nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
กำแพงประจิม

กำแพงประจิม (อังกฤษ: Western Wall) หรือ กำแพงโอดครวญ (อังกฤษ: Wailing Wall) หรือ กำแพงอัล-บุร็อก (อาหรับ: حائط البراق) เป็นกำแพงโบราณในเขตเมืองเก่าเยรูซาเลม สร้างขึ้นจากหินปูนเมื่อครั้งมีการขยายพระวิหารหลังที่สองของพวกยิวโดยพระเจ้าเฮโรดมหาราชในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล กำแพงแห่งนี้ตั้งอยู่อาณาบริเวณขนาดใหญ่รูปสี่เหลี่ยมที่เรียกว่าเนินพระวิหาร ซึ่งสำหรับชาวมุสลิมแล้ว เนินแห่งนี้เป็นสถานที่ที่มุฮัมหมัดถูกพระอัลลอห์รับขึ้นไปบนสวรรค์ ชาวยิวจะเรียกกำแพงนี้ว่ากำแพงประจิม เนื่องตั้งอยู่ทางตะวันตกของเนินพระวิหาร ส่วนชาวคริสต์จะเรียกกำแพงนี้ว่ากำแพงโอดครวญ เพื่อสะท้อนเหตุการณ์ที่ชาวยิวต่างพากันมาร่ำร้องโอดครวญกันที่กำแพงแห่งนี้ในวันที่พวกโรมันเข้ายึดครองเยรูซาเลมในค.ศ. 70 และพระวิหารของชาวยิวถูกทำลาย ชาวมุสลิมได้เกิดการปะทะกับชาวคริสต์ขึ้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1929 ในประเด็นเกี่ยวกับการครอบครองกำแพง ในช่วงเวลานั้นอำนาจเหนือดินแดนแถบนี้อยู่ในมือของอังกฤษ อังกฤษได้ตัดสินใจให้กำแพงยังคงอยู่ในมือของชาวมุสลิม แต่ชาวยิวสามารถใช้เพื่อการแสวงบุญในสถานที่แห่งนี้ได้โดยมีเงื่อนไขว่าพวกเขาจะต้องไม่นำเครื่องบูชาเฉพาะของตนเข้าไปในเขตเนินพระวิหาร ตั้งแต่นั้นมา กำแพงแห่งนี้ก็กลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดที่ชาวยิวสามารถประกอบพิธีได้ แม้ว่าตามหลักศาสนายูดาห์แล้ว สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดจะอยู่ด้านในกำแพง
การยึดครองเบลารุสของเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่สอง

การยึดครองเบลารุสโดยนาซีเยอรมนีได้เริ่มต้นด้วยเยอรมันได้เข้ารุกรานสหภาพโซเวียต เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1941 (ปฏิบัติการบาร์บารอสซา) และได้สิ้นสุดลงในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1944 ด้วยปฏิบัติการบากราติออนของโซเวียต ทางด้านตะวันตกเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย (เมื่อ ปี ค.ศ. 1940) ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของไรชส์คอมมิสซาเรียทออสท์ลันด์ในปี ค.ศ. 1941 แต่ในปี ค.ศ. 1943 ผู้มีอำนาจเยอรมันได้อนุญาตให้ชนชาวท้องถิ่นที่ได้ให้ความร่วมมือจัดตั้งรัฐบริวาร สภากลางเบียโลรัสเซีย (Belarusian Central Rada) จนท้ายที่สุด โซเวียตได้เข้ามาปลดปล่อยภูมิภาคแห่งนี้
เขตมีมาโรปา

เขตเซาเวสเทิร์นตากาล็อก  หรือ เขตมีมาโรปา เป็นเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ เคยเป็นเขตที่ 4-B จนถึง ค.ศ. 2016 เป็น 1 ใน 2 เขตของประเทศ ที่ไม่ติดต่อทางบกกับภูมิภาคอื่น (อีกแห่งคือเขตซีลางังคาบีซายาอัน) ชื่อของเขตมาจากการรวมกันของชื่อจังหวัดทั้งห้า ได้แก่ จังหวัดมารินดูเก‎, จังหวัดโอเรียนตัลมินโดโร‎, จังหวัดโอกซีเดนตัลมินโดโร, จังหวัดปาลาวัน และจังหวัดโรมโบลน เคยเป็นส่วนหนึ่งของเขตเซาเทิร์นตากาล็อก จนถึงวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2002 ปัจจุบันมีเมืองคาลาปัน เป็นเมืองหลักของเขตนี้ สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ ประกอบด้วย 5 จังหวัด, 1 นครที่มีประชากรอย่างสูง (ปูเวร์โตปรินเซซา), 1 นคร (คาลาปัน), 71 เทศบาล และ 1,458 บารังไกย์
อาร์ชดยุกปีเตอร์ เฟอร์ดินานด์แห่งออสเตรีย

อาร์ชดยุกเพเทอร์ แฟร์ดีนันท์ แห่งออสเตรีย-ตอสคานา (เยอรมัน: Peter Ferdinand von Österreich-Toskana) ทรงเป็นอาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-ฮังการี และผู้บัญชาการทหารในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อาร์ชดยุกเพเทอร์ แฟร์ดีนันท์ ประสูติเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1874 ทรงเป็นพระโอรสพระองค์สุดท้องใน แกรนด์ดยุกเฟอร์ดินานด์ที่ 6 แห่งทัสคานี และ เจ้าหญิงอลิซแห่งปาร์มา (1849-1953) โดยทรงดำรงตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการในกองทัพฮังการีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองด้วย พระองค์ทรงดำรงพระยศเป็น แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา ต่อจากพระเชษฐา นั่นคืออาร์ชดยุกโยเซฟ แฟร์ดีนันท์ แห่งออสเตรีย เริ่มรับราชการทหารในปีค.ศ. 1908 โดยรั้งยศพันเอกในปีค.ศ. 1911 ที่สำคัญทั่วไปและ 23 เมษายน ค.ศ. 1914 ทรงได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็น รองจอมพล (Feldmarschall-Leutnant) เมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งอุบัติขึ้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1914 ได้ทรงเลื่อนเป็นผู้บัญชาการกองพลทหารราบที่ 25 ซึ่งต่อสู้กับรัสเซียในแคว้นกาลิเซียและตอนใต้ของโปแลนด์ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี เมื่อวันที่ 17 เมษายน 1917 ทรงถูกเรียกตัวและเป็นนายพลแห่งกองทหารรักษาการณ์กองบัญชาการทหารบกเข้าแถวหน้าของอิตาลี กองกำลังของเขาชนะ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ได้รับการปกป้องช่วงต้นแล้วคลุมกองทัพด้านข้างของ14 กองทัพเยอรมันระหว่างการพัฒนาในการต่อสู้ของเร็ทวันที่ 15 สิงหาคม 1918 กองกำลังประจำการในเทิร์นติโน ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นกองทัพ 26 ตั้งแต่เดือนตุลาคม 1918 ในวันสุดท้ายของสงครามทรงสั่งกองทัพบกที่ 10 ในเทรนตันในนามของจอมพลอเล็กซานเดอ ร์ฟอนโค อาร์ชดยุกเพเทอร์ แฟร์ดีนันท์ ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงมาเรีย คริสตินาแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ
กีฬาจักรยานในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 45

กีฬาจักรยานในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 45 เป็นการแข่งขันกีฬาจักรยานที่จัดขึ้นในอำเภอหาดใหญ่ และอำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 25 ถึง 29 มิถุนายน พ.ศ. 2560 ซึ่งครั้งนี้จะมีการแข่งขันทั้งหมด 15 รายการ คือ ประเภทชาย 8 รายการ และประเภทหญิง 7 รายการ โดยสนามที่ใช้ในการแข่งขัน ดังนี้ * เจ้าภาพ (สงขลา)
ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์

ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์ หรือ ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช The Series เป็นชุดละครโทรทัศน์อิงประวัติศาสตร์ กำกับการแสดงโดยหม่อมราชวงศ์เฉลิมชาตรี ยุคล เป็นการสร้างละครที่อิงเอาเนื้อเรื่องจากภาพยนตร์เรื่อง ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ที่หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคลที่ทำไว้มาสร้างใหม่อีกครั้ง ใช้กระบวนการถ่ายทำและเทคนิคแบบภาพยนตร์ ด้วยความมุ่งหมายจะให้เนื้อเรื่องสมบูรณ์กว่าในแบบฉบับภาพยนตร์ แม้จะมีภาพยนตร์เรื่อง ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ของ หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล เป็นพื้นฐาน แต่หม่อมราชวงศ์เฉลิมชาตรี ยุคล ก็ได้เริ่มต้นงานสร้างละครโทรทัศน์ อัครซีรีส์อิงประวัติศาสตร์เรื่อง “ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์” เพื่อออกอากาศช่อง โมโน 29 เพื่อให้งานออกมาอย่างสมพระเกียรติ และสมบูรณ์ที่สุด และยังลงมือทำเองทุกขั้นตอน ในการถ่ายทำละครโทรทัศน์เรื่องนี้มีทีมงานกว่า 130 ชีวิต แต่ไม่ได้ใช้การถ่ายทำแบบละครโทรทัศน์ แต่ใช้การถ่ายทำแบบภาพยนตร์ โดยใช้ระยะเวลาการถ่ายทำเท่ากับการถ่ายทำละครโทรทัศน์ทั่วไป แต่มีคุณภาพมากกว่า ในส่วนเนื้อเรื่องก็มีการตีความให้ตรงและเหมาะสมด้วย ซึ่งการสร้างละครโทรทัศน์เรื่องนี้เป็นการทำทำให้สมพระเกียรติ และมีความแม่นยำทางประวัติศาสตร์มากขึ้น จากการที่หม่อมราชวงศ์เฉลิมชาตรี ยุคล มีส่วนร่วมในงานสร้างในภาพยนตร์ชุด ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช กับหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคลมากว่า 10 ปี ในการสร้างละครโทรทัศน์เรื่องนี้จึงนำโครงสร้างเก่าๆ ที่เคยสร้างไว้ในฉบับภาพยนตร์ทั้งหมดนำกลับมาทำใหม่ หม่อมราชวงศ์เฉลิมชาตรี ยุคล กล่าวว่า “เราสร้างฉากใหม่มากมาย อย่างวังจันทน์ที่เห็นในภาพยนตร์เรื่อง ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๑ องค์ประกันหงสา กับในละครเรื่อง ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์ ภาคองค์ประกันหงสา เป็นสถานที่คนละแห่ง กุฏิของมหาเถรคันฉ่องเราสร้างใหม่มีแค่ศาลาแห่งเดียวที่ยังอยู่ สถานที่บางแห่งเป็นสถานที่เดิมเช่นตำหนักของพระเจ้าบุเรงนอง ที่เป็นตำหนักทอง ส่วนอื่นๆ ก็มีหลายแห่งที่สร้างใหม่เกือบทั้งหมด แต่ยังใช้โครงสร้างสถานที่แบบเดิม ข้อมูลทั้งหมดในละครเรื่องนี้ หม่อมราชวงศ์เฉลิมชาตรี ยุคล ท่านได้อ่านจากวิกิพีเดีย, อินเทอร์เน็ต และ ดร. สุเนตร ชุตินธรานนท์ ผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์ รวมถึงได้ วรยุทธ พิชัยศรทัต ผู้กำกับละครเรื่อง สมเด็จพระนเรศวรมหาราช มาช่วยเขียนบทละครอีกด้วย ซีซั่นแรกคือการเล่าเรื่องราวพื้นฐานทั้งหมด เราจึงรู้ว่าเหตุใดเราจึงเสียกรุงครั้งที่ 1 เหตุใดพม่าจึงทำสงครามกับไทย เหตุใดพระเจ้าสิบทิศบุเรงนองถึงชาญฉลาด ภาคนี้เราจะผ่านการสวรรคตของกษัตริย์ถึง 2 พระองค์ เราจะได้เห็นมากกว่าในภาพยนตร์อีกก้าวหนึ่ง เพื่อให้ผู้ชมเรียนรู้สิ่งที่ผิดพลาดในอดีตเพื่อที่จะแก้ไขเหตุการณ์กับอนาคต บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
เขตบีโคล

เขตบีโคล หรือเรียกสั้น ๆ ว่า บีโคล (บีโคล: Rehiyon nin Bikol/Kabikolan; Rinconada Bicol: Rehiyon ka Bikol; ฟิลิปปินส์: Kabikulan; สเปน: Bicolandia) หรือ เขตที่ 5 เป็นเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบไปด้วย 6 จังหวัด โดยมี 4 จังหวัดบนคาบสมุทรบีโคล (ตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะลูซอน) – จังหวัดอัลไบ, จังหวัดคามารีเนสนอร์เต, จังหวัดคามารีเนสซูร์, จังหวัดซอร์โซโกน) และอีก 2 จังหวัดที่เกาะ (จังหวัดคาตันดัวเนส และจังหวัดมัสบาเต) เมืองหลักและเมืองใหญ่สุดของเขตนี้คือ เลกัซปี เขตบีโคลติดต่อกับอ่าวลาโมนทางทิศเหนือ, ทะเลฟิลิปปินส์ทางทิศตะวันออก, ทะเลซีบูยัน และอ่าวราไก ทางทิศตะวันตก ประกอบด้วย 6 จังหวัด ดังตารางด้านล่างนี้ สำหรับปี ค.ศ. 2015 จังหวัดคามารีเนสซูร์มีพื้นที่มากที่สุด (5,481.6 km2 (2,116.5 sq mi)) และมีประชากรมากสุด (1,952,544 คน) ในขณะที่จังหวัดคาตันดัวเนส มีพื้นที่น้อยสุด (1,511.5 km2 (583.6 sq mi)) และประชากรน้อยที่สุด (260,964 คน)
The Wall กำแพงพลิกชีวิต

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
โปเกมอน ซูเปอร์มิสทะรีดันเจียน

โปเกมอน ซูเปอร์มิสทะรีดันเจียน (อังกฤษ: Pokémon Super Mystery Dungeon, ญี่ปุ่น: ポケモン超不思議のダンジョン Pokémon Chō Fushigi no Danjon) เป็นวิดีโอเกมโรกไลก์พัฒนาโดยบริษัทสไปค์ชุนซอฟท์ และจำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดและนินเท็นโด ออกจำหน่ายประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2558 และจำหน่ายอเมริกาเหนือในวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 ผู้เล่นจะกลายเป็นโปเกมอนและต้องผจญภัยกับมิสทะรีดันเจียน โลกโปเกมอนเกิดวิกฤต ผู้เล่นต้องเป็นโปเกมอนและร่วมผจญภัยกับเพื่อน ๆ ร่วมด้วยโปเกมอนในตำนานและโปเกมอนมายา ร่วมกับโปเกมอนกว่า 720 ตัว
โรคจากหมู่เลือดอาร์เอช

โรคจากหมู่เลือดอาร์เอช (อังกฤษ: Rh disease) หรือ ภาวะมีภูมิคุ้มกันต่ออาร์เอช แอนติเจน, หมู่เลือดอาร์เอชไม่เข้ากัน, โรคเม็ดเลือดแดงแตกจากหมู่เลือดอาร์เอช ฯลฯ เป็นโรคเม็ดเลือดแดงแตกในทารกอย่างหนึ่ง อาจมีอาการได้ตั้งแต่เล็กน้อยไปจนถึงรุนแรง และมักพบในบุตรคนที่สองหรือถัดๆ ไป ของมารดาที่มีหมู่เลือดอาร์เอชลบ และบิดามีหมู่เลือดอาร์เอชบวก ทำให้ทารกในครรภ์มีหมู่เลือดอาร์เอชบวก ระหว่างการคลอด มารดามีโอกาสได้รับเลือดของทารกเข้าไปในร่างกาย (จากที่แต่เดิมจะถูกกั้นไว้ด้วยเนื้อรก) ซึ่งเมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้จะทำให้มารดาสร้างภูมิคุ้มกันต่อแอนติเจนบวกของหมู่เลือดอาร์เอช หรือแอนติเจนดี เมื่อตั้งครรภ์บุตรคนถัดไปแล้วทารกในครรภ์มีหมู่เลือดอาร์เอชบวก แอนติบอดีของมารดาจะสามารถผ่านรกเข้าไปทำให้เกิดเม็ดเลือดแดงแตกได้ ทารกจะมีโลหิตจาง หากเป็นเล็กน้อยทารกจะสามารถมีชีวิตรอดได้ หลังคลอดจะมีโลหิตจางเล็กน้อยหรือปานกลาง และมีเม็ดเลือดแดงตัวอ่อนเป็นสัดส่วนสูงกว่าปกติ ส่วนในรายที่มีอาการรุนแรง ทารกอาจมีอาการซีดอย่างรุนแรง เกิดเป็นอีริโทบลาสโตซิส ฟีตาลิสได้ หากรุนแรงมากจะทำให้ทารกมีภาวะหัวใจวาย เกิดเป็นทารกบวมน้ำ และเสียชีวิตก่อนคลอดหรือขณะคลอดได้ อาการของโรค Rh ได้แก่ น้ำคร่ำสีเหลือง และม้าม ตับ หรือหัวใจโต หรือการสะสมของของเหลวในช่องท้องของทารกในครรภ์ โรคจากหมู่เลือดอาร์เอชสามารถป้องกันได้โดยการให้ยาอิมมูโนโกลบูลินต่อแอนติเจนอาร์เอชกับมารดา ระหว่างการตั้งครรภ์ หรือทันทีหลังคลอด บทความแพทยศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เจ้าหญิงมารีแห่งเนเธอร์แลนด์

เจ้าหญิงมารีแห่งเนเธอร์แลนด์ (อังกฤษ: Princess Marie of the Netherlands; 5 มิถุนายน ค.ศ. 1841 – 22 มิถุนายน ค.ศ. 1910) เป็นพระธิดาในเจ้าชายเฟรเดอริกแห่งเนเธอร์แลนด์ กับเจ้าหญิงลูอีเซอแห่งปรัสเซีย และเป็นพระชายาในเจ้าชายวิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งวีท เจ้าหญิงมารีแห่งเนเธอร์แลนด์ ประสูติเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1841 ณ ประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นพระธิดาพระองค์สุดท้องใน เจ้าชายเฟรเดอริกแห่งเนเธอร์แลนด์ กับ เจ้าหญิงลูอีเซอแห่งปรัสเซีย ขณะมีพระขันษาราว 5 ปี แพทย์ได้วินิจฉัยว่าพระองค์มีปัญหาด้านการได้ยิน แต่พระอาการไม่น่าเป็นห่วง เมื่อเจริญพระชันษาขึ้น พระองค์คาดหวังว่าจะเสกสมรสกับเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ แต่สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ไม่ทรงยอมรับและทรงต่อต้านเป็นอย่างมาก ในที่สุดทั้งสองไม่ได้เสกสมรสกัน หลังจากไม่ได้เป็นพระวรชายาในเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ เจ้าหญิงมารีทรงพบกับเจ้าชายวิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งวีท ก่อนเสกสมรสกันในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1871 โดยได้รับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น เจ้าหญิงมารี เจ้าหญิงแห่งวีท พระชายา มีพระบุตร ดังนี้ ภายหลังเสกสมรส 36 ปี เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งวีทได้สิ้นพระชนม์ ตำแหน่ง เจ้าชายพระประมุขแห่งวีท จึงตกเป็นของพระโอรสพระองค์ใหญ่ คือ เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช เจ้าชายแห่งวีท พระองค์จึงได้รับการสถาปนาที่ เจ้าหญิงมารี เจ้าหญิงหม้ายแห่งวีท พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1910 สิริพระชันษา 69 ปี
แอนสท์ที่ 1 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา

แอนสท์ อันโทน คาร์ล ลุดวิจ (เยอรมัน: Ernst Anton Karl Ludwig) เป็นดยุกผู้ปกครองแห่งรัฐซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์พระองค์สุดท้าย จนกระทั่งมีการเปลี่ยนเป็นรัฐซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาในปี 1826 เป็นพระบิดาของเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร ทรงเป็นหนึ่งในเจ้าผู้ครองรัฐที่นำทัพเข้าต่อต้านนโปเลียน โบนาปาร์ตในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 แอนสท์ที่ 1 เป็นโอรสของฟรันซ์ ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์ กับเคาน์เตสเอากุสทาแห่งรอยส์-แอร์เบอร์สดอร์ฟ พระอนุชาองค์เล็กของพระองค์ เลโอพอลท์ เกออร์ก คริสทีอัน ฟรีดริช ได้ขึ้นเป็นพระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม
เจ้าชายวิลเลียม เจ้าชายแห่งเวดส์

เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งวีท (เยอรมัน: Wilheim, Fürst zu Wied; 22 สิงหาคม ค.ศ. 1845 - 22 ตุลาคม ค.ศ. 1907) เป็นเจ้าหน้าที่และนักการเมืองชาวเยอรมัน เป็นพระโอรสของเจ้าชายแฮร์มัน เจ้าชายแห่งวีทกับเจ้าหญิงมารีแห่งนัสเซา พระบิดาในเจ้าชายวิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งแอลเบเนีย และเป็นพระราชอนุชา (น้องชาย) ในสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธแห่งโรมาเนีย เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งวีท ประสูติเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1845 ณ ดัชชีแห่งนัสเซา เป็นพระบุตรพระองค์ที่ 2 และพระโอรสพระองค์แรกในเจ้าชายแฮร์มัน เจ้าชายแห่งวีท และเจ้าหญิงมารีแห่งนัสเซา ทั้งนี้เป็นพระราชอนุชาในเอลีซาเบ็ทแห่งวีท สมเด็จพระราชินีแห่งโรมาเนีย ระหว่างสงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1866 ทรงดำรงตำแหน่งทางทหารเป็นพลโทของกองทัพที่ 2 ในช่วง ค.ศ. 1870 - ค.ศ
ไฮโกรมัยซิน บี

ไฮโกรมัยซิน บี (อังกฤษ: Hygromycin B) เป็นยาปฏิชีวนะที่ถูกสร้างมาจากเชื้อแบคทีเรียสายพันธุ์ Streptomyces hygroscopicus ถูกจัดให้อยู่ในยากลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ซึ่งออกฤทธิ์ฆ่าเชื้อแบคทีเรีย, เชื้อรา, และเซลล์ยูแคริโอตชั้นสูง โดยการยับยั้งกระบวนการสังเคราะห์โปรตีนของเซลล์  โดยแรกเริ่มนั้น ไฮโกรมัยซิน บี ถูกพัฒนาขึ้นมาเพื่อใช้กับสัตว์ในช่วงทศวรรตที่ 1950 โดยมีการเติมยาดังกล่าวลงไปในอาหารที่ใช้เลี้ยงหมูและไก่ เพื่อเป็นยาถ่ายพยาธิและฆ่าปรสิตจำพวกหนอนตัวกลม (ชื่อผลิตภัณฑ์: Hygromix) โดยไฮโกรมัยซิน บี นั้นสามารถผลิตได้จากเชื้อแบคทีเรียสายพันธุ์ Streptomyces hygroscopicus ซึ่งเป็นแบคทีเรียที่แยกได้จากตัวอย่างดินเมื่อปี ค.ศ. 1953 ส่วนรายงานการดื้อต่อยาไฮโกรมัยซิน บี นั้น พบการรายงานการค้นพบยีนดื้อยาดังกล่าวเป็นครั้งแรกในช่วงต้นทศวรรตที่ 1980 ไฮโกรมัยซินเป็นยาปฏิชีวนะที่ออกฤทธิ์ต้านได้ทั้งเซลล์โปรคาริโอตและยูคาริโอต ผ่านการยับยั้งการสังเคราะห์โปรตีนของเซลล์นั้นๆ โดยเข้าจับกับตำแหน่ง A site บนหน่วยย่อย 30 เอสของไรโบโซม ทำให้ทีอาร์เอ็นเอไม่สามารถเข้าจับกับตำแหน่งดังกล่าวได้ ทำให้การแปรรหัสสารพันธุกรรมไม่สามารถเกิดขึ้นได้ ในห้องปฏิบัติการ ไฮโกรมัยซิน บีจะถูกใช้ในการคัดเลือกและคงสภาพเซลล์โปรคาริโอตและยูคาริโอตที่มีส่วนประกอบของยีนดื้อยาในพลาสมิด ซึ่งยีนดื้อยานี้จะผลิตเอนไซม์ไคเนสออกมาทำปฏิกิริยาฟอสโฟรีเลชันกับไฮโกรมัยซิน บี จนหมดฤทธิ์ นับตั้งแต่มีการค้นพบยีนที่ดื้อต่อยาไฮโกรมัยซิน บี เป็นต้นมา ทำให้ไฮโกรมัยซิน บี กลายเป็นยาปฏิชีวนะมาตรฐานที่ใช้ในการคัดเลือกยาปฏิชีวนะอื่นผ่านการทดลองด้วยการถ่ายทอดยีนไปดังกล่าวเข้าสู่เซลล์โปรคาริโอตและยูคาริโอต เพื่อดูผลความไวของเซลล์ที่มียีนดื้อยาต่อยาปฏิชีวนะชนิดนั้นๆ ยีนที่ดื้อต่อไฮโกรมัยซินมักอยู่นำมาใช้เป็นยีนบ่งชี้ (selectable marker) ในการทำการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับพืช การศึกษาในข้าวที่มีเชื้อแบคทีเรียสกุลอโกรแบคทีเรียมที่ได้รับการตกแต่งสารพันธุกรรมเพาะเลี้ยงอยู่ เมื่อมีการใส่ไฮโกรมัยซินลงไปในระบบที่ความเข้มข้นประมาณ 30–75 mg L−1, ค่าเฉลี่ย 50 mg L−1. ซึ่งการใช้ไฮโกรมัยซินที่ความเข้มข้น 50 mg L−1 นี้จะมีความเป็นพิษสูงต่อแคลลัสที่ไม่ได้รับการตกแต่งสารพันธุกรรม ซึ่งจะทำให้สามารถแยกแคลลัสที่ได้รับการตกแต่งสารพันธุกรรมออกมาได้
ไดบีกาซิน

ไดบีกาซิน (อังกฤษ: Dibekacin) เป็นยาปฏิชีวนะชนิดหนึ่งในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ซึ่งถูกนำมาใช้ร่วมกับซัลเบนิซิลลิน ในรูปแบบยาสูตรผสมเพื่อใช้ในการรักษาโรคที่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรีย ไดบีกาซินจัดเป็นอีกอนุพันธ์หนึ่งของกานามัยซิน จัดเป็นยาปฏิชีวนะชนิดออกฤทธิ์กว้าง ซึ่งครอบคลุมเชื้อสกุลไมโคแบคทีเรียม ที่เป็นสาเหตุของวัณโรคได้อีกด้วย ทั้งนี้ ไดบีกาซิน สามารถใช้เป็นยาทางเลือกในโรคติดเชื้อแบคทีเรียที่ดื้อต่อกานามัยซินได้
บีกานามัยซิน

บีกานามัยซิน หรือ กานามัยซิน บี (INN, อังกฤษ: Bekanamycin หรือ Kanamycin B หรือ Amino-deoxy-Kanamycin) เป็นยาปฏิชีวนะชนิดหนึ่งในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ที่ได้จากธรรมชาติ ผลิตได้จากสายพันธุ์ที่กลายพันธุ์ของเชื้อแบคทีเรีย Streptomyces kanamyceticus โดยบีกานามัยซินจะออกฤทธิ์ฆ่าเชื้อแบคทีเรียในวงศ์เอนเทอร์โรแบคทีเรียซีอี ได้แก่ สกุลเอสเชอริเชีย, สกุลเคลบซิลลา, สกุลซัลโมเนลลา, สกุลชิเกลลา และสกุลโปรตีอัส ยานี้มีคุณสมบัติทางกายภาพและชีวภาพที่เหมือนกันกับกานามัยซิน ทั้งโครงสร้างโมเลกุล, ขอบเขตการออกฤทธิ์, และเภสัชจลนศาสตร์ บีกานามัยซินถูกดูดซึมได้น้อยมากในทางเดินอาหาร ความเข้มข้นของยาสูงสุดในลำไส้หลังการได้รับยาในรูปแบบรับประทานอยู่ที่ประมาณ 170 – 350 mg/g ผลการทดลองพบว่าความเข้มข้นของบีกานามัยซินรูปแบบฉีดเข้ากล้ามเนื้อที่มีผลฆ่าหนูทดลองร้อยละ 50 ของหนูทดลองทั้งหมด (Lethal dose 50%; LD50) คือ 110.5 และ 192 mg/kg ในหนูทดลองขนาดเล็ก (mice) และหนูทดลองขนาดใหญ่ (rat) ตามลำดับ ส่วน LD50 ของบีกานามัยซินรูปแบบรับประทานต่อหนูทดลองทั้งสองกลุ่มมีค่ามากกว่า 6000 mg/kg บีกานามัยซิน ซัลเฟต มีข้อห้ามใช้ในผู้ป่วยที่มีภาวะความผิดปกติต่อไปนี้; ระบบทางเดินอาหารอุดตัน, ภาวะที่ทางเดินอาหารมีการบีบตัวน้อยกว่าปกติ, ผู้ที่มีการดูดซึมสารอาหารผิดปกติ, ภาวะไตวาย หากผู้ป่วยที่ได้รับยาบีกานามัยซินมีอาการและ/หรืออาการแสดงที่บ่งบอกได้ถึงการเกิดพิษต่อระบบการได้ยินและ/หรือต่อไตควรพิจารณาหยุดการใช้ยานี้ในผู้ป่วยดังกล่าวทันที ควรหลีกเลี่ยงการใช้ยานี้ร่วมกับยาอื่นที่ก่อให้เกิดพิษต่อการได้ยินและไตเหมือนกัน เช่น ยาปฏิชีวนะอื่นในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์, กรดอีทาไครนิก เป็นต้น หากมีความจำเป็นต้องใช้ยาดังกล่าวร่วมกัน ต้องเฝ้าระวังและติดตามการเกิดอาการไม่พึงประสงค์ดังกล่าวอย่างใกล้ชิด อาการไม่พึงประสงค์จากการได้รับบีกานามัยซินที่เกิดขึ้นได้บ่อน ได้แก่ คลื่นไส้, อาเจียน, ท้องเสีย และผื่น ส่วนการเกิดพิษต่อการได้ยินและไตนั้นจะพบการเกิดได้ง่ายในผู้ป่วยที่มีการทำงานของตับผิดปกติในระดับรุนแรง บีกานามัยซินมีข้อบ่งใช้ในการรักษาการติดเชื้อในระบบทางเดินอาหารที่เกิดจากเชื้อแบคทีเรียที่ไวต่อยานี้ ทั้งแบบเฉียบพลันและเรื้อรัง โดยขนาดยาบีกานามัยซินในผู้ใหญ่ คือ 1 – 1.5 กรัมต่อวัน โดยสามารถเพิ่มขนาดยาต่อวันได้สูงสุดถึง 4 กรัม (60 มิลลิกรัม/น้ำหนักตัว 1 กิโลกรัม/วัน) และควรแบ่งยาให้วันละ 3 – 4 ครั้ง ในเด็กอายุ 2 – 12 ปี ขนาดยาที่แนะนำ คือ 40 มิลลิกรัม/น้ำหนักตัว 1 กิโลกรัม/วัน ส่วนการใช้ยานี้ในเด็กอ่อนและทารกนั้นควรพิจารณาใช้เมื่อมีความจำเป็นเร่งด่วนและไม่มียาปฏิชีวนะอื่นได้ผลในการรักษา แต่การใช้ยาในกลุ่มผู้ป่วยกลุ่มนี้ควรได้รับการติดตามแลดูจากแพทย์อย่างใกล้ชิด
อาสนวิหารโลซาน

อาสนวิหารโลซาน (Cathédrale de Lausanne) หรือชื่อเต็มคือ อาสนวิหารน็อทร์-ดามแห่งโลซาน (ฝรั่งเศส: Cathédrale Notre-Dame de Lausanne) เป็นโบสถ์คริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ระดับอาสนวิหารประจำเมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ อาสนวิหารแห่งนี้เริ่มขึ้นในปีค.ศ. 1170 และแล้วเสร็จในปี 1235 ต่อมาอาสนวิหารแห่งนี้ถูกประกาศอุทิศให้แก่พระแม่มารีย์โดยคำประกาศของสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 10ในปี 1275
เจ้าหญิงมาเรียแห่งโรมาเนีย (1870-1874)

เจ้าหญิงมาเรียแห่งโรมาเนีย (1870-1874) (อังกฤษ: Princess Maria of Romania (1870–1874)) เจ้าหญิงมาเรียแห่งโรมาเนีย (1870-1874) ประสูติเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2413 ณ ประเทศโรมาเนีย ทรงเป็นพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวใน สมเด็จพระเจ้าคาโรลที่ 1 แห่งโรมาเนีย และ เอลิซาเบธแห่งวีด สมเด็จพระราชินีแห่งโรมาเนีย โดยขณะเจริญพระชันษา 2 พรรษา พระองค์สามารถระบุแผนที่และบอกชื่อประเทศได้โดยเพียงทอดพระเนตรเพียงครั้งเดียว โดยก่อนที่พระองค์จะสิ้นพระชนม์ พระองค์ทรงตรัสกับพระราชมารดาว่า หนูจะขึ้นไปนั่งบนดวงดาว เจ้าหญิงมาเรีย ทรงไม่มีสิทธิในการขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโรมาเนีย เนื่องจากต้องเป็นบุรุษเท่านั้นที่ทรงราชย์ได้ ในวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2474 เจ้าหญิงมาเรียทรงประชวรด้วยไข้หวัดอีดำอีแดง ซึ่งระบาดมากในเมือง บูคาเรสต์ ทำให้มีประชากรล้มตายเป็นจำนวนมาก โดยพระองค์ถูกนำส่งไปที่ประสาทเพลส โดยได้รับการถวายพระโอสถจากนายแพทย์ทีโอดอร์และคณะแพทย์คนอื่นๆอีกมากมาย แต่พระอาการก็ไม่ดีขึ้นและสิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2417 สร้างความเสียพระราชหฤทัยอันใหญ่หลวงสู่พระราชบิดาและพระราชมารดารวมทั้งประชาชนโรมาเนียเป็นอย่างมาก โดยพระศพของเจ้าหญิงมาเรียถูกฝังไว้ ณ วิหารคอร์เนีย ตามพระราชประสงค์ของพระราชมารดา โดย เอลิซาเบธแห่งวีด สมเด็จพระราชินีแห่งโรมาเนีย มีพระราชดำรัสถึงพระราชธิดาเป็นครั้งสุดท้ายว่า อย่าร้องไห้ เธอยังไม่ตาย แค่นอนหลับ
อาร์บีกาซิน

อาร์บีกาซิน (INN; อังกฤษ: Arbekacin) เป็นยาปฏิชีวนะกึ่งสังเคราะห์ในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ใช้ในการรักษาโรคติดเชื้อที่มีสาเหตุมาจากเชื้อแบคทีเรียที่ดื้อยาหลายขนาน (multi-resistant bacteria) รวมถึง เชื้อสแตปฟิโลคอคคัส ออเรียสที่ดื้อต่อยาเมทิซิลลิน (Methicillin-resistant Staphylococcus aureus; MRSA) ด้วย อาร์บีกาซินถูกค้นพบครั้งแรกใน ค.ศ. 1973 โดยสังเคราะห์ได้จากไดบีกาซิน และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นยาในญี่ปุ่นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 เป็นต้นมา ภายใต้ชื่อการค้า Habekacin ปัจจุบันอาร์บีกาซินได้สิ้นสุดสภาพการคุ้มครองตามสิทธิบัตรยาแล้ว ทำให้มียาสามัญอื่นถูกผลิตออกมาจำหน่ายเพิ่มเติม เช่น Decontasin และ Blubatosine อาร์บีกาซินได้รับการรับรองให้ใช้ในการรักษาโรคปอดบวมและภาวะพิษเหตุติดเชื้อ ที่มีสาเหตุมาจาก เชื้อสแตปฟิโลคอคคัส ออเรียสที่ดื้อต่อยาเมทิซิลลิน (MRSA) เนื่องจากอาร์บีกาซินจะช่วยเสริมฤทธิ์ของยาปฏิชีวนะกลุ่มเบตาแลคแตมได้ นอกจากนี้อาร์บีกาซินยังเป็นยาปฏิชีวนะอีกชนิดหนึ่งที่ถูกสงวนไว้ใช้สำหรับการติดเชื้อแบคทีเรียแกรมลบที่ดื้อยาหลายขนาน เช่น Pseudomonas aeruginosa และ Acinetobacter baumannii เป็นที่ทราบกันดีว่ายากลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ซึ่งอาร์บีกาซินก็เป็นหนึ่งในยากลุ่มนี้ จะออกฤทธิ์โดยจับกับหน่วยย่อย 30 เอสบนไรโบโซมของแบคทีเรีย ทำให้ขึ้นตอนการแปลรหัสพันธุกรรมของทีอาร์เอ็นเอนั้นเกิดความผิดพลาด ทำให้แบคทีเรียนั้นๆไม่สามารถสังเคราะห์โปรตีนที่จำเป็นต่อการเจริญเติบโตได้ ส่งผลให้เซลล์แบคทีเรียนั้นตายไปในที่สุด ทั้งนี้ เนื่องจากการขนส่งกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์เข้าสู่เซลล์ของเชื้อแบคทีเรียนั้นจำเป็นต้องมีการใช้พลังงาน ซึ่งแบคทีเรียกลุ่มที่ไม่ต้องการออกซิเจนนั้นมีพลังงานไม่มากพอที่จะใช้ในกระบวนการนี้ ทำให้กลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์มีผลต้านเชื้อแบคทีเรียกลุ่มนี้ได้น้อย ยากลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ อย่างอาร์บีกาซินนั้น จะออกฤทธิ์ยับยั้งกระบวนการการสังเคราะห์โปรตีนแบบไม่ผันกลับในเชื้อแบคทีเรียที่มีความไวต่อนี้ โดยยาจะเข้าจับกับหน่วยย่อย 30 เอสบนไรโบโซมของแบคทีเรีย โดยในกรณีของอาร์บีการ์ซินนั้นจะเข้าจับกับนิวคลีโอไทด์ 4 ตัวบนหน่วยย่อย 16 เอส ของไรโบมโซมและหมู่อะมิโนของโปรตีน S12 ซึ่งการเข้าจับนี้จะรบกวนกระบวนการการแปลรหัสพันธุกรรมในส่วนนิวคลีโอไทด์ลำดับที่ 1400 บนหน่วยย่อย 16 เอสของหน่วยย่อย 30 เอสบนไรโบโซม ซึ่งส่วนนี้เป็นส่วนที่ทำหน้าที่เกี่ยวกับการจับเบสคู่สมของทีอาร์เอ็นเอ ผลจากการเข้าจับนี้จะทำให้เอ็มอาร์เอ็นเอการแปลรหัสพันธุกรรมผิดพลาด ส่งผลให้การเรียงลำดับกรดออะโมนิในสายพอลิเปปไทด์ผิดเพี้ยนไป นำไปสู่การได้โปรตีนที่ไม่สามารถทำงานได้หรือเป็นพิษ จนทำให้โพลีไรโบโซม แยกตัวออกจากกันเป็นหน่วยย่อยของไรโบโซมที่ไม่สามารถทำงานได้ ยากลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์เป็นยาที่ดูดซึมได้ไม่ดีเท่าใดนักในระบบทางเดินอาหาร เป็นเหตุให้ต้องบริหารยากลุ่มนี้โดยการฉีดเข้ากล้ามเนื้อหรือหลอดเลือดดำ หากหวังผลให้ยาออกฤทธิ์บริเวณอื่นนอกเหนือจากในทางเดินอาหาร การเกิดพิษต่อการได้ยิน และการเกิดพิษต่อไป เป็นอาการไม่พึงประสงค์ที่รุนแรงจากการใช้ยายากลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ซึ่งรวมไปถึงอาร์บีกาซินด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในผู้ที่มีการทำงานของไตผิดปกติ และ/หรือได้รับยาอื่นที่ก่อให้เกิดอาการข้างเคียงต่อการได้ยินและไตเหมือนกัน ทั้งนี้ การใช้ยาในกลุ่มนี้เพื่อการรักษาการติดเชื้อแบคทีเรียโรคใดโรคหนึ่ง จำเป็นต้องได้รับยาต่อเนื่องเป็นระยะเวลา 7 – 10 วัน แต่ในบางรายที่มีอาการของโรครุนแรงและมีความซับซ้อน อาจจำเป็นต้องได้รับการรักษาด้วยยากลุ่มนี้นานกว่าปกติ ซึ่งการใช้ยาเหล่านี้เป็นระยะเวลาต่อเนื่องกันนานเกินกว่า 10 จะทำให้ผู้ป่วยมีความเสี่ยงที่จะเกิดอาการไม่พึงประสงค์หรือพิษจากยากลุ่มนี้ได้มากขึ้น
เขตซีลางังคาบีซายาอัน

เขตซีลางังคาบีซายาอัน (วาไร: Sinirangan Kabisay-an; เซบัวโน: Sidlakang Kabisay-an; ฟิลิปปินส์: Silangang Kabisayaan) หรือ เขตที่ 8 เป็นเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วย 3 หมู่เกาะหลัก ได้แก่ เกาะซามาร์, เกาะเลเต และเกาะบีลีรัน เขตนี้มี 6 จังหวัด, 1 นครอิสระ และ 1 นครที่มีประชากรอย่างสูง (ตักโลบัน) เขตนี้ครอบคลุมพื้นที่ซีกตะวันออกของหมู่เกาะวิซายัส เขตซีลางังคาบีซายาอันติดกับทะเลฟิลิปปินทางทิศตะวันออก และมีสถานที่สำคัญอย่างสะพานซันฮวนนิโค ซึ่งเป็นสะพานที่ยาวที่สุดในประเทศ สำหรับในปี ค.ศ. 2015 เขตมีประชากร 4,440,150 คน เป็นเขตที่มีประชากรมากที่สุดอันดับที่ 3 ของวิซายัส เขตซีลางังคาบีซายาอัน ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วย 3 หมู่เกาะหลัก ได้แก่ เลเต, บีลีรัน, ซามาร์ ติดกับทะเลฟิลิปปินทางทิศตะวันออกและทิศเหนือ โดยมีช่องแคบซันเบอร์นาร์ดิโนคั่นกลางระหว่างเขตนี้กับเกาะลูซอน, ติดต่อกับทะเลคาโมเตสและทะเลวิซายันทางทิศตะวันตก และติดกับทะเลโบโฮลทางทิศใต้ โดยช่องแคบซูรีเกาคั่นกลางระหว่างเขตนี้กับเกาะมินดาเนา โดยเขตนี้มีเนื้อที่ 2,156,285 เฮกตาร์ (5,328,300 เอเคอร์) หรือร้อยละ 7.2 ของประเทศ ประกอบด้วย 6 จังหวัด, 1 นครที่มีประชากรอย่างสูง, 1 นครอิสระ, 5 นครทั่วไป, 136 เทศบาล และ 4,390 บารังไกย์ † ตักโลบัน เป็นนครที่มีประชากรอย่างสูง โดยเป็นเอกเทศจากจังหวัดเลเต สามารถเชื่อมต่อกับเกาะลูซอนและเกาะมินดาเนาได้ทางสะพานถนน และมีท่าอากาศยาน 9 แห่ง กระจายตามจังหวัดต่าง ๆ โดยที่ใหญ่ที่สุดคือท่าอากาศยานแดเนียล แซด โรมูอัลเดซ ที่ตักโลบัน ส่วนท่าเรือทะเลก็มีกระจัดกระจายตามเมืองตักโลบัน, คัตบาโลกัน, คัลบาโยก, โบโรงกัน, อัลเลน, โอร์โมก, บาโต, ฮีโลงโกส, มาอาซีน, โซโกด และนาบาล
จังหวัดฮีลากังอีโลโคส

จังหวัดอีโลโคสนอร์เต (อีโลกาโน: Makin-amianan nga Ilocos) เป็นจังหวัดในเขตอีโลโคสของประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือลาวัก อยู่ทางมุมตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะลูซอน และเป็นจังหวัดบ้านเกิดของอดีตประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ผู้ใช้กฎหมายเบ็ดเสร็จในช่วงครึ่งหลังของการดำรงตำแหน่ง แต่ได้รับความนิยมน้อยในจังหวัดของเขา นอกจากนี้ อีโลโคสนอร์เตยังเป็นจุดหมายการท่องเที่ยวภาคเหนือ โดยเป็นที่ตั้งของโรงแรมฟอร์ตอิโลคอนเดียและเมืองปากุดพุด จังหวัดมีเนื้อที่ 3,467.89 ตารางกิโลเมตร (1,338.96 ตารางไมล์) ครอบคลุมทางตอนเหนือของเขตอีโลโคส เกาะลูซอน ติดต่อกับจังหวัดคากายันและจังหวัดอาปาเยา‎ทางทิศตะวันออก, ติดกับจังหวัดอาบราทางทิศตะวันออกเฉียงใต้, ติดกับจังหวัดอีโลโคสซูร์ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ส่วนอาณาเขตทางภูมิศาสตร์ ติดกับทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันตก และช่องแคบลูซอนทางทิศเหนือ ประกอบด้วย 21 เทศบาล, 2 นคร และ 557 บารังไกย์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 593,081 คน ความหนาแน่น 170 คนต่อตารางกิโลเมตร หรือ 440 คนต่อตารางไมล์