อีซา

ในศาสนาอิสลาม พระเยซู (อาหรับ: عِيسَى ٱبْنُ مَرْيَمَ, อักษรโรมัน: ʿĪsā ibn Maryam, แปลตรงตัว 'อีซา บุตรมัรยัม') เชื่อกันว่าเป็นนบีและเราะซูลของอัลลอฮ์และอัลมะซีห์ ท่านยังได้รับการพิจารณาว่าเป็นนบีที่ถูกส่งมาเพื่อชี้นำวงศ์วานอิสราเอล (บะนีอิสรออีล) โดยได้รับการวะฮีย์คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์เล่มที่สามที่เรียกว่า อินญีล ในคัมภีร์อัลกุรอาน นนบีอีซาได้รับการอธิบายว่าเป็นพระเมสสิยาห์ (อัลมะซีห์) เกิดจากหญิงพรหมจารี แสดงปาฏิหาริย์ พร้อมด้วยสาวก ถูกปฏิเสธโดยสถานประกอบการของชาวยิว และถูกยกขึ้นสู่ชั้นฟ้า คัมภีร์กุรอานยืนยันว่านบีอีซาไม่ได้ถูกตรึงหรือสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขน แต่อัลลอฮ์ทรงช่วยให้รอดอย่างอัศจรรย์ คัมภีร์กุรอานจัดให้นบีอีซาอยู่ในหมู่บรรดานบีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และกล่าวถึงท่านด้วยตำแหน่งต่างๆ การประกาศศาสนาของนบีอีซานำหน้าด้วยนบียะฮ์ยาและสืบต่อโดยนบีมุฮัมมัดซึ่งภายหลังมีรายงานว่านบีอีซาทำนายการมาของนบีมุฮัมมัด โดยใช้ชื่อ อะหมัด อัลกุรอานปฏิเสธมุมมองของคริสเตียน เกี่ยวกับความเป็นพระเจ้าของพระเยซูในฐานะพระเจ้าที่บังเกิดใหม่หรือพระบุตรของพระเจ้าอย่างแท้จริง โดยปฏิเสธนบีอีซาว่าเป็นพระเจ้าในหลายข้อ และยังกล่าวว่านบีอีซาไม่ได้อ้างตนเองว่าเป็นพระเจ้า ชาวมุสลิมเชื่อว่าสาส์นดั้งเดิมของนบีอีซาถูกบิดเบือน (ตะห์รีฟ) หลังจากที่พระองค์ได้รับการยกขึ้นไปยังชั้นฟ้า ลัทธิเอกเทวนิยม (เตาฮีด) ของนบีอีซาได้รับการเน้นย้ำในอัลกุรอาน เช่นเดียวกับนบีในศาสนาอิสลาม นบีอีซา ถูกเรียกอีกอย่างว่ามุสลิมในขณะที่ท่านเทศนาว่าสาวกของเขาควรอยู่ใน 'แนวทางที่ เที่ยงตรง' (ศิรอฏ็อลมุสตะกีม). นบีอีซามีปาฏิหาริย์ (มุอ์ญิซาต) มากมายในความเชื่ออิสลาม ในวันกิยามะฮ์ นบีอีซาจะกลับมาในการเสด็จกลับมาครั้งที่สองพร้อมกับอิมามมะฮ์ดีเพื่อสังหารอัลมะซีฮุดดัจญาล ('พระเมสสิยาห์จอมปลอม') หลังจากนั้นโกก และ มาโกก (ยะอ์ญูจญ์ และ มะอ์ญูจญ์) เผ่าโบราณก็จะแยกย้ายกันไป หลังจากที่สิ่งมีชีวิตเหล่านี้จะพินาศลงอย่างน่าอัศจรรย์ อิมามมะฮ์ดีและนบีอีซาจะปกครองโลกทั้งใบ สถาปนาสันติภาพและความยุติธรรม และสิ้นพระชนม์หลังจากครองราชย์ยาวนานถึง 40 ปี ชาวมุสลิมบางคนเชื่อว่าเขาจะถูกฝังเคียงข้างนบีมุฮัมมัดที่หลุมฝังศพที่สงวนไว้แห่งที่สี่ของโดมสีเขียวในมะดีนะฮ์ ชาวมุสลิมเข้าใจนบีอีซาว่าเป็นหนึ่งในบรรดานบีที่สำคัญที่สุดของศาสนาอิสลาม สถานที่ที่เชื่อกันว่านบีอีซาเสด็จกลับมา คือ มัสยิดอุมัยยะฮ์ในดามัสกัสเป็นที่นับถือของชาวมุสลิมอย่างสูงในฐานะสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อันดับสี่ของศาสนาอิสลาม นบีอีซาเป็นที่นับถืออย่างกว้างขวางในลัทธิศูฟีโดยมีการเขียนและท่องวรรณกรรมนักพรตและนักเวทมนตร์มากมายเกี่ยวกับบรรดานบีของอิสลาม เรื่องราวของนบีอีซาในศาสนาอิสลามเริ่มต้นด้วยบทอารัมภบทที่บรรยายหลายครั้งในคัมภีร์อัลกุรอาน ซึ่งกล่าวถึงการประสูติของมารดาของท่าน คือ พระนางมัรยัม และการรับใช้ของนางในพระวิหารที่สองแห่งเยรูซาเล็ม ในขณะที่อยู่ภายใต้การดูแลของนบีซะกะรียา ผู้ซึ่งจะกลายเป็นบิดาของนบียะฮ์ยา (ยอห์น ผู้ให้บัพติศมา) เรื่องราวการประสูติของนบีอีซาในอัลกุรอานเริ่มต้นที่กุรอาน 19:16–34 และ กุรอาน 3:45–53  เรื่องเล่าเกี่ยวกับการเกิดนี้ได้รับการเล่าขานโดยมีการเปลี่ยนแปลงและเพิ่มเติมรายละเอียดโดยนักประวัติศาสตร์อิสลามตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา ในเรื่องของการประสูติอันบริสุทธิ์ของนบีอีซา แม้ว่าเทววิทยาอิสลามจะยืนยันว่าพระนางมารีย์เป็นเครื่องมือที่บริสุทธิ์ แต่ก็ไม่ได้เป็นไปตามแนวคิดเรื่องการปฏิสนธินิรมลที่เกี่ยวข้องกับการประสูติของพระนางมารีย์ในบางประเพณีของชาวคริสต์    อรรถกถาของอิสลามยืนยันการประสูติบริสุทธิ์ของนบีอีซาคล้ายกับเรื่องราวในอินญีลและเกิดขึ้นในเบธเลเฮม  เรื่องราวของการเกิดที่บริสุทธิ์เปิดขึ้นพร้อมกับการประกาศถึงพระนางมัรยัมโดยมะลาอิกะฮ์ ญิบรีล ในขณะที่พระนางมัรยัมถูกเลี้ยงดูในพระวิหาร หลังจากที่มารดาของนางให้คำมั่นสัญญากับอัลลอฮ์ ญิบรีล กล่าวว่า นางได้รับเกียรติเหนือบรรดาสตรีทุกนางจากทุกประชาชาติ และได้นำข่าวดีมาให้นางทราบเกี่ยวกับบุตรชายผู้บริสุทธิ์  ญิบรีลประกาศว่าจะตั้งชื่อบุตรชายว่า อัลมะซีห์ อีซา โดยประกาศว่าท่านจะถูกเรียกว่านบีผู้ยิ่งใหญ่ พระนางมัรยัมถามว่า นางจะตั้งครรภ์และมีบุตรได้อย่างไรในเมื่อไม่มีใครแตะต้องนาง มะลาอิกะฮ์ตอบว่า อัลลอฮ์ทรงสามารถกำหนดสิ่งที่พระองค์ประสงค์ได้ และสิ่งนั้นจะเป็นจริง  เรื่องเล่าจากคัมภีร์อัลกุรอานดำเนินต่อไปกับพระนางมัรยัม ซึ่งถูกเอาชนะด้วยความเจ็บปวดจากการคลอดบุตร ได้รับธารน้ำที่อยู่เท้าซึ่งพระนางสามารถดื่มได้ และด้วยต้นอินทผลัมที่พระนางสามารถเขย่าเพื่อให้ผลอินทผลัมสุกร่วงลงมาและมีความสุข หลังจากคลอดแล้ว พระนางมัรยัมก็อุ้มทารกอีซากลับไปที่พระวิหารและมีผู้อาวุโสในพระวิหารถามเกี่ยวกับทารกนั้น หลังจากได้รับคำสั่งจากญิบรีลให้กล่าวคำปฏิญาณอย่างสงบ นางชี้ไปที่ทารกอีซา และทารกก็ประกาศว่า: เขา (อีซา) กล่าวว่า แท้จริงข้าพเจ้าเป็นบ่าวของอัลลอฮ์ พระองค์ทรงประทานคัมภีร์แก่ข้าพเจ้าและทรงให้ข้าพเจ้าเป็นนบี และพระองค์ทรงให้ข้าพเจ้าได้รับความจำเริญ ไม่ว่าข้าพเจ้าจะอยู่ ณ ที่ใด และทรงสั่งเสียให้ข้าพเจ้าทำการละหมาดและจ่ายซะกาตตราบที่ข้าพเจ้ามีชีวิตอยู่ และทรงให้ข้าพเจ้าทำดีต่อมารดาของข้าพเจ้าและจะไม่ทรงทำให้ข้าพเจ้าเป็นผู้หยิ่งยะโส ผู้เลวทรามต่ำช้า และความศานติจงมีแด่ข้าพเจ้า วันที่ข้าพเจ้าถูกคลอด และวันที่ข้าพเจ้าตาย และวันที่ข้าพเจ้าถูกฟื้นขึ้นให้มีชีวิตใหม่ นบีอีซาพูดบนเปลเป็นหนึ่งในหกปาฏิหาริย์ที่มาจากท่านในอัลกุรอาน ซึ่งเป็นเรื่องราวที่พบในพระวรสารทารกชาวซีเรีย ซึ่งเป็นผลงานในศตวรรษที่ 6 เช่นกัน   ตามหะดีษต่างๆ นบีอีซาและพระนางมัรยัมไม่ได้ร้องไห้ตั้งแต่แรกเกิด  ความเชื่อของอิสลามสะท้อนให้เห็นบางส่วนในประเพณีของชาวคริสต์ที่ว่ามัรยัม (หรือมารีย์) เป็นหญิงพรหมจารีอย่างแท้จริงเมื่อทรงตั้งครรภ์นบีอีซา เรื่องราวโดยละเอียดที่สุดของการประกาศและการประสูติของนบีอีซามีอยู่ในซูเราะฮ์ 3 (อาลิ อิมรอน) และ 19 (มัรยัม) ของคัมภีร์กุรอานซึ่งมีเรื่องราวที่เล่าว่าอัลลอฮ์ (พระเจ้า) ได้ส่งมะลาอิกะฮ์มาประกาศว่าในไม่ช้าพระนางมัรยัมจะมีบุตรชายทั้ง ๆ ที่ยังเป็นหญิงพรหมจารี  นักวิชาการบางคนตั้งข้อสังเกตว่าเรื่องราวในซูเราะฮ์ 19 นั้นใกล้เคียงกับในพระกิตติคุณของคริสเตียนเรื่องลูกาเป็นพิเศษ  การประกาศถึงพระนางมัรยัมถูกกล่าวถึง 2 ครั้งในอัลกุรอาน และในทั้งสองกรณีพระนางมัรยัม/พระนางมารีย์ได้รับการบอกเล่าว่าอัลลอฮ์ทรงเลือกนางให้มีบุตรชายคนหนึ่ง ในกรณีแรก ผู้ถือสาร (ซึ่งชาวมุสลิมส่วนใหญ่เชื่อว่าเป็นมะลาอิกะฮ์ญิบรีล) ได้ส่งสารใน (กุรอาน 3:42-47) ขณะที่เขามีรูปร่างเป็นผู้ชาย (กุรอาน 19:16-22)   ไม่มีการกล่าวถึงรายละเอียดของการปฏิสนธิ แต่เมื่อพระนางมัรยัมถามว่า นางสามารถให้กำเนิดบุตรชายได้อย่างไรเมื่อพิจารณาถึงความบริสุทธิ์ทางเพศของนาง นางบอกว่าอัลลอฮ์ทรงสร้างสิ่งที่พระองค์ทรงประสงค์และสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องง่ายสำหรับอัลลอฮ์  อิบน์ อิสฮาก นักประวัติศาสตร์ชาวมุสลิมในศตวรรษที่ 8 (ค.ศ. 704–767) เขียนเรื่องชื่อ กิตาบ อัลมุบตาดะอ์ ("ในตอนเริ่มต้น") โดยรายงานว่า นบีซะกะรียาเป็นผู้ปกครองของพระนางมัรยัมในช่วงสั้นๆ และหลังจากไม่สามารถดูแลนางได้ ท่านจึงมอบความไว้วางใจให้นาง ช่างไม้ชื่อ ญิรญีส (จอร์จ) ชายหนุ่มชื่อ ยูซุฟ (โยเซฟ) มาสมทบกับนางในพระวิหารอันเงียบสงบ พวกเขาช่วยกันตักน้ำและงานอื่นๆ เรื่องราวการประสูติของนบีอีซาเป็นไปตามคำบรรยายของอัลกุรอาน โดยเสริมว่าการประสูติเกิดขึ้นในเบธเลเฮม ข้างต้นปาล์มที่มีรางหญ้า  อัฏเฏาะบารี นักปราชญ์ชาวเปอร์เซีย ในศตวรรษที่ 10 (839–923) กล่าวถึงทูตที่เดินทางมาจากกษัตริย์แห่งเปอร์เซียพร้อมของขวัญ (คล้ายกับ นักมายากลในพระคัมภีร์ไบเบิล) สำหรับอัลมะซีห์ (พระเมสสิยาห์) คำสั่งให้ชายชื่อ ยูซุฟ (ไม่ใช่สามีของมารีย์โดยเฉพาะ) ให้พานางและบุตรไปอียิปต์และกลับมาที่นาซาเร็ธ ในภายหลัง  อัลกุรอานไม่ได้รวมถึงประเพณีการเดินทางไปอียิปต์ แม้ว่าซูเราะฮ์ 23:50 อาจกล่าวถึงเรื่องนี้: "และเราได้ให้สัญญาณแก่บุตรของมัรยัมและมารดาของเขา และเราได้ให้พวกเขาอยู่ในที่สูงซึ่งเต็มไปด้วย เงียบสงบและมีน้ำพุ"  อย่างไรก็ตาม เรื่องเล่าที่คล้ายกับเรื่องเล่าที่พบในอินญีลและแหล่งข้อมูลที่ไม่เป็นที่ยอมรับแพร่หลายในประเพณีอิสลามยุคหลัง โดยมีรายละเอียดและรายละเอียดเพิ่มเติมบางส่วนที่นักเขียนและนักประวัติศาสตร์อิสลามได้เพิ่มเข้ามาตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา บางเรื่องเล่าว่านบีอีซาและครอบครัวอยู่ในอียิปต์ ถึง 12 ปี  เรื่องราวทางศีลธรรมมากมายและเหตุการณ์อัศจรรย์ในวัยเยาว์ของนบีอีซาถูกกล่าวถึงในกิเศาะศุล อัมบิยาอ์ ('เรื่องราวของบรรดานบี') ซึ่งแต่งขึ้นในช่วงหลายศตวรรษที่ผ่านมาเกี่ยวกับนบีและบุคคลในยุคก่อนอิสลาม  อัลมัสอูดีย์ เขียนว่านบีอีซาเมื่อยังเป็นเด็กได้ศึกษาศาสนายิวที่อ่านจากซะบูร และพบว่า เจ้าเป็นบุตรของข้ส และเป็นที่รักของข้า ข้าจะเลือกเจ้าเอง โดยนบีอีซา อ้างว่า วันนี้พระวจนะของอัลลอฮ์ทรงสำเร็จในบุตรมนุษย์ เป็นที่ตกลงกันโดยทั่วไปว่านบีอีซาพูดภาษาอราเมอิก ซึ่งเป็นภาษากลาง ของแคว้นยูเดียในศตวรรษที่หนึ่งและภูมิภาคโดยรวม  มุมมองแรกและแรกสุดของนบีอีซาที่คิดขึ้นในความคิดของอิสลามคือมุมมองของนบี – มนุษย์ที่อัลลอฮ์ทรงเลือกให้นำเสนอทั้งการพิพากษาต่อมนุษยชาติสำหรับการบูชารูปเคารพและการท้าทายให้หันไปหาพระเจ้าที่แท้จริงองค์เดียว จากพื้นฐานนี้ สะท้อนให้เห็นบรรดานบีคนก่อน ๆ ผ่านมุมมองของอัตลักษณ์ของชาวมุสลิม นบีอีซาถูกมองว่าเป็นเพียงเราะซูลที่กล่าวสารซ้ำๆ ในยุคนั้น ปาฏิหาริย์ของนบีอีซาและชื่อในคัมภีร์กุรอานของนบีอีซาแสดงให้เห็นถึงพลังของพระเจ้ามากกว่าความเป็นพระเจ้าของพระเยซู ซึ่งเป็นพลังเดียวกันที่อยู่เบื้องหลังสารของบรรดานบีทุกคน ประเพณีบางอย่างของอิสลามเชื่อว่าภารกิจของนบีอีซามีไว้สำหรับชนชาติอิสราเอลเท่านั้น และสถานะของเขาในฐานะนบีได้รับการยืนยันโดยปาฏิหาริย์มากมาย   ภาพลักษณ์ที่สองของนบีอีซาในช่วงต้นคือภาพในยุคสุดท้าย แนวคิดนี้ส่วนใหญ่มาจากหะดีษ ประเพณีของชาวมุสลิมสร้างเรื่องเล่าที่คล้ายคลึงกันที่พบในเทววิทยาของคริสเตียน โดยเห็นว่านบีอีซาเสด็จมาในยุคสุดท้ายและเสด็จลงมาบนโลกเพื่อต่อสู้กับกลุ่มของอัลมะซีห์ ดัจญาล เรื่องเล่านี้เป็นที่เข้าใจกันว่าสนับสนุนอุดมการณ์ของศาสนาอิสลาม โดยมีประเพณีบางอย่างที่บรรยายถึงนบีอีซซาที่ชี้ไปที่ความเป็นอันดับหนึ่งของนบีมุฮัมมัด ประเพณีส่วนใหญ่ระบุว่านบีอีซาจะสิ้นพระชนม์ตามธรรมชาติ  ภาพที่สามที่โดดเด่นคือภาพของนบีอีซาซึ่งเป็นตัวแทนของปุโรหิต – นบีแห่งหัวใจ แม้ว่าอัลกุรอานจะอ้างถึง 'อัลอินญีล' ของนบีอีซา แต่คำสอนเฉพาะเจาะจงของนบีอีซาไม่ได้ถูกกล่าวถึงในคัมภีร์กุรอานหรือข้อความทางศาสนาในภายหลัง แนวคิดของอิสลามเกี่ยวกับคำเทศนาของนบีอีซาเชื่อว่ามีต้นกำเนิดในกูฟะฮ์ ประเทศอิรัก ภายใต้รัฐเคาะลีฟะฮ์รอชิดีน ซึ่งเป็นที่ซึ่งนักเขียนกลุ่มแรกสุดเกี่ยวกับประเพณีและวิชาการของชาวมุสลิมได้รับการกำหนดขึ้น แนวคิดของนบีอีซาและงานประกาศของท่านที่พัฒนาขึ้นในกูฟะฮ์นั้นรับเอามาจากคริสเตียนนักพรตในยุคแรกๆ ของอียิปต์ ซึ่งต่อต้านการแต่งตั้งบาทหลวงของคริสตจักรอย่างเป็นทางการจากโรม  เรื่องแรกสุดที่มีจำนวนประมาณ 85 เรื่องนั้นพบในวรรณกรรมนักพรตสองชุดใหญ่ที่มีชื่อว่า กิตาบุซซุฮ์ด วัรเราะกออิก ('หนังสือแห่งการบำเพ็ญตบะและการเมตตากรุณา') โดย อิบน์ มุบาร็อก (เสียชีวิต 797) และ กิตาบุซซุฮ์ด ('หนังสือแห่งการบำเพ็ญตบะ') โดย อิบน์ ฮัมบัล (เสียชีวิต 855) คำพูดเหล่านี้แบ่งออกเป็น 4 กลุ่มพื้นฐาน: คำพูดกลุ่มแรกเป็นการขยายต้นแบบของนบีอีซาตามที่ปรากฏในคัมภีร์กุรอาน เรื่องราวกลุ่มที่สองแม้ว่าจะมีแกนหลักในอัลอินญีล แต่ก็มีการขยายเพิ่มเติมด้วย "ตราประทับของอิสลามที่ชัดเจน" กลุ่มที่สามซึ่งใหญ่ที่สุดในสี่กลุ่ม พรรณนาถึงนบีอีซาในฐานะนักบุญอุปถัมภ์ของการบำเพ็ญตบะของชาวมุสลิม กลุ่มสุดท้ายสร้างขึ้นจากต้นแบบของอิสลามและคำจำกัดความของนบีอีซาที่มีมุสลิมเป็นศูนย์กลางและคุณลักษณะของท่าน เสริมแนวคิดที่ลึกลับเกี่ยวกับคำศัพท์ต่างๆ เช่น "พระวิญญาณของอัลลอฮ์" และ "พระวจนะของอัลลอฮ์"  คัมภีร์อัลกุรอานกล่าวถึงการอัศจรรย์อย่างน้อยหกประการของนบีอีซา โดยมีนักเขียนและนักประวัติศาสตร์เพิ่มเข้ามาอีกมากในช่วงหลายศตวรรษที่ผ่านมา การอัศจรรย์ทั้งหกนี้ในอัลกุรอานไม่มีรายละเอียดซึ่งแตกต่างจากพระกิตติคุณและแหล่งที่มาของความรู้ทางความคิดที่ไม่เป็นที่ยอมรับ ซึ่งรวมถึงรายละเอียดและกล่าวถึงการอัศจรรย์อื่นๆ ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา เรื่องเล่าเกี่ยวกับปาฏิหาริย์ทั้งหกนี้ได้รับการอธิบายอย่างละเอียดผ่านหะดีษและกวีนิพนธ์ โดยมีงานเขียนทางศาสนารวมถึงปาฏิหาริย์อื่นๆ ที่กล่าวถึงในพระวรสาร แหล่งข้อมูลที่ไม่เป็นที่ยอมรับ และจากตำนาน  คำพูดบนเปลมีการกล่าวถึงในสามแห่งในอัลกุรอาน: อาลิ อิมรอน (3) 41, 46, อัลมาอิดะฮ์ (5) 109–110 และมัรยัม (19) 29–30 ส่วนหนึ่งของการเล่าเรื่องมีทารกอีซาปกป้องพระนางมัรยัมจากข้อกล่าวหาว่าให้กำเนิดบุตรโดยไม่มีสามีที่รู้จัก  อิสลามในยุคแรกยังไม่ชัดเจนเกี่ยวกับโยเซฟและบทบาทของท่าน นบีอีซากล่าวตามที่มะลาอิกะฮ์ญิบรีลกล่าวไว้ตอนประกาศ: นบีอีซาประกาศว่าตนเป็นบ่าวของอัลลอฮ์ ได้รับคัมภีร์ เป็นนบี ได้รับพรไม่ว่าจะไปแห่งหนใด ทรงอวยพรวันเกิด วันที่ท่านจะสิ้นพระชนม์ และวันที่ท่านทรงฟื้นคืนพระชนม์  เรื่องราวมหัศจรรย์ของการสร้างนกจากดินเหนียวและหายใจให้ชีวิตแก่พวกมันเมื่อเด็กถูกกล่าวถึงในอาลิ อิมรอน (3) 43, 49 และอัลมาอิดะฮ์ (5) 109–110 คล้ายกับพันธสัญญาใหม่ อัลกุรอานกล่าวถึงนบีอีซารักษาคนตาบอดและคนโรคเรื้อน ในอาลิ อิมรอน (3) 49 นักวิชาการมุสลิมและผู้พิพากษา อัลบัยฎอวี (เสียชีวิต 1286) ได้เขียนบันทึกว่ามีผู้คนหลายพันคนมาหานบีอีซาเพื่อรับการรักษา และนบีอีซารักษาโรคเหล่านี้ด้วยขอดุอาเท่านั้น  อัษษะอ์ลาบี นักวิชาการในยุคกลางเขียนเกี่ยวกับโรคเฉพาะทั้งสองนี้ว่าเกินความช่วยเหลือทางการแพทย์ได้อย่างไร และปาฏิหาริย์ของนบีอีซามีไว้เพื่อให้ผู้อื่นได้เห็นเพื่อเป็นสัญญาณที่ชัดเจนเกี่ยวกับข้อความของท่าน  เชื่อกันว่านบีอีซาได้ชุบชีวิตผู้คนขึ้นมาจากความตาย ดังที่กล่าวไว้ในอาลิ อิมรอน (3) 49 แม้ว่าจะไม่มีรายละเอียดว่าใครถูกคืนชีพขึ้นมาหรือสถานการณ์ แต่ก็มีการกล่าวถึงรายละเอียดในพระกิตติคุณของคริสเตียน อย่างน้อยสามคน (ชุบชีวิตลูกสาวของไยรัส ลูกชายของหญิงม่าย ที่นาอิน และ ลาซารัส)  นบีอีซาสามารถทำนาย หรือ รู้ล่วงหน้า  ถึงสิ่งที่ซ่อนเร้นหรือไม่ทราบสำหรับผู้อื่น ตัวอย่างหนึ่งคือนบีอีซาจะตอบคำถามทุกข้อที่ทุกคนถามท่านอย่างถูกต้อง อีกตัวอย่างหนึ่งคือ นบีอีซารู้ว่าผู้คนเพิ่งกินอะไรไปบ้าง รวมทั้งสิ่งที่พวกเขาเก็บไว้ในบ้านด้วย  ในบทที่ห้าของอัลกุรอาน อัลมาอิดะฮ์ (5) 112–115 มีคำบรรยายกล่าวถึงสาวกของนบีอีซาที่ขอสำรับที่เต็มไปด้วยอาหารและเพื่อให้เป็นวันพิเศษสำหรับพวกเขาในอนาคต นี่อาจเป็นการอ้างอิงถึงศีลมหาสนิท ตามศาสตราจารย์ด้านอิสลามและอาหรับศึกษา W. Montgomery Watt (เสียชีวิต 2006)  ตามที่ศาสตราจารย์ด้านศาสนาเปรียบเทียบ เจฟฟรีย์ พาร์รินเดอร์ (เสียชีวิต 2005) มันไม่มีความชัดเจนว่าเรื่องนี้คล้ายคลึงกับ พระกระยาหารมื้อสุดท้ายของพระกิตติคุณหรือการให้อาหารแก่ฝูงชน แต่อาจเชื่อมโยงกับคำภาษาอาหรับ อีด (เทศกาลของชาวมุสลิม):  ขณะที่อัลฮะวารียูนกล่าวว่า โอ้อีซาบุตรของมัรยัม! พระเจ้าของท่านสามารถที่จะให้สำรับอาหารจากฟากฟ้าลงมาแก่พวกเราไหม เขากล่าวว่า พวกเจ้าจงยำเกรงอัลลอฮ์ หากพวกเจ้าเป็นผู้ศรัทธา พวกเขากล่าวว่า พวกเราต้องการที่จะบริโภคจากมัน และที่จะให้หัวใจของพวกเราสงบ และที่พวกเราจะได้รู้ว่า ท่านได้พูดจริงแก่พวกเรา และที่พวกเราจะได้เป็นพยานยืนยันในเรื่องนั้นด้วย อีซาบุตรของมัรยัม ได้กล่าวว่า ข้าแต่อัลลอฮ์ ผู้เป็นพระเจ้าของข้าพระองค์ โปรดได้ทรงประทานลงมาแก่พวกข้าพระองค์ ซึ่งสำรับอาหารจากฟากฟ้าด้วยเถิด จะได้เป็นวันรื่นเริงแก่พวกข้าพระองค์ ทั้งแก่คนแรกของพวกข้าพระองค์ และแก่คนสุดท้ายของพวกข้าพระองค์ และจะได้เป็นสัญญาณหนึ่งจากพระองค์ และโปรดได้ทรงประทานปัจจัยยังชีพแก่พวกข้าพระองค์ด้วยเถิด และพระองค์นั้น คือผู้ที่ดีเยี่ยมในหมู่ผู้ประทานปัจจัยยังชีพทั้งหลาย อัลลอฮ์ ตรัสว่า แท้จริงข้าจะให้มันลงมาแก่พวกเจ้า แล้วผู้ใดในหมู่พวกเจ้าปฏิเสธศรัทธาหลังจากนั้น แน่นอนข้าจะลงโทษเขา ซึ่งโทษที่ข้าจะไม่ลงโทษนั้นแก่ผู้ใดในหมู่ประชาชาติทั้งหลาย ในบันทึกของอัฏเฏาะบารี ผู้พิพากษาสุนนะฮ์ ก่อนอาหารมื้อสุดท้าย การขู่ฆ่าทำให้ท่านวิตกกังวล ดังนั้น นบีอีซาจึงเชิญเหล่าสาวกไปรับประทานอาหารมื้อสุดท้าย หลังจากเสวยพระกระยาหารแล้ว ท่านล้างมือและสรงมือเพื่อเช็ดมือของท่าน หลังจากนั้น นบีอีซากล่าวตอบพวกเขาว่า “สำหรับคืนนี้ที่เราได้กระทำแก่ท่าน คือให้เรารับประทานอาหารและล้างมือต่อหน้าท่าน ขอให้เป็นตัวอย่างแก่ท่าน ในเมื่อเจ้าถือว่าเราดีกว่าเจ้าก็จริง อย่าหยิ่งยโสในกันและกัน แต่จงเผื่อแผ่ซึ่งกันและกันเหมือนที่เราได้ขยายตนเองเพื่อเจ้า" หลังจากสั่งสอนสาวกในคำสอนของท่าน นบีอีซาบอกล่วงหน้าว่าคนหนึ่งจะปฏิเสธท่านและอีกคนหนึ่งจะทรยศท่าน อย่างไรก็ตาม ตามทัศนะของอิสลามเกี่ยวกับการสิ้นพระชนม์ของพระเยซู มีเพียงศพที่มีรูปลักษณ์เหมือนนบีอีซาเท่านั้นที่ถูกตรึงและนบีอีซาเองก็ถูกยกขึ้นสู่อัลลอฮ์  อัฏเฏาะบารี (เสียชีวิต 923) รายงานเรื่องราวการเผชิญหน้าของนบีอีซาในวัยผู้ใหญ่กับกษัตริย์องค์หนึ่งในภูมิภาคและการรักษาพระโอรสของพระองค์ ไม่มีการกล่าวถึงตัวตนของกษัตริย์ในขณะที่ตำนานกล่าวถึง ฟิลิป ชาวเทคราค การอ้างอิงในพระคัมภีร์ที่สอดคล้องกันคือ "ลูกชายของเจ้าหน้าที่ราชวงศ์"  เรื่องราวในตำนานของปาฏิหาริย์โดยนบีอีซาในวัยเยาว์ซึ่งใช้เป็นบทเรียนที่เรียนรู้ได้ยากซึ่งพบได้ทั่วไปในตำนานตะวันออกกลางตามคำบอกเล่าของศาสตราจารย์ อัยยูบ ซึ่งเกี่ยวข้องกับชายชาวยิวและขนมปังก้อนหนึ่ง แม้ว่าจะมีการโต้เถียง แต่บทเรียนเน้นที่ความโลภด้วยการบอกเล่าความจริงที่ถักทอเป็นเรื่องราว เป็นเรื่องที่พบได้บ่อยในหนังสือเด็ก  เรื่องราวปาฏิหาริย์ในตำนานอีกเรื่องเกี่ยวกับสติปัญญาในวัยเด็กของนบีอีซา ตำนานนี้รายงานผ่าน alอัฏเฏาะบารี จาก อิบน์ อิสฮาก พูดถึงพระนางมัรยัม ส่งนบีอีซาไปโรงเรียนสอนศาสนาและครูประหลาดใจที่พบว่านบีอีซารู้ข้อมูลที่กำลังสอน / สนทนาอยู่แล้ว  อีกเรื่องหนึ่งจากอัฏเฏาะบารี เล่าถึงนบีอีซาในวัยเยาว์ที่เล่นกับเยาวชนในหมู่บ้านของท่าน และบอกพวกเขาว่าพ่อแม่ของพวกเขาเตรียมอาหารอะไรให้พวกเขาที่บ้าน  ตามรายละเอียดของเรื่องเล่า พ่อแม่บางคนเริ่มรำคาญและห้ามไม่ให้ลูกๆ เล่นกับนบีอีซา เพราะสงสัยว่าเขาเป็นหมอผี ผลก็คือ พ่อแม่กีดกันลูกๆ ของพวกเขาให้ห่างจากนบีอีซาและรวบรวมลูกๆ ของพวกเขาไว้ในบ้านหลังเดียว วันหนึ่งนบีอีซารู้สึกโดดเดี่ยวจึงออกไปตามหาเพื่อนๆ และเดินมาที่บ้านนี้ ท่านถามพ่อแม่ของพวกเขาว่า เด็กๆ ของพวกเขาอยู่ที่ไหน พ่อแม่โกหกและตอบว่าเด็กไม่ได้อยู่ที่นี้ หลังจากที่นบีอีซาถามว่าใครอยู่ในบ้าน พ่อแม่ก็เรียกพระเยซูว่าสุกร จากนั้นนบีอีซากล่าวว่า "ขอให้มีสุกรในบ้านนี้" เปลี่ยนเด็กทุกคนให้เป็นสุกร  ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา นักเขียนชาวมุสลิมยังได้อ้างถึงปาฏิหาริย์อื่นๆ เช่น การขับผีออก โดยยืมมาจากแหล่งข้อมูลนอกรีต ก่อนอิสลาม และจากแหล่งข้อมูลตามบัญญัติ เมื่อตำนานเกี่ยวกับนบีอีซาได้รับการขยายออกไป  ชาวมุสลิมเชื่อว่าอัลลอฮ์ทรงวะฮีย์พระคัมภีร์ใหม่แก่พระเยซูที่เรียกว่า อินญีล (พระกิตติคุณ) ในขณะเดียวกันก็ทรงประกาศความจริงของการวะฮีย์ก่อนหน้านี้: อัตเตารอฮ์ (โทราห์) และ อัซซะบูร (เพลงสดุดี)  คัมภีร์อัลกุรอานพูดถึง อัลอินญีล ซึ่งอธิบายว่าเป็นคัมภีร์ที่เติมเต็มหัวใจของสาวกด้วยความสุภาพอ่อนน้อมและความกตัญญู การอรรถาธิบายของอิสลามแบบดั้งเดิมอ้างว่าข้อความในพระคัมภีร์ไบเบิลถูกบิดเบือน (ตะห์รีฟ) เรียกว่า ตะอ์ยีน อัลมุบฮัม ("การแก้ปัญหาความกำกวม")  ความพยายามโต้เถียงนี้มีต้นกำเนิดในยุคกลางด้วยงานเขียนของอับดุลญับบาร อิบน์ อะหมัด  เกี่ยวกับกฎของมูซา คัมภีร์กุรอานระบุว่านบีอีซาไม่เคยยกเลิกกฎหมายของชาวยิว แต่ยืนยันพวกเขา ในขณะที่ทำการยกเลิกเพียงบางส่วนเท่านั้น  ชาวมุสลิมเชื่อมานานแล้วว่า เปาโล จงใจทำให้คำสอนดั้งเดิมของพระเยซูเสื่อมเสีย  ซัยฟ์ อิบน์ อุมัร นักประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 9 ยืนยันว่ามีแรบไบบางคนเกลี้ยกล่อมให้เปาโลจงใจชักนำคริสเตียนยุคแรกในทางที่ผิดโดยแนะนำสิ่งที่อิบน์ ฮัซม์ มองว่าเป็นหลักคำสอนที่ไม่เหมาะสมในศาสนาคริสต์  อ้างอิงจาก ยูซุฟ อัลเกาะเราะฎอวี ในหนังสือของเขาชื่อว่า ผู้ทรงบัญญัติและห้ามในอิสลาม ข้อจำกัดทางกฎหมายที่พระเยซูทรงยกเลิกสำหรับชาวยิว นั้นเป็นบทบัญญัติที่อัลลอฮ์ทรงบัญญัติไว้ในตอนแรกเพื่อเป็นการลงโทษ  ข้อคิดเห็นแบบคลาสสิกเช่น ตัฟซีร อัลญะลาลัยน์ ระบุว่าเกี่ยวข้องกับการบริโภค ปลา และเนื้อนก โดยไม่มีหนามหรือโดยทั่วไป  คัมภีร์กุรอานระบุว่านบีอีซาได้รับความช่วยเหลือจากอัลฮะวารียูน กลุ่มหนึ่ง (Ḥawāriyyūn) ที่เชื่อในสารของพระองค์ ในขณะที่ไม่ได้ระบุชื่อเหล่าสาวก อัลกุรอานได้ให้บางตัวอย่างที่นบีอีซาเทศนาสารแก่พวกเขา ชาวมุสลิมมองว่าสาวกของพระเยซูเหมือนกับเศาะฮาบะฮ์ (Ṣaḥāba) ของนบีมุฮัมมัด  ตามศาสนาคริสต์ ชื่อของสาวกทั้งสิบสองคนคือ เปโตร อันดรูว์ ยากอบ ยอห์น ฟีลิป บาร์โธโลมิว โธมัส มัทธิว ยากอบ บุตรอัลเฟอัส ยูดา ซีโมน และ ยูดาส คัมภีร์กุรอานกล่าวถึงในบทที่ 3 โองการที่ 52–53 ว่าบรรดาสาวกยอมจำนนต่อศรัทธาของศาสนาอิสลาม: ครั้งเมื่ออีซารู้สึกว่ามีการปฏิเสธศรัทธาเกิดขึ้นในหมู่พวกเขา จึงได้กล่าวว่า ใครบ้างจะเป็นผู้ช่วยเหลือฉันไปสู่อัลลอฮ์ บรรดาสาวกผู้บริสุทธิ์ใจกล่าวว่า พวกเราคือผู้ช่วยเหลืออัลลอฮ์ พวกเราศรัทธาต่ออัลลอฮฺแล้ว และท่านจงเป็นพยานด้วยว่า แท้จริงพวกเรานั้น คือผู้น้อมตาม ข้าแต่พระเจ้าของพวกข้าพระองค์ พวกข้าพระองค์ศรัทธาแล้วต่อสิ่งที่พระองค์ได้ประทานลงมา และพวกข้าพระองค์ก็ได้ปฏิบัติตามร่อซู้ลแล้ว โปรดทรงบันทึกพวกข้าพระองค์ร่วมกับบรรดาผู้ที่กล่าวปฏิญาณยืนยันทั้งหลายด้วยเถิด เรื่องเล่าที่ยาวที่สุดเกี่ยวกับสาวกของนบีอีซาคือตอนที่นบีอีซาแสดงปาฏิหาริย์โดยนำสำรับอาหารมาจากสวรรค์ตามคำขอของพวกเขา เพื่อพิสูจน์เพิ่มเติมว่าคำเทศนาของท่านเป็นสารจริง โองการที่ 157 ของอันนิสาอ์ เป็นอายะฮ์แรกของอัลกุรอานที่กล่าวถึงเหตุการณ์ที่นบีอีซาถูกตรึงกางเขน  กล่าวว่านบีอีซาไม่ได้ถูกฆ่าหรือไม่ได้ถูกตรึงกางเขน แต่ "ถูกทำให้ปรากฏแก่พวกเขา":  ประเพณีอิสลามส่วนใหญ่ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดว่านบีอีซาสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขนหรืออย่างอื่น   ตามอัลกุรอาน ท่านไม่ถูกตรึงกางเขน แต่ได้รับการช่วยเหลือจากอัลลอฮ์ (แม้ว่าประเพณีและอรรถกถาของอิสลามในยุคแรกๆ จะอ้างถึงรายงานที่ค่อนข้างขัดแย้งกันเกี่ยวกับการสิ้นพระชนม์และระยะเวลาของการสิ้นพระชนม์ แต่ชาวมุสลิมเชื่อว่านบีอีซาไม่ได้สิ้นพระชนม์บนไม้กางเขน แต่เชื่อว่าท่านทรงได้รับความรอดโดยการถูกชุบชีวิตขึ้นสู่สวรรค์ ) ไม่ชัดเจนว่าการตีความแบบแทนที่เกิดขึ้นจากที่ใด แต่นักวิชาการบางคนพิจารณาว่าทฤษฎีดังกล่าวมีต้นกำเนิดมาจากกลุ่มนอสติกบางกลุ่มในศตวรรษที่ 2  Leirvik พบว่าอัลกุรอานและหะดีษได้รับอิทธิพลอย่างชัดเจนจากศาสนาคริสต์ที่ไม่เป็นที่ยอมรับ ('นอกรีต') ที่แพร่หลายในคาบสมุทรอาหรับและในอบิสซิเนีย  ในขณะที่นักวิชาการชาวตะวันตกส่วนใหญ่, ชาวยิว [   และชาวคริสต์เชื่อว่าพระเยซูสิ้นพระชนม์ เทววิทยามุสลิมนิกายออร์โธด็อกซ์สอนว่าท่านเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ โดยไม่ได้ถูกตรึงบนไม้กางเขน และอัลลอฮ์ได้ทรงเปลี่ยนอีกบุคคลหนึ่ง ซีโมนชาวไซรีน ให้ดูเหมือนนบีอีซาทุกประการ ถูกตรึงแทนนบีอีซา   ความไม่ลงรอยกันและความบาดหมางบางอย่างสามารถเห็นได้จากรายงานของอิบน์ อิสฮาก (เสียชีวิต 761) เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่นำไปสู่การตรึงกางเขนโดยย่อ ประการแรกระบุว่านบีอีซาถูกแทนที่โดยคนที่ชื่อเซอร์จิอุส ในขณะที่รายงานที่สองเกี่ยวกับหลุมฝังศพของนบีอีซา ตั้งอยู่ที่มะดีนะฮ์และประการที่สามอ้างถึงสถานที่ในอัลกุรอาน (3:55; 4:158) ว่าอัลลอฮ์ทรงรับนบีอีซาไว้กับพระองค์เอง  Michael Cook ตั้งข้อสังเกตว่าการปฏิเสธว่านบีอีซาสิ้นพระชนม์เป็นไปตามความเชื่อนอกรีตของ Docetism ของคริสเตียนซึ่ง "ถูกรบกวนโดยพระเจ้าที่ควรจะตาย" แต่ข้อกังวลนี้ขัดแย้งกับหลักคำสอนของอิสลามอื่นที่ว่านบีอีซาเป็นมนุษย์ไม่ใช่พระเจ้า  จากข้อมูลของ Todd Lawson นักตัฟซีรอัลกุรอานดูเหมือนจะสรุปการปฏิเสธการตรึงกางเขนของนบีอีซาโดยทำตามเนื้อหาที่ตีความในตัฟซีร ซึ่งอ้างอิงจากแหล่งที่มานอกคัมภีร์ไบเบิล Judeo-Christian  โดยหลักฐานที่เป็นข้อความแรกสุดมีที่มาจาก แหล่งที่มาที่ไม่ใช่มุสลิม การอ่านงานเขียนคริสเตียนของยอห์น ชาวดามัสกัส ในทางที่ผิดเกี่ยวกับความเข้าใจที่แท้จริงของลัทธิโดเซท (หลักคำสอนเชิงอรรถที่อธิบายถึงความเป็นจริงทางจิตวิญญาณและร่างกายของพระเยซูตามที่มนุษย์เข้าใจในแง่ตรรกะ) ซึ่งตรงข้ามกับคำอธิบายโดยนัย  ยอห์น ชาวดามัสกัสเน้นคำยืนยันของคัมภีร์อัลกุรอานว่าชาวยิวไม่ได้ตรึงพระเยซูที่ไม้กางเขน ซึ่งแตกต่างอย่างมากกับการกล่าวว่าพระเยซูไม่ได้ถูกตรึง โดยอธิบายว่าเป็นคัมภีร์อัลกุรอานที่หลากหลายในตัฟซีร ไม่ใช่อัลกุรอานเองที่ปฏิเสธการตรึงกางเขน ระบุเพิ่มเติมว่าข้อความในข้อ 4:157 เพียงยืนยันประวัติศาสตร์ของเหตุการณ์  ญะอ์ฟัร อิบน์ มันสูร อัลยะมัน (เสียชีวิต 958), อะบูฮาติม อะหมัด อิบน์ ฮัมดาน อัรรอซี (เสียชีวิต 935), อะบูยะอ์กูบ อัสสิญิสตานี (เสียชีวิต 971), อัลมุอัยยัด ฟิดดีน อัชชิรอซี (เสียชีวิต 1078) และกลุ่มอิควาน อัศศ็อฟฟา ยังยืนยันประวัติศาสตร์ของการตรึงกางเขน โดยรายงานว่านบีอีซาถูกตรึงกางเขนและไม่ได้ถูกแทนที่โดยชายอื่นดังที่นักวิจารณ์อัลกุรอานและนักตัฟซีรที่ได้รับความนิยมหลายคนได้อธิบายไว้ เมื่อไม่นานมานี้ มะห์มูด มุฮัมมัด อัยยูบ ศาสตราจารย์และนักวิชาการได้ให้ความหมายเชิงสัญลักษณ์เพิ่มเติมสำหรับ ซูเราะฮ์ที่ 4 โองการที่ 157: ดังที่เราได้กล่าวไปแล้ว คัมภีร์กุรอานไม่ได้ปฏิเสธการสิ้นพระชนม์ของอัลมะซีห์ (พระคริสต์) แต่มันท้าทายมนุษย์ที่หลอกตัวเองในความโง่เขลาให้เชื่อว่าพวกเขาจะเอาชนะพระวจนะแห่งพระเจ้า นบีอีซา (พระเยซู) ศาสนทูตของอัลลอฮ์ การสิ้นพระชนม์ของนบีอีซาถูกกล่าวหลายครั้งและในบริบทต่างๆ (3:55; 5:117; 19:33.) อัยยูบ แทนที่จะตีความข้อความว่าเป็นการปฏิเสธการสิ้นพระชนม์ของนบีอีซา กลับเชื่อว่าข้อความนี้เกี่ยวกับอัลลอฮ์ที่ปฏิเสธอำนาจของมนุษย์ที่จะเอาชนะและทำลายสารของอัลลอฮ์ คำว่า "แต่พวกเขาหาได้ฆ่าเขาหรือตรึงท่านไว้บนไม้กางเขนไม่" มีขึ้นเพื่อแสดงให้เห็นว่าอำนาจใดๆ ที่มนุษย์เชื่อว่าตนมีต่อพระเจ้านั้นเป็นเพียงภาพลวงตา  นักตัฟซีร อิสลามชาวสุนนะฮ์ บางคน เช่น ชัยค์ มุฮัมมัด เราะชีด ริฎอ นักโต้เถียงต่อต้านชาวคริสต์ มีท่าทีที่คลุมเครือในตำแหน่งว่าการตรึงกางเขน และการเสด็จขึ้นสู่ชั้นฟ้าของนบีอีซาเป็นเรื่องเชิงเปรียบเทียบ แต่ด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง เพื่อที่จะหักล้างหลักคำสอนของคริสเตียนเรื่องการตรึงกางเขน และ ความรอด  ประณามหลักคำสอนของคริสเตียนอย่างครอบคลุมในเรื่องความรอด การชดใช้ และการตรึงกางเขนว่าไร้เหตุผลและ กุฟุร (ปฏิเสธศรัทธา) ในตัฟซีร อัลมะนารของเขา ริฎอยังประณามชาวยิว ที่สังหารบรรดานบีของอัลลอฮ์ โดยเขียนว่า: ข้อเท็จจริงที่แท้จริงของการตรึงกางเขนไม่ใช่เรื่องที่คัมภีร์ของพระเจ้า พยายามยืนยันหรือปฏิเสธ ยกเว้นเพื่อจุดประสงค์ในการยืนยันว่าชาวยิว สังหารบรรดานบี อย่างไม่ยุติธรรม และประณามพวกเขาสำหรับการกระทำนั้น...ที่ผู้สร้าง จักรวาลอาจไปจุติในครรภ์ของสตรีในโลกนี้ซึ่งเมื่อเปรียบกับสิ่งสร้างอื่นๆ ของพระองค์แล้วก็เหมือนปรมาณูแล้วเกิดเป็นมนุษย์ กินดื่ม ประสบความเหน็ดเหนื่อยและทุกข์ยากอย่างอื่น มนุษยชาติ จากนั้นศัตรูของพระองค์จะประจบประแจงดูหมิ่นและเจ็บปวด และสุดท้ายก็ตรึงพระองค์ไว้ที่ไม้กางเขนและประกาศว่าท่านถูกสาปแช่งตามหนังสือที่พระองค์ทรงวะฮีย์แก่เราะซูลคนหนึ่งของพระองค์ ขอท่านทรงเป็นที่ยกย่องเหนือสิ่งทั้งปวงนี้!... เราว่าไม่มีใครเชื่อเลย เพราะอีมาน (ความศรัทธา) คือการยืนยัน (ตัสดีก) ด้วยเหตุผลบางประการที่สามารถเข้าใจได้