nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
แวนซ์ แอสโตรไวค์

แวนซ์ แอสโตรไวค์ (อังกฤษ: Vance Astrovik) หรือ จัสติส (อังกฤษ: Justice) หรือชื่อก่อนหน้าที่รู้จักกันดีคือ มาร์เวลบอย (อังกฤษ: Marvel Boy) เป็นตัวละครกลายพันธุ์ซูเปอร์ฮีโร่ในมาร์เวลคอมิกส์ เขาเป็นยอดมนุษย์ที่สามารถใช้พลังจิตได้ แอสโตรไวค์ได้รับเข้าเป็นสมาชิกของนิว วอร์ริเออร์ส และดิ อเวนเจอร์ส ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือการ์ตูน Giant-Size Defenders ฉบับที่ 5 (กรกฎาคม 1975) สร้างสรรค์โดย ดอน เฮค และเจอร์รี่ คอนเวย์ บทความการ์ตูนนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ตระกูลไทระ

ตระกูลไทระ เป็นตระกูลซามูไรที่ยิ่งใหญ่ทรงอำนาจอิทธิพลมากที่สุดตระกูลหนึ่งในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น ตระกูลไทระสันนิษฐานว่าสืบเชื้อสายจากจักรพรรดิพระองค์หนึ่งพระนามว่า จักรพรรดิคันมู ในปี พ.ศ. 1368 ซึ่งตระกูลไทระนี้มีผู้ปกครองมาอีกหลายชั่วคนจนถึงยุคของ ไทระ โนะ คิโยโมริ ซึ่งปกครองตระกูลช่วงปี 1153-1183 ในยุคของคิโยโมริ สามารถผลักดันชนชั้นซามูไรให้ขึ้นปกครองญี่ปุ่นและมีอำนาจเหนือราชสำนักและพระจักรพรรดิได้สำเร็จ แต่หลังจากที่คิโยโมริถึงแก่อสัญกรรมในปี พ.ศ. 1726 เขาก็ได้ทิ้งภาระการปกครองให้กับ ไทระ โนะ มูเนโมริ บุตรชายผู้ไร้ความสามารถให้ผจญกับกองทัพของ ตระกูลมินาโมโตะ ซึ่งนำโดย มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ บุตรชายของโยชิโตโมะผู้เป็นทั้งศัตรูและเพื่อนรักของคิโยโมริ ใน ยุทธการเกนเปย์ ปรากฏว่าตระกูลไทระเป็นฝ่ายพ่ายแพ้และล่มสลายลงในปี พ.ศ. 1728 เพียง 2 ปีหลังการอสัญกรรมของคิโยโมริ หลังจากยุทธการเก็มเปแล้ว โยริโตโมะก็ได้เป็น โชกุนคนแรกของญี่ปุ่น
ศรีโสภณ

ศรีโสภณ (เขมร: សិរីសោភ័ណ, Sĕri Saôphoăn, [serəj saopʰɔən]) เป็นเมืองหลักของจังหวัดบันทายมีชัย ประเทศกัมพูชา และยังเป็นเมืองใหญ่อันดับที่ 2 ของประเทศกัมพูชา เมืองศรีโสภณเดิมเรียกว่า บ้านท่าสวาย เพราะตั้งชุมชนอยู่ริมแม่น้ำสวาย ต่อมาถูกยกให้มีฐานะขึ้นเป็น เมืองศรีโสภณ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ จ.ศ. 1212 ตรงกับ พ.ศ. 2393–2394 เดิมขึ้นกับมณฑลบูรพา จนถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และตกอยู่ภายใต้ความปกครองของฝรั่งเศสเมื่อปี พ.ศ. 2450 บทความเกี่ยวกับสถานที่ในประเทศกัมพูชานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
พระบวรราชวังสีทา

พระบวรราชวังสีทา ตั้งอยู่ที่ตำบลสองคอน อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี ประวัติพระราชวังแห่งนี้พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสร้างที่ริมแม่น้ำป่าสักฝั่งตะวันตก ณ ตำบลบ้านสีทา ในแขวงจังหวัดสระบุรีสร้างคราวเดียวกับเมื่อพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 4) ทรงสร้างพระนารายณ์ราชนิเวศน์ ที่เมืองลพบุรี มูลเหตุเกิดแต่คราวหาที่สร้างราชธานีสำหรับเวลาสงครามดังกล่าวมานั้น ได้โปรดให้พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าฯ เสด็จไปตรวจเมืองนครราชสีมา ทรงเห็นภูมิลำเนากันดารไม่เหมาะ มาโปรดที่เขาคอก ในแขวงจังหวัดสระบุรี ว่าเหมือนเป็นป้อมอยู่โดยธรรมชาติจึงสร้างที่ประทับขึ้น ณ ตำบลบ้านสีทา อันอาจไม่มาถึงเขาคอกได้สะดวก แล้วเสด็จประทับ ณ ที่นั่น เพื่อตกแต่งเขาคอกไว้เป็นป้อมปราการสำหรับต่อสู้ข้าศึกแห่งหนึ่ง สร้างเป็นเรือนไม้เครื่องไม้ บริเวณที่สร้างวังกว้างขวางมาก ประมาณ 150 ไร่เศษ ซากที่เป็นพื้นก่อเรือนไม้ ก่อด้วยอิฐฉาบปูนเป็นบัวคว่ำบัวหงายมีรากฐานกว้างประมาณ 10 วา ยาวประมาณ 20 วา โดยคาดว่าสร้างขึ้น 2 หลัง อิฐสมัยนั้นแข็งแรงมาก ขนาด 4 นิ้ว กว้าง 6 นิ้ว ยาว 12 นิ้ว ครั้นพระสมเด็จพระปิ่นเกล้าฯ เสด็จสวรรคตแล้ว พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าฯ โปรดรื้อตำหนักลงมาสร้างวังพระราชทานพระเจ้าลูกเธอในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าฯ ที่เหลืออยู่ก็หักพังสูญไปหมด ปัจจุบันบริเวณซึ่งที่เคยเป็นพระราชวังกลับเป็นบ้านราษฎร ประกอบอาชีพ ทำไร่ปลูกข้าวโพด มีการไถทำลายซากเดิมแทบจะสังเกตไม่ออก ต่อมากำนัน สุพัฒน์ ฤทธิ์จำปา กันเอาไว้เป็นที่สาธารณะประมาณ 4 ไร่เศษ บริเวณนี้ปรากฏเป็นชานประตูก่ออิฐฉาบปูน มีรอยวางแผ่นกระดานทำสะพานยื่นไปยังบึงน้ำ ชาวบ้านเรียกว่า "บึงตลาดไชย" ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของตัววังสีทา ห่างประมาณ 100 เมตรเศษ เล่ากันว่าทรงให้ใช้เป็นที่ประทับสรงน้ำจากบึงแห่งนี้ และเป็นที่ชุมนุมเหล่าสนมกำนัลนางฝ่ายใน เมื่อคราวเสด็จมาพักแรมในฤดูร้อนทุกๆ ปี และยังมีลูกๆ หลานๆ เหล่าสนมสมเด็จพระปิ่นเกล้าฯ อยู่เล่าสืบกันว่าสนมของพระองค์ทุกนางเก่งในทางแอ่วลาวมากที่สุด จนกระทั่งพระองค์เองสามารถเป่าแคนและแอ่วลาวได้ ถึงกับทรงพระราชนิพนธ์กลอนลำแอ่วลาวไว้หลายเล่มสมุดไทย คงเหลือปรากฏอยู่ในหอสมุดแห่งชาติ จนถึงทุกวันนี้
พระราชวังรัตนรังสรรค์

พระราชวังรัตนรังสรรค์ สร้างขึ้นเมื่อ ปี พ.ศ. 2433 โดยพระยารัตนเศรษฐี (คอซิมก๊อง) เจ้าเมืองระนองในขณะนั้น เนื่องด้วยรัชกาลที่ 5 ได้เสด็จประพาสหัวเมืองปักษ์ใต้ฝ่ายตะวันตกเป็นครั้งแรกที่จะได้เสด็จไปถึงเมืองระนองในวันที่ 23-25 เมษายน พ.ศ. 2433 พระยารัตนเศรษฐีจึงได้สร้างพลับพลาที่ประทับรับเสด็จที่บนเนินควนอันอยู่ใจกลางเมือง เรื่องตำนานพระราชวังรัตนรังสรรค์นั้น เกี่ยวข้องตำนานเมืองระนอง โดยปี พ.ศ. 2433 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จประพาสหัวเมืองปักษ์ใต้ฝ่ายตะวันตก เป็นครั้งแรกที่จะได้เสด็จไปถึงเมืองระนอง พระยารัตนเศรษฐี (คอซิมก๊อง เจ้าเมืองระนอง) สร้างที่ประทับรับเสด็จที่บนเนินควนอันอยู่กลางเมือง สร้างล้วนด้วยเครื่องก่อประกอบกับไม้แก่นอย่างมั่นคง ประสงค์จะถวายเป็นราชพลีสนองพระเดชพระคุณซึ่งได้ทรงชุบเลี้ยงสกุลวงศ์มา และทรงประทับแรม ณ พระที่นั่งรัตนรังสรรค์ เป็นเวลา 3 ราตรี ระหว่าง 23-25 เมษายน พ.ศ. 2433 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จไปทอดพระเนตรเห็นดำรัสว่า“...ทำงดงามมั่นคงสมควรจะเป็นวัง ยิ่งกว่าจะเป็นพลับพลา
ราชอาณาจักรฮังการี (ค.ศ. 1920–1946)

ราชอาณาจักรฮังการี (ฮังการี: Magyar Királyság) เป็นชื่ออย่างเป็นทางการของรัฐฮังการีระหว่าง ค.ศ. 1920 จนถึง ค.ศ. 1946 ราชอาณาจักรดำรงอยู่กระทั่งความพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่สอง และการประกาศสาธารณรัฐฮังการีที่ 2 แม้ว่าในช่วงเวลานี้ฮังการีจะปกครองด้วยระบอบราชาธิปไตย แต่กระนั้นก็ยังไม่มีพระมหากษัตริย์ มีเพียงผู้สำเร็จราชการ มิกโลช โฮร์ตี ซึ่งเป็นพลเรือเอกแห่งอดีตจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ที่ยังคงเป็นประมุขแห่งรัฐ หลังจากการปกครองแบบอนุรักษนิยมเป็นเวลานานตั้งแต่ ค.ศ. 1920 จนถึง ค.ศ. 1944 ประเทศก็ตกอยู่ภายใต้การครอบงำโดยนาซีเยอรมนีใน ค.ศ. 1944 ซึ่งเกิดขึ้นภายหลังปฏิบัติการทางทหารในเดือนมีนาคม ตำแหน่งผู้สำเร็จราชการถูกแทนที่โดยผู้นำฟาสซิสต์ แฟแร็นตส์ ซาลอชี แห่งพรรคแอร์โรว์ครอสส์ในเดือนตุลาคม แต่ต่อมากองกำลังนาซีได้ถูกขับไล่ออกจากฮังการีโดยกองกำลังโซเวียต ทำให้ประเทศตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของสหภาพโซเวียต และมีการล้มเลิกระบอบราชาธิปไตยใน ค.ศ
เปรม มาลากุล ณ อยุธยา

เปรม มาลากุล ณ อยุธยา (2 สิงหาคม พ.ศ. 2480 – 9 มกราคม พ.ศ. 2556) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุตรดิตถ์ 5 สมัย นายเปรม มาลากุล ณ อยุธยา เกิดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2480 เป็นบุตรของนายประวัติ และ นางบุญมา มาลากุล ณ อยุธยา สำเร็จการศึกษา นิติศาสตรบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สมรมกับ นางสันทนา มาลากุล ณ อยุธยา มีบุตร-ธิดา 4 คน คือ ทันตแพทย์หญิง ปฏิมารังสรรค์ มาลากุล ณ อยุธยา, นายปรม มาลากุล ณ อยุธยา, นายปิญช์ มาลากุล ณ อยุธยา และ นางสาวนรจันทร์ มาลากุล ณ อยุธยา เปรม ได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน พ.ศ. 2518 สังกัดพรรคสังคมนิยมแห่งประเทศไทย และได้รับเลือกติดต่อกันจนถึง พ.ศ. 2529 รวม 5 สมัย พ.ศ
สลาวอนสกีบรอด

สลาวอนสกีบรอด (โครเอเชีย: Slavonski Brod) เป็นเมืองในประเทศโครเอเชีย มีประชากร 59,141 คน (ค.ศ. 2011) เดิมเป็นที่รู้จักในชื่อ มาร์โซเนีย (Marsonia) ในจักรวรรดิโรมัน และ บรอดนาซาวี (Brod na Savi) ระหว่าง ค.ศ. 1244–1934 เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 6 ของประเทศโครเอเชีย รองจากกรุงซาเกร็บ สปลิต ริเยกา ออซิเยก และซาดาร์ ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำซาวา อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของกรุงซาเกร็บราว 197 กม. (122 ไมล์) และอยู่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 96 เมตร (315 ฟุต) บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
แพซาดีนา (รัฐแคลิฟอร์เนีย)

แพซาดีนา (อังกฤษ: Pasadena) เป็นเมืองในลอสแอนเจลิสเคาน์ตี รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา จากข้อมูลประชากรปี ค.ศ. 2010 แพซาดีนามีประชากร 137,122 คน ทำให้เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 180 ของสหรัฐอเมริกา ตกลงจากอันดับ 168 ในปี ค.ศ. 2009 แพซาดีนาเป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 9 ของลอสแอนเจลิสเคาน์ตี บทความสถานที่ในสหรัฐนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สังคายนาครั้งที่หนึ่งในศาสนาพุทธ

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค

เพาล์ ลูทวิช ฮันส์ อันโทน ฟ็อน เบ็นเน็คเคินดอร์ฟ อุนท์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค (เยอรมัน: Paul Ludwig Hans Anton von Beneckendorff und von Hindenburg) เป็นทหารและรัฐบุรุษชาวเยอรมัน เขาเป็นผู้บัญชาการทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และต่อมาเป็นประธานาธิบดีเยอรมนีใน ค.ศ. 1925 จนถึงแก่อสัญกรรม ฮินเดินบวร์คมีส่วนสำคัญที่ทำให้ฮิตเลอร์ได้เถลิงอำนาจใน ค.ศ. 1933 (แม้เขาไม่ชอบฮิตเลอร์) เขายอมลงนามตั้งฮิตเลอร์เป็นนายกรัฐมนตรี ทั้งที่ขณะนั้นพรรคนาซียังเป็นเสียงข้างน้อยในที่ประชุมใหญ่ไรชส์ทาค ฮินเดินบวร์คเกิดในตระกูลขุนนางปรัสเซียระดับล่าง เขาเข้าร่วมกองทัพหลวงปรัสเซียในปี 1866 และผ่านสงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย ฮินเดินบวร์คเกษียณอายุราชการในปี 1911 ขณะมียศเป็นพลเอกทหารราบ แต่เมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งปะทุขึ้นใน ค.ศ. 1914 เขาก็ถูกเรียกเข้ารับราชการใหม่ในวัย 66 ปี เขาสร้างชื่อเสียงไปทั่วประเทศจากชัยชนะในยุทธการที่ทันเนินแบร์คและได้เลื่อนยศเป็นจอมพลในวันที่ 27 พฤศจิกายน 1914 ต่อมาฮินเดินบวร์คได้รับตำแหน่งหัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่จักรวรรดิในปี 1916 ความนิยมชมชอบในตัวเขาพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นลัทธิบูชาบุคคล จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มทรงเพิ่มอำนาจเขาในกรมบัญชาการทหารสูงสุด ในที่สุด จอมพลฮินเดินบวร์คและผู้ช่วยอย่างพลเอกเอริช ลูเดินดอร์ฟ ก็กลายเป็นสองผู้มีอำนาจเบ็ดเสร็จทางทหาร ภายหลังเยอรมนีแพ้สงคราม ฮินเดินบวร์คเกษียณในปี 1919 แล้วก็กลับสู่แวดวงระดับชาติอีกครั้งในปี 1925 เพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีคนที่สองและเขาก็ชนะการเลือกตั้ง เขาชนะการเลือกตั้งอีกครั้งในปี 1932 โดยกวาดที่นั่งเหนือพรรคนาซีอย่างขาดลอย แม้ฮินเดินบวร์คพยายามขัดขวางฮิตเลอร์และพยายามรักษาเสถียรภาพทางการเมืองในประเทศที่กำลังเผชิญภัยคุกคามจากกระแสคอมมิวนิสต์ การยุบสภาในเดือนพฤศจิกายน 1932 ทำให้พรรคนาซีชนะเลือกตั้งได้ครองเสียงอันดับหนึ่งในที่ประชุมใหญ่ไรชส์ทาค ฮินเดินบวร์คยอมแต่งตั้งฮิตเลอร์เป็นนายกรัฐมนตรีในต้นปี 1933 และเดือนต่อมาก็ลงนามในกฤษฎีกาเพลิงไหม้ไรชส์ทาคซึ่งระงับสิทธิเสรีภาพของประชาชน ท้ายที่สุด สถานการณ์ก็บีบให้เขาลงนามในรัฐบัญญัติมอบอำนาจแก่ฮิตเลอร์ในเดือนมีนาคม 1933 อันเป็นจุดเริ่มต้นของระบอบนาซีอย่างเป็นทางการ ฮินเดินบวร์คเริ่มลดบทบาทตัวเองลงเนื่องด้วยเหตุผลทางสุขภาพ ในปีถัดมา ประธานาธิบดีฮินเดินบวร์คซึ่งพำนักอยู่ในบ้านพักที่ปรัสเซียตะวันออก ได้ถึงแก่อสัญกรรมจากโรคมะเร็งปอดในวัย 86 ปี ฮิตเลอร์จึงได้ให้คณะรัฐมนตรีผ่าน "กฎหมายว่าด้วยตำแหน่งประมุขสูงสุดแห่งไรช์" ประกาศตนเป็น "ฟือเรอร์และนายกรัฐมนตรีไรช์" แทนที่ตำแหน่งประธานาธิบดี เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค เกิดเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1847 ในเมืองโพเซิน ราชอาณาจักรปรัสเซีย จักรวรรดิเยอรมัน (ปัจจุบันตั้งอยู่ในโปแลนด์) เป็นบุตรคนโตขุนนางปรัสเซีย ฮันส์ โรแบร์ท ลูทวิช ฟ็อน เบ็นเน็คเคินดอร์ฟ อุนท์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค (Hans Robert Ludwig von Beneckendorff und von Hindenburg) กับนางลูอีเซอ ชวิคคาร์ท (Luise Schwickart) ตระกูลฮินเดินบวร์คเป็นทายาทสืบสายตรงของมาร์ติน ลูเทอร์ เพาล์มีน้องสามคน นามว่า อ็อทโท (เกิด 1849), อีดา (เกิด 1851) และแบร์นฮาร์ท (เกิด 1859) เพาล์มีความภาคภูมิใจในตระกูลของตนเองอย่างมาก ตระกูลของเขาสามารถสืบประวัติย้อนไปได้ถึงปี 1289 นามสกุลคู่ "เบ็นเน็คเคินดอร์ฟ-ฮินเดินบวร์ค" เริ่มถูกใช้ในปี 1789 เพื่อแสดงความสืบตระกูลในเอกสารราชการ แต่ชีวิตประจำวันพวกเขาใช้เพียงสกุลเบ็นเน็คเคินดอร์ฟเท่านั้น
ศริพจน์ภาษาไทย์

ศริพจน์ภาษาไทย์ คือ พจนานุกรมที่มุขนายกฌ็อง-หลุยส์ แว (Jean-Louis Vey) จัดพิมพ์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2439 โดยปรับปรุงจาก สัพะ พะจะนะ พาสา ไท พจนานุกรมฉบับของปาเลอกัว มีรูปเล่มขนาด 9" x 10" บนปกมีชื่อหนังสือและถัดลงมาแบ่งเป็น 2 คอลัมน์ ภาษาฝรั่งเศสอยู่ด้านซ้ายและภาษาอังกฤษอยู่ด้านขวา ส่วนที่เป็นคำนำ (คำอุทาหรณ์) ได้อธิบายวิธีออกเสียงภาษาไทย และการใช้อักษรโรมันแทนเสียงภาษาไทย ตอนท้ายมีแบบฝึกหัดสำหรับให้หัดอ่าน ในตอนที่เป็นคู่มือการใช้ซึ่งอยู่ต่อจากเรื่องการออกเสียง มีคำอธิบายเกี่ยวกับลักษณะทางไวยากรณ์ของภาษาไทย ส่วนที่เป็นเนื้อหาของพจนานุกรมจริง ๆ ได้ตัดคำแปลภาษาละตินออก และใช้ตัวอักษรขนาดเล็กลง นอกจากไวยากรณ์แล้ว ยังให้ความรู้พื้นฐานด้านอื่น เช่น มาตราชั่งตวงวัด วันเดือนปี เป็นต้น
เมืองบัวรภา

บัวละพา เป็นอำเภอ (เมือง) ของแขวงคำม่วน แขวงในตอนกลางของประเทศลาว บทความเกี่ยวกับสถานที่ในประเทศลาวนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
รถไฟใต้ดินเฉิงตู สาย 1

รถไฟใต้ดินเฉิงตู สาย 1 (จีน: 成都地铁1号线; พินอิน: Chéngdū Dìtiě Yī Hào Xiàn) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าสายแรกในระบบรถไฟใต้ดินเฉิงตู เปิดให้บริการวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 2010 โดยเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 2005
มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม

มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม หรือ มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ (อังกฤษ: intangible cultural heritage, ย่อ: ICH) ได้รับการสนับสนุนจากยูเนสโก โดยมุ่งเน้นไปยังวัฒนธรรมส่วนที่ในทางกายภาพนั้นจับต้องไม่ได้ ใน พ.ศ. 2544 ยูเนสโกได้ทำการสำรวจ เพื่อพยายามให้นิยามและจัดทำอนุสัญญาว่าด้วยการสงวนรักษามรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ (Convention for the Safeguarding of the Intangible Cultural Heritage) จนแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2546 เพื่อการคุ้มครองและสนับสนุนวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ปัจจุบัน (ธันวาคม 2564) ยูเนสโกขึ้นทะเบียนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้แล้วทั้งสิ้น 629 รายการ ใน 139 ประเทศทั่วโลก ตามอนุสัญญาว่าด้วยการสงวนรักษามรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ พ.ศ. 2546 คำว่า "มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ (Intangible Cultural Heritage)" นิยาม ดังนี้ “มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้” หมายถึง การปฏิบัติ การเป็นตัวแทน การแสดงออก ความรู้ ทักษะ ตลอดจนเครื่องมือ วัตถุ สิ่งประดิษฐ์ และพื้นที่ทางวัฒนธรรมอันเป็นผลจากสิ่งเหล่านั้น ซึ่งชุมชน กลุ่มชน และในบางกรณีปัจเจกบุคคลยอมรับว่าเป็นส่วนหนึ่งของมรดกทางวัฒนธรรมของตน มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้นี้ซึ่งถ่ายทอดจากคนรุ่นหนึ่งไปยังคนอีกรุ่นหนึ่งเป็นสิ่งซึ่งชุมชนและกลุ่มชนสร้างขึ้นใหม่อย่างสม่ำเสมอเพื่อตอบสนองต่อสภาพแวดล้อมของตน เป็นปฏิสัมพันธ์ของพวกเขาที่มีต่อธรรมชาติและประวัติศาสตร์ของตน และทำให้คนเหล่านั้นเกิดความรู้สึกมีอัตลักษณ์และความต่อเนื่อง ดังนั้นจึงก่อให้เกิดความเคารพต่อความหลากหลายทางวัฒนธรรมและการคิดสร้างสรรค์ของมนุษย์ เพื่อให้เป็นไปตามจุดประสงค์ของอนุสัญญาฉบับนี้ จะมีการพิจารณาเฉพาะมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้เท่าที่สอดคล้องกับบทบัญญัติที่มีอยู่ด้านสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศเท่านั้น รวมทั้งข้อกำหนดให้มีการเคารพซึ่งกันและกันระหว่างชุมชนทั้งหลาย กลุ่มชน และปัจเจกบุคคล และต่อการพัฒนาที่ยั่งยืน มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้แตกต่างจากประวัติศาสตร์มุขปาฐะเล็กน้อย (ประวัติศาสตร์มุขปาฐะเป็นการบันทึก สงวนไว้ และตีความซึ่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์โดยอยู่บนประสบการณ์ส่วนบุคคลและความคิดเห็นของผู้เล่า) มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้มุ่งไปที่การสงวนรักษามรดกทางวัฒนธรรม 'ไว้กับ' ผู้คนหรือชุมชนโดยปกป้องกระบวนการที่ทำให้ประเพณีและความรู้ที่สืบทอดกันมาสามารถส่งทอดต่อไปได้ ในขณะที่ประวัติศาสตร์มุขปาฐะมุ่งไปที่การเก็บและรักษาข้อมูลทางประวัติศาสตร์จากปัจเจกชนหรือกลุ่มบุคคล นิยามศัพท์ของคำว่า "Intangible Cultural Heritage" ในบริบทของประเทศไทยมีผู้นิยามไว้หลากหลาย เช่น มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ มรดกทางวัฒนธรรมที่ไม่ใช่กายภาพ และมรดกวัฒนธรรมทางจิตใจ เป็นต้น ความสับสนของการนิยามความหมายของ "Intangible Cultural Heritage" ในประเทศไทยดังกล่าว ก่อให้เกิดการถกเถียงเป็นวงกว้าง กระทรวงวัฒนธรรมในฐานะผู้รับผิดชอบจึงได้หาบทสรุปโดยการเปิดเวทีรับความคิดเห็น และมีมติให้ใช้คำว่า "มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม" แทนคำว่า "มรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้" ตามที่บัญญัติไว้ใน พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม พ.ศ. 2559 อย่างไรก็ตาม การนิยามความหมายของคำว่า "มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม" ในพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาฯ ที่ทางการไทยจัดทำ และคำว่า "Intangible Cultural Heritage" ใน อนุสัญญาว่าด้วยการสงวนรักษามรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ พ.ศ. 2546 ที่ยูเนสโกจัดทำ มีความแตกต่างกันบางประการ ก่อนที่จะมีอนุสัญญาของยูเนสโก ได้มีความพยายามของประเทศต่าง ๆ ในการสงวนรักษามรดกทางวัฒนธรรมให้คงอยู่ต่อไป ญี่ปุ่นเป็นประเทศแรกในโลกที่ออกกฎหมายในการคุ้มครองสมบัติทางวัฒนธรรมเมื่อ พ.ศ
ศาสนาแบบอินเดีย

ประชากรโลกที่นับถือศาสนาอินเดีย ศาสนาแบบอินเดีย (อังกฤษ: Indian religions) หรือ ธรรมิกศาสนา (อังกฤษ: Dharmic religions) คือศาสนาที่มีต้นกำเนิดในอนุทวีปอินเดีย ได้แก่ ศาสนาฮินดู ศาสนาเชน ศาสนาพุทธ และศาสนาซิกข์[web 1] ศาสนาเหล่านี้ถือว่าเป็นศาสนาตะวันออก แม้ศาสนาแบบอินเดียจะเกี่ยวพันกับประวัติศาสตร์อินเดีย แต่ก็ไม่ได้มีอยู่เฉพาะในอนุทวีปอินเดียเท่านั้น ยังได้แพร่หลายไปยังภูมิภาคอื่น ๆ ด้วย[web 1] ชาวฮารัปปาในอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุราว 3300-1300 ปีก่อนคริสต์ศักราชมีวัฒนธรรมแบบเมืองมาตั้งแต่ก่อนการเข้ามาของศาสนาพระเวท ชาวทราวิฑและตระกูลภาษาดราวิเดียนในอินเดียใต้ก็มีมาก่อนศาสนาพระเวทเช่นกัน ประวัติศาสตร์นับจุดเริ่มต้นของศาสนาแบบอินเดียที่ศาสนาพราหมณ์ของชาวอินโด-อิหร่าน ซึ่งต่อมาได้รวบรวมคำสอนเป็นคัมภีร์พระเวท และเรียกยุคที่มีการเรียบเรียงคัมภีร์พระเวทว่ายุคพระเวท ซึ่งตรงกับช่วง 1750-550 ปีก่อนคริสต์ศักราช จากนั้นจึงเป็นยุคปฏิรูป ซึ่งได้พัฒนาศาสนาพราหมณ์มาเป็นศาสนาฮินดูในปัจจุบัน มีขบวนการสมณะเป็นขบวนการศาสนาที่เกิดขึ้นแยกจากสายพระเวทและดำรงอยู่คู่ขนานกันมา ศาสนาพุทธ ศาสนาเชน สำนักโยคะ ความเชื่อเรื่องสังสารวัฏ และโมกษะ ก็มีที่มาจากขบวนสมณะนี้ด้วย ยุคปุราณะซึ่งตรงกับช่วง 200 ปีก่อนคริสต์ศักราชถึง ค.ศ. 500 และต้นยุคกลางซึ่งตรงกับ ค.ศ. 500-1,100 เป็นช่วงที่เกิดสำนักใหม่ ๆ ขึ้นในศาสนาฮินดู เช่น ขบวนการภักติ ลัทธิไศวะ ลัทธิศักติ ลัทธิไวษณพ จากนั้นจึงเข้าสู่ยุคอิสลามราว ค.ศ. 1,100-1,500 และคุรุนานักเทพตั้งศาสนาซิกข์ขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 15[web 2] และแพร่หลายมากในภูมิภาคปัญจาบ เมื่อถึงยุคที่จักรวรรดิอังกฤษเข้าปกครองอินเดีย กระแสการตีความศาสนาฮินดูใหม่เป็นตัวช่วยหนึ่งที่ทำให้เกิดกลุ่มเคลื่อนไหวเพื่อปลดปล่อยอินเดีย ตามแนวทางของ Tilak เราอาจศึกษาตีความศาสนาแบบอินเดียในส่วนของความเหมือนและความแตกต่าง ผู้ศึกษาจากตะวันตกมักเน้นไปที่ความแตกต่าง ในขณะที่นักวิชาการอินเดียเองมุ่งเน้นศึกษาส่วนที่เหมือนกัน ศาสนาฮินดู ศาสนาพุทธ ศาสนาเชน และศาสนาซิกข์ มีหลักการพื้นฐานบางอย่างร่วมกัน ซึ่งอาจตีความต่างออกไปโดนศาสนิกชนแต่ละกลุ่มและแต่ละปัจเจกบุคคล ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 19 ศาสนิกชนเหล่านี้มิได้ติดป้ายตนเองให้แตกต่างจากผู้อื่น หากแต่เห็นว่าตนเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวทางวัฒนธรรมที่แตกสาขาออกมาแต่ร่วมรากเดียวกัน ศาสนาแบบอินเดียแต่ละศาสนามีความแตกต่างกัน และภายในแต่ละศาสนาก็มีความแตกต่างกันระหว่างนิกาย เช่น ธรรม ในศาสนาฮินดูหมายถึง หน้าที่ ในศาสนาเชน หมายถึง การทำความดี ส่วนศาสนาพุทธเรียกว่า พระธรรม หมายถึง คำสอนของพระพุทธเจ้า
สโมสรฟุตบอลยูไนเต็ดออฟแมนเชสเตอร์

สโมสรฟุตบอลยูไนเต็ดออฟแมนเชสเตอร์ (อังกฤษ: F.C. United of Manchester) เป็นสโมสรฟุตบอลกึ่งอาชีพของอังกฤษ ตั้งอยู่ที่เขตมอสตัน เมืองแมนเชสเตอร์ มณฑลเกรเทอร์แมนเชสเตอร์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2005 โดยผู้สนับสนุนของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ที่ไม่พอใจการเข้ามาซื้อกิจการของมัลคอล์ม เกลเซอร์ นักธุรกิจชาวอเมริกัน ปัจจุบันลงแข่งขันในระดับเนชันนัลลีก นอร์ท โดยช่วงแรกสโมสรยังไม่มีสนามเหย้าเป็นของตนเองจึงได้เช่าสนามกิกเลน ที่ตั้งอยู่เมืองบิวรี มณฑลเกรเทอร์แมนเชสเตอร์ เป็นสนามเหย้าร่วมกับสโมสรฟุตบอลบิวรีจนถึงปี 2014 ต่อมาในฤดูกาล 2014–15 ได้เปลี่ยนมาเช่าสนามโบเวอร์โฟลด์ และสนามเทมไซด์สเตเดียม ของสตาลีบริดจ์เซลติก และเคอร์ซันแอชตัน ตามลำดับ จนกระทั่งสโมสรได้มีสนามเหย้าเป็นของตนเองในเดือนพฤษภาคม ค.ศ.2015 คือสนามบรอดเฮิร์สพาร์ก ซึ่งเปิดใช้งานเป็นครั้งแรกในฤดูกาล 2015–16
รักสุดใจ

รักสุดใจ (อังกฤษ: Missing You; เกาหลี: 보고싶다, โพโกชิบดา) เป็นละครโทรทัศน์แนวประโลมโลกย์ (melodrama) เขียนบทโทรทัศน์โดยมุน ฮี-จ็อง ซึ่งโด่งดังจากผลงานหลายเรื่อง เช่น Smile, you และ Can You Hear My Heart กำกับโดยอี แจ-ดง และพัก แจ-บ็อม ผู้กำกับจาก Can’t Lose และ Thank You โดยออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์เอ็มบีซี ทุกวันพุธและพฤหัสบดี เวลา 21.55 น. ตั้งแต่วันพุธที่ 7 พฤศจิกายน ถึงวันพฤหัสบดีที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2556 ความยาว 21 ตอน ส่วนในประเทศไทย ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์เวิร์คพอยท์ทีวี ทุกวันพุธถึงวันศุกร์ เวลา 22.30-24.00 น. เริ่มตั้งแต่วันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2557 อี ซูย็อน เด็กสาววัย 15 ปีถูกพ่อทุบตีอย่างทารุณอยู่เสมอ หลังจากที่พ่อของเธอถูกจับในฐานะฆาตกร ซูย็อนก็กลายเป็นที่รังเกียจของเพื่อน ๆ ที่โรงเรียน ทั้งยังถูกรังแกทุกวัน ทางด้านฮัน จ็องวู ใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกแอบกลับมาเกาหลีเพื่อมาหาพ่อ แต่พ่อของเขาไม่สนใจไยดีเลยแม้แต่น้อย เขาได้พบกับซูย็อน ด้วยบุคลิกที่แปลกของซูย็อนทำให้เขารู้สึกประทับใจ ทั้งจ็องวูและซูย็อนต่างหลงรักกันในแบบเด็ก ๆ ภายหลังแม่ของซูย็อนทราบว่าตำรวจจับฆาตกรผิดคนและไม่สามารถแก้ไขได้ เธอจึงตัดสินใจย้ายไปอยู่กับนักสืบที่เป็นตำรวจชื่อว่า คิม ซ็องโฮ ซึ่งมีลูกสาวอายุเท่ากันกับซูย็อนชื่อว่า คิม อึนจู เพื่อจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นั่น ในเวลาเดียวกันคัง ฮย็องจุน ลูกพี่ลูกน้องของจ็องวูถูกพ่อของจ็องวู (แทจุน) ทรมานเพราะต้องการเงินที่แม่ของฮย็องจุน (ฮย็อนจู) เอาไป ฮย็องจุนหลบหนีออกมาได้และได้รับความช่วยเหลือจากพยาบาลช็อง ฮเยมี ที่เคยอยู่กับแม่ของเขา ฮเยมีนำตัวฮย็องจุนไปซ่อนใกล้บ้านเก่าของซูย็อน ตลอดเวลาซูย็อนได้เห็นฮย็องจุนอยู่ที่นั่น และเมื่อเกิดไฟไหม้ จ็องวูและซูย็อนก็เป็นคนช่วยฮย็องจุนออกมา ระหว่างนั้นแม่ของฮย็องจุนก็ถูกแทจุนจับไปขังไว้ เธอจึงวางแผนให้ฮเยมีจับตัวจ็องวูเพื่อต่อรอง วันที่โจรลงมือซูย็อนเห็นจ็องวูถูกจับตัวไป เธอจึงตามไปด้วยแต่ก็ถูกจับได้ หญิงสาวถูกโจรทำร้ายและย่ำยี จ็องวูเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแต่ด้วยความกลัวจึงหนีออกไปเพียงคนเดียว หลังจากเขาตั้งสติได้แล้ว เขาได้ขอให้พ่อของเขาช่วยตามหาซูย็อน แต่ก็สายเกินไปเพราะโจรถูกตำรวจจับและสารภาพว่าเขาฆ่าซูย็อนและทิ้งศพลงแม่น้ำไปแล้ว แต่ทั้งซ็องโฮและจ็องวูไม่เชื่อในข่าวนั้น สุดท้ายซ็องโฮพยายามตามหาซูย็อนจนขับรถตกเขาตายอย่างมีเงื่อนงำ 14 ปีต่อมาจ็องวูเติบโตขึ้นกลายเป็นนักสืบฉายากระต่ายบ้าที่ทำงานรวดเร็ว ส่วนซูย็อนกลับมาอีกครั้งในฐานะซูอี นักออกแบบแฟชั่นชื่อดังที่ได้รับการสนับสนุนจากแฮร์รี บอร์ริสัน ผู้พิการขา ซึ่งก็คือฮย็องจุนนั่นเอง ถึงแม้ว่าซูอีจะเป็นคนที่ร่าเริงสดใส แต่เธอก็ยังคงมีบาดแผลในใจที่เธอหวาดกลัวเสมอมา เมื่อทั้งสองพบกัน ซูอีทำเหมือนไม่เคยรู้จักเขามาก่อนแต่เขากลับจำเธอได้อย่างแม่นยำ แม้เธอจะพยายามลบลืมความทรงจำในอดีตแต่เหมือนยิ่งถูกหลอกหลอน โจร 2 คนที่เคยทำร้ายซูย็อนได้รับการปล่อยตัว แต่ก็ถูกฆ่าตายทีละคน ส่วนฮย็องจุนก็รู้ว่าแม่ของเขายังไม่ตาย แต่กลายเป็นหญิงเสียสติที่ถูกแทจุนขังไว้จนบัดนี้ ซูย็อนได้เจอแม่และอึนจู และเห็นว่าจ็องวูยังจดจำเรื่องของเธอได้ทุกเรื่อง เรื่องในอดีตที่เธอฝังกลบไว้กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้ง และฆาตกรที่แท้จริงก็ปรากฏตัวออกมา
อเวนเจอร์ส: มหาศึกอัลตรอนถล่มโลก

อเวนเจอร์ส: มหาศึกอัลตรอนถล่มโลก (อังกฤษ: Avengers: Age of Ultron) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวซูเปอร์ฮีโร ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2015 ดัดแปลงจากทีมซูเปอร์ฮีโรอเวนเจอร์สในหนังสือการ์ตูนมาร์เวลคอมิกส์ ผลิตโดย มาร์เวล สตูดิโอส์ และจัดจำหน่ายโดย วอลท์ดิสนีย์สตูดิโอโมชั่นพิคเจอร์ส เป็นภาคต่อของดิ อเวนเจอร์สที่ออกฉายเมื่อปี่ ค.ศ. 2012 และเป็นภาพยนตร์ลำดับที่ 11 ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล เขียนบทและกำกับโดยจอสส์ วีดอน และมีนักแสดงจำนวนมากร่วมแสดง ได้แก่ โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์, คริส เฮมส์เวิร์ธ, มาร์ค รัฟฟาโล, คริส อีวานส์, สการ์เลตต์ โจแฮนสัน, เจเรมี เรนเนอร์, ดอน ชีเดิล, อารอน เทเลอร์-จอห์นสัน, เอลิซาเบธ โอลเซน, พอล เบตตานี, โคบี สมัลเดอร์ส, แอนโธนี แมคกี, เฮย์ลีย์ แอตเวลล์, ไอดริส เอลบา, สเตลแลน สคาร์สการ์ด, เจมส์ สเปเดอร์, และ แซมวล แอล แจ็กสัน ในภาคนี้ทีมอเวนเจอร์สจะต้องต่อสู้กับอัลตรอน ปัญญาประดิษฐ์ที่มุ่งหวังทำลายมนุษย์ให้หมดจากโลก กำหนดการสร้างภาพยนตร์ภาคต่อเรื่องนี้มีการประกาศขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อพฤษภาคม พ.ศ. 2555 หลังจากภาพยนตร์ดิ อเวนเจอร์สออกฉายและประสบความสำเร็จ โดยวีดอนผู้ซึ่งกำกับภาพยนตร์ภาคแรกได้รับเชิญกลับมากำกับภาคต่อนี้อีกครั้งซึ่งเป็นข่าวประกาศเมื่อสิงหาคมปีเดียวกัน ต่อมาในเดือนเมษายน พ.ศ. 2556 วีดอนได้เขียนบทฉบับร่างเสร็จสมบูรณ์ และได้ดำเนินการคัดเลือกนักแสดงในเดือนมิถุนายนปีเดียวกัน โดยมีดาวนีย์กลับมาทำสัญญารับบทเดิมอีกครั้ง กองถ่ายรองได้เริ่มการถ่ายทำล่วงหน้าไปก่อนตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 ในประเทศแอฟริกาใต้ ส่วนกองถ่ายหลักได้เริ่มการถ่ายทำอย่างเป็นทางการตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงสิงหาคมปีเดียวกัน โดยส่วนใหญ่ถ่ายทำที่สตูดิโอเชพเพอร์ตันในเซอร์รีย์ ประเทศอังกฤษ และฉากเสริมอีกบางฉากถ่ายทำที่อิตาลี เกาหลีใต้ บังคลาเทศ นครนิวยอร์ก และอีกหลายสถานที่ในประเทศอังกฤษ หลังจากนั้นในช่วงโพสท์โปรดักชันยังได้รับการทำให้กลายเป็นภาพยนตร์สามมิติ และมีฉากที่เป็นเทคนิกภาพพิเศษกว่า 3,000 ฉาก อเวนเจอร์ส: มหาศึกอัลตรอนถล่มโลกออกฉายครั้งแรกที่ลอสแอนเจลิสเมื่อ 13 เมษายน พ.ศ
คิม จี-ฮุน (นักแสดงเกิด พ.ศ. 2543)

คิม จี-ฮุน (อักษรโรมัน: Kim Ji-hoon, เกาหลี: 김지훈) เป็น นักร้อง และ นักแสดงจากประเทศเกาหลีใต้ เขาได้เริ่มอาชีพโดยการเป็นนักแสดงเด็ก ปัจจุบันเป็นสมาชิกของ ทีอาร์ซีเอ็นจี (TRCNG) 2013: Green Rain ของ ชายนี่ บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โรบินฮูด: เดอะเลเจนด์ออฟเชอร์วูด

โรบินฮูด: เดอะเลเจนด์ออฟเชอร์วูด (อังกฤษ: Robin Hood: The Legend of Sherwood) เป็นวิดีโอเกมแนววางแผนชิงทรัพย์ตามเวลาจริงในปี ค.ศ. 2002 ที่พัฒนาโดย Spellbound Studios ซึ่งคล้ายคลึงกับเกม Desperados: Wanted Dead or Alive และซีรีส์เกม Commandos ในเกม ผู้เล่นสามารถควบคุมตัวละครสูงสุดได้ 5 ตัว ในการตั้งค่าขึ้นอยู่กับเรื่องราวของตัวละครโรบินฮูด มีตัวละครหลักคือ Robin Hood, Little John, Friar Tuck, Will Scarlet, Will Stutely และMaid Marian ได้รับรางวัลการออกแบบเกมยอดเยี่ยมที่สุด และแอนิเมชั่นยอดเยี่ยมที่สุดในงาน 2003 Animago Awards บทความวิดีโอเกมหรือเกมคอมพิวเตอร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
แฟลช (หนังสือการ์ตูน)

เดอะแฟลช หรือ แฟลช (อังกฤษ: Flash) เป็นชื่อของตัวละครซูเปอร์ฮีโรหลายตัวที่ปรากฏตัวในดีซีคอมิกส์ ตัวละครแฟลชตัวแรกสร้างสรรค์โดย การ์ดเนอร์ ฟ็อกซ์ (Gardner Fox) และ แฮร์รี แลมเพิร์ต (Harry Lampert) ปรากฏตัวครั้งแรกใน Flash Comics เล่มที่ 1 (มกราคม ค.ศ. 1940)  ตัวละครเดอะแฟลชทุกตัวมีพลังความเร็วสูง ได้รับพลังมาจากสิ่งที่เรียกว่า สปีดฟอร์ซ(Speed Force) ทำให้พวกเขาวิ่งได้เร็ว เคลื่อนไหวได้เร็ว คิดได้อย่างรวดเร็ว มีการตอบสนองที่เหนือมนุษย์ และดูเหมือนว่าจะไม่เป็นไปตามกฎฟิสิกส์ โดย ณ ปัจจุบันมีตัวละครที่ใช้ชื่อเดอะแฟลชอย่างน้อย 5 ตัวละคร ได้แก่ นักกีฬาระดับมหาวิทยาลัย เจย์ แกร์ริก (1940–1951, 1961–2011, 2017–ปัจจุบัน), นักนิติวิทยาศาสตร์ แบร์รี อัลเลน (1956–1985, 2008–ปัจจุบัน),หลานชายของแบร์รี วอลลี เวสต์ (1986–2011, 2016–present), หลานชาย(ลูกของลูก)ของแบร์รี อัลเลน บาร์ท อัลเลน (2006–2007) และสาวเชื้อสายจีนอเมริกัน เอเวอร์รี โฮ (2017–ปัจจุบัน) บทความการ์ตูนนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล