nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
ลูกครึ่ง

ลูกครึ่ง หมายถึงลูกที่เกิดจากพ่อแม่ที่เป็นคนต่างชาติกัน คำว่าลูกครึ่งในประเทศไทย ไม่แน่ชัดว่าใช้ครั้งแรกเมื่อไหร่ ไม่พบในกฎหมายตราสามดวง และคาดว่าคงเริ่มใช้หลังรัชกาลที่ 4 ในสมัยอยุธยา ลูกครึ่งเกิดจากพ่อค้าฝรั่งในเมืองไทย และที่อพยพมาจากต่างประเทศ มีลูกหลานที่เป็นไพร่ในกรม เช่น กรมฝรั่งแม่นปืน เป็นต้น คนไทยสมัยนั้นไม่รู้สึกว่าลูกครึ่งแตกต่างจากไพร่ฟ้าทั่วไป จึงยังไม่เรียกคนเหล่านั้นว่าลูกครึ่ง จนเมื่อลูกครึ่งฝรั่งมีความแตกต่างขึ้นมา คือไม่ถูกเกณฑ์แรงงาน หรือไม่ใช่ไพร่เพราะมีกฎหมายฝรั่งคุ้มครองตามสิทธิสภาพนอกอาณาเขต อีกทั้งยังแต่งกายและมีวิถีชีวิตแบบฝรั่ง แต่จำนวนลูกครึ่งก็ยังมีไม่มากนัก ส่วนลูกครึ่งไทยจีนจะเรียกเป็นลูกชิ้นเสียมากกว่า ในยุคใหม่ ลูกครึ่งโดยมากเกิดจากพ่อหรือแม่ชาวต่างชาติที่เข้ามาอยู่อาศัยหรือทำงานในประเทศไทย หรือเมื่อพวกเขาไปศึกษาต่อในต่างประเทศ มีรายงานว่าในปี พ.ศ. 2528 มีจำนวนลูกครึ่งในประเทศไทยประมาณ 7,000 คน คนรุ่นหลังนี้เป็นที่นิยมมากขึ้นในสังคม จนลูกครึ่งกลับมาเป็นที่นิยม เพราะอุตสาหกรรมบันเทิง ที่พวกเขาสามารถพูดภาษาอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่ว กับหน้าตาที่มีส่วนผสมแบบตะวันตก เช่น สีผิวอ่อน/ขาว ตาใหญ่และมีสีแตกต่าง รูปร่างสูง โดยเป็นที่สนใจสำหรับสังคมไทย โดยเฉพาะในสังคมวัยรุ่นที่เป็นที่นิยม ศิลปินลูกครึ่ง ที่โด่งดังอาทิเช่น วิโอเลต วอเทียร์, นาตาลี เดวิส, มาช่า วัฒนพานิช, ทาทา ยัง, คัทลียา แมคอินทอช, แอน ทองประสม, อารยา เอ ฮาร์เก็ต, ศรีริต้า เจนเซ่น, พอลล่า เทเลอร์, มาริโอ้ เมาเร่อ, อุรัสยา เสปอร์บันด์, ณเดชน์ คูกิมิยะ, อเล็กซ์ เรนเดลล์, ราณี แคมเปน เป็นต้น
โรงเรียนเขมะสิริอนุสสรณ์

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
แฟนตาซี (เพลงมารายห์ แครี)

"แฟนตาซี" (อังกฤษ: Fantasy) เป็นเพลงที่ร่วมเขียนและโปรดิวซ์โดยนักร้องอเมริกัน มารายห์ แครีและเดฟ ฮอล สำหรับอัลบั้มชุดที่ 6 ของแครีที่ชื่อ Daydream (1995) มีท่อนแซมเพิลของวงทอมทอมคลับ ที่ชื่อเพลง "Genius of Love" (1981) ซึ่งแต่งโดยทีน่า เวย์เมาท์, คริส แฟรนซ์, สตีเวน สแตนลีย์และเอเดรียนบีลูว์ เป็นซิงเกิลแรกของอัลบั้มออกขายในปี 1995 มีรีมิกซ์ในแบบเออเบิร์น ที่ได้แร็ปเปอร์อย่าง โอล' เดอร์ตี บัสตาร์ดมาร่วม นอกจากนั้นยังได้เข้าชิงรางวัลแกรมมี่ในสาขาศิลปินหญิงป็อปยอดเยี่ยม ถือเป็นปีที่ 6 ติดต่อกัน ปกของซิงเกิลถ่ายโดยนักถ่ายภาพแฟชั่นแนวหน้าอย่าง สตีเวน มีเซล ซิงเกิลนี้ติดอันดับ 1 ยาวนาน 8 สัปดาห์ และถือเป็นหนึ่งเพลงประจำตัวของเธอด้วย Worldwide CD single UK #1/U.S. CD maxi-single UK CD maxi-single #2
เส้นทางสายอำพัน

เส้นทางสายอำพัน (อังกฤษ: Amber Road) เป็นเส้นทางการค้าสายโบราณสำหรับการขนส่งอำพัน เส้นทางการค้าสายอำพันเป็นเส้นทางบกและทางน้ำที่เชื่อมระหว่างยุโรปและเอเชีย และจากตอนเหนือของยุโรปไปยังทะเลเมดิเตอร์เรเนียน อำพันเป็นสิ่งสำคัญที่ใช้ในการตกแต่งที่ขนส่งจากฝั่งทะเลเหนือและทะเลบอลติกข้ามแผ่นดินใหญ่ยุโรปตามลำแม่น้ำวิสทูรา (Vistula River) และ แม่น้ำนีพเพอร์ ไปยังอิตาลี, กรีซ, ทะเลดำ และอียิปต์เป็นเวลาหลายพันปีมาแล้วและเป็นเวลานานหลังจากนั้น ในสมัยโรมันเส้นทางสายหลักแล่นลงมาทางใต้จากฝั่งทะเลบอลติกในภูมิภาคปรัสเซีย ฝ่าดินแดนโบอิอิ (สาธารณรัฐเช็ก และ สโลวาเกียปัจจุบัน) ไปยังตอนต้นทะเลเอเดรียติก อำพันจากฝั่งทะเลบอลติกพบในที่ฝังพระศพของฟาโรห์ตุตันคามุน[ต้องการอ้างอิง] และถูกส่งจากทะเลเหนือไปเครื่องสักการะยังเทวสถานอพอลโลที่เดลฟี จากทะเลดำอำพันก็ถูกส่งต่อไปยังเอเชียโดยเส้นทางสายไหมซึ่งเป็นเส้นทางการค้าสายโบราณอีกสายหนึ่ง จุดเริ่มต้นของเส้นทางอยู่ที่เมืองคอพและทรูโซในภูมิภาคปรัสเซียเดิมบนฝั่งทะเลบอลติก เส้นทางการค้าสายอำพันอาจจะมีส่วนช่วยในการสร้างความรุ่งเรืองของวัฒนธรรมของยุคสัมฤทธิ์นอร์ดิก (Nordic Bronze Age) ในสแกนดิเนเวียโดยการนำอิทธิพลของเมดิเตอเรเนียนเข้ามายังประเทศต่าง ๆ ทางตอนเหนือสุดของยุโรป บางครั้งแคว้นคาลินินกราด ก็เรียกว่า “Янтарный край” หรือ “บริเวณอำพัน” บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เส้นทางสายเกลือ

เส้นทางสายเกลือเก่า (อังกฤษ: Old Salt Route, เยอรมัน: Alte Salzstraße) เป็นเส้นทางการค้าของยุคกลางทางตอนเหนือของเยอรมนีที่ใช้ในการขนส่งเกลือและสินค้าอื่น ๆ เกลือเป็นสินค้าที่มีค่าสูงในยุคกลางซึ่งทำให้บางครั้งก็เรียกกันว่า “ทองขาว” เกลือที่ขนส่งบนเส้นทางสายนี้ส่วนใหญ่มาจากเหมืองใกล้ลือเนอบวร์ค (Lüneburg) ซึ่งเมืองทางเหนือตอนกลางของเยอรมนี จากนั้นก็ขนส่งไปยังลือเบค ซึ่งเป็นเมืองท่าสำคัญของเยอรมนีบนฝั่งทะเลบอลติก นักประวัติศาสตร์ยอมรับกันว่าเส้นทางสายเกลือเก่าเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางการค้าที่ยาวกว่า ที่ใช้เป็นเส้นทางสำคัญในการเชื่อมระหว่างทางตอนเหนือและใต้ของเยอรมนี จากเอกสารที่เก่าที่สุดสนับสนุนหลักฐานที่ว่าลือเนอบวร์คมีบทบาทในการขนส่งเกลือมาตั้งแต่ ค.ศ. 956 ในเอกสารฉบับนั้นสมเด็จพระจักรพรรดิออตโตที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์พระราชทานสิทธิให้สำนักสงฆ์เซนต์มิเคลลิส (St. Michaelis Monastery) ให้เก็บค่าธรรมเนียมจากการทำเกลือได้ แม้จะในเวลานั้นความมั่งคั่งของเมืองส่วนใหญ่ก็มาจากรายได้จากเกลือที่พบในบริเวณนั้น เส้นทางสายเกลือเก่ารุ่งเรืองที่สุดระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง คริสต์ศตวรรษที่ 16 เส้นทางการค้าสายนี้เริ่มตั้งแต่ลือเนอบวร์คไปสิ้นสุดที่ลือเบค จากเมืองท่าลือเบคเกลือส่วนใหญ่ก็ถูกส่งต่อไปยังเมืองต่าง ๆ บนฝั่งทะเลบอลติกที่รวมทั้งฟาลสเตอร์โบ (Falsterbo) ที่เป็นที่ตั้งของตลาดสแกนเนีย (Scania Market) หรือตลาดเฮอร์ริง ที่ใช้เกลือในการทำผลิตผลต่าง ๆ จากปลาเฮอร์ริง ซึ่งเป็นสินค้าสำคัญของยุคกลาง และในการถนอมอาหารอื่น ๆ การค้าขายเกลือเป็นปัจจัยอันสำคัญของความมีอำนาจของลือเบคและสันนิบาตฮันเซียติก การขนส่งเกลือทำโดยการใช้เกวียนที่ลากด้วยม้าจากลือเนอบวร์คข้ามแม่น้ำเอลเบที่อาร์ตเล็นบวร์ก (Artlenburg) จากที่นั่นก็ผ่านทางเมิลเลน (Mölln) ไปยังลือเบค ผิวถนนส่วนใหญ่เป็นเพียงทางเดินหรือทางเกวียนที่ไม่มีผิวที่ได้รับการปราบหรือปูด้วยวัสดุที่แข็ง เป็นเพียงถนนที่เป็นทรายและเป็นโคลนเมื่อฝนตกหนัก ทางผ่านทุ่ง ป่า และหมู่บ้านเล็ก ๆ ซึ่งทำให้การขนส่งเป็นไปอย่างลำบากยากเข็ญ นอกจากนั้นก็ยังเป็นถนนที่อันตรายจากโจรผู้ร้าย เพราะสิ่งที่ขนส่งเป็นของที่มีค่า การขนส่งแต่ละครั้งทำได้เพียงจำนวนจำกัดซึ่งทำให้กลายเป็นสินค้าที่มีค่า ในปี ค.ศ. 1398 เมื่อมีการเปิดใช้คลองชเต็คนิทซ์ (Stecknitz Canal) ซึ่งเป็นคลองในบรรดาคลองขุดแรกของยุโรป การขนส่งเกลือก็ทำได้ง่ายขึ้นและเป็นจำนวนมากขึ้น ซึ่งสามารถทำให้ตอบสนองความต้องการของตลาดที่เพิ่มขึ้นได้มากยิ่งขึ้น ตัวอย่างเช่นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ลือเนอบวร์คส่งเกลือประมาณ 19,000 ตันต่อปีไปยังลือเบค แต่ไม่ว่าจะขนทางบกหรือทางน้ำการขนส่งก็ยังใช้เวลาราวยี่สิบวันจึงจะถึงที่หมาย ในสมัยปัจจุบันการท่องเที่ยวตามเส้นทางสายเกลือเก่าเป็นการท่องเที่ยวที่ได้รับทั้งประสบการณ์ทางธรรมชาติและวัฒนธรรม ที่นักท่องเที่ยวอาจจะทำได้โดยการเดินเท้า หรือ การขี่จักรยาน และบางส่วนอาจจะทำโดยเรือ ระหว่างทางก็มีเมืองที่น่าสนใจและมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่รวมทั้งลือเนอบวร์ค เมิลเลน ลือเบค
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน

เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน ตั้งเป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2520 มีเนื้อที่ประมาณ 643,750 ไร่ หรือ 1,030 ตารางกิโลเมตร  อยู่รอยต่อของ 5 จังหวัดได้แก่ อำเภอท่าตะเกียบ อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา, อำเภอวังน้ำเย็น อำเภอวังสมบูรณ์ จังหวัดสระแก้ว, อำเภอเขาชะเมา จังหวัดระยอง, อำเภอแก่งหางแมว จังหวัดจันทบุรี และ อำเภอบ่อทอง จังหวัดชลบุรี เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน พื้นที่ตอนบนและตอนกลางส่วนใหญ่เป็นที่ราบลูกฟูก มีความลาดชันปานกลาง ส่วนพื้นที่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และทิศตะวันออกเฉียงใต้เป็นภูเขาสูง ความสูงของพื้นที่จากระดับน้ำทะเลปานกลางตั้งแต่ 30 - 802 เมตร ยอดเขาสูงสุดอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเขตฯ คือ เขาสิบห้าชั้น มีความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 802 เมตร พื้นที่ทางตอนใต้เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาบรรทัด และเทือกเขาจันทบุรี ประกอบด้วยภูเขาที่มีความลาดชันต่อเนื่องกัน เช่น เขาอ่างฤๅไน เขาใหญ่ เขาชะมูนและเขาชะอม เป็นต้น ป่ารอยต่อ 5 จังหวัด เป็นที่เกิดของลำห้วยและลำธารที่สำคัญหลายสาย ไหลลงสู่แม่น้ำสำคัญๆ คือ แควระบม - สียัด ที่ไหลไปรวมกับแม่น้ำบางปะกง ที่อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา คลองลำพระเพลิงใหญ่ คลองพระสะทึง จากเขาสิบห้าชั้น ไหลไปรวมกับแม่น้ำปราจีนบุรี คลองตะโหนด ไหลลงสู่อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี และคลองประแสร์ที่ต้นน้ำมาจากเทือกเขาใหญ่ ไหลผ่านอำเภอบ่อทอง จังหวัดชลบุรี ออกสู่ทะเลที่จังหวัดระยอง เป็นต้น เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน เป็นป่ารอยต่อ 5 จังหวัด เป็นพื้นที่ที่มีร่องมรสุมพาดผ่าน ฝนตกค่อนข้างชุกและเนื่องจากมีเทือกเขาบรรทัดและเทือกเขาจันทบุรี ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของพื้นที่ จึงทำให้พื้นที่บริเวณดังกล่าวมีฝนตกมากกว่าทางตอนเหนือ นอกจากอิทธิพลของลมมรสุมที่พัดผ่านแล้วยังได้รับอิทธิพลจากทะเล ลักษณะของภูมิอากาศจึงมีทั้งแบบสะวันนาทางตอนบนของพื้นที่และแบบมรสุมเขตร้อนทางตอนล่างของพื้นที่ ด้วยเหตุของภูมิอากาศที่แตกต่างกันของพื้นที่โดยรอบผืนป่าของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน ดังนั้น จึงเป็นปัจจัยที่ก่อให้เกิดความหลากหลายของสังคมพืชและสังคมสัตว์ในพื้นที่ค่อนข้างมาก โดยเฉพาะสังคมพืชนั้นมีการกระจายของพรรณพืชจาก 2 ภูมิภาคด้วยกัน คือ ภูมิภาคอินโดจีน (Indo-China) และภูมิภาคอินโดมาลายา (Indo-Malaya) ป่าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของป่าภาคตะวันออกเป็นป่าลุ่มต่ำที่ไม่ผลัดใบ และเป็นป่าพื้นที่รอยเชื่อมต่อ (transition zone) ระหว่างระบบนิเวศภาคกลางกับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีความหลากหลายทางชีวภาพ ป่าดงดิบส่วนใหญ่เป็นป่าดงดิบแล้ง มีเพียงเล็กน้อยที่เป็นป่าดงดิบชื้น ป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง และทุ่งหญ้า แบ่งเป็นข้อๆ ได้ดังนี้ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน แบ่งเป็นประเภทๆ ได้ดังนี้ แมลงในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน สามารถพบเห็นได้ในทุกๆ ที่ โดยเฉพาะในฤดูฝน แมลงที่พบมีจำนวน 106 ชนิด จาก 76 สกุลใน 12 วงศ์ กลุ่มที่พบเห็นได้บ่อย ได้แก่ ผีเสื้อติ่งฉะอ้อน ผีเสื้อสะพายฟ้า ผีเสื้อหางติ่งแววมยุรา ผีเสื้อช่างร่อน ผีเสื้อหางติ่งนางระเวง ผีเสื้อโยม่า ผีเสื้อโคคิโน ผีเสื้อเจ้าป่า ด้วงกว่างสามเขาจันทร์ เป็นต้น บทความสิ่งแวดล้อมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
อาเลกซานดาร์ คาราจอร์เจวิช

อาเล็กซานดาร์ คาราจอร์เจวิช ทรงเป็นที่รู้จักในนาม เจ้าชายอาเล็กซานดาร์ มกุฎราชกุมารแห่งยูโกสลาเวีย (เซอร์เบีย: Александар Карађорђевић, Aleksandar Karađorđević; พระราชสมภพ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2488) เป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์เซอร์เบีย เมื่อครั้งพระราชบิดาของพระองค์คือพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย ทรงทำให้เจ้าชายเป็นมกุฎราชกุมารแห่งยูโกสลาเวียซึ่งเป็นพระองค์สุดท้าย ด้วยการสร้างรัฐบาลคอมมิวนิสต์และการตามมาซึ่งการล่มสลายแห่งยูโกสลาเวีย ทำให้ปัจจุบันทรงอ้างสิทธิในราชบัลลังก์เซอร์เบีย โดยมีพระราชอิสริยยศเป็น เจ้าชายอาเล็กซานดาร์ที่ 2 มกุฎราชกุมารแห่งเซอร์เบีย แต่ปัจจุบันเป็นสาธารณรัฐเซอร์เบีย เจ้าชายอาเล็กซานดาร์เป็นพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวในสมเด็จพระเจ้าเปตาร์ที่ 2 แห่งยูโกสลาเวีย พระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งยูโกสลาเวีย ราชวงศ์คาราจอร์เจวิช กับสมเด็จพระราชินีอาเล็กซานดราแห่งยูโกสลาเวีย พระองค์มีพระราชอิสริยยศเป็น "มกุฎราชกุมารอาเล็กซานดาร์" ซึ่งได้มาตั้งแต่พระราชสมภพและพระราชบิดายังคงเป็นพระมหากษัตริย์อยู่ ซึ่งเป็นการแตกแยกในเซอร์เบียด้วยผู้คนจำนวนมากที่สนับสนุนระบอบกษัตริย์อันส่งผลต่อกับความมั่นคงของประเทศ เหมือนกับระบอบกษัตริย์ยุโรปหลายประเทศในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สมเด็จพระเจ้าปีเตอร์ที่ 2 ได้เสด็จออกจากประเทศและทรงตั้งคณะรัฐบาลพลัดถิ่น เจ้าชายอาเล็กซานดาร์ทรงออกจากยูโกสลาเวียในเดือนเมษายน พ.ศ. 2484 และมาถึงที่ลอนดอนในเดือนมิถุนายน ปีเดียวกัน ซึ่งมาจากการยอมจำนนของกองทัพหลวงยูโกสลาฟ หลังจากการประชุมที่เตหะราน กลุ่มพันธมิตรได้เคลื่อนย้ายการสนับสนุนกลุ่มเช็ทนิกส์ไปยังกลุ่มคอมมิวนิสต์พาร์ทิสัน การแสดงความคิดเห็นในเหตุการณ์และสิ่งบังเกิดขึ้นกับพระบิดาของพระองค์ เจ้าชายอาเล็กซานดาร์ตรัสว่า "พระบิดาทรงตรงไปตรงมามาก พระองค์ไม่สามารถเชื่อในพันธมิตรของพระองค์ได้ ซึ่งก็คือขั้วอำนาจประชาธิปไตยอเมริกาและพระญาติกับพระสหายในลอนดอนที่สามารถช่วยได้ แต่เกิดขึ้นได้อย่างเที่ยงตรง" ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2488 อิวาน ซิวบาซิก ทูตราชวงศ์ และยอซีป บรอซ ตีโต ผู้นำฝ่ายพาร์ทิสัน ได้ลงนามข้อตกลงที่ซึ่งพยายามรวมกันระหว่างพระราชวงศ์กับรัฐบาลคอมมิวนิสต์ ในวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 กลุ่มเอวีเอ็นโอเจ ซึ่งเป็นกลุ่มพาร์ทิสันได้ประกาศตนเป็นรัฐบาลปกครองยูโกสลาเวีย และประกาศยกเลิกสิทธิอันชอบธรรมของพระราชวงศ์ ในวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2488 ไม่กี่เดือนหลังจากการกำเนิดของเจ้าชาย เอ็นวีเอโอเจได้ตังชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยยูโกสลาเวีย ในวันที่ 29 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน ประเทศได้ประกาศเป็นสาธารณรัฐคอมมิวนิสต์และเปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสหพันธ์สาธารณรัฐประชาชนยูโกสลาเวีย ใน พ.ศ
ปุณยาพร พูลพิพัฒน์

ปุณยาพร พูลพิพัฒน์ (เกิด 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2528) ชื่อเล่น เบนซ์ เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย อดีตนักแสดงสังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เริ่มต้นเข้าสู่วงการบันเทิงโดยเริ่มจากการประกวดดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล ค.ศ. 2004 ได้รับรองชนะเลิศอันดับ 1 ปุณยาพร เกิดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 ที่จังหวัดนครศรีธรรมราช บิดาชื่อ สมพร พูลพิพัฒน์ เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาลแสงทอง และมารดาชื่อ ละออศรี พูลพิพัฒน์ เป็นครูสอนวิชาภาษาไทย และเบนซ์เองเคยดูแลเรื่องการบริหารจัดการ เสนอหลักสูตรการสอน และที่สำคัญเป็นคนออกแบบชุดนักเรียนของโรงเรียนแห่งนี้ ปุณยาพรเล่าเรียนระดับอนุบาลศึกษาที่ โรงเรียนอนุบาลลูกรัก ระดับประถมศึกษา-มัธยมศึกษาตอต้นที่ โรงเรียนศรีธรรมราชศึกษา ระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่ โรงเรียนสาธิตเทศบาลวัดเพชรจริก จบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย และ ระดับปริญญาโท มหาบัณฑิต คณะบริหารธุรกิจ สาขาธุรกิจระหว่างประเทศ มหาวิทยาลัยศรีปทุม รุ่นเดียวกับ ธัญสินี พรมสุทธิ์ (ส้ม) เมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2555 ในขณะนี้นอกจากงานการแสดง เบ็นซ์ก็ยังมีการธุรกิจส่วนตัวกับกิจการผลิตรองเท้าส้นสูง Bevil ซึ่งกิจการกำลังไปได้สวย จำหน่ายทางโซเชียลเน็ตเวิร์ก และอีก 1 ธุรกิจ คือ กุ้งเผาแอทโฮม จัดส่งถึงที่ ด้านชีวิตส่วนตัว เบนซ์ ปุณยาพร สมรสกับ แก๊ป วิทนาถ วรรธนะกุล แฟนหนุ่มนักธุรกิจ เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2567 ณ โรงแรมรอยัลคลิฟ บีช รีสอร์ท พัทยา บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ชวัลกร วรรธนพิสิฐกุล

ชวัลกร วรรธนพิสิฐกุล (เกิด 11 เมษายน พ.ศ. 2531) ชื่อเล่น กระติ๊บ เป็นนักแสดงและพิธีกรชาวไทย เริ่มเข้าสู่ในวงการบันเทิงจากเวทีการประกวดมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส ประจำปี พ.ศ. 2551 ได้รับตำแหน่งรองมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์สหลังจากนั้นเธอก็ได้มีผลงานการแสดงละครเรื่องแรกกับทางช่อง 7HD มีชื่อเสียงจากละครเรื่อง หอหญิง แสดงคู่กับพาทิศ พิสิฐกุล จากนั้นเธอได้รับบทบาทเด่นเป็นนางร้ายหลาย ๆ เรื่องและเป็นที่รู้จักในตัวตนของเธอเป็นต้น ชวัลกร เกิดเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2531 เธอจบการศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนวารีเชียงใหม่​ และจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย และระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนวารีเชียงใหม่​ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะจิตรกรรม ประติมากรรม และภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ชวัลกรเริ่มเข้าสู่ในวงการบันเทิงจากเวทีการประกวดมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส ประจำปี เมื่อในปี พ.ศ. 2551 ได้รับตำแหน่งรองมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส หลังจากนั้นเธอได้ลงนามสัญญาในการเป็นนักแสดงในสังกัดช่อง 7 เธอได้รับโอกาสร่วมแสดงละครเรื่องแรกกับทางช่อง 7 มีชื่อเสียงจากละครเรื่อง ศิลามณี และเป็นนางเอกในละครซิทคอมเรื่อง หอหญิง แสดงคู่กับพาทิศ พิสิฐกุล เธอได้รับบทบาทเด่นเป็นนางร้ายหลาย ๆ เรื่องและเป็นที่รู้จักในตัวตนของเธอ ปัจจุบันกระติ๊บสิ้นสุดสัญญาในการเป็นนักแสดงในสังกัดช่อง 7HD เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2560 ภายหลัง ชวัลกรได้รับงานละครและงานด้านพิธีกรต่าง ๆ รวมถึงมีความสามารถในการร้องเพลงโดยเป็นหนึ่งในผู้เข้าร่วมการประกวดแข่งขันร้องเพลงในรายการ The Mask Singer หน้ากากนักร้อง ภายใต้ หน้ากากนางเงือก ออกอากาศทางช่องเวิร์คพอยท์ ปัจจุบัน อดีต บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
วณิพก (อัลบั้ม)

วณิพก เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 3 ของวงคาราบาว ออกจำหน่ายเดือน มีนาคม พ.ศ. 2526 โดยสมาชิกวงในชุดนี้ได้แก่ แอ๊ด - ยืนยง โอภากุล , เขียว - กีรติ พรหมสาขา ณ สกลนคร และเล็ก - ปรีชา ชนะภัย นอกจากนี้ยังได้เชิญ หมู - พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ และ วงเพรสซิเดนท์ มาเล่นดนตรีบันทึกเสียงเพื่อให้เกิดความสมบูรณ์แบบของวงสตริง โดยเป็นอัลบั้มชุดแรกที่ใช้ตราสัญลักษณ์ประจำวงรูปหัวควายที่มีรูปนกหันไปทางขวา ซึ่งเป็นแบบที่ใช้กันมาจนถึงปัจจุบัน (หลังจากที่ชุดที่ 2 ได้เริ่มใช้รูปหัวควายแต่กลับด้านโดยนกสีแดงหันไปทางซ้าย) และเป็นอัลบั้มชุดแรกที่มีชื่อเพลงเป็นภาษาต่างประเทศ คือ Summer Hill แต่เนื้อร้องเกือบทั้งหมดเป็นภาษาไทย[ต้องการอ้างอิง] อัลบั้มชุดนี้ส่งผลให้คาราบาวเป็นที่รู้จักในหมู่คนฟังอย่างกว้างขวาง[ต้องการอ้างอิง] โดยเพลงที่โด่งดังที่สุด ได้แก่ วณิพก โดยทำดนตรีเป็นจังหวะ สามช่า ซึ่งผสมผสานดนตรีแนว ช่า ช่า ช่า จากลาตินอเมริกาเข้ากับดนตรีรำวงของไทยอย่างลงตัว อีกทั้งเนื้อหาของเพลงที่เข้าถึงจิตใจของคนฟังได้เป็นอย่างดี บทเพลงของคาราบาวจึงมีเอกลักษณ์สะท้อนภาพของสังคมไทยเข้ากับความสนุกสนานของดนตรี และ บทเพลงนี้ยังสามารถแทรกตัวเองเข้าไปอยู่ในดิสโก้เธค ซึ่งไม่มีเพลงเพื่อชีวิตเพลงใดเปิดแผ่นมาก่อน ทำให้เพลงจังหวะสามช่ากลับมาคึกคัก เพราะหลังจากนั้นคาราบาวก็ได้นำเพลงนี้มาร้องบันทึกเสียงอยู่บ่อย ๆ และได้มีศิลปินท่านอื่น ๆ นำเพลงนี้ไปร้องต่อในสตูดิโออัลบั้มของตัวเองอีกด้วย เช่น มัม ลาโคนิคส์ , ทีโบน ในอัลบั้มของพวกเขา เป็นต้น รวมุถึงมีการนำทำนองของเพลงนี้ไปปรับใช้ในเพลงของตนเอง เช่น อู๋ เสรีชน ที่นำทำนองของเพลงนี้ไปปรับใช้กับเพลง เมืองถูกเผาเราถูกฆ่า ซึ่งขับร้องโดยนาย จตุพร พรหมพันธุ์ หนึ่งในแกนนำของกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) ซึ่งเนื้อร้องก็มีเนื้อหากล่าวถึงเหตุการณ์การชุมนุมทางการเมืองเมื่อเดือนเมษายน-พฤษภาคม พ.ศ. 2553 นอกจากนี้ บทเพลงอื่นๆ ในอัลบั้มก็ได้มีการร้องและทำดนตรีขึ้นใหม่ในภายหลัง อาทิเพลง ไม้ไผ่ ซึ่งร้องโดย ต้อย - เศรษฐา ศิระฉายา อดีตนักร้องนำวง ดิ อิมพอสซิเบิ้ล รวมถึงเพลง จับกัง ซึ่งร้องโดย อานนท์ สายแสงจันทร์ หรือ ปู แบล็คเฮด ในอัลบั้มพิเศษ มนต์เพลงคาราบาว 25 ปี ในปี พ.ศ. 2550 และเพลง ดอกจาน ที่ดนตรีออกไปทางแนวลูกทุ่งอย่างเด่นชัด โดยแอ๊ด - ยืนยง โอภากุล ก็เคยนำมาร้องอีกครั้งในอัลบั้มเดี่ยวชุดพิเศษองเขา ก้นบึ้ง ในปี พ.ศ. 2533 ในปี 2546 งานเพลงชุดนี้ถูกนำมาปรับปรุงคุณภาพเสียงด้วยระบบดิจิตอล และ วางจำหน่ายอีกครั้งโดย วอร์นเนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์ คาราบาว เพรสซิเดนท์ (แบ็คอัพ) นักดนตรีอื่น ๆ คำร้อง-ทำนอง เรียบเรียงเสียงประสาน ผู้ร่วมงาน
อินเทอร์เซเทอรา

อินเทอร์เซเทอรา (ละติน: Inter caetera; "ในงานอื่น ๆ") เป็นสารตราพระสันตะปาปาที่ออกโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6 เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1493 ที่มอบดินแดนทาง "ตะวันตกและใต้" ตั้งแต่ขั้วโลกเหนือถึงขั้วโลกใต้ที่เส้น 100 ลีกทางตะวันตกและใต้ของเกาะทั้งหมดของอะโซร์สหรือกาบูเวร์ดี ให้แก่สเปน (ราชบัลลังก์กัสติยาและราชบัลลังก์อารากอน) แต่เนื้อหาของสารตราก็ยังไม่ชัดแจ้งถึงวัตถุประสงค์ของพระสันตะปาปาว่าจะประทาน "อุทิศ" อธิปไตยแก่สเปน หรือจะทรงมอบให้เป็นรัฐของสเปน (feudal infeodation) หรือจะทรงมอบอำนาจในการปกครอง (investiture) สารตราฉบับนี้จึงได้รับการตีความหมายกันไปต่างๆ ที่บางท่านก็เห็นว่าเป็นเพียงการมอบอำนาจในการเป็นเจ้าของและการครอบครองดินแดนให้แก่ประมุขตามกฎหมาย หรือความเห็นอื่นที่รวมทั้งราชบัลลังก์สเปนและผู้พิชิตดินแดนก็ตีความหมายอย่างกว้างที่สุดว่าเป็นมอบอำนาจอธิปไตยอย่างเต็มที่ให้แก่สเปน อินเทอร์เซเทอราและสารตราฉบับอื่นที่คล้ายคลึงกัน รวมเรียกว่า "สารตราบริจาค" (Bulls of Donation) บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ซิกัวร์นีย์ วีเวอร์

ซูซาน อเล็กซานดรา "ซิกัวร์นีย์" วีเวอร์ (อังกฤษ: Susan Alexandra "Sigourney" Weaver; เกิด 8 ตุลาคม ค.ศ. 1949) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ผู้วางรากฐานของบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมสมัยนิยม เธอได้รับรางวัลต่าง ๆ มากมาย รวมถึงรางวัลสถาบันศิลปะภาพยนตร์และโทรทัศน์บริติชหนึ่งรางวัล รางวัลลูกโลกทองคำสองรางวัล และรางวัลแกรมมีหนึ่งรางวัล นอกจากนี้ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สามรางวัล รางวัลไพรม์ไทม์เอมมีสี่รางวัล และรางวัลโทนีหนึ่งรางวัล ในปี ค.ศ. 2003 ทางช่องโทรทัศน์ แชนแนลโฟร์ โหวตให้เธออยู่ในอันดับที่ 20 ของ 100 นักแสดงภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล วีเวอร์เป็นที่รู้จักในบทบาท "เอลเลน ริปลีย์" ใน ภาพยนตร์ชุดเอเลี่ยน (ค.ศ.1979 - 1997) และบท "ดานา บาร์เรตต์" ในภาพยนตร์ชุด บริษัทกำจัดผี (ค.ศ.1984,1989, 2016 และ 2021) วีเวอร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 3 ครั้งสำหรับการแสดงในเรื่อง เอเลี่ยน 2 ฝูงมฤตยูนอกโลก (ค.ศ. 1986), กอริลล่าสุดสายหมอก และ เวิร์คกิ้ง เกิร์ล หัวใจเธอไม่แพ้ (ค.ศ
พัชรินทร์ ศรีวสุภิรมย์

พัชรินทร์ วิทยาปัญญานนท์ (สกุลเดิม: จัดกระบวนพล; เกิด 21 มิถุนายน พ.ศ. 2529) ชื่อเล่น น้ำฝน เป็นนักแสดงและพิธีกรชาวไทย และเป็นหนึ่งในกลุ่มพาวเวอร์ทรีสังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เข้าสู่วงการได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับ 2 จากการประกวด มิสทีนไทยแลนด์ ค.ศ. 2003 พัชรินทร์ จัดกระบวนพล เกิดวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2529 จบระดับชั้นอนุบาลและมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนผะดุงศิษย์พิทยา จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก คณะศิลปกรรมศาสตร์ เอกการแสดงและกำกับการแสดง มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ และระดับปริญญาโทจาก มหาวิทยาลัยศรีปทุม เคยร่วมประกวด มิสทีนไทยแลนด์ ปี 2003 ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับ 2 และในปีเดียวกัน เธอได้รับรางวัลชนะเลิศ จากการประกวดสาวแฮ็คส์ ได้เป็นสาวแฮ็คส์สีเขียว รสชาเขียว ในส่วนของงานแสดง เธอเล่นละครเรื่องแรกกับทางช่อง 7 เรื่อง รักได้ไหม ถ้าหัวใจไม่เพี้ยน จากนั้นเธอได้ย้ายสังกัด เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงสังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 และมีผลงานละครเรื่อยมาทั้งในบทบาทของนางเอกและบทบาทอื่น ๆ ในวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2563 น้ำฝน กับ อาร์ม พิพัฒน์ ได้เข้าพิธีวิวาห์ที่โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล ท่ามกลางสถานการณ์ โควิด-19 แต่เตรียมงานไว้แล้วจึงไม่อาจเลี่ยง มีครอบครัวและญาติผู้ใหญ่ที่เคารพร่วมงาน สุดอบอุ่น มีบุตรชายด้วยกัน 1 คนชื่อ พัชรพิชญ์ วิทยาปัญญานนท์ ชื่อเล่น น้องเวลา เกิดเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2566
สงครามกลางเมืองยุโรป

สงครามกลางเมืองยุโรป เป็นคำซึ่งอธิบายถึงแนวคิดที่เชื่อว่าสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสงครามโลกครั้งที่สอง และสมัยระหว่างสองสงครามโลกเป็นสงครามกลางเมืองที่ยืดเยื้อซึ่งเกิดขึ้นในทวีปยุโรป คำดังกล่าวมักใช้อ้างอิงถึงการเผชิญหน้าหลายครั้งซึ่งเกิดขึ้นในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 แต่ไม่มีข้อยุติที่เหมาะสมเกี่ยวกับรายละเอียดและเหตุผลเชื้อมโยง เช่น ระดับความเกี่ยวพันของนานาชาติในสงครามกลางเมืองสเปน และในบางครั้ง สงครามกลางเมืองรัสเซีย คำดังกล่าวมักถูกใช้อธิบายแนวคิดของการเสื่อมสภาพความเป็นเจ้าในโลกของทวีปยุโรป และการเกิดขึ้นของสหภาพยุโรป ดร. ฟรานซ-วิลลิง อธิบายว่า ในสมัยดังกล่าว "การต่อสู้กันเองของทวีปยุโรปทำให้ยุโรปเสียตำแหน่งในโลกและความเป็นเจ้า และทำให้ตนเองถูกแบ่งออกในสองขั้วอิทธิพล ขั้วหนึ่งคืออเมริกา อีกขั้วหนึ่งคือรัสเซีย" แนวคิดของ "สงครามกลางเมืองยุโรป" เป็นทฤษฎีทางวิชาการซึ่งเป็นที่สนใจของส่วนน้อย ซึ่งค่อย ๆ มีความโดดเด่นขึ้น ขอบเขตของช่วงเวลาดังกล่าวเป็นหัวข้อโต้เถียงกันมากที่สุด แนวคิดดั้งเดิมของ เค. เอ็ม. พานิกการ์ ซึ่งระบุไว้ที่ ค.ศ. 1914-1945 เป็นแนวคิดซึ่งได้รับการยอมรับโดยัท่วไป เหตุการณ์ระหว่าง ค.ศ. 1936-1945 ซึ่งเริ่มขึ้นด้วยความขัดแย้งภายในของสเปนและจบลงด้วยการแบ่งแยกยุโรปหลังสงครามโลกครั้งที่สองมักจะถูกอ้างถึง สเปนเซอร์ เอ็ม. ได สคาลา แห่งมหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์ บอสตัน ยอมรับปี ค.ศ. 1945 เป็นจุดสิ้นสุด แต่จุดเริ่มต้นนั้นเริ่มนับตั้งแต่ ค.ศ
กลุ่มภาษาอิหร่าน

กลุ่มภาษาอิหร่าน (อังกฤษ: Iranian หรือ Iranic languages) เป็นสาขาย่อยของกลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียนในตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนที่มีผู้พูดเป็นกลุ่มชนอิหร่าน ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในที่ราบสูงอิหร่าน กลุ่มภาษาอิหร่านแบ่งออกเป็นสามระดับ: อิหร่านเก่า (จนถึง 400 ปีก่อน ค.ศ.), อิหร่านกลาง (400 ปีก่อน ค.ศ. – ค.ศ. 900) และอิหร่านใหม่ (ตั้งแต่ ค.ศ. 900) ภาษาสองภาษาที่ยืนยันว่าจัดอยู่ในภาษากลุ่มอิหร่านเก่าคือ ภาษาเปอร์เซียโบราณ (จากจักรวรรดิอะคีเมนิด) และภาษาอเวสตะเก่า (ภาษาของภาษาอเวสตะ) ส่วนในภาษากลุ่มอิหร่านกลาง ภาษาที่มีความเข้าใจและมีการบันทึกคือภาษาเปอร์เซียกลาง (จากจักรวรรดิซาเซเนียน), ภาษาพาร์เทียน (จากจักรวรรดิพาร์เธีย) และภาษาแบกเตรีย (จากจักรวรรดิกุษาณะและเฮฟทาไลต์) ข้อมูลเมื่อ 2008 ประมาณการว่ามีผู้พูดภาษากลุ่มอิหร่านเป็นภาษาแม่ประมาณ 150–200 ล้านคน Ethnologue ประมาณการว่ามีภาษาอยู่ในกลุ่มนี้ 86 ภาษา โดยภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุดคือภาษาเปอร์เซีย (สำเนียงฟอร์ซี, ดารี และทาจิก), ภาษาปาทาน, ภาษาเคิร์ด, ภาษาลูรี และภาษาบาโลจ ชื่อของกลุ่มภาษาอิหร่านมาจากการที่ผู้พูดกลุ่มภาษานี้เคยอยู่ในที่ราบอิหร่านมาตั้งแต่อดีตกาล กลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียนมีจุดเริ่มต้นในเอเชียกลาง แต่ทฤษฎียังมีช่องว่างอีกมาก กลุ่มภาษาอิหร่านนี้เป็นลูกหลานของภาษาอินโด-อิเรเนียนดั้งเดิม ซึ่งภาษานี้แตกออกเป็น ภาษาอิหร่านดั้งเดิมมีอายุย้อนหลังไปถึงหลังจากการแยกตัวของภาษาอินโด-อิเรเนียนดั้งเดิมหรือราว 1,457 ปีก่อนพุทธศักราช ซึ่งเป็นช่วงที่ภาษาอิหร่านแยกตัวออกมาและพัฒนาตามชนเผ่าอิหร่านกลุ่มต่างๆที่อพยพไปมาระหว่างยุโรป เอเชียใต้ ที่ราบอิหร่านและเอเชียกลาง ในทางภาษาศาสตร์ ภาษาอิหร่านโบราณแบ่งได้เป็น 2 กลุ่มคือ ภาษาอเวสตะเป็นภาษาที่ใช้เขียนคัมภีร์ในศาสนาโซโรอัสเตอร์ ภาษาเปอร์เซียโบราณมีระบบการเขียนเป็นอักษรรูปลิ่ม ยุคกลางในอิหร่านเริ่มต้นตั้งแต่ พ.ศ. 143 - 1443 ภาษาในยุคนี้แบ่งเป็นกลุ่มตะวันตกและกลุ่มตะวันออกเช่นกัน เริ่มใช้ตัวเขียนที่มาจากอักษรอราเมอิก ภาษาเปอร์เซียกลางเป็นภาษาราชการของจักรวรรดิซัสซาเนียน เริ่มใช้ตั้งแต่ พ.ศ