nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
ฮูริน ธาลิออน

ฮูริน (Húrin) เป็นตัวละครตัวหนึ่งในซิลมาริลลิออน งานประพันธ์ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ตามปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ฮูรินเป็นชาวมนุษย์ซึ่งมีชีวิตอยู่ในยุคที่หนึ่งของอาร์ดา เป็นทายาทตระกูลฮาดอร์ เจ้าแคว้นดอร์-โลมิน และเป็นนักรบที่ยิ่งใหญ่ที่สุด มีสมญาว่า ธาลิออน (Thalion) ซึ่งเป็นคำภาษาซินดาริน แปลว่า ผู้มั่นคง ฮูรินเป็นบุตรคนโตของกัลดอร์แห่งตระกูลฮาดอร์ มีน้องชายหนึ่งคนคือ ฮูออร์ ผู้เป็นบิดาของทูออร์ บิดาของเออาเรนดิล เมื่อยังเด็ก ฮูรินกับฮูออร์เคยได้รับความช่วยเหลือจากพญาอินทรีโธรอนดอร์หนีพ้นจากพวกออร์ค ไปลี้ภัยอยู่กับกษัตริย์ทัวร์กอนในกอนโดลิน ได้เป็นที่รักใคร่ขององค์กษัตริย์มาก ต่อมาภายหลังจึงได้หวนคืนดอร์-โลมิน ฮูรินแต่งงานกับมอร์เวนแห่งตระกูลเบออร์ มีบุตรด้วยกันสามคนคือ ทูริน อัวร์เวน และนิเอนอร์ บทความปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ และงานเขียนของโทลคีนนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
นายา

นายา หรือ วาสนา เคนแมน น้องสาวของนักเขียนนามปากกา กฤษณา อโศกสิน ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ นายาจบการศึกษาอักษรศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยม) ครุศาสตรบัณฑิต จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาบัณฑิตในสาขาวิชาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัย Columbia University , New York (ทุน Fulbright) นายาเป็นอดีตอาจารย์สอนภาษาอังกฤษที่แผนกภาษาอังกฤษ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และสอนวิชาคำประพันธ์ให้แผนกภาษาไทยด้วย นายาสมรสเมื่อ พ.ศ. 2508 สามปีภายหลังย้ายไปอยู่สหรัฐอเมริกากับสามีจึงจบมหาบัณฑิตในสาขาวิชามานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน นายาย้ายติดตามสามีไปอยู่หลายประเทศ และเป็นอาจารย์สอนตามวิทยาลัย และมหาวิทยาลัยหลายแห่งและหลายประเทศ สอนวิชาภาษาอังกฤษ วิชามานุษยวิทยาและสังคมวิทยาแก่นักศึกษาอเมริกัน ได้ตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญในการเขียนตำรา (Writing Consultant) (ปี 2519-2520) ที่ The Free University of Iran ซึ่งพระเจ้าชาห์ทรงสถาปนาขึ้น ณ กรุงเตห์ราน ประเทศอิหร่าน ตำแหน่งสุดท้ายของนายาในฐานะผู้สอนคือ ศาสตราจารย์ของแผนก General Education ที่วิทยาลัย De Vry Institute of Technology เมืองฟินิกส์ รัฐแอริโซนาเป็นเวลา 14 ปี ก่อนจะลาออกจากการสอนเพื่อเขียนหนังสือและทำงานอดิเรกอื่นๆ “นายา” (และอีกนามปากกาหนึ่ง “อาจารย์ Wanda”) เป็นนักเขียนรางวัลนราธิปพงศ์ประพันธ์ปีพุทธศักราช 2560 ซึ่งสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทยได้มอบให้ ณ วันที่ 20 มกราคม พุทธศักราช 2561 โดยมีคำจารึกว่า “ในฐานะผู้สร้างสรรค์ผลงานอันทรงคุณค่าแก่วงวรรณกรรมไทยมาเป็นเวลานาน ต่อเนื่อง และเป็นที่นิยมยกย่องอย่างกว้างขวาง” บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
แคลนนาด

แคลนนาด (อังกฤษ: Clannad) เป็นวงดนตรีไอริช จากเมือง Gweedore, County Donegal ประเทศไอร์แลนด์ เล่นดนตรีในแนวโฟล์ก เคลติก ป็อปร็อก และนิวเอจ ร้องเพลงในภาษาอังกฤษ ละติน โมฮิแกน แกลิก ในสำเนียงไอริช มียอดขายผลงานกว่า 15 ล้านชุดทั่วโลก (ข้อมูลปี 2008) และยังคว้ารางวัลแกรมมี่ ในปี 1998 อีกด้วย ชื่อ Clannad มาจากคำว่า Clann As Dobhar หมายความว่า 'the family from Dore' (ครอบครัวจากเมือง Dobhair) วงดนตรีก่อตั้งในปี พ.ศ. 2513 ในช่วงทศวรรษ 1970 ระยะแรกเล่นในแนวโฟล์ก ต่อมาในทศวรรษ 1980-1990 ได้พัฒนาไปเป็นดนตรีผสมผสานระหว่างดนตรีพื้นบ้านเซลติก กับดนตรีป็อป จนได้รับความนิยมไปทั่วโลก สมาชิกในวงประกอบด้วยพี่น้องในตระกูลเบรนแนน และดูแกน ซึ่งเป็นญาติกัน คือ โมรา เบรนแนน (Máire Ní Bhraonáin) เคียแรน เบรนแนน (Ciarán Ó Braonáin) โนเอล ดูแกน (Noel Ó Dúgáin) ปาเดรก ดูแกน (Pádraig Ó Dúgáin) และอดีตสมาชิก 2 คน คือ เอนยา (Eithne Ní Bhraonáin) และ โปล เบรนแนน (Pól Ó Braonáin) ซึ่งออกจากวงไปเป็นศิลปินเดี่ยว สมาชิกในวงได้หยุดการทำงานร่วมกันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 เป็นเวลา 10 ปี ก่อนจะร่วมแสดงคอนเสิร์ตครั้งหนึ่งในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ที่ กลาสโกว์ และแถลงทางเว็บไซต์ของวงว่าอาจจะมีอัลบั้มร่วมกันอีกครั้งในปี พ.ศ. 2551 นอกจากนี้เพลงประกอบภาพยนตร์หลายเรื่องยังนำเพลงของแคลนนาดไปใช้อีกด้วยเช่น The Last of The Mohicans, Patriot Games และอีกมากมาย
พระเจ้าริชาร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ

พระเจ้าริชาร์ดที่ 3 (2 ตุลาคม ค.ศ. 1452 – 22 สิงหาคม ค.ศ. 1485) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษตั้งแต่ ค.ศ. 1483 จนพระองค์เสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1485 ในยุทธการที่บอสเวิร์ธฟิลด์ พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ยอร์กและราชวงศ์แพลนแทเจเนต ความปราชัยของพระองค์ที่บอสเวิร์ธฟีลด์ อันเป็นยุทธการชี้ขาดครั้งสุดท้ายของสงครามดอกกุหลาบเป็นจุดสิ้นสุดของยุคกลางในประเทศอังกฤษ พระองค์ทรงเป็นตัวละครของเรื่องละครบันเทิงคดีประวัติศาสตร์ ริชาร์ดที่ 3 โดย วิลเลียม เชกสเปียร์ เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 พระเชษฐา เสด็จสวรรคตในเดือนเมษายน ค.ศ. 1483 พระเจ้าริชาร์ดได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าผู้อารักขาราชอาณาจักรแด่พระราชโอรสและผู้สืบมรดกของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด คือ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 5 วัย 12 พรรษา เมื่อยุวกษัตริย์เสด็จจากลัดโลว์ (Ludlow) ไปกรุงลอนดอน ริชาร์ดพบและนำพระองค์ไปที่พักแรมในหอคอยลอนดอน ที่ซึ่งพระเชษฐาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 5 ริชาร์ดแห่งชูลส์บรีเข้าร่วมด้วยในอีกไม่นานให้หลัง มีการจัดเตรียมพิธีราชาภิเษกของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดในวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ
สงครามดอกกุหลาบ

ตอนแรกฝ่ายยอร์กชนะ ตอนท้ายฝ่ายแลงคัสเตอร์ชนะ ราชวงศ์ยอร์ก เฮนรีที่ 6 เฮนรีที่ 7 มาร์กาเรตแห่งอ็องฌู # ดยุกแห่งบักกิงแฮม † เอิร์ลแห่งโชร์บรี † บารอนออดเลย์ † ดยุกแห่งซัมเมอร์เซต ดยุคแห่งเอ็กซิเตอร์# เอิร์ลแห่งนอร์ทธัมเบอร์แลนด์ † บารอนคลิฟฟอร์ด † บารอนเนวิล † แอนดรูว์ โทรลโลป † โอเวน ทิวเดอร์ เอิร์ลแห่งเพมโบรค เอิร์ลแห่งวิลท์เชอร์ บารอนรอส เอิร์ลแห่งวอริก † มาร์ควิสแห่งมอนทากิว † เอิร์ลแห่งออกซฟอร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ † เอิร์ลแห่งเดวอน † ทอมัส เนวิลล์ ดยุคแห่งซัมเมอร์เซ็ท † สงครามดอกกุหลาบ (อังกฤษ: Wars of the Roses) เป็นชุดสงครามราชวงศ์ที่ผู้สนับสนุนราชวงศ์แพลนแทเจเนตสองสายที่เป็นคู่แข่งชิงราชบัลลังก์อังกฤษกัน ได้แก่ ราชวงศ์แลงแคสเตอร์และราชวงศ์ยอร์ก (ซึ่งสัญลักษณ์ตราประจำตระกูล คือ ดอกกุหลาบสีแดงและสีขาวตามลำดับ) ทั้งสองฝ่ายรบกันเป็นช่วงห่าง ๆ กันระหว่างปี ค.ศ. 1455 ถึง 1485 แม้จะมีการสู้รบที่เกี่ยวข้องอีกทั้งก่อนหน้าและหลังช่วงนี้ สงครามดังกล่าวเป็นผลจากปัญหาทางสังคมและการเงินหลังสงครามร้อยปี ชัยชนะบั้นปลายเป็นของผู้เรียกร้องเชื้อสายแลงแคสเตอร์ค่อนข้างห่าง เฮนรี ทิวดอร์ ผู้กำราบพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ยอร์ก และอภิเษกสมรสกับเอลิซาเบธแห่งยอร์ก พระราชธิดาในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 เพื่อรวมสองราชวงศ์ หลังจากนั้น ราชวงศ์ทิวดอร์ปกครองอังกฤษและเวลส์เป็นเวลา 117 ปี เฮนรีแห่งโบลิงโบรกทรงก่อตั้งราชวงศ์แลงแคสเตอร์ขณะทรงราชย์ในปี ค.ศ. 1399 เมื่อทรงถอดพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 พระภราดร (ลูกพี่ลูกน้อง) จากราชสมบัติ พระราชโอรส พระเจ้าเฮนรีที่ 5 ยังทรงรักษาการอยู่ในราชสมบัติของตระกูลไว้ได้ แต่เมื่อพระองค์เสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1422 พระเจ้าเฮนรีที่ 6 ทายาทของพระองค์ เป็นทารก การอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ของราชวงศ์แลงแคสเตอร์สืบมาจากจอห์นแห่งกอนต์ ดยุกที่ 1 แห่งแลงแคสเตอร์ พระราชโอรสที่ยังมีพระชนมชีพพระองค์ที่สามในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 สิทธิในราชบัลลังก์ของพระเจ้าเฮนรีที่ 6 ถูกริชาร์ด ดยุคแห่งยอร์คคัดค้าน ผู้สามารถอ้างว่าสืบเชื้อสายจากไลโอเนลแห่งแอนต์เวิร์ป และเอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์ ดยุกที่ 1 แห่งยอร์กพระราชโอรสที่ยังมียังมีพระชนมชีพพระองค์ที่สองและสี่ในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ริชาร์ดแห่งยอร์ค ผู้ดำรงตำแหน่งสำคัญของรัฐหลายตำแหน่ง ทะเลาะกับราชวงศ์แลงแคสเตอร์สำคัญ ๆ ในราชสำนักและกับมาร์กาเรตแห่งอ็องฌู พระมเหสีในพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แม้เคยเกิดการปะทะกันด้วยอาวุธระหว่างผู้สนับสนุนราชวงศ์ยอร์กและแลงแคสเตอร์มาก่อนหน้านั้นแล้ว แต่การสู้รบเปิดเผยครั้งแรกเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1455 ที่ยุทธการที่เซนต์ออลบันส์ครั้งที่ 1 ราชวงศ์แลงแคสเตอร์คนที่โดดเด่นหลายคนเสียชีวิต แต่ทายาทที่เหลือยังพยาบาทกับริชาร์ด แม้จะมีการฟื้นฟูสันติภาพชั่วคราว มาร์กาเรตแห่งอ็องฌู ดลให้ราชวงศ์แลงแคสเตอร์คัดค้านอิทธิพลของเอิร์ลแห่งยอร์ค การสู้รบดำเนินต่ออย่างรุนแรงขึ้นในปี ค.ศ. 1459 เอิร์ลแห่งยอร์คและผู้สนับสนุนของพระองค์ถูกบีบให้หนีออกนอกประเทศ แต่ผู้สนับสนุนที่โดดเด่นที่สุดของพระองค์คนหนึ่ง เอิร์ลแห่งวอริก บุกครองอังกฤษจากกาเลและสามารถจับพระเจ้าเฮนรีเป็นเชลยได้ที่ยุทธการที่นอร์แธมป์ตัน เอิร์ลแห่งยอร์คเสด็จกลับประเทศและเป็นผู้พิทักษ์อังกฤษ (Protector of England) แต่ทรงถูกปรามมิให้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ มาร์กาเร็ตและอภิชนแลงแคสเตอร์ผู้ไม่ยอมปรองดองประชุมกำลังทางเหนือของอังกฤษ และเมื่อเอิร์ลแห่งยอร์คเคลื่อนทัพขึ้นเหนือไปปราบ พระองค์กับเอ็ดเวิร์ด พระราชโอรสพระองค์ที่สอง ถูกปลงพระชนม์ทั้งคู่ที่ยุทธการเวคฟีลด์ในเดือนธันวาคม ค.ศ
โคลัมเบียเรเคิดส์

โคลัมเบียเรเคิดส์ (อังกฤษ: Columbia Records) เป็นค่ายเพลงอเมริกัน ภายใต้โซนี่มิวสิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2432 โดยพัฒนามาจาก บริษัทกราโฟโฟนอเมริกัน ซึ่งเป็นบริษัทสืบทอดจาก โวลตากราโฟโฟน โดยโคลัมเบียเรเคิดส์เป็นเครื่องหมายการค้าในการบันทึกเสียง (ค่ายเพลง) ที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังเหลืออยู่ในปัจจุบัน และเป็นค่ายเพลงขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของสหรัฐอเมริกา ศิลปินที่เคยมีผลงานกับโคลัมเบียเรเคิดส์ ได้แก่ เอซี/ดีซี, อะเดล, แอโรสมิธ, หลุยส์ อาร์มสตรอง, เคาท์ เบซี, โทนี เบนเนต, เลนนาร์ด เบิร์นสไตน์, บียอนเซ่ โนวส์, มารายห์ แครี, จอห์นนี แคช, โรสแมรี คลูนีย์, ลีโอนาร์ด โคเฮน, เอลวิส คอสเทลโล, ไมลส์ เดวิส, นีล ไดอะมอนด์, เซลีน ดิออน, บ็อบ ดิลลัน, เอิร์ธ, วินด์แอนด์ไฟร์, ดุค เอลลิงตัน, บิลลี ฮอลิเดย์, วลาดิมีร์ โฮโรวิตซ์, บิลลี โจเอล, รอเบิร์ต จอห์นสัน, แจนิส จอปลิน, โยโย มา, จอร์จ ไมเคิล, ทีโลเนียส มังค์, วิลลี เนลสัน, นิวยอร์กฟิลฮาร์มอนิก, พิงก์ฟลอยด์, แฟรงก์ ซินาตรา, ไซมอนแอนด์การ์ฟังเกล, บรูซ สปริงส์ทีน, บาร์บรา สไตรแซนด์, เจมส์ เทย์เลอร์, แอนดี วิลเลียมส์, บิล วิเทอส์ เป็นต้น บทความเพลง ดนตรี หรือ เครื่องดนตรีนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เซเลอร์มูน SuperS &quot;ความรักครั้งแรกของอามิจัง&quot;

ชื่อหน้าที่ขอไม่ถูกต้อง เป็นชื่อว่าง หรือชื่อข้ามภาษาหรือข้ามวิกิที่เชื่อมโยงไม่ถูกต้อง อาจมีอักขระที่ไม่สามารถใช้ในชื่อเรื่องได้ กลับไปที่หน้า หน้าหลัก
กลุ่มภาษาโรมานซ์

กลุ่มภาษาโรมานซ์ เป็นสาขาหนึ่งของตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนที่ประกอบไปด้วยภาษาที่วิวัฒนาการมาจากภาษาละติน ภาษากลุ่มโรมานซ์มีผู้พูดเป็นภาษาแม่รวมกันประมาณ 800 ล้านคน โดยภาษาที่มีผู้พูดเป็นมากที่สุดห้าอันดับแรกได้แก่ ภาษาสเปน ภาษาโปรตุเกส ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอิตาลี และภาษาโรมาเนีย กลุ่มภาษาโรมานซ์จัดว่าเป็นสาขาหนึ่งของกลุ่มภาษาอิตาลิก โดยกลุ่มภาษาโรมานซ์สามารถแยกย่อยลงไปเป็นกลุ่มที่เล็กลงไปได้อีก • กลุ่มภาษาโรมานซ์ไอบีเรีย ได้แก่ ภาษาโปรตุเกส ภาษากาลิเซีย ภาษามีรังดา ภาษาอัสตูเรีย ภาษาเลออน ภาษาสเปน ภาษาอารากอน ภาษาลาดิโน • กลุ่มภาษาโรมานซ์อุตซิตา ได้แก่ ภาษากาตาลา ภาษาอุตซิตา ภาษากัสกอญ • กลุ่มภาษาโรมานซ์กอล ได้แก่ ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอาร์เปอตัง • กลุ่มภาษาโรมานซ์ไรติอา ได้แก่ ภาษารูมันช์ ภาษาลาดิน ภาษาฟรียูลี • กลุ่มภาษาแกลโล-อิตาลิก ได้แก่ ภาษาปีเยมอนเต ภาษาลีกูเรีย ภาษาลอมบาร์ด ภาษาเอมีเลีย-โรมัญญา • กลุ่มภาษาซาร์ดิเนีย • กลุ่มภาษาโรมานซ์ตะวันออก ได้แก่ ภาษาโรมาเนีย ภาษาอิสเตรีย-โรมาเนีย ภาษาอาโรมาเนียน ภาษาโมเกลนา-โรมาเนีย บทความภาษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ชาเขียว

ชาเขียว (ญี่ปุ่น: 緑茶; โรมาจิ: ryokucha) , จีน: 绿茶 - พินอิน: lǜchá, เป็นชาที่เก็บเกี่ยวจากพืชในชนิด Camellia sinensis เช่นเดียวกับ ชาขาว ชาแดง และชาอูหลง ชาที่ไม่ผ่านการหมัก ซึ่งมีประโยชน์ต่อสุขภาพและมีคุณสมบัติในการต้านทานโรคได้นานาชนิดจึงเป็นที่นิยมของคนส่วนใหญ่ น้ำชาจะเป็นสีเขียวหรือเหลืองอมเขียว กลิ่นหอมอ่อนกว่าอูหลง ชาเขียวหลงจิ่งที่ราคาสูงที่สุด คือ ฉือเฟิ่งหลงจิ่ง ที่ชงจากใบ จะให้กลิ่นหอมอ่อน ๆ บ้างว่าคล้ายถั่วเขียว รสฝาดน้อย เซนฉะที่ชงจากใบมีกลิ่นอ่อน ๆ จนเข้มได้ขึ้นกับการคั่ว บางครั้งมีรสอุมามิจนถึงรสหวานที่รับรู้ได้เฉพาะบางคนเท่านั้น น้ำมันในตัวชาเขียวผ่านการกลั่นมีผลดีต่อร่างกาย ในประเทศไทยจะมีการแต่งกลิ่นเพื่อให้เกิดความน่ารับประทานมากขึ้น ชามีต้นกำเนิดมาจากประเทศจีนกว่า 4,000 ปีมาแล้ว กล่าวคือเมื่อ 2,737 ปีก่อนคริสต์ศักราช ชาเขียวได้ถูกค้นพบโดยจักรพรรดินามว่า เสินหนง ซึ่งเป็นบัณฑิตและนักสมุนไพร ผู้รักความสะอาดเป็นอย่างมาก ดื่มเฉพาะน้ำต้มสุกเท่านั้น วันหนึ่งขณะที่เสินหนงกำลังพักผ่อนอยู่ใต้ต้นชาในป่า และกำลังต้มน้ำอยู่นั้น ปรากฏว่าลมได้โบกกิ่งไม้ เป็นเหตุให้ใบชาร่วงหล่นลงในน้ำซึ่งใกล้เดือดพอดี เมื่อเขาลองดื่มก็เกิดความรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก ชาเขียวถูกพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงศตวรรษต่าง ๆ ดังนี้ ชาเป็นยา เป็นเครื่องบำรุงกำลังที่ได้รับความนิยมมากในช่วงศตวรรษที่ 3 ชาวบ้านก็เริ่มหันมาปลูกชากันและพัฒนาขั้นตอนการผลิตมาเรื่อย ๆ ชาในประเทศจีนได้รับความนิยมมากขึ้นและได้ผลิตชาในรูปของการอัดเป็นแผ่นคือ การนำใบชามานึ่งก่อน แล้วก็นำมากระแทก ในสมัยนี้ได้นำน้ำชาถึงมาถวายเป็นของขวัญแด่พระจักรพรรดิ ถือเป็นยุคทองของชา ชาไม่ได้ดื่มเพื่อเป็นยาบำรุงกำลังอย่างเดียว แต่มีการดื่มเป็นประจำทุกวัน เป็นเครื่องมือเพื่อสุขภาพ ชาได้เติมเครื่องเทศแบบในสมัยราชวงศ์ถังแต่จะเพิ่มรสบาง ๆ เช่น น้ำมันจากดอกมะลิ ดอกบัว และดอกเบญจมาศ ชาที่ปลูกในจีนทั้งหมดเป็นชาเขียว สมัยนั้นกระบวนการผลิตชาได้พัฒนาขึ้นไปอีก ไม่อัดเป็นแผ่น แต่มีการรวบรวมใบชา นำมานึ่ง และอบแห้ง ซึ่งจะเก็บได้ไม่ดีนัก สูญเสียกลิ่นได้ง่าย และรสชาติไม่ดี ในช่วงศตวรรษที่ 17 มีการค้าขายกับชาวยุโรป การผลิตเพื่อจะรักษาคุณภาพชาให้นานขึ้น โดยได้คิดค้นกระบวนการที่ เราเรียกว่า การหมัก เมื่อหมักแล้วก็จะนำไปอบ ซึ่งก็เป็นที่มาของชาอูหลง และชาแดง ในประเทศจีน มีการแต่งกลิ่นด้วยโดยเฉพาะกลิ่นดอกไม้ ในสมัยสุโขทัยช่วงมีการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกับจีน พบว่าได้มีการดื่มชากัน แต่ก็ไม่ปรากฏหลักฐานว่านำเข้ามาได้อย่างไร และเมื่อใด แต่จากจดหมายของลาลูแบร์ ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ได้กล่าวไว้ว่า คนไทยได้รู้จักการดื่มชาแล้ว โดยนิยมชงชาเพื่อรับแขก การดื่มชาของคนไทยสมัยนั้นดื่มแบบชาจีนไม่ใส่น้ำตาล สำหรับการปลูกชาในประเทศไทยนั้น แหล่งกำเนิดเดิมอยู่ทางภาคเหนือ ที่รู้จักกันทั่วไปในไทย
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์

ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ (อังกฤษ: House of Lancaster) เป็นสาขาหนึ่งของราชวงศ์แพลนแทเจเนตของอังกฤษ ราชวงศ์แลงคัสเตอร์เป็นฝ่ายหนึ่งในสงครามดอกกุหลาบ ซึ่งเป็นสงครามกลางเมืองในการแย่งราชบัลลังก์อังกฤษ และมีผลกระทบกระเทือนต่อราชอาณาจักรอังกฤษและราชอาณาจักรเวลส์ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 ชื่อของราชวงศ์ตั้งตามชื่อจอห์นแห่งกอนต์ ดยุกที่ 1 แห่งแลงคัสเตอร์ พระราชโอรสของ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ผู้มีตำแหน่งเป็นดยุคแห่งแลงคัสเตอร์ สัญลักษณ์ของราชวงศ์แลงคัสเตอร์คือ ดอกกุหลาบแดงแห่งแลงคัสเตอร์ ศัตรูของราชวงศ์แลงคัสเตอร์คือราชวงศ์ยอร์ก ความเป็นคู่แข่งระหว่างแลงคัสเตอร์กับยอร์ก ซึ่งกลายมาเป็นมลฑลสืบต่อกันมาจนถึงทุกวันนี้ แต่อย่างไม่เป็นทางการ เช่น การแข่งกีฬาประจำปีระหว่างมหาวิทยาลัยแลงคัสเตอร์ และมหาวิทยาลัยยอร์ก ที่เรียกว่า “การแข่งขันกีฬาดอกกุหลาบ” (Roses Tournament) ราชวงศ์แลงคัสเตอร์มาสิ้นสุดลงในยุทธการที่ทิวก์สบรี (Battle of Tewkesbury) ในปี ค.ศ. 1471 ราชวงศ์ทิวดอร์ ผู้ปกครองอังกฤษตั้งแต่ปี ค.ศ. 1485 ถึง ปี ค.ศ. 1603 สืบสายมาจากราชวงศ์แลงคัสเตอร์ทางเลดี้ มาร์กาเรต โบฟอร์ท (Lady Margaret Beaufort) เหลนของจอห์นแห่งกอนต์ ผู้แต่งงานกับเอ็ดมันด์ ทิวดอร์ ดยุกแห่งริชมอนด์ (Edmund Tudor, Earl of Richmond) เลดี้ มาร์กาเรต โบฟอร์ทเป็นพระมารดาของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ พระเจ้าเฮนรีที่ 7 ทรงยุติการแย่งราชบัลลังก์ระหว่างราชวงศ์แลงคัสเตอร์กับราชวงศ์ยอร์กโดยการเสกสมรสกับ เอลิซาเบธ แห่งยอร์ก พระราชธิดาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 และตั้งราชวงศ์ใหม่ที่เรียกว่า “ราชวงศ์ทิวดอร์” กษัตริย์ราชวงศ์แลงคัสเตอร์ ของอังกฤษ: ราชวงศ์แลงคัสเตอร์สืบเชื้อสายมาจากจอห์นแห่งกอนต์ พระราชโอรสองค์ที่สามในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ และพระราชินีฟีลีปา กอนต์มิได้รับมรดกจำนวนมากเท่าใด แต่ไปสร้างความมั่งคั่งโดยการแต่งงานกับบลานช์แห่งแลงคัสเตอร์ ผู้ที่เป็นเจ้าของที่ดินจำนวนมากจากอาณาจักรดยุกแห่งเลสเตอร์ และอาณาจักรดยุกแห่งแลงคัสเตอร์ ทำให้กอนท์กลายเป็นเจ้าของที่ดินที่มั่งคั่งที่สุดรองจากพระเจ้าแผ่นดิน กอนท์ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้เป็น “ดยุกแห่งเลสเตอร์” โดยพระนัดดาพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 และมีอิทธิพลในทางการเมืองในระหว่างที่มีชีวิตอยู่เป็นอันมาก แต่หลังจากเสียชีวิต ที่ดินต่าง ๆ ที่เป็นเจ้าของก็ถูกยึดคืนหมด เฮนรี โบลลิงโบรค ลูกชายที่ไปลี้ภัยของกอนต์ก็ยกทัพกลับมาพยายามอ้างดินแดนคืนในปีเดียวกัน และกลายเป็นผู้นำในการเป็นปฏิปักษ์ต่อพระเจ้าริชาร์ดที่เห็นว่าเฮนรีควรจะเป็นผู้นำประเทศ ในที่สุดพระเจ้าริชาร์ดก็ทรงถูกปลดจากการเป็นกษัตริย์และสิ้นพระชนม์ในระหว่างการถูกจำขัง เฮนรี โบลลิงโบรคก็ได้รับการประกาศให้เป็น “สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษ” ซึ่งเป็นการข้ามสายการสืบราชบัลลังก์ของไลโอเนลแห่งแอนต์เวิร์ป ดยุกที่ 1 แห่งแคลเรนซ์ พระราชโอรสองค์ที่สองของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ผู้ควรจะมีสิทธิก่อนโบลลิงโบรค และผู้ต่อมากลายเป็นผู้นำราชวงศ์ยอร์กที่กลายมาเป็นคู่อริ พระราชโอรสของพระเจ้าเฮนรีที่ 4 ครองราชบัลลังก์ต่อมาจากพระองค์เป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 5 และต่อมาพระนัดดาเป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 6 บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ราชวงศ์ยอร์ก

ราชวงศ์ยอร์ก (อังกฤษ: House of York) เป็นสาขาหนึ่งของราชวงศ์แพลนทาเจเน็ท ของอังกฤษ ราชวงศ์ยอร์กเป็นฝ่ายตรงข้ามของราชวงศ์แลงคาสเตอร์ ในสงครามดอกกุหลาบ ซึ่งเป็นสงครามกลางเมืองในการแย่งราชบัลลังก์อังกฤษ ซึ่งมีผลกระทบกระเทือนต่อราชอาณาจักรอังกฤษ และราชอาณาจักรเวลส์ ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 ชื่อของราชวงศ์ตั้งตามชื่อ เอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์ พระราชโอรสองค์ที่สี่ในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ผู้มีตำแหน่งเป็นดยุคแห่งยอร์ก สัญลักษณ์ของราชวงศ์ยอร์กคือดอกกุหลาบขาวแห่งยอร์ก พระเจ้าเฮนรีที่ 7 ทรงยุติการแย่งราชบัลลังก์ในสงครามดอกกุหลาบ ระหว่างราชวงศ์แลงคาสเตอร์กับราชวงศ์ยอร์กโดยการเสกสมรสกับเอลิซาเบธแห่งยอร์ก พระราชธิดาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 และตั้งราชวงศ์ใหม่ที่เรียกว่า “ราชวงศ์ทิวดอร์” กษัตริย์ราชวงศ์ยอร์ก ของอังกฤษ: จนถึงการรวมสองราชวงศ์เข้าด้วยกัน บรรดาศักดิ์ "ดยุกแห่งยอร์ก" ได้ตกมาเป็นบรรดาศักดิ์ของพระมหากษัตริย์ที่จะพระราชทานให้แก่พระราชโอรสพระองค์รอง โดยผู้ประเดิมบรรดาศักดิ์นี้คือ ริชาร์ดแห่งชรูว์สบรี (พระโอรสพระองค์รองในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ้าชายที่ประทับในหอคอยลอนดอน) โดยไม่เคยมีผู้ครองบรรดาศักดิ์พระองค์ในไหนเลยที่ได้สืบตระกูลบรรดาศักดิ์นี้ให้กับโอรส เพราะส่วนมากสิ้นพระชนม์โดยปราศจากโอรสสืบตระกูล หรืออีกกรณีหนึ่งคือได้เสวยราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ บรรดาศักดิ์นี้ในปัจจุบันถือครองโดยเจ้าชายแอนดรูว์ พระราชโอรสพระองค์รองในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 สัญลักษณ์ของราชวงศ์ยอร์กคือ กุหลาบขาว ซึ่งยังใช้เป็นสัญลักษณ์ของเมืองยอร์กเชอร์ และสัญลักษณ์ของเหล่าจาโคไบต์ บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ

อิสซาเบลลาแห่งโคซึเลดี้โจนแห่งอังกฤษไลโอเนลแห่งแอนต์เวิร์ป ดยุกที่ 1 แห่งแคลเรนซ์จอห์นแห่งกอนต์ ดยุกที่ 1 แห่งแลงแคสเตอร์เอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์ ดยุกที่ 1 แห่งยอร์กแมรีดัชเชสแห่งบริตานีมาร์การเร็ต แพลนทาเจเน็ท เคานเทสแห่งเพมโบรค พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ (อังกฤษ: Edward III of England; ฝรั่งเศส: Édouard III d'Angleterre; 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1312 – 21 มิถุนายน ค.ศ. 1377) ทรงเป็นกษัตริย์แห่งราชวงศ์แพลนทาเจเน็ทของราชอาณาจักรอังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1327 ถึงปี ค.ศ. 1377 พระองค์นับเป็นกษัตริย์อังกฤษผู้ประสบความสำเร็จที่สุดพระองค์หนึ่งในยุคกลาง โดยทรงฟื้นฟูความมั่นคงของราชบัลลังก์ หลังจากที่เสื่อมโทรมลงไปมากในรัชสมัยของพระราชบิดา พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 และทรงเป็นผู้ที่ทำให้ราชอาณาจักรอังกฤษเป็นรัฐที่มีอำนาจทางทหารมากที่สุดในยุโรป และเป็นรัชสมัยที่มีการวิวัฒนาการทางการปกครองทางนิติบัญญัติ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การวิวัฒนาการของระบบรัฐสภา แต่ในสมัยเดียวกันนี้พระองค์ก็ทรงต้องเผชิญกับความหายนะจากกาฬโรคระบาดในยุโรป พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงครองราชย์เป็นเวลานานถึง 50 ปีซึ่งไม่มีพระเจ้าแผ่นดินองค์ใดที่ครองราชย์นานเช่นนั้นตั้งแต่รัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 และต่อจากนั้นก็ไม่มีพระองค์ใดจนมาถึงรัชสมัยของพระเจ้าจอร์จที่ 3 ในฐานะกษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อพระชนมายุได้เพียง 14 พรรษา หลังจากที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 พระราชบิดา ทรงถูกถอดจากการเป็นกษัตริย์ เมื่อพระชนมายุได้ 17 พรรษา พระองค์ก็ทรงเป็นผู้นำในรัฐประหารโค่นล้มโรเจอร์ มอร์ติเมอร์ เอิร์ลแห่งมาร์ชที่ 1 ผู้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ และทรงเริ่มครองราชย์ด้วยพระองค์เอง หลังจากที่ทรงได้รับชัยชนะต่อราชอาณาจักรสกอตแลนด์ ก็ทรงประกาศอ้างสิทธิ์ของพระองค์ว่าเป็นผู้สืบทอดอันชอบธรรมต่อราชบัลลังก์ฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1340 อันเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามซึ่งเรียกกันว่า สงครามร้อยปี หลังจากที่เพลี่ยงพล้ำในระยะแรกของสงคราม สถานการณ์ก็ดีขึ้นมากสำหรับฝ่ายอังกฤษ ชัยชนะที่เครซีและปัวติเยร์ทำให้อังกฤษได้รับผลประโยชน์เป็นอย่างมากจากสนธิสัญญาเบรตีญี (Treaty of Brétigny) แต่ตอนปลายรัชสมัย ก็ทรงประสบกับความล้มเหลวในกิจการระหว่างประเทศและการเมืองภายใน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเพราะความเฉื่อยชาและพระสุขภาพพลานามัยที่ทรุดโทรมลงอย่างมาก พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมีพระอารมณ์ร้ายแต่ก็ทรงเป็นผู้มีความกรุณาเป็นอันมากเช่นกัน ทรงเป็นกษัตริย์ตามสมัยคือทรงมีความสนพระทัยทางทหารและทรงเป็นกษัตริย์ที่เป็นที่ยกย่องเป็นเวลาหลายร้อยปีต่อมา แม้ว่าต่อมาจะทรงถูกประณามว่าเป็นนักผจญภัยผู้ไร้ความรับผิดชอบโดยนักประวัติศาสตร์วิก แต่ภาพพจน์ของพระองค์ก็เปลี่ยนไปในทางดีอีกครั้งในปัจจุบัน พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเสด็จพระราชสมภพที่พระราชวังวินด์เซอร์เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ
ก็อดเบลสอเมริกา

ก็อดเบลสอเมริกา เป็นอัลบั้มเพลงการกุศลอันเนื่องด้วยเหตุการณ์ วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 เซลีน ดิออนได้แสดงเพลงนี้ในรายการพิเศษ "อเมริกา: อะทริบิวต์ทูฮีโร่ส์" และนอกจากนี้เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2544 ก็ได้วางจำหน่ายอัลบั้มเพื่อการกุศล ภายใต้ชื่ออัลบั้มว่า "ก็อดเบลสอเมริกา" ซึ่งภายในอัลบั้มก็ได้บรรจุเพลงนี้ไว้ด้วย ตัวอัลบั้มได้ขึ้นอันดับ 1 ชาร์ตบิลบอร์ด 200 และได้กลายเป็นอัลบั้มการกุศลที่สามารถขึ้นอันดับ 1 ได้เป็นอัลบั้มต่อไป หลังจากที่ USA for Africa's We Are the World ได้ทำไว้เมื่อปี พ.ศ. 2528 และเพลง "ก็อดเบลสอเมริกา" ในแบบฉบับของเซลีน ดิออนก็ได้รับการตอบรับอย่างล้นหลามในการเปิดออกอากาสทางสถานีวิทยุต่างๆ ในสหรัฐอเมริกา จนสามารถขึ้นสู่อันดับที่ 14 ในชาร์ต Hot Adult Contemporary Tracks ของบิลบอร์ดได้ มิวสิกวิดีโอ เพลงนี้ได้จัดทำและออกอากาศในเดือนกันยายน พ.ศ. 2544 นอกจากนี้ เซลีนยังได้ร้องเพลงนี้ ในการแข่งขันซูเปอร์โบวล์ในปีพ.ศ. 2545 และเธอยังนำไปร้องในการแสดง อะนิวเดย์.
พระโกณฑัญญพุทธเจ้า

หลังจากพระศาสนาพระทีปังกรพุทธเจ้าอันตรธานไป เกิดแผ่นดินใหม่ที่ไม่มีพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้า พระอรหันตสาวก และพระเจ้าจักรพรรดิเลยอยู่ถึง 1 อสงไขยสุญกัป เรียกว่า เสละอสงไขย จากนั้นเกิดแผ่นดินใหม่ มีชื่อว่า สารกัป มีพระพุทธเจ้ามาเกิด 1 พระองค์ ชื่อ พระโกณฑัญญพุทธเจ้า พระโกณฑัญญะพุทธเจ้า ประสูติเป็นโกณฑัญญะราชกุมาร ในราชวงศ์กษัตริย์แห่งรัมมวดีนคร พระราชบิดาทรงพระนามว่าพระเจ้าสุนันทะ และพระราชมารดาทรงพระนามว่าพระนางสุชาดา โกณฑัญญะราชกุมารทรงเกษมสำราญอยู่ 10,000 ปี ในปราสาท 3 หลัง ชื่อ รุจิปราสาท สุรุจิปราสาท และสุภะปราสาท มีพระมเหสีพระนามว่า รุจิเทวี และทรงมีสนมนารีแวดล้อมอีก 300,000 นาง วันหนึ่ง โกณฑัญญะราชกุมารทอดพระเนตรเห็นเทวทูตทั้งสี่ คือ คนแก่ คนเจ็บ คนตาย และนักบวช พระองค์จึงมีพระทัยน้อมไปทางบรรพชา เมื่อพระนางรุจิเทวีประสูติพระโอรส พระนามว่า วิชิตเสนะกุมาร จึงได้เสด็จออกบรรพชาด้วยราชรถเทียมม้า มีผู้ออกบรรพชาตามจำนวน 10 โกฏิ โกณฑัญญะราชกุมารบำเพ็ญความเพียรอยู่ ณ บ้านสุนันทคาม เป็นเวลา 10 เดือน จนถึงวันเพ็ญเดือนวิสาขะ ทรงรับข้าวมธุปายาสจากนางยโสธราธิดาเศรษฐี และรับหญ้า 8 กำจากสุนันทะอาชีวก ปูลาดใต้ต้นสาละกัลยาณี (ต้นขานาง) เป็นโพธิบัลลังก์ ทรงชนะพระยามารและพลยักษ์นับอสงไขย และได้ตรัสรู้เป็นพระวิริยาธิกะสัมมาสัมพุทธเจ้าในคืนนั้น พระโกณฑัญญะพุทธเจ้าทรงแสดงปฐมเทศนา แก่พระภิกษุผู้บรรพชาตามจำนวน 10 โกฏิ ที่เทววัน กรุงอรุนธวดี ทำให้พระภิกษุ 10 โกฏินั้นสำเร็จเป็นพระอริยบุคล ธรรมาภิสมัยในพุทธกาลของพระโกณฑัญญะพุทธเจ้าบังเกิดขึ้น 3 วาระ คือ พระโกณฑัญญะพุทธเจ้า ทรงประชุมสาวกสันนิบาต 3 ครั้ง พระโกณฑัญญะพุทธเจ้ามีพระสาวกองค์สำคัญ คือ พระโกณฑัญญะพุทธเจ้ามีพระวรกายสูง 88 ศอก ปรินิพพานเมื่อพระชนมายุได้ 100,000 ปี ที่พระวิหารจันทาราม หลังจากนั้นพุทธศาสนาของพระองค์ก็ดำรงอยู่ต่อมานานถึง 100,000 ปี จึงอันตรธานไป ในสมัยของพระโกณฑัญญะพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์ทรงเกิดเป็น พระเจ้าวิชิตาวีบรมจักรพรรดิ เมื่อพระจักรพรรดิได้พบพระพุทธเจ้า พระจักรพรรดิทรงศรัทธาเลื่อมใสกระทำการต้อนรับ แล้วได้ทรงบำเพ็ญมหาทานแด่พระพุทธองค์และพระภิกษุสงฆ์ เป็นเวลาตลอดไตรมาส พระโกณฑัญญะพุทธเจ้า ทรงกระทำพุทธพยากรณ์ว่า "พระวิชิตาวีจักรพรรดิ์ ต่อไปในอนาคตจะตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าเหมือนดั่งตถาคต ทรงพระนามว่า พระศรีศากยมุนีพุทธเจ้าเป็นที่เที่ยงแท้" พระจักรพรรดิ์ทรงศรัทธาเลื่อมใส จึงทรงสละราชสมบัติ และทรงบรรพชาในสำนักของพุทธองค์ ทรงเล่าเรียนพระไตรปีฏก และทรงบำเพ็ญกรรมฐาน จนสำเร็จอภิญญา ครั้นเมื่อพระองค์สวรรคต ก็ทรงอุบัติเกิดเป็นพระพรหมบนพรหมโลก
รายพระนามพระพุทธเจ้า

พระพุทธเจ้าที่ล่วงมาแล้วหลายพระองค์ มีจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน อุปมาว่าจำนวนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่ได้ล่วงไปแล้วมีจำนวนมากกว่าเม็ดทรายในมหาสมุทรทั้งสี่ พระพุทธเจ้าตรัสว่าเรื่องพุทธวิสัยเป็นอจินไตย คือเป็นสิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้ด้วยตรรกะสามัญของปุถุชน ในพุทธวงศ์ หมวดพุทธปกิณณกกัณฑ์ซึ่งว่าด้วยเรื่องเบ็ดเตล็ดเกี่ยวกับพระพุทธเจ้า  กล่าวถึงพระพุทธเจ้าไว้ 28 พระองค์ โดยเป็นพระพุทธเจ้าก่อนพุทธวงศ์ 3 พระองค์ และในพุทธวงศ์ 25 พระองค์ รวมเป็น 28 พระองค์ดังนี้ ซึ่ง 28 พระองค์นี้ 3 พระองค์แรก คือ พระตัณหังกรพุทธเจ้า พระเมธังกรพุทธเจ้า และ พระสรณังกรพุทธเจ้า ไม่ได้พยากรณ์แก่พระโคตมพุทธเจ้าสมัยยังเป็นพระโพธิสัตว์ แต่เพิ่งจะได้รับการพยากรณ์ว่าจะเป็นพระพุทธเจ้าครั้งแรกจากพระทีปังกรพุทธเจ้า จึงนับพระทีปังกรเป็นพระองค์ที่ 1 ในพุทธวงศ์ (หมายเหตุ พระโคดมพุทธเจ้าในอดีตได้ปรารถนาจะเป็นพระพุทธเจ้าเป็นครั้งแรกเมื่อ 20 อสงไขยกับอีกหนึ่งแสนกัปที่แล้วโดยในครั้งนั้นพระองค์เห็นพระธุดงค์อยู่ในป่าแล้วศรัทธาถวายผ้าเก่า ดังที่พระองค์ตรัสเล่าไว้เองใน พุทธาปทานชื่อปุพพกรรมปิโลติ (พระไตรปิฎกเล่มที่ 32) ไม่ใช่ปรารถนาครั้งแรกตอนแบกมารดาว่ายข้ามแม่น้ำอย่างที่เข้าใจกันตามข้อมูลในหนังสือมุนีนาถทีปนี  และหลังจากที่ได้ปรารถนาจะเป็นพระพุทธเจ้าเป็นครั้งแรกแล้วก็บำเพ็ญบารมีอย่างต่อเนื่องจนได้มาพบกับพระทีปังกรพุทธเจ้าแล้วได้รับพยากรณ์จากพระทีปังกรพุทธเจ้าว่าจะได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าอย่างแน่นอน) หากแบ่งตามกัป โดยการนับอสงไขยกัปในที่นี้ จะนับอสงไขยกัปแรกโดยเริ่มนับจากช่วงเวลาที่ อดีตชาติของพระโคตมสัมมาสัมพุทธเจ้า เริ่มสร้างบารมี โดยการอธิษฐานในใจว่าปรารถนาจะเป็นพระสัมมาพุทธเจ้าเป็นครั้งแรก จะมีพระพุทธเจ้าในอดีตตามที่ปรากฏในพระไตรปิฎกดังต่อไปนี้