพูดได้ในร้านขายดอกไม้ ที่ชื่อว่า เดร่า โมจิมัตซุย ซึ่งกำลังตามหาคู่แต่งงานของเจ้าชายที่เป็นนายของเขา แต่หลังจากที่เขาได้เข้ามาอาศัยในร้านโมจิ เขารับประทานโมจิมากไปจนอ้วนกลม และมีความจำเป็นต้องอยู่ที่ร้านโมจิของตระกูลคิตะชิราคาวะต่อไป ซึ่งเรื่องนี้จะนำเสนอเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นภายในย่านการค้า อุซากิยามะ และเหล่าเพื่อน ๆ ครอบครัว ของ ทามาโกะ รวมไปถึง นกประหลาดตัวนี้ด้วย นิยายนั้นมีชื่อว่า ทามาโกะมาร์เก็ต เขียนโดย มุตสึกิ อิจิโนเสะ และวาดภาพประกอบโดย ยูกิโกะ โฮริงูจิ จัดพิมพ์โดย เกียวโตแอนิเมชัน วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 8 เมษายน 2556