การตรวจทั่วไป

การตรวจทั่วไป (อังกฤษ: general medical examination) เป็นเวชศาสตร์ป้องกันแบบทั่วไปซึ่งเกี่ยวกับผู้ใหญ่ที่ไม่รู้สึกป่วยมาพบแพทย์เวชปฏิบัติทั่วไปเป็นประจำ โดยทั่วไปมักปีละครั้งหรือถี่น้อยกว่า การตรวจนี้มีอีกหลายชื่อ เช่น การประเมินสุขภาพเป็นคาบ (periodic health evaluation) การตรวจร่างกายประจำปี (annual physical) การตรวจครอบคลุม (comprehensive medical exam) การตรวจสุขภาพทั่วไป (general health check) หรือการตรวจสุขภาพป้องกัน (preventive health examination) หลักฐานไม่สนับสนุนการใช้ในประชากรทั่วไป คำนี้ปกติไม่รวมการพบเพื่อวัตถุประสงค์การตรวจทารกแรกเกิด การทดสอบแพปเพื่อคัดโรคมะเร็งปากมดลูก หรือการพบเป็นประจำของผู้ที่มีโรคเรื้อรังบางอย่าง (เช่น เบาหวานหรือความดันโลหิตสูง) การตรวจทั่วไปปกติมักมีการซักประวัติ การตรวจร่างกาย (อย่างย่อหรือสมบูรณ์) และบางครั้งมีการทดสอบทางห้องปฏิบัติการ การทดสอบขั้นสูงบางอย่างเช่น คลื่นเสียงความถี่สูงและการถ่ายภาพรังสีเต้านม แม้การตรวจประจำปีเป็นเวชปฏิบัติรูทีนในหลายประเทศ แต่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์สนับสนุนน้อยในประชากรส่วนใหญ่ บทปฏิทัศน์คอแครนปี 2555 ไม่พบประโยชน์ใด ๆ ในแง่ความเสี่ยงการเสียชีวิตหรือผลลัพธ์เลวที่เกี่ยวข้องกับโรคในผู้ที่ได้รับการตรวจนี้ ทว่า ผู้ที่ไปรับการตรวจประจำปีมีแนวโน้มได้รับการวินิจฉัยด้วยปัญหาการแพทย์มากกว่า องค์การสุขภาพที่มีชื่อเสียงบางแห่งไม่แนะนำให้ตรวจประจำปี สมาคมมะเร็งอเมริกาแนะนำการตรวจสุขภาพที่เกี่ยวข้องกับมะเร็งทุกปีในชายและหญิงอายุตั้งแต่ 40 ปีขึ้นไป และทุกสามปีสำหรับผู้มีอายุตั้งแต่ 20 ปีขึ้นไป บทปฏิทัศน์การศึกษาอย่างเป็นระบบจนถึงเดือนกันยายน 2549 สรุปว่าการตรวจทำให้หัตถการคัดโรคบางอย่างดีขึ้น (เช่น การทดสอบแพป การคัดโรคคอเลสเตอรอล และการทดสอบเลือดแฝงในอุจจาระ) และผู้ป่วยกังวลน้อยกว่า หลักฐานสนับสนุนหัตถการคัดโรคเป็นอย่าง ๆ ไปเหล่านี้หลายอย่าง ผลของการตรวจประจำปีต่อราคาโดยรวม ทุพพลภาพและการตายของผู้ป่วย การพบโรค และจุดปลายปานกลาง (intermediate end point) เช่น ความดันเลือดหรือคอเลสเตอรอล ยังไม่มีข้อสรุป การศึกษาล่าสุดพบว่า การตรวจสัมพันธ์กับการเพิ่มการมีส่วนในการคัดโรคมะเร็ง การขาดหลักฐานที่ดีขัดต่อการสำรวจในประชากรซึ่งแสดงว่าสาธารณชนนิยมการตรวจเหล่านี้ โดยเฉพาะเมื่อไม่เสียค่าใช้จ่าย แม้แนวทางไม่แนะนำการตรวจประจำปีรูทีนเหล่านี้ แพทย์ครอบครัวจำนวนมากยังปฏิบัติอยู่ ระบบสาธารณสุขที่เสียค่าใช้จ่ายมีการแนะนำให้ส่งเสริมการปฏิบัตินี้ ทางเลือกอาจเป็นการปรับช่วงการคัดโรคกับอายุ เพศ ภาวะการแพทย์และปัจจัยเสี่ยงของผู้ป่วยแต่ละคน หมายความถึงการเลือกระหว่างการทดสอบหลายอย่าง ศัลยแพทย์ส่วนใหญ่ถามผู้ป่วยเกี่ยวกับผลการตรวจทั่วไปล่าสุดเพื่อดำเนินการผ่าตัด แม้มีข้อถกเถียงสนับสนุนและคัดค้านหัตถการคัดโรคส่วนใหญ่ ข้อดีมีการพบและการป้องกันหรือการรักษาแต่เนิ่น ๆ ภาวะอย่างความดันโลหิตสูง การติดแอลกอฮอล์ การสูบบุหรี่ อาหารที่ไม่ดีต่อสุขภาพ โรคอ้วนและมะเร็ง ยิ่งไปกว่านั้น การตรวจสามารถพัฒนาความสัมพันธ์ผู้ป่วย-แพทย์และลดความกังวลของผู้ป่วย บริษัทประกันเอกชนมากขึ้นและแม้แต่เมดิแคร์ (Medicare) ก็รวมการตรวจร่างกายประจำปีในความคุ้มครอง นายจ้างบางคนกำหนดให้ตรวจสุขภาพแบบบังคับก่อนจ้างผู้สมัครแม้ทราบดีว่าการพบประจำปีป้องกันโรคบางส่วนอาจทำให้เกิดผลเสีย ตัวอย่างเช่น การทดสอบทางห้องปฏิบัติการที่กระทำต่อผู้ป่วยสุขภาพดี (ตรงข้ามกับผู้ที่มีอาการหรือการเจ็บป่วยที่ทราบแล้ว) ตามสถิติแล้วมีโอกาสเกิด "ผลบวกลวง" มากกว่า คือ เมื่อผลการทดสอบบ่งว่ามีปัญหาแต่แท้จริงแล้วไม่มี ข้อเสียที่อ้างมีเวลาและเงินที่จะรักษาได้โดยการคัดโรคแบบกำหนดเป้าหมาย (เป็นข้อถกเถียงทางเศรษฐศาสตร์สุขภาพ) ความกังวลต่อความเสี่ยงสุขภาพที่เพิ่ม การวินิจฉัยเกิน การวินิจฉัยผิด (เช่น กลุ่มอาการหัวใจนักกรีฑาเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจหนา) และภัย หรือกระทั่งเสียชีวิต อันเกิดจากการทดสอบที่ไม่จำเป็นเพื่อตรวจหาหรือยืนยันปัญหาสุขภาพที่มักไม่มีอยู่หรือระหว่างดำเนินหัตถการรูทีนเป็นการตรวจติดตามผลหลังการคัดโรค โดยทั่วไปปฏิบัติในสหรัฐ สหราชอาณาจักรและญี่ปุ่น ส่วนการปฏิบัติมีหลากหลายในประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และยุโรปแผ่นดินใหญ่ ในญี่ปุ่น กฎหมายกำหนดให้ลูกจ้างทำงานประจำตรวจปีละครั้ง โดยมีชุดการตรวจมากกว่าในประเทศอื่น ยังไม่ทราบเหง้าของการตรวจเป็นคาบชัดเจน ดูเหมือนได้รับการสนับสนุนตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1920 ผู้ประพันธ์บางส่วนชี้การร้องขอจากคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ให้ตรวจหาโรคแต่เนิ่นเช่น วัณโรค และการตรวจสุขภาพในโรงเรียนเป็นคาบ การมีการประกันการแพทย์และอิทธิพลพาณิชย์ที่เก่ยวข้องดูเหมือนส่งเสริมการตรวจ ขณะที่การปฏิบัตินี้เป็นเรื่องข้อถกเถียงในยุคเวชศาสตร์อิงหลักฐาน การศึกษาหลายอย่างที่ดำเนินก่อนมีการสรุปข้อแนะนำการคัดโรคอิงหลักฐานปัจจุบัน ซึ่งจำกัดการนำมาใช้ประโยชน์ได้ของการศึกษาเหล่านี้ในเวชปฏิบัติปัจจุบัน