nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
ชลธร ปรัชญารุ่งโรจน์

ชลธร ปรัชญารุ่งโรจน์ (เกิด 19 ตุลาคม พ.ศ. 2535) ชื่อเล่น แจม เป็นนักร้อง นักแสดง และพิธีกรชาวไทย มีผลงานที่เป็นที่รู้จักจากการเป็นนักร้องดูโอ้ในชื่อ ซิสก้า (อังกฤษ: Siska) ค่ายกามิกาเซ่ ในเครือบริษัทอาร์เอส และจากการแสดงภาพยนตร์เรื่อง "ม.3 ปี 4 เรารักนาย" และภาพยนตร์เรื่อง "มัน เปลี่ยว มาก" ปัจจุบันจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยกรุงเทพ สาขาภาษาอังกฤษธุรกิจ แจมได้พักงานในวงการบันเทิงชั่วคราว เพื่อเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยคาดว่าจะกลับมามีผลงานในอีกไม่ช้า และแจมกำลังรอสรุปผลงานในค่ายด้วยเพราะมินเพื่อนร่วมวงซิสก้าได้ถอนตัวออกจากค่ายไปแล้ว ปัจจุบันแจมได้ถอนตัวออกจากค่ายกามิกาเซ่อย่างเป็นทางการแล้ว ในปี พ.ศ. 2559 แจมได้แสดงซิทคอมเรื่อง "วุ่นรักพลพรรคตั้งตัว" ทางช่อง Now26 โดยในเรื่องรับบทเป็น "รินิน" และเป็นพิธีกรรายการท่องเที่ยว "สไตล์ไทย" ปัจจุบันแจมได้เข้ามาเป็นศิลปินภายใต้สังกัด "DEMOLAB (เดโมแล็บ)" ในปี พ.ศ. 2560 ซึ่งเป็นค่ายเพลงอินดี้ของ ณรงค์ศักดิ์ ศรีบรรฎาศักดิ์วัชรากรณ์ (เอฟู) โดยมีศิลปินชื่อดังในค่ายมากมาย ได้แก่ แก้ว จริญญา, กิ๊บซี่ วนิดา (Girly Berry), กวิน 3.2.1 เป็นต้น บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
พระยาศรีไสยณรงค์

พระยาศรีไสยณรงค์ (?-พ.ศ. 2137) เป็นข้าหลวงเดิมและทหารเอกคู่พระทัยของ สมเด็จพระนเรศวรมหาราช เกิดเมื่อใดไม่ปรากฏเดิมมียศเป็น พระศรีถมอรัตน์ เมื่อสมเด็จพระนเรศวรมหาราชขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2133 ก็แต่งตั้งให้พระศรีถมอรัตน์เป็น พระยาศรีไสยณรงค์ ต่อมาในคราว สงครามยุทธหัตถี ปี พ.ศ. 2135 ท่านและแม่ทัพท่านอื่นๆตามเสด็จ ไม่ทันพระองค์ก็พิโรธโปรดให้ ประหารชีวิต แต่ สมเด็จพระพนรัตน์ วัดป่าแก้ว ได้มาขอร้องเอาไว้จึงโปรดให้ไปตีเมืองมะริด, ทวายและตะนาวศรีแทน เมื่อพระยาศรีไสยณรงค์ตีได้เมืองตะนาวศรีจึงโปรดให้ท่านครองเมืองนี้แต่หลังจากสมเด็จพระนเรศวรตีได้เมืองละแวกแล้วใน พ.ศ. 2136 พระยาศรีไสยณรงค์ก็น้อยใจว่าทำไมไม่ให้ท่านร่วมกองทัพไปด้วยจึงก่อการกบฏเมื่อสมเด็จพระนเรศวรมหาราชทราบจึงโปรดให้พระราชอนุชาคือ สมเด็จพระเอกาทศรถ ไปเจรจาและเกลี้ยกล่อมข้าหลวงเดิมท่านนี้แต่ท่านพระยาไม่ยอมพระองค์ทรงทราบก็ทรงพระพิโรธและมีพระบัญชาให้พระเอกาทศรถขณะที่ดำรงพระอิสริยศเป็น พระมหาอุปราช เข้าตีเมืองตะนาวศรีและจับพระยาศรีไสยณรงค์ ประหารชีวิต ในปี พ.ศ. 2137 บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
จอร์จ แฮร์ริสัน

จอร์จ แฮร์ริสัน MBE (อังกฤษ: George Harrison; 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1943 – 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2001) เป็นมือกีตาร์ชาวอังกฤษ นักร้อง-นักแต่งเพลง ผู้สร้างภาพยนตร์ เขาประสบความสำเร็จในระดับนานาชาติจากการเป็นมือกีตาร์ลีดให้กับวงเดอะบีทเทิลส์ และยังมีชื่ออยู่อันดับ 11 ของการจัดอันดับในนิตยสารโรลลิงสโตนในหัวข้อ "100 นักกีตาร์ที่เยี่ยมที่สุดตลอดกาล" มักถูกพูดถึงว่าเป็น "บีทเทิลที่เงียบขรึม" (the quiet Beatle) แฮร์ริสันเชื่อเรื่องเวทมนตร์อินเดีย และยังทำให้ฐานคนฟังของเดอะบีทเทิลส์กว้างขึ้นเช่นเดียวกับกลุ่มผู้ฟังตะวันตก หลังจากที่วงแตกไป เขาประสบความสำเร็จในฐานะศิลปินเดี่ยวและต่อมาก็อยู่ในวง แทรเวลลิงวิลบูรีส์ และยังเป็นโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์และเพลงอีกด้วย ถึงแม้ว่าเพลงโดยมากของเดอะบีทเทิลส์จะแต่งโดยเลนนอนและแม็กคาร์ตนีย์ แฮร์ริสันก็ยังแต่งเพลงหนึ่งหรือสองเพลงต่ออัลบั้มตั้งแต่ชุด เฮลป์! เป็นต้นมา ผลงานเขาที่ร่วมกับเดอะบีทเทิลส์เช่นเพลง "เฮียร์คัมส์เดอะซัน", "ซัมติง", "ไอมีไมน์" และ "ไวล์มายกีตาร์เจนต์ลีวีปส์" หลังจากวงแตกไป แฮร์ริสันก็ยังเขียนเพลง ออกผลงานทริปเปิลอัลบั้มที่ประสบความสำเร็จอย่าง ออลทิงส์มัสต์พาส ในปี 1970 ที่มี 2 ซิงเกิลและ ดับเบิลเอ-ไซด์ซิงเกิล: "มายสวีตลอร์ด" กับ "อิสเซินอิตอะพิตี" นอกจากนี้ในงานเดี่ยว แฮร์ริสันยังร่วมเขียนเพลงฮิต 2 เพลงให้กับริงโก สตารร์ อดีตสมาชิกวงเดอะบีทเทิลส์อีกคน และเพลงในวงแทรเวลลิงวิลบูรีส์ วงซูเปอร์กรุ๊ป ที่ฟอร์มวงในปี 1988 ร่วมกับบ็อบ ดีแลน, ทอม เพตตี, เจฟฟ์ ลีนน์ และรอย ออร์บิสัน แฮร์ริสัน ได้รับวัฒนธรรมอินเดียและฮินดู ในช่วงทศวรรษ 1960 และช่วยให้ความรู้กับคนตะวันตกด้วยเพลงซิตาร์ และกลุ่มเคลื่อนไหวฮเรกฤษณะ เขาร่วมกับระวี ชังการ์ จัดคอนเสิร์ตการกุศลในปี 1971 ที่ชื่อเดอะคอนเสิร์ตฟอร์บังกลาเทศ และเขาถือเป็นคนเดียวในเดอะบีทเทิลส์ที่พิมพ์อัตชีวประวัติ ขึ้นที่ชื่อ ไอมีไมน์ ในปี 1980 นอกจากการเป็นนักดนตรีแล้ว เขายังเป็นโปรดิวเซอร์เพลง และร่วมก่อตั้งบริษัทผลิตภาพยนตร์ที่ชื่อ แฮนด์เมดฟิล์มส งานของเขาในฐานะผู้สร้างภาพยนตร์ เขาร่วมงานกับผู้คนหลากหลายอย่าง มาดอนน่า และสมาชิกของกลุ่มมอนตี้ ไพธอน ด้านชีวิตส่วนตัวเขาแต่งงาน 2 ครั้ง ครั้งแรกกับนางแบบ แพตตี บอยด์ ในปี 1966 และเลขาบริษัทค่ายเพลงที่ชื่อ โอลิเวีย ทรินิแดด อาเรียส ในปี 1978 ที่มีลูกชายด้วยกัน 1 คน ชื่อ ดานี แฮร์ริสัน เขายังเป็นเพื่อนสนิทกับอีริก แคลปตัน และอีริก ไอเดิล เขาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในปอดเมื่อปี 2001 บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สารตราทอง

สารตราทอง (อังกฤษ: Golden Bull หรือ Golden Baal) หมายถึงสารตราสีทองที่ประทับในพระราชกฤษฎีกาที่ออกโดยพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ และต่อมาโดยพระมหากษัตริย์ในยุโรปในระหว่างยุคกลางและยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา (หรือ “bulla aurea” หรือ “ตราทอง” ในภาษาละติน) “สารตราทอง” เป็นวลีที่ใช้ในยุโรปตะวันตก ส่วนในจักรวรรดิไบแซนไทน์ก็เรียกว่า “chrysobullos logos” หรือ “chrysobulls” (χρυσός หรือ “chrysos” ในภาษากรีกแปลว่า “ทอง”) “สารตราทอง” เป็นพระราชบัญญัติที่ประกาศใช้ติดต่อกันมาเป็นเวลาเกือบแปดร้อยปี และเป็นการออกโดยฝ่ายเดียวโดยไม่คำนึงหน้าที่การรับผิดของฝ่ายที่มีผลต่อ ซึ่งเป็นการทำให้ความมีประสิทธิภาพของอำนาจของจักรวรรดิไบแซนไทน์อ่อนลงไปในสายตาของประเทศอื่น ฉะนั้นในคริสต์ศตวรรษที่ 12 จักรวรรดิไบแซนไทน์จึงพยายามแสวงหาความตกลงจากฝ่ายตรงข้ามก่อนที่จะออกมาเป็นพระราชบัญญัติ[ต้องการอ้างอิง] พระมหากษัตริย์อื่น ๆ ในยุโรปก็นำความคิดนี้ไปใช้แต่ในบางโอกาสเท่านั้น สารตราทองที่ไม่ได้ออกโดยจักรวรรดิไบแซนไทน์ทำให้พระราชบัญญัติมีน้ำหนักมากกว่าพระราชบัญญัติอื่น ๆ ที่ออกตามปกติ สารตราทองที่สำคัญ ๆ ได้แก่
การนมัสการของโหราจารย์ (บอตตีเชลลี)

การนมัสการของโหราจารย์ (อังกฤษ: Adoration of the Magi) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยซันโดร บอตตีเชลลี ผู้เป็นจิตรกรคนสำคัญของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ที่ปัจจุบันอยู่แสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟีซีในเมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี หัวเรื่องการนมัสการของโหราจารย์เป็นหัวข้อที่นิยมเขียนกันในสมัยยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี เป็นงานที่กาสปาเร ดิ ซาโนบิ เดล ลามาเป็นผู้จ้าง เดล ลามาเป็นนายธนาคารที่มีเบื้องหลังออกจะลึกลับและมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลเมดีชี สำหรับชาเปลส่วนตัวในโบสถ์ซันตามาเรียโนเวลลา (ทำลายไปแล้ว) ภาพนี้ประกอบด้วยบุคคลหลายคนในภาพจากตระกูลเมดีชีที่รวมทั้ง: โกซีโม เด เมดีชี (โหราจารย์ที่คุกเข่าต่อหน้าพระแม่มารีย์ที่บรรยายโดยวาซารีว่า “the finest of all that are now extant for its life and vigour”), ลูกชายสามคนปีเอโร (โหราจารย์คนที่สองที่คุกเข่าตรงกลางสวมเสื้อคลุมแดง) และโจวันนี (โหราจารย์คนที่สาม) และหลานจูเลียโน ดิ เปียโร เดอ เมดิชิ และโลเรนโซ เด เมดีชี เมดีชีสามคนที่เป็นโหราจารย์เสียชีวิตไปแล้วเมื่อบอตตีเชลลีเขียนภาพนี้ และขณะนั้นโลเรนโซเป็นผู้ปกครองฟลอเรนซ์ ในหนังสือ “ชีวิตศิลปิน” จอร์โจ วาซารีบรรยายภาพนี้ว่า: “ความงามของภาพเหมือนของบุคคลต่าง ๆ ในภาพนี้เกินกว่าที่จะบรรยายได้, แต่ละคนก็ต่างกันออกไป, บางก็ด้านหน้าตรง, บ้างก็เป็นด้านข้าง, บ้างก็เป็นสามส่วน, บ้างก็ก้มลง และท่าทางอื่น ๆ ขณะที่ความรู้สึกที่แสดงออกบนใบหน้าทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ก็ต่างกันออกไป ที่เป็นการแสดงความสามารถของจิตรกรผู้มีความเชี่ยวชาญในงานที่สร้าง ซันโดรแสดงให้เห็นอย่างชัดแจ้งถึงความแตกต่างของชุดที่มากับกษัตริย์แต่ละองค์ งานชิ้นนี้เป็นงานที่มีคุณค่าทั้งในการใช้สี, การออกแบบ และการวางองค์ประกอบของภาพ” เดล ลามาในภาพเป็นชายสูงอายุที่มีผมขาวสวมเสื้อสีฟ้าอ่อนที่มองมายังผู้สังเกตการณ์และชี้ไปอีกทางหนึ่งด้วยมือขวา นอกจากนั้นกล่าวกันว่าซันโดรเขียนตัวเองในภาพด้วย เป็นชายที่สวมเสื้อเหลืองทางขวาสุดของภาพ รายละเอียดต่างของภาพเช่นเครื่องแต่งกายแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของโดรที่ได้รับจากตระกูลการเขียนแบบเฟล็มมิชในช่วงเวลานี้
ราชอาณาจักรแฟรงก์

ราชอาณาจักรแฟรงก์ (อังกฤษ: Frankish Kingdom) หรือ แฟรนเซีย (อังกฤษ: Francia) เป็นดินแดนที่ตั้งถิ่นฐานและปกครองโดยชาวแฟรงก์ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10 อาณาบริเวณเกิดจากการรณรงค์ที่ต่อเนื่องกันตั้งแต่ชาร์ล มาร์แตล (Charles Martel) พระเจ้าเปแป็งพระวรกายเตี้ย และชาร์เลอมาญ-- พ่อ, ลูก, และหลาน--มามั่นคงเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 9 ธรรมเนียมของการแบ่งดินแดนของพ่อระหว่างลูกชายหมายความว่าดินแดนแฟรงก์ปกครองเป็นอย่างหลวม ๆ เป็นจักรวรรดิที่แบ่งย่อยเป็นส่วนย่อย ๆ (ราชอาณาจักร หรือ อนุราชอาณาจักร) ที่ตั้งและจำนวนอนุราชอาณาจักรก็ต่างกันไปตามเวลา แต่ฟรังเกียโดยทั่วไปมาหมายถึงบริเวณหนึ่งที่เรียกว่าออสเตรเชีย ที่มีศูนย์กลางอยู่ในบริเวณแม่น้ำไรน์ และแม่น้ำเมิซ (Meuse) ทางตอนเหนือของยุโรป แต่กระนั้นบางครั้งก็จะครอบคลุมไปถึงนิวสเตรีย (Neustria) ทางเหนือของแม่น้ำลัวร์ และทางตะวันตกของแม่น้ำแซนในที่สุดบริเวณนี้ก็เคลื่อนมาทางปารีส และมาสิ้นสุดลงในบริเวณลุ่มแม่น้ำแซนรอบ ๆ ปารีส ที่ยังใช้ชื่ออีล-เดอ-ฟร็องส์ และเป็นชื่อในที่สุดก็กลายเป็นชื่อของราชอาณาจักรฝรั่งเศสทั้งราชอาณาจักร ชาวแฟรงก์โดยดั้งเดิมแล้วคือสมาพันธ์ชนเผ่าเจอร์มานิกทางตะวันออกของแม่น้ำไรน์ที่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 257 เริ่มรุกรานอาณาเขตของโรมัน พวกเขาเป็นเพียงหนึ่งในสมาพันธ์ชนเผ่าเจอร์มานิกที่มีอยู่มากมายที่สร้างความเสียหายให้กับจักรวรรดิโรมันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 และสร้างความลำบากให้กับจักรพรรดิโรมันในการรับมือกับการโจมตี ทะเลไม่ได้ปลอดภัยจากการโจมตีของชาวแฟรงก์เนื่องจากพวกเขาเป็นโจรสลัดที่มีความสามารถด้วยเช่นกัน แต่ชาวแฟรงก์ยังมีอิทธิพลในทางบวกต่อโรมจากการผลิตทหารให้กับกองทัพโรมัน และในปี ค.ศ. 358 ชาวซาเลียนแฟรงก์ได้รับอนุญาตจากจักรพรรดิจูเลียนให้เข้ามาตั้งถิ่นฐานในอาณาเขตของโรมันที่อยู่ระหว่างแม่น้ำสเกลด์กับแม่น้ำเมิซได้ในฐานะฟอยเดราติ (พันธมิตร) ชาวแฟรงก์ตอบแทนด้วยการให้ความช่วยเหลือจักรวรรดิโรมันด้วยการให้กองทหารแลกกับเอกราชอย่างเด็ดขาดในพื้นที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่ ชาวซาเลียนแฟรงก์ไม่ใช่ชนชาวแฟรงก์กลุ่มเดียวที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในอาณาเขตของโรมัน ในราวปี ค.ศ. 430 ชาวแฟรงก์อีกกลุ่มได้รับอนุญาตให้ตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ทางตะวันตกของอาณาเขตของชาวซาเลียนแฟรงก์ ชาวแฟรงก์กลุ่มดังกล่าวมาจากทางตะวันออกของแม่น้ำไรน์และถูกเรียกว่าชาวริปูอาเรียนแฟรงก์ ครองพื้นที่ระหว่างแม่น้ำเมิซกับแม่น้ำไรน์ ชาวแฟรงก์กลุ่มที่ยังคงอยู่ในอาณาเขตดั้งเดิมของชาวแฟรงก์ทางตะวันอออกของแม่น้ำไรน์ ถูกเรียกว่าชาวแฟรงก์ตะวันออก ชนชั้นผู้นำของชาวแฟรงก์คือชาวซาเลียนแฟรงก์ กษัตริย์ของพวกเขารวมชาวแฟรงก์ทั้งหมดเข้าด้วยกันในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 5 กษัตริย์เหล่านี้เรียกตัวเองว่า ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง เพราะพวกเขาสืบเชื้อสายมาจากเมรอเวช ที่ชาวแฟรงก์เชื่อกันว่าเป็นบุตรชายของสิ่งมีชีวิตจากสวรรค์ กษัตริย์เมรอแว็งเฌียงที่มีชื่อเสียงที่สุดคือโคลวิสที่ขึ้นครองบัลลังก์ในราวปี ค.ศ. 482 พระองค์ถูกบีบตั้งแต่ช่วงต้นรัชสมัยให้ต่อสู้กับผู้นำชาวแฟรงก์คู่แข่งที่ถูกพระองค์สังหารอย่างโหดเหี้ยม เศษสุดท้ายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกถูกพิชิตในปี ค.ศ. 486 เมื่อโคลวิสปราบซีอากริอุสที่เคยปกครองกอลตอนเหนือ พื้นที่ส่วนนั้นของราชอาณาจักรของชาวแฟรงก์ถูกเรียกว่าเนอุสเตรีย (ดินแดนใหม่) ตรงข้ามกับออสตราเชีย (ดินแดนตะวันออก) ที่เป็นอาณาเขตใจกลางดั้งเดิมของชาวแฟรงก์ ทว่าการพิชิตของโคลวิสไปไกลกว่านั้นมาก พระองค์โจมตีและปราบสมาพันธ์ชนเผ่าเจอร์มานิกอาเลมันนิในราวปี ค.ศ
จักรวรรดิโรมันตะวันตก

จักรวรรดิโรมันตะวันตก (อังกฤษ: Western Roman Empire) หมายถึงครึ่งตะวันตกของจักรวรรดิโรมันหลังจากการแบ่งโดยไดโอคลีเชียนในปี ค.ศ. 285 อีกครึ่งหนึ่งเป็นจักรวรรดิโรมันตะวันออกที่ปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่าจักรวรรดิไบแซนไทน์ โรมยุติความเป็นเมืองหลวงลงหลังจากการแบ่งแยก ในปี ค.ศ. 286 เมืองหลวงของจักรวรรดิโรมันตะวันตกย้ายไปตั้งอยู่ที่เมดิโอลานัม (ปัจจุบันคือมิลาน) และย้ายอีกครั้งไปยังราเวนนาในปี ค.ศ. 402 หลังจากการแยกตัวแล้ว จักรวรรดิโรมันก็รุ่งเรืองอยู่เป็นช่วง ๆ ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 3 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 5 หลังจากระบบการปกครองแบบของจักรพรรดิไดโอคลีเชียน และการรวมตัวโดยจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 และจักรพรรดิจูเลียนเดอะอโพลเตท จักรพรรดิธีโอโดเซียสที่ 1 ทรงเป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายที่ทรงปกครองจักรวรรดิโรมันที่รวมตัวกัน แต่หลังจากการเสด็จสวรรคตของพระองค์ในปี ค.ศ. 395 จักรวรรดิโรมันก็แยกตัวกันอย่างเด็ดขาด จักรวรรดิโรมันตะวันตกสิ้นสุดลงเมื่อโรมิวลัส ออกัสตัสสละราชสมบัติโดยการบีบบังคับของโอเดเซอร์เมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 476 และอย่างเป็นทางการหลังจากการเสด็จสวรรคตของจักรพรรดิจูเลียส เนโพส (Julius Nepos) ในปี ค.ศ
โรงเรียนศรียาภัย

ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส ภาษาจีนกลาง โรงเรียนศรียาภัย (อังกฤษ: Sriyapai School; ชื่อย่อ: ศ.ภ. – SP) เป็นโรงเรียนรัฐบาลประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุราษฎร์ธานี ชุมพร (สังกัดเดิมคือสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาชุมพร เขต 1) สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ โดยชื่อโรงเรียนมีที่มาจากนามสกุลของ "คุณย่าชื่น ศรียาภัย" คหปตานีชาวไชยา ผู้บริจาคเงินสร้างอาคารหลังแรก เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลายแบบสหศึกษา อดีตเป็นโรงเรียนชายล้วนประจำจังหวัดชุมพร คู่กับโรงเรียนสอาดเผดิมวิทยา ปัจจุบันทั้ง 2 โรงเรียนได้กลายเป็นโรงเรียนสหศึกษา และโรงเรียนศรียาภัยเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดเช่นเดิม ผู้อำนวยการโรงเรียนคนปัจจุบันคือ นายเอกวุฒิ ไกรมาก โรงเรียนศรียาภัย เป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (เดิมสังกัดกรมสามัญศึกษา) กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่บริเวณถนนพิศิษฐ์พยาบาล ตำบลท่าตะเภา อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร เริ่มเปิดทำการสอนมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2440 จนถึงปัจจุบัน ด้วยฐานะของโรงเรียนเป็นโรงเรียนประจำจังหวัด จึงได้รับความนิยมจากประชาชนในจังหวัดชุมพรและจังหวัดใกล้เคียงมาโดยตลอด ทั้งนี้ จากนโยบายการจัดการศึกษาของโรงเรียนมุ่งเน้นด้านวิชาการ คุณธรรม จริยธรรม และกิจกรรมต่าง ๆ ตามปรัชญาของโรงเรียน "วิชาเด่น เน้นคุณธรรม กิจกรรมเลิศ เชิดชูสถาบัน" ทำให้นักเรียนที่สำเร็จการศึกษาสามารถเข้าศึกษาต่อในสถาบันการศึกษาชั้นสูงและออกไปประกอบอาชีพมีฐานะมั่นคง และนำชื่อเสียงมาสู่โรงเรียนเป็นอย่างดียิ่ง นอกจากนี้ โรงเรียนยังได้พัฒนาการเรียนการสอนให้มีคุณภาพสูงขึ้นเสมอ โดยยึดนโยบายของหน่วยเหนือเป็นหลักในการดำเนินการ ตั้งแต่ปีการศึกษา 2539 เป็นต้นมา โรงเรียนศรียาภัยได้จัดการเรียนการสอนตามโครงการปฏิรูปการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ
โขนฉาก

โขนฉาก เกิดขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อมีผู้คิดสร้างฉากประกอบเรื่องเมื่อแสดงโขนบนเวที คล้ายกับละครดึกดำบรรพ์ ส่วนวิธีแสดงดำเนินเช่นเดียวกับโขนโรงใน แต่มีการแบ่งเป็นชุดเป็นตอน เป็นฉาก และจัดฉากประกอบตามท้องเรื่อง จึงมีการตัดต่อเรื่องใหม่ไม่ให้ย้อนไปย้อนมา เพื่อสะดวกในการจัดฉาก กรมศิลปากร ได้ทำบทเป็นชุด ๆ ไว้หลายชุด เช่น ชุดปราบกากนาสูร ชุดมัยราพณ์สะกดทัพ ชุดชุดนางลอย ชุดนาคบาศ ชุดพรหมาสตร์ ชุดศึกวิรุญจำบัง ชุดทำลายพิธีหุงน้ำทิพย์ ชุดสีดาลุยไฟและปราบบรรลัยกัลป์ ชุดหนุมานอาสา ชุดพระรามเดินดง ชุดพระรามครองเมือง การแสดงโขน โดยทั่วไปนิยมแสดงเรื่อง "รามเกียรติ์" กรมศิลปากรเคยจัดแสดงเรื่องอุณรุฑ แต่ไม่เป็นที่นิยมเท่าเรื่องรามเกียรติ์ เรื่องรามเกียรติ์ที่นำมาแสดงโขนนั้นมีหลายสำนวน ทั้งที่ประพันธ์ขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา กรุงธนบุรีและกรุงรัตนโกสินทร์ โดยเฉพาะบทในสมัยรัตนโกสินทร์ นิยมแสดงตามสำนวนของรัชกาลที่ 2 ที่กรมศิลปากรปรับปรุงเป็นชุดเป็นตอน เพื่อแสดงโขนฉาก ก็เดินเรื่องตามสำนวนของรัชกาลที่ 2 รัชกาลที่ 6 ก็เคยทรงพระราชนิพนธ์บทร้องและบทพากย์ไว้ถึง 6 ชุด คือ ชุดสีดาหาย ชุดเผาลงกา ชุดพิเภกถูกขับ ชุดจองถนน ชุดประเดิมศึกลงกา และชุดนาคบาศ บทความวัฒนธรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโอสซุชชิโอ

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโอสซุชชิโอ (อิตาลี: Sacro Monte di Ossuccio) เป็นกลุ่มคริสต์ศาสนสถานของโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่บนเนินเขาโอสซุชชิโอในบริเวณพีดมอนต์/ลอมบาร์ดีทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ที่เป็นหนึ่งในเก้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปีค.ศ. 2003 กลุ่มคริสต์ศาสนสถานตั้งอยู่บนเชิงเขาแอลป์ที่สูงจากระดับน้ำทะเลราว 200 เมตรทางด้านตะวันตกของฝั่งทะเลสาบโคโม ที่หันไปทางด้านเกาะโคมาชินา (Isola Comacina) และห่างจากเมืองโคโมราว 25 กิโลเมตร ตัวสิ่งก่อสร้างล้อมรอบไปด้วยไร่ต้นมะกอกและป่าโปร่ง และอยู่ไกลจากชุมชน กลุ่มชาเปลของภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโอสซุชชิโอก่อสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1635 ถึงปี ค.ศ. 1710 เป็นแบบสถาปัตยกรรมบาโรกที่เป็นการสะท้อนให้เห็นถึงนโยบายของการสร้างงานศิลปะคริสต์ศาสนาตามปรัชญาของการปฏิรูปศาสนาของนิกายโรมันคาทอลิก กลุ่มชาเปลนี้เชื่อมกับทางที่ขึ้นไปสู่คริสต์ศาสนสถานที่ตั้งอยู่ที่นั่นแล้วที่สร้างในปี ค.ศ. 1532 ศิลปะภายในชาเปลเป็นฉากชีวิตของพระเยซูที่เริ่มตั้งแต่การประกาศของเทพไปจนถึงการตรึงกางเขนและการขึ้นสวรรค์ของพระเยซู และรวมทั้งอัสสัมชัญของพระแม่มารี วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโอสซุชชิโอ
ราชอาณาจักรเนเปิลส์

ราชอาณาจักรนาโปลี (อิตาลี: Regno di Napoli; ละติน: Regnum Neapolitanum; นาโปลี: Regno 'e Napule) หรือ ราชอาณาจักรเนเปิลส์ (อังกฤษ: Kingdom of Naples) เป็นอาณาจักรทางตอนใต้ของคาบสมุทรอิตาลี บางครั้งถูกจำสับสนกับ “ราชอาณาจักรซิซิลี” ซึ่งเป็นอาณาจักรที่ก่อตั้งหลังจากการแยกตัวของซิซิลีจากราชอาณาจักรซิซิลีเดิมที่เป็นผลมาจากกบฏซิซิเลียนเวสเปิร์ส (Sicilian Vespers) ของปี ค.ศ. 1282 ระหว่างการเป็นราชอาณาจักร ราชอาณาจักรนาโปลีปกครองสลับกันปกครองโดยกษัตริย์ฝรั่งเศสหรือกษัตริย์สเปน ขึ้นอยู่กว่าผู้ใดจะมีอำนาจมากกว่า ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 12 ชาวนอร์มันได้ครอบครองรัฐในอิตาลีตอนใต้และซิซิลีที่ในอดีตเคยเป็นของชาวไบเซนไทน์, ชาวลอมบาร์ด และชาวมุสลิม ปี ค.ศ. 1130 โรเจอร์ที่ 2 ผู้รวบรวมดินแดนทั้งหมดของชาวนอร์มันเข้าด้วยกันตั้งตนเป็นกษัตริย์แห่งซิซิลีและปุลยา การมีตัวตนของรัฐนอร์มันดังกล่าวนี้ในช่วงแรกถูกคัดค้านจากสมเด็จพระสันตะปาปาและจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่อ้างตนเป็นกษัตริย์ปกครองพื้นที่ทางตอนใต้ ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ราชอาณาจักรถูกส่งต่อให้จักรพรรดิในราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน (ที่โด่งดังที่สุดคือจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 กษัตริย์แห่งซิซิลีตั้งแต่ ค.ศ. 1198 ถึง ค.ศ. 1250) ภายใต้ผู้ปกครองกลุ่มแรกนี้ราชอาณาจักรเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด ในทางการเมืองราชอาณาจักรเป็นรัฐที่รวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลางมากที่สุดในยุโรป ในทางเศรษฐกิจราชอาณาจักรเป็นศูนย์กลางสำคัญทางการค้าและผู้ผลิตธัญพืช และในทางวัฒนธรรมราชอาณาจักรซึบซับเอาศาสตร์ของชาวกรีกและชาวอาหรับเข้ามาในยุโรปตะวันตก หลังสิ้นเชื้อสายตามกฎหมายของราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน ชาร์ลส์แห่งอ็องฌู พระอนุชาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศสได้รับสิทธิ์ในการควบคุมราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1266 ตามคำเชื้อเชิญของสมเด็จพระสันตะปาปาที่กลัวว่าพื้นที่ทางใต้จะตกเป็นของกษัตริย์ที่เป็นปรปักษ์กับพระองค์ ชาร์ลส์ได้ย้ายเมืองหลวงจากปาแลร์โมบนเกาะซิซิลีมาอยู่ที่นาโปลีซึ่งตั้งอยู่บนแผ่นดินใหญ่ เป็นการแสดงให้เห็นถึงแนวคิดทางการเมืองของพระองค์ที่เอนเอียงไปทางอิตาลีตอนเหนือที่ทรงเป็นผู้นำของฝ่ายเกลฟ์ (ผู้นิยมสมเด็จพระสันตะปาปา) แต่การปกครองที่รุนแรงและการเรียกเก็บภาษีอย่างขูดเลือดขูดเนื้อก่อให้เกิดการปฏิวัติที่มีชื่อว่า "เวสปรี ซีซีลีอานี" ในปี ค.ศ
ประวัติศาสตร์สหราชอาณาจักร

แบ่งตามลำดับเหตุการณ์ แบ่งตามประเทศ แบ่งตามหัวเรื่อง ประวัติศาสตร์สหราชอาณาจักร (อังกฤษ: History of the United Kingdom) เป็นประวัติศาสตร์ของอาณาจักรที่เกิดจากการรวมตัวของราชอาณาจักรอังกฤษที่รวมทั้งราชอาณาจักรเวลส์ กับ ราชอาณาจักรสกอตแลนด์เป็นอาณาจักรเดียวกันเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคมค.ศ. 1707 ตามสนธิสัญญาสหภาพ (Treaty of Union) ที่ลงนามกันเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคนค.ศ. 1706 พระราชบัญญัติได้รับการอนุมัติทั้งโดยรัฐสภาแห่งอังกฤษและรัฐสภาแห่งสกอตแลนด์ แต่ละสภาก็ผ่านพระราชบัญญัติสหภาพ ก่อนหน้านั้นราชอาณาจักรอังกฤษและราชอาณาจักรสกอตแลนด์เป็นราชอาณาจักรอิสระที่แยกจากกันแม้ว่าจะมีการปกครองโดยพระมหากษัตริย์ร่วม (Union of the Crowns) กันมตั้งแต่ปี ค.ศ. 1603 เมื่อสมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษเป็นสมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ การรวมตัวกันในปี ค.ศ. 1707 ทำให้เกิดราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ ที่มีพระมหากษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญองค์เดียวกันและรัฐสภาร่วมกันที่เวสต์มินสเตอร์ นักประวัติศาสตร์ไซมอน ชามา (Simon Schama) กล่าวถึงราชอาณาจักรใหม่ว่า “เรื่องที่เริ่มโดยการรวมตัวกันอย่างคู่อริกลายมาเป็นรวมตัวของหุ้นส่วนที่กลายมาเป็นสิ่งที่มีอำนาจมากที่สุดในโลก...ซึ่งเป็นเหตุการณ์ของความเปลี่ยนแปลงที่น่าฉงนที่สุดในประวัติศาสตร์ยุโรป” พระราชบัญญัติฉบับต่อมาพระราชบัญญัติสหภาพ (Act of Union (1800)) ที่ออกในปี ค
ชาติพันธุ์วรรณนา

ชาติพันธุ์วรรณนา (อังกฤษ: ethnography) เป็นชาติพันธุ์วิทยาและมานุษยวิทยาสาขาหนึ่งที่ศึกษาและอธิบายวัฒนธรรมและพฤติกรรมแบบต่าง ๆ ของกลุ่มคน ระบบ แบบแผนทางสังคม ศาสนา ขนบธรรมเนียมประเพณี และวิถีชีวิตของกลุ่มคนนั้น ๆ โดยใช้วิธีการคำนึงถึงข้อเท็จจริงแห่งประเด็นศึกษา มากกว่าจะใช้วิธีการตามหลักทั่วไป อาทิ การตั้งสมมุติฐาน การสัมภาษณ์ และการทำแบบสอบถาม
ซุ้มชิโบเรียม

ซุ้มชิโบเรียม (อังกฤษ: 'Ciborium') เป็นสิ่งก่อสร้างทางศาสนาที่เป็นซุ้มรองรับด้วยเสาสี่เสาที่ตั้งอยู่เหนือแท่นบูชาภายในบาซิลิกาหรือมหาวิหารหรือคริสต์ศาสนสถานอื่น ๆ ซุ้มชิโบเรียมอาจจะเรียกอย่างไม่ถูกต้องนักว่าเบญจา ซุ้มชิโบเรียมที่มีชื่อเสียงที่สุดคือซุ้มเซนต์ปีเตอร์ ที่สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ทรงจ้างให้จานโลเรนโซ แบร์นินีให้ออกแบบโครงสร้างสำหรับตั้งเหนือที่ฝังศพนักบุญปีเตอร์ระหว่างการก่อสร้างมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ใหม่ในกรุงโรม แบร์นินีออกแบบซุ้มที่ประกอบด้วยเสาโซโลมอน (solomonic column) สี่เสาขนาดยักษ์รอบแท่นบูชาพร้อมด้วยหลังคา เสาโซโลมอนเดิมอุทิศให้แก่มหาวิหารโดยจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 ตามธรรมเนียมแล้วเชื่อกันว่าเป็นเสาที่มาจากวัดแห่งเยรุซาเล็ม แต่อันที่จริงแล้วเสาที่ว่าอาจจะมาจากวัดในไบแซนเทียม ส่วนล่างที่สุดของเสาของแบร์นินีเป็นร่องเกลียว ตอนกลางและตอนบนตกแต่งด้วยช่อมะกอกและใบเบย์ที่เต็มไปด้วยผึ้งและยุวเทพเล็กๆ ที่ฐานของเสาทุกเสามีตราอาร์มของสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 และของตระกูลบาร์แบรินิที่มีสัญลักษณ์เป็นผึ้ง การออกแบบทำให้สร้างความรู้สึกว่าเกลียวม้วนตัวกันขึ้นไปทางตอนบนของซุ้ม วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ซุ้มชิโบเรียม
แบทเทิลเน็ตเวิร์ค ร็อคแมนเอ็กเซ่

แบทเทิลเน็ตเวิร์ค ร็อคแมนเอ็กเซ่ (ญี่ปุ่น: バトルネットワーク ロックマンエグゼ; โรมาจิ: Batorunettowāku Rokkuman Eguze; ทับศัพท์: Battle Network Rockman EXE) หรือ เมกาแมนแบทเทิลเน็ตเวิร์ค (Mega Man Battle Network) เป็นวิดีโอเกมชุดของร็อคแมนเอ็กเซ่ ลำดับที่ 1 ผลิตและพัฒนาโดยบริษัทแคปคอม วางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 2001 ในประเทศญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 20xx ได้มีการสร้างสิ่งมีชีวิตของคอมพิวเตอร์ซึ่งสร้างโดย ดร.ฮิคาริ ทาดาชิ และ ดร.ไวลี่ ซึ่งได้สร้างระบบเน็ตเวิร์ก และสร้างโปรแกรมกับอุปกรณ์ที่มีชื่อว่า PET (PErsonal Terminal) ซึ่งเป็นคอมพิวเตอร์ขนาดเล็ก และได้สร้างพีซีที่มีชื่อว่า เน็ตนาวิ (มีชื่อเต็มว่า เน็ตเวิร์กนาวิเกเตอร์) ซึ่งเป็นตัวโปรแกรมหลักที่ใช้งานของโอปอเรเตอร์หลักและยังได้ประยุกต์ของเน็ตนาวีเป็นเน็ตแบทเทเลอร์โดยใช้ "แบทเทิลชิป" หลายปีต่อมา ฮิคาริ เน็ตโตะ (Hikari Netto; หรือ Lan Hikari ในภาคภาษาอังกฤษ) หลานของ ดร.ฮิคาริ ซึ่งมีคู่หูคือ ร็อคแมนเอ็กเซ่ (Rockman.EXE; หรือ Megaman.EXE ในภาคภาษาอังกฤษ) ก็ได้เข้าต่อกรกับองค์กรอาชญากรคอมพิวเตอร์ WWW (เวิลด์ทรี) ที่นำโดย ดร.ไวลี่ เพื่อปกป้องความสงบสุขของโลกไซเบอร์และโลกมนุษย์
โซยุซ

โซยุซ (ซีริลลิก: Союз, อักษรละติน: Soyuz, IPA: /sɐˈjus/) เป็นคำในภาษารัสเซีย มีความหมายว่า สหภาพ (Union) มักใช้เป็นคำย่อสำหรับ สหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต หรือ สหภาพโซเวียต (Soyuz Sovetskikh Sotsialisticheskikh Respublik) และยังสามารถหมายถึง
บ้าหอบฟาง

บ้าหอบฟาง เป็นอัลบั้มชุดแรกของสองพี่น้อง อัสนี-วสันต์ วางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2529 ในสังกัดไนท์สปอร์ต และได้ออกวางจำหน่ายอีกครั้งทั้งสองครั้งคือแบบผลิตและจำหน่ายโดย ออนป้า โดยเพิ่มเพลงบรรเลงท้ายแทรคอีก 4 เพลง วางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2530 ครั้งที่ 2 วางจำหน่ายในสังกัดมอร์มิวสิกในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ โดยได้เรียงรายชื่อเพลงใหม่ โดยไม่เรียงเพลงตามต้นฉบับที่เคยวางแผงเมื่อปี 2529 และได้เพิ่ม 2 เพลง จากคอนเสิร์ตเหมือนข้าวเย็น เพิ่มไว้ในตอนท้าย และครั้งที่ 3 ทางค่ายมิวสิกมูฟเอนเตอร์เทนเมนต์ ก็ได้นำอัลบั้มนี้มาทำใหม่อีกครั้งในรูปแบบรีมาสเตอร์ โดยจัดทำขึ้นในโอกาสพิเศษ ครบรอบ 30 ปี อัลบั้ม บ้าหอบฟาง เมื่อปี 2559 บ้าหอบฟาง 30th Anniversary Remastered ซึ่งสามารถรับฟังในรูปแบบดิจิตอลดาวน์โหลดและมิวสิกสตรีมมิง อัลบั้มชุดนี้เป็นอัลบั้มที่นักวิจารณ์ยอมรับว่าเป็นอัลบั้มที่ดีที่สุดชุดหนึ่ง
โคะอิโซะระ

โคอิโซระ: เซ็ตสึไนโคอิโมโนงาตาริ (ญี่ปุ่น: 恋空―切ナイ恋物語; โรมาจิ: Koizora: Setsunai Koi Monogatari; "ท้องนภาแห่งความรัก: เรื่องราวรักรันทด") หรือเรียกโดยย่อว่า โคอิโซระ เป็นชื่อนวนิยายแนวเรียนรู้เติบโตและวีรคติ ซึ่งมิกะ (Mika) เขียนขึ้นเมื่อปี 2548 โดยเริ่มเผยแพร่ทางเว็บไซต์ "มาโฮโนะไอแลนด์" (Mahō no iLand)[ต้องการอ้างอิง] ให้อ่านทางโทรศัพท์เคลื่อนที่ ต่อมา สำนักพิมพ์สตาตส์ (Starts Publications) จึงตีพิมพ์เป็นหนังสือสองเล่มจำหน่ายตั้งแต่เดือนตุลาคม 2549 ผู้เขียนอ้างว่า เนื้อหานิยายอิงชีวประวัติของตน นิยายเรื่องนี้ได้รับความนิยมเป็นอันมากภายในเวลาไม่ช้าจนเป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรม ต่อมา นิยายจึงได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะ ตลอดจนภาพยนตร์ทั้งจอเงินและจอแก้ว สำหรับภาพยนตร์โทรทัศน์นั้นชื่อภาษาไทยว่า รักเรานิรันดร บทความวรรณกรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล