nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
สมัยพาลีโอซีน

สมัยพาลีโอซีน (อังกฤษ: Paleocene) เป็นสมัยหนึ่งของยุคพาลีโอจีนในธรณีกาลระหว่าง 66 ถึง 56 ล้านปีก่อนถึงปัจจุบัน สมัยไพลโอซีนเป็นสมัยแรกสุดของยุคพาลีโอจีน ซึ่งเป็นยุคแรกของมหายุคซีโนโซอิก สมัยพาลีโอซีนต่อมาจากยุคครีเทเชียสและตามด้วยสมัยอีโอซีน ชื่อสมัยไพลโอซีนมาจากรีกโบราณซึ่งหมายถึง เก่า(παλαιός, palaios) "ใหม่" (καινός, kainos) โลกร้อนขึ้นปกคลุมด้วยป่าดิบ ทวีปกระจายตัวออกจากกันในทวีปยุโรปเอเชียและอเมริกาเหนือ มีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ยังมีขนาดเล็กตัวใหญ่ที่สุดมีขนาดประมาณหมีขนาดเล็ก อาศัยร่วมกับนกนักล่าขนาดใหญ่ส่วนใหญ่ในทวีปอเมริกาใต้ แอฟริกา ออสเตรเลีย อินเดียทีแยกห่างออกไปเป็นที่แพร่พันธุ์ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีถุงหน้าท้องที่เลี้ยงลูกด้วยนมและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ออกลูกเป็นไข่ บทความธรณีวิทยานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เยื่อกั้นหูชั้นใน

เยื่อกั้นหูชั้นใน หรือ เยื่อฐาน (อังกฤษ: Basilar membrane) ภายในหูชั้นในรูปหอยโข่ง (คอเคลีย) เป็นโครงสร้างแข็ง ๆ ที่แยกท่อสองท่อซึ่งเต็มไปด้วยน้ำ ซึ่งก็คือช่อง scala media และ scala tympani (ดูรูป) และวิ่งไปตามก้นหอยของคอเคลีย เยื่อฐานเป็นโครงสร้างกึ่งสั่นพ้อง คล้ายกับสายขึงของเครื่องดนตรีหลายเส้น ที่มีขนาดและความอ่อนแข็งต่าง ๆ กัน แต่ว่า เยื่อฐานไม่ใช่สายที่ขนานกันหลายเส้น แต่เป็นสายยาวเส้นเดียวที่มีคุณสมบัติต่าง ๆ กัน (รวมทั้งความกว้าง ความแข็ง มวล ความหน่วง และขนาดของท่อที่มันอยู่) ตามความยาวของเยื่อ เหมือนกับสายหลายสายรวมเป็นเส้นเดียวกัน การเคลื่อนไหวของเยื่อโดยทั่วไปอยู่ในรูปคลื่นที่กำลังวิ่งไป ตัวแปรหรือลักษณะต่าง ๆ ของเยื่อตามยาว เป็นตัวกำหนดความถี่เสียงที่เยื่อไวในการตอบสนองมากที่สุด เยื่อจะกว้างที่สุด (0.42-0.65 มม.) แข็งน้อย (หนาน้อย) ที่สุดที่ยอดของคอเคลีย ในขณะที่แคบที่สุด (0.08-0.16 มม.) แข็งที่สุด (หนามาก) ที่ฐาน (โดยความกว้างจะต่างกันถึงประมาณ 5 เท่า) ดังนั้น เสียงความถี่สูงจะเร้าเยื่อใกล้ ๆ ฐาน (คือใกล้ช่องรูปกลมและรูปไข่) มากที่สุด ในขณะที่เสียงความถี่ต่ำจะเร้าเยื่อใกล้ยอด (คือตรงกลางของก้นหอย) มากที่สุด น้ำในท่อทั้งสอง ซึ่งเรียกว่า endolymph และ perilymph ต่างกันทั้งทางเคมี ทางชีวเคมี และทางไฟฟ้า ดังนั้น ทั้งสองจะต้องไม่ปะปนกัน เยื่อฐาน (basilar membrane) ยังเป็น "ฐาน" (base) ของเซลล์รับความรู้สึกในการได้ยิน ซึ่งก็คือเซลล์ขนที่มียอดคล้ายขนที่เรียกว่า "Stereocilia" มนุษย์มีเซลล์ขนประมาณ 16,000 ตัว ในหูแต่ละข้าง (ดูรูป) หน้าที่ความเป็น "ฐาน" จึงเป็นตัวให้ชื่อแก่เยื่อ ซึ่งพบในสัตว์มีกระดูกสันหลังที่อยู่บนบกทั้งหมด เพราะตำแหน่งของมัน เยื่อฐานจึงเป็นเหตุให้เซลล์ขนอยู่ติดกับทั้งน้ำ endolymph และ perilymph ซึ่งจำเป็นต่อการทำงานของเซลล์ขน หน้าที่อย่างที่สามที่วิวัฒนาการขึ้นล่าสุดของเยื่อฐาน ซึ่งพบในคอเคลียของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมโดยมากและในนกบางสปีชีส์ ก็คือ การกระจายคลื่นเสียงที่เข้ามาในหูและแยกแยะความถี่เสียงตามความยาวของเยื่อ คือ โดยย่อ ๆ แล้ว เยื่อจะเล็กและแข็งที่ริมหนึ่งมากกว่าอีกริมหนึ่ง นอกจากนั้นแล้ว คลื่นเสียงที่วิ่งไปยังเยื่อด้านไกลซึ่งอ่อนกว่า จะต้องวิ่งผ่านน้ำไปไกลกว่าคลื่นที่วิ่งไปยังเยื่อด้านใกล้ซึ่งแข็งกว่า แต่ละส่วนของเยื่อฐานพร้อมกับน้ำที่อยู่รอบ ๆ สามารถพิจารณาว่าเป็นระบบมวลสปริง (mass-spring) ที่มีความถี่สั่นพ้องต่าง ๆ กัน คือ จุดที่แข็งมากและมีมวลต่ำที่ด้านใกล้ก็จะมีความถี่สั่นพ้องสูง และจุดที่แข็งน้อยและมีมวลสูงที่ด้านไกลก็จะมีความถี่สั่นพ้องต่ำ ซึ่งทำให้เสียงความถี่โดยเฉพาะ ๆ สั่นเยื่อในตำแหน่งโดยเฉพาะ ๆ มากกว่าที่อื่น ๆ ดังที่แสดงในการทดลองทำโดยผู้ได้รับรางวัลโนเบลปี 2504 ดร. จอร์จ ฟอน เบเคซี เสียงความถี่สูงจะทำให้ส่วนฐานของคอเคลียที่เป็นส่วนแข็งที่สุดแคบที่สุด สั่นมากที่สุด และเสียงความถี่ต่ำจะสั่นส่วนที่แข็งน้อยกว่าและกว้างกว่า มากที่สุด แผนที่ตำแหน่ง-ความถี่เช่นนี้ สามารถแสดงเป็นฟังก์ชันของ Greenwood function และฟังก์ชันแปรอื่น ๆ แรงสั่นจากเสียงจะวิ่งเป็นรูปคลื่นตามเยื่อนี้ ซึ่งในมนุษย์ จะมีเซลล์ขนด้านใน (inner hair cell, IHC) กระจายไปตามเยื่อเป็นแถวเดียว เซลล์แต่ละตัวจะยึดอยู่กับฐานรูปสามเหลี่ยมเล็ก ๆ โดยจะมี "ขน" ยื่นออกมาจากเซลล์ ซึ่งไวต่อการเคลื่อนไหวมาก เมื่อแรงสั่นที่เยื่อเขย่าฐานสามเหลี่ยมนี้ ขนของเซลล์ก็จจะขยับไปมา มีผลให้เกิดกระแสประสาทในใยประสาท ซึ่งจะส่งไปตามวิถีประสาทการได้ยิน (auditory pathway) ส่วนเซลล์ขนด้านนอก (outer hair cell, OHC) จะสร้างแรงป้อนกลับเพื่อขยายกำลังของคลื่นที่วิ่งไป ในบางจุด (คือในบางความถี่) อาจขยายถึง 65 เดซิเบล
อัลเบร็คท์ ดยุกแห่งปรัสเซีย

อัลเบร็คท์ ดยุกแห่งปรัสเซีย (เยอรมัน: Albrecht von Preussen; อังกฤษ: Albert, Duke of Prussia) (17 พฤษภาคม ค.ศ. 1490 - 20 มีนาคม ค.ศ. 1568) อัลเบร็คท์เป็นเจ้าชายเยอรมันผู้ทรงเป็นของอัคราจารย์แห่งคณะอิศวินทิวทอนิก อัลเบิร์ตแต่เดิมทรงนับถือนิกายโรมันคาทอลิก แต่ได้เปลี่ยนเป็นลูเทอแรน และทรงเป็นดยุกแห่งปรัสเซียพระองค์แรก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1525 จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1568 อัลเบร็คท์ทรงเป็นประมุของค์แรกในยุโรปที่นับถือนิกายลูเทอแรนและด้วยเหตุนี้โปรเตสแตนต์เป็นศาสนาประจำชาติของดินแดนของพระองค์ ทรงได้รับผู้สนับสนุนสำคัญในการเผยแผ่ศาสนาเชิงการเมืองของนิกายโปรเตสแตนต์ในช่วงเริ่มต้นของการปกครองดินแดนปรัสเซียเกือบหกทศวรรษ ปรัสเซียมีความเจริญรุ่งเรืองมาก แม้ว่าเขาจะมีปัญหากับชาวชนบท การเวนคืนที่ดินและสมบัติของคริสตจักรคาทอลิกช่วยให้เขาสามารถปราบปรามขุนนางและจัดหาค่าใช้จ่ายของศาลปรัสเซียที่จัดตั้งขึ้นใหม่
พระนางโซฮ็อน

พระนางโซฮ็อน สกุลซิม แห่งช็องซง (เกาหลี: 소헌왕후 심씨, 12 ตุลาคม ค.ศ. 1395 – 19 เมษายน ค.ศ. 1446) เป็นพระมเหสีในพระเจ้าเซจงมหาราช รัชกาลที่ 4 และเป็นพระพันปีหลวงในพระราชาถึง 2 พระองค์คือ พระเจ้ามุนจง รัชกาลที่ 5 และพระเจ้าเซโจ รัชกาลที่ 7 พระนางโซฮ็อนประสูติเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 1938 (วันที่ 28 เดือน 9 ตามปีจันทรคติ) ที่เมืองยอจูเป็นธิดาคนโตของใต้เท้า ซิม อน ขุนนางผู้ใหญ่ที่มีส่วนร่วมในการสถาปนาราชวงศ์โชซ็อน พระนางอภิเษกกับพระเจ้าเซจงตั้งแต่ครั้งยังเป็นองค์ชายชุงนย็องในรัชกาลพระเจ้าแทจง พระเจ้าแทจงโปรดให้สถาปนาพระชายาสกุลซิม ในเจ้าชายชุงนย็องขึ้นเป็นเจ้าหญิงกย็องซุก องจู (敬淑翁主) เมื่อพระเจ้าแทจงสถาปนาเจ้าชายชุงนย็องขึ้นเป็นรัชทายาท (วังเซจา 왕세자) จึงโปรดให้สถาปนาเจ้าหญิงกย็องซุก องจู สกุลซิมพระชายาของรัชทายาทขึ้นเป็น พระชายากย็องบิน (敬嬪) เมื่อพระเจ้าแทจงสละราชสมบัติ เจ้าชายชุงนย็อง ลีโทเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่าพระเจ้าเซจง โปรดให้สถาปนาเจ้าหญิงกย็องซุก องจู สกุลซิม พระชายาขึ้นเป็นพระชายาคง (恭妃) แต่หลังจากพระราชสวามีครองราชสมบัติได้เพียงปีเดียวคือ พ.ศ. 1962 ก็ได้มีพระราชโองการสั่งประหารใต้เท้า ซิม อน ผู้เป็นพระสัสสุระ (พ่อตา) พร้อมกับครอบครัวขณะที่พระมารดาของพระมเหสีถูกลดขั้นเป็นทาสหลวง ขณะที่พระมเหสีนั้นพระเจ้าเซจงมิได้มีรับสั่งให้ปลดจากตำแหน่งเนื่องด้วยพระองค์สงสารเพราะพระนางเป็นพระมารดาของพระราชโอรสถึง 2 พระองค์ ในปีที่ 14 ในรัชกาลพระเจ้าเซจง โปรดให้เฉลิมพระนามพระชายา ขึ้นเป็นพระราชชายา (วังบี 王妃) พระนางเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 1989 (วันที่ 24 เดือน 3 ตามปีจันทรคติ) ในปีที่ 28 ช่วงปลายรัชสมัยพระเจ้าเซจงมหาราช สิริพระชนมายุ 50 พรรษา 189 วัน มีพระนามอย่างเป็นทางการภายหลังสวรรคตว่าพระนางโซฮ็อน (昭宪王后) ในปีที่ 2 ในรัชกาลพระเจ้ามุนจง ซึ่งเป็นพระราชโอรสของพระนางโซฮ็อน โปรดให้เฉลิมพระนามอย่างเป็นทางการของพระราชมารดาว่า พระนางซ็อนอิน ชาซ็อง โซฮ็อน วังฮู (宣仁齐圣昭宪王后)
พยัคฆ์ร้าย 6 แผ่นดิน

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
รัฐประหารวังหลวงพม่า พ.ศ. 2421–2422

รัฐประหารวังหลวงพม่า พ.ศ. 2421–2422 เป็นเหตุการณ์รัฐประหารในพม่าสมัยราชวงศ์โก้นบอง ซึ่งเกิดขึ้นในช่วงก่อนการเสด็จสวรรคตของพระเจ้ามินดงและในช่วงต้นรัชกาลของพระเจ้าธีบอ นับตั้งแต่ก่อนวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2421 จนถึงวันที่ 13–18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2422 เหตุการณ์นี้มักถูกเรียกว่า เหตุการณ์ ปลงพระชนม์หมู่พระราชวงศ์พม่า ซึ่งดำเนินการโดยพระนางสิ่งผยูมะฉิ่งหรือพระนางอเลนันดอ พระมเหสีตำหนักกลางในพระเจ้ามินดง ร่วมกับเสนาบดีในสภาลุตอที่เป็นพันธมิตรของพระนาง ได้แก่ กินหวุ่นมิงจี้และแตงดาหวุ่นจี้ เหตุการณ์นี้ทำให้เชื้อพระวงศ์พม่าทั้งพระราชโอรสและพระราชธิดาในพระเจ้ามินดงหลายพระองค์ถูกปลงพระชนม์ และราชบัลลังก์ได้ส่งผ่านต่อไปยังพระเจ้าธีบอ ซึ่งเป็นผู้ที่พระนางสิ่งผยูมะฉิ่งและสภาลุตอต้องการให้สืบราชสันตติวงศ์ต่อไป แต่ถึงกระนั้นเหตุการณ์นี้ได้ถูกมองว่าเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้สถาบันกษัตริย์พม่าล่มสลายต่อภัยจักรวรรดินิยม พระเจ้ามินดงครองราชสมบัติพม่านับตั้งแต่ พ.ศ. 2396 จนถึง พ.ศ. 2421 รัชสมัยของพระองค์อยู๋ในช่วงการเผชิญภัยคุกคามจากจักรวรรดินิยมอังกฤษ พม่าพ่ายแพ้ในสงครามพม่า-อังกฤษครั้งที่สอง ในปี พ.ศ
มีปัญหา ปรึกษาซอล

มีปัญหา ปรึกษาซอล (อังกฤษ: Better Call Saul) เป็นภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์แนวดราม่าอาชญากรรมของประเทศสหรัฐอเมริกา สร้างสรรค์โดย Vince Gilligan และ Peter Gould ถือเป็นภาคแยกและภาคก่อนของภาพยนตร์ชุดเรื่องดับเครื่องชน คนดีแตกซึ่งเป็นผลงานก่อนหน้านี้ของ Gilligan ภาพยนตร์ชุดเรื่องนี้ดำเนินเรื่องในปี ค.ศ. 2002 เล่าเรื่องของ James Morgan "Jimmy" McGill (Bob Odenkirk) ทนายความธรรมดาคนหนึ่ง หกปีก่อนเขาจะปรากฏตัวใน ดับเครื่องชน คนดีแตก ในฐานะ Saul Goodman และยังเล่าเรื่องราวหลังจากเรื่องเดิมจบอีกเล็กน้อยด้วย ภาพยนตร์ชุดเรื่องนี้ได้รับคำวิจารณ์เชิงบวกอย่างล้นหลามเช่นเดียวกับดับเครื่องชนฯ โดยเฉพาะในด้านการแสดง การเขียนบท และการกำกับ นักวิจารณ์หลายคนยกย่องว่าควรค่าแก่การเป็นผู้สืบทอดของดับเครื่องชนฯ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลหลายรายการ โดยตอนที่ 1 ของซีซั่นแรก ได้ทำลายสถิติเรตติ้งของของตอนเปิดรายการโทรทัศน์ทางเคเบิลชนิดมีการเขียนบท บทความโทรทัศน์ รายการโทรทัศน์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่สถานีย่อย:โทรทัศน์
บัตรกดเงินสด

บัตรกดเงินสด เป็นบัตรเครดิตประเภทหนึ่งที่ช่วยให้ผู้ถือบัตรสามารถกดเงินสด ซื้อสินค้าหรือบริการโดยผู้ออกบัตรเงินสดหรือบริษัทการเงินจะเป็นผู้ชำระก่อน ซึ่งผู้ถือบัตรจะกลายเป็นลูกหนี้ของผู้ถือบัตร และมีหน้าที่ต้องชำระหนี้ให้แก่ผู้ออกบัตรเต็มจำนวนภายในวันที่กำหนด ซึ่งปกติจะเป็นรายเดือน โดยไม่สามารถชำระเงินขั้นต่ำบางส่วน หรือการผ่อนชำระเป็นงวดเหมือนบัตรเครดิตได้ โดยขึ้นอยู่กับเงื่อนไขแต่ละบริษัทซึ่งบางบริษัทสามารถผ่อนชำระได้ ธนาคารแห่งประเทศไทย ได้ออกกฏให้สถาบันการเงินต่างๆ สามารถเรียกเก็บดอกเบี้ยได้ไม่เกิน 28 % สถาบันการเงินบางแห่งอาจจะคิดดอกเบี้ยต่ำกว่านี้แต่สูงสุดต้องไม่เกิน 28 % ต่อปีคำนวณแบบลดต้นลดดอก  ข้อแตกต่างจากบัตรเครดิตกับบัตรกดเงินสดอยู่ตรงที่ บัตรเครดิตเป็นสินเชื่อแบบหมุนเวียนโดยที่ไม่ต้องชำระเต็มจำนวนทุกเดือน สามารถผ่อนชำระเป็นงวดๆได้ ซึ่งบัตรกดเงินสดทำได้ได้ ต้องชำระภายในวันที่กำหนด และ โดยทั่วไปแล้วบัตรกดเงินสดจะออกโดยไม่มีวงเงินใช้จ่าย ในขณะที่บัตรเครดิตมักจะมีวงเงินของผู้ถือบัตร บทความเศรษฐศาสตร์ การเงิน ธุรกิจ หรือ การค้านี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
รายชื่อปลาทะเลลึก

รายชื่อปลาทะเลลึก เป็นบทความที่จัดรวมรายชื่อปลาทะเลลึกที่อยู่ในระดับน้ำทะเลลึกมากกว่า 200 เมตรลงไปจนถึงก้นสมุทร
คารา เดเลอวีน

คารา โจเซลีน เดเลอวีน (อังกฤษ: Cara Jocelyn Delevingne; เกิด 12 สิงหาคม ค.ศ. 1992) เป็นนางแบบและนักแสดงชาวอังกฤษ เธอเซ็นสัญญากับ Storm Management หลังจากที่เธอออกจากโรงเรียนในปี ค.ศ. 2009 เดเลอวีนชนะรางวัล "นางแบบแห่งปี" จากบริทิชแฟชั่นอะวอร์ดส์ ในปี ค.ศ. 2012 และปี ค.ศ. 2014 เธอยังได้ร่วมงานโชว์ของเบอร์เบอรี, มัลเบอร์รี, โดลเชแอนด์กาบบานา, และเจสัน วู เธอเริ่มอาชีพนักแสดงในภาพยนตร์ อันนาคาเรนิน่า รักร้อนซ่อนชู้ ในปี ค.ศ. 2012 เปเปอร์ทาวนส์ เมืองกระดาษ ในปี ค.ศ
หม่อมเจ้าพระสังวรวรประสาธน์ (ชัชวาลย์ ชลิโต)

หม่อมเจ้าพระสังวรวรประสาธน์ พระนามเดิม หม่อมเจ้าชัชวาลย์ ฉายา ชลิโต (20 ธันวาคม พ.ศ. 2407 - 29 เมษายน พ.ศ. 2442) เป็นพระราชาคณะฝ่ายธรรมยุติกนิกาย หม่อมเจ้าพระสังวรวรประสาธน์ มีพระนามเดิมว่า หม่อมเจ้าชัชวาลย์ ประสูติเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2407 เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงบดินทรไพศาลโสภณ ฑีฆชนม์เชษฐประยูร กับหม่อมราชวงศ์เลื่อน นรินทรางกูร เมื่อครั้งทรงพระเยาว์ทรงเรียนที่โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบที่ในพระบรมมหาราชวัง ถึงปีจอ พ.ศ. 2429 ทรงผนวชที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม แล้วไปทำทัฬหีกรรมที่วัดราชประดิษฐสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (สา ปุสฺสเทโว) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นวชิรญาณวโรรส กับพระอริยมุนี (เดช ฐานจาโร) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ทรงผนวชแล้วอยู่วัดราชประดิษฐฯ วันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2437 ในคราวทรงตั้งหม่อมเจ้าพระสมเด็จพระพุฒาจารย์ (ทัด) ได้ทรงตั้งหม่อมเจ้าพระชัชวาลย์เป็นพระราชาคณะฝ่ายสมถะที่ หม่อมเจ้าพระสังวรวรประสาธน์ พระราชทานนิตยภัตเดือนละ 3 ตำลึง ต่อมาทรงย้ายมาอยู่วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร หม่อมเจ้าพระสังวรวรประสาธน์ ประชวรอาเจียนเป็นพระโลหิตมาตั้งแต่วันที่ 22 เมษายน พ.ศ
พระมหาเทวีแห่งสุโขทัย (พระชายาในสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1)

มหาเทวี เป็นฝ่ายในที่ไม่ปรากฏพระนามแห่งอาณาจักรสุโขทัยพระองค์หนึ่ง ปรากฏเพียงว่าเป็นพระขนิษฐาในพระมหาธรรมราชาที่ และเป็นพระชายาพระองค์หนึ่งในสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 แห่งกรุงศรีอยุธยา โดยพระองค์ได้ขึ้นครองเมืองสุโขทัยระยะหนึ่งหลังต่อจากพระมหาธรรมราชาที่ 1 ผู้เป็นพระเชษฐา หลังพระองค์เสด็จสวรรคตพระราชอำนาจจึงตกอยู่กับพระศรีเทพาหูราช แต่เดิมอาณาจักรสุโขทัยมีอาณาเขตกว้างขวางกินอาณาบริเวณตั้งแต่ที่ราบลุ่มภาคกลาง และติดต่อกับกลุ่มรัฐสุพรรณภูมิทางฝั่งตะวันตก หลังการเกิดขึ้นของอาณาจักรอยุธยา กาลนั้นสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 ได้ยกทัพเข้ายึดเมืองสรลวงสองแควช่วงปี พ.ศ. 1902-1905 แล้วส่งขุนหลวงพะงั่ว เจ้าจากวงศ์สุพรรณภูมิมาปกครองแทน ช่วงเวลานั้นพระมหาธรรมราชาที่ 1 (ลือไทย) จำต้องส่งบรรณาการเป็นอันมากเพื่อขอเมืองคืน ในเวลาต่อมาสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 ก็ทรงพระราชทานเมืองต่าง ๆ คืนอย่างมีเงื่อนไข คือให้พระมหาธรรมราชาที่ 1 ครองแต่เมืองสรลวงสองแคว แล้วให้พระขนิษฐาของพระมหาธรรมราชาที่ 1 ไปครองเมืองสุโขทัยแทน ส่วนขุนหลวงพะงั่วนั้นให้กลับไปปกครองเมืองสุพรรณภูมิตามเดิม ช่วงเวลานี้มหาเทวีคงเข้าเป็นพระชายาพระองค์หนึ่งของขุนหลวงพะงั่ว ซึ่งเป็นเจ้านายจากสุพรรณภูมิ จนมีพระราชโอรสด้วยกันพระองค์หนึ่งคือ พระศรีเทพาหูราช หลังสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 เสด็จสวรรคต สมเด็จพระราเมศวรเสด็จจากเมืองละโว้ขึ้นเสวยราชย์ต่อ แต่เมื่อขุนหลวงพะงั่วเสด็จมายังกรุงศรีอยุธยา สมเด็จพระราเมศวรก็ทรงถวายราชสมบัติให้ขุนหลวงพะงั่วครองราชย์เป็น สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 หลังเสวยราชย์แล้วพระองค์ทรงเข้ายึดเมืองเหนือทั้งปวง (เมืองเหนือคือแคว้นสุโขทัย) ที่เจ้านายวงศ์พระร่วงแย่งชิงอำนาจกัน หลังพระมหาธรรมราชาที่ 1 เสด็จสวรรคต สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 ก็ทรงมอบเมืองสุโขทัยให้มหาเทวีซึ่งเป็นพระชายาครองดังเดิม ดังปรากฏในจารึกวัดช้างล้อม และจารึกวัดวัดตระพังช้างเผือกว่ายืนยันว่ามหาเทวีครองเมืองสุโขทัยจนกระทั่งสวรรคต หลังครองเมืองได้ 7 ปี ดังปรากฏใน จารึกวัดช้างล้อม ความว่า "...เมื่อสมเด็จมหาธรรมราชาเสวยพิราไลยไคลจากพรากเสีย พ่อนมเข้าบวชในสำนักมหาเถรพุทธสาคร อันทันมรไปด้วยเถรานุเถรทั้งหลาย ให้บุญไปแก่พ่อแม่พี่น้องพวกพ้องเผ่าพันธุ์อันเหง้าเจ้าไทอันไปสู่ปรโลกพู้น ๐ ถัดนั้นมหาเทวีสวรรคาลัยไปโสด ๐ พ่อนมเข้าบวชในสำนักมหาเถรอนุราธอันลุกแต่สิงหลมา ๐ พระญาศรีเทพาหูราชเอาออกมาช่วยสร้างบ้านสร้างเมือง ๐ ได้บ่ให้เคืองใจไพร่ฟ้าข้าคนพลทั้งหลายให้วายทุลุ...นดา..." ต่อมาพระศรีเทพาหูราช พระโอรสของพระมหาเทวีมีสิทธิครองกรุงสุโขทัยต่อ แต่ทรงประสบปัญหากระทบกระทั่งกับเครือญาติฝ่ายหน้าในพระมหาธรรมราชาที่ 1 จนต้องให้พ่อนมไสดำ ข้าราชบริพารของพระมหาธรรมราชาที่ 1 และเป็นสามีของแม่นมเทดมาเป็นคนกลางระงับข้อขัดแย้งและช่วยราชการจนสามารถครองเมืองสุโขทัยในปี พ
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 2

สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 2 (Second Philippine Republic) หรือสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ (ภาษาญี่ปุ่น: フィリピン共和国, ภาษาฟิลิปิโน: Republika ng Pilipinas) หรือสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ญี่ปุ่นสนับสนุน (Japanese-sponsored Philippine Republic) เป็นรัฐหุ่นเชิด จัดตั้งเมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2486 ในช่วงที่ญี่ปุ่นเข้ายึดครอง ประธานาธิบดีเอ็มมานูเอล เกซอน ได้ประกาศที่มะนิลา เมืองหลวงให้เป็นเมืองเปิด ปกครองโดยจอร์จ บี วาร์กัส ญี่ปุ่นเข้าเมืองได้เมื่อ 2 มกราคม พ.ศ. 2485 และตั้งมะนิลาเป็นเมืองหลวง ญี่ปุ่นเข้าสู่ฟิลิปปินส์อย่างเต็มที่เมื่อ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 หลังจากยุทธการคอร์เรกิดอร์ นายพลมาซาฮารุ ฮอมมา ได้ประกาศสลายเครือจักรภพฟิลิปปินส์และจัดตั้งคณะกรรมการสูงสุดฟิลิปปินส์ (Komisyong Tagapagpaganap ng Pilipinas) และให้จอร์จ วาร์กัสเป็นประธานคนแรกในเดือนมกราคม พ.ศ. 2485 กาลิบาปีซึ่งเป็นตัวย่อในภาษาตากาล็อกขององค์กรบริหารแห่งฟิลิปปินส์ใหม่ (Kapisanan sa Paglilingkod sa Bagong Pilipinas) ก่อตั้งขึ้นโดยประกาศหมายเลข 109 ของคณะกรรมการสูงสุดฟิลิปปินส์ และประกาศเป็นกฎหมายเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2485 คว่ำบาตรพรรคการเมืองทั้งหมดที่มีอยู่ และจัดตั้งพันธมิตรของรัฐบาลใหม่ พรรคกานับซึ่งเป็นพรรคนิยมญี่ปุ่นได้รวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกาลิบาปี ก่อนการจัดตั้งคณะกรรมการเตรียมการณ์ ญี่ปุ่นให้ทางเลือกที่จะให้ฟิลิปปินส์อยู่ภายใต้การปกครองของอาร์เตมีโอ รีการ์เต ผู้ที่ญี่ปุ่นพากลับมาจากโยโกฮามาเพื่อช่วยในการโฆษณาชวนเชื่อ อย่างไรก็ตาม คณะกรรมการสูงสุดของฟิลิปปินส์ปฏิเสธทางเลือกนี้ และเลือกที่จะเป็นสาธารณรัฐ เมื่อนายกรัฐมนตรีฮิเดกิ โตโก มาเยือนฟิลิปปินส์เมื่อ 6 พฤษภาคม พ.ศ
แองเจิลส์ไฟลท์

แอลเจิลส์ไฟลท์ (อังกฤษ: Angels Flight) เป็นเส้นทางรถรางขึ้นเขา (funicular railway) รางแคบ รางมีขนาด 2 ฟุต 6 นิ้ว (762 มิลลิเมตร) ในเขตบังเกอร์ฮิลส์ใจกลางเมืองลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ มีรถคอยให้บริการสองคัน คือ ซีไน (Sinai) กับโอลีเวต (Olivet) วิ่งขึ้นลงสวนกันโดยใช้สายเคเบิลตามเส้นทางที่ยาวเพียง 298 ฟุต (91 เมตร) เดิมแองเจิลส์ไฟลท์ถูกสร้างขึ้นเพื่อเชื่อมการเดินทางระหว่างถนนฮิล (Hill Street) กับถนนโอลีฟ (Olive Street) เปิดทำการครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2444 จากทุนของพันเอก เจ. ดับเบิลยู. เอ็ดดี (J. W. Eddy) ในนามทางรถรางขึ้นเขาลอสแอนเจลิส (Los Angeles Incline Railway) ที่เริ่มจากสถานีถนนฮิลขึ้นเนินไปยังสถานีถนนโอลีฟ โดยมีรถให้บริการสองคันสวนกันโดยใช้แรงโน้มถ่วง ส่วนชื่อ "แองเจิลส์ไฟลท์" ถูกตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2455 หลังจากที่บริษัทเงินทุนแคลิฟอร์เนีย (Funding Company of California) ซื้อกิจการจากเจ้าของเดิม และถูกปิดลงในปี พ.ศ. 2512 เพื่อทำการปรับปรุง ต่อมาในปี พ.ศ
เจ้าจอมจันทร์ ในรัชกาลที่ 5

เจ้าจอมจันทร์ เป็นพระสนมเอกในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2421 เป็นธิดาของพระยาสุรศักดิ์มนตรี (แสง แสง-ชูโต) กับหม่อมหลวงน่วม นรินทรางกูร เจ้าจอมจันทร์ ถวายตัวเป็นพระสนมในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพร้อมกับเจ้าจอมเยื้อนและเจ้าจอมถนอม พี่น้องร่วมบิดา ได้รับพระราชทานเงิน 5 ชั่ง ผ้าลายและแพรห่ม 2 สำรับตามประเพณี ซึ่งท่านได้รับราชการสนองพระมหากรุณาธิคุณจนตลอดรัชกาล พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงโปรดเจ้าจอมจันทร์มากเป็นพิเศษ ทรงโปรดใช้สอยและให้ตามเสด็จอยู่เป็นเนืองนิตย์ จนกระทั่งพ.ศ. 2447 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงโปรดเกล้าฯ พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้น 2 ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ ฝ่ายใน แก่เจ้าจอมจันทร์ พร้อมกันกับเจ้าจอมเอิบ พระสนมเอกที่พระองค์ทรงโปรดมากอีกท่านหนึ่ง ซึ่งท่านเป็นเจ้าจอมเพียง 1 ใน 4 ท่านที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ (อีก 3 ท่านคือเจ้าจอมเอี่ยม, เจ้าจอมเอิบ และเจ้าจอมเอื้อน) และเป็นเพียงท่านเดียวที่มิใช่เจ้าจอมก๊กออ หลังสิ้นรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าจอมจันทร์ ได้ลาออกจากพระบรมมหาราชวัง ไปพำนักยังบ้านบิดจนถึงแก่อนิจกรรมใน พ.ศ. 2483 อายุ 62 ปี พระราชทานเพลิงศพที่วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
ดาวีชี

ดาวีชี (อังกฤษ: Davichi; เกาหลี: 다비치; อาร์อาร์: ทาบีชี) เป็นศิลปินดูโอแนวป็อปและบัลลาดจากประเทศเกาหลีใต้ ก่อตั้งโดยคอร์คอนเทนส์มีเดีย ในปี ค.ศ. 2008 และปัจจุบันเซ็นสัญญาอยู่สังกัดซีเจ อีแอนด์เอ็ม สมาชิกประกอบไปด้วยอี แฮ-รี และคัง มิน-กย็อง ชื่อวง "ดาวีชี " มาจากภาษาเกาหลีแปลว่า "เปล่งประกายเหนือทุกสิ่ง" ดาวีชีปล่อยสตูดิโออัลบั้มมาแล้วสองอัลบั้ม ได้แก่ แอมมารานท์ และ มิสทิกบัลลาด กับอีกหกเอกซ์เทนเดดเพลย์ และร้องเพลงประกอบละครหลายเรื่อง เช่น เพลง "อิตส์โอเคแดตส์เลิฟ" ประกอบละคร ถ้ารักกัน มันก็โอเค (2014) และเพลง "ดิสเลิฟ" ประกอบละคร ชีวิตเพื่อชาติ รักนี้เพื่อเธอ (2016) ดูโอได้รับรางวัลศิลปินหญิงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมจากเพลง "ไอเลิฟยูอีเวนโทวไอเฮตยู" ในงานเอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์ ปี ค.ศ. 2008 บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เจ้าหญิงเทชิ

เจ้าหญิงเทชิ (ญี่ปุ่น: 禎子内親王 , 15 สิงหาคม พ.ศ. 1556 – 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1637) หรือ เจ้าหญิงซะดะโกะ เป็นที่รู้จักในนาม โยเมมงอิง จักรพรรดินีแห่งจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยพระนางเป็นจักรพรรดินีลำดับที่ 1 หรือ โคโง ใน จักรพรรดิโกะ-ซุซะกุ และเป็นพระราชมารดาของ จักรพรรดิโกะ-ซังโจ โดยพระนางเป็นพระราชธิดาองค์ที่ 3 ใน จักรพรรดิซังโจ เมื่อจักรพรรดิโกะ-ซุซะกุพระราชสวามีเสด็จสวรรคตพระนางได้ออกผนวชเป็นชีโดยได้รับฉายาทางธรรมว่าโยเมมงอิงกระทั่งสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1637 ขณะมีพระชนมายุได้ 80 พรรษา
ราชสกุลลี

สกุลอี (อังกฤษ: House of Yi), ราชวงศ์อี (อังกฤษ: Yi Dynasty), หรือเรียก ตระกูลอีแห่งช็อนจู (อังกฤษ: Yi clan of Jeonju) เพราะมีศูนย์กลางอยู่ ณ ช็อนจู เป็นพระราชวงศ์แห่งราชอาณาจักรโชซ็อนและจักรวรรดิเกาหลี ประกอบด้วยเชื้อสายของอี ซ็อง-กเย ผู้สถาปนาราชอาณาจักรโชซ็อน และขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าแทโจ หลังจากมีสนธิสัญญาญี่ปุ่น–เกาหลี ค.ศ. 1910 ซึ่งให้จักรวรรดิญี่ปุ่นผนวกคาบสมุทรเกาหลีเข้ากับตนได้นั้น สมาชิกบางคนของสกุลอีก็ถูกรัฐบาลญี่ปุ่นผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์ญี่ปุ่นและตระกูลขุนนางญี่ปุ่น จนถึง ค.ศ. 1947 หนึ่งปีก่อนที่จะมีการตรารัฐธรรมนูญญี่ปุ่น ตามรัฐธรรมนูญเกาหลีใต้ มาตรา 11 รัฐบาลเกาหลีไม่ยอมรับชนชั้นวรรณะใด ๆ ที่มีอภิสิทธิ์เหนือผู้อื่น แต่ปัจจุบันราชวงศ์ก็ยังมีอยู่ในฐานะสัญลักษณ์ซึ่งมีสิทธิพิเศษบางประการ และเป็นที่สนใจของสื่อมวลชนเกาหลีใต้อยู่เป็นระยะ ๆ ดังเช่นกรณีงานศพของอี กู หัวหน้าสกุลอี ที่จัดขึ้นเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2005 หรือการปรากฏตัวของอี ซ็อก ในงานฉลองการประกาศเอกราชครบ 100 ปีเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2019 นับแต่อี กู ถึงแก่ชีวิตใน ค.ศ. 2005 สมาคมหลานหลวง (Imperial Grandsons Association) ซึ่งมีสมาชิกของสกุลอีและรัฐบาลนครช็อนจูเป็นผู้ดำเนินการนั้น ถือเอาอี ซ็อก เป็นหัวหน้าคนใหม่ของสกุลอี – – – – – – - เส้นประ หมายถึง การรับเป็นบุตรบุญธรรม อ้างอิงผิดพลาด: มีป้ายระบุ <ref> สำหรับกลุ่มชื่อ "note" แต่ไม่พบป้ายระบุ <references group="note"/> ที่สอดคล้องกัน
เดอะเฟซ

เดอะเฟซ (อังกฤษ: The Face) เป็นรายการเรียลลิตีเพื่อค้นหาสุดยอดนางแบบ โดยมีเมนเทอร์ที่เป็นซุปเปอร์โมเดลสามคน เริ่มออกอากาศเป็นครั้งแรกในรอบปฐมทัศน์บนออนไลน์ วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 และรอบปฐมทัศน์บนโทรทัศน์ วันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 ทางช่องออกซิเจน โดยมีรูปแบบรายการที่สร้างขึ้นโดยไซน์อเมริกา และเผยแพร่จำหน่ายโดยบริษัทไซน์กรุ๊ป รายการนี้เป็นรายการแฟรนไชส์ระดับนานาชาติที่มีเจ้าของการดัดแปลงทั่วโลก เนโอมี แคมป์เบลล์ยังทำหน้าที่เป็นเมนเทอร์ซุปเปอร์โมเดล ผู้อำนวยการผลิต และที่ปรึกษาด้านเมนเทอร์สำหรับการดัดแปลงทั้งหมด เมนเทอร์ทั้งสามคนจะเลือกนางแบบมาเป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันในทีมของตน ในแต่ละสัปดาห์จะมีโจทย์ท้าทายให้ผู้เข้าแข่งขันได้ทำ โดยมีชาแลนจ์หรือมาสเตอร์คลาสที่มีโจทย์ตัดสินผู้ชนะเป็นรายบุคคล ละเว้นการแบ่งทีม และใครก็ตามที่ชนะก็จะได้รับสิทธิพิเศษในการตัดสินในแคมเปญ ในส่วนของแคมเปญหรือไคลเอ็นต์นั้น จะมีโจทย์ที่ท้าทายขึ้น อาทิ การเดินแบบบนรันเวย์ การถ่ายแบบ และการโฆษณา ผู้เข้าแข่งขันจะต้องทำโจทย์เป็นทีม และมีเมนเทอร์ของทีมคอยให้คำปรึกษา โดยทีมที่ชนะจะมาจากคำตัดสินของลูกค้า ว่าทีมไหนทำดีที่สุด และทีมที่ชนะจะไม่สามารถเอาลูกทีมออกจากรายการได้ โดยทีมที่แพ้อีกสองทีม เมนเทอร์จะต้องคัดลูกทีมหนึ่งคนเพื่อเข้าห้องคัดออก และมีเมนเทอร์จากทีมที่ชนะมาเป็นผู้ตัดสินว่าใครควรจะกลับเข้าไปในการแข่งขัน และใครควรจะถูกคัดออก ผู้เข้าแข่งขันที่เข้ามาในห้องนี้มีโอกาสที่จะอธิบายเหตุผลที่เธอควรได้รับโอกาสเป็นครั้งที่สองในการแข่งขัน ในกรณีที่เมนเทอร์สูญเสียผู้เข้าแข่งขันในทีมทั้งหมด การแข่งขันจะคงดำเนินต่อในทีมที่เหลืออีกสองทีม ทีมที่ชนะจะไม่ถูกคัดผู้เข้าแข่งขันออกจากรายการได้ แต่ทีมที่แพ้จะถูกบังคับให้ส่งลูกทีมสองคนเข้าไปในห้องคัดออก ในบางกรณีอาจมีการคัดผู้เข้าแข่งขันออกโดยไม่ต้องส่งเข้าห้องคัดออก ผู้เข้าแข่งขันอาจถูกตัดออกโดยเมนเทอร์ของตัวเองได้ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเป้าหมายของเมนเทอร์คือการเอาชนะซึ่งกันและกัน จึงอาจมีการตัดผู้เข้าแข่งขันที่แข็งแกร่งกว่าออกไป ขั้นตอนการคัดผู้เข้าแข่งขันออกจะทำซ้ำในทุกสัปดาห์ จนกว่าจะถึงตอนนจบของรายการ ซึ่งจะมีการถ่ายแบบ การเดินแบบ หรือการแสดงเป็นครั้งสุดท้าย โดยลูกค้ารายสุดท้าย (ปกติจะเป็นลูกค้าจากเครื่องสำอาง หรือแบรนด์เครื่องสำอาง) จะเป็นผู้ตัดสินผู้ชนะจากผู้เข้าแข่งขันที่เหลืออยู่ (โดยปกติจะเป็นหนึ่งทีมต่อหนึ่งทีม) นางแบบที่ชนะจะได้เป็นเดอะเฟซ ไชแอนน์ โทสซี (1)เนโอมี แคมป์เบลล์ (1)นิโคล ทรันฟิโอ (1) อัษฎา พานิชกุล (1)ชานนท์ อักขระชาตะ (2–4)อองตวน ปินโต (5) อารยา อินทรา (5)พลพัฒน์ อัศวะประภา (5)อจิรภา ไมซิงเกอร์ (5) เมทินี กิ่งโพยม (1–4)เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ (1,4)รฐา โพธิ์งาม (1)น้ำทิพย์ จงรัชตวิบูลย์ (2–4)คริส หอวัง (2–4)มาช่า วัฒนพานิช (3)ซอนย่า คูลลิ่ง (4)ศรีริต้า เจนเซ่น (4)โทนี่ รากแก่น (5)มารีญา พูลเลิศลาภ (5)วิรายา ภัทรโชคชัย (5)อนุสิทธิ แสงนิ่มนวล (5) อจิรภา ไมซิงเกอร์ (1)อองตวน ปินโต (2–3) เมทินี กิ่งโพยม(2) เมทินี กิ่งโพยม (1)พชร จิราธิวัฒน์ (1)พลพัฒน์ อัศวะประภา (1–2)ซอนย่า คูลลิ่ง (2)โทนี่ รากแก่น (2)อคัมย์สิริ สุวรรณศุข (3)จิรายุ ละอองมณี (3)อารยา อินทรา (3)อจิรภา ไมซิงเกอร์ (3) แคโรไลน์ วินเบิร์ก (1)เอริน โอคอนเนอร์ (1)เนโอมี แคมป์เบลล์ (1) เนโอมี แคมป์เบลล์ (1–2)โคโค โรชา (1)คาโรลินา คูโควา (1)แอนน์ วยาลิทซีนา(2)ลีเดีย ฮาร์สท (2) หวิญ ถวี (1)หืว วี (2)นัม จุง (3–4) โห่ หง็อก ห่า (1)ฝั่ม เฮือง (1)ลาน คเว (1–2)ฮหว่าง ถวี่ (2)มิญ ตู้ (2)หวอ ฮหว่าง เอี้ยน (3)มิญ หั่ง (3)ถั่ญ หั่ง (3)อัญ ทือ (4)ถู เฝื่อง (4)กี่ เดวียน (4)มิญ เจี่ยว (4) และ คริส หอวัง และ มาช่า วัฒนพานิช