nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
การล้อมออร์เลอ็อง

การล้อมออร์เลอ็อง (อังกฤษ: Siege of Orléans) เป็นยุทธการในสงครามร้อยปี ที่เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1428 ถึงวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1429 ที่เมืองออร์เลอ็องในฝรั่งเศส เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายราชอาณาจักรอังกฤษที่นำโดยจอห์น แทลบอต เอิร์ลแห่งชรูส์บรีที่ 1, ทอมัส มอนทาคิวต์ เอิร์ลแห่งซอลส์บรีที่ 4 และวิลเลียม เดอ ลา โพล ดยุคแห่งซัฟฟอล์กที่ 1 และฝ่ายราชอาณาจักรฝรั่งเศสและราชอาณาจักรสกอตแลนด์ที่นำโดยฌ็อง เดอ ดูนัว (fr:Jean de Dunois ,en:Jean de Dunois), ฌีล เดอ แร (fr:Gilles de Rais ,en:Gilles de Rais) โจนออฟอาร์ก และฌ็อง เดอ บร็อส (fr:Jean de Brosse , en:Jean de Bross) ผลของการล้อมเมืองครั้งนี้ฝรั่งเศสเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด ในด้านความเสียหาย ฝ่ายอังกฤษมีผู้เสียชีวิต 4,000 คน ส่วนฝ่ายฝรั่งเศสมีผู้เสียชีวิตกว่า 2,000 คน ชัยชนะของฝรั่งเศสในการรักษาเมืองออร์เลอ็องเป็นจุดของความเปลี่ยนแปลงของสงครามร้อยปี และเป็นสงครามใหญ่สงครามแรกที่โจนออฟอาร์ก เข้ามามีบทบาท ชัยชนะทางการทหารครั้งนี้เป็นชัยชนะครั้งใหญ่ครั้งแรกของฝ่ายฝรั่งเศสหลังจากที่พ่ายแพ้ต่ออังกฤษอย่างยับเยินในยุทธการที่อาแฌ็งกูร์ (Battle of Agincourt) ในปี ค.ศ. 1415 เมื่อเริ่มการล้อมเมืองอังกฤษอยู่ในสภาพที่แข็งแกร่งที่สุดของการมีอำนาจในฝรั่งเศส นอกจากนั้นออร์เลอ็องก็ยังเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญของทั้งสองฝ่าย จุดประสงค์ของการล้อมเมืองครั้งนี้ถ้าออร์เลอ็องเสียเมืองก็เท่ากับว่าจอห์นแห่งแลงคาสเตอร์ ดยุคแห่งเบดฟอร์ดที่ 1 (John of Lancaster, 1st Duke of Bedford) ผู้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ สามารถทำได้ทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษในการได้รับชัยชนะต่อฝรั่งเศสทั้งหมด อังกฤษดูเหมือนจะได้รับชัยชนะเมื่อการล้อมเมืองผ่านไปได้ราวหกเดือน แต่ก็มาพ่ายแพ้เพียงเก้าวันหลังจากการเข้าร่วมรบโดย โจนออฟอาร์ก บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ดยุกแห่งออร์เลอ็อง

ดยุคแห่งออร์เลอ็อง (ฝรั่งเศส: Duc d'Orléans, อังกฤษ: Duke of Orléans) เป็นตำแหน่งสูงสุดตำแหน่งหนึ่งในบรรดาตำแหน่งขุนนางสืบตระกูลของฝรั่งเศสที่เริ่มมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14 เรียกกันว่าเป็นตำแหน่ง “เจ้าชายสืบสายพระโลหิต” ตำแหน่งดยุคแห่งออร์เลอ็องเป็นตำแหน่งเฉพาะสำหรับเจ้าชายผู้มีเชื้อสายใกล้ที่สุดกับพระบรมวงศานุวงศ์ฉะนั้นจึงถือว่าเป็นสายรองจากสายที่เป็นประมุขของราชอาณาจักรเป็นรองก็แต่เพียงผู้เป็นทายาทโดยตรงเท่านั้น ระหว่างสมัยอองเซียง เรฌีมผู้ถือตำแหน่งนี้มักจะมีบทบาททางการเมือง ผู้ได้เป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสจากราชวงศ์ออร์เลอ็ององค์แรกคือพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 หลุยส์ ฟิลิปที่ 2 ดยุกแห่งออร์เลอ็องผู้เป็นดยุกแห่งออร์เลอ็ององค์ที่ 5 มีส่วนในการทำลายการปกครองยุคโบราณ ในฐานะหัวหน้าฝ่าย “ออร์เลอองนิสต์” (Orleanist) ที่พาเลส์รอยาลหลุยส์ ฟิลิปท้าทายอำนาจของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศสผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องที่ประทับอยู่ในลูฟร์ แต่ผู้ที่ได้เป็นพระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศสก็คือพระโอรสของหลุยส์ ฟิลิปที่ขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1830 หลังจากการปฏิวัติในเดือนกรกฎาคมในพระนามว่าพระเจ้าหลุยส์-ฟิลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ผู้สืบเชื้อสายของราชตระกูลนี้คือผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ (pretender) ออร์เลอองนิสต์ และเป็นตำแหน่งที่ใช้กับสมาชิกหลายพระองค์ในราชตระกูล ผู้ถือตำแหน่งนี้มีพระอิสริยยศที่ “Serene Highness” บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ฌ็องที่ 2 ดยุกแห่งเบอร์กันดี

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
ชาร์ลผู้อาจหาญ

ชาร์ลผู้อาจหาญ (ฝรั่งเศส: Charles le Téméraire; อังกฤษ: Charles the Bold) หรือ ชาลส์เดอะแรช (10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1433 - 5 มกราคม ค.ศ. 1477) เป็นขุนนางชาวฝรั่งเศส ผู้เป็นบุตรของฟิลลิปเดอะกูดและอินฟันตาอิซาเบลลาแห่งโปรตุเกส เมื่อแรกเกิดได้รับชื่อว่า “ชาร์ล มาร์แต็ง” ต่อมามีบรรดาศักดิ์เป็นดยุกแห่งบูร์กอญ ระหว่างปี ค.ศ. 1467 ถึงปี ค.ศ. 1477 ชาร์ลผู้อาจหาญได้รับฉายาว่า "ชาลส์ผู้โหดร้าย" (Charles the Terrible) จากผู้เป็นศัตรู และเป็นสมาชิกคนสุดท้ายของราชวงศ์วาลัวดยุกแห่งบูร์กอญ การสิ้นพระชนม์ก่อนเวลาอันสมควรของชาร์ลเป็นจุดเปลี่ยนแปลงอันสำคัญของประวัติศาสตร์ยุโรปที่มักจะมองข้ามกันไป หลังจากการเสียชีวิตของชาร์ลแล้วดัชชีบูร์กอญก็เริ่มเสื่อมสลายลงไปและในที่สุดก็ถูกแบ่งแยกกันระหว่างฝรั่งเศสกับฮาพส์บวร์ค (ผู้ที่กลายเป็นทายาทของชาร์ลผู้อาจหาญโดยการสมรสกับบุตรีแมรีแห่งบูร์กอญ) แต่ทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่พอใจในการแบ่งแยกซึ่งทำให้กลายเป็นชนวนของความขัดแย้งของฝักฝ่ายต่าง ๆ ของดินแดนบูร์กอญในยุโรปตะวันตกอีกต่อมากว่าสองร้อยปี บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ฐาวรา สิริพิพัฒน์

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
ซอลส์บรี

ซอลส์บรี (อังกฤษ: Salisbury, เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ˈsɒlzbri/, /ˈsɔːlzbri/) หรือ ซอวส์บรี (เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ˈzɔːwzbri/) เป็นนครที่ตั้งอยู่ในมณฑลวิลท์เชอร์ในภาคการปกครองตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษ ซอลส์บรีเป็นเมืองที่มีเนื้อที่มากที่สุดในดิสตริคท์ซอลส์บรี ในสมัยโบราณเมืองนี้บางครั้งก็เป็นที่รู้จักกันว่า “นิวเซรัม” (New Sarum) เพื่อให้แตกต่างจากที่ตั้งเดิมของเมืองซอลส์บรีที่ “โอลด์เซรัม” (Old Sarum) แต่ชื่อนี้ไม่ค่อยเป็นที่ใช้กันเท่าใดนัก ซอลส์บรีเป็นจุดที่แม่น้ำห้าสายเล็ก ๆ มาบรรจบกัน ได้แก่ แม่น้ำแนดเดอร์ แม่น้ำเอบเบิล แม่น้าไวลี แม่น้ำบอร์น และแม่น้ำเอวอนของแฮมเชอร์ วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ซอลส์บรี บทความเกี่ยวกับสหราชอาณาจักรนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ยุทธการที่ทาวตัน

ยุทธการที่ทาวตัน (อังกฤษ: Battle of Towton) เป็นยุทธการในสงครามดอกกุหลาบ ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1461 ใกล้หมู่บ้านทาวตันในเทศมณฑลยอร์กเชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายราชวงศ์แลงคัสเตอร์ที่นำโดยเฮนรี โบฟอร์ท ดยุคแห่งซัมเมอร์เซ็ทที่ 3 กับฝ่ายราชวงศ์ยอร์กที่นำโดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษ ผลของยุทธการครั้งนี้ยอร์กเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด ในด้านความเสียหาย ฝ่ายราชวงศ์แลงคัสเตอร์มีผู้เสียชีวิต 8,000-20,000 คน ส่วนฝ่ายราชวงศ์ยอร์กมีผู้เสียชีวิต 8,000-20,000 คน ซึ่งทำให้เป็นยุทธการนองเลือดใหญ่ยุทธการสุดท้ายเท่าที่เคยต่อสู้กันมาในสหราชอาณาจักร เชื่อกันว่าทั้งสองฝ่ายเสียทหารรวมกันราว 28,000 นาย มีแต่เพียงยุทธการที่วอตลิงสตรีต (Battle of Watling Street) ใน ค.ศ. 60 หรือ ค.ศ. 61 เท่านั้นที่อ้างว่ามีผู้เสียชีวิตมากกว่าโดยมีผู้เสียชีวิตทั้งสิ้น 80,000 คน ประมาณร้อยละ 1 ของประชากรอังกฤษเสียชีวิตในยุทธการที่ทาวตัน วันที่ต่อสู้กันเป็นวันที่มีหิมะตกวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1461 (วันอาทิตย์ใบปาล์ม) บนเนินระหว่างหมู่บ้านทาวตันและหมู่บ้านแซ็กซตันในยอร์กเชอร์ ราว 19 กิโลเมตรจากทางตะวันตกเฉียงใต้ของยอร์กและประมาณ 3.2 กิโลเมตรจากทางใต้ของแทดคาสเตอร์ เชื่อกันว่ามีผู้ต่อสู้ทั้งหมดด้วยกัน 50,000 คนหรืออาจจะถึง 100,000 คน รวมทั้งขุนนาง 28 คน (เกือบครึ่งหนึ่งของขุนนางทั้งหมดในขณะนั้น) ส่วนใหญ่เป็นฝ่ายแลงคัสเตอร์ ตัวเลขที่ให้มักจะเป็น 42,000 คนในฝ่ายแลงคัสเตอร์ และอีก 36,000 คนเป็นฝ่ายยอร์ก เหตุผลที่มีผู้เสียชีวิตเป็นจำนวนมากก็เพราะทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่ยอมเสียที่มั่น บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
วัดบรมราชากาญจนาภิเษกอนุสรณ์ คณะสงฆ์จีนนิกายรังสรรค์

วัดบรมราชากาญจนาภิเษกอนุสรณ์ คณะสงฆ์จีนนิกายรังสรรค์ (ตัวเต็ม: 普頌皇恩寺, ตัวย่อ: 普頌皇恩寺, พินอิน: Pǔ sòng huáng ēn sì ผู่ซ่งหวางเอินสื้อ, ฮกเกี้ยน: โพ้ซงอ๋องอุนซี่, สำเนียงแต้จิ๋ว: โพ้วซึงอ๊วงอึ๋นยี่ ) หรือ วัดเล่งเน่ยยี่ 2 เป็นวัดมหายานในความอุปถัมภ์ของคณะสงฆ์จีนนิกายแห่งประเทศไทย ตั้งอยู่เลขที่ 75 หมู่ที่ 4 ตำบลโสนลอย อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี บนพื้นที่ 12 ไร่เศษ จัดสร้างขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช เนื่องในวโรกาสงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี 9 มิถุนายน พ.ศ. 2539 วัดบรมราชากาญจนาภิเษกอนุสรณ์ คณะสงฆ์จีนนิกายรังสรรค์ เดิมเป็นโรงเจขนาดเล็ก บนพื้นที่ประมาณ 2 ไร่ ต่อมาคณะสงฆ์จีนนิกายแห่งประเทศไทย โดยวัดมังกรกมลาวาส (เล่งเน่ยยี่) ได้มอบหมายให้พระคณาจารย์จีนธรรมปัญญาจริยาภรณ์ (เย็นเชี้ยว) เป็นประธานดำเนินการจัดสร้างฝ่ายสงฆ์ และพระมหาคณาจารย์จีนธรรมสมาธิวัตร (เย็นเต็ก) เป็นประธานที่ปรึกษาการจัดสร้างฝ่ายสงฆ์ โดยเปิดให้พุทธบริษัทชาวไทย-ชาวจีนได้ร่วมบุญ ในการจัดสร้าง เพื่อถวายเป็นพระราชกุศล ในวโรกาสดังกล่าว โดยมีนายแก้วขวัญ วัชโรทัย เลขาธิการพระราชวัง เป็นผู้ดำเนินการขอพระบรมราชานุญาตจัดสร้างวัดฯ จากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ซึ่งในการนี้ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามว่า วัดบรมราชากาญจนาภิเษกอนุสรณ์ คณะสงฆ์จีนนิกายรังสรรค์ โดยเมื่อเวลา 15.00 น. วันเสาร์ที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก เสด็จทรงเป็นองค์ประธานในพิธีวางศิลาฤกษ์วัด ปัจจุบัน วัดบรมราชากาญจนาภิเษกอนุสรณ์ คณะสงฆ์จีนนิกายรังสรรค์ ได้จัดสร้างเสร็จสมบูรณ์ โดยใช้ระยะเวลาดำเนินการกว่า 12 ปี (2539-2551) ในบริเวณวัดประกอบด้วยวิหารต่าง ๆ ที่มีรูปแบบสถาปัตยกรรมตามแนวปรัชญาและคติธรรมทางศาสนาพุทธจีนนิกายฝ่ายมหายาน อันประกอบด้วย วิหารพระกวนอิมโพธิสัตว์, วิหารหมื่นพุทธเจ้า, วิหารบูรพาจารย์ ห้องปฏิบัติธรรม ที่พำนักสงฆ์ และโรงเรียนพระปริยัติธรรม โดยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร (พระอิสริยยศในขณะนั้น) เสด็จฯ แทนพระองค์ พร้อมด้วยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีรัศมิ์ พระวรชายาฯ ทรงเป็นองค์ประธานในพิธีสมโภชเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2551 และสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินทรงตัดหวายลูกนิมิตพระอุโบสถ เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2552 องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ สีนํ้าเงิน : เขตการเดินรถที่ 7 รถเอกชน สีกรมท่า : เส้นทางของ บจก.ไทยสมายล์บัส (และบริษัทในเครือ)สีนํ้าเงิน : เส้นทางของ บจก
เจ้าหญิงมาเรียแห่งโรมาเนีย

ผู้พิทักษ์พระราชบัลลังก์โรมาเนียเจ้าชายพระราชสวามี เจ้าหญิงเอเลนา เจ้าชายอเล็กซานเดอร์ เจ้าหญิงอีรีนาเจ้าชายจอห์น เจ้าหญิงโซเฟีย เจ้าหญิงมาเรีย เจ้าชายพอล-ฟิลิป โฮเอ็นโซลเลิร์นเจ้าหญิงเลียร์ เจ้าชายอเล็กซานเดอร์ เจ้าหญิงมาเรียแห่งโรมาเนีย (โรมาเนีย: Principesa Maria a României, fostă Principesă de Hohenzollern) ประสูติเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2507 ที่เมืองโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก เป็นพระราชธิดาองค์สุดท้องในสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนียกับสมเด็จพระราชินีอานาแห่งโรมาเนีย ในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2538 ในนครนิวยอร์ก สหรัฐ เจ้าหญิงมาเรียทรงอภิเษกสมรสกับคาซิมีร์ มิสคอว์สกี ชาวโปแลนด์ซึ่งเป็นนิกายโรมันคาทอลิก ทำให้เจ้าหญิงมาเรียทรงสูญเสียลำดับการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ ทั้งคู่ทรงหย่าร้างใน พ.ศ. 2546 ไม่มีพระโอรส-ธิดา
เจ้าชายราดูแห่งโรมาเนีย

ผู้พิทักษ์พระราชบัลลังก์โรมาเนียเจ้าชายพระราชสวามี เจ้าหญิงเอเลนา เจ้าชายอเล็กซานเดอร์ เจ้าหญิงอีรีนาเจ้าชายจอห์น เจ้าหญิงโซเฟีย เจ้าหญิงมาเรีย เจ้าชายพอล-ฟิลิป โฮเอ็นโซลเลิร์นเจ้าหญิงเลียร์ เจ้าชายอเล็กซานเดอร์ เจ้าชายราดูแห่งโรมาเนีย (โรมาเนีย: Radu, Principe al României) ประสูติเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2503 ที่เมืองยาช ประเทศโรมาเนีย พระนามเดิมชื่อ ราดู ดูดา พ.ศ. 2539 ได้อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงมาร์กาเรตาแห่งโรมาเนีย วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2542 ได้รับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น เจ้าชายแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-เฟริงเงิน จากเจ้าชายฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น ซึ่งเป็นพระประมุขแห่งราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นสายโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน ในบทกฎหมายราชวงศ์โรมาเนียที่ลงพระนามโดยสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย ในวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ทำให้เจ้าชายราดู ดูดา ทรงได้รับพระราชทานพระราชอิสริยยศ เจ้าชายแห่งโรมาเนีย และทรงได้รับพระราชทานคำนำหน้านาม "ฮิสรอยัลไฮเนส" จากสมเด็จพระราชาธิบดีไมเคิลที่ 1 ในวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2548 และทรงได้เป็นเชื้อพระวงศ์โรมาเนีย แต่ตามกฎหมายสาธารณรัฐโรมาเนีย พระองค์ยังคงเป็นสามัญชนมีนามว่า "ราดู อัล โรมานีเอ ดูดา" บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โรงเรียนดำรงราษฎร์สงเคราะห์

โรงเรียนดำรงราษฎร์สงเคราะห์ (ย่อ: ด.ส.) เดิมเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดหญิงชื่อว่า บำรุงกุมารี เปิดสอนพร้อมกับโรงเรียนสามัคคีวิทยาคม เมื่อ พ.ศ. 2461 ต่อมาวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2476 พระยาราชเดชดำรง (ผล ศรุตานนท์) และราษฎรได้แยกโรงเรียนมาตั้งบริเวณคุ้มเจ้าหลวงเชียงราย “พระยารัตนาเขต” (เจ้าหลวงน้อยเมืองไชย) เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนสตรีประจำจังหวัดเชียงราย ดำรงราษฎร์สงเคราะห์ ปี พ.ศ. 2502 เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนดำรงราษฎร์สงเคราะห์ ปัจจุบันเปิดสอนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึง ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเชียงราย สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานกระทรวงศึกษาธิการ โรงเรียนดำรงราษฎร์สงเคราะห์ ก่อตั้งขึ้นโดยพระยาราชเดชดำรง(ผล ศรุตานนท์) เมื่อปีพ.ศ. 2476 เดิมเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดหญิง มีชื่อว่า "บำรุงกุมารี" เปิดสอนพร้อมกับโรงเรียนสามัคคีวิทยาคม เมื่อ พ.ศ
อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์

อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์ (อินโดนีเซีย: Taman Nasional Lorentz) คือพื้นที่อนุรักษ์ที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และยังเป็นพื้นที่อนุรักษ์ที่มีสภาพแวดล้อมหลากหลายมากที่สุดในโลก[ต้องการอ้างอิง] ตั้งแต่แหล่งชุ่มน้ำริมทะเล ป่าฝนเขตร้อนจนถึงภูเขาหิมะ นอกจากนั้นยังได้ขุดพบซากดึกดำบรรพ์ของสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ซึ่งเป็นหลักฐานอย่างดีเยี่ยมที่แสดงถึงความหลายหลายทางชีวภาพตั้งแต่ยุคบรรพกาล อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราเกช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้ บทความอาคาร หรือ สถานที่สำคัญนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
จอห์นแห่งแลงแคสเตอร์ ดยุกที่ 1 แห่งเบดฟอร์ด

จอห์นแห่งแลงคาสเตอร์ ดยุคแห่งเบดฟอร์ดที่ 1 หรือ จอห์น แพลนทาเจเน็ท (อังกฤษ: 'John of Lancaster, 1st Duke of Bedford หรือ John Plantagenet') (20 มิถุนายน ค.ศ. 1389 - 14 กันยายน ค.ศ. 1435) จอห์นแห่งแลงคาสเตอร์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สามของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษโดยแมรีแห่งโบฮุนพระชายาองค์แรก ต่อมาเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในฝรั่งเศสให้แก่หลานสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษผู้เป็นพระราชโอรสของพระเชษฐาสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ จอห์นรับราชการเป็นข้าหลวงแห่งนอร์ม็องดีระหว่างปี ค.ศ. 1422 ถึงปี ค.ศ. 1432 จอห์นแห่งแลงคัสเตอร์ประสูติเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1389 โดยทรงเป็นพระราชโอรสที่มีชีวิตรอดลำดับที่สามของพระเจ้าเฮนรีที่ 4 กับพระนางแมรี เดอ โบฮัน พระมเหสีคนแรก พระเจ้าเฮนรีที่ 4 พระบิดาของพระองค์เป็นบุตรชายของจอห์นแห่งกอนท์ (พระราชโอรสของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3) กับบลานช์แห่งแลงคัสเตอร์ ทายาทหญิงของเฮนรีแห่งกรอสมอนต์ ดยุคที่ 1 แห่งแลงคัสเตอร์ ขุนนางผู้ร่ำรวยและทรงอำนาจที่สุดของอังกฤษ การสมรสกับบลานช์ของจอห์นทำให้ดัชชีแลงคัสเตอร์ตกเป็นของราชวงศ์ ฝั่งแมรี แเดอ โบฮัน พระมารดาของจอห์นเป็นธิดาของฮัมฟรีย์ เดอ โบฮัน เอิร์ลที่ 7 แห่งเฮริฟอร์ดกับโจน ฟิตซ์อลัน ธิดาของริชาร์ด ฟิตซ์อลัน เอิร์ลที่ 10 แห่งอารันเดล ในปี ค.ศ
องค์การนานารัฐอเมริกัน

องค์การนานารัฐอเมริกา (โปรตุเกส: Organização dos Estados Americanos, OEA; ฝรั่งเศส: Organisation des États américains, OEA; สเปน: Organización de los Estados Americanos, OEA; อังกฤษ: Organization of American States, OAS) เป็นองค์การระหว่างประเทศที่ก่อตั้งขึ้นในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1948 โดยเปิดรับสมาชิกในทวีปอเมริกาเพื่อความร่วมมือทางการเมือง เศรษฐกิจและการศาล สังคม วัฒนธรรม และสันติภาพ รวมถึงให้ความช่วยเหลือทางด้านทหารในกรณีที่รัฐสมาชิกใดถูกรุกราน โดยมีหน่วยงานสำคัญคือสำนักเลขาธิการ ตั้งอยู่ที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. มีสมาชิกอยู่ 34 ประเทศที่ล้วนเป็นรัฐเอกราชในทวีปอเมริกา บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
วิทยุเสียงอเมริกา

วิทยุเสียงอเมริกา (อังกฤษ: Voice of America หรือ VOA หรือ VoA) เป็นหน่วยงานจัดรายการวิทยุนานาชาติของสหรัฐที่ถือครองโดยรัฐ เป็นสื่อกระจายเสียงและการแพร่ภาพระหว่างประเทศที่ใหญ่ที่สุดและเก่าแก่ที่สุดที่ได้รับทุนของสหรัฐ VOA ผลิตเนื้อหาทางดิจิทัล ทีวี และวิทยุใน 48 ภาษา ซึ่งมีการถ่ายทอดไปยังสถานีที่เกี่ยวข้องทั่วโลก ผู้ชมและรับฟังส่วนใหญ่ไม่ใช่ชาวอเมริกัน VOA ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1942 และมีการลงนามกฎบัตร VOA (Public Laws 94-350 and 103–415) เข้าในกฎหมายเมื่อ ค.ศ. 1976 โดยประธานาธิบดี เจอรัลด์ ฟอร์ด VOA มีสำนักงานใหญ่ที่วอชิงตัน ดี.ซี. และสังเกตการณ์โดย U.S. Agency for Global Media (USAGM) กองทุนมีการจัดสรรทุกปีภายใต้งบประมาณของสถานทูตและสถานกงสุล ใน ค.ศ. 2016 VOA ออกอากาศบนวิทยุและรายการโทรทัศน์ประมาณ 1,800 ชั่วโมงในแต่ละสัปดาห์ ให้แก่ผู้ฟัง/ชมประมาณ 236.6 ล้านคนทั่วโลกด้วยพนักงานประมาณ 1,050 คน และงบประมาณประจำปีของผู้เสียภาษีอากรที่ 218
อาคม เฉ่งไล่

อาคม เฉ่งไล่ นักมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทยที่ได้เหรียญทองแดงในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 25 (พ.ศ. 2535) ณ นครบาร์เซโลนา แคว้นกาตาลุญญา ราชอาณาจักรสเปน เกิดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2513 ที่ ตำบลนาท่ามใต้ อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง เป็นบุตรของนายแวก และนางชีพ เฉ่งไล่ การศึกษา เริ่มเรียนชั้นประถมศึกษา ที่โรงเรียนวัดศรีสุวรรณาราม ก่อนมาศึกษาต่อชั้นมัธยมศึกษา ที่โรงเรียนวิเชียรมาตุ และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีที่สถาบันราชภัฏจันทรเกษม อาคมเป็นคนที่ชอบเล่นฟุตบอลมากกว่าชกมวย แต่เริ่มต้นการชกมวยจากการที่ได้ดูพี่ชายซ้อมมวย ขณะฝนตก ไม่สามารถเตะฟุตบอลได้ เมื่อหัวหน้าค่ายเห็นจึงจับมาลองชก และหลังจากฝึกได้ไม่นาน จึงขึ้นชื่อในชื่อ "อิสระ เกียรติอินทรีดำ" และเอาชนะได้ พร้อมรับค่าตัวครั้งแรก 50 บาท เมื่ออายุได้ 12 ขวบ จากนั้นจึงตระเวนชกไปทั่วภาคใต้ ก่อนที่จะเข้าสู่กรุงเทพ โดยได้อยู่กับค่ายศักดิ์กรีรินทร์ ของ พ.ต.ท.กรีรินทร์ อินทร์แก้ว (ยศในขณะนั้น) และเปลี่ยนชื่อมาเป็น "อิสระ ศักดิ์กรีรินทร์" จนได้เป็นแชมป์ไลท์เวท ของสนามมวยเวทีลุมพินี โดยได้รับค่าตัวสูงสุด 1.2 แสนบาท ในการชกกับ ราม่อน แด็กเกอร์ นักมวยหมัดหนักชาวเนเธอร์แลนด์ เจ้าของฉายา "ไอ้กังหันลมนรก" และเป็นฝ่ายเอาชนะคะแนนราม่อน แด็กเกอร์ ไปได้ขาดลอย หลังจากนั้นจึงได้เปลี่ยนมาชกมวยสากลสมัครเล่นเมื่อไม่มีคู่ชกในแบบมวยไทยแล้ว สามารถคว้าเหรียญทองมาได้จากการแข่งขันกีฬาแห่งชาติที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในปี พ.ศ. 2534 จนกระทั่งได้ติดทีมชาติได้เป็นตัวแทนในรุ่นเวลเตอร์เวท ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 25 ณ นครบาร์เซโลนา แคว้นกาตาลุญญา ราชอาณาจักรสเปน โดยในรอบแรก ชนะ ยูเซฟ คาเตรี จากอิหร่าน เมื่อ 26 กรกฎาคม พ.ศ
สะพานนเรศวร

สะพานนเรศวร เป็นสะพานที่ตั้งขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ถึงสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ตั้งอยู่ในอำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก เป็นสะพานข้ามแม่น้ำน่าน ระหว่างฝั่งศาลากลาง จ.พิษณุโลก และฝั่งวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร บนสะพานนเรศวรสามารถชมวิวแม่น้ำน่านที่ไหลผ่านใต้สะพานได้อย่างงดงาม บทความสะพานหรือทางข้ามแม่น้ำนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สะพานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช

สะพานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช สร้างข้ามแม่น้ำป่าสัก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ขนาบข้างสะพานปรีดี-ธำรง โดยเชื่อมระหว่างถนนโรจนะ(ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3053)และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 309 กรมทางหลวงได้ตั้งชื่อสะพานนี้ว่า สะพานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เพื่อเชิดชูเกียรติประวัติ และเกียรติคุณของ สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงกอบกู้อิสรภาพให้ชาวสยามจากหงสาวดี ให้ปรากฏแก่อนุชนรุ่นหลัง คณะรัฐมนตรียกร่างการตั้งชื่อตามระเบียบของกรมทางหลวง ตามที่กระทรวงคมนาคมเสนอ เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2533 สะพานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช คือสะพานขาเข้าตัวเมืองพระนครศรีอยุธยา ส่วนสะพานฝั่งขาออกจากเกาะเมืองนั้น ขนานนามว่าเป็น สะพานสมเด็จพระเอกาทศรถ เพื่อให้สอดคล้องคู่กับสะพานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ซึ่งตามประวัติศาสตร์แล้ว สมเด็จพระเอกาทศรถเป็นพระอนุชาของสมเด็จพระนเรศวร บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
ยุทธการบลอร์ฮีธ

ยุทธการบลอร์ฮีธ (อังกฤษ: Battle of Blore Heath) เป็นยุทธการในสงครามดอกกุหลาบ ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 1459 ที่บลอร์ฮีธในมณฑลสตาฟฟอร์ดเชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายราชวงศ์แลงคาสเตอร์ที่นำโดยเจมส์ ทูเชท์ บารอนแห่งออดลีย์ที่ 5 และจอห์น ซัททัน บารอนแห่งดัดลีย์ที่ 1 และฝ่ายราชวงศ์ยอร์คที่นำโดยริชาร์ด เนวิลล์ เอิร์ลแห่งซอลสบรีที่ 5 ผลของยุทธการครั้งนี้ยอร์คเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ ในด้านความเสียหายฝ่ายราชวงศ์แลงคาสเตอร์มีผู้เสียชีวิตราว 2,000 คน ส่วนฝ่ายราชวงศ์ยอร์คมีผู้เสียชีวิตราว 1,000 คน บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ยุทธการมอร์ติเมอร์ครอส

ยุทธการมอร์ติเมอร์ครอส (อังกฤษ: Battle of Mortimer's Cross) เป็นยุทธการในสงครามดอกกุหลาบ ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1461 ที่วิกมอร์ในแฮรฟอร์ดเชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายราชวงศ์แลงคาสเตอร์ที่นำโดยโอเว็น ทิวดอร์และแจสเปอร์ ทิวดอร์ และฝ่ายราชวงศ์ยอร์คที่นำโดยสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษ ผลของยุทธการครั้งนี้ยอร์คเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ หลังจากการเสียชีวิตของริชาร์ด แพลนทาเจเน็ท ดยุคแห่งยอร์คที่ 3 ในยุทธการเวคฟิลด์ในเดือนธันวาคมปีก่อนหน้านั้นแล้วฝ่ายยอร์คก็นำโดยบุตรของริชาร์ดเอ็ดเวิร์ด เอิร์ลแห่งมาร์ช (พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4) ผู้มีอายุเพียง 18 ปี เอ็ดเวิร์ดต้องกันจะป้องกันไม่ให้กองทัพของฝ่ายแลงคาสเตอร์ที่นำโดยโอเว็น ทิวดอร์และลูกชายแจสเปอร์ ทิวดอร์จากเวลส์ไปสมทบกับกองทัพใหญ่ของแลงคาสเตอร์ได้ เอ็ดเวิร์ดรวบรวมกองกำลังจากบริเวณชายแดนและจากกองกำลังเวลช์ที่เป็นฝ่ายยอร์คโดยเฉพาะจากวิลเลียม เฮอร์เบิร์ต เอิร์ลแห่งเพ็มโบรคที่ 1 (William Herbert, 1st Earl of Pembroke) และผู้สนับสนุน ฝ่ายยอร์คได้รับชัยชนะ แจสเปอร์ ทิวดอร์หนีไปได้แต่โอเว็น ทิวดอร์ถูกจับและถูกประหารชีวิต ทหารเวลส์จำนวนมากถูกสังหาร บ้างก็ว่าเป็นจำนวนถึง 4000 คน ชัยชนะครั้งนี้นำไปสู่การขึ้นครองราชสมบัติของเอ็ดเวิร์ด เอิร์ลแห่งมาร์ชเป็นสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษในปลายปีเดียวกัน
ยุทธการเฟอร์รีบริดจ์

ยุทธการเฟอร์รีบริดจ์ (อังกฤษ: Battle of Ferrybridge) เป็นยุทธการในสงครามดอกกุหลาบ ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1461 ที่เฟอร์รีบริดจ์ใน ยอร์คเชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายราชวงศ์แลงคาสเตอร์ที่นำโดยจอห์น คลิฟฟอร์ด บารอนคลิฟฟอร์ดที่ 9และจอห์น เนวิลล์ บารอนเนวิลล์ เดอ เรบีที่ 1 และฝ่ายราชวงศ์ยอร์คที่นำโดยริชาร์ด เนวิลล์ เอิร์ลแห่งวอริคที่ 16 ผลของยุทธการครั้งนี้ไม่มีฝ่ายใดที่ได้รับชัยชนะ ยุทธการครั้งนี้เป็นยุทธการย่อยก่อนที่จะเกิดยุทธการใหญ่ที่โทว์ทัน บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา

คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา (อังกฤษ: Faculty of Nursing Burapha University) เป็นคณะในมหาวิทยาลัยบูรพาซึ่งทำการสอนวิชาความรู้ด้านการพยาบาลศาสตร์ โดยเริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2525 และดำเนินการเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา ได้รับอนุมัติให้จัดตั้งจากทบวงมหาวิทยาลัยเมื่อ วันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2525 โดยเป็นคณะวิชาหนึ่งของ '''มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตบางแสน''' ต่อมาได้รับการสถาปนาเป็นมหาวิทยาลัยบูรพา ตามพระราชบัญญัติ มหาวิทยาลัยบูรพา ในวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒจึงได้โอนเข้ามาอยู่ในสังกัดมหาวิทยาลัยบูรพา และเป็นคณะวิชาแรกของ มหาวิทยาลัยบูรพา บทความสถานศึกษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา

คณะวิทยาศาสตร์ก่อตั้งขึ้นพร้อมกับการจัดตั้งวิทยาลัยวิชาการศึกษาบางแสน เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ.2498 เริ่มแรกใช้ชื่อ คณะวิชาวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ มี 5 แผนกวิชา ได้แก่ แผนกวิชาคณิตศาสตร์ แผนกวิชาเคมี แผนกวิชาชีววิทยา แผนกวิชาฟิสิกส์ และแผนกวิชาวิทยาศาสตร์ ดำเนินการสอนวิทยาศาสตร์พื้นฐานให้กับหลักสูตรการศึกษาบัณฑิต (กศ.บ.) ร่วมกับคณะวิชาการศึกษา (ปัจจุบัน คือ คณะศึกษาศาสตร์) ผลิตระดับปริญญาตรีทางการศึกษา เพื่อไปเป็นครูวิทยาศาสตร์ในโรงเรียนมัธยมศึกษา ในปี พ.ศ.2517 วิทยาลัยวิชาการศึกษาได้รับการยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตบางแสน และคณะวิชาวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น คณะวิทยาศาสตร์ โดยมี 6 ภาควิชา ได้แก่ 1. ภาควิชาคณิตศาสตร์ 2. ภาควิชาคหกรรมศาสตร์ 3. ภาควิชาเคมี 4. ภาควิชาชีววิทยา 5. ภาควิชาฟิสิกส์ 6
โลกเสรี

โลกเสรี (อังกฤษ: Free world) เป็นคำที่เกิดขึ้นในช่วงสงครามเย็น โดยกลุ่มประเทศที่ไม่ได้ปกครองตามระบอบคอมมิวนิสต์ใช้เรียกตนเอง ซึ่งมักจะใช้เพื่อเทียบเคียงให้เห็นถึงเสรีภาพส่วนบุคคลของการปกครองในระบอบประชาธิปไตย ระหว่างโลกที่หนึ่งกับโลกที่สอง และรวมไปถึงสาธารณรัฐประชาชนจีนด้วย อย่างไรก็ตาม คำดังกล่าวไม่ได้ใช้กล่าวถึงประเทศที่ไม่ได้ปกครองระบอบประชาธิปไตยอันเป็นพันธมิตรกับโลกเสรี อย่างเช่น ทวีปอเมริกาใต้ ทวีปเอเชียและทวีปแอฟริกา เนื่องจากบทบาทสำคัญของสหรัฐอเมริกาในสงครามเย็น ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาจึงถูกมองว่าเป็น "ผู้นำแห่งโลกเสรี" ซึ่งเป็นการเปรียบเทียบให้เห็นว่าสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นมหาอำนาจของการปกครองระบอบประชาธิปไตยสามารถแพร่ขยายแนวคิดประชาธิปไตยไปยังประเทศอื่น ๆ และถึงแม้ว่าสงครามเย็นจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่คำว่า "โลกเสรี" ก็ยังคงใช้กันมาจนถึงปัจจุบัน
ลิตเทิล ริชาร์ด

บาทหลวง ริชาร์ด เวย์น เพนนิแมน (อังกฤษ: Richard Wayne Penniman; 5 ธันวาคม 1932 – 9 พฤษภาคม 2020) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ลิตเทิล ริชาร์ด (อังกฤษ: Little Richard) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักเปียโนชาวอเมริกัน เขาถือเป็นกุญแจสำคัญในการนำเพลงริธึมแอนด์บลูส์เข้ากับร็อกแอนด์โรล ในทศวรรษ 1950 เขามีผลงานเพลงดัง ตั้งแต่ปี 1955 ถึง 1957 เรื่อยมา อย่างซิงเกิล "Tutti Frutti", "Lucille" และ "Long Tall Sally" ที่ช่วยวางรากฐานให้กับดนตรีร็อกแอนด์โรล และยังมีอิทธิพลให้กับศิลปินรุ่นต่อมาในแนว อาร์แอนด์บี ร็อก และดนตรีโซล เขายังได้นำฟังก์ ให้แพร่หลายในช่วงนี้ ร่วมกับวงที่ใช้แซกโซโฟน อย่างดิอัปเซตเตอร์ส และยังเป็นอิทธิพลให้กับดนตรีแนวนี้ เขายังมีชื่ออยู่ในร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม ร่วมกับ 7 ศิลปิน กลุ่มแรกในปี 1986 และยังเป็น 1 ใน 4 ที่ได้รับเกียรติ (ร่วมกับเรย์ ชาร์ลส, เจมส์ บราวน์ และแฟตส์ โดมิโน) ที่ยังได้รับรางวัลผู้บุกเบิกเพลงริทึมแอนด์บลูส์ ที่ประสบความสำเร็จในช่วงชีวิต ผลงานช่วงแรกของลิตเทิล ริชารืด เป็นส่วนผสมของบูกี้-วูกี้, ริธึมแอนด์บลูส์ และกอสเปล แต่จังหวะที่หนักแน่น เสียงแซกโซโฟนแบบฟังกี้ และการตะโกนร้องแบบแหบ การบ่น เสียงกรีดร้อง และการใช้อารมณ์กับเสียงสูงต่ำ ซึ่งถือเป็นดนตรีประเภทใหม่ในยุคนั้น ในปี 1957 ขณะที่กำลังรุ่งโรจน์ เขากลายมาเป็นคริสเตียน ได้เข้าศึกษาที่ Bible college และเลิกการบันทึกเสียงและแสดงดนตรี บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล