nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
ภูมิศิลป์

ภูมิศิลป์ (อังกฤษ: land art หรือ earthworks หรือ earth art) บางตำราเรียกว่า ธรณีศิลป์ คือ ขบวนการศิลปะที่เริ่มขึ้นในสหรัฐอเมริการาวปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 จนถึงคริสต์ทศวรรษ 1970 ที่ความสัมพันธ์ระหว่างภูมิทัศน์และงานศิลปะเป็นความสัมพันธ์ที่ผสานกันอย่างแยกไม่ออก ประติมากรรมมิได้วางอยู่ท่ามกลางภูมิทัศน์ แต่ภูมิทัศน์เป็นปัจจัยสำคัญที่ก่อให้เกิดศิลปะ งานธรณีศิลป์มักจะเป็นศิลปะนอกสถานที่ที่ตั้งอยู่ไกลจากบ้านจากเมือง และปล่อยทิ้งไว้ให้ถูกกัดกร่อนลงไปตามธรรมชาติ งานชิ้นแรก ๆ สร้างขึ้นในทะเลทรายในเนวาดา, นิวเม็กซิโก, ยูทาห์ และแอริโซนาที่เป็นงานชั่วคราวที่สร้างท่ามกลางธรรมชาติ ที่เหลืออยู่แต่เพียงจากการบันทึกไว้ในวิดีโอ หรือ ภาพถ่ายเท่านั้น ภูมิศิลป์เป็นปรัชญาศิลปะที่มีวัตถุประสงค์ในการต่อต้านงานศิลปะที่กลายเป็นสิ่งผิดธรรมชาติ, เป็นพลาสติก และ เป็นงานค้าขายกันจนเกินหน้าที่เกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกาในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 ผู้ถือปรัชญาธรณีศิลป์จะหันหลังให้กับการตั้งแสดงงานศิลปะในพิพิธภัณฑ์ และจะสร้างงานภูมิทัศน์ขนาดมหึมาที่เกินเลยไปจากการซื้อขายกันเป็นชิ้นได้ในตลาดศิลปะโดยทั่วไป ธรณีศิลป์มีพื้นฐานมาจากลัทธิจุลนิยม และ ศิลปะเชิงมโนทัศน์ และแนวคิดของปรัชญาศิลปะสมัยใหม่และแนวจุลนิยมเช่นเดสตีเจล, บาศกนิยม, ลัทธิจุลนิยม และงานศิลปะของ คอนสแตนติน บรังคุช และ โยเซฟ บอยส์ ศิลปินที่สร้างงานที่เกี่ยวกับธรณีศิลป์มักจะพัฒนามาจากศิลปะจุลนิยมและศิลปะเชิงแนวคิด งานออกแบบลานเล่นลดหลั่นของศิลปินชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นอิซะมุ โนะงุชิ ที่นิวยอร์กในปี ค.ศ. 1941 ที่นิวยอร์กบางครั้งก็ตีความหมายว่าเป็นงานชิ้นสำคัญชิ้นแรกในกลุ่มศิลปะธรณีศิลป์ที่แม้ว่าตัวศิลปินเองจะไม่ได้เรียกงานของตนว่า “ธรณีศิลป์” แต่เรียกง่าย ๆ ว่า “ประติมากรรม” ก็ตาม อิทธิพลของงานของอิซะมุ โนะงุชิจะเห็นได้อย่างเด่นชัดในงานธรณีศิลป์ร่วมสมัย, ภูมิสถาปัตยกรรม และ ประติมากรรมผสานสิ่งแวดล้อม หลายชิ้นที่เห็นในปัจจุบัน ยั่งยืน ศิลปินอเมริกันแอแลน ซอนฟิสต์เป็นผู้ริเริ่มวิธีนอกแนว (alternative approach) ในการสร้างงานโดยการผสานใช้ธรรมชาติและวัฒนธรรมในงานศิลปะที่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1965 โดยการนำเอาธรรมชาติทางประวัติศาสตร์และถาวรศิลป์ (Sustainable art) กลับเข้ามายังนครนิวยอร์กอีกครั้ง ตามคำกล่าวของนักวิพากษ์ศิลป์บาร์บารา โรสใน “Artforum” ที่กล่าวในปี ค.ศ. 1969 ว่าเธอเพิ่มความหมดแรงใจกับงานศิลปะที่กลายเป็น “สินค้า” (commodification) และที่เสนอมุมมองที่ “ขาดความสัมพันธ์” (insularity) ของงานที่แสดงกันตามห้องแสดงศิลป์ต่าง ๆ ในปี ค.ศ. 1967 นักวิพากษ์ศิลป์เกรซ กลึคประกาศใน “เดอะนิวยอร์กไทมส์” ว่างาน “ธรณีศิลป์” ชิ้นแรกสร้างขึ้นโดยดักกลาส ไลค์เตอร์ และ ริชาร์ด ซาบาที่โรงเรียนจิตรกรรมและประติมากรรมสเคาว์ฮีกัน ในปี ค.ศ. 1968 งาน “ธรณีศิลป์” ที่เริ่มปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วก็อาจจะถือได้ว่าเป็นการโต้ตอบของศิลปินรุ่นที่ส่วนใหญ่อายุอยู่ในราวยี่สิบกว่าๆ ต่อขบวนการของการมีบทบาททางการเมืองในปีนั้น และ ต่อขบวนการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและขบวนการรณรงค์เพื่อความเท่าเทียมกันของสตรี ขบวนการ “ธรณีศิลป์” เริ่มขึ้นในเดือนตุลาคม ในปี ค.ศ
การสังเคราะห์นิวเคลียส

การสังเคราะห์นิวเคลียส (อังกฤษ: Nucleosynthesis) คือกระบวนการในการสร้างนิวเคลียสของอะตอมใหม่ขึ้นจากนิวคลีออนเดิมที่มีอยู่ก่อนแล้ว (โปรตอนและนิวตรอน) เชื่อว่านิวคลีออนดั้งเดิมเองนั้นกำเนิดขึ้นจากการรวมตัวของควาร์ก-กลูออนพลาสมาในเหตุการณ์บิกแบงขณะที่มันมีอุณหภูมิเย็นลง 2 ล้านล้านองศา ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น จากเพียงโปรตอนและนิวตรอนจึงได้เกิดเป็นนิวเคลียสของลิเทียมและเบอริลเลียม (ที่เลขมวล 7) แต่ก็มีเพียงจำนวนน้อยมาก จากนั้นกระบวนการฟิวชั่นจึงหยุดลงเมื่ออุณหภูมิและความหนาแน่นลดต่ำลงอย่างรวดเร็วจากการที่เอกภพขยายตัวออก กระบวนการแรกสุดของการสังเคราะห์นิวเคลียสดั้งเดิมนี้อาจเรียกชื่อว่า นิวคลีโอเจเนซิส ก็ได้ สำหรับการเกิดการสังเคราะห์นิวเคลียสในลำดับถัดมาของอะตอมธาตุหนัก เกิดขึ้นได้หลังจากการระเบิดของดาวฤกษ์มวลมากและซูเปอร์โนวาในช่วงเวลาเดียวกัน ตามหลักการของทฤษฎีนี้ ไฮโดรเจนและฮีเลียมจากบิกแบง (รวมถึงอิทธิพลจากความหนาแน่นของสสารมืด) ควบรวมกันกลายเป็นดาวฤกษ์ยุคแรกในราว 500 ล้านปีหลังจากบิกแบง ธาตุที่เกิดในช่วงการสังเคราะห์นิวเคลียสของดาวฤกษ์มีเลขอะตอมตั้งแต่ 6 (คาร์บอน) ไปจนถึงอย่างน้อย 98 (แคลิฟอร์เนียม) ซึ่งสามารถตรวจจับได้ในเส้นสเปกตรัมของซูเปอร์โนวา การเกิดซินทีสิสของธาตุหนักเหล่านี้เกิดได้ทั้งจากปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชั่น หรือจากนิวเคลียร์ฟิชชั่น และบางครั้งก็มีการสลายปลดปล่อยอนุภาคเบตาเกิดขึ้นด้วย บทความฟิสิกส์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เฉิน โหย่วเลี่ยง

เฉิน โหย่วเลี่ยง (จีนตัวย่อ: 陈友谅; จีนตัวเต็ม: 陳友諒; พินอิน: Chén Yǒuliàng; 1320-23 สิงหาคม 1363) เป็นผู้ก่อตั้งและจักรพรรดิองค์แรกของเฉินฮั่น รัฐในช่วงปลายราชวงศ์หยวนและต้น ราชวงศ์หมิงของประวัติศาสตร์จีน เฉิน โหย่วเลี่ยง เกิดในครอบครัวชาวประมงในเหมี่ยนหยาง (沔陽) ในมณฑลหูเป่ย์ทุกวันนี้ บ้างก็ว่าเขาเกิดมาพร้อมกับนามสกุลเฉิน บ้างก็ว่าเขาเกิดมาพร้อมกับนามสกุลเซี่ย (謝) บันทึกของทางฝั่งเวียดนามบอกว่าเขาเป็นบุตรชายของ เฉิน อี้จี้ (陳益稷 หรือ Trần Ích Tắc) ผู้นำราชวงศ์ตรันห์ที่ตั้งรกรากอยู่ในราชวงศ์หยวน เฉินเคยรับราชการเป็นนายอำเภอก่อนที่จะมาเป็นนายพลภายใต้การปกครองของ หนี่ เหวินจุน ในช่วง กบฏโพกผ้าแดง เฉินภายหลังฆ่า หนี่ เหวินจุน โดยอ้างว่า หนี่ วางแผนที่จะลอบสังหาร สฺวี โฉวฮุ่ย ผู้นำกลุ่มกบฏโพกผ้าแดง ภายหลังเฉินได้โจมตี สฺวี โฉวฮุ่ย และฆ่าเขา ใน ค.ศ. 1357 เฉินประกาศตนเป็น "ราชาแห่งฮั่น" ใน เจียงโจว (江州; จิ่วเจียง, มณฑลเจียงซีในปัจจุบัน) และจักรพรรดิในปีถัดมาหลังจากที่ สฺวี โฉ่วฮุ่ย เสียชีวิต ชื่อยุคของเขา เช่นเดียวกับชื่ออาณาจักรของเขาคือ "ต้าฮั่น" (大汉 แปลว่า "ฮั่นที่ยิ่งใหญ่") จากปี ค.ศ. 1359 ถึง 1363 กองเรือของเฉินแข็งแกร่งที่สุดใน แม่น้ำแยงซี ตอนบน อย่างน้อยพลังอำนาจของเขาก็ยิ่งใหญ่พอๆ กับรัฐกบฏอื่น อู่ นำโดยจู ยฺเหวียนจาง ผู้ก่อตั้ง ราชวงศ์หมิง ใน ค.ศ. 1360 กองเรือและกองทัพของต้าฮั่นเริ่มทำสงครามกับกองกำลังอู่อย่างยาวนาน - มีฐานที่มั่นในเวลานั้นใน จี้ชิง (ปัจจุบันคือ หนานจิง) และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "หมิง" ในปี ค.ศ. 1368 การโจมตีเมืองหลวงของอู่แต่กลับพ่ายแพ้ด้วยปัญญาที่ยอดเยี่ยม (ส่วนหนึ่งน่าจะเกิดจากการละทิ้งของกองเรือต้าฮั่นเมื่อต้นปี) สงครามดำเนินต่อไปจนถึง ยุทธการที่ทะเลสาบปั๋วหยาง ที่กองเรืออู่เอาชนะกองเรือต้าฮั่นที่ใหญ่กว่าอย่างหวุดหวิดหลังจากการต่อสู้สามวัน หนึ่งเดือนหลังการต่อสู้ที่ทะเลสาบปั๋วหยาง กองเรือต้าฮั่นพยายามหนีออกจากทะเลสาบปั๋วหยาง ระหว่างการรบทางเรือเฉินถูกฆ่าตาย (เขาถูกกล่าวว่าเสียชีวิตจากบาดแผลลูกศรที่ศีรษะ) เขาอายุ 43 ปีตอนที่เขาเสียชีวิตในวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1363 ขณะที่มกุฎราชกุมารเฉินชาน (陈善) ถูกจับกุม เฉิน โหย่วเลี่ยง สืบทอดต่อโดยลูกชายคนที่สองของเขา เฉิน หลี่ ซึ่งถูกโจมตีโดยกองเรือและกองทัพของอู่ไม่นานหลังจากนั้น การพิชิตต้าฮั่นใช้เวลาสองปี เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ
คิม โซ-อึน

คิม โซ-อึน (อักษรโรมัน: Kim So-eun; เกาหลี: 김소은; อาร์อาร์: Gim So-eun; เอ็มอาร์: Kim So-ŭn; เกิด 6 กันยายน ค.ศ. 1989) เป็นนักแสดงหญิงชาวเกาหลีใต้ เธอเริ่มมีชื่อเสียงในปี 2009 จากละครโทรทัศน์ชื่อดังเรื่องรักฉบับใหม่หัวใจ 4 ดวง เธอได้แสดงในละครหลากหลายแนว อาทิ Happiness in the Wind, ขอจูบสักพันครั้ง เพื่อฝันของเรา, เกมลวงแหล, บัณฑิตรัตติกาล, Our Gap-soon, Evergreen และ เรื่องราวความรักวุ่นๆ ของ 3 พี่น้อง บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
คำแนะนำและยินยอม

คำแนะนำและยินยอม (อังกฤษ: advice and consent) หรือ โดยคำแนะนำและยินยอม (อังกฤษ: by and with the advice and consent) เป็นวลีที่มักใช้เป็นถ้อยบัญญัติร่างกฎหมายในหลายระดับทั้งรัฐธรรมนูญและกฎหมายอื่น ๆ ถ้อยคำเช่นนี้มักใช้ในกรณีที่ประมุขแห่งรัฐมีอำนาจค่อนข้างจำกัดจำเขี่ยในทางปฏิบัติ และมักปรากฏในส่วนปรารภของบทกฎหมายที่ฝ่ายนิติบัญญัติจัดทำขึ้น เช่น ในสหราชอาณาจักร ร่างพระราชบัญญัติจะปรากฏพระราชปรารภว่า "BE IT ENACTED by the Queen's most Excellent Majesty, by and with the advice and consent of the Lords Spiritual and Temporal, and Commons, in this present Parliament assembled, and by the authority of the same, as follows:" ซึ่งแปลเป็นไทยได้ว่า "จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้ โดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภาซึ่งสภาสามัญชนและสภาขุนนางทั้งสองสภาประชุมประกอบกันขึ้นนี้ และโดยอำนาจแห่งรัฐสภานั้น ดังต่อไปนี้" ถ้อยบัญญัติข้างต้นเน้นย้ำว่า ถึงแม้สมเด็จพระราชินีนาถแห่งสหราชอาณาจักรจะทรงตราพระราชบัญญัติขึ้น แต่ก็มิใช่เป็นการริเริ่มโดยพระองค์เอง รัฐสภาต่างหากที่ตรากฎหมายนี้ขึ้นในทางปฏิบัติ ในประเทศไทยใช้ถ้อยบัญญัติลักษณะเดียวกับของสหราชอาณาจักร เช่น พระราชบัญญัติทั้งหลายจะปรากฏพระราชปรารภตอนหนึ่งว่า "จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้ โดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้" ("BE IT ENACTED by the King's most Excellent Majesty, by and with the advice and consent of the National Assembly, as follows:") บทความกฎหมายนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 1

จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 1 (อังกฤษ: 1 John) เป็นหนังสือฉบับที่ 23 ของคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ เป็นหนึ่งในเจ็ดจดหมายสากล อันได้แก่ จดหมายของนักบุญยากอบ จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 1 จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 2 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 1 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 2 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 3 และจดหมายของนักบุญยูดา เนื่องจากจดหมายเหล่านี้ถูกส่งถึงคริสต์ศาสนิกชนทั่วไป ไม่ได้ระบุว่าเป็นคริสตจักรใด หนังสือเล่มนี้แต่แรกเป็นจดหมาย ซึ่งแม้ว่าจะไม่ได้ระบุชื่อผู้เขียนว่าเป็นใคร แต่คริสตจักรในยุคแรกเชื่อต่อกันมาว่า ผู้เขียนคือยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารที่ได้เขียนพระวรสารนักบุญยอห์น อันเป็นหนึ่งในสี่พระวรสาร และจากการวิเคราะห์เนื้อหาในจดหมายโดยผู้เชี่ยวชาญแล้วพบว่า ทั้งตอนเริ่มต้นของจดหมายและเนื้อหาภายในจดหมายถึง 11 ประโยคคล้ายกันกับในพระวรสารนักบุญยอห์น ผู้เชี่ยวชาญจึงสรุปตรงกัน ช่วงเวลาในการเขียนจดหมายฉบับนี้ยากที่จะระบุให้ชัดเจนได้ แต่จากหลักฐานอื่น ๆ ประกอบ พอจะคาดได้ว่าเป็นช่วงปลายศตวรรษแรก หรือราวปีค.ศ. 90 ในช่วงศตวรรษแรกได้มีผู้ที่สอนผิดหรือครูเทียมเกิดขึ้นมาก คนเหล่านี้ชักจูงคริสเตียนในยุคแรกให้หลงผิดไป โดยการปฏิเสธความเป็นมนุษย์ของพระเยซู ยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารจึงเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้น เพื่อแก้ไขความเข้าใจผิดของผู้เชื่อบางกลุ่มให้ถูกต้อง โดยการเป็นพยานถึงการคืนพระชนม์ของพระเยซูและเปิดโปงความเสื่อมศีลธรรมของเหล่าครูเทียมนั้น ยอห์นมีจุดประสงค์สามประการในการเขียนจดหมายฉบับนี้ ประการแรกคือ ต้องการไม่ให้คริสต์ศาสนิกชนหลงไปตามคำสอนผิดจากครูเทียม ยอห์นกล่าวถึงการจะสังเกตว่าใครอยู่ฝ่ายพระเยซูนั้น ให้พิจารณาจากการประพฤติร่วมกับคำพูดด้วย เช่น ผู้ที่กล่าวว่า ข้าพเจ้าคุ้นกับพระองค์ แต่ไม่ได้ประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์ ผู้นั้นเป็นคนพูดมุสา หรือในอีกตอนหนึ่งที่ว่า ผู้ที่ปฏิเสธว่าพระเยซูไม่ใช่พระคริสต์ ผู้ใดที่ปฏิเสธพระบิดาและพระบุตร ผู้นั้นแหละเป็นปฏิปักษ์ของพระคริสต์ เป็นต้น ประการที่สองคือ ต้องการให้คริสเตียนเชื่อมั่นในความรอดของตนเอง ยอห์นกล่าวถึงเรื่องของชีวิตนิรันดร์ในพระคริสต์ เพื่อให้คริสเตียนมั่นใจในชีวิตหลังความตาย ซึ่งยอห์นมั่นใจมาก เพราะเห็นมากับตาตนเองแล้วว่า พระเยซูฟื้นคืนชีวิตได้ ส่วนในเรื่องการทูลขอจากพระเจ้า ยอห์นกล่าวว่า ทูลขอสิ่งใดที่เป็นพระประสงค์ของพระองค์ พระองค์ก็โปรดฟัง เพื่อไขข้อข้องใจที่บางคนทูลขอแล้วไม่ได้รับ ประการสุดท้ายคือ ต้องการให้คริสเตียนประพฤติต่อกันด้วยความรักที่บริสุทธิ์ ในเรื่องนี้ยอห์นได้เขียนไว้หลายตอนด้วยกันในจดหมาย แต่ตอนที่น่าประทับใจที่สุด น่าจะเป็นคำกล่าวที่ว่า "ถ้าผู้ใดว่า 'ข้าพเจ้ารักพระเจ้า' และใจยังเกลียดชังพี่น้องของตน ผู้นั้นก็เป็นคนพูดมุสา เพราะว่าผู้ที่ไม่รักพี่น้องของตนที่แลเห็นแล้ว จะรักพระเจ้าที่ไม่เคยเห็นไม่ได้" 1. การดำเนินชีวิตคริสเตียน 1:1 - 2:2 2. ดำเนินชีวิตในสามัคคีธรรมกับพระเจ้า 2:3 - 29 3. ดำเนินชีวิตโดยไม่ข้องแวะกับบาป 3:1 - 24 4. ดำเนินชีวิตในความรัก 4:1 - 21 5. ดำเนินชีวิตด้วยความมั่นใจในพระเจ้า 5:1 - 21 บทความศาสนาคริสต์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย

คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ (อังกฤษ: National Olympic Committee of Thailand under the Royal Patronage of His Majesty the King: NOCT) เป็นหน่วยงานภายใต้ความดูแลของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล มีสำนักงานใหญ่ตั้งที่แขวงวชิรพยาบาล เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร มีหน้าที่จัดส่งและนำคณะนักกีฬา เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก และกีฬาระดับภูมิภาค ระดับทวีป หรือระดับโลก ซึ่งรับรองโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล นอกจากนั้น ยังเป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบต่อการปฏิบัติใดๆ ของคณะนักกีฬาและเจ้าหน้าที่ประจำทีม ที่เข้าร่วมการแข่งขันดังกล่าวด้วย ในปี พ.ศ. 2489 ได้มีการแต่งตั้งคณะกรรมการขึ้นมาหนึ่งชุดมีชื่อเรียกว่า "คณะกรรมการต้อนรับระหว่างประเทศฝ่ายกีฬา" มีวัตถุประสงค์เพื่อให้ชาวต่างประเทศที่มาพำนัก อยู่ในประเทศไทยหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ได้มีโอกาสเล่นและแข่งขันกีฬา โดยรวบรวมรายได้ จากการเก็บค่าผ่านประตูส่งบำรุงสภากาชาดไทย และบำรุงการกุศลสาธารณประโยชน์ด้านการกีฬา ต่อมาที่ประชุมเห็นว่าน่าจะมีองค์กรโอลิมปิกมาดำเนินการแทน คณะกรรมการดังกล่าว โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเจริญสัมพันธไมตรีด้านการกีฬากับนานาประเทศ จึงได้จัดตั้งคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทยฯ ขึ้นเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2491 พร้อมทั้งมีหนังสือถึงคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ณ เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2491 เพื่อขอให้ดำเนินการรับรองอย่างเป็นทางการต่อไป หลังจากนั้นคณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้นำเรื่องนี้เสนอเข้าที่ประชุม ณ กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2493 ในการนี้ที่ประชุมได้ให้การรับรอง คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทยฯ อย่างเป็นทางการและเป็นเอกฉันท์ ในระหว่างที่คณะกรรมการโอลิมปิคแห่งประเทศไทย กำลังทำเรื่องขอให้คณะกรรมการโอลิมปิกสากล รับรองอย่างเป็นทางการอยู่นั้น คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย ก็ได้นำเรื่องขอพระราชทาน พระบรมราชูปถัมภ์ เพื่อเฉลิมพระเกียรติ อันเป็นการดำเนินเรื่องให้สอดคล้องกับนานาประเทศ ที่มีพระมหากษัตริย์เป็นองค์ประมุข ในการนี้พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทาน โดยท่านราชเลขานุการในพระองค์ได้เชิญกระแสรับสั่งมาเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2492 อีกทั้งยังได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุญาต ให้ใช้ตราของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ตามลายพระหัตถ์ของท่านราชเลขาธิการ เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ
เลปตอน

เลปตอน (อังกฤษ: Lepton) เป็นอนุภาคมูลฐานชนิดหนึ่งที่มีสปิน (ฟิสิกส์)ครึ่งจำนวนเต็ม (สปิน 12) และไม่ประสพกับอันตรกิริยาอย่างเข้ม เลปตอนแบ่งออกเป็นสองชั้นหลัก ได้แก่ เลปตอนที่มีประจุไฟฟ้า (หรือที่เรียกว่า เลปตอนที่เหมือนอิเล็กตรอน) และเล็ปตอนนิวทรัล (เล็ปตอนเป็นกลาง) (หรือที่เรียกว่า นิวทรืโน) เลปตอนที่มีประจุสามารถรวมกับอนุภาคอื่นกลายเป็น อนุภาคผสมหลายอย่าง เช่นอะตอมและโพซิโทรเนียม ในขณะที่นิวทริโนยากที่จะปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น ดังนั้นมันจึงยากที่จะถูกพบเห็น พวกเลปตอนที่รู้จักกันดีคือ อิเล็กตรอน มีเลปตอนอยู่ทั้งสิ้น 6 ชนิด (flavour) แยกเป็น 3 ชั่วรุ่น (อังกฤษ: generation) ชั่วรุ่นที่หนึ่งเรียกว่า เลปตอนอิเล็กตรอน ประกอบด้วยอิเล็กตรอน (e-) และอิเล็กตรอนนิวตริโน (Ve) ชั่วรุ่นที่สองคือ เลปตอนมิวออน ประกอบด้วย มิวออน (μ-) และ มิวออนนิวตริโน (Vμ) ชั่วรุ่นที่สามคือ เลปตอนเทา ประกอบด้วย เทา (อนุภาค) (T-) และ เทานิวตริโน (VT) อิเล็กตรอนมีมวลน้อยที่สุดในหมู่เลปตอนที่มีประจุทั้งหมด มิวออนและเทาที่หนักที่สุดจะเปลี่ยนอย่างรวดเร็วไปเป็นอิเล็กตรอนผ่านทางกระบวนการของการสลายอนุภาค ซึ่งเป็นการแปลงจากสถานะมวลมากไปเป็นสถานะมวลน้อย ดังนั้นอิเล็กตรอนจึงเสถียรและเป็นเลปตอนแบบมีประจุที่พบมากที่สุดในจักรวาล ในขณะที่มิวออนและเทาสามารถถูกสร้างขึ้นมาได้เพียงแต่ในการชนกันที่พลังงานฟิสิกส์ที่สูงเท่านั้น (เช่นพวกที่เกี่ยวกับรังสีคอสมิกและพวกที่เกิดขึ้นในเครื่องเร่งอนุภาค เลปตอนมีคุณสมบัติที่เป็นเนื้อแท้หลายอย่าง รวมทั้ง ประจุไฟฟ้า สปิน และ มวล อย่างไรก็ตาม มันแตกต่างจากควาร์ก เพราะไม่อยู่ภายใต้ อันตรกิริยาอย่างเข้ม แต่อาจอยู่ภายใต้อันตรกิริยาพื้นฐานอื่นอีกสามอย่าง ซึ่งได้แก่ แรงโน้มถ่วง แรงแม่เหล็กไฟฟ้า (ไม่รวมพวกนิวทริโนซึ่งเป็นกลางทางไฟฟ้า) และ อันตรกิริยาอย่างอ่อน สำหรับทุกเฟลเวอร์ของเลปตอน พวกมันมี ปฏิยานุภาค เรียกว่า ปฏิเลปตอน ที่แตกต่างกันเฉพาะบางส่วนของคุณสมบัติ ซึ่งปฏิเลปตอนจะมี 'ขนาดเท่ากันแต่เครื่องหมายตรงข้าม' และบางทฤษฎีกล่าวว่านิวทริโนอาจเป็นตัวปฏิปักษ์ของมันเอง ซึ่งปัจจุบันยังไม่มีใครรู้ว่าเป็นเช่นนั้นจริงหรือไม่ เลปตอนที่มีประจุตัวแรกคือ อิเล็กตรอน ถูกตั้งทฤษฎีในกลางศตวรรษที่ 19 โดยนักวิทยาศาสตร์หลายคน และถูกค้นพบในปี 1897 โดย J. J. Thomson. เลปตอนตัวต่อมาที่ถูกค้นพบคือมิวออน โดย Carl D. Anderson ในปี 1936 ซึ่งในขณะนั้นถูกระบุว่าเป็นเมซอน การศึกษาต่อมาพบว่า มิวออนไม่มีคุณสมบัติของเมซอนอย่างที่คาดไว้ แต่ประพฤฒิตัวเหมือนอิเล็กตรอน เพียงแต่มีมวลมากกว่า ต้องใช้เวลาถึงปี 1947 เพื่อให้ได้หลักการของ "เลปตอน" ว่าเป็นครอบครัวหนึ่งของอนุภาคที่จะถูกนำเสนอ นิวทริโน และ อิเล็กตรอนนิวทริโน ถูกนำเสนอโดย Wolfgang Pauli ในปี 1930 เพื่ออธิบายลักษณะที่แน่นอนของ การสลายให้อนุภาคบีตา มันถูกสังเกตเห็นในการทดลองของ Cowan–Reines ที่ดำเนินการโดย Clyde Cowan และ Frederick Reines ในปี 1956. มิวออนนิวทริโน ถูกค้นพบในปี 1962 โดย Leon M. Lederman, Melvin Schwartz และ Jack Steinberger, และ เทา ถูกค้นพบระหว่างปี 1974 ถีงปี 1977 โดย Martin Lewis Perl และเพื่อนร่วมงานจาก Stanford Linear Accelerator Center และ Lawrence Berkeley National Laboratory. ขณะที่ เทานิวทริโน เพิ่งถูกประกาศการค้นพบ เมื่อ กรกฎาคม 2000 โดย DONUT collaboration จาก Fermilab  เลปตอนเป็นชิ้นส่วนสำคัญใน แบบจำลองมาตรฐาน อิเล็กตรอนเป็นองค์ประกอบของอะตอม เคียงข้างกับ โปรตอน และ นิวตรอน ขณะที่ อะตอมแปลก ซึ่งมีมิวออนและเทา แทนที่จะเป็นอิเล็กตรอน สามารถถูกสังเคราะห์ขึ้นได้ เช่นเดียวกับอนุภาค เลปตอน-ปฏิเลปตอน เช่น โพซิโทรเนียม บทความฟิสิกส์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เท่ง โหน่ง ผจญภัย

วิกิพีเดียยังไม่มีบทความที่ตรงกับชื่อนี้ เหตุผลอื่นซึ่งทำให้ข้อความนี้แสดง:
จอร์จ สมูท

จอร์จ ฟิตซ์เจอรัลด์ สมูท ที่ 3 (อังกฤษ: George Fitzgerald Smoot III; เกิดวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945) เป็นนักฟิสิกส์ดาราศาสตร์และนักจักรวาลวิทยาชาวอเมริกัน ผู้ชนะรางวัล 1 ล้านเหรียญสหรัฐจากการแข่งขันรายการทางโทรทัศน์ และได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์เมื่อปี ค.ศ. 2006 จากผลงานศึกษาโดยใช้ดาวเทียม COBE ร่วมกับ จอห์น ซี. เมเทอร์ โดยสามารถตรวจวัด "...รูปแบบของวัตถุดำและความไม่เหมือนกันทุกทิศทาง (Anisotropy) ของการแผ่รังสีไมโครเวฟพื้นหลังของจักรวาล" ได้เป็นครั้งแรก ผลงานนี้ช่วยยืนยันเป็นหลักฐานแน่นหนาแก่ทฤษฎีบิกแบงโดยอาศัยดาวเทียมสำรวจไมโครเวฟพื้นหลังของจักรวาล (COBE) จากความเห็นของคณะกรรมการรางวัลโนเบล กล่าวว่า "โครงการ COBE อาจพิจารณาได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นของการศึกษาจักรวาลวิทยาอย่างละเอียดแม่นยำ" สมูทบริจาคเงินรางวัลส่วนที่ได้รับจากมูลนิธิรางวัลโนเบล (หักค่าเดินทางนิดหน่อย) ให้แก่องค์กรการกุศล เขาเป็นศาสตราจารย์สาขาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ และได้รับเหรียญรางวัลไอน์สไตน์ เมื่อปี ค.ศ. 2003
กาแลกซี (สตาร์ วอร์ส)

กาแลกซีในสตาร์ วอร์ส เป็นฉากหลังของเรื่องแต่งชุดสตาร์ วอร์ส บางครั้งถูกเรียกว่า กาแลกซีอันไกลแสนไกล (Galaxy Far, Far Away) ตามที่ปรากฏในประโยคเปิดเรื่องของภาพยนตร์สตาร์ วอร์ส ที่ว่า "กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว ณ กาแลกซี อันไกลแสนไกล" (A long time ago in a galaxy far, far away) กาแลกซีนี้เป็นฉากหลังของเหตุการณ์สำคัญในสาธารณรัฐกาแลกติก ของสงครามกลางเมืองกาแลกติก สงครามยูซาน วอง เจได และซิธ ปรากฏในแผนที่ว่ากาแลกซีนี้เป็นกาแลกซีชนิด Sb แหล่งข้อมูลบางแหล่งว่ามีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 120,000 ปีแสง หรือ 37,000 พาร์เซค (1 พาร์เซค เท่ากับ 3.258 ปีแสง) ตรงกลางมีหลุมดำอยู่ กาแลกซีนี้มีกาแลกซีบริวารเจ็ดกาแลกซีล้อมรอบ ได้แก่ คอมพาเนียน ออเรค (หรือ กลุ่มเมฆริชิ) คอมพาเนียน เบช และ คอมพาเนียน เครช จนถึง เกค (เรียงลำดับอักษรตามอักษรออราเบช) อย่างไรก็ดีคอมพาเนียนส่วนใหญ่ถูกระบุว่ามีอยู่แต่โบราณ มีโลหะน้อย และไม่มีอารยธรรมชีวิตมากนัก นอกจากนั้นยังมีความแปรปรวนของไฮเปอร์สเปซที่ริมขอบกาแลกซีที่คอยกันไม่ให้มีเส้นทางไฮเปอร์สเปซออกนอกไปจากจานกาแลกซีได้ มีดาวฤกษ์ในกาแลกซีประมาณ 400 พันล้านดวง ประมาณครึ่งหนึ่งมีดาวเคราะห์ที่มีสามารถมีสิ่งมีชีวิตได้ 10% ของจำนวนนี้มีสิ่งมีชีวิต และ 1/1000 ของจำนวนนี้ (ประมาณ 20 ล้าน) มีสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญา รวมแล้วมีสิ่งมีชีวิตหลากหลายถึงประมาณ 100 ล้านล้านล้านชนิด คำว่า "ดินแดนไม่รู้จัก" (Unknown Regions)นี้ส่วนใหญ่หมายถึงบริเวณกว้างใหญ่ที่ยังไม่ได้รับการสำรวจ (บางครั้งใช้ในความหมายว่าบริเวณนอกเหนือจากจานกาแลกซี) ระหว่างบาคูรากับดินแดนของเดนจักรวรรดิซึ่งส่วนใหญ่เป็นดินแดนของสถาบันเรืองอำนาจชิส ดินแดนไม่รู้จักนี้มีดาวฤกษ์อยู่ประมาณไม่กี่พันล้านดวงจากสี่แสนล้านดวงทั่วกาแลกซี ด้วยสาเหตุบางอย่างที่ยังไม่ปรากฏชัดทำให้ยังไม่มีเส้นทางไฮเปอร์สเปซที่ใช้งานได้เข้าถึงบริเวณนี้ คำว่า "ดินแดนไม่รู้จัก" นี้ยังนับรวมถึงบริเวณที่ยังไม่ได้รับการสำรวจในบริเวณหนาแน่นเช่นเนบิวลา, กระจุกดาวทรงกลม และกาแลกติกเฮโล จักรวรรดิกาแลกติกได้ส่งกลุ่มนักสำรวจจำนวนมากไปสำรวจและยึดครองดินแดนในเขตไม่รู้จักนี้ พ้นจากขอบของดินแดนนี้ไปมีความปั่นป่วนในไฮเปอร์สเปซที่สุดเขตกาแลกซีอยู่ บทความสตาร์ วอร์สนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โรงพยาบาลกลาง

โรงพยาบาลกลาง (อังกฤษ: Klang Hospital) เป็นโรงพยาบาลตติยภูมิขั้นสูงขนาด 500 เตียง สังกัดสำนักการแพทย์ กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่บนถนนหลวง แขวงป้อมปราบ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร และเป็นศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก สถาบันสมทบเพื่อการผลิตแพทย์ให้กับสำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง เริ่มการก่อสร้างเมื่อ วันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2441 สำหรับสร้างเป็นโรงพยาบาล สำหรับรักษาหญิงโสเภณีกับประชาชน แต่เมื่อสร้างโรงพยาบาลเสร็จ กรมสุขาภิบาล กระทรวงนครบาลไม่มีงบประมาณ ในการดำเนินการต่อ โรงพยาบาลกรมพลตระเวนหรือโรงพยาบาลตำรวจในขณะนั้น ได้ขอเช่าเรือนโรงพยาบาลใช้รักษาหญิงโสเภณีของกรมสุขาภิบาล ซึ่งยังตอนนั้นยังไม่ได้เปิดให้บริการ ดังนั้นจึงใช้ชื่อโรงพยาบาลว่า โรงพยาบาลกรมพลตระเวน เปิดให้บริการแก่พลตระเวนและผู้ป่วยจากคดีต่าง ๆ ในวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2443 แต่เมื่อเปิดก็มีพลเรือนมารับการรักษาอีกด้วย ปัจจุบัน โรงพยาบาลกลางมีอายุครบ 121 ปี เป็นสถานที่ให้บริการบำบัดรักษาผู้ป่วย สร้างเสริมสุขภาพอนามัย และป้องกันโรค ตลอดจนส่งเสริม สนับสนุน ค้นคว้าวิจัยทางการแพทย์ และปฏิบัติงานร่วมกับส่วนราชการอื่นที่เกี่ยวข้อง หรือได้รับมอบหมาย โดยได้มีการปรับปรุงพัฒนาการบริการให้ทันสมัย โดยเน้นบริการที่ดีเลิศ (Best Service) ตลอดจนปรับปรุงฟื้นฟูสภาพแวดล้อม และบรรยากาศทั้งภายในอาคาร และรอบโรงพยาบาลให้ดีขึ้นเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีแก่ผู้รับบริการ ตลอดจนตอบสนองนโยบายของรัฐ ในการให้บริการด้านการแพทย์ และสาธารณสุขแก่ประชาชนอย่างทั่วถึง และมีประสิทธิภาพโดยการสร้างอาคารอเนกประสงค์ 20 ชั้น เพื่อทดแทนอาคารเก่าด้วยเงินงบประมาณ 780 ล้านบาท โดยได้รับพระราชชื่ออาคารแห่งนี้ว่า "อาคารอนุสรณ์ 100 ปี" ตามที่สำนักการแพทย์ กรุงเทพมหานคร ได้ลงนามความร่วมมือร่วมกับสำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง ในการร่วมผลิตแพทย์เพื่อแก้ไขปัญหาการขาดแคลนแพทย์ของประเทศไทย เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2555 และได้กำหนดให้โรงพยาบาลกลาง เป็นสถาบันร่วมผลิตแพทย์ทำหน้าที่จัดการเรียนการสอนนักศึกษาแพทย์ในชั้นคลินิกเครือข่ายความร่วมมือกับสำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง ปัจจุบัน ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลกลาง จัดการเรียนการสอนในระดับชั้นคลินิก ตามหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต ของสำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง ใน 1 หลักสูตร คือ ใช้ระยะเวลาในการศึกษาตลอดหลักสูตรรวม 6 ปี ดังนี้ บทความโรงพยาบาล หรือสถานพยาบาลนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
นางสิบสอง

นางสิบสอง หรือ พระรถเมรี หรือ พระรถเสน และในกัมพูชาเรียก พุทธแสนนางกังรี (រឿងភ្នំនាងកង្រី​​) เป็นนิทานพื้นบ้านที่ได้รับความนิยมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อย่าง ประเทศไทย กัมพูชา พม่า และลาว รวมถึงในมาเลเซียที่เผยแพร่ผ่านชาวมาเลเซียเชื้อสายสยามจนภายหลังได้รับความนิยมในหมู่ชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน ราว พ.ศ. 2000 พระภิกษุชาวเชียงใหม่ได้แต่งชาดกในคัมภีร์พุทธศาสนาเรื่อง รถเสนชาดก ในปัญญาสชาดกเป็นภาษาบาลี วรรณคดีสมัยอยุธยาที่เอ่ยถึง นางสิบสอง เช่น โคลงนิราศหริภุญชัย กาพย์ห่อโคลงพระศรีมโหสถ นอกจากนี้หนังสือ จินดามณี ของพระโหราธิบดีซึ่งเชื่อว่าแต่งขึ้นในรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ได้นำเอาข้อความซึ่งน่าจะตัดมาจากเรื่อง นางสิบสอง สำนวนใดสำนวนหนึ่งมาแสดงตัวอย่างการประพันธ์ "สุรางคณาปทุมฉันท์" นางสิบสอง เป็นเรื่องที่สังคมไทยโบราณรู้จักแพร่หลาย มีการนำมาแต่งเป็นคำประพันธ์กาพย์ขับไม้ คำฉันท์ กลอนสวด หรือกาพย์ และคำกลอน โดยเฉพาะคำฉันท์นั้น พบไม่น้อยกว่า 3 สำนวน คำกลอนพบไม่น้อยกว่า 10 สำนวน เรื่อง พระรถคำฉันท์ ที่พบต้นฉบับและกรมศิลปากรจัดพิมพ์เผยแพร่แล้วมี 3 สำนวน ได้แก่ พระรถคำฉันท์ สำนวนที่ 1 บอกชื่อไว้ในเอกสารต้นฉบับว่า พระรถนิราศคำฉันท์ สันนิษฐานว่าน่าจะแต่งขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลายหลังรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช พระรถคำฉันท์ สำนวนที่ 2 เข้าใจว่าน่าจะปรับปรุงแก้ไขจากพระรถคำฉันท์ สำนวนที่ 1 และ พระรถคำฉันท์ สำนวนที่ 3 บอกชื่อเรื่องไว้ในเอกสารสมุดไทยว่า พระรถคำหวน สำนวนนี้น่าจะแต่งขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ส่วน พระรถนิราศ ในลักษณะคำกลอน น่าจะเป็นผลงานของเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ในภาคเหนือและภาคอีสานของไทยรวมถึงในลาวปรากฏชื่อว่า พุทธเสนกะ พุทธเสน พุทธเสนากะ และ นางสิบสอง เขตไทใหญ่ของรัฐฉานเรียก นางสิบสองเมืองนาย เขตไทลื้อและไทขึนเรียก จันทโสภานางสิบสอง พงศาวดารล้านช้างกล่าวถึงตำนานของชาวล้านช้างซึ่งเป็นชนเผ่าไทยกลุ่มหนึ่งว่าสืบเชื้อสายมาจากนางกังรีหรือนางเมรีในเรื่องพระรถเสน ฉบับตีพิมพ์ หลวงศรีอมรญาณที่รวมรวมเรียบเรียงพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2476 ในชื่อ นิทานร้อยแก้วเรื่องพระรถเสน ฉบับ พระรถ สำนวนนายบุศย์ พิมพ์ที่โรงพิมพ์ราษฎร์เจริญในปี พ.ศ. 2492 ที่เป็นกลอนอ่านมี พระรถเมรีกลอนสุภาพ ของ ส.เลี้ยงถนอม พิมพ์ พ.ศ. 2512 ชื่อและเนื้อหาปลีกย่อยแต่ละสำนวนแตกต่างกันไป แต่มีเนื้อเรื่องทำนองว่าพ่อแม่ยากจนเข็ญใจพาลูกสาว 12 คนไปปล่อยป่า นางยักษ์มาพบ จึงไปเลี้ยงจนโต นางยักษ์ก็มีหลายชื่อเช่น สารตรา กังรี พอนางสิบสองนางรู้ความจริงว่าเป็นยักษ์ จึงคิดหนีโดยหนีไปแต่งงานกับพระราชา ได้เป็นมเหสีทั้งสิบสององค์ นางยักษ์ตามไปแก้แค้น แปลงเป็นสาวสวยหลอกให้พระราชารัก นางยักษ์ควักลูกตานางทั้งสิบสองแล้วเอาไปขังไว้ทั้งสิบสองนางมีลูก คลอดลูก แล้วต้องฆ่าลูกตัวเองกินเพราะหิว นางสิบสองคนสุดท้องไม่ยอมฆ่า แอบเลี้ยงลูกจนโตคือ พระรถ หรือพระรถเสน เมื่อนางยักษ์รู้ หลอกพระรถให้ไปเมืองยักษ์ ฝากสารลับให้นางเมรี (ลูกสาว) ฆ่าพระรถ มีคนช่วยแปลงสารลับให้เป็นสารรัก นางเมรีจึงแต่งงานกับพระรถ พระรถมอมเหล้านางเมรี หลอกถามความลับเอาดวงตาและของวิเศษกลับมาช่วยแม่และป้า นางเมรีตามมา พระรถไม่ยอมกลับ นางเมรีเลยตรอมใจตาย ส่วนสิบสองนางได้ตาคืน อยู่ดีมีความสุข นางยักษ์เห็นพระรถเลยกระอักเลือดตาย ภาคตะวันออกของประเทศไทยแถบจังหวัดชลบุรี ฉะเชิงเทรา และปราจีนบุรี มีสถานที่เกี่ยวข้องกับนิทานหลายแห่ง โดยเฉพาะที่อำเภอพนัสนิคม อย่างเมืองที่ชื่อ เมืองพระรถ ถ้ำนางสิบสอง หมอนนางสิบสอง สระสี่เหลี่ยม มีเมืองพญาเร่ตั้งอยู่ที่อำเภอบ่อทอง จังหวัดชลบุรี ที่จังหวัดพังงามีเขาอกเมรี ที่จังหวัดนครศรีธรรมราชมีหมู่บ้านสนทรา ที่กัมพูชามีภูเขานางกังรี ในจังหวัดกำปงฉนัง ปราสาทซัวปรัตในเสียมเรียบ ชาวบ้านเรียกปราสาทนี้ว่าเป็นปราสาทนางสิบสอง