nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
ศูนย์สันสกฤตศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร

คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร (อังกฤษ: Faculty of Archaeology, Silpakorn University) เป็นคณะวิชาลำดับที่ 3 ของ มหาวิทยาลัยศิลปากร ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2498 "คณะโบราณคดี" ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2498 โดยมีจุดมุ่งหมายหลักให้เป็นคณะวิชาที่ผลิตครู อาจารย์ และนักโบราณคดี รวมทั้งเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องกับงานโบราณคดีเพื่อปฏิบัติหน้าที่ในกองโบราณคดีของ กรมศิลปากร หรืองานอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับโบราณคดี หลักสูตรและการเรียนการสอนในคณะโบราณคดีระยะแรกนั้นเป็นหลักสูตรอนุปริญญา 3 ปี โดยเป็นหลักสูตรที่เน้นด้านการผลิตนักวิชาการสาขาโบราณคดีเท่านั้น ในแรกเริ่ม คณะโบราณคดีมีจุดมุ่งหมายหลัก เพื่อสนับสนุนให้ผู้สนใจ และมีสติปัญญาก้าวหน้าขึ้นไปเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านโบราณคดี รวมทั้งการผลิตบัณฑิตเพื่อเข้ารับราชการในกองโบราณคดี กรมศิลปากร นักโบราณคดีและครูอาจารย์ รวมทั้งเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องกับงานโบราณคดี เนื่องจากเล็งเห็นว่าในประเทศไทยเป็นประเทศที่มีโบราณวัตถุสถานอยู่เป็นจำนวนมาก โบราณวัตถุสถานเหล่านี้ย่อมเป็นเครื่องชี้ให้เห็นถึงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมอันเก่าแก่ของชาติ เป็นเครื่องผูกพันและช่วยกระตุ้นเตือนให้คนในชาติรู้สึกภาคภูมิใจ รักชาติมุ่งมานะที่จะรักษาเอกราชของชาติให้ดำรงคงอยู่ตลอดกาล การศึกษาโบราณคดี เท่ากับเป็นการช่วยรักษาวัฒนธรรมอันสูงส่งของชาติไว้มิให้สูญหาย จึงควรมีบุคลากรที่สามารถศึกษา เพื่อสร้างความเข้าใจและรักษาโบราณวัตถุโบราณสถานของชาติไว้ หลักสูตรและการเรียนการสอนในคณะโบราณคดีระยะแรก ๆ จึงเป็นการเน้นผลิตนักวิชาการสาขาโบราณคดีเท่านั้น พ.ศ. 2496 มหาวิทยาลัยศิลปากร ได้เปิดเตรียมคณะโบราณคดีขึ้นอีกแผนกหนึ่ง ในโรงเรียนศิลปศึกษา (เตรียมมหาวิทยาลัยศิลปากร) ปัจจุบันคือ วิทยาลัยช่างศิลป ในครั้งนั้นโรงเรียนศิลปศึกษา แบ่งเป็น 3 แผนกคือ จิตรกรรม โบราณคดี และช่างสิบหมู่ เตรียมคณะโบราณคดีมีหลักสูตร 3 ปี ผู้ที่เรียนจบชั้นปีที่ 2 ถ้าสอบได้คะแนนถึงตามที่มหาวิทยาลัยกำหนดไว้ ก็จะมีสิทธิที่จะเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยศิลปากร สำหรับผู้ที่สอบได้คะแนนไม่ถึงหรือต้องการประกอบอาชีพ ไม่ต้องการที่จะเรียนต่อ ในมหาวิทยาลัยก็เรียนต่อจนจบชั้นปีที่ 3 ก็จะได้รับประกาศนียบัตรเทียบเท่าชั้น มัธยมศึกษาปีที่ 6 ปัจจุบัน (ม.8 เดิม) สถานที่เรียนเมื่อครั้งเป็นโรงเรียนศิลปศึกษานั้น ใช้อาคารเก่าของ กระทรวงคมนาคม ซึ่งเดิมตั้งอยู่ที่ โรงละครแห่งชาติ ปัจจุบัน นักเรียนเตรียมโบราณคดีรุ่นแรกมีทั้งหมด 4 คน หญิง 1 คน ชาย 3 คน มีอาจารย์ที่สอนคือ ศาสตราจารย์ ชิน อยู่ดี อาจารย์ เขียน ยิ้มศิริ อาจารย์ จิรา จงกล ศาสตราจารย์ หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล รายพระนามและรายนามอาจารย์ที่กล่าวมานี้คงเป็นที่รู้จักของนักศึกษาโบราณคดีเป็นอย่างดี สำหรับวิชาสามัญต่าง ๆ ได้แก่ภาษาอังกฤษ ฯลฯ เรียนรวมกันทั้ง 3 แผนก คือ จิตรกรรม โบราณคดี และช่างสิบหมู่ พ.ศ. 2498 มหาวิทยาลัยศิลปากรได้เปิดคณะโบราณคดี ขึ้นเป็นคณะวิชาที่ 3 ของมหาวิทยาลัยศิลปากร สถานที่เรียนของคณะโบราณคดีในขณะนั้นยังอยู่ที่โรงเรียนศิลปศึกษา บางครั้งได้อาศัย พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร เป็นที่ทำการชั่วคราวด้วย เมื่อตั้งคณะโบราณคดีขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2498 นั้น คณะโบราณคดียังไม่มีอาจารย์ประจำ อาจารย์ที่สอนส่วนใหญ่เป็นข้าราชการจากกรมศิลปากร นอกจากนี้ยังมีอาจารย์พิเศษจากมหาวิทยาลัยอื่น ๆ เช่น จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อาจารย์จากคณะต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัยศิลปากร และจาก กระทรวงศึกษาธิการ เป็นต้น พ
แท่นเทศน์ของโบสถ์ซันตันเดรอา

แท่นเทศน์ของโบสถ์ซันตันเดรอา (อังกฤษ: Pulpit of St. Andrew) เป็นงานประติมากรรมแท่นเทศน์ชิ้นเอกที่สร้างโดยโจวันนี ปีซาโน ประติมากรคนสำคัญชาวอิตาลี ในปี ค.ศ. 1301 ตั้งอยู่ที่โบสถ์ซันตันเดรอา เมืองปิสโตยา ประเทศอิตาลี งานชิ้นนี้มักจะได้รับการเปรียบเทียบกับแท่นเทศน์ที่แกะสลักโดยนีโกลา ปีซาโน บิดาของโจวันนีเอง ภายในหอล้างบาป เมืองปิซา และที่มหาวิหารซีเอนา ตามคำจารึกที่อยู่บนโค้งเหนือแท่นเทศน์กล่าวกันว่าเป็นงานที่ว่าจ้างโดยอาร์โนลโดและเหรัญญิกอันเดรอา วิเทลลี และ ทิโน ดี วิทาลเล เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองเนื่องในโอกาสที่โจวันนี “มีความสามารถเหนือความรู้ความสามารถของบิดา” จากผลงานที่สร้าง ลักษณะโครงสร้างของแท่นเทศน์คล้ายคลึงกับแท่นเทศน์ที่ปิซา เป็นทรงหกเหลี่ยมบนเสาเจ็ดต้น ต้นที่เจ็ดอยู่กลางแท่น เสาสองเสารองรับด้วยสิงโต และอีกเสาหนึ่งโดยแอตลาส ขณะที่เสากลางตั้งอยู่บนกริฟฟอนที่มีปีกสามปีก เสาที่เหลือไม่มีการตกแต่ง ส่วนรูปสลักนูนบนแผงรอบแท่นเทศน์มีอิทธิพลมาจากแท่นเทศน์ที่ซีเอนา รูปเคารพที่ใช้ก็มีอิทธิพลมาจากงานของนีโกลา โดยการใช้อุปมานิทัศน์ในโค้งสแปนเดรลระหว่างช่วงโค้ง ผู้เผยพระวจนะและผู้เผยพระวจนะหญิงยืนบนหัวเสา แผงภาพห้าแผงเป็นภาพจากฉากชีวิตของพระเยซูที่รวมทั้ง: แผงที่หกไม่มีเพราะเป็นทางขึ้นไปบนแท่น ฉากทุกฉากที่สลักแน่นไปด้วยนาฏกรรมของเหตุการณ์และตัวแบบต่าง ๆ เช่นเดียวกับแท่นเทศน์ที่มหาวิหารซีเอนา โดยเฉพาะแผง “การประหารทารกผู้วิมล” ที่กล่าวกันว่าโจวันนีได้รับแรงบันดาลใจมาจากงานแบบเยอรมัน หรืออาจจะเป็นจากเสาตรายานุสในกรุงโรมก็เป็นได้ วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ แท่นเทศน์ของโบสถ์ซันตันเดรอา
อรสา พรหมประทาน

อรสา พรหมประทาน มีชื่อเล่นว่า "ติ๋ว" มีชื่อจริงชื่อ อรสา ทองพรหม เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494 เข้าสู่วงการบันเทิงจากการประกวดนางสาวไทย ประจำปี พ.ศ.2512 ได้รับรางวัลขวัญใจช่างภาพ และได้รางวัลชนะเลิศ มิสเอซี อัสสัมชัญประจำปี พ.ศ. 2513 หลังจากนั้นมีผลงานมากมายทั้งจอแก้วและจอเงิน และเคยจัดละครให้กับ ช่อง 3 เอชดี ร่วมกับ ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา ในนามของบริษัท ทีวาย โปรดักชั่น จำกัด อรสา พรหมประทาน เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494 ที่ตำบลนครป่าหมาก อำเภอบางกระทุ่ม จังหวัดพิษณุโลก เป็นบุตรของคุณพ่อแสวง กับ คุณแม่จำรัสศรี ทองพรหม คุณพ่อคุณแม่เสียชีวิตตั้งแต่เธอเป็นวัยรุ่น เธอจึงย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ อยู่กับอาซึ่งเป็นเจ้าของร้านเสริมสวยชื่อร้าน ลัดดา ที่มักมีคนดังมาใช้บริการบ่อยครั้ง เช่น เพชรา เชาวราษฎร์, ชูศรี มีสมมนต์,ปรียา รุ่งเรือง ฯลฯ เพชรา เชาวราษฎร์จึงได้แนะนำให้อาส่งอรสาเข้าประกวด อาจึงได้ส่งเธอเข้าประกวดนางสาวไทย ในการประกวดประจำปี พ.ศ. 2512 โดยเธอได้ผ่านการคัดเลือกจนเข้าถึงรอบ 10 คนสุดท้าย ปีถัดมา พ.ศ
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภัควดี

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภัควดี (1 เมษายน พ.ศ. 2398 – 3 กันยายน พ.ศ. 2483) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาพลอย ได้รับพระมหากรุณาธิคุณเป็นพิเศษจากพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานหีบหมากเสวยลงยา และโต๊ะทองคำ หลังเกิดการเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ทำให้เหล่าพระบรมวงศานุวงศ์ทั้งหลายต้องดำรงพระชนม์ชีพอยู่อย่างยากลำบากและขัดสน บางพระองค์ถูกปลดออกจากงานราชการ บางพระองค์ต้องทรงลี้ภัยไปประทับยังต่างประเทศ บางพระองค์ถูกลดเบี้ยหวัดเงินปี ซึ่งพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภัควดีก็ทรงเป็นหนึ่งในพระบรมวงศานุวงศ์ที่ได้รับผลกระทบ ด้วยทรงได้รับเบี้ยหวัดเงินปีไม่เพียงพอต่อการดำรงพระชนม์ชีพ จนถึงขนาดต้องไปหยิบยืมจากพระบรมวงศานุวงศ์พระองค์อื่น โดยในเรื่องนี้มีใจความปรากฏในลายพระหัตถ์ของหม่อมเจ้าหญิงจงจิตรถนอม ดิศกุล ที่ทรงเขียนไปถวายแด่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ผู้เป็นพระบิดาซึ่งทรงประทับอยู่ที่ปีนัง มีความในจดหมายว่า “เมื่อ ๒ วันนี้ พระองค์ภัควดีเสด็จมาที่บ้านรับสั่งว่าเงินงวดยังไม่ออก ไม่มีเงินจะใช้เลย ท่านขอยืมหม่อนฉัน ๒๐ บาท หม่อมฉันได้ทูลว่าหม่อมฉันก็ยากจน ท่านก็วิงวอนอยู่ท่าเดียวเลยต้องถวายท่าน รับสั่งว่าเคยไปทูลรบกวนเสด็จอาถ้าท่านจะกวนหม่อมฉันแทนเสด็จพ่อ เห็นว่าเพียง ๒๐ บาทจึงได้ถวายไปเพื่อสงเคราะห์แก่พระราชวงศ์” พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภัควดี สิ้นพระชนม์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2483 สิริพระชันษา 85 ปี เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่สิ้นพระชนม์เป็นลำดับท้าย ๆ มีพระชนม์ยาวนานถึง 5 แผ่นดิน บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ณัชชา อารีย์รัก

ณัชชา อารีย์รัก (19 ธันวาคม พ.ศ. 2531 - ปัจจุบัน ) หรือ "อุ๋งอิ๋ง" เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย สังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 มีผลงานโฆษณา ครั้งแรกเป็นของกานิเย่เมื่อปี พ.ศ. 2551 และเริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักมากขึ้นเมื่อเข้ารอบเป็น ID10 ในการประกวด The Idol Project 1 (ดิ ไอดอล โปรเจกต์ 1) ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 หลังจากนั้นได้ถ่ายแบบ และเล่นมิวสิกวิดีโอบ้าง จนล่าสุดได้รับบทเป็น ม่ายสาววัย 30 ปี น้องสาวของ "โยธิต" ผู้มีจิตใจดี เสียสละ รักครอบครัว และหลงรัก "เสือ" มากจนหลงผิด ที่ชื่อว่า "โยถิกา" ในละครเรื่อง "เพียงใจที่ผูกพัน" ณัชชา อารีย์รัก เขียนสะกดเป็นชื่อภาษาอังกฤษได้ว่า "Natcha Arirak" ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้ในการแสดง แต่แท้จริงแล้วอุ๋งอิ๋งมีชื่อจริงว่า กนกวรรณ อร่ามอารีรักษ์ เกิดวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2531 (36 ปี) ในตัวเมืองจังหวัดกระบี่ ภาคใต้ของไทย และเคยเปิดเผยว่า ชื่อเล่น "อุ๋งอิ๋ง" แผลงมาจากที่คุณแม่ตั้งให้ว่า "ยู้อิ๋งนิ้ง" มาตั้งแต่กำเนิด ปัจจุบันศึกษาอยู่ที่คณะนิเทศศาสตร์ สาขาเอกวิทยุโทรทัศน์ ชั้นปีที่ 3 มหาวิทยาลัยกรุงเทพ บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
หีบแฟรงค์

หีบแฟรงค์ (อังกฤษ: Franks Casket หรือ Auzon Runic Casket) เป็นหีบที่สลักจากกระดูกวาฬของสมัยแองโกล-แซ็กซอน ที่ในปัจจุบันเป็นของพิพิธภัณฑ์บริติช, ลอนดอน, อังกฤษ หีบแน่นไปด้วยลวดลายสลักด้วยมีดแซะเป็นฉากเรื่องราวแบบงานสลักนูนราบสองมิติ พร้อมด้วยคำจารึกส่วนใหญ่ที่เป็นอักษรรูนส์ การตีความหมายของภาพและอักษรจารึกยังคงเป็นเรื่องที่ศึกษากันอยู่อย่างลึกซึ้ง แต่โดยทั่วไปแล้วเชื่อกันว่ามีที่มาจากนอร์ทธัมเบรีย หีบแฟรงค์เป็นงานชิ้นที่มีความสำคัญในการทำความเข้าใจถึงวัฒนธรรมแองโกล-แซ็กซอนตอนต้น หัวข้อและที่มาของภาพสลักบนหีบแตกต่างกันไป ที่รวมทั้งภาพคริสเตียนภาพหนึ่ง “การชื่นชมของแมไจ” และ ภาพที่มาจากประวัติศาสตร์โรมัน (จักรพรรดิไททัส) และ ตำนานเทพโรมัน (รอมิวลุส และรีมุส) และภาพจากตำนานของชนพื้นเมืองเจอร์มานิค: ตำนานเจอร์มานิคเกี่ยวกับเวย์แลนด์ช่างตีเหล็ก, ฉากจากตำนานซิเกิร์ด และตำนานจากตอนที่หายไปของตำนานเกี่วยกับอยิลลัซน้องชายของเวย์แลนด์ช่างตีเหล็ก คำจารึก “แสดงถึงความสามารถทางภาษาและอักขระ แม้ส่วนใหญ่จะเขียนโดยใช้ภาษาอังกฤษเก่าและอักษรรูนส์ ขณะที่ยังเขียนเป็นภาษาละติน” บ้างก็เขียนกลับหัวกลับหางหรือจากขวาไปซ้าย จะเห็นได้ชัดว่าเป็นลักษณะของหีบเป็นงานที่เลียนแบบงานหีบสลักงาช้างของยุคโบราณตอนปลายของเบรสเชีย เช่นเดียวกับหีบโวโรลีซึ่งเป็นงานของไบแซนไทน์ที่แผลงมาจากศิลปะคลาสสิกที่สร้างราว ค.ศ. 1000 บทความศิลปกรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เดนนิส กาบอร์

เดนนิส กาบอร์ ซีบีอี, เอฟอาร์เอส (Dennis Gabor CBE, FRS; 5 มิถุนายน ค.ศ. 1900 - 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1979) นักประดิษฐ์และวิศวกรไฟฟ้าชาวอังกฤษเชื้อสายยิว-ฮังการี  เป็นผู้ค้นพบหลักการของการสร้างภาพ 3 มิติแบบฮอโลกราฟี โดยบังเอิญขณะกำลังพัฒนาปรับปรุงคุณภาพของกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน การค้นพบครั้งนี้ทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ในปี ค.ศ. 1971  เดนนิส กาบอร์เกิดในครอบครัวชาวยิวที่บูดาเปสต์ ประเทศฮังการี หลังจากจบการศึกษาวิศวกรรมไฟฟ้าจากฮังการี และเยอรมนี ก็ได้ทำงานวิจัยเกี่ยวกับหลอดรังสีคาโทด และเครื่องออสซิโลกราฟ หลังจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ และพรรคนาซีเข้ามามีอำนาจในปี ค.ศ. 1933 เขาได้อพยพออกจากนาซีเยอรมนี และได้รับเชิญไปทำงานในประเทศอังกฤษ เขาได้รับสัญชาติอังกฤษในปี ค.ศ. 1946 เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแสงจันทร์

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแสงจันทร์ (พ.ศ. 2359 – 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2421) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสุดใหญ่ มีพระโสทรเชษฐภคินี คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดวงเดือน (พ.ศ. 2354—2414) พระองค์เจ้าแสงจันทร์ได้รับราชการสนองพระเดชพระคุณเป็นพนักงานพระสุคนธ์ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแสงจันทร์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2421 ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สิริพระชันษา 62 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2422 บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
รชนีกร พันธุ์มณี

รชนีกร พันธุ์มณี (เกิด 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2514) ชื่อเล่น ต้อม เป็นนักแสดงและนักร้องชาวไทย อดีตนักแสดงสังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ เป็นที่รู้จักกันในบทบาท "เรไร" จากละครเรื่อง พี่เลี้ยง รชนีกร พันธุ์มณี เกิดเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2514 เป็นนักแสดงชาวไทย เป็นมิสทีนไทยแลนด์ปี 1991 เป็นชาวกรุงเทพมหานคร การศึกษา จบการศึกษาระดับปริญญาตรี จากวิทยาลัยครูสวนสุนันทา ปัจจุบันเป็น มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา มีผลงานแสดงละครที่เป็นที่รู้จักจากเรื่อง พี่เลี้ยง ในบทของ "เรไร" ตัวละครเอก, กระสือ และ ราชินีลูกทุ่ง พุ่มพวง ดวงจันทร์ หลังจากนั้นเธอมีผลงานละครอีกหลายเรื่อง จนหายไปจากวงการบันเทิงเพราะแต่งงานกับสามีชาวต่างประเทศแล้วย้ายไปอยู่ที่สหรัฐอเมริกา ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 เธอกลับเข้าสู่วงการบันเทิงอีกครั้ง โดยได้ทำการเลิกกับสามีชาวต่างประเทศและพาลูกสาวที่ชื่อ วีวี่ กลับมาอยู่เมืองไทย ในเดือนธันวาคม ปี พ.ศ. 2555 เธอได้ให้กำเนิดลูกคนที่สองเป็นบุตรชายชื่อน้อง มาวิน กับแฟนนักธุรกิจนอกวงการที่คบหาดูใจกันมากว่า 3 ปี ในปี พ.ศ. 2552 เธอมีผลงานแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือเรื่อง โยมผีพ่อ 2.40 ยังแจ๋ว ศัลยกรรม แล้วสวย สไตล์ ต้อม รัชนีกร เก็บถาวร 2014-03-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน MThai
ผู่เจี๋ย

อ้ายซินเจว๋หลัว ผู่เจี๋ย (จีนตัวย่อ: 爱新觉罗 溥杰; จีนตัวเต็ม: 愛新覺羅 溥傑; พินอิน: Àixīnjuéluó Pǔjié ญี่ปุ่น: 愛新覚羅 溥傑 Aishinkakura Fuketsu) เกิดในราชสกุลอ้ายซินเจว๋หลัวเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2450 และเสียชีวิตในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 เป็นพระอนุชาในจักรพรรดิผู่อี๋ ผู้ทรงเป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายของจีน ผู่เจี๋ย เป็นพระโอรสในเจ้าชายไจ้เฟิงกับโยวหลัน ขณะยังเป็นเด็ก เขาย้ายมาอยู่พระราชวังต้องห้ามในปักกิ่ง เพื่อเป็นเพื่อนเล่นของผู่อี๋ มีเหตุการณ์อันเป็นที่รู้จักกันดีคือผู่อี๋กรี้วเมื่อทอดพระเนตรพบเสื้อข้างในของผู่เจี๋ยเป็นสีเหลือง ซึ่งเป็นสีเฉพาะของจักรพรรดิ ในปี พ.ศ. 2472 ผู่เจี๋ยได้ทรงเดินทางไปยังประเทศญี่ปุ่นเพื่อไปศึกษาต่อ พระองค์สำเร็จการศึกษาที่กะคุชูอินและสามารถตรัสภาษาญี่ปุ่นได้อย่างคล่องแคล่ว และได้เสด็จไปที่วิทยาลัยกองทัพจักวรรดิญี่ปุ่นเพื่อศึกษาต่อ จนกระทั่งสำเร็จการศึกษาในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2478 ผู่เจี๋ยสมรสครั้งแรกในปี พ.ศ. 2467 กับเจ้าหญิงแห่งแมนจู ถัง ฉือเสีย (จีน: 唐石霞; พินอิน: Táng Shíxiá; Tung Shih-hsia) พระนัดดา (หลานสาว) ในพระมเหสีเค่อชุ่น(เจินหวงกุ้ยเฟย์) และพระอัครชายาจิ่นเฟย์ในฮ่องเต้กวังซวี่ แต่หนีจากพระชายาหลังจากไปที่ญี่ปุ่นเพื่อศึกษาต่อ ชีวิตสมรสนั้นได้สิ้นสุดลง หลังจากสำเร็จการศึกษาที่วิทยาลัยกองทัพจักวรรดิญี่ปุ่น ผู่เจี๋ยทรงตกลงเลือกภรรยา (โอมิไอ) กับสตรีชั้นสูงของญี่ปุ่นซึ่งก็คือเจ้าหญิงฮิโระ ซากะ (พ.ศ
มูลนิธิป่อเต็กตึ๊ง

มูลนิธิป่อเต็กตึ๊ง (จีนตัวย่อ: 华侨报德善堂; จีนตัวเต็ม: 華僑報德善堂; พินอิน: Huáqiáo bàodé shàn táng หัวเฉียวเป้าเต๋อช่านถัง; ฮกเกี้ยน: หัวเกียเปอเตียกเชียงต๋อง; แต้จิ๋ว: ฮั่วเคี้ยวป่อเต็กเซี่ยงตึ๊ง) เป็นมูลนิธิบรรเทาสาธารณภัย ปัจจุบันตั้งอยู่ที่เลขที่ 326 ถนนเจ้าคำรบ ตัดกับถนนพลับพลาไชย แขวงป้อมปราบ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร ที่มาจาก คณะเก็บศพไต้ฮงกง ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2452 โดยพ่อค้าชาวจีนในกรุงเทพฯ 12 คน มีจุดประสงค์เพื่อเก็บศพไร้ญาติทุกภาษาและนำไปฝังที่ป่าช้าวัดดอน ถนนเจริญกรุง ที่ชาวจีนได้เรี่ยไรเงินซื้อไว้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2480 นักธุรกิจจีนได้ร่วมกับบรรดาสมาคมและหนังสือพิมพ์จีน ร่วมกันปฏิรูปคณะเก็บศพไต้ฮงกงขึ้นใหม่ โดยจดทะเบียนจัดตั้งเป็นมูลนิธิในนาม "ฮั่วเคี้ยวป่อเต็กเซี่ยงตึ๊ง" เป็นมูลนิธิลำดับที่ 11 ของประเทศสยาม มูลนิธิป่อเต็กตึ๊งได้ดำเนินงานสาธารณะสงเคราะห์มาเป็นลำดับ ทั้งกิจกรรมหลักแรกเริ่ม คือการเก็บศพไร้ญาติ ไปจนถึงบรรเทาสาธารณภัยต่าง ๆ รวมไปจนถึงปัญหาความยากจน และในด้านการรักษาพยาบาล นอกเหนือจากบริการหลักที่โรงพยาบาลหัวเฉียว (ขนาด 750 เตียง) แล้วยังมีบริการหน่วยแพทย์สงเคราะห์ชุมชน ต่อมาได้ขยายวัตถุประสงค์ให้ครอบคลุมถึงด้านการศึกษาเพื่อพัฒนาคนด้วย โดยจัดตั้งสถาบันอุดมศึกษาคือมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ อักษรจีนซึ่งใช้เป็นตราสัญลักษณ์ของมูลนิธิ มาจากคำว่า 善 อ่านว่า ช่าน (shàn) ในภาษาจีนกลางหรือ เสียง ในภาษาแต้จิ๋ว หมายถึง การทำบุญ, กุศลกรรม, ความดี มูลนิธิป่อเต็กตึ๊ง มีที่มาจากคณะเก็บศพไต้ฮงกง ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2452 โดยพ่อค้าชาวจีนในกรุงเทพฯ 12 คน ในการดำเนินงานระยะแรกของคณะเก็บศพไต้ฮงกงเป็นไปอย่างอัตคัต เงินที่ได้รับบริจาคไม่พอกับค่าใช้จ่าย และเมื่อในช่วงเศรษฐกิจฝืดเคืองในปี พ.ศ. 2455 คณะผู้ก่อตั้งขอพระบรมราชูปถัมภ์จากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งก็ทรงพระกรุณาพระราชทานเงินช่วยเหลือให้ปีละ 2,000 บาท แต่ถึงกระนั้นการดำเนินงานก็ยังทำได้ในวงจำกัด กระทั่ง พ.ศ. 2480 นักธุรกิจจีนได้ร่วมกับบรรดาสมาคมและหนังสือพิมพ์จีน ระดมความคิดปฏิรูปคณะเก็บศพไต้ฮงกงขึ้นใหม่ โดยจดทะเบียน (ทุน 2,000 บาท) จัดตั้งเป็นมูลนิธิในนาม ฮั่วเคี้ยวป่อเต็กเซี่ยงตึ๊ง (ฮั่วเคี้ยว หรือ หัวเฉียว หมายถึง ชาวจีนโพ้นทะเล, ป่อเต็ก แปลว่า สนองพระคุณ, เซี่ยง หรือเสียง หมายถึง ทำบุญกุศล และ ตึ๊ง หมายถึง ศาลาหรือองค์กร) เป็นมูลนิธิลำดับที่ 11 ของประเทศสยาม คณะกรรมการบริหารมูลนิธิชุดแรก มีนายเหีย กวงเอี่ยม เป็นประธาน และมีแต้ โหงวเล้า หรือนายอุเทน เตชะไพบูลย์ เป็นรองประธาน (อายุเพียง 24 ปีขณะนั้น) ขยายวัตถุประสงค์จากเดิมที่เก็บศพไร้ญาติเพียงอย่างเดียว ไปสู่การบำเพ็ญทานทั่วไปและรักษาพยาบาลผู้อนาถายากไร้ไม่จำกัดเชื้อชาติ ต่อมาในพุทธทศวรรษ 2480 ประเทศไทยอยู่ในภาวะไม่สงบ จากสงครามมหาเอเชียบูรพาที่ญี่ปุ่นรุกรานชาติต่าง ๆ นับจากจีน แผ่ขยายวงออกไป นายเหีย กวงเอี่ยม ผู้มีบทบาทต่อต้านการรุกรานของจีนของญี่ปุ่นถูกลอบสังหารเสียชีวิต นายอุเทน เตชะไพบูลย์จึงรับหน้าที่ต่อ ในช่วงต้นของสงคราม ชาวจีนได้หลั่งไหลหนีภัยมายังประเทศไทยจำนวนมาก คน 1 ใน 4 ของผู้อพยพเป็นหญิงที่ติดตามสามีมา ส่วนใหญ่ยากไร้และอยู่ในวัยเจริญพันธุ์ และด้วยความที่ไม่คุ้นกับภาษาและวัฒนธรรมสยาม ทำให้เกิดปัญหายามตั้งครรภ์และตอนคลอดบุตร มูลนิธิป่อเต็กตึ๊งได้มีส่วนช่วยโดยได้เปิดสถานผดุงครรภ์หัวเฉียว (ฮั่วเคี้ยวกิ้วหูลิ่วซั่วอี่) ในปี พ.ศ
พระวรสารลินดิสฟาร์น

พระวรสารลินดิสฟาร์น (ละติน: Lindisfarne Gospels, อังกฤษ: Lindisfarne Gospels - หอสมุดบริติช, ลอนดอน) เป็นหนังสือพระวรสารวิจิตรที่เขียนเป็นภาษาละติน ที่เขียนขึ้นที่ลินดิสฟาร์นในนอร์ทธัมเบรียเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 7 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 “พระวรสารลินดิสฟาร์น” ประกอบด้วยพระวรสารทั้งสี่ฉบับของพันธสัญญาใหม่ พระวรสารฉบับนี้ถือว่าเป็นงานศิลปะชิ้นที่งดงามที่สุดของงานศิลปะอันเป็นเอกลักษณ์ของราชอาณาจักร ซึ่งเป็นลักษณะงานศิลปะที่ผสานระหว่างศิลปะแองโกล-แซ็กซอนและศิลปะเคลติกที่เรียกว่าศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอนหรือศิลปะเกาะ พระวรสารเป็นงานฉบับสมบูรณ์ขาดก็แต่หน้าปกดั้งเดิม และอยู่ในสภาพที่ดีเมื่อคำนึงถึงอายุของหนังสือ “พระวรสารลินดิสฟาร์น” เชื่อกันว่าเป็นงานของนักบวชเอดฟริธแห่งลินดิสฟาร์นผู้ต่อมามีตำแหน่งเป็นพระสังฆราชที่นั่นในปี ค.ศ. 698 และเสียชีวิตในปี ค.ศ. 721 นักวิชาการปัจจุบันระบุว่าปีที่เขียนคือราวปี ค.ศ. 715 และเชื่อกันว่าเป็นงานที่สร้างเพื่อเป็นเกียรติแก่นักบุญคัธเบิร์ต แต่อาจจะเป็นได้ว่าเอดฟริธสร้างงานขึ้นก่อนปี ค.ศ. 698 เพื่อเป็นการฉลองการยกฐานะของนักบุญคัธเบิร์ตของนักบุญคัธเบิร์ตในปีนั้น งานพระวรสารฉบับนี้เต็มไปด้วยภาพประกอบที่ตกแต่งอย่างวิจิตรงดงามตามแบบฉบับของศิลปะเกาะ เดิมมีหน้าปกเป็นหนังที่ประดับด้วยอัญมณีและโลหะที่สร้างโดยบิลฟริธเดอะอังคอไรท์ในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ระหว่างการรุกรานของไวกิงที่ลินดิสฟาร์นหน้าปกก็สูญหายไป และหน้าปกใหม่ได้รับการสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1852 อักขระที่ใช้เขียนเป็นอักขระแบบเกาะ ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ก็ได้มีการแปลพระวรสารเป็นภาษาอังกฤษเก่า โดยแทรกคำต่อคำระหว่างเนื้อหาที่เป็นภาษาละติน โดยอัลเฟรด โพรโวสต์แห่งเชสเตอร์-เลอ-สตรีท ซึ่งเป็นงานแปลพระวรสารเป็นภาษาอังกฤษฉบับที่เก่าแก่ที่สุด ระหว่างการยุบอารามสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษก็มีพระบรมราชโองการให้นำพระวรสารจากมหาวิหารเดอแรม ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เซอร์โรเบิร์ต ค็อตตอนก็ซื้อพระวรสารจากทอมัส วอล์คเคอร์ราชเลขาธิการของรัฐสภา งานสะสมหนังสือของค็อตตอนตกมาเป็นของพิพิธภัณฑ์บริติชในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และต่อมาหอสมุดบริติชเมื่อแยกตัวจากพิพิธภัณฑ์ วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ พระวรสารลินดิสฟาร์น
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (อังกฤษ: Faculty of Public Health, Kasetsart University) เป็นส่วนราชการระดับคณะวิชา ตามประกาศสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ณ วิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติจังหวัดสกลนคร โดยเปิดรับนิสิตในภาคต้น ปีการศึกษา 2553 เป็นรุ่นแรก จำนวน 70 คน  และอยู่ในระหว่างการดำเนินการจัดเตรียมเปิดหลักสูตรแพทยศาสตร์ ณ วิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติจังหวัดสกลนครอีกด้วย คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จากโครงการจัดตั้งวิทยาเขตสุพรรณบุรี เพื่อเปิดการเรียนการสอนด้านการแพทย์-สาธารณสุข แต่ประสบปัญหาด้านงบประมาณ จึงทำให้โครงการจัดตั้งวิทยาเขตสุพรรณบุรีประสบปัญหาการจัดตั้งคณะเพื่อทำการเรียนการสอนเปิดสอนได้เพียง หลักสูตรต่อเนื่อง สาธารณสุขศาสตรบัณฑิต 2 ปี ภายหลังได้ถูกทักท้วงจากสำนักงานคณะกรรมการอุมศึกษา (สกอ.) ว่า มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เป็นมหาวิทยาลัยขนาดใหญ่และมีชื่อเสียงไม่ควรเปิดหลักสูตรต่อเนื่อง ทางโครงการจัดตั้งวิทยาเขตสุพรรณบุรีจึงได้หยุดรับนิสิตในหลักสูตรนี้ตั่งแต่หลัง รุ่น 9 และทางวิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติจังหวัดสกลนครได้เสนอเปิดการเรียนการสอน หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต 4 ปี พร้อมทั้งเสนอจัดตั้งเป็นคณะสาธารณสุขศาสตร์เมื่อมีความพร้อม สำหรับหลักสูตร ณ วิทยาเขตสุพรรณบุรีนั้น จะปรับมาใช้เป็นการรับเทียบโอนผู้ที่สำเร็จการศึกษาด้านการสาธารณสุข (อนุปริญญา)เพื่อเรียนในชั้นปีที่ 3-4 (2 ปี) แทนหลักสูตรต่อเนื่อง สาธารณสุขศาสตรบัณฑิต 2 ปี โดยใช้หลักสูตรเดียวกับวิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติจังหวัดสกลนคร โครงการจัดตั้งคณะสาธารณสุขศาสตร์ ดำเนินการภายใต้คณะวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ มีสถานะเป็นภาควิชา เปิดสอนในสอง แขนงวิชา แขนงวิชาอนามัยชุมชน แขนงวิชาอนามัยสิ่งแวดล้อม ปี พุทธศักราช 2556 โครงการจัดตั้งคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (ภาควิชาสาธารณสุขศาสตร์) คณะวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้รับการอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ห้เป็นคณะวิชา สังกัดวิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติจังหวัดสกลนคร เมื่อวันที่ 29 เมษายน 2556 และมีประกาศสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ลงวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 ปี พุทธศักราช 2557 คณะสาธารณสุขศาสตร์ ได้มีสองภาควิชา คือ ภาควิชาอนามัยชุมชน รับผิดชอบหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต และหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาอนามัยสิ่งแวดล้อม และมีแผนการเปิดหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาอาชีวอนามัยและความปลอดภัย และภาควิชาบริหารงานสาธารณสุข หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นหน่วยงานภายในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ตามประกาศสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มีการแบ่งสายงานดังนี้ คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เปิดสอนนิสิตหลักสูตรดังนี้ หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต (ส.บ.) หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (วท.บ.) หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต (ส.ม.) หลักสูตรสาธารณสุขดุษฎีบัณฑิต (ส.ด.) หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร
ปลายสมัยโบราณ

ยุคโบราณตอนปลาย (อังกฤษ: Late Antiquity) เป็นสมัยประวัติศาสตร์ที่ใช้โดยนักประวัติศาสตร์ในการบรรยายช่วงเวลาที่เปลี่ยนจากยุคโบราณคลาสสิกไปเป็นยุคกลางทั้งบนแผ่นดินใหญ่ยุโรปและบริเวณเมดิเตอร์เรเนียน ของเขตของสมัยยังคงเป็นเรื่องที่โต้แย้งกันอยู่ แต่นักประวัติศาสตร์คนสำคัญปีเตอร์ บราวน์เสนอว่าเป็นช่วงเวลาระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 2 ถึง ที่ 8 โดยทั่วไปแล้วก็อาจจะเทียบได้กับช่วงเวลาตั้งแต่การสิ้นสุดของวิกฤติการณ์ของคริสต์ศตวรรษที่ 3 (ค.ศ. 235-ค.ศ. 284) ของจักรวรรดิโรมัน ไปจนถึงการจัดระบบบริหารของจักรวรรดิโรมันตะวันออกภายใต้การนำของจักรพรรดิเฮราคลิอัส และการพิชิตดินแดนโดยมุสลิมในยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 7 จักรวรรดิโรมันประสบกับความเปลี่ยนแปลงอย่างขนานใหญ่ทั้งทางด้านสังคม, วัฒนธรรม และ ระบบการปกครองที่เริ่มขึ้นในรัชสมัยของจักรพรรดิไดโอคลีเชียนผู้ทรงเป็นผู้เริ่มการแบ่งจักรวรรดิออกเป็นสองส่วนคือจักรวรรดิโรมันตะวันออกและจักรวรรดิโรมันตะวันตกที่ปกครองโดยพระจักรพรรดิหลายพระองค์ เริ่มด้วยจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 เมื่อจักรวรรดิถูกเปลี่ยนเป็นจักรวรรดิคริสเตียน และการก่อตั้งคอนสแตนติโนเปิลเป็นเมืองหลวง การโยกย้ายถิ่นฐานของกลุ่มชนเจอร์มานิคต่อมาก็บั่นทอนเสถียรภาพของจักรวรรดิยิ่งขึ้นไปอีก ที่ในที่สุดก็นำไปสู่การล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกในปี ค.ศ. 476 และมาแทนที่ด้วยระบอบพระมหากษัตริย์ของชนเจอร์มานิค หรือ “ระบอบพระมหากษัตริย์ของอนารยชน” ผลก็คือการผสานระหว่างวัฒนธรรมกรีก-โรมัน เจอร์มานิค และ คริสเตียนที่กลายมาเป็นพื้นฐานของวัฒนธรรมของยุโรปตะวันตก การสูญเสียประชากร, ความรู้ทางเทคโนโลยี และ มาตรฐานความเป็นอยู่ของยุโรปตะวันตกในยุคนี้เป็นลักษณะของสถานภาพที่เรียกว่า “การล่มสลายของสังคม” (Societal collapse) โดยนักเขียนตั้งแต่ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยามาจนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ จากความเสื่อมโทรมที่เกิดขึ้นและการขาดหลักฐานทางประวัติศาสตร์ของยุโรปตะวันตกในช่วงนี้โดยเฉพาะ ในช่วงระหว่างการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกมาจนถึงยุคกลาง ทำให้ได้ชื่อว่าเป็น “ยุคมืด” ที่มาแทนที่ด้วยคำว่า “ยุคโบราณตอนปลาย” วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ยุคโบราณตอนปลาย บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
รฐา โพธิ์งาม

รฐา โพธิ์งาม (เกิด 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2526) นามเดิม วีรวัลย์ โพธิ์งาม ชื่อเล่น หญิง และเป็นที่รู้จักในอีกชื่อว่า ญาญ่าญิ๋ง เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไทย เป็นบุตรสาวของน้อย โพธิ์งาม นักแสดงตลก มีผลงานอัลบั้มชุดแรกชื่อชุด ญา ญ่า ญิ๋ง (2542) และเป็นหนึ่งในสามที่ปรึกษาของรายการเดอะเฟซไทยแลนด์เมื่อ พ.ศ. 2557 รฐา มีชื่อจริงแต่เดิมว่า วีรวัลย์ โพธิ์งาม เป็นบุตรสาวคนเดียวของน้อย โพธิ์งาม กับสุบรรณ สิงห์ชานนท์ มารดาเป็นนักแสดงตลก ส่วนบิดาเป็นพิธีกร และนักร้องในวงดนตรีของเพลิน พรหมแดน ก่อนรฐาเกิดสุบรรณได้พาน้อยไปไหว้พระพิฆเนศวรเพื่อขอพรให้ทั้งสองมีบุตรด้วยกันหลังคบหากันมาระยะหนึ่ง หลังคลอด บิดาของน้อยจึงได้ตั้งนามบุตรสาวนั้นว่า "วีรวัลย์" แต่ภายหลังบิดามารดาได้เลิกรากัน เธอจึงตกอยู่ในการดูแลของมารดา เธอเป็นหลานของเทพ โพธิ์งาม นักแสดงตลก ซึ่งเป็นพี่ชายของมารดา เธอเข้ารับการศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 5 จากโรงเรียนเซนต์โยเซฟบางนา สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนพระหฤทัยคอนแวนต์ ระดับอุดมศึกษา ปริญญาตรี คณะมนุษยศาสตร์ วิชาเอกภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ปริญญาโท คณะเศรษฐศาสตร์ ภาควิชาเศรษฐศาสตร์ธุรกิจ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ จากนั้นได้ไปศึกษาด้านภาษาอังกฤษที่ประเทศออสเตรเลีย ในระยะเวลาหนึ่งปี และวิทยาลัยการแพทย์บูรณาการ สาขาวิชาวิทยาการชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ซึ่งกำลังศึกษาอยู่ ณ ขณะนี้ โดยเป็นปริญญาโทใบที่สองของเธอ หลังเข้าวงการพักหนึ่ง เธอเปลี่ยนชื่อจริงจาก "วีรวัลย์" และชื่อในวงการว่า "ญาญ่าญิ๋ง" เป็น "รฐา" จากการทายทักของหมอดู รฐา ได้จดทะเบียนสมรสกับ ตุลยเทพ เอื้อวิทยา เมื่อเดือนพฤษภาคม 2564 และ ได้จัดงานฉลองมงคลสมรสกัน เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 แดนไม้ บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล