nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
จักรวรรดิเอธิโอเปีย

จักรวรรดิเอธิโอเปีย หรือที่รู้จักกันในประวัติศาสตร์ในชื่อ อะบิสซิเนีย เป็นจักรวรรดิที่ตั้งอยู่ในเขตประเทศเอธิโอเปียและเอริเทรียในปัจจุบัน ในช่วงที่รุ่งเรืองสูงสุดนั้นอาณาเขตของจักรวรรดิได้แผ่ขยายไปถึงอียิปต์ตอนใต้ ซูดานภาคตะวันออก เยเมน และซาอุดิอาระเบียภาคตะวันตก และดำรงอยู่ในหลายหลายลักษณะนับตั้งแต่การสถาปนาเมื่อราว 980 ปี ก่อน ค.ศ. จนกระสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1974 ด้วยการรัฐประหารล้มล้างระบอบราชาธิปไตย กล่าวได้ว่ารัฐแห่งนี้เป็นรัฐที่ดำรงอยู่มาอย่างต่อเนื่องยาวนานที่สุดในโลก  และเป็นชาติแอฟริกาเพียงชาติเดียวที่สามารถดำรงเอกราชและอธิปไตยของตนเองได้ในยุคแห่งการล่าอาณานิคมในแอฟริกาโดยชาติตะวันตกระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อระบบศักดินากลายเป็นหลักการสำคัญในจักรวรรดิเอธิโอเปีย ระบบนี้ได้พัฒนาเป็นระบบเผด็จการที่มีความไม่เท่าเทียมกันทางสังคมในรูปแบบสถาบัน เมื่อที่ดินกลายเป็นสินค้าหลัก การได้มาซึ่งที่ดินก็กลายเป็นแรงผลักดันหลักที่อยู่เบื้องหลังลัทธิจักรวรรดินิยม โดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่รัชสมัยของเมเลนิกที่ 2 เป็นต้นมา ส่วนหนึ่งของความพยายามในการปรับปรุงให้ทันสมัยของจักรพรรดิเฮลี เซลาสซี ระบอบการปกครองแบบราชาธิปไตยแบบดั้งเดิมได้รับการปฏิรูปผ่านการแนะนำของรัฐธรรมนูญปี 1931 และ 1955 ซึ่งนำเสนอระบบรัฐสภาแบบรวมที่มีสองสภานิติบัญญัติ: สภาวุฒิสภา (Yeheggue Mewossegna Meker Beth) และสภาผู้แทนราษฎร (เยเฮกเก เมเมรียา เมเคอร์เบธ). ภายใต้รัฐธรรมนูญ 1956 มาตรา 56 ห้ามมิให้ผู้ใดเป็นสมาชิกของทั้งสองสภาพร้อม ๆ กัน ซึ่งจะประชุมกันในตอนเริ่มต้นหรือตอนสิ้นสุดของแต่ละสมัย  ในโครงสร้างรัฐสภา สภาผู้แทนราษฎรประกอบด้วยสมาชิก 250 คนที่ได้รับการเลือกตั้งทุก ๆ สี่ปี ในขณะที่วุฒิสภาประกอบด้วยผู้แทนครึ่งหนึ่ง (125 คน) และได้รับการแต่งตั้งจากจักรพรรดิทุก ๆ หกปี บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เหตุเกิดที่ สน.

เหตุเกิดที่ สน. เป็นซีรีส์ละครไทย ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันอาทิตย์ที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 - วันอาทิตย์ที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2535 ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 12.30 น. - 13.30 น. และได้กลับมาสร้างละครซีรีส์อีกครั้งพร้อมกับเพิ่มตอนใหม่ใน ปี พ.ศ. 2539 ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 14
พระครูศีลสารวิสิฐ (วิสุทธิ์ วิสุทฺธสีโล)

พระครูศีลสารวิสิฐ (วิสุทธิ์ วิสุทฺธสีโล) พระนักพัฒนา ประธานการบูรณะพระธาตุยือเต่า อันเป็นสถานที่สำคัญทางพุทธศาสนาแห่งหนึ่งในอำเภอแจ้ห่ม อีกทั้งยังจะกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวในอนาคตอันใกล้นี้ มีนามเดิมว่า วิสุทธิ์ คำเป็ง เกิดเมื่อวันพุธ ที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 ณ.บ้านทุ่งคา ตำบลแม่สุก อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง เป็นบุตรของ นายมูล นางเม็ด คำเป็ง อายุ 41 ปี พรรษาที่ 21 วิทยฐานะ น.ธ.เอก วัดทุ่งคา ตำบลแม่สุก อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง เจ้าอาวาสวัดทุ่งคา วันที่ 11 เดือน มีนาคม พ.ศ. 2526 ณ. ที่วัดทุ่งคา ตำบลแม่สุก อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง โดยมี พระครูสิริปัญญาโสภิต ( แก้ว กาญฺจโณ ) อดีตเจ้าคณะอำเภอแจ้ห่ม วัดผ้าขาว ตำบลแจ้ห่ม อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูศีลสารวิสิฐ อุปสมบทเมื่อ วันที่ 26 เดือน เมษายน พ.ศ. 2533 ณ. พัทธสีมา วัดทุ่งคา ตำบลแม่สุก อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปางโดยมีท่าน พระครูสิริปัญญาโสภิต ( แก้ว กาญฺจโณ ) อดีตเจ้าคณะอำเภอแจ้ห่ม วัดผ้าขาว ตำบลแจ้ห่ม อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูวิจิตรสารการ วัดแม่สุก ตำบลแม่สุก อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง เป็นพระกรรมวาจาจารย์ เจ้าอธิการบุญเปลี่ยน กิตฺติสาโร เป็นพระอนุสาวนาจารย์ โดยท่านได้รับฉายานามจากพระอุปัชฌาย์ว่า “ วิสุทฺธสีโล ” ซึ่งแปลว่า ผู้มีศีลอันบริสุทธิ์ และได้สร้างถนนคอนกรีตเสริมไม้ไผ่ทางเข้าด้านหน้าวัด ณ วัดทุ่งคา ตำบลแม่สุก อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ซัมกุก ซากี

ซัมกุก ซากี (เกาหลี: 삼국사기; ฮันจา: 三國史記; แปล พงศาวดารของสามก๊ก) เป็นบันทึกประวัติศาสตร์ของสามก๊กแห่งเกาหลี (อาณาจักรโคกูรยอ อาณาจักรแพคเจ และอาณาจักรชิลลา) เขียนเสร็จใน ค.ศ. 1145 โดยเป็นที่รู้จักกันดีในเกาหลีว่าเป็นพงศาวดารประวัติศาสตร์เกาหลีที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่เหลือรอด ซัมกุก ซากี เขียนด้วยภาษาจีนคลาสสิก ซึ่งเป็นภาษาเขียนในวรรณกรรมเกาหลีโบราณ และรวบรวมภายใต้พระราชกระแสรับสั่งของพระเจ้าอินจงแห่งโครยอ (ครองราชย์ ค.ศ. 1122–1146) และดำเนินการโดย Kim Bu-sik ข้าราชการและนักประวัติศาสตร์ และกลุ่มนักวิชาการชั้นรอง สถาบันประวัติศาสตร์เกาหลีแห่งชาติ (National Institute of Korean History) นำเอกสารนี้ไปแปลงเป็นดิจิทัล และเพิ่มคำแปลในภาษาเกาหลีสมัยใหม่ในอักษรฮันกึลและข้อความต้นฉบับในภาษาจีนคลาสสิก ซัมกุก ซากี มีความสำคัญต่อการศึกษาประวัติศาสตร์เกาหลีในสมัยสามก๊กและอาณาจักรรวมชิลลาอย่างมาก ไม่เพียงเพราะผลงานนี้และ ซัมกุก ยูซา ผลงานทางศาสนาพุทธ ที่ยังคงเป็นข้อมูลเกาหลีที่ยังเหลือรอดในสมัยนี้เท่านั้น แต่ ซัมกุก ซากี มีข้อมูลและรายละเอียดจำนวนมาก เช่น ตารางแปลในหนังสือเล่มที่ 35 และ 36 ถูกใช้ในการสร้างภาษาโคกูรยอใหม่ในเบื้องต้น ซัมกุก ซากี เขียนตามแบบของ กู ซัมกุกซา (舊三國史, ประวัติศาสตร์สามก๊กเก่า) และบันทึกประวัติศาสตร์ก่อนหน้า เช่น ฮวารัง เซกี (花郞世記, บันทึกประวัติศาสตร์ฮวารัง) ที่ส่วนใหญ่หายสาบสูญ ส่วนแหล่งข้อมูลภายนอก ไม่มีการอ้างอิงถึงพงศาวดารญี่ปุ่น อย่างโคจิกิ (古事記) หรือนิฮงโชกิ (日本書紀) ที่เผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 712 และ 720 ตามลำดับ โดยมีความเป็นไปได้ที่ Kim Busik เพิกเฉยต่อสิ่งนี้หรือรังเกียจที่จะอ้างแหล่งข้อมูลจากญี่ปุ่น ในทางตรงกันข้าม เขาหยิบยกข้อมูลจากพงศาวดารราชวงศ์จีนและแม้แต่บันทึกประวัติศาสตร์จีนอย่างไม่เป็นทางการขึ้นมาอย่างไม่เห็นแก่ตัว โดยเรื่องอ้างอิงที่โดดเด่นที่สุดได้แก่ เว่ย์ชู (魏書), จดหมายเหตุสามก๊ก (三國志), จิ้นชู (晉書), จิ้วถังชู (舊唐書, ประวัติศาสตร์ราชวงศ์ถังเก่า), ซินถังชู (新唐書, ประวัติศาสตร์ราชวงศ์ถังใหม่) และ จือจื้อทงเจี้ยน (資治通鑑) แต่นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่วิจารณ์ว่า ซัมกุก ซากี นั้นยกให้ อาณาจักรชิลลาเป็นศูนย์กลางของสามก๊กเกาหลี และเน้นยอมรับความสัมพันธ์ที่ยอมให้จีนเป็นผู้มีอำนาจเหนือกว่า ข้อโต้แย้งนี้มาจากมูลเหตุที่ Kim Busik ผู้เรียบเรียงบันทึกดังกล่าว ระบุว่าอาณาจักรชิลลาให้ความสำคัญต่อลัทธิขงจื๊อ มากกว่า พุทธศาสนา อันเป็นการนำเสนอเพื่อเอาใจจักรพรรดิจีน และยังลดความสำคัญของอาณาจักรโคกูรยอลงจากหน้าประวัติศาสตร์เกาหลี ขณะที่ไปเน้นความสำคัญทางอาณาจักรชิลลาแทนเพื่อป้องกันการขัดแย้งกับประเทศจีน บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
ฮวารัง เซกี

ฮวารัง เซกี (เกาหลี: 화랑세기) เป็นบันทึกทางเรื่องราวของ ฮวารัง แห่งชิลลาหนึ่งในอาณาจักรในยุคเกาหลีโบราณ ซึ่งได้มีการเขียนไว้ในบันทึกประวัติศาสตร์ ของอาณาจักรชิลลา ในสมัยของพระเจ้าซอนด็อก (ค.ศ. 702 -737) โดย Kim Busik (1075-1151) ได้มีการรวบรวมเรื่องราวที่เกี่ยวกับฮวารัง เท่าที่มีอยู่ในขณะนั้นมารวมไว้ ซัมกุก ซากิ ซึ่งเชื่อว่าได้เรื่องราวของ ฮวารัง นั้นสูญหายไปตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 เนื่องจากไม่มีบันทึกที่ใช้อ้างอิงเกี่ยวกับ ฮวารัง แต่ภายหลังมีการค้นพบถึงข้อความที่เกี่ยวกับ ฮวารัง จากบันทึกของพระสงฆ์รูปหนึ่งในเกาหลีที่ท่านได้มีการบันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับการดำเนินชีวิตของพระสงฆ์ในเกาหลี จำนวน 2 ฉบับ โดยเป็นต้นฉบับที่เขียนด้วยลายมือ ที่เรื่องราวของ ฮวารัง ปรากฏอยู่ในบันทึกนั้นด้วย บทความแรกที่พบนั้นได้มีการเผยแพร่ในปี 1989 มีคำนำและบัญชีรายชื่อ 15 ผู้พิทักษ์หรือผู้นำ ฮวารัง ส่วนบทความที่สองซึ่งไม่ได้เปิดเผยถึง เนื่องจากส่วนแรกของบทความไม่สมบูรณ์และบางส่วนก็หายไป ซึ่งเริ่มต้นด้วยรายละเอียดเกี่ยวกับผู้นำของเหล่าผู้พิทักษ์ แต่ยังคงมีบัญชีรายละเอียดของ 15 ผู้พิทักษ์และสรุปรายละเอียดเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับผู้พิทักษ์ต้นฉบับทั้งสองนั้นเป็นลายมือของ Changhwa (1889-1962) ผู้เชียวชาญด้านวรรณคดีจีนและทำงานอยู่ที่ห้องสมุด Imperial กรุงโตเกียว ในช่วงที่ตกเป็นอาณานิคมของญี่ปุ่น ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่ค้นพบจากบทความที่เชื่อว่าเป็นต้นฉบับ ก่อให้เกิดให้ข้อขัดแย้งระหว่างนักวิชาการของเกาหลี ซึ่งนักวิชาการส่วนใหญ่คิดนี้เป็นของปลอม แต่บางส่วนที่เชื่อว่าเป็นของจริง สำหรับผู้ที่เชื่อว่าต้นฉบับที่ค้นพบเป็นของจริง พวกเขาถือว่าบันทึกที่เกี่ยวกับ ฮวารัง เป็นหนึ่งในข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญเกี่ยวกับชิลลาที่เกี่ยวข้องโดยตรงและปราศจากความเชื่อของลัทธิขงจื๊อซึ่งมีอิทธิพลต่อบทความต่างๆ ก่อนหน้านี้ที่เกี่ยวกับอาณาจักรซิลลา ซึ่งพวกเขาเชื่อว่า ฮวารัง ที่พบได้ถูกบันทึกขึ้นมาตามคำบอกเล่าสืบต่อกันมาที่เกี่ยวกับเรื่องราวของยุคสามก๊กเกาหลี เหมือนดังเช่นเรื่องราวอื่นที่ถูกบันทึกในยุคของราชวงศ์โครยอเช่น ซัมกุก ซากิและ yusa Samguk บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โรงเรียนศรีกระนวนวิทยาคม

โรงเรียนศรีกระนวนวิทยาคม อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น เป็นหน่วยงานของรัฐบาลซึ่งจัดการศึกษาในรูปแบบของโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา สังกัดกองมัธยมศึกษา กรมสามัญศึกษา (เดิม) กระทรวงศึกษาธิการ ปัจจุบันได้จัดการเรียนการสอนในสายสามัญ รูปแบบสหศึกษา ตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6 มีจำนักเรียนมากกว่า 3,000 คน และบุคลากรทางการศึกษาอีกกว่า 150 คน ซึ่งปัจจุบันจัดอยู่ในประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา ขอนแก่น สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ซึ่งมีเนื้อที่ทั้งหมดของโรงเรียนจำนวน 52 ไร่ 18 ตารางวา โรงเรียนศรีกระนวนวิทยาคม ตั้งอยู่ที่ถนนกระนวน-ท่าคันโท ตำบลหนองโก อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา ขอนแก่น สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน(สพฐ.) กระทรวงศึกษาธิการ โรงเรียนศรีกระนวนวิทยาคม จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 16 เมษายน 2516 ได้เปิด สอนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 แบบสหศึกษา 2 ห้องเรียน นักเรียน 90 คน โดยอาศัยสถานที่หอประชุมโรงเรียนกระนวนเป็นสถานที่เรียนอยู่ในแปลงที่ ขก.2030 จำนวน 9 ไร่ 3 งาน 36.5 ตารางวา ในปีแรกที่เปิดสอนมีนายสวาท ภูคำแสน เป็นครูใหญ่และครูอีก 3 คน นักการภารโรง 1 คน ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 ได้ย้ายมาเรียน ณ ที่ตั้งปัจจุบัน ซึ่งทางราชการได้อนุมัติงบประมาณก่อสร้างอาคารแบบ 216ก. ให้ 4 ห้องเรียน ต่อมามีการก่อสร้างอาคารเรียนชั่วคราวอีก 1 หลัง 8 ห้องเรียน โดยโรงเรียนขยายแผนการเรียนเพิ่มตลอดจนเพิ่มจำนวนครู, ลูกจ้างและงบประมาณก่อสร้าง ปี พ.ศ. 2529 กรมสามัญศึกษาได้มีคำสั่งแต่งตั้งให้ นายสมภาร ร่มโพธิ์ทอง มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการ แทนนาย สวาท ภูแสนคำ ที่ย้ายไปดำรงตำแหน่งที่โรงเรียนชุมแพศึกษา อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น บทความสถานศึกษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โครงกระดูกภายใน

โครงกระดูกภายใน (อังกฤษ: Endoskeleton) เป็นโครงร่างแข็งภายในที่ทำหน้าที่ค้ำจุนร่างกาย และเป็นที่ยึดเกาะของกล้ามเนื้อเพื่อใช้ในการเคลื่อนที่ บทความชีววิทยานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
จอห์น เบวิส

จอห์น เบวิส (31 ตุลาคม ค.ศ. 1693 หรือ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1695 โอลด์ซารัม วิลท์เชอร์ — 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1771) เป็นแพทย์และนักดาราศาสตร์ชาวอังกฤษ เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะที่เป็นผู้ค้นพบเนบิวลาปูในปี ค.ศ. 1731 เบวิสยังได้สังเกตการบังดาวพุธของดาวศุกร์เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1737 ตลอดจนถึงสังเกตและค้นพบกฎการทำนายการเกิดสุริยุปราคาของดวงจันทร์ของดาวพฤหัสบดี จากการสังเกตด้วยกล้องโทรทรรศน์ของเขาในสโตคเนวิงตัน มิดเดิลเซ็กส์ เขาได้รวบรวมบัญชีรายชื่อดาวฤกษ์ชื่อว่า Uranographia Britannica ราว ค.ศ
ควัน

ควัน จัดเป็นคอลลอยด์ ที่เป็นอนุภาคของของแข็งหรือของเหลว กระจายอยู่ในตัวกลางที่เป็นแก๊สที่มีอยู่ในอากาศ จะถูกปล่อยออกมาเมื่อมีการเผาไหม้วัสดุหรือเกิดจากกระบวนการเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบทางเคมีโดยใช้ความร้อน พร้อมกับปริมาณของอากาศหรือผสมในมวลสารชนิดอื่น ซึ่งเป็นส่วนเกินจากผลที่เกิดขึ้นจากความร้อน เช่น เตา, เทียนไข, ตะเกียงน้ำมัน และเตาไฟ แต่ก็อาจใช้สำหรับเป็นการกำจัดศัตรูพืช, การสื่อสารโดยใช้สัญญาณควัน, การป้องกันตัวโดยการสร้างฉากควัน, การทำอาหารเช่นแซลมอนรมควัน หรือเครื่องยาสูบชนิดต่างๆ ควันยังใช้ในพิธีกรรม, ธูปบูชา, ยางหอม ที่เผาเพื่อผลิตกลิ่น ในบางครั้งควันยังถูกนำไปใช้เป็นสารแต่งกลิ่น และเครื่องป้องกันสำหรับของกินต่างๆ ควันยังเป็นส่วนประกอบของไอเสียที่เกิดจากเครื่องยนต์สันดาปภายใน โดยเฉพาะอย่างยิ่งไอเสียจากดีเซลซึ่งควันจะแบ่งออกเป็น 2 ชนิด ได้แก่ควันดำ คืออนุภาคของถ่านหรือคาร์บอนที่มีลักษณะเป็นผงและเขม่าเล็ก ๆ ที่เหลือจากการเผาไหม้ของเครื่องยนต์ ที่ใช้น้ำมันดีเซลเป็นมาส่วนใหญ่ เช่น รถเมล์ รถปิกอัพดีเซล รถที่มีขนาดใหญ่ทั่วๆไป และจากโรงงานอุตสาหกรรม ซึ่งควันดำนอกจากจะบดบังยังส่งผลต่อการมองเห็นและเกิดความสกปรกและยังสามารถเข้าไปสู่ปอดโดยการหายใจอีกด้วย และสะสมอยู่ในถุงลมปอดซึ่งเป็นสารที่ทำให้เกิดโรคมะเร็ง หรือเป็นตัวนำสารให้เกิดโรคมะเร็งปอดและทำให้หลอดลมอักเสบได้ควันขาว เกิดจากเครื่องยนต์ที่ไม่ได้รับการบำรุงรักษาอย่างดี โดยเฉพาะรถจักยานยนต์เก่าๆ ควันขาวคือสารไฮโดรคาร์บอนหรือน้ำมัน เป็นเชื้อเพลิงที่ยังไม่ถูกเผาไหม้ แล้วมีการปล่อยออกมาทาง ท่อไอเสีย โดยที่สารไฮโดรคาร์บอนนี้เมื่อโดนแสงอาทิตย์จะเกิดปฏิกิริยาในการสร้างก๊าซโอโซนซึ่งเป็นพิษภัยที่มีความรุนแรงการสูดควัน ถือเป็นสาเหตุหลักของการเสียชีวิตของผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของอัคคีภัยในอาคารสถานที่ ควันสามารถสังหารผู้คนได้โดยความร้อน, สารพิษ และเข้าปอดจนเกิดการระคายเคืองโดยคาร์บอนมอนอกไซด์, ไฮโดรเจนไซยาไนด์ และผลิตภัณฑ์จากการเผาไหม้อื่นๆ อนุภาคของควันจัดเป็นละอองลอยหรือหมอก ของอนุภาคของแข็งหรือหยดของเหลวที่แพร่กระจายไปในอากาศซึ่งมักมองเห็นได้เมื่อถูกกระทบกับแสง โดยปกติแล้วหมอกควันไม่ได้ขัดขวางต่อการมองภาพ หากแต่มันเป็นอนุภาคที่มีความละเอียดจนบดบังการมองเห็นแบบปกติไป บทความวิทยาศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
การยึดครองบริติชโซมาลิแลนด์ของอิตาลี

การยึดครองบริติชโซมาลิแลนด์ของอิตาลี เป็นยุทธการในแหลมแอฟริกา ซึ่งเกิดขึ้นในฤดูร้อนปี ค.ศ. 1940 ระหว่างกองกำลังของราชอาณาจักรอิตาลีกับสหราชอาณาจักรและกองทัพเครือจักรภพแห่งชาติ การรบที่เกิดขึ้นครั้งนี้นับเป็นส่วนหนึ่งของการทัพแอฟริกาตะวันออกในสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่ออิตาลีประกาศสงครามในวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1940 นั้น กองกำลังของอิตาลีหาได้เตรียมความพร้อมสำหรับการทำสงครามระยะยาวในแอฟริกาเหนือหรือในแอฟริกาตะวันออกไม่ ด้วยสภาพการณ์ดังกล่าว เบนิโต มุสโสลินี ผู้เผด็จการของอิตาลี จึงมีคำสั่งให้ปฏิบัติการรุนแรงอย่างมีขอบเขตเพื่อยึดครองดินแดนตามแนวชายแดนของอียิปต์ ซูดาน และเคนยา ต่อมาในเดือนมิถุนายน เจ้าชายอามาเดโอ ดยุคแห่งเอออสตา ข้าหลวงใหญ่และอุปราชของอิตาเลียนอีสต์แอฟริกา โดยการชักนำของกองบัญชาการทหารสูงสุดของอิตาลี (Comando Supremo) ได้วางแผนยุทธการสำหรับการพิชิตบริติชโซมาลีแลนด์ พระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 และมุสโสลินี ต่างเห็นพ้องในแผนการของดยุคแห่งเอออสตา เมื่อถึงต้นเดือนสิงหาคมของปีนั้น แผนสำหรับยุทธการดังกล่าวก็พร้อมที่จะเริ่มต้น บทความทหาร หรือการทหารนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
อีเห็ดสดเผด็จศึก

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
การเจาะน้ำคร่ำ

การเจาะน้ำคร่ำ (อังกฤษ: amniocentesis) เป็นการตรวจทางการแพทย์อย่างหนึ่งใช้สำหรับการตรวจวินิจฉัยก่อนการคลอดสำหรับความผิดปกติของโครโมโซม การติดเชื้อในทารก และความผิดปกติอื่นๆ ทำโดยเจาะดูดเอาน้ำคร่ำปริมาณน้อยจากถุงน้ำคร่ำที่อยู่รอบๆ ทารกในครรภ์ ในน้ำคร่ำนี้จะมีเนื้อเยื่อของทารกอยู่ สามารถสกัดเซลล์ออกมาตรวจ DNA หาความผิดปกติทางพันธุกรรมได้ ไม่มีข้อบ่งชี้ของการเจาะน้ำคร่ำเพื่อการตรวจวินิจฉัยยืนยันความเป็นบุตร[ต้องการอ้างอิง] การเจาะน้ำคร่ำจะทำในช่วงอายุครรภ์ 15-20 สัปดาห์ หากทำเร็วกว่านี้จะมีความเสี่ยงที่การเจาะจะทำอันตรายต่อแขนขาของทารก ส่วนใหญ่นิยมทำที่อายุครรภ์ 18 สัปดาห์ งานวิจัยปีค.ศ. 1970 ประเมินความเสี่ยงของการแท้งที่เกิดจากการเจาะน้ำคร่ำไว้ที่ประมาณ 1 ใน 200 (0.5%) นอกจากนี้ยังมีความเสี่ยงของการเกิดภาวะน้ำคร่ำหลุดอุดหลอดเลือดอีกด้วย พบมีการสูญเสียน้ำคร่ำชั่วคราวในหญิงตั้งครรภ์ที่รับการเจาะน้ำคร่ำมากกว่าในกลุ่มที่ไม่ได้เจาะ แม้อาจไม่ทำให้เกิดผลการตั้งครรภ์ที่ผิดปกติมากนักก็ตาม การสูญเสียน้ำคร่ำนี้เกือบทั้งหมดเป็นการสูญเสียน้ำคร่ำเพียงเล็กน้อยและมักหยุดได้เองภายใน 1 สัปดาห์ พร้อมกันกับการมีปริมาณน้ำคร่ำเพิ่มขึ้นกลับมาเท่าปกติ การหยุดรั่วนั้นเชื่อว่าไม่ได้เป็นผลโดยตรงจากการซ่อมแซมเยื่อบุที่ถูกเจาะ แต่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของชั้น decidua และชั้นกล้ามเนื้อมดลูกที่ป้องกันไม่ให้มีการรั่วมากขึ้น โอกาสที่จะเกิดอันตรายโดยตรงต่อทารกจากเข็มเจาะนั้นมีน้อยมากหากใช้การเจาะน้ำคร่ำพร้อมอัลตราซาวนด์ การทดลองแบบสุ่มชิ้นหนึ่งทำกับหญิงตั้งครรภ์ 2239 คนที่ใช้การเจาะน้ำคร่ำพร้อมอัลตราซาวนด์ไม่พบว่ามีอันตรายโดยตรงต่อทารก obstetric ultrasonography: Nuchal scan · Biophysical profile (Amniotic fluid index) other imaging: Cardiotocography (Non-stress test) · Fetoscopy challenge: Contraction stress test บทความแพทยศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
พระนางเชฮ็อน

อดีตพระมเหสียุน (เกาหลี: 폐비윤씨; ฮันจา: 廢妃尹氏; อังกฤษ: Deposed Queen Lady Yun; 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1455 – 29 สิงหาคม ค.ศ. 1482) เดิมคือ พระนางเชฮ็อน (เกาหลี: 제헌왕후; ฮันจา: 齊獻王后; อังกฤษ: Queen Jeheon) เป็นทายาทรุ่นที่สิบเอ็ดธิดาของแม่ทัพยุน กวัน (윤관) เป็นพระมเหสีในพระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อน อดีตดำรงตำแหน่งพระสนมและหลังจากพระนางคงฮเยพระมเหสีพระองค์แรกของพระเจ้าซ็องจงสิ้นพระชนม์ พระนางจึงได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นพระมเหสีกรุงโชซ็อน อดีตพระนางยุน ทรงเป็นที่รู้จักในนามพระนางเชฮ็อนพระราชมารดาของเจ้าชายย็อนซัน และพระราชชายาในพระเจ้าซ็องจง เดิมทรงเป็นเพียงพระสนมแต่หลังจากพระนางคงฮเย ตระกูลฮัน สิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาท พระเจ้าซ็องจงจึงตั้งพระนางขึ้นเป็นพระมเหสีเพื่อความมั่นคงและสันติสุขของราชอาณาจักร พระนางยุนเป็นผู้หญิงที่มีความงดงามเป็นเลิศ พระนางได้รับการอภิเษกกับพระเจ้าซ็องจงในปี ค.ศ. 1476 หลายเดือนต่อมาพระนางได้ให้ประสูติพระราชโอรสนามว่า อี ยุง ภายหลังได้รับการแต่งตั้งเป็น เจ้าชายย็อนซัน และขึ้นเป็นกษัตริย์ต่อจากพระราชบิดา พระมเหสีเชฮ๊อน ทรงเป็นสตรีที่เพียบพร้อมทุกด้าน และทรงดำรงในวิถีปฏิบัติแห่งฝ่ายใน แต่ในขณะเดียวกัน ทรงมีพระอุปนิสัยที่เถรตรง ยึดมั่นในกฎระเบียบ จึงทำให้เหล่าสนมนางใน ที่มักจะฝ่าฝืนกฎระเบียบไม่พอใจนัก ทำให้นางเหล่านี้ มันจะคอยกลั่นแกล้งพระนางตลอดเวลา โดยเฉพาะ สนมออมควีอิน และชองควีอิน คืนหนึ่งในปี ค.ศ. 1479 พระนางทรงทะเลาะกับพระเจ้าซ็องจงจนทำให้เกิดรอยเล็บข่วนบนพระพักตร์ของพระเจ้าซ็องจง ซึ่งพระนางอินซูพระราชมารดาทอดพระเนตรเห็นรอยเหล่านั้นถึงแม้พระเจ้าซ็องจงจะทรงปกปิดไว้ทำให้พระนางอินซูทรงโกรธเป็นอย่างมากถึงกับสั่งปลดพระนางยุนออกจากตำแหน่งพระมเหสีและเนรเทศออกจากพระราชวังภายหลังถูกตัดสินประหารชีวิตโดยการประทานยาพิษในปี ค.ศ. 1482 ต่อมาหลังจากนั้นเจ้าชายย็อนซันได้ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเจ้าซ็องจงได้พยายามรื้อฟื้นคดีเพื่อคืนฐานะเดิมแก่พระมารดาและกวาดล้างผู้ที่มีส่วนข้องการสำเร็จโทษทำให้ราชสำนักวุ่นวายปั่นป่วน นอกจากนั้นทำตัวเสเพลไม่สนใจกิจบ้านเมือง จนในที่สุดเจ้าชายย็อนซันก็ถูกขุนนางก่อรัฐประหารจนถูกปลดจากบัลลังก์ บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เทวดาสาธุ

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
หวงยี่หลาง

หวงยี่หลาง (จีน: 黃玉郎; อังกฤษ: Wong Yuk-long) หรือ โทนี่ หว่อง เป็นนักวาดการ์ตูนชาวฮ่องกง เกิดเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2493 ที่เมืองเจียงเหมิน มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
อูเอโนะ

อูเอโนะ (ญี่ปุ่น: 上野; โรมาจิ: Ueno) เป็นย่านที่ตั้งอยู่ในเขตไทโต กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ย่านนี้เป็นย่านที่มีชื่อเสียงจากการเป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟอูเอโนะ (ญี่ปุ่น: 上野駅; โรมาจิ: Ueno-Eki) และสวนอูเอโนะ (ญี่ปุ่น: 上野公園; โรมาจิ: Ueno Kōen) ย่านอูเอโนะยังเป็นที่ตั้งของสถานที่ทางวัฒนธรรมที่น่าชมอีกหลายแห่ง เช่น พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโตเกียว พิพิธภัณฑ์ศิลปะตะวันตกแห่งชาติ พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ และหอประชุมที่เป็นสถานที่จัดแสดงคอนเสิร์ตใหญ่ ๆ เป็นต้น ย่านอูเอโนะมีวัดทางพุทธศาสนาในย่านนี้อีกหลายแห่ง เช่น หอเบ็นเต็นโด (ญี่ปุ่น: 弁天堂) ที่สร้างอุทิศให้เทพีเบ็นไซเต็ง (ญี่ปุ่น: 弁財天; โรมาจิ: Benzaiten) หรือพระสุรัสวดี ที่ทางญี่ปุ่นถือเป็นเทพีในพุทธศาสนา วันนี้ตั้งอยู่บนเกาะในบึงชิโนบาซุ (ญี่ปุ่น: 不忍池; โรมาจิ: Shinobazu no Ike) และวัดคันเอจิ (ญี่ปุ่น: 寛永寺; โรมาจิ: Kan'ei-ji) วัดสำคัญของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะในยุคเอโดะ วัดนี้มีเจดีย์ตั้งอยู่ในบริเวณของสวนอูเอโนะด้วย ในบริเวณใกล้กับวัดคันเอจิ มีศาลเจ้าโทโชงู (ญี่ปุ่น: 東照宮; โรมาจิ: Tōshō-gū) เป็นศาลเจ้าชินโตที่สร้างอุทิศแด่โทกูงาวะ อิเอยาซุ โชกุนผู้สถาปนารัฐบาลเอโดะ และเมืองเอโดะ (ต่อมาคือกรุงโตเกียว) เป็นเมืองหลวงของญี่ปุ่น จากสถานีอูเอโนะไปทางทิศใต้ มีถนนอาเมยาโยโกะ (ญี่ปุ่น: アメヤ横丁; โรมาจิ: Ameyayokochō) หรือเรียกสั้นๆว่า "อาเมโยโกะ" (ญี่ปุ่น: アメ横; โรมาจิ: Ameyoko) เป็นถนนเชิงตลาดที่ร้านค้าทั้งของสดของแห้ง สินค้าต่าง ๆ รวมถึงสินค้าหนีภาษีขนาดทั้งสองข้างของถนน บทความสถานที่ในประเทศญี่ปุ่นนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โอไดบะ

โอไดบะ (ญี่ปุ่น: お台場; โรมาจิ: Odaiba) เป็นเกาะเทียมขนาดใหญ่ในอ่าวโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น แรกเริ่ม โอไดบะสร้างขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1850 เพื่อประโยชน์ในการป้องกันประเทศ เมื่อเข้าสู่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 โอไดบะได้เติบโตอย่างรวดเร็วในฐานะเขตท่าเรือ จนถึงช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 โอไดบะได้กลายเป็นย่านการค้า ย่านพักอาศัย และนันทนาการที่ใหญ่โตแห่งหนึ่ง โอไดบะ กับมินาโตมิไร 21 ในนครโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ เป็นเขตชายฝั่งที่มนุษย์สร้างขึ้นในเขตโตเกียวและปริมณฑลเพียง 2 แห่ง ที่สามารถเข้าถึงพื้นที่ริมน้ำได้โดยไม่ถูกปิดกั้นด้วยเขตอุตสาหกรรมหรือท่าเรือ นอกจากนี้ยังมีหาดทรายเทียมริมอ่าว ที่ทำเป็นสวนน้ำสำหรับว่ายน้ำได้ในเขตคานาซาวะของนครโยโกฮามะ ส่วนของโอไดบะก็มีหาดสำหรับเล่นน้ำได้อยู่ 1 แห่ง จากที่มีอยู่ทั้งหมด 2 แห่ง ซึ่งอยู่หน้าสวนสาธารณะคาไซริงไก (ญี่ปุ่น: 葛西臨海公園; โรมาจิ: Kasai Rinkai Kōen) ข้าง ๆ โตเกียวดิสนีย์แลนด์ ในทางการ ไดบะ (ญี่ปุ่น: 台場; โรมาจิ: Daiba) หมายถึงย่านหนึ่งในการพัฒนาเกาะในเขตมินาโตะ ผู้ว่าราชการมหานครโตเกียว ชินตาโร อิชิฮาระ เคยใช้คำว่า โอไดบะ ในการเรียกพื้นที่ทั้งหมดของใจกลางเมืองรองริมน้ำโตเกียว (อังกฤษ: Tokyo Waterfront Secondary City Center; ญี่ปุ่น: 東京臨海副都心; โรมาจิ: Tōkyō Rinkai Fukutoshin) ซึ่งรวมย่านอาริอาเกะกับอาโอมิในเขตโคโต และย่านฮิงาชิ-โยชิโอะในเขตชินางาวะ บทความสถานที่ในประเทศญี่ปุ่นนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เพอร์ซีย์ แจ็กสัน

เพอร์ซีย์ แจ็กสัน เก็บถาวร 2019-08-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน คือชุดนวนิยายแฟนตาซี ประพันธ์โดย ริก ไรออร์แดน โดยเด็กหนุ่มผู้อ่านหนังสือเล่มนี้ซึ่งเป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับเด็กชายชื่อว่า เพอร์ซีย์ แจ็กสัน หนังสือในชุดเพอร์ซีย์ แจ็กสันและเหล่าโอลิมปัส ประกอบไปด้วยหนังสือจำนวน 5 เล่ม โดยหนังสือเล่มแรกในชุดนี้ คือ เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับสายฟ้าที่หายไป วางจำหน่ายในฉบับภาษาอังกฤษที่สหรัฐอเมริกาเมื่อ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2548 และฉบับภาษาไทยในปี พ.ศ. 2553 โดยสำนักพิมพ์ Enter Books โครงเรื่องหลักของนวนิยายชุดนี้ เกี่ยวข้องกับตำนานเทพปกรณัมกรีกในวัฒนธรรมสมัยนิยมของยุคปัจจุบัน โดยวางฉากหลักของเรื่องที่นิวยอร์กซิตี้ ประเทศสหรัฐอเมริกาในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 21 โดยเทพเจ้าโอลิมปัสทั้งหลายได้ย้ายเขาโอลิมปัสมาตั้ง ณ ใจกลางนครนิวยอร์กบนชั้นที่ 600 ของตึกเอ็มไพร์สเตต เพอร์ซีย์ แจ็กสันอาศัยอยู่กับมารดาและพ่อเลี้ยงในแฟลตแห่งหนึ่งในแมนฮัตตันและได้ค้นพบว่าตนเองมีเชื้อสายของเทพเจ้ากรีกอยู่ครึ่งหนึ่ง โดยมีบิดาเป็นโพไซดอน เทพแห่งมหาสมุทร เพอร์ซีย์ได้พบเพื่อนที่เป็นมนุษย์กึ่งเทพมากมาย เขาได้ร่วมผจญภัยกับแอนนาเบ็ธ เชส บุตรธิดาแห่งอาธีน่า เทพีแห่งสติปัญญาและโกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด แซเทอร์ที่เป็นเพื่อนสนิทของเขา หนังสือเพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับสายฟ้าที่หายไปได้ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ชื่อเดียวกัน เข้าฉายในปี พ.ศ. 2553 กำกับโดย คริส โคลัมบัส ในปี พ.ศ.2566 ซีรีส์ที่ดัดแปลงจากหนังสือได้ออกฉายในวันที่ 22 ธันวาคม บทความวรรณกรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สวนสัตว์อุเอะโนะ

สวนสัตว์อูเอโนะ (ญี่ปุ่น: 恩賜上野動物園; โรมาจิ: Onshi Ueno Dōbutsuen) เป็นสวนสัตว์ ตั้งอยู่ในบริเวณสวนอูเอโนะ ใกล้กับสถานีรถไฟอูเอโนะ เขตไทโต เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นสวนสัตว์แห่งแรกและมีชื่อเสียงที่สุดในญี่ปุ่น เปิดบริการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2425 บริหารงานโดยเทศบาลเมืองโตเกียว ภายในสวนสัตว์อูเอโนะมีรถไฟโมโนเรลสายแรกของญี่ปุ่น สวนสัตว์อูเอโนะ มีสัตว์มากกว่า 422 สายพันธุ์ สัตว์ที่ได้รับความสนใจเป็นพิเศษ อาทิ เช่น เสือโคร่งสุมาตรา แพนด้ายักษ์ กอริลลา นอกจากนี้ยังมีสายพันธุ์สัตว์ที่น่าสนใจอีกหลายชนิด เช่น สิงโตอินเดีย หมีขั้วโลก ช้างเอเชีย ยีราฟโซมาลิ นกกระเรียนมงกุฎแดง และเพนกวินกษัตริย์ บทความอาคาร หรือ สถานที่สำคัญนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับอาถรรพ์ทะเลปีศาจ

เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับอาถรรพ์ทะเลปีศาจ เป็นวรรณกรรมเยาวชน ประพันธ์โดย ริก ไรออร์ดัน และเป็นนวนิยายแฟนตาซีเล่มที่สอง ในหนังสือชุดเพอร์ซีย์ แจ็กสัน ต่อจาก เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับสายฟ้าที่หายไป วางจำหน่ายครั้งแรกในสหรัฐอเมริกา เมื่อปี พ.ศ. 2549 เพอร์ซีย์ แจ็กสันได้ค้นพบความจริงที่น่าตกใจเกี่ยวกับชาติกำเนิดของตนเมื่อฤดูร้อนที่แล้ว เขาได้เข้าเรียนในโรงเรียนใหม่ในเปิดเทอมใหม่และได้เพื่อนตัวยักษ์ เพอร์ซีย์ฝันประหลาดถึงโกรเวอร์ เพื่อนของเขากำลังจะเป็นเจ้าสาว ค่ายฮาล์ฟบลัดเผชิญกับปัญหาใหญ่ เขตแดนเวทมนตร์ของค่ายกำลังจะสลายลง ไครอน ผู้ดูแลค่ายถูกไล่ออก เพอร์ซีย์และแอนนาเบ็ธจึงต้องออกเดินทางอีกครั้งเพื่อกอบกู้ค่ายให้พ้นจากหายนะ มุ่งหน้าสู่ทะเลปีศาจเบอร์มิวดา ตามหา ‘ขนแกะทองคำ’ ในตำนาน และชิงตัวเจ้าสาวคืนมาจากยักษ์ไซคลอปส์ดุร้าย
เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับคำสาปแห่งไททัน

เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับคำสาปแห่งไททัน เป็นวรรณกรรมเยาวชน ประพันธ์โดย ริก ไรออร์ดัน และเป็นนวนิยายแฟนตาซีเล่มที่สาม ในหนังสือชุดเพอร์ซีย์ แจ็กสัน ต่อจาก เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับสายฟ้าที่หายไป และ เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับอาถรรพ์ทะเลปีศาจ วางจำหน่ายครั้งแรกในสหรัฐอเมริกา เมื่อปี พ.ศ. 2550 'โครนอส' รอเวลารวบรวมพลไปสู้รบกับเหล่าเทพโอลิมปัสเพื่อแย่งชิงบัลลังก์คืน สงครามระหว่างเทพโอลิมปัสกับยักษ์ไททันกำลังเกิดขึ้นอีกครั้งในศตวรรษที่ 21 ค่ายฮาล์ฟบลัดในฐานะที่เป็นสถานที่ของลูกหลานเทพจึงต้องรีบรวบรวมสมัครพรรคพวกไปช่วยเช่นกัน โกรเวอร์ค้นพบลูกครึ่งเทพสองพี่น้อง แต่ไม่สามารถพาออกมาได้ เพอร์ซีย์จึงต้องออกไปรับด้วยตนเอง แต่กว่าจะรู้ว่าเป็นกับดัก เขาก็เสียคนสำคัญไปให้ศัตรูเสียแล้ว การทำภารกิจครั้งนี้เพอร์ซีย์ต้องร่วมมือกับเหล่าพรานแห่งอาร์เทมีสในการตามหาเทพีซึ่งสาบสูญ เพื่อให้ครบองค์ประชุมสภาโอลิมปัส ตลอดจนหาตัวอสุรกายลึกลับให้พบ ก่อนมันจะตกไปอยู่ในมือของโครนอส และทำให้เขาทรงพลังมากกว่าเดิม นอกจากนี้ยังมีคำพยากรณ์ที่ว่า เลือดผสมที่เกิดจากหนึ่งในสามเทพผู้ยิ่งใหญ่จะทำการตัดสินใจอันอาจนำมาซึ่งการล่มสลายของยุคแห่งเทพ