nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
โรส เอ็นเตอร์เทนเมนท์ คอร์ปอเรชั่น

โรส เอ็นเตอร์เทนเมนท์ คอร์ปอเรชั่น (อังกฤษ​​: Rose​ Entertainment​ Corporation) เดิมชื่อ โรส วิดีโอ​ (Rose​ Video)​ เป็น​บริษัทผู้ถือลิขสิทธิ์อนิเมะและภาพยนตร์ในประเทศไทย ก่อตั้งใน พ.ศ. 2529 โดย พีรพล มนต์พิชิต บริษัทในยุคแรกเป็นร้านเช่าวิดีโอ ต่อมาบริษัทหันมาซื้อลิขสิทธิ์ภาพยนตร์ สู่การผลิตและจัดจำหน่ายภาพยนตร์ต่างประเทศรวมถึงอนิเมะ (ในนาม โรส แอนิเมชั่น)  ต่อมาในช่วงปลายปี 2549 โรส วิดีโอได้เปลี่ยนชื่อบริษัทมาเป็น บริษัท โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด, ปัจจุบัน โรส เอ็นเตอร์เทนเมนท์ คอร์ปอเรชันยังถือลิขสิทธิ์ เพลง และความบันเทิงอื่น ๆ โดยจัดจำหน่ายทั้ง VCD, DVD นอกจากนี้ยังนำการ์ตูนมาฉายทางฟรีทีวีและเคเบิลทีวี ทางแก๊งการ์ตูน แชนแนล (ปัจจุบันได้ยุติออกอากาศทางระบบ c-band เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2560) ล่าสุดโรส เอ็นเตอร์เทนเมนท์ คอร์ปอเรชัน มีช่องรายการเพลงลูกกรุง ลูกทุ่ง และลิเก ทางช่อง 4050 แชนแนล ออกอากาศครั้งแรกวันที่ 1 มกราคม 2554 พร้อมกันนั้น ยังเปิดบริษัท เซนชู พับลิชชิ่ง เพื่อตีพิมพ์นิตยสารข่าวสารวงการ์การ์ตูน ในชื่อ เซนชูแมกกาซีน (ปัจจุบันได้ยุติการจำหน่ายแล้ว) และตีพิมพ์มังงะลิขสิทธิ์ ชื่อ เซนชู คอมมิค ด้วย นอกจากนี้ยังก่อตั้ง บริษัท ดับเบิ้ล เอ็น จำกัด เพื่อผลิตและจำหน่ายเสื้อยืดคอลเล็คชั่นการ์ตูนชั้นนำ (ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2545) และจัดตั้งบริษัท โรส อาร์ทิสท์ แมเนจเมนท์ จำกัด เพื่อประกอบธุรกิจการจัดการศิลปิน อาทิ บีเอ็นเคโฟร์ตีเอต (ในนาม BNK48 Office) บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
ไดโงฮนซง

ไดโงฮนซง (ญี่ปุ่น: 大御本尊; ทับศัพท์: Dai Gohonzon) เป็นสิ่งสักการบูชาสูงสุดของศาสนาพุทธนิกายนิจิเร็นโชชู คำว่า "ได" (大) แปลว่า "ยิ่งใหญ่, สูงสุด" ส่วน "โกฮนซง" (御本尊) หมายถึง สิ่งสักการะ คำว่า "ไดโงฮนซง" จึงแปลว่า "สิ่งสักการะสูงสุด" ไดโงฮนซงมีลักษณะเป็นรูปมัณฑละ (มณฑล) จารึกภาษาจีนและภาษาสันสกฤต ซึ่งทำจากไม้การบูร โดยหลักแล้วมัณฑละดังกล่าวประกอบด้วยนามของพุทธะ พระโพธิสัตว์ เทพในพุทธศาสนา และคุรุอาจารย์ต่าง ๆ ในศาสนาพุทธเป็นจำนวนมาก รายล้อมรอบอักษรคันจิ (อักษรจีน) ที่อยู่ศูนย์กลางมัณฑละ ซึ่งจารึกเป็นคาถาว่า "นามูเมียวโฮเร็งเงเกียวนิจิเร็ง"  ตามประวัติกล่าวว่าไดโงฮนซงถูกจารึกขึ้นโดยพระนิจิเร็ง (หรือ "นิจิเร็นไดโชนิง" ในหมู่สานุศิษย์แห่งนิกายนิจิเร็นโชชู) เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1279 เป็นการจำลองธรรมสภาในห้วงอวกาศขณะที่พระโคตมพุทธเจ้า (ฝ่ายมหายานนิยมเรียกว่า "พระศากยมุนีพุทธะ") แสดงพระธรรมเทศนาเรื่องสัทธรรมปุณฑรีกสูตร ปัจจุบันไดโงฮนซงประดิษฐานอยู่ ณ โฮอันโดะ วัดไทเซกิจิ จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น อันเป็นศูนย์กลางใหญ่ของศาสนาพุทธนิกายนิจิเร็นโชชู สานุศิษย์แห่งนิกายนิจิเร็นโชชูถือว่าไดโงฮนซงคือการรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของบุคคลและธรรม และคือจุดมุ่งหมายในการมาเกิดของพระนิจิเร็นไดโชนิง บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
พระวินยาธิการ

วินยาธิการ /วินะยาทิกาน/ (วินย + อธิ + การ, แปล "เจ้าการพระวินัย") หรือภาษาปากว่า ตำรวจพระ หมายถึง พระภิกษุชาวไทยผู้มีหน้าที่ปฏิบัติการตามพระวินัย เรียกเต็มว่า "พระวินยาธิการ" พระวินยาธิการเป็นคำใหม่ที่ใช้เรียกพระภิกษุผู้ได้รับแต่งตั้งจากเจ้าคณะจังหวัดให้มีหน้าที่ช่วยเหลือด้านการปกครองคณะสงฆ์ในจังหวัด โดยเฉพาะหน้าที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยด้านการปฏิบัติวินัยของพระภิกษุสามเณร พระวินยาธิการมีหน้าที่ตรวจตรา แนะนำ ตักเตือน และชี้แจงระเบียบปฏิบัติแก่พระภิกษุสามเณรในจังหวัดหรือที่เข้ามาในจังหวัด บรรดาที่ประพฤติไม่เรียบร้อย และหากไม่ปฏิบัติตามหรือพบการกระทำความผิดก็มีอำนาจจับกุมตัวส่งเจ้าคณะผู้รับผิดชอบหรือเจ้าหน้าที่บ้านเมืองให้ดำเนินการตามอำนาจหน้าที่ แต่ไม่มีอำนาจในการให้สละสมณเพศ ปัจจุบัน พระวินยาธิการเป็นตำแหน่งที่ยังไม่มีกฎหมายรองรับ ทำให้การปฏิบัติหน้าเป็นไปอย่างติด ๆ ขัด ๆ พระรัตนเมธี เจ้าอาวาสวัดแก้วฟ้าจุฬามณี และเจ้าคณะเขตบางซื่อ ในฐานะหัวหน้าพระวินยาธิการเขตกรุงเทพมหานคร กล่าวเมื่อวันที่ 13 มีนาคม 2552 ว่า "การทำงานของพระวินยาธิการขณะนี้ ถือว่าลำบาก เพราะเป็นตำแหน่งที่ยังไม่มีกฎหมายรองรับ จะดำเนินการอะไรกับพระที่ทำผิดพระธรรมวินัยไม่มีอำนาจในการลงโทษ เมื่อพบพระที่ทำความผิดก็ต้องพาไปให้เจ้าคณะผู้ปกครองในท้องที่นั้น ๆ วินิจฉัยลงโทษ รวมทั้งต้องอาศัยความร่วมมือจากเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วย" อย่างไรก็ดี หัวหน้าพระวินยาธิการเขตกรุงเทพมหานครเปิดเผยว่า กำลังมีการเสนอร่างพระราชบัญญัติอุปถัมภ์และคุ้มครองพระพุทธศาสนา โดยจะมีการกำหนดสถานะของพระวินยาธิการ ซึ่งจะทำให้มีกฎหมายรองรับและจะมีการออกกฎหมายลูกตามมาอีก โดยอาจจะกำหนดให้พระวินยาธิการมีอำนาจในการวินิจฉัยตัดสินใจลงโทษได้เลย ทำให้มีความรวดเร็วในการทำงาน รวมทั้งจะต้องมีการออกระเบียบการแต่งตั้งพระวินยาธิการให้มีคุณสมบัติเป็นพระสังฆาธิการด้วย เพื่อความสะดวกในการวินิจฉัยลงโทษ และจะทำให้รูปแบบของพระวินยาธิการเป็นในลักษณะเดียวกันทั่วประเทศ ผิดกับปัจจุบันที่ยังเป็นในลักษณะต่างคนต่างทำอยู่ อนึ่ง หนังสือพิมพ์ไทยรัฐยังมีการรายงานว่า ปัญหาของพระวินยาธิการไม่ใช่แต่เพียงเท่านั้น เพราะยังพบว่าบางเขตมีจำนวนพระวินยาธิการมากเกินความจำเป็น ซึ่งพระวินยาธิการบางท้องที่ก็ไม่ยอมทำงาน แต่ที่เป็นพระวินยาธิการเพื่อต้องการอวดพระด้วยกันรวมทั้งจะเอาบัตรประจำตัวพระวินยาธิการไปอวดญาติด้วย
รายนามประมุขแห่งรัฐกัมพูชา

บทความนี้เป็นรายพระนามและรายนามประมุขแห่งรัฐกัมพูชา ตั้งแต่ได้รับเอกราชจากประเทศฝรั่งเศสเป็นต้นมา โดยปัจจุบันประมุขแห่งรัฐคือ พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรกัมพูชา
กฎว่าด้วยความชั่วสิบประการ

กฎว่าด้วยความชั่วสิบประการ (จีน: 十惡; พินอิน: shí-è, ฉืออี้; อังกฤษ: Ten Abominations) เป็นกฎหมายจีนดั้งเดิมประเภทหนึ่งที่กำหนดความผิดซึ่งทั่วไปมองว่าเป็นความชั่วช้าอย่างถึงที่สุด สังคมจะมีความไพบูลย์หากไม่มีผู้ฝ่าฝืนกฎนี้ สิบประการที่ว่ามีดังนี้ ผู้ฝ่าฝืนกระทำความผิดอย่างหนึ่งอย่างใดในสามประการแรกต้องระวางโทษประหารชีวิตตามกฎหมายจีนดั้งเดิม กฎว่าด้วยความชั่วสิบประการนี้เป็นกฎที่ถือกันเคร่งครัดมาก ถึงแม้จะเป็นใครใหญ่โตมาจากไหน หรือมีเอกสิทธิ์ใด ๆ ทางกฎหมาย เช่นตามกฎว่าด้วยเอกสิทธิ์แปดประการ หากฝ่าฝืนกฎสิบประการนี้ก็ต้องระวางโทษอย่างเดียวกันหมด
กลอสเตอร์

กลอสเตอร์ (ภาษาอังกฤษ: Gloucester) เป็นนครและเมืองหลวงของเทศมณฑลกลอสเตอร์เชอร์ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศอังกฤษ กลอสเตอร์ตั้งอยู่ทางติดกับชายแดนเวลส์และตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำเซเวิร์น ราว 51 กิโลเมตรทางตะวันออกเฉียงเหนือของบริสตอลและ 72 กิโลเมตรทางใต้ของตะวันตกเฉียงใต้ของเบอร์มิงแฮม กลอสเตอร์ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 48 โดยจักรวรรดิโรมัน ในชื่อ “Glevum” และได้รับพระบรมราชานุญาต (charter) ให้เป็นเมืองครั้งแรกในปี ค.ศ. 1155 โดยสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ทางด้านเศรษฐกิจกลอสเตอร์เป็นเมืองอุตสาหกรรมการบริการ (service industries) และมีความสำคัญทางด้านการเงินและทางด้านธุรกิจ โดยเป็นที่ตั้งของธนาคารเชลท์แนมและกลอสเตอร์ และมีบทบาทสำคัญที่เกี่ยวข้องกับอุตสกรรมการบิน กลอสเตอร์มีประชากรทั้งหมดประมาณ 123,205 คนและเป็นที่ตั้งของมหาวิหารกลอสเตอร์ กลอสเตอร์เป็นเมืองพี่น้องกับ กลอสเตอร์ยังเคยเป็นเมืองพี่น้องกับเคาดาในเนเธอร์แลนด์ แต่ความสัมพันธ์นี้ได้ยุติลงใน ค.ศ. 2015 บทความเกี่ยวกับประเทศอังกฤษนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เซาท์อีสต์อิงแลนด์

ภาคตะวันออกเฉียงใต้ของอังกฤษ (อังกฤษ: South East England) เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1994 และรับเป็นส่วนหนึ่งของสถิติใน ปี ค.ศ. 1999 ภาคตะวันออกเฉียงใต้รวมมลฑลบาร์กเชอร์, บักกิงแฮมเชอร์, อีสต์ซัสเซกซ์, แฮมป์เชอร์, ไอล์ออฟไวต์, เคนต์, ออกซฟอร์ดเชอร์, เซอร์รีย์ และเวสต์ซัสเซกซ์ คำที่ใช้กันโดยทั่วไปในการเรียกบริเวณนี้คือ “ตะวันออกเฉียงใต้” แต่ความหมายต่างกันออกไปมาก ภาคตะวันออกเฉียงใต้มีเนื้อที่ 19,096 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2001 มีประชากรทั้งหมดประมาณ 8,000,550 คนโดยมีความหนาแน่นของประชากรเป็นจำนวน 419 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร ภาคตะวันออกเฉียงใต้ก็เช่นเดียวกับภาคอื่นยกเว้นนครลอนดอนและปริมณฑลที่ไม่มีผู้แทนที่ได้รับเลือกจากประชาชนและอำนาจส่วนกลาง ความพยายามในอันที่จะก่อตั้งรัฐบาลระดับภาคจากการเลือกตั้งที่เสนอโดยพรรคกรรมกรหลังจากการเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1997 ไม่ประสบความสำเร็จ ศูนย์กลางของรัฐบาลอยู่ที่กิลด์ฟอร์ดเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภาคโดยจำนวนประชากรคือเมืองไบรตันและโฮฟ แต่เมืองที่มีอิทธิพลต่อเศรษฐกิจของบริเวณนี้คือลอนดอน จุดที่สูงที่สุดอยู่ที่เนินวอลบรีในบาร์กเชอร์ที่สูง 297 เมตรจากระดับน้ำทะเล บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เซาท์เวสต์อิงแลนด์

ภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษ (อังกฤษ: South West England) เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษและโดยเนื้อที่แล้วเป็นภาคที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาเก้าภาคที่มีบริเวณตั้งแต่กลอสเตอร์เชอร์และวิลต์เชอร์ไปจนถึงคอร์นวอลล์และหมู่เกาะซิลลี ภาคตะวันตกเฉียงใต้ครอบคลุมบริเวณที่เรียกว่าเวสต์คันทรี (West Country) และเวสเซกซ์ ภาคตะวันตกเฉียงใต้มีเนื้อที่ 23,829 ตารางกิโลเมตร โดยมีประชากรทั้งหมดประมาณ 5,289,000 คนและมีความหนาแน่นของประชากรเป็นจำนวน 220 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร บริเวณนี้มีชื่อเสียงในการผลิตเนยแข็งชนิดที่เรียกกันว่าเชดดาร์ชีส ที่เริ่มทำกันที่หมู่บ้านเชดดาร์, เดวอนมีชื่อเสียงในเรื่อง “cream tea” ซึ่งเป็นการดื่มชานมกับการกิน “สกอน” (คล้ายมัฟฟินแต่ไม่มีความหวาน) กับครีมข้น (clotted cream) และแยมผลไม้ และในเรื่องไซเดอร์ (cider) ซึ่งเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ทำจาการหมักน้ำแอปเปิล (ต่างจากไซเดอร์บางชนิดในสหรัฐที่ไม่มีแอลกอฮอล์) นอกจากนั้นยังเป็นที่ตั้งของโครงการอีเด็น, อาร์ดแมนแอนิเมชันส (Aardman Animations), งานเทศกาลกลาสตันบรี และงานแสดงบอลลูนนานาชาติประจำปีที่บริสตอล และสถานที่ท่องเที่ยวและชายหาดในคอร์นวอลล์ อุทยานแห่งชาติสองแห่งและมรดกโลกสี่แห่งก็ตั้งอยู่ในภาคนี้ บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
วุร์สเตอร์เชอร์

วุร์สเตอร์เชอร์ (อังกฤษ: Worcestershire เขียนย่อ Worcs) เป็นเทศมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางมิดแลนด์สตะวันตกของอังกฤษ ระหว่าง ค.ศ. 1974 ถึง ค.ศ. 1998 วุร์สเตอร์เป็นเมืองในแฮรฟอร์ดและวูลสเตอร์ วุร์สเตอร์เชอร์มีเขตแดนติดกับมณฑลแฮรฟอร์ดเชอร์, มณฑลชร็อพเชอร์, มณฑลสตาฟฟอร์ดเชอร์, มณฑลเวสต์มิดแลนด์, มณฑลวอริคเชอร์ และมณฑลกลอสเตอร์เชอร์ ทางด้านตะวันตกติดกับมาลเวิร์น ฮิลล์ส (Malvern Hills) ที่เป็นที่ตั้งของเมืองมาลเวิร์น ฮิลล์สที่เป็นเมืองบ่อน้ำแร่ ทางด้านด้านตะวันตกของเนินเป็นมณฑลแฮรฟอร์ดเชอร์และทางเหนือของค็อตสวอลด์ส (Cotswolds) ด้านตะวันตกติดกับมณฑลวอริคเชอร์ แม่น้ำสำคัญสองสายที่ไหลผ่านคือแม่น้ำเซเวิร์น และแม่น้ำเอวอน วุร์สเตอร์เชอร์มีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 555,600 คน ในเนื้อที่ 1,741 ตารางกิโลเมตร วุร์สเตอร์เชอร์แบ่งการปกครองเป็นหกอำเภอ: วุร์สเตอร์, มาลเวิร์น ฮิลล์ส, ไวร์ฟอเรสต์, บรอมสโกรฟ, เรดดิทช และวิชเอวอน โดยมีวุร์สเตอร์เป็นศูนย์กลางการปกครอง เมืองสำคัญๆ อื่นๆ นอกไปจากวุร์สเตอร์ก็ได้แก่คิดเดอร์มินสเตอร์, บรอมโกรฟ, เมืองมาลเวิร์น ฮิลล์ส, เพอร์ชอร์, อีฟแชม และเรดดิทช ทางด้านใต้ของมณฑลยังเป็นบริเวณที่เป็นชนบทเป็นส่วนใหญ่ ภาษาที่พูดในวุร์สเตอร์เชอร์มีสำเนียงท้องถิ่น (dialect) หลายสำเนียง ทางด้านเหนือของมณฑลเช่นเรดดิทชและคิดเดอร์มินสเตอร์มีสำเนียงที่มาจากเบอร์มิงแฮมที่เรียกว่า “Brummie accent” ส่วนบริเวณอื่นของมณฑลยังคงใช้สำเนียงเวสต์คันทรี บรอมโกรฟและบางส่วนของเรดดิทชนำสำเนียงเบอร์มิงแฮมมาแปลงกลายเป็นสำเนียงท้องถิ่นที่เป็นเอกลักษณ์แก่บริเวณนั้น วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วุร์สเตอร์เชอร์ วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ มหาวิหารวุร์สเตอร์ บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
พระเจ้าโจวโยว

พระเจ้าโจวโยว เป็นกษัตริย์องค์ที่ 12 แห่งราชวงศ์โจว และองค์สุดท้ายของราชวงศ์โจวตะวันตก พระองค์ครองราชย์ใน 781 ถึง 771 ปีก่อน ค.ศ. เมื่อ 780 ปีก่อนคริสต์ศักราช เกิดแผ่นดินไหวครั้งรุนแรงที่กวานจง ทำให้ผู้พยากรณ์ชื่อ ปั๋ว หยางฝู่ (伯陽甫) ถือเป็นลางบอกเหตุถึงการล่มสลายของราชวงศ์โจว จากนั้นเมื่อ 779 ปีก่อนคริสต์ศักราช นางสนมชื่อเปา ซื่อเข้ามายังพระราชวังและกลายเป็นที่โปรดปรานของพระเจ้าโจวโยว ทั้งคู่มีพระราชโอรสนามปั๋วฝู พระเจ้าโจวโยวถอดถอนเชินโฮ่ว [zh] กับมกุฎราชกุมาร อี้จิ้ว และแต่งตั้งเปา ซื่อ และปั๋วฝู เป็นพระมเหสีและองค์รัชทายาทองค์ใหม่ เชินโหว พระบิดาของเชินโฮ่ว ทรงพิโรธต่อการถอดถอนพระธิดากับพระนัดดา และขี่ม้าไปโจมตีพระราชวังพระเจ้าโจวโยวกับชนร่อนเร่เฉวี่ยนหรง พระเจ้าโจวโยวจึงขอความช่วยเหลือด้วยการใช้หอส่งสัญญาณที่มีการใช้งานอย่างผิด ๆ แต่ไม่มีใครปรากฏตัว ท้ายที่สุดพระองค์กับปั๋วฝูจึงถูกปลงพระชนม์ และเปาซื่อจึงถูกคุมตัวไว้ หลังพระเจ้าโจวโยวสวรรคต บรรดาขุนนาง ซึ่งรวมถึงเชินโหว เจิงโหว (繒侯) และสวี่ เหวินกง [zh] สนับสนุนให้เจ้าชายอี้จิ้วที่ถูกถอดถอน ขึ้นคอรงราชย์เป็นพระเจ้าโจวผิง เพื่อสืบราชวงศ์โจวต่อ เนื่องจากฮ่าวจิง เมืองหลวงประสบความเสียหายอย่างหนัก และตั้งอยู่ใกล้กับชนร่อนเร่เฉวี่ยนหรงที่เป็นภัย ทำให้ใน 771 ปีก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าโจวผิงจึงย้ายเมืองหลางไปทางตะวันออกที่ลั่วหยาง จึงถือเป็นจุดเริ่มต้นของราชวงศ์โจวตะวันออกและนำไปสู่ยุควสันตสารทที่กินระยะเวลามากกว่า 300 ปี ในฉื่อจี้บันทึกว่า พระนางเปาซื่อไม่สามารถยิ้มได้ง่าย ทำให้หลังพระเจ้าโจวโยวพยายามไปหลายวิธีและล้มเหลว พระองค์จึงพยายามทำให้พระมเหสีองค์โปรดพอใจด้วยการจุดไฟสัญญาณและหลอกให้บรรดาเจ้าแคว้นคิดว่าชนร่อนเร่เฉวี่ยนหรงจะเข้ามาโจมตี บรรดาเจ้าแคว้นที่เดินทางเข้ามาในพระราชวังกลับพบแค่เปาซื่อหัวเราะใส่ แม้ว่าหลังจากพระเจ้าโจวโยวทำให้เปาซื่อพอพระทัยแล้ว พระองค์ยังคงใช้หอจุดไฟสัญญาณอย่างผิด ๆ และทำให้บรรดาเจ้าแคว้นไม่เชื่อมั่นพระองค์อีกต่อไป
เซี่ยตะวันตก

เซี่ยตะวันตก หรือ ซีเซี่ย (จีน: 西夏; พินอิน: Xī Xià; เวด-ไจลส์: Hsi1 Hsia4) มีชื่อทางการว่า ต้าเซี่ย (จีน: 大夏; พินอิน: Dà Xià) ซึ่งมีอีกชื่อว่า จักรวรรดิตังกุต และในภาษาตังกุตและทิเบตว่า Mi-nyak เป็นชื่ออาณาจักรแห่งหนึ่งซึ่งดำรงอยู่ตั้งแต่ ค.ศ. 1038 ถึง 1227 ณ บริเวณที่ปัจจุบันเป็นเขตกานซู ชิงไห่ ซินเจียง มองโกเลียนอก มองโกเลียใน ส่านซี และหนิงเซี่ย ของสาธารณรัฐประชาชนจีน กินพื้นที่ราว 800,000 ตารางกิโลเมตร (310,000 ตารางไมล์) อาณาจักรเซี่ยตะวันตกถูกพวกมองโกลจากจักรวรรดิมองโกลทำลายโดยสิ้นเชิง เป็นเหตุให้บันทึกและสถาปัตยกรรมล้วนดับสูญ ฉะนั้น ประวัติศาสตร์ของอาณาจักรนี้จึงเป็นที่โต้เถียงเรื่อยมา จนกระทั่งมีการสำรวจขนานใหญ่จากฝรั่งและคนจีนเอง จึงพบว่า อาณาจักรเซี่ยตะวันตกประสบความสำเร็จอย่างใหญ่หลวงในด้านนาฏกรรม วรรณกรรม ศิลปกรรม และสถาปัตยกรรม ชนิดที่นักประวัติศาสตร์ถือกันว่า เป็นผลงานที่ "รุ่งโรจน์เรืองรอง" (shining and sparkling) อนึ่ง ยังพบว่า อาณาจักรเซี่ยตะวันตกสามารถจัดระเบียบกองทัพอย่างเป็นระบบ กองทัพเซี่ยมีทั้งพลธนู พลปืน (ติดตั้งปืนใหญ่ไว้บนหลังอูฐ) พลม้า พลรถ พลโล่ และทแกล้ว (ทหารที่เก่งทั้งน้ำและบก) อาณาจักรเซี่ยตะวันตกจึงรุกรานอาณาจักรรอบข้าง เช่น จิน ซ่ง และเหลียวได้อย่างมีประสิทธิภาพ บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ซัมเมอร์เซต

ซัมเมอร์เซต (อังกฤษ: Somerset) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสหราชอาณาจักร มณฑลภูมิศาสตร์ซัมเมอร์เซตมีเขตแดนติดกับบริสตอล และมณฑลกลอสเตอร์เชอร์ทางเหนือ, มณฑลวิลท์เชอร์ ทางตะวันออก, มณฑลดอร์เซตทางตะวันออกเฉียงใต้, และมณฑลเดวอนทางตะวันตกเฉียงใต้ ด้านเหนือและตะวันตกบางส่วนติดกับฝั่งทะเลของช่องแคบบริสตอลและปากน้ำ (estuary) ของแม่น้ำเซเวิร์น ตามธรรมเนียมทางเหนือของมณฑลเป็นแม่น้ำเอวอนแต่เขตการปกครองเลื่อนไปทางใต้เมื่อนครบริสตอลและอดีตมณฑลเอวอนและต่อมารัฐบาลท้องถิ่นระดับเดียวขยายเขตการปกครองทางเหนือของมณฑล ซัมเมอร์เซตเป็นมณฑลชนบทที่มีภูมิประเทศเป็นเนินสูงๆ ต่ำๆ เช่นเม็นดิพฮิลล์ส, ควานต็อคฮิลล์ส และอุทยานแห่งชาติเอ็กซ์มัวร์ และดินแดนที่กว้างไกลที่รวมทั้งซัมเมอร์เซตเลเวลส์ ซัมเมอร์เซตมีหลักฐานว่ามีผู้มาตั้งถิ่นฐานตั้งแต่ยุคหินใหม่และต่อมาในสมัยโรมัน และแซ็กซอน ต่อมาซัมเมอร์เซตก็มีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ที่รวมทั้งการรวบรวมอำนาจของสมเด็จพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช , สงครามกลางเมืองอังกฤษ และการปฏิวัติมอนม็อธ (Monmouth Rebellion) การเกษตรกรรมเป็นธุรกิจหลักของมณฑลที่รวมทั้งการเลี้ยงแกะและวัว ที่ใช้ในการทำขนแกะและเนยแข็ง นอกจากนั้นก็มีการตัดวิลโลว์สำหรับสานตะกร้า การทำสวนแอปเปิลครั้งหนึ่งเคยทำกันเป็นอุตสาหกรรมแต่ในปัจจุบันซัมเมอร์เซตก็ยังมีชื่อเสียงในการทำไซเดอร์ (cider) สถิติผู้ว่างงานโดยถัวเฉลี่ยน้อยกว่าระดับชาติ การรับจ้างที่สูงที่สุดอยู่ในการค้าขาย, การผลิต, การท่องเที่ยว, และการสุขภาพและการสังคมสงเคราะห์ การขยายตัวของจำนวนประชากรโดยถัวเฉลี่ยสูงกว่าระดับชาติ ซัมเมอร์เซตแบ่งการปกครองเป็นเจ็ดแขวง: เซาท์ซัมเมอร์เซต, ทอนทันดีน, เวสต์ซัมเมอร์เซต, เซจมัวร์, เม็นดิพ, บาธและนอร์ธอีสต์ซัมเมอร์เซต, นอร์ธซัมเมอร์เซต โดยมีทอนทันเป็นเมืองหลวงของมณฑล ซัมเมอร์เซตมีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 905,700 คน ในเนื้อที่ 4,171 ตารางกิโลเมตร บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ลิเวอร์พูล

ลิเวอร์พูล (อังกฤษ: Liverpool) เป็นนครและเป็นโบโรมหานครในเทศมณฑลเมอร์ซีย์ไซด์ ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศอังกฤษ ลิเวอร์พูลตั้งอยู่ทางตะวันออกของปากน้ำเมอร์ซีย์ (Mersey Estuary) ลิเวอร์พูลก่อตั้งมาตั้งแต่ ค.ศ. 1207 และได้รับฐานะเป็น “นคร” ในปี ค.ศ. 1880 จากการสำรวจสำมโนประชากรใน ค.ศ. 2006 ลิเวอร์พูลมีประชากรทั้งหมดประมาณ 435,500 คน โดยมีความหนาแน่นเป็นจำนวน 5,001 คนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร เมื่อรวมประชากรในปริมณฑลแล้วก็เป็น 816,216 คน ในทางประวัติศาสตร์ของมณฑลเดิมลิเวอร์พูลเป็นส่วนหนึ่งของแลงคาสเชอร์ ความรุ่งเรืองของลิเวอร์พูลมาจากการเป็นเมืองท่าสำคัญ ภายในคริสต์ศตวรรษที่ 18 การติดต่อค้าขายกับแคริบเบียน, ไอร์แลนด์ และแผ่นดินใหญ่ยุโรป และความสะดวกในการติดต่อค้าขายกับการค้าทาสข้ามมหาสมุทรแอตแลนติค (Atlantic Slave Trade) ยิ่งทำให้เศรษฐกิจเติบโตมากยิ่งขึ้น ภายในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 40% ของการค้าขายในโลกต้องผ่านเมืองท่าลิเวอร์พูลซึ่งทำให้ลิเวอร์พูลกลายเป็นเมืองสำคัญที่สุดเมืองหนึ่งของอังกฤษ ผู้ที่มาจากลิเวอร์พูลมักจะเรียกกันว่า “ลิเวอร์พัดเลียน” (Liverpudlians) หรือ “สเกาส์” (Scouse) ที่มาจากอาหารท้องถิ่นชื่อเดียวกันที่เป็นสตู นอกจากนั้นคำว่า “สเกาส์” ยังใช้เรียกสำเนียงท้องถิ่น การที่เป็นเมืองท่าทำให้ประชากรของลิเวอร์พูลมีความแตกต่างกันทางเชื้อชาติที่มาจากที่ต่างๆ โดยเฉพาะจากไอร์แลนด์ ความเป็นที่นิยมของเดอะบีทเทิลส์และกลุ่มนักร้องอื่นๆ ทำให้ลิเวอร์พูลเป็นที่ดึงดูดนักท่องเที่ยว ในปี ค.ศ. 2007 ลิเวอร์พูลฉลองครบรอบ 800 ปีที่ก่อตั้งมาและในปี ค.ศ. 2008 ลิเวอร์พูลก็ได้รับตำแหน่งเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรปร่วมกับเมืองสตาวังเงร์ในนอร์เวย์ ในปี ค.ศ
นอร์ทเวสต์อิงแลนด์

ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอังกฤษ (อังกฤษ: North West England) เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษที่ประกอบด้วยมลฑลคัมเบรีย, แลงคาเชอร์, นครแมนเชสเตอร์และปริมณฑล, เมอร์ซีย์ไซด์ และเชชเชอร์ เขตแดนทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอังกฤษเป็นทะเลไอริช ทางตะวันออกเป็นเนินเขาเพนไนนส์ (The Pennines) ภาคมีดินแดนตั้งแต่เขตแดนสกอตแลนด์ทางด้านเหนือ ไปจรดเวลส์ทางด้านใต้ จุดที่สูงที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงเหนือและในอังกฤษคือสคาเฟลล์ไพค์ในคัมเบรียที่สูง 978 เมตร ศูนย์กลางของภาคตะวันตกเฉียงเหนืออยู่ที่ลิเวอร์พูล และแมนเชสเตอร์ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภาคที่มีประชากรหนาแน่นที่สุด ทางตอนเหนือที่รวมทั้งตอนเหนือของแลงคาเชอร์และคัมเบรียเป็นบริเวณที่เป็นชนบท ภาคตะวันตกเฉียงเหนือมีเนื้อที่ 14,165 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2006 มีประชากรทั้งหมดประมาณ 6,853,200 คน โดยมีความหนาแน่นของประชากรเป็นจำนวน 475 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
Nepenthes campanulata

Nepenthes campanulata (มาจากภาษาละติน: campanulatus = ระฆัง), หรือ Bell-Shaped Pitcher-Plant (หม้อทรงระฆัง)  เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวของเกาะบอร์เนียว ไฟป่าได้ทำลายถิ่นที่อยู่ของ N. campanulata ที่เรารู้เพียงแห่งเดียวไปในปี ค.ศ. 1983 และมันไม่เป็นที่แน่ใจว่ายังมีหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้ในที่แห่งอื่นอีกหรือไม่หรือมันได้สูญพันธุ์ไปแล้ว จนถึงปี ค.ศ. 1997 มันได้ถูกค้นพบอีกครั้งในระยะทางไม่กี่ร้อยกิโลเมตรห่างจากที่ตั้งแบบฉบับเดิม N. campanulata มีชื่ออยู่ในบัญชีแดงของIUCNปี ค.ศ. 2006 N. campanulata ไม่มีลูกผสมทางธรรมชาติ และไม่มีหน่วยอนุกรมวิธานต่ำกว่าระดับชนิด N. campanulata ถูกเก็บได้ครั้งแรกในวันที่ 9 กันยายน ค.ศ
สุพล ฟองงาม

สุพล ฟองงาม เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ และอดีตกรรมการบริหารพรรคพลังประชารัฐ  อดีตเลขาธิการพรรคเพื่อไทย อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี และอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย เป็นหนึ่งในอดีตแกนนำแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติในภาคอีสาน เกิดเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 เป็นบุตรของ นายสุบิน และนางกัน ฟองงามเป็นแกนนำกลุ่มชักธงรบ แนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ จังหวัดอุบลราชธานี ร่วมกับ นายชูวิทย์ พิทักษ์พรพัลลภเป็นหนึ่งในผู้ที่ศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉินออกหมายเรียกเนื่องจากอาจมีส่วนรู้เห็นกับการเผาสถานที่ราชการ(ศาลากลางจังหวัดอุบลราชธานี ฯลฯ)ในขณะนั้น สุพล ฟองงาม สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษา จากโรงเรียนชุมชนบ้านกุดเป่ง มัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนลือคำหาญวารินชำราบ ระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนสันติราษฎร์บำรุง ระดับปริญญาตรี จากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม และระดับปริญญาโท สาขาพัฒนาสังคม จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ด้านครอบครัว สมรสกับนางสายฝน ฟองงาม มีบุตรสาวคือ นางสาวโยธากาญจน์ ฟองงาม ผู้สมัคร ส.ส. จังหวัดอุบลราชธานี สังกัดพรรคภูมิใจไทย โดยบุตรสาวแต่งงานกับ นายอรรถสิทธิ์ เหรียญอารีย์ ซึ่งเป็นบุตรชาย นาย สุมิตร เหรียญอารีย์ นายกเทศมนตรีตำบลโคกปีบ สุพล ฟองงาม ประกอบธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง ต่อมาได้เข้าทำงานการเมืองโดยการสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาจังหวัดอุบลราชธานี และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี สังกัดพรรคพลังประชาชน และได้ย้ายมาสังกัดพรรคเพื่อไทย หลังจากการยุบพรรคพลังประชาชน ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2551 ต่อมาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2553 พรรคเพื่อไทย ได้มีการประชุมเพื่อเลือกตั้งหัวหน้าพรรคคนใหม่ แทนนายยงยุทธ วิชัยดิษฐที่ลาออก ซึ่งการเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารพรรคในครั้งนี้ นายสุพล ฟองงาม ได้รับตำแหน่งเลขาธิการพรรคเพื่อไทย และได้ลาออกจากตำแหน่งในเวลาต่อมา ในปี 2565 เขาได้รับเลือกให้ทำหน้าที่รองหัวหน้าพรรคสร้างอนาคตไทย และได้ลาออกมาสังกัดพรรคภูมิใจไทยในปัจจุบัน สุพล ฟองงาม ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลนายสมัคร สุนทรเวช ต่อมาหลังจากรัฐบาลของนายสมัคร สุนทรเวช พ้นจากตำแหน่ง นายสุพล ฟองงาม ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีอีกครั้ง ในตำแหน่งรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ และต้องพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากการยุบพรรคพลังประชาชน ทำให้นายกรัฐมนตรีซึ่งเป็นหัวหน้าพรรค ต้องพ้นจากตำแหน่งไปด้วย
สงครามสามสิบปี

สัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลีย รัฐโปรเตสแตนท์และพันธมิตร สวีเดน (ตั้งแต่ 1630) ราชอาณาจักรฝรั่งเศส (ตั้งแต่ 1635) เดนมาร์ก-นอร์เวย์ (1625–1629) โบฮีเมีย (1618–1620) สาธารณรัฐดัตช์ รัฐผู้คัดเลือกซัคเซิน รัฐผู้คัดเลือกพาลาทิเนต (จน 1623) บรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย บรุนสวิก-ลือเนบูร์ก ราชอาณาจักรอังกฤษ (1625–30) ทรานซิลเวเนียกบฏต่อต้านราชวงศ์ฮับส์บูร์กชาวฮังการี สนับสนุนโดย จักรวรรดิออตโตมัน รัฐโรมันคาทอลิกและพันธมิตร จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ จักรวรรดิสเปน ฮังการี ราชอาณาจักรโครเอเชีย  เดนมาร์ก-นอร์เวย์ (1643–1645) สนับสนุนโดย เอิร์ลแห่งเลเวน กุสตาฟที่ 2 อดอล์ฟ † โยฮัน บาเนอร์ เฟรเดอริคที่ 5 คริสเตียนที่ 4 มอริสแห่งนาซอ Piet Pieterszoon Hein พระคาร์ดินัลรีเชอลีเยอ หลุยส์ที่ 2 แห่งบูร์บอง วิคองเตเดอตูรีน เบิร์นฮาร์ดแห่งแซ็กซ-ไวมาร์ จอห์น จอร์จที่ 1 Johann Tserclaes, Count of Tilly † อัลเบร็คท์ ฟอน วอลเล็นชไตน์ แฟร์ดีนันด์ที่ 2 แฟร์ดีนันด์ที่ 3 ฟรันซ์ ฟอน เมอร์ซีย์ † โยฮันน์ ฟอน เวิร์ต แม็กซิมิเลียนที่ 1 Count-Duke Olivares อัมโบรจิโอ สปิโนลา สงครามสามสิบปี (อังกฤษ: Thirty Years' War) (ค.ศ. 1618 - ค.ศ. 1648) เป็นการสู้รบโดยส่วนใหญ่ในเยอรมนีและยุโรปกลางยุคปัจจุบัน ถือว่าเป็นหนึ่งในความขัดแย้งที่มีการทำลายล้างมากที่สุดในประวัติศาสตร์ยุโรป มีการคิดประมาณโดยรวมของการเสียชีวิตของทหารและพลเรือน จำนวนระหว่าง 4.5 ถึง 8 ล้านคน ในขณะที่ได้มีการเสนอว่า มีจำนวนประชากรที่เสียชีวิตลงถึง 60% ในบางพื้นที่ของเยอรมนี ความขัดแย้งที่เกี่ยวข้องประกอบไปด้วยสงครามแปดสิบปี สงครามการสืบราชบังลังก์แมนเทียน (War of the Mantuan Succession) สงครามฝรั่งเศส-สเปน และสงครามฟื้นฟูโปรตุเกส จนถึงศตวรรษที่ 20 สงครามได้ถูกมองว่าเป็นความต่อเนื่องของความขัดแย้งทางศาสนาของเยอรมันที่ถูกจุดฉนวนโดยการปฏิรูปทางศาสนา ในปี ค.ศ. 1938 นักประวัติศาสตร์ที่ชื่อ C. V. Wedgwood ได้โต้แย้งว่า ตัวขับเคลื่อนหลักคือการแข่งขันที่มีมายาวนานจากการครอบงำยุโรป ระหว่างราชวงศ์ฮาพส์บวร์คในออสเตรียและสเปน และราชวงศ์บูร์บงแห่งฝรั่งเศส มุมมองของเธอได้เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปในปัจจุบัน ด้วยข้อจำกัดบางอย่าง การสู้รบสามารถแบ่งออกเป็นสองส่วนหลัก ช่วงแรกตั้งแต่ปี ค.ศ. 1618 ถึง ค
สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1

ฝ่ายรัฐสภา-คอนเวแนนเตอร์ ชนะ สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 (อังกฤษ: First English Civil War) (ค.ศ. 1642 ถึงปี ค.ศ. 1646) เป็นสงครามกลางเมืองสงครามแรกในสามสงครามกลางเมืองอังกฤษ สงครามกลางเมืองอังกฤษเป็นสงครามต่อเนื่องฝ่ายรัฐสภา และฝ่ายกษัตริย์นิยมที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1642 ถึงปี ค.ศ. 1651 สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1642 ถึงปี ค.ศ
จิรวรรณ เตชะหรูวิจิตร

ณัชชา ชัยรุ่งเรือง (เกิด 17 ธันวาคม พ.ศ. 2524) ชื่อเล่น เอิร์น เป็นนักร้อง นักแสดง พิธีกรชาวไทย อดีตนักร้องสังกัดอาร์เอส จิรวรรณ เตชะหรูวิจิตร หรือ จิรวรรณ ชัยรุ่งเรือง (ปัจจุบันใช้ชื่อใหม่ว่า ณัชชา ชัยรุ่งเรือง แต่ยังคงใช้ชื่อเก่าในวงการบันเทิงอยู่) มีชื่อเล่นว่า เอิร์น เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2524 เป็นนักร้องหญิงในสังกัดอาร์.เอส. โปรโมชั่น โดยอัลบั้มชุดแรกมีชื่อว่า "เอิร์น" และเพลงที่ดังคือเพลง อ๊ะ...อ๊ะอาย, เคยไหม และมีผลงานละครโดยละครเรื่องแรกคือเรื่อง รักฉันนั้นเพื่อเธอ ประวัติการศึกษา เริ่มเรียนชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนเซนต์ฟรังซีสซาเวียร์คอนแวนต์ จนถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 และเรียนชั้นมัธยมที่โรงเรียนนานาชาติ ISB (International School Bangkok) ระดับปริญญาตรีที่วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาธุรกิจระหว่างประเทศ (หลักสูตรนานาชาติ) ระดับปริญญาโทที่คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โครงการปริญญาโททางการตลาด (Master of Science Program In Marketing หรือ MIM), คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี หลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาหลักสูตรและการสอน และระดับปริญญาเอกที่คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี หลักสูตรศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา ปี 2540 "เอิร์น จิรวรรณ" เริ่มต้นเข้าสู่วงการเพลง ในค่ายอาร์เอส โดยมีผลงานชิ้นแรกคือการร้องเพลงประกอบละครเรื่องหวานใจ ในเพลง "ฉันคิดถึงเธอ" ในปี 2541 เอิร์นได้ออกอัลบั้มเพลงทางค่ายอาร์เอส มีชื่อว่า Earn (เอิร์น) ซึ่งภาพลักษณ์ออกมาแนวแก่น ๆ ซน ๆ การแต่งตัวใช้เสื้อผ้าสีสันสดใส ดนตรีในอัลบั้มจะเป็นอะคูสติกผสมด้วย ทั้งเพลงช้าและเพลงเร็ว อัลบั้มนี้ถือว่าประสบความสำเร็จและมีเพลงฮิตหลายเพลงเช่นกัน เช่น เก็บเอาไว้, อ๊ะ..