nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
โรงเรียน มอ.วิทยานุสรณ์

โรงเรียน มอ.วิทยานุสรณ์ เป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์ ที่มีสถานภาพเป็นโรงเรียนเอกชนภายใต้การกำกับดูแลของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ โดยมูลนิธิเพื่อการศึกษาโรงเรียน มอ.วิทยานุสรณ์ เป็นผู้รับใบอนุญาตจัดตั้งโรงเรียน และมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์เป็นผู้จดทะเบียนจัดตั้งมูลนิธิฯ โดยคำแนะนำของสภามหาวิทยาลัย โดยโรงเรียนมีการจัดการเรียนการสอนทางด้านวิทยาศาสตร์ในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและมัธยมศึกษาตอนปลาย เริ่มเปิดสอนในปีการศึกษา 2548 คือ SMART with CARE & SHARE ประกอบด้วย การสมัครเข้าศึกษาต่อยังโรงเรียน มอ.วิทยานุสรณ์ แบ่งออกเป็น 3 ประเภทคือ โครงการสนับสนุนการจัดตั้งห้องเรียนวิทยาศาสตร์ในโรงเรียน โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัย หรือเรียกโดยย่อว่า โครงการ วมว. มีการคัดเลือกรอบแรกดำเนินการโดยโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ ซึ่งเปิดรับสมัครนักเรียนที่จบการศึกษาในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 หรือกำลังศึกษาอยู่ในปีการศึกษานั้น จากทั่วประเทศและทุกพื้นที่บริการ ซึ่งนักเรียนที่เลือกสอบเข้าโครงการ วมว. จะไม่สามารถเลือกสอบเข้าโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยได้ โดยจะคัดเลือกในรอบแรกไว้ 200 คน และในรอบที่สอง การสอบคัดเลือกจะดำเนินการโดยโรงเรียนเอง เพื่อคัดเลือกเหลือเพียง 60 คน (แบ่งเป็น 2 ห้องเรียน) เป็นการสอบคัดเลือกรูปแบบปกติ ดำเนินการสอบคัดเลือกโดยโรงเรียนเอง โดยการสอบประเภทนี้จะจัดสอบในช่วงเดือนธันวาคมของทุกปีการศึกษา แบ่งจำนวนการรับนักเรียนด้วยวิธีนี้ในมัธยมศึกษาปีที่ 1 ประมาณ 150 คนต่อปี และมัธยมศึกษาปีที่ 4 รับตามจำนวนที่ไม่เท่ากันในแต่ละปี ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 เดิมที่มีสิทธิ์เข้าศึกษาต่อ และประสงค์จะเข้าเรียนในชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายต่อไป โดยยังมีการแบ่งกลุ่มการจัดลำดับเป็น 3 กลุ่มคือ กลุ่มบุตร น้อง และหลานบุคลากร กลุ่มบุคคลทั่วไป และกลุ่มผู้มีอุปการคุณ นอกจากนี้ คะแนนของการสอบคัดเลือกทั่วไปจะนำมาใช้พิจารณาในการคัดเลือกห้องเรียนทางไกลที่อยู่ภายใต้การดูแลของ โครงการพระราชดำริ ของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในการเป็นฐานจัดการเรียนการสอนทางไกลแบบสื่อสารสองทาง สามารถตอบโต้ได้ระหว่างห้องเรียนต้นทางไปปลายทาง และมีการฝึกปฏิบัติการทดลองทางไกลร่วมกันเป็นแห่งแรกของไทย โดยมีโรงเรียนที่เข้าร่วมโครงการ 6 โรงเรียน 4 จังหวัดของภาคใต้ คือพังงา ยะลา ปัตตานี และนราธิวาส เป็นการคัดเลือกเข้าศึกษาต่อด้วยการยื่นแฟ้มสะสมผลงานและพิจารณาโดยกรรมการของโรงเรียน โดยแบ่งกลุ่มนักเรียนที่รับสมัครด้วยการยื่นแฟ้มสะสมผลงานนี้เป็น 4 ประเภท แต่ละประเภทรับเข้าศึกษาประมาณ 30 คนยกเว้นกลุ่มนักเรียนประจำระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 รับเข้าศึกษาประมาณ 15 คน โดยแบ่งระดับชั้นที่รับสมัครดังนี้ ดนตรี และกีฬา กิจกรรมกีฬาสีจะจัดขึ้นในภาคเรียนที่ 1 ของทุกปีการศึกษา การแบ่งสีประจำนักเรียนจะแบ่งให้กับนักเรียนที่เข้าใหม่ทั้งมัธยมศึกษาตอนต้นและมัธยมศึกษาตอนปลาย ตามลำดับเลขที่ของนักเรียน ประกอบด้วย สีชมพู สีฟ้า สีม่วง และสีส้ม ตามลำดับ อดีตมีสีแดงและสีเหลือง ปัจจุบันยกเลิกไปแล้ว โดยจะมีการจัดตามเลขที่รูปแบบใหม่เมื่อเข้าช่วงมัธยมศึกษาตอนปลาย อดีตใช้การจับสลากในการแบ่งสีให้แก่นักเรียน
อภิญญา สกุลเจริญสุข

อภิญญา สกุลเจริญสุข (เกิด 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2533) ชื่อเล่น สายป่าน เป็นนักแสดง นางแบบ พิธีกรชาวไทย เริ่มเป็นที่รู้จักจากการเป็นนางเอกภาพยนตร์เรื่อง พลอย และอดีตพิธีกรรายการสตรอเบอร์รี่ชีสเค้ก อภิญญา สกุลเจริญสุข หรือ สายป่าน เป็นบุตรสาวคนโตของวิเชียร และเพ็ญแข สกุลเจริญสุข มีน้องสาว คือ จริยา สกุลเจริญสุข(ผ้าแพร) คุณพ่อกับคุณลุงหุ้นกันเปิดร้านอาหารที่สวีเดน การศึกษา เข้าศึกษาระดับอนุบาล-ประถมฯ จาก โรงเรียนชินวร ระดับมัธยมต้น โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ เตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า ระดับมัธยมปลาย โรงเรียนเซนต์เทเรซา (ม.4 แล้วดร็อป) ไอบีเอส 3 (Interkids Bilinguall School) เคยศึกษาที่ วิทยาลัยนวัตกรรมสื่อสารสังคม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปัจจุบันสำเร็จการศึกษาจาก วิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต สาขาวิชาการภาพยนตร์และวีดิทัศน์ ได้รับเกียรตินิยมอันดับ 2 ด้วยเกรดเฉลี่ยสะสม 3.27 สายป่าน เข้าสู่วงการบันเทิงครั้งแรกด้วยผลงานถ่ายโฆษณา เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2544 เดิมพ่อแม่ตั้งชื่อเล่นให้ว่าสายป่าน แต่เห็นว่ายาวไปจึงเรียกตัวเองว่า "ป่าน" เฉย ๆ แต่เมื่อเป็นพิธีกรรายการสตรอเบอร์รี่ชีสเค้กซึ่งมีคนชื่อป่านอีกเหมือนกัน จึงกลับมาเรียกตนเองว่า "สายป่าน" ต่อมาได้ถ่ายโฆษณา dtaç (ออกฉายในโรงภาพยนตร์) ซึ่งเป็นโฆษณาแรกที่ทำให้หลายคนสนใจและเริ่มเป็นที่รู้จัก จนได้แสดงภาพยนตร์เรื่องพลอย ทำให้เธอเป็นที่รู้จักมากขึ้น และสาวน้อยผมหยิกฟูก็กลายเป็นภาพติดตาผู้คนทั่วไปนับจากนั้น จากภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้สายป่านได้รับเสนอชื่อเข้าชิงในงาน เอเชียนฟิล์มอวอร์ดส (Asianfilmawards 2008) ในสาขา Best Supporting Actress ต่อมาจึงมีผลงานแสดงอย่างต่อเนื่อง เช่น ภาพยนตร์เรื่อง สี่แพร่ง, เฟรนด์ชิพ เธอกับฉัน, บุญชู 9 และละครโทรทัศน์เรื่อง ส้มหวานน้ำตาลเปรี้ยว เป็นต้น สายป่านเข้าพิธีสมรสกับนักแสดงหนุ่ม นันทวุฒิ บุญรับทรัพย์ เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 2562 หนังสั้น ปริญญานิพนธ์ มหาวิทยาลัยรังสิต
หยาดทิพย์ ราชปาล

หยาดทิพย์ ราชปาล (เกิด 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529) หรือที่รู้จักกันในชื่อ หยาด ชื่อเล่น ซันนี่เป็นนักแสดงและนางแบบชาวไทย อดีตนักแสดงสังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ เกิดเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529 เป็นบุตรคนเล็กในจำนวนพี่น้อง 2 คน ของนายสุรินทร์ กับนางชินพรรณ ราชปาล สำเร็จการศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนโพธิสารพิทยากรและมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี เคยศึกษาในระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยรังสิต ก่อนจะสำเร็จการศึกษาที่ คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ หลักสูตรนานาชาติ ตอนเด็ก 4 กันยายน 2550 หยาดทิพย์ได้ผันตัวเองมาเป็นนักร้อง โดยออกอัลบั้มชุด “The Album ดิอัลบั้ม อยากบอกต้องออกเทป” ร่วมกับนักแสดงและพิธีกรอีก 5 คนคือ เชอร์รี่ เข็มอัปสร สิริสุขะ, กาละแมร์ พัชรศรี เบญจมาศ, คุณปลื้ม หม่อมหลวงณัฏฐกรณ์ เทวกุล, แชมป์ พีรพล เอื้ออารียกูล และ ปอ ทฤษฎี สหวงษ์ เพลงที่ร้องในอัลบั้ม 1. ชู่ว์ 2. เพื่อนคนหนึ่ง บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
การเลิกทาส

การเลิกทาส เป็นขบวนการในยุโรปตะวันตกและในทวีปอเมริกาเพื่อหยุดการซื้อขายทาสและปลดปล่อยทาสให้เป็นอิสระ ระบบทาสพบกับการประท้วงไม่มากนักจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 18 เมื่อนักคิดสกุลเหตุผลนิยมในยุคเรืองปัญญาวิพากษ์มันในฐานะที่ละเมิดสิทธิความเป็นมนุษย์ และกลุ่มศาสนา Quaker และโปรแตสแตนท์ตัดสินว่ามันเป็นการกระทำที่ไม่ใช่คริสเตียน
ซันเฉีย

นิกายซันเจีย ก่อตั้งโดยพระภิกษุซินซิง เป็นนิกายที่เกิดขึ้นตามสภาพสังคมของจีนก่อนสมัยราชวงศ์สุย เป็นความพยายามกอบกู้พุทธศาสนาที่ใกล้ถึงจุดเสื่อม นิกายนี้แบ่งพัฒนาการของพุทธศาสนาเป็น 3 ยุค คือ ซินซิงกล่าวว่าสมัยของตนเป็นยุคเริ่มของความเสื่อม คำสอนของ 2 ระยะแรกจะใช้ไม่ได้ผลกับยุคนี้ จึงจำเป็นต้องใช้คำสอนใหม่ คำสอนหลักของนิกายนี้คือ ให้ประชาชนชำระจิตใจของตนให้บริสุทธิ์ เคร่งครัดพระธรรมวินัย โดยไม่ต้องเข้าวัด ไม่ถือว่าพระพุทธรูปกับตำราเป็นสิ่งสำคัญ สรรพสิ่งในโลกเกิดจากแหล่งเดียวกันคือ ธรรมชาติแห่งความเป็นพุทธะ ซึ่งมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ในตัวคนทุกคน ดังนั้นทุกชีวิตจึงควรค่าแก่การเคารพ เพราะทุกคนสามารถเป็นพุทธะได้ทั้งสิ้น
มหาสังฆิกะ

มหาสังฆิกะ (สันสกฤต: महासांघिक mahāsāṃghika) เป็นนิกายหนึ่งในพระพุทธศาสนาที่แยกออกมาจากคณะสงฆ์ดั้งเดิมหรือฝ่ายเถรวาทเมื่อครั้งสังคายนาครั้งที่ 2 โดยแยกตัวออกไปทำสังคายนาต่างหาก ในระยะแรกนิกายนี้ไม่ได้รุ่งเรืองมาก เนื่องจากมีความขัดแย้งกับฝ่ายเถรวาทอย่างรุนแรง ต่อมาจึงมีอิทธิพลที่เมืองปาฏลีบุตร เวสาลี แคว้นมคธ ไปจนถึงอินเดียใต้ มีนิกายที่แยกออกไป 5 นิกาย คือ นิกายโคกุลิกวาท นิกายเอกัพโยหาริกวาท นิกายปัญญตติกวาท นิกายพหุสสุติกวาท และนิกายเจติยวาท และถือเป็นต้นกำเนิดของมหายานในปัจจุบัน โดยทั่วไปนิกายมหาสังฆิกะยอมรับหลักธรรมสำคัญของพุทธศาสนา เช่น อริยสัจ 4 กฎแห่งกรรม ปฏิจสมุปบาท เช่นเดียวกับเถรวาท ส่วนที่ต่างออกไปคือ นิกายนี้ถือว่าพระพุทธเจ้าเป็นโลกุตตระ ประกอบด้วยตรีกายคือ ธรรมกาย สัมโภคกาย และนิรมาณกาย มีการนับถือพระโพธิสัตว์โดยถือว่าเป็นโลกุตตระแบบเดียวกับพระพุทธเจ้า นิกายนี้ถือว่าพระอรหันต์อาจถูกมารยั่วยวนในความฝันจนอสุจิเคลื่อนได้ พระอรหันต์มีอัญญาณได้ มีกังขาได้ พระอรหันต์จะรู้ตัวว่าตนบรรลุมรรคผลเมื่อได้รับการพยากรณ์จากผู้อื่น มรรคผลจะปรากฏเมื่อผู้บำเพ็ญเพียรเปล่งคำว่า ทุกข์หนอ ๆ นิกายนี้ถือว่าธรรมชาติของจิตเดิมแท้ผ่องใสแต่มัวหมองเพราะกิเลสจรมา ซึ่งใกล้เคียงกับแนวคิดของปรัชญาจิตนิยมของนิกายโยคาจารที่เกิดขึ้นภายหลัง ปฏิเสธอันตรภพ ถือว่าพระโสดาบันอาจเสื่อมจากโสดาปัตติผลได้ เป็นต้น
กองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศญี่ปุ่น

กองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 航空自衛隊; โรมาจิ: Kōkū Jieitai, อังกฤษ: Japan Air Self-Defense Force : JASDF) เป็นสาขาหนึ่ง ของ กองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่น มีหน้าที่รับผิดชอบในการป้องกันน่านฟ้าของญี่ปุ่นและการดำเนินงานการบินอื่น ๆ JASDF ดำเนินการลาดตระเวนทางอากาศทั่วญี่ปุ่น ขณะเดียวกัน ก็มีเครือข่ายกับที่เชื่อมกับหน่วยงานภาคพื้นดิน รวมถึงระบบเรดาร์เตือนภัยล่วงหน้าทางอากาศ ช่วงระยะเวลาภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง และก่อนการจัดตั้ง กองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่น ญี่ปุ่นไม่มีกองกำลังทางอากาศที่แยกส่วนออกมา การดำเนินการการบินได้ดำเนินการโดย ฝ่ายกองการบินทหารบกจักรวรรดิญี่ปุ่นและกองการบินทหารเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ต่อมาภายหลัง กองทัพของญี่ปุ่นทั้งหมดถูกยุบ กลายเป็น กองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่น ภายใต้กฎหมายกองกำลังป้องกันตนเอง ค.ศ. 1954 ในสาขาการบิน กองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศ มีอากาศยานทั้งหมด 805 ลำ ในจำนวนนี้ เป็นเครื่องบินรบ 424 ลำ ญี่ปุ่นมีโครงการ F-X หรือโครงการจัดหาเครื่องบินขับไล่ทดแทน F-4EJ ซึ่งมีผู้เข้าแข่งขันคือ Eurofighter, Rafale, F/A-18E/F, F-15, F-35 และ F-22 ทั้งนี้ ญี่ปุ่นค่อนข้างแสดงเจตจำนงที่จะจัดหา F-22 เพื่อเพิ่มศักยภาพของกำลังรบให้ทัดเทียมจีน รัสเซีย และป้องกันภัยคุกคามจากขีปนาวุธของเกาหลีเหนือ และสหรัฐยังมีความกังวลอยู่มากเกี่ยวกับเทคโนโลยีใน F-22 ที่จะส่งออกให้ญี่ปุ่น ซึ่งทำให้การจัดหา F-22 ยังมีความไม่แน่นอนอยู่ และในขณะเดียวกันญี่ปุ่นก็เริ่มการศึกษาถึงความเป็นไปได้ของการพัฒนาเครื่องบิน Stealth ด้วยตนเองครับ เพราะความต้องการหลักของโครงการ F-X คือเครื่องบินรบที่มีคุณสมบัติตรวจจับได้ยาก (Stealth) และสามารถทำลายขีปนาวุธข้ามทวีปได้ โมเดลในภาพยังเป็นเพียงโมเดลที่ใช้ศึกษาความเป็นไปได้ของเทคโนโลยี Stealth เท่านั้น โครงการพัฒนายังไม่ได้เริ่มอย่างเป็นทางการและยังไม่มีการสร้างเครื่องบินต้นแบบออกมา ซึ่งกองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่นจะต้องตัดสินใจระหว่างการจัดซื้อเครื่องบินที่มีเทคโนโลยี Stealth โดยตรงหรือพัฒนาเครื่องบินที่มีเทคโนโลยี Stealth ด้วยตนเอง และถ้าตัดสินใจที่จะพัฒนาเอง จะต้องร้องของบประมาณไปที่รัฐสภาญี่ปุ่น ซึ่งน่าจะได้รับการอนุมัติงบประมาณในปีงบประมาณ 2551-52 ครับ และในการพัฒนาเองนั้น ไม่ว่าอย่างไร กองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่นก็แสดงความตั้งใจที่จะให้ Lockheed Martin หรือ Boeing เข้ามาร่วมพัฒนาเครื่องบินในโครงการนี้เพราะเป็นเพียงสองบริษัทที่มีเทคโนโลยี Stealth ที่สมบูรณ์อยู่ในมือ ซึ่งถ้าญี่ปุ่นสามารถพัฒนาเครื่องบินได้ด้วยตนเองจนสามารถเข้าประจำการได้ ก็จะเป็นเครื่องบินลำแรกในรอบ 30 ปีที่ญี่ปุ่นพัฒนาเอง (เพราะ F-2 ของญี่ปุ่นได้แบบแผนมาจาก F-16 ของสหรัฐ) ทั้งนี้ ญี่ปุ่นจะส่งคำร้องขอข้อเสนอ (Request for Proposal:RFP) ภายในสิ้นปีนี้หรือต้นปีหน้า และคาดว่าจะสามรถเลือกแบบเครื่องบินได้ภายในปี 2551 หรืออย่างช้าในปี 2552 และเครื่องบินลำแรกจะต้องเข้าประจำการภายในปี 2553-2554 ซึ่งทำให้ F-35 ไม่น่าจะสามารถส่งมอบได้ทันเนื่องจากโครงการประสบปัญหาด้านเทคนิคและความล่าช้ามาก ส่วน F-22 ก็อาจจะต้องใช้เวลาที่นานกว่านั้นในการพิจารณาถึงเทคโนโลยีที่จะสามารถส่งออกให้ญี่ปุ่น รวมถึงการติดตั้งระบบป้องกันความลับของข้อมูลในตัวเครื่องบินซึ่งอาจจะต้องใช้เงินอีกราว 1 พันล้านเหรียญด้วย และล่าสุดญี่ปุ่นได้ตัดF-22ออกจากการแข่งขันโครงการจัดหาเครื่องบินทดแทนแล้วเนื่องจากอเมริกาไม่มีนโยบายส่งออกและสายการผลิตใกล้จะปิดดังนั้นเครื่องบินที่น่าจะเป็นไปได้คือF-35 บทความทหาร หรือการทหารนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โธมัส เฮย์เวิร์ด เฮส์

นายแพทย์โธมัส เฮย์เวิร์ด เฮส์ (อังกฤษ: Dr. Thomas Heyward Hays; 21 กันยายน พ.ศ. 2397 - 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467) เป็นนายแพทย์ชาวอเมริกันที่เข้ามาเผยแพร่ศาสนาคริสต์ในประเทศไทย โดยเป็นแพทย์ใหญ่โรงพยาบาลทหารเรือไทย ผู้อำนวยการและเป็นอาจารย์สอนวิชาแพทย์คนแรกของโรงพยาบาลศิริราช หรือที่ชาวบ้านเรียกกันทั่วไปในสมัยนั้นว่า หมอเฮส์ นายแพทย์เฮส์เป็นชาวอเมริกัน เกิดเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2397 ณ เมืองชาร์ลสตัน รัฐเซาท์แคโรไลนา ประเทศสหรัฐอเมริกา ศึกษาการแพทย์จากมหาวิทยาลัยแมรีแลนด์ เดินทางเข้ามาในประเทศไทยประมาณเดือนตุลาคม พ.ศ. 2429 ในฐานะอาสาสมัครของคณะมิชชันนารี นิกายเพรสไบทีเรียน สองปีต่อมา ใน พ.ศ. 2431 นายแพทย์เฮส์ ได้ลาออกจากคณะมิชชันนารีและเข้ารับราชการให้กับกองทัพเรือไทย ในตำแหน่งนายแพทย์ประจำกองทัพเรือแล้ว นอกจากนี้ยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากทั้งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ให้เป็นหมอประจำพระราชสำนัก นอกจากนี้นายแพทย์เฮส์ยังมีธุรกิจทั้งโรงพยาบาลและร้านขายยาที่มีชื่อเสียง เป็นผู้ที่นำเข้าเครื่องเอ็กซ์เรย์ เข้ามาใช้เป็นครั้งแรกในประเทศไทย นายแพทย์เฮส์เป็นผู้รับช่วงบริหารห้างขายยาอังกฤษตรางู (British Dispensary) ต่อจากนายแพทย์ Gowan เป็นห้างที่มีสินค้าจากต่างประเทศทั้งยา เคมีภัณฑ์ กล้องถ่ายรูป ตั้งอยู่หัวมุมถนนสุรวงศ์ตัดกับถนนเจริญกรุง เป็นห้างที่ทันสมัยที่สุดในสมัยนั้น นายแพทย์เฮส์ ได้บริจาคเงินเพื่อสร้างอาคารหลายแห่งเพื่อการกุศล เช่น อาคารห้องสมุดนีลเซนเฮส์บนถนนสุรวงศ์ อาคารนีลเซน เฮส์ โรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย อาคารนีลเซนเฮส์ โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ นายแพทย์เฮย์วาร์ด เฮส์ สมรสกับนางเจนนี นีลเซน เฮส์ (Jennie Neilson Hays) มิชชันนารีชาวเดนมาร์กที่เข้ามาในประเทศไทยในปี พ
จดหมายเหตุลาลูแบร์

จดหมายเหตุลาลูแบร์ (ฝรั่งเศส: Du Royaume de Siam แปลตามตัวคือ "ว่าด้วยราชอาณาจักรสยาม") เป็นจดหมายเหตุบันทึกเป็นภาษาฝรั่งเศส เอกสารชิ้นนี้กล่าวถึงราชอาณาจักรสยามในปลายรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช พ.ศ. 2230 ผู้บันทึก คือ ซีมง เดอ ลา ลูแบร์ อัครราชทูตของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ซึ่งเข้ามาทูลพระราชสาส์น ณ ประเทศสยาม เอกสารสำคัญทางประวัติศาสตร์นี้พรรณนาถึงกรุงศรีอยุธยาไว้อย่างกว้างขวาง แม้ว่าลา ลูแบร์ จะปฏิบัติภารกิจในกรุงศรีอยุธยาเพียง 3 เดือน 6 วัน แต่บันทึกดังกล่าวมีที่มาจากการเรียบเรียงและค้นคว้าเพิ่มเติมจากหนังสือที่ชาวตะวันตกมากรุงสยามแต่ก่อนแต่งไว้ อย่างไรก็ตาม ข้อสังเกตของนักประวัติศาสตร์สมัยปัจจุบัน มองว่า เนื้อความบางส่วนในเอกสารนี้ บางเรื่องคลาดเคลื่อนบ้าง บางเรื่องบันทึกจากการสอบถามจากคนที่ไม่มีความรู้บ้าง ฟังจากคำบอกเล่าซึ่งจริงบ้างไม่จริงบ้าง บางเรื่องผู้เขียนก็คาดเดาหรือใส่ความเห็นลงไปด้วย ซีมง เดอ ลา ลูแบร์ ได้ออกเดินทางจากท่าเรือเมืองแบร็สต์ เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2230 ถึงกรุงศรีอยุธยาเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2230 เดินทางกลับเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2231 ขึ้นบกที่ท่าเรือแบร็สต์มื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2231 ความมุ่งหมายในการเขียนในลักษณะสารานุกรม ที่ประกอบไปด้วยหัวเรื่องย่อยจำนวนมาก โดยพรรณนาเรื่องความอุดมสมบูรณ์ คุณภาพของดินในการกสิกรรม ภูมิอากาศเป็นประการแรก ต่อมาเป็นขนบธรรมเนียมประเพณีโดยทั่ว ๆ ไป รวมถึงคำศัพท์หรือสรรพนามเรียกขานบุคคลต่าง ๆ ที่ผู้คนในกรุงสยามใช้กันในขณะนั้นด้วย โดยแบ่งเรื่องเป็นหมวดหมู่ต่าง ๆ และเฉพาะเรื่องเฉพาะรายละเรื่องเกี่ยวกับรัฐบาลและศาสนาจะกล่าวในตอนท้าย และได้รวบรวมบันทึกความทรงจำเกี่ยวกับประเทศนี้ที่เจ้าตัวได้นำติดตัวมาด้วยไปผนวกไว้ตอนท้าย และเพื่อให้ผู้อ่านได้รู้จักชาวสยามโดยแจ่มชัด จึงได้เอาความรู้เกี่ยวกับอินเดียและจีนหลายประการมาประกอบด้วย นอกจากนั้นยังได้แถลงว่าจะต้องสืบเสาะให้รู้เรื่องราว พิจารณาสอบถาม ศึกษาให้ถึงแก่นเท่าที่จะทำได้ ก่อนเดินทางไปถึงประเทศสยาม ได้อ่านจดหมายเหตุทั้งเก่าและใหม่ บรรดาที่มีผู้เขียนขึ้นไว้เกี่ยวกับประเทศต่าง ๆ ในภาคพื้นตะวันออก ถ้าไม่มีสิ่งดังกล่าว ลาลูแบร์อาจใช้เวลาสักสามปี ก็คงไม่ได้ข้อสังเกตและรู้จักประเทศสยามดี บันทึกของลาลูแบร์ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยครั้งแรกเมื่อ พ.ศ
บุศย์ ปัทมศริน

บุศย์ ปัทมศริน เป็นอดีตมหาดเล็กห้องบรรทมในรัชกาลที่ 8 ผู้ถูกกล่าวหาว่ามีส่วนเกี่ยวข้องในการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล เมื่อ พ.ศ. 2489 ต่อมาได้ตกเป็นผู้ต้องหาในคดีดังกล่าวและได้รับการตัดสินโทษประหารชีวิตในปี พ.ศ. 2498 นายบุศย์ ปัทมศริน เป็นบุตรของขุนวิสูตรเสนีย์ (จาง ปัทมศริน)กับนางปุก ปัทมศริน เกิดเมื่อ พ.ศ. 2443 จบการศึกษาระดับมัธยมศีกษาปีที่ 5 จากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เข้ารับราชการครั้งแรกในกรมปลัดบัญชี ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร เสด็จนิวัติพระนครใน พ.ศ. 2488 จึงได้เลื่อนเป็นมหาดเล็กตั้งเครื่อง และมหาดเล็กห้องบรรทมตามลำดับ เมื่อเกิดเหตุการณ์การสวรรคตของรัชกาลที่ 8 นายบุศย์ได้ขึ้นให้การต่อคณะกรรมการสอบสวนพฤตติการณ์ในการที่พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดลเสด็จสวรรคต หรือ "ศาลกลางเมือง" ในฐานะพยานสำคัญ เนื่องจากนายบุศย์เป็น 1 ใน 2 คนที่อยู่ใกล้ชิดกับห้องพระบรรทมของรัชกาลที่ 8 มากที่สุด แต่ภายหลังรัฐประหาร พ.ศ. 2490 นายบุศย์พร้อมด้วยบุคคลอื่นอีก 4 คน ได้ถูกจับกุมด้วยข้อหามีส่วนร่วมในการวางแผนลอบปลงพระชนม์รัชกาลที่ 8 ซึ่งต่อมาอัยการได้สั่งฟ้องนายบุศย์พร้อมกับผู้ต้องหาอีก 2 คน คือ เฉลียว ปทุมรส และชิต สิงหเสนี ในการพิจารณาคดีชั้นศาล ศาลอาญาได้พิพากษาให้ปล่อยตัวนายบุศย์ แต่ในชั้นศาลอุทธรณ์ได้กลับคำพิพากษาให้ประหารชีวิตนายบุศย์พร้อมกับนายชิต ที่สุดแล้วเมื่อมีการพิจารณาในชั้นศาลฎีกา ได้มีการพิพากษาให้ประหารชีวิตจำเลยในคดีนี้ทั้ง 3 คนเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ
รัฐควิเบก

เกแบ็ก (ฝรั่งเศส: Québec) หรือ ควิเบก (อังกฤษ: Quebec) เป็นรัฐที่ใหญ่ที่สุดของแคนาดาอยู่ทางตะวันออกของประเทศ และเป็นรัฐเดียวที่ไม่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการในระดับรัฐ แต่ใช้ภาษาฝรั่งเศสแทน รัฐเกแบ็กมีเมืองหลวงในชื่อเดียวกันคือนครเกแบ็ก และเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือมอนทรีออล รัฐเกแบ็กมีพื้นที่ 1,542,056 ตารางกิโลเมตร ซึ่งใหญ่กว่าประเทศไทยถึงสามเท่า (513,120 ตารางกิโลเมตร) หรือใหญ่กว่าประเทศญี่ปุ่นสี่เท่าตัว (377,944 ตารางกิโลเมตร) ตั้งอยู่ที่ละติจูด 17–22 องศาเหนือ เมืองหลวงของรัฐเกแบ็กคือ นครเกแบ็ก ซึ่งมีประชากรมากเป็นอันดับสองของรัฐ เมืองที่มีความสำคัญของรัฐคือ เมืองมอนทรีออล (Montreal) ซึ่งเป็นเมืองเศรษฐกิจและมีประชากรมากที่สุดของรัฐและยังเป็นเมืองที่ใหญ่และสำคัญเป็นอันดับสามของแคนาดารองจากโทรอนโตและแวนคูเวอร์ ความหนาแน่นของประชากรเบาบางมากมีประชากรห้าคนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร ทางตอนเหนือของเกแบ็กมีประชากรอาศัยอยู่น้อยมาก ร้อยละ 8 จะอาศัยอยู่บริเวณแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์ (St. Lawrence) มีประชากรอาศัยอยู่ 7,669,100 คน ดินแดนนี้ค้นพบและสร้างเป็นอาณานิคมฝรั่งเศสใหม่โดยฝรั่งเศส เนื่องจากฝรั่งเศสเป็นชาติแรกที่ค้นพบดินแดนแคนาดา แต่ภายหลังได้มีปัญหากับอังกฤษ ดินแดนนี้จึงถูกโอนไปเป็นของอังกฤษ และเมื่ออังกฤษให้เอกราชจึงถูกรวมไปกับประเทศแคนาดาโดยปริยาย ชาวเกแบ็กซึ่งเรียกตัวเองว่า Québécois (อ่าน เกเบกัว, ภาษาอังกฤษเรียก Quebecer อ่าน ควิเบเกอร์) รักชาติกำเนิดของตัวเองมากและค่อนข้างเป็นชาตินิยม เห็นได้จากประโยคหนึ่งบนป้ายทะเบียนรถยนต์ทุกคันของรัฐนี้ คือ Je me souviens (= ฉันยังจำได้) ประชากรร้อยละ 83 ใช้ภาษาฝรั่งเศส ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เกแบ็กเป็นดินแดนที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสมากที่สุดของอเมริกาเหนือ และประกาศให้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาทางการ (ส่วนภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการของประเทศแคนาดา) นอกจากภาษาฝรั่งเศสแล้วยังมีการใช้ภาษาอื่นอยู่บ้างแต่ค่อนข้างน้อยมาก อย่างเช่นภาษาอังกฤษประมาณร้อยละ 8 ของประชากรเกแบ็ก ชาวเกแบ็กยังคงใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาแม่และยังบังคับใช้กฎหมายให้ห้างร้านหน่วยงานของรัฐใช้เป็นภาษาหลัก ด้วยเหตุนี้ภาษาทางการของแคนาดาจึงมีสองภาษาดังที่กล่าวข้างต้น ด้านศิลปวัฒนธรรมของที่นี่จะเป็นแบบฝรั่งเศส แต่ชาวเกแบ็กส่วนใหญ่มักดำเนินชีวิตแบบผสมผสาน ทั้งในแบบฝรั่งเศสและอังกฤษ เช่น เวลาอาหารเย็นของชาวเกแบ็กจะเป็นแบบอังกฤษ คือจะเริ่มรับประทานตั้งแต่ประมาณ 6 โมงเย็นเป็นต้นไป แต่ก็นิยมดื่มกาแฟมากกว่าชา ชาวเกแบ็กบางส่วน โดยเฉพาะคนรุ่นใหม่ยังนิยมรับประทานอาหารฟาสต์ฟู้ดแบบอเมริกันด้วย อย่างไรก็ดี ด้วยความเป็นชาตินิยมของชาวเกแบ็ก ได้มีการเรียกร้องขอเอกราชเพื่อแยกประเทศออกจากแคนาดาอยู่หลายครั้งแต่ก็ต้องล้มเหลวเนื่องมาจากผลการลงประชามติ กล่าวกันว่า ด้วยเหตุที่เกแบ็กเป็นรัฐที่ร่ำรวยมากของแคนาดาและมีเมืองมอนทรีออลซึ่งเป็นเมืองการค้าสำคัญที่กุมเศรษฐกิจในอเมริกาเหนือไว้ส่วนหนึ่ง หน่วยงานบางหน่วยของรัฐบาลกลางแคนาดาจึงใช้เงินในการจ้างและปล่อยโฆษณาชวนเชื่อให้ผู้อพยพต่างชาติที่พำนักในเกแบ็กให้โหวตว่าไม่ขอแยกจากประเทศแคนาดา
พนม นพพร

พนม นพพร (27 พฤษภาคม พ.ศ. 2489 - 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2566) เป็นนักร้องเพลงลูกทุ่งชายเสียงดี ใบหน้าหล่อเหลาชาวเมืองน้ำเค็ม ที่สามารถร้องเพลงได้ดีทั้งแนวสนุกสนานและแนวหวานซึ้ง โด่งดังอย่างมากจากเพลง "ลาสาวแม่กลอง" นอกจากนั้นก็ยังมีเพลงฮิตติดหูผู้ฟังอีกมากมายหลายเพลง พนม ยังมีฝีมือในด้านการแสดงภาพยนตร์อีกด้วย โดยได้ฝากฝีมือไว้ในด้านการแสดงภาพยนตร์หลายเรื่อง และเมื่อประสบการณ์ด้านการแสดงมีมากขึ้น เขาก็ยังหันมาเอาดีทางด้านการสร้างภาพยนตร์เองและก็ประสบความสำเร็จ พนม ยังหันมาจับธุรกิจจัดรายการโทรทัศน์ และตั้งค่ายเพลงซึ่งก็ประสบความสำเร็จและนับเป็นนักร้องเพลงลูกทุ่งที่ประสบความสำเร็จในแวดวงธุรกิจมากที่สุดอีกคนหนึ่งของเมืองไทย พนม นพพร มีชื่อจริงว่า ชาตรี ชินวุฒิ (ต่อมาเปลี่ยนเป็น ชมมงคล) มีชื่อเล่นว่า โอ เกิดเมื่อ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2489 เกิดที่ ต.หนองตำลึง อ.พานทอง จ.ชลบุรี ในครอบครัวที่มีฐานะไม่ลำบากนัก โดยครอบครัวมีที่นาไว้ให้เช่า และมีร้านกาแฟ มีพี่น้อง 4 คน โดยเป็นคนที่ 3 พนม นพพร จบการศึกษาชั้นมัธยม 6 (ระบบเก่า) จากโรงเรียนพัฒนศิลป์ ที่ จ. ชลบุรี และไม่ได้เรียนต่อเพราะว่าอยากเป็นนักร้องลูกทุ่ง แม้ว่าพ่อแม่อยากให้รับราชการมากกว่าก็ตาม พนม นพพร มีอาการป่วยด้วยโรคเส้นเลือดสมองแตกตั้งแต่ปี พ.ศ
สมภารเซ้งโบสถ์

สมภารเซ้งโบสถ์ เป็นเพลงพิเศษที่อยู่ในอัลบั้ม "ตะวันตกดิน" ซึ่งเป็นอัลบั้มพิเศษของยืนยง โอภากุล หรือ แอ๊ด คาราบาว ซึ่งออกมาในปี พ.ศ. 2549 ช่วงเวลาเดียวกับวิกฤตการณ์การเมืองในประเทศไทย พ.ศ. 2548-2549 ขณะที่พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยชุมนุมขับไล่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรี เช่นเดียวกับเพลง เว้นวรรค สมภารเซ้งโบสถ์ เป็นเพลงที่มีเนื้อหาเสียดสี เปรียบเทียบ สถานการณ์การเมืองในขณะนั้น โดย ยืนยง ผู้แต่งได้แรงบันดาลใจในการเขียนเนื้อเพลงจากโคลงชื่อ "สมภารเซ้งโบสถ์" ของเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ โดยเปรียบเทียบ ดร.ทักษิณ ชินวัตร เหมือนสมภารเลี่ยม การเซ้งโบสถ์ให้กับเถ้าแก่เสก เจ้าสัวเมืองสิงค์ เหมือนกับกรณีตระกูลชินวัตรและดามาพงศ์ขายหุ้นกลุ่มบริษัทชินคอร์ปแก่บริษัท เทมาเสก โฮลดิ้ง แห่งสิงคโปร์ ซึ่งนำมาสู่วิกฤตศรัทธาในตัว พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร บทเพลงที่อยู่ในอัลบั้มชุดนี้ ชี้ถึงความไม่ชอบมาพากลหลายเรื่องในโครงการของรัฐบาล ทักษิณ ทั้งเรื่องทุจริตคอรัปชั่น อย่างในเพลง สามสิบบาทรักษาไม่ได้ บทเพลงในอัลบั้มยังชี้ถึงความล้มเหลวในด้านธรรมภิบาลในการบริหารประเทศอีกด้วย
สตีฟ วอซเนียก

สตีเฟน แกรี่ วอซเนียก หรือ สตีฟ วอซเนียก (อังกฤษ: Steve Wozniak) บ้างก็เรียก สตีฟ โวสนิแอก ชื่อเล่นว่า "Woz"(วอซ) วันเกิด วันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ.1950 ในแซนโฮเซ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ เป็นบุคคลสำคัญในบริษัทแอปเปิล บริษัทคอมพิวเตอร์ เขาเป็นวิศวกรคอมพิวเตอร์ ผู้ก่อตั้งร่วมกันของแอปเปิลคอมพิวเตอร์ และเป็นผู้สร้างคอมพิวเตอร์ แอปเปิล I และ แอปเปิล II ปี 1970 วอซเนียกได้รู้จักกับสตีฟ จ๊อบส์ เนื่องจากมีงานฤดูร้อนในธุรกิจเดียวกัน และกลายเป็นเพื่อนกันในที่สุด จ๊อบส์และวอซเนียกได้ขายทรัพย์สินบางส่วนได้เงินประมาณ 1,300 เหรียญ และได้ร่วมกันประกอบคอมพิวเตอร์ต้นแบบซึ่งนับเป็นจุดเริ่มต้นของแอปเปิ้ล 1 เมษายน 1976 จ๊อบส์และวอซเนียกก็ได้ก่อตั้ง แอปเปิลคอมพิวเตอร์ โดยที่วอซเนียกได้ลาออกจากงานของเขาที่ฮิวเลตต์-แพคการ์ด และทำงานในแผนกการวิจัยและการพัฒนาที่แอปเปิ้ล ผลิตภัณฑ์แรกของพวกเขาคือให้คอมพิวเตอร์ แอปเปิล I ในยุคที่คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลส่วนใหญ่จะใช้ในเชิงพาณิชย์ โดยจ๊อบส์และว๊อซเนียกได้ขายคอมพิวเตอร์ 100 เครื่องแรกให้กับ Paul Terrell ในการเปิดร้านคอมพิวเตอร์ใหม่ที่มีชื่อว่า ไบต์ช็อป (Byte Shop) ในเมาน์เทนวิว รัฐแคลิฟอร์เนีย ปี 1980 แอปเปิ้ลเป็นที่โด่งดังและทำให้จ๊อบส์และวอซเนียกกลายเป็นมหาเศรษฐี โดยสตีฟ จ๊อบส์ได้อนุญาตที่จะให้พนักงานบางส่วนของได้ซื้อหุ้นของ Apple ดั้งนั้นวอซเนียกจึงตัดสินใจที่จะแบ่งหุ้นส่วนหนึ่งของตนออกไป ปี 1983 เขาตัดสินใจกลับไปพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้กับแอปเปิ้ล แต่เขาไม่ต้องการบทบาทในบริษัทฯมากไปกว่าของวิศวกรคอมพิวเตอร์ วอซเนียกได้สิ้นสุดการเป็นพนักงานจ้างเต็มเวลากับแอปเปิล ในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 1987 เป็นเวลากว่า 12 ปีหลังจากการก่อตั้งบริษัท แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังเป็นผู้ถือหุ้นและกรรมการบริหารบริษัท บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
คณะพาณิชยศาสตร์และการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (อังกฤษ: Prince of Songkla University; อักษรย่อ: ม.อ. – PSU) เป็นสถาบันอุดมศึกษาและมหาวิทยาลัยแห่งแรกในภาคใต้ เป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งที่ 13 และมหาวิทยาลัยแห่งที่ 8 ของประเทศไทย ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2510 โดยใช้ชื่อว่า มหาวิทยาลัยภาคใต้ ต่อมา พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชทานนาม "สงขลานครินทร์" เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2510 จึงถือว่าวันที่ 22 กันยายนของทุกปี เป็นวันสงขลานครินทร์ ต่อมา วันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2511 ได้มีพระบรมราชโองการประกาศใช้ พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ พ.ศ. 2511 จึงถือว่า วันที่ 13 มีนาคมของทุกปีเป็นวันสถาปนามหาวิทยาลัย ปัจจุบันได้รับเลือกให้เป็น 1 ใน 9 มหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติ จากกระทรวงศึกษาธิการ ในปี พ.ศ
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (อังกฤษ: Faculty of Medicine, Prince of Songkla University) เป็นคณะลำดับที่ 3 ของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ โดยมีประกาศลงในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2515 เริ่มรับนักศึกษารุ่นแรกเมื่อ พ.ศ. 2516 เป็นโรงเรียนแพทย์ที่จัดตั้งขึ้นเป็นลำดับที่ 6 ของประเทศไทย เป็นโรงแพทย์แห่งแรกของภาคใต้ที่ได้รับการรับรองจากแพทยสภาและเป็นแห่งที่ 5 ของประเทศ ถัดจากคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล, คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี ปัจจุบันเปิดสอนในสายวิชาชีพแพทยศาสตร์ และสายวิชาการในด้านวิทยาศาสตร์การแพทย์ทั้งในระดับปริญญาตรี และระดับบัณฑิตศึกษา เนื่องจากปัญหาการขาดแคลนบุคลากรทางด้านการแพทย์ และสาธารณสุข รวมทั้งปัญหาด้านสาธารณสุขของภาคใต้ สภามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์จึงได้ขอจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์ขึ้นในวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2511 และได้รับการอนุมัติให้ก่อตั้งได้ในวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2514 ซึ่งจัดเป็นคณะลำดับที่ 4 ของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ และมีประกาศลงราชกิจานุเบกษาเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2515 สภามหาวิทยาลัยได้ให้จัดตั้งคณะแพทยศาสตร์ที่วิทยาเขตหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา และเริ่มรับนักศึกษารุ่นแรกได้ จำนวน 35 คน ในเดือนมิถุนายน พ.ศ
ลุยส์ อัลเบิร์ต เนกเกอร์

หลุยส์ อาลแบร์ แนแกร์ (ฝรั่งเศส: Louis Albert Necker; 10 เมษายน 2329 – 20 พฤศจิกายน 2404) เป็นนักผลิกศาสตร์ชาวสวิส เป็นผู้คิดค้นลูกบาศก์แนแกร์ซึ่งเป็นภาพลวงตาชนิดหนึ่งที่เป็นที่รู้จักกันแพร่หลาย บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล