nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
สมเด็จพระจักรพรรดิเฮลี เซลาสซีที่ 1 แห่งเอธิโอเปีย

สมเด็จพระจักรพรรดิฮัยเลอ ซึลลาเซที่ 1 (กีแอซ: ቀዳማዊ ኀይለ ሥላሴ ; การถอดเป็นอักษรโรมัน: Qädamawi Häylä Səllasé ;[nb 2]พระนามเดิม ทาฟารี มาโคนเนน; 23 กรกฎาคม 1892 - 27 สิงหาคม 1975) เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิเอธิโอเปีย ครองราชย์ตั้งแต่ปี 1930 และสละราชสมบัติในปี 1974 และทรงเคยดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ก่อนขึ้นครองราชย์ตั้งแต่ปี 1916 พระองค์เป็นบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ยุคใหม่ของเอธิโอเปีย และเป็นสมาชิกในราชวงศ์โซโลมอนซึ่งสืบทอดเชื้อสายมาจากเมเนลิคที่หนึ่ง พระองค์มีความพยายามในการพัฒนาเอธิโอเปียให้ทันสมัยผ่านการปฏิรูปทางการเมืองและสังคม รวมถึงร่างรัฐธรรมนูญฉบับแรกของประเทศและยกเลิกทาส รวมถึงเป็นผู้บัญชาการการรบในสงครามกับอิตาลีครั้งที่สองซึ่งจบลงด้วยความพ่ายแพ้ ขณะประเทศอยู่ภายใต้ปกครองของอิตาลีพระองค์ทรงลี้ภัยอยู่ในอังกฤษก่อนจะเสด็จกลับเอธิโอเปียในปี 1941 หลังอังกฤษเอาชนะอิตาลีในยุทธการแอฟริกาตะวันออก พระองค์ทรงยุบเลิกสหพันธ์เอธิโอเปียและเอริเทรียซึ่งจัดตั้งขึ้นโดยสภาของสหประชาชาติในปี 1950 และรวมเอริเทรียเข้าเป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศภายใต้การต่อสู้เพื่อกดขี่การพยายามแยกตัวเป็นอิสระ พระองค์ทรงเป็นผู้มีความสากลนิยมมาก และนำพาเอธิโอเปียเข้าเป็นสมาชิกของสหประชาชาติ และในปี 1963 ได้นำการจัดตั้งรวมถึงเป็นประธานคนแรกขององค์กรสามัคคีแอฟริกา ซึ่งในปัจจุบันคือสหภาพแอฟริกา พระองค์ทรงถูกล้มราชบัลลังก์ในปีโดยการรัฐประหารของกองทัพภายใต้ชื่อคณะเดร์กในปี 1974 ทรงถูกสำเร็จโทษโดยคณะรัฐประหารและเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 1975  ทีโอดรอสที่ 2 (1855–1868) · เต็กเล กียอร์กิสที่ 2 (1868–1871) · โยฮันเนสที่ 4 (1871–1889) · เมเนลิกที่ 2 (1889–1913) · อิยาซูที่ 5 (1913–1916) · เซาดีตูที่ 1 (1916–1930) · เฮลี เซลาสซีที่ 1 (1930–1936) · วิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 (1936–1941) · เฮลี เซลาสซีที่ 1 (1941–1974)
สนทนาประสาสมัคร

สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย (ชื่อย่อ: เอ็นบีที; อังกฤษ: The National Broadcasting Services of Thailand) หรือ เอ็นบีที 2 เอชดี (อังกฤษ: NBT 2HD; อ่านว่า เอ็นบีที ทูเอชดี) เป็นหน่วยงานสถานีวิทยุโทรทัศน์ของรัฐบาล มีสถานะเป็นสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติของประเทศไทย สังกัดกรมประชาสัมพันธ์ สำนักนายกรัฐมนตรี โดยมีรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี (ปัจจุบันคือ จิราพร สินธุไพร), รองนายกรัฐมนตรี สมศักดิ์ เทพสุทิน และปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี (ปัจจุบันคือ นายธีรพงษ์ วงศ์ศิวะวิลาศ) เป็นผู้กำกับดูแล โดยมีการเปลี่ยนชื่อพร้อมปรับปรุงระบบการบริหารงาน และรูปแบบของสถานีฯ เพื่อให้สมเจตนารมณ์ของการก่อตั้งสถานีฯ ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2551 เวลา 06.00 น. เป็นต้นไปในวันที่ใช้ชื่อเอ็นบีที และได้เปลี่ยนอัตลักษณ์ใหม่ของสถานีฯ ที่ใช้มาจนถึงปัจจุบัน สืบเนื่องจากองค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น หรือ ไจกา (Japan International Cooperation Agency; JICA) ให้การสนับสนุนงบประมาณและอุปกรณ์ต่างๆ สำหรับถ่ายทอดวิทยุกระจายเสียง และถ่ายทำรายการโทรทัศน์ภายในห้องถ่ายทำ (Studio) แก่มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (มสธ.) เพื่อให้ มสธ. นำไปใช้ก่อตั้ง ศูนย์ผลิตรายการวิทยุและโทรทัศน์ (Educational Broadcasting Production Center; EBPC) ระหว่างปี พ.ศ. 2525 - 2527 ทว่าในขณะนั้น ประเทศไทยไม่มีสถานีโทรทัศน์เพื่อการศึกษาเพื่อรองรับเนื้อหาที่ผลิตขึ้นจากศูนย์ผลิตรายการดังกล่าว ในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2528 คณะรัฐมนตรีจึงลงมติให้กรมประชาสัมพันธ์ จัดทำโครงการสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติ เพื่อทำหน้าที่เป็นสถานีโทรทัศน์เพื่อการศึกษา เผยแพร่ข้อมูลข่าวสารของราชการสู่ประชาชน และเพื่อประโยชน์สาธารณะ รวมไปถึงการเสริมสร้างความเข้าใจอันดี ระหว่างรัฐบาลกับประชาชน ตลอดจนเป็นสถานีโทรทัศน์แม่ข่ายให้แก่สถานีโทรทัศน์ส่วนภูมิภาคในเครือกรมประชาสัมพันธ์ทั่วประเทศ จากนั้นกรมประชาสัมพันธ์ได้ย้ายเครื่องส่งโทรทัศน์สีจากสถานีส่งที่อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ มาใช้แพร่ภาพชั่วคราว ด้วยระบบวีเอชเอฟความถี่สูง ทางช่องสัญญาณที่ 11 (Band 3, VHF CH-11) จากอาคารศูนย์ระบบโทรทัศน์ของกรมประชาสัมพันธ์ ริมถนนเพชรบุรีตัดใหม่ จัดตั้งขึ้นเป็นสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย และเริ่มต้นทดลองออกอากาศเป็นครั้งแรก ประมาณต้นเดือนตุลาคม พ.ศ
ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ด

ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ด (อังกฤษ: Goddard Space Flight Center; GSFC) เป็นห้องทดลองด้านอวกาศที่สำคัญแห่งหนึ่งขององค์การนาซา ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1959 เป็นศูนย์การบินอวกาศแห่งแรกของนาซา มีเจ้าหน้าที่พลเรือนประมาณ 10,000 คน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ห่างออกไปประมาณ 6.5 ไมล์ ในเขตเมืองกรีนเบลท์ รัฐแมริแลนด์ สหรัฐอเมริกา ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดเป็นองค์กรที่ใหญ่ที่สุดซึ่งรวบรวมนักวิทยาศาสตร์และวิศวกรมาไว้ด้วยกันเพื่อศึกษาเพิ่มพูนความรู้เกี่ยวกับโลก ระบบสุริยะ และเอกภพ โดยอาศัยการสังเกตการณ์ผ่านอุปกรณ์สังเกตการณ์ในอวกาศ รวมถึงเป็นห้องทดลองในการวิจัยพัฒนาและควบคุมการทำงานของยานอวกาศสำหรับงานวิทยาศาสตร์ที่ไม่ต้องใช้มนุษย์ควบคุม นอกเหนือจากงานวิจัยเกี่ยวกับอวกาศ ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดยังศึกษาและพัฒนาเทคโนโลยีต่างๆ ที่เกี่ยวข้องเพื่อสนับสนุนภารกิจการปฏิบัติงานในอวกาศรวมถึงการออกแบบและสร้างยานอวกาศด้วย นักวิทยาศาสตร์ของศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดคนหนึ่งคือ จอห์น ซี. เมเทอร์ ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี ค.ศ. 2006 จากผลงานการสร้างดาวเทียม COBE ชื่อ "ก็อดเดิร์ด" ตั้งเป็นอนุสรณ์แก่ ดร. โรเบิร์ต เอช. ก็อดเดิร์ด (Robert H. Goddard) ผู้ริเริ่มการใช้งานจรวดสมัยใหม่ในประเทศสหรัฐอเมริกา ปัจจุบัน ศูนย์วิจัยแห่งนี้ มีคนไทยทำงานเป็นวิศวกร และ นักวิทยาศาสตร์ รวมทั้งหมด 3 คน ได้แก่ ดร
ศูนย์การบินอวกาศมาร์แชล

ศูนย์การบินอวกาศมาร์แชล (อังกฤษ: George C. Marshall Space Flight Center; MSFC) เป็นที่ตั้งดั้งเดิมขององค์การนาซา ปัจจุบันเป็นศูนย์กลางในการออกแบบและก่อสร้างส่วนประกอบต่างๆ ของยานอวกาศ ได้แก่ส่วนขับดันกระสวยอวกาศ ถังเชื้อเพลิงภายนอก การฝึกอบรมนักบินอวกาศ ทั้งทางด้านงานเครือข่ายและการจัดการข้อมูล รวมถึงเป็นศูนย์กลางออกแบบสถานีอวกาศนานาชาติ (International Space Station; ISS) ศูนย์การบินอวกาศมาร์แชลตั้งอยู่ที่เรดสโตนอาร์เซนอล ที่เมืองฮันท์สวิลล์ รัฐแอละแบมา สหรัฐอเมริกา ชื่อของศูนย์ตั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่นายพลจอร์จ มาร์แชล ศูนย์การบินอวกาศมาร์แชลยังเป็นที่ตั้งของศูนย์สนับสนุนการปฏิบัติการฮันท์สวิลล์ (Huntsville Operations Support Center; HOSC) ซึ่งทำหน้าที่งานสนับสนุนต่างๆ ของภารกิจการปล่อยกระสวยอวกาศ การบรรทุก และการทดลองต่างๆ ที่ศูนย์อวกาศเคนเนดี้ที่ฟลอริดา รวมถึงภารกิจการนำส่งยานและการทดลองต่างๆ บนสถานีอวกาศนานาชาติ นอกจากนี้ กล้องโทรทรรศน์อวกาศจันทราก็อยู่ในความดูแลของศูนย์การบินอวกาศมาร์แชลนี้ด้วย บทความหน่วยงานหรือองค์กรนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ขุนบรม

ขุนบรมราชาธิราช (ขุนบรม, ขุนบูลม) เป็นปฐมบรรพบุรุษของกลุ่มชาติพันธุ์ลาว ไท ไต ฯลฯ ในตำนานความเชื่อของชาวลาว ตำนานขุนบรมระบุว่ามนุษย์สมัยโบราณมีความโหดร้ายพระยาแถนหรือพระยาอินทาธิปติราชจึงลงโทษโดยบันดาลให้น้ำท่วมโลก แล้วส่งผู้นำจากเมืองแถน 3 คนลงมาพร้อมกับกระบือเป็นพาหนะให้สั่งสอนมนุษย์กลุ่มใหม่ที่เมืองลุ่มหรือเมืองแถน หลังแผ่นดินกลายเป็นที่นาสำหรับปลูกข้าวกระบือได้ตายลงแล้วมีน้ำเต้าปุ้งหรือบวบแตกกิ่งก้านสาขาออกจากรูจมูกควาย มนุษย์ได้แตกออกจากน้ำเต้าปุ้งโดยเผ่าผิวคล้ำออกมาด้วยการใช้อาวุธแหลมแทงน้ำเต้าส่วนพวกผิวขาวได้ออกมาด้วยการเจาะแล้วกลายเป็นคนไทกลุ่มต่าง ๆ ผู้นำทั้ง 3 สอนมนุษย์ให้รู้จักการสร้างบ้าน เก็บเกี่ยวข้าว อบรมวิธีการประพฤติตนและพิธีกรรมต่าง ๆ เมื่อชุมชนขยายตัวขึ้นจึงต้องการผู้ปกครองพระยาแถนจึงส่งโอรสนามว่าขุนบรมมาบนโลกเพื่อเป็นผู้นำ ขุนบรมปกครองชาวไทกลุ่มต่าง ๆ นาน 25 ปีโดยสอนให้รู้จักศิลปวิทยาการและการใช้เครื่องมือต่างๆ ในการดำรงชีวิต ต่อมาจึงแบ่งแผ่นดินออกเป็น 7 แคว้นโดยส่งโอรสทั้ง 7 ของตนไปครอบครอง โอรสองค์ใหญ่คือขุนลอได้ปกครองเมืองซวา (ปัจจุบันคือหลวงพระบาง) ส่วนองค์ที่เหลือได้ปกครองเมืองเซียงขวาง (ปัจจุบันคือแขวงเซียงขวาง) เมืองอยุธยา เมืองเชียงใหม่ เมืองสิบสองพันนา เมืองหงสาวดี และเมืองจุลณี (สันนิษฐานว่าอยู่บริเวณภาคเหนือของเวียดนาม) เป็นต้น นิทานขุนบรมเป็นตำนานที่อธิบายการอพยพของกลุ่มชาติพันธุ์ลาว-ไตจากดินแดนจีนตอนใต้ (สวรรค์หรือเมืองแถนในตำนาน) ไปยังภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หรือดินแดนใหม่ และอธิบายระบบการแบ่งขยายแคว้นสมัยโบราณ ส่วนโอรสทั้ง 7 ในตำนานแสดงถึงการบริหารองค์กรหมู่บ้านของชาวไทโบราณโดยหมู่บ้านเหล่านั้นเรียกว่า "เมือง" ราชวงศ์ขุนบรมราชาเกิดจากโอรสทั้ง 9 องค์ของขุนบุรมโดย 7 ใน 9 นั้นได้เป็นกษัตริย์ของอาณาจักรต่าง ๆ ในบริเวณแหลมทอง ได้แก่ เดิมทีพญามังรายจากเชียงใหม่และพระเจ้าอู่ทองศรีอยุธยาถูกนับถือว่ามาจากราชวงศ์ขุนบรม นักวิชาการ David K. Wyatt เชื่อว่าตำนานของขุนบรมสามารถช่วยให้ความเข้าใจลึกซึ้งประวัติศาสตร์ของชาวไทโบราณในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้ ตำนานของขุนบรมหลายรุ่นเกิดขึ้นนานที่สุดเมื่อ พ.ศ. 1241 ในเชียงขวาง และอาณาจักรกลุ่มคนที่พูดกลุ่มภาษาไท ก็มีการสร้างอาณาจักรต่าง ๆ ในปีหลัง จาก พ.ศ. นั้น ข้อมูลนี้สามารถอธิบายการขยายตัวของกลุ่มชาวไท และสามารถให้เหตุผลที่เป็นตำนานว่าทำไมชาวไทถึงแยกกันอยู่แบบนี้ นักวิเคราะห์ผู้ชำนาญด้านภาษาได้วิเคราะห์ว่าการแบ่งกลุ่มของชาวไทโบราณเกิดขึ้นเมื่อศตวรรษที่ 7 และ 11 การแบ่งแยกนี้เกิดขึ้นคู่กันกับเส้นภูมิภาคคล้ายกับการแบ่งแยกในตำนานของขุนบรม และกลุ่มไทได้อพยพออกมาจากแผ่นดินที่เคยอาศัยมานานในเวียดนามปัจจุบัน ซึ่งในบริเวณนั้นก็ยังมีคนพูดกลุ่มภาษาไทอยู่ ที่อาจจะแยกตัวออกมาก่อนกลุ่มอืนในประวัติศาสตร์แล้ว
เมืองไทยวัยซน

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
รถไฟใต้ดินนครนิวยอร์ก

รถไฟใต้ดินนครนิวยอร์ก (อังกฤษ: New York City Subway) สร้างเสร็จและเปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1904 (พ.ศ. 2447) เป็นเครือข่ายระบบขนส่งมวลชนเทศบาลนครของมหานครนิวยอร์ก แต่ให้สำนักงานควบคุมระบบขนส่งมวลชนมหานครนิวยอร์ก (New York City Transit Authority) เป็นผู้เช่าและผู้ให้บริหาร รถไฟใต้ดินนครนิวยอร์กเป็นระบบขนส่งมวลชนในเมืองที่มีขนาดใหญ่ และมีผู้ใช้มากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก มีเส้นทางให้บริการ 26 เส้นและมี 472 สถานี (หากนับแต่ละสถานีเพียงครั้งเดียวจะมี 424 สถานี) จากการเก็บสถิติเมื่อปี พ.ศ. 2550 พบว่ามีผู้ใช้บริการต่อวันประมาณ 6,432,700 คนในวันธรรมดา ซึ่งนับว่าเป็นระบบขนส่งทางรางที่มีผู้ใช้งานหนาแน่นที่สุดในซีกโลกตะวันตก ระบบรถไฟใต้ดินนิวยอร์กมีความยาวของเส้นทางรวม 380 ก.ม. (236 miles) หรือคิดเป็นความยาวรางทั้งหมด 1070 ก.ม. (665 ไมล์) ขนาดความกว้างของรางอยู่ที่ 1.435 เมตร ตัวเส้นทางวิ่งให้บริการและมีสถานีบริการครอลคลุม 4 เขตเทศมณฑล (borough) ของนครนิวยอร์กได้แก่ แมนฮัทตัน, บรุคลิน, ควีนส์ และ เดอะบร็องซ์ แต่ถึงแม้จะเรียกว่าซับเวย์ (ทางรถไฟใต้ดิน) บริการรถไฟใต้ดินของนิวยอร์กก็มีระบบรางที่เป็นทางรถไฟยกระดับ หรือเป็นเส้นทางรางระดับดินอยู่ไม่น้อยกว่า 40% (ในเขตแมนฮัตตันและเขตโบโรห์ที่ระบบรางอยู่ใต้ดินทั้งหมด)
กรดเปอร์ซีนิก

กรดเปอร์ซีนิก (H4XeO6) เป็นกรดสมมติที่ใช้อธิบายสารละลายในน้ำของซีนอนเททรอกไซด์ (เหมือนกับโครเมียมไตรออกไซด์ที่เชื่อกันว่าเมื่อละลายในน้ำจะได้กรดโครมิก และเกิดสารประกอบของโครเมตไอออนและไดโครเมตไอออน) ซึ่งในสารประกอบนี้ ซีนอนมีเลขออกซิเดชันเท่ากับ +8 จึงเป็นผลทำให้กรดชนิดนี้เป็นตัวออกซิไดส์ที่รุนแรงรวมทั้งยังมีความเป็นกรดสูง เนื่องจากอะตอมของซีนอนจะดึงดูดอิเล็กตรอนเอาไว้ได้แรงมาก ทำให้พันธะระหว่าง O-H อ่อน โปรตอนจึงสามารถแตกตัวได้ง่าย แต่ยังมีความเป็นกรดต่ำกว่ากรดเปอร์คลอริก เป็นกรดที่มีสี่โปรตอน (en:tetraprotic acid) ซึ่งสามารถแตกตัวให้โปรตอนได้ 4 ตัวต่อ 1 โมเลกุล และยังสามารถเกิดเป็นเกลือของแอนไอออนที่มีคุณสมบัติเป็นแอมโฟเทอริกได้อีกด้วย ตัวอย่างเช่นซิลเวอร์เปอร์ซีเนต จะเกิดสารประกอบดังนี้ ซีนอนเททรอกไซด์อาจเทียบได้กับออสเมียมเททรอกไซด์ (กรดออสมิก) ในด้านของการเป็นออกไซด์ที่เป็นกรดและมีเลขออกซิเดชันสูงเหมือนกัน ซึ่งเป็นผลให้เป็นตัวออกซิไดส์ที่ดีเช่นกัน บทความเคมีนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ศักดิ์สิทธิ์

ศักดิ์สิทธิ์ อาจหมายถึง
พีระมิด

พีระมิด (อังกฤษ: pyramid) เป็นสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ ที่มีฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยม มีจุดยอดรวมอยู่ที่เดียวกัน โดยแต่ละด้านจะมีลักษณะเป็นสามเหลี่ยมประกอบประกอบแต่ละด้าน อารยธรรมในยุคโบราณหลายแห่งในโลกมีสิ่งก่อสร้างรูปพีระมิด โดยพีระมิดที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคือ พีระมิดในอียิปต์ ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อเป็นสุสานของฟาโรห์ โดยพีระมิดที่ใหญ่ที่สุดคือ มหาพีระมิดแห่งกิซ่า ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณ และเป็นสิ่งเดียวที่ยังอยู่มาจนถึงยุคปัจจุบัน องค์ประกอบพื้นฐานที่สำคัญของพีระมิดคือหินทราย ซึ่งหินทรายดังกล่าวจะมีขนาดใหญ่และมีน้ำหนักมาก ต้องใช้แรงงานคนนับแสนในการสร้างพีระมิดแต่ละองค์ โดยใช้เวลาในการสร้างไม่ต่ำกว่า 10 ปี นอกจากนี้ยังมีพีระมิดของชาวนูเบียซึ่งขนาดเล็กกว่าและอยู่ทางใต้ของอียิปต์ และชาวเมโสโปเตเมียมีพีระมิดในรูปแบบของตนเองที่เรียกว่า ซิกกุรัต ในยุคปัจจุบันมีสิ่งก่อสร้างรูปพีระมิดเช่นกัน เช่น พีระมิดกระจกที่อยู่ด้านหน้าของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ในปารีส บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
เพอร์ฟูม (วงดนตรี)

เพอร์ฟูม (ญี่ปุ่น: パフューム; โรมาจิ: Pafyūmu; ทับศัพท์: Perfume) เกิร์ลกรุปแนวอิเล็คโทรป็อปจากจังหวัดฮิโระชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ประกอบไปด้วยสมาชิก 3 คน คือ อายาโนะ โอโมโตะ, ยูกะ คาชิโนะ และ อายากะ นิชิวากิ โดยปัจจุบันอยู่สังกัด Universal Music Japan ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2012 ก่อตั้งวงเมื่อช่วงต้นปี ค.ศ. 2000 ภายในโรงเรียนสอนการแสดงฮิโระชิมะ โดยเปิดตัวซิงเกิลแรกในท้องถิ่น ในชื่อ "Omajinai Perori" วางจำหน่ายเมื่อ 21 มีนาคม ค.ศ. 2002 จากนั้นหนึ่งปีต่อมา ได้ย้ายไปทำงานที่โตเกียว โดยมี ยาสึทากะ นาคาตะ มาเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับวง ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งวง แคปซูล และค่ายเพลง Contemode แต่เดิมนั้นวงเพอร์ฟูมมีแนวเพลงแบบ โพสต์-ชิบุยะเค ก่อนจะมาเป็นแนว อิเล็กทรอนิกส์, แดนซ์ และ ป๊อป โดยได้รับอิทธิพลจากเพลงยุค 80 ซินธ์ป็อปและชิบจูน ด้วยเสียงร้องแบบ ออโต-จูน, โวคอเดอร์และอิเล็กโทรเฮาส์ หลังจากเข้าสู่สังกัด Tokuma Japan Communications ในปี ค.ศ. 2000, อายากะ นิชิวากิ (อาจัง), ยูกะ คาชิโนะ (คาชิยูกะ) และยูกะ คาวาชิมะ (คาวายูกะ) ได้ร่วมกันก่อตั้งวงเพอร์ฟูม ที่บ้านเกิดของพวกเธอที่ฮิโรชิมะ เพราะพวกเธอมีตัวคันจิในชื่อของพวกเธอเหมือนกัน (香) ซึ่งแปลว่า น้ำหอม แต่เมื่อก่อตั้งวงได้ไม่นานนัก คาวาชิมะก็ได้ลาออกจากวงเพื่อไปเรียนต่อ ถึงแม้ว่า เพอร์ฟูมจะเหลือเพียงสองคนในขณะนั้น แต่ทางวงก็ได้ตัดสินใจว่าจะดำเนินต่อไป แต่คุณแม่ของนิชิวากิ ได้แสดงความคิดเห็นว่าวงเพอร์ฟูมควรจะมีสามคนมากกว่าสองคน ในที่สุดก็ได้ อายาโนะ โอโมโตะ (โนจจิ) เข้ามาเป็นสมาชิกคนที่สาม ทั้งสามคนได้เข้าเรียนในโรงเรียนสอนการแสดงที่ฮิโรชิมะ (เป็นส่วนหนึ่งของ inaugural class ในปี ค.ศ. 1999) ในปี ค.ศ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากาญจนากร

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากาญจนากร บ้างออกพระนามว่า กัญจนากร  (8 มิถุนายน พ.ศ. 2406 – 20 กันยายน พ.ศ. 2475) พระนามเดิม พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้ากาญจนากร เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 64 ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสังวาลย์ พระสนมโท ธิดานายศัลยวิชัย หุ้มแพร (ทองคำ ณ ราชสีมา)  เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2406 เป็นพระโสทรขนิษฐาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเจริญรุ่งราษี พระองค์ทรงเชี่ยวชาญเรื่องยา สมุนไพร ใครเจ็บป่วยก็มารักษาที่ตำหนัก "เสด็จหมอ" เสมอ พระองค์สิ้นพระชนม์ในสมัยรัชกาลที่ 7 เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2475 สิริพระชันษา 69 ปี  บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โจโก๋

โจโก๋ (อังกฤษ: Cao Song; จีน: 曹嵩) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก เป็นคหบดีในยุคราชวงศ์ฮั่นตอนปลาย เป็นบิดาของโจโฉ อัครมหาเสนาบดีและผู้ก่อตั้งวุยก๊กในเวลาต่อมา โจโก๋เกิดในตระกูลแฮหัว แต่ต่อมาขันทีโจเท้งได้นำโจโก๋เลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม โจโก๋เปลี่ยนมาถือแซ่โจ ทำให้โจโฉต้องถือแซ่โจตามไปด้วย โจโก๋มีบทบาทในเรื่องสามก๊กอยู่ 2-3 ครั้ง ครั้งแรกสุดคือตอนที่กล่าวถึงประวัติของโจโฉในวัยเด็ก โจโฉในวัยเด็กนั้นเป็นเด็กเกเร ชอบหนีไปเที่ยวเล่น โจเต๊ก น้องชายโจโก๋จึงเอาความนี้ไปฟ้องพี่ชายบ่อยๆ โจโก๋จึงทำโทษโจโฉ โจโฉจึงโกรธเคืองอาคิดจะแก้แค้นอยู่เนืองๆ วันหนึ่ง โจโฉเห็นโจเต๊กจึงแกล้งทำเป็นล้มลงทำทีว่าจะมีอันเป็นไป โจเต๊กตกใจรีบไปบอกโจโก๋ให้ทราบ โจโก๋ตกใจรีบวิ่งมาดูเห็นโจโฉวิ่งเล่นเป็นปกติ โจโก๋ถามโจโฉว่า "อาเอ็งไปบอกว่าเอ็งมีอันเป็นไป บัดนี้หายแล้วหรือ" โจโฉจึงตอบว่า "แต่น้อยมาข้าหาเจ็บป่วยสิ่งใดไม่ เพราะอาชังข้าจึงเอาความมิดีมาใส่" โจโก๋ก็เชื่อโจโฉ ตั้งแต่นั้นมา ไม่ว่าโจเต๊กจะพูดเกี่ยวกับโจโฉในทางไม่ดี โจโก๋ก็ไม่เชื่ออีกเลย โจโก๋มีบทบาทครั้งต่อมา เมื่อโจโฉคิดตั้งกองทัพเพื่อปราบตั๋งโต๊ะ จึงได้หลบหนีจากเมืองหลวงกลับมาเมืองตันลิวซึ่งโจโก๋อยู่ที่นั่น โจโฉได้ขอทรัพย์สินของโจโก๋ส่วนหนึ่งเพื่อใช้ตั้งกองทัพ โจโก่แนะนำบอกว่า "เงินทองเรามีอยู่บ้างเห็นจะไม่พอการ เราเห็นคนหนึ่งชื่ออุยหองมีทรัพย์สินเป็นอันมาก น้ำใจก็กว้างขวางซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน ถ้าได้ไปบอกเนื้อความทั้งปวงก็เห็นจะลงใจด้วย จะให้เงินทองมาจ่ายอาวุธแลม้า จะได้เป็นกำลังสืบไป" โจโฉเชื่อคำโจโก๋แล้วเชิญอุยหองมากินโต๊ะ และกล่าวขอทรัพย์สินเพื่อตั้งกองทัพ อุยหองเห็นดีด้วยจึงให้ทรัพย์สินแก่โจโฉในการตั้งกองทัพ โจโก๋ได้มีบทบาทเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อโจโฉได้เป็นแม่ทัพแห่งภาคตะวันออก มีอำนาจในแคว้นกุนจิ๋ว ทั้งยังเกลี้ยกล่อมผู้คน เสาะแสวงหาคนมีปัญญามาเป็นพวกเป็นจำนวนมาก แล้วให้คนไปรับโจโก๋ซึ่งอยู่ที่ตันลิวให้มาอยู่ด้วยกันที่กุนจิ๋ว โจโก๋จึงได้พาครอบครัวและบริวารออกเดินทางไปกุนจิ๋ว ระหว่างทาง ได้แวะพักที่เมืองชีจิ๋ว โตเกี๋ยมเจ้าเมืองต้อนรับโจโก๋เป็นอย่างดี แล้วยังให้เตียวคีและทหารในสังกัดเป็นองครักษ์คุ้มกันโจโก๋ไปถึงเมืองกุนจิ๋ว ระหว่างเดินทางเกิดฝนตก ขบวนของโจโก๋จึงหยุดพักที่วัดร้างแห่งหนึ่ง เตียวคีซึ่งเป็นเคยเป็นโจรโพกผ้าเหลือง เกิดละโมบอยากได้ทรัพย์สมบัติของโจโก๋ จึงพาทหารในสังกัดเข้าไปฆ่าโจโก๋ พร้อมครอบครัวและบริวารเสียสิ้น และขโมยทรัพย์สมบัติหนีไป จากเหตุการณ์นี้ ทำให้โจโฉเข้าใจว่าโตเกี๋ยมใช้ให้ทหารของตัวไปฆ่าโจโก๋ จึงได้ยกทัพไปตีเมืองชีจิ๋ว แต่ต่อมาก็ต้องยกทัพกลับ เพราะลิโป้ยกทัพไปยึดแคว้นกุนจิ๋ว ในปีค.ศ.220 โจผีได้สถาปนาปู่ของตนเป็นจักรพรรดิไท่เว่ยซึ่งหมายถึงจักรพรรดิบรรพชนแห่งเว่ย และพร้อมกันนั้นก็สถาปนาโจเท้งทวดบุญธรรมเป็นจักรพรรดิเกาแห่งเว่ยซึงหมายถึงจักรพรรดิต้นวงศ์แห่งเว่ย จากหลักบันทึกทางประวัติศาสตร์จีนระบุว่า โจโก๋มีโจเท้งเป็นบิดาบุญธรรม และมีโจเต๊กเป็นน้องชาย มีบุตรชายหนึ่งคนคือโจโฉ และมีหลานชายห้าคนได้แก่ โจงั่ง โจผี โจเจียง โจสิด โจหิม โดยมีโจผีเป็นผู้สถาปนาราชวงศ์วุย บทความสามก๊กนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่วิกิพีเดีย:โครงการวิกิสามก๊ก
กล้องถ่ายภาพวัตถุมัว

กล้องถ่ายภาพวัตถุมัว (อังกฤษ: Faint Object Camera; FOC) เป็นกล้องถ่ายภาพที่ติดตั้งอยู่บนกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลนับแต่เริ่มขึ้นสู่อวกาศในปี ค.ศ. 1990 จนกระทั่งถึงปี 2002 จึงถูกถอดออกแทนที่ด้วยกล้องสำรวจขั้นสูง กล้องนี้สร้างโดยบริษัทเยอรมัน Dornier โดยได้รับทุนอุดหนุนจากองค์การอวกาศยุโรป ประกอบด้วยระบบกล้องสองชุดที่สมบูรณ์และเป็นอิสระจากกันที่ออกแบบมาเพื่อให้ได้ภาพความละเอียดสูงมาก คือละเอียดกว่า 0.05 ฟิลิปดา ใช้สำหรับจับภาพวัตถุที่จางมาก ๆ เช่นในคลื่นแสงอัลตราไวโอเลตตั้งแต่ 115 ถึง 650 นาโนเมตร บทความดาราศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ บ้านเก่า

พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติบ้านเก่า อยู่ที่ตำบลบ้านเก่า อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแควน้อย อยู่ห่างจากตัวเมืองประมาณ 35 กิโลเมตร บ้านเก่าเป็นแหล่งอารยธรรมก่อนประวัติศาสตร์ที่สำคัญของโลก[ต้องการอ้างอิง] ในระหว่าง พ.ศ. 2503–2505 มีการขุดพบโครงกระดูกมนุษย์สมัยหินใหม่ เครื่องมือและเครื่องใช้ของมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ เครื่องมือเครื่องใช้ทำด้วยหิน เครื่องประดับรูปแบบต่าง ๆ[ต้องการอ้างอิง] การเดินทางไปพิพิธภัณฑ์บ้านเก่า โดยทางรถยนต์สายกาญจนบุรี-สังขละบุรี ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 323 แยกเข้าบ้านเก่าที่กิโลเมตรที่ 10 ไปถนนสายลาดยาง ประมาณ 20 กิโลเมตร ถึงบ้านเก่าแยกเข้าพิพิธภัณฑ์บ้านเก่าประมาณ 1 กิโลเมตร หรือเดินทางโดยรถไฟสายกาญจนบุรี - น้ำตกไปลงที่สถานีบ้านเก่าและเดินทางตามทางรถยนต์อีก 2 กิโลเมตร บทความพิพิธภัณฑ์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่โครงการวิกิพิพิธภัณฑ์
การุณ โหสกุล

การุณ โหสกุล (เกิด 4 ธันวาคม พ.ศ. 2510) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 10 สังกัดพรรคเพื่อไทย อดีตประธานคณะกรรมาธิการความมั่นคงแห่งรัฐ สภาผู้แทนราษฎร ชุดที่ 25 อดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน และอดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข การุณ โหสกุล มีชื่อเล่นว่า "เก่ง" เกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2510 ที่ตำบลขั้นไดใหญ่ อำเภอยโสธร จังหวัดอุบลราชธานี (ปัจจุบันคือ จังหวัดยโสธร) เป็นบุตรของนายสมพรรษา โหสกุล และนางสุบรรณ ถนัดทาง มีพี่ชาย 1 คน คือ สุริยา โหสกุล ซึ่งเป็น ส.ก.เขตดอนเมือง มีพี่สาว 1 คน หย่าขาดกับอดีตภรรยา รัชดาวรรณ เกตุสะอาด อดีต ส.ก.เขตดอนเมือง มีบุตร 2 คน ก่อนจะกลับมาจดทะเบียนสมรสรอบสองกับคนเดิม โดยนางรัชดาวรรณ เกตุสะอาด ได้เปลี่ยนชื่อเป็น นางพิมพ์ชนา โหสกุล ซึ่งปัจจุบันมีตำแหน่งสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร เขตดอนเมือง การุณเคยเป็นสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (ส.ก.) เขตดอนเมือง สังกัดพรรคชาติไทย และได้ลาออกไปสมัครเข้าพรรคไทยรักไทย ทำให้ทางพรรคชาติไทยส่ง นางสาวจณิสตา ลิ่วเฉลิมวงศ์ ลงสมัคร ส.ส
ศูนย์วิทยพัฒนา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช จังหวัดสุโขทัย

ศูนย์วิทยพัฒนา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมธิราช สุโขทัย เป็นศูนย์ให้บริการการศึกษาในส่วนภูมิภาค 1 ใน 10 แห่งของมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช "ศูนย์วิทยพัฒนา มสธ. สุโขทัย" ให้บริการครอบคลุมพื้นที่ 5 จังหวัด ได้แก่ สุโขทัย ตาก กำแพงเพชร พิษณุโลกและอุตรดิตถ์ ศูนย์วิทยพัฒนา มสธ. สุโขทัย มีเนื้อที่ประมาณ 10 ไร่ เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2540 มีอาคารสำนักงานตั้งอยู่บนที่ดินสาธารณประโยชน์ เลขที่ 4 หมู่ 7 ถนนสุโขทัย-กำแพงเพชร ตำบลบ้านกล้วย อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย ก่อสร้างเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 แล้วเสร็จวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 ศูนย์วิทยพัฒนา มสธ.สุโขทัย จัดตั้งขึ้นมาตามความมุ่งหมายของมหาวิทยาลัยในอันที่จะส่งเสริมและให้การศึกษาแก่ประชาชน โดยหน้าที่หลักของศูนย์วิทยพัฒนาคือการอำนวยความสะดวกให้บริการการศึกษาแก่นักศึกษา เช่น การลงทะเบียนเรียน การสมัครเป็นนักศึกษา รวมทั้งช่วยสนับสนุนกิจกรรมของมหาวิทยาลัย สนับสนุนกิจกรรมชมรมนักศึกษาในส่วนภูมิภาค และมีภารกิจอื่น ๆ เช่น การให้บริการห้องสมุด โสตทัศน์ และห้องประชุมสัมนา เป็นต้น มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
อัลฟ่าอซีล

NZ-333 อัลฟ่าอซีล (ญี่ปุ่น: α・アジール ;อังกฤษ: α Azieru) เป็นโมบิลอาเมอร์ซึ่งมีบทบาทสำคัญในภาพยนตร์การ์ตูนญี่ปุ่น อนิเมะเรื่อง โมบิลสูทกันดั้ม : ชาร์ เคาน์เตอร์ แอทแทค อันเป็นตอนหนึ่งในภาพยนตร์ชุดกันดั้ม ออกแบบโดยยูทากะ อิซุบุจิ คำว่าอัลฟ่าในชื่อของอัลฟ่าอซีลเป็นอักษรกรีก (α) อัลฟ่าอซีลเป็นโมบิลอาเมอร์ขนาดใหญ่ของนีโอซีอ้อนซึ่งออกแบบให้นิวไทป์ใช้งานโดยเฉพาะ มีความเร็วและพลังทำลายในระดับสูง ใต้เกราะกระโปรงจะติดถังเขื้อเพลิงขนาดใหญ่สองถังไว้เหมือนขาสองข้างซึ่งจะปลดทิ้งไปเมื่อใช้เชื้อเพลิงหมดแล้ว อาวุธหลักของอัลฟ่าอซีลประกอบด้วยฟันเนลซึ่งเป็นอาวุธควบคุมด้วยพลังจิตผ่านระบบไซคอมมิว (Psycommu = Psychic communicator) เมื่อใช้งาน ฟันเนลจะแยกออกไปจากอัลฟ่าอซีลและยิงโจมตีเป้าหมายจากตำแหน่งต่างๆกันด้วยบีมกันที่ติดไว้ ซึ่งฟันเนลของอัลฟ่าอซีลจะใหญ่กว่าปกติเพราะติดตั้งเครื่องกำเนิดพลังงานไว้ในตัว ที่ปากของอัลฟ่าอซีลติดปืนมหาอนุภาคซึ่งสามารถเจาะทะลุบีมบาเรียร์ของนิวกันดั้มได้ ใต้เกราะไหล่ทั้งสองข้างมีแขนเมก้าอาร์มซึ่งเป็นบีมกันห้าลำกล้องที่สามารถควบคุมด้วยระบบไซคอมมิวผ่านสายเคเบิลให้ยืดออกไปยิงโจมตีศัตรูได้เหมือนแขนของซีอองก์ในโมบิลสูทกันดั้ม ในวิดีโอเกมทั้งเอสดีกันดั้มจีเจเนเรชันซีรีส์และซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็นซีรีส์ อัลฟ่าอซีลมักมี Iฟิลด์บาเรียร์ซึ่งใช้สะท้อนลำแสงจากอาวุธบีมที่ศัตรูยิงใส่ แต่อัลฟ่าอซีลไม่ได้แสดงความสามารถนี้ในภาพยนตร์ ในภาพยนตร์คอมพิวเตอร์กราฟิกส์ Gundam Evolve นั้น อัลฟ่าอซีลสามารถแยกส่วนหัวออกไปเป็นยานหนีภัยได้อีกด้วย คำว่าอัลฟ่าในชื่อของนิวกันดั้มเป็นอักษรกรีก (α) อัลฟ่าอซีลเป็นโมบิลอาเมอร์ที่ชาร์ อัสนาเบิลมอบให้เควส ปาราย่าใช้ในปฏิบัติการทิ้งดาวเคราะน้อย แอ็กซิสลงไปบนโลก ซึ่งเควสได้ใช้อัลฟ่าอซีลทำลายกองกำลังของหน่วยลอนโดเบลไปมากมายก่อนจะได้รับความเสียหายอย่างหนักในการต่อสู้กับนิวกันดั้มของอามุโร่ เรย์และถูกทำลายโดยรีกัซซี่ของเชน อากิ แต่ในนิยาย Beltochika's Children ซึ่งโยชิยูกิ โทมิโนะดัดแปลงมาจากบทภาพยนตร์ที่ไม่ได้ใช้นั้น เควสถูกเจกันของฮาซาเวย์ โนอาสังหาร โมบิลสูทซึ่งเป็นรุ่นต้นแบบของอัลฟ่าอซีลและพัฒนาในช่วงเวลาเดียวกับ MSN-03 แยกด์โดก้า มีลักษณะคล้ายกับอัลฟ่าอซีลแต่มีขนาดเล็กกว่า ใช้อาวุธที่ด้อยอานุภาพกว่าแต่ก็มีแขนซึ่งสามารถใช้บีมเซเบอร์ในการต่อสู้ระยะประชิดตัวได้ ไซโคโดก้าเป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับ ชาร์ เคาน์เตอร์ แอทแทค โมบิลสูทวาริเอชั่น และปรากฏตัวในนิยาย Beltochika's Children โดยใช้ชื่อว่า MSN-03-2 ไซโคกิร่าโดก้า เป็นโมบิลอาเมอร์ซึ่งพัฒนามาจากอัลฟ่าอซีลให้มีลักษณะคล้ายกับ MSN-04II ไนติงเกล ไซโคโดก้าเป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับ ชาร์ เคาน์เตอร์ แอทแทค โมบิลสูทวาริเอชั่น
ไมเคิล กริฟฟิน

ไมเคิล ดักลาส กริฟฟิน (อังกฤษ: Michael Douglas Griffin) เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1949 เป็นนักฟิสิกส์และวิศวกรการบินชาวอเมริกัน เข้ารับตำแหน่งผู้บริหารขององค์การนาซาตั้งแต่วันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 2005 โดยที่ก่อนหน้านั้นเขาเป็นหัวหน้าภาควิชาอวกาศศึกษาที่ห้องทดลองฟิสิกส์ประยุกต์ มหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์ ดร.กริฟฟินมีบทบาทต่องานขององค์การสำรวจอวกาศสหรัฐอเมริกาอย่างสูง และเป็นผู้หนึ่งที่มีบทบาทต่อกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลอย่างมาก ดร.กริฟฟินเป็นหนึ่งใน 100 อันดับแรกบุคคลผู้มีอิทธิพลสูงที่สุดในโลกของนิตยสารไทมส์เมื่อปี ค.ศ. 2007 บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สเปกตรัมมองเห็นได้

สเปกตรัมมองเห็นได้ (อังกฤษ: visible spectrum) เป็นช่วงหนึ่งของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่สามารถมองเห็นได้ด้วยดวงตาของมนุษย์ การแผ่รังสีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในช่วงความยาวคลื่นนี้บางครั้งก็เรียกว่า "แสงที่ตามองเห็น" หรือ "แสง" ความยาวคลื่นช่วงนี้อยู่ระหว่าง 380-750 นาโนเมตร สเปคตรัมของแสงไม่ได้มีสีทุกสีที่ตาและสมองของมนุษย์สามารถรับรู้ บางสีที่หายไปเช่นชมพู หรือม่วงอมแดง แต่สามารถเกิดขึ้นได้จากการผสมช่วงคลื่นที่มีความยาวคลื่นหลายแบบ บทความฟิสิกส์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
แฮร์มัน โอแบร์ธ

แฮร์มัน ยูลีอุส โอแบร์ท (เยอรมัน: Hermann Julius Oberth; 25 มิถุนายน ค.ศ. 1894 – 28 ธันวาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมันเชื้อสายออสเตรีย-ฮังการี เขาเป็นหนึ่งในสามของบิดาแห่งวิทยาการจรวดและการสำรวจอวกาศร่วมกับคอนสแตนติน ซีออลคอฟสกี (รัสเซีย) และโรเบิร์ต ก็อดเดิร์ด (อเมริกัน) ทั้งสามคนนี้ไม่เคยทำงานร่วมกัน แต่โดยการทำงานอิสระต่างก็สามารถสร้างผลงานของตนสำเร็จขึ้นได้ บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล