nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ

องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ หรือ ขสมก. (อังกฤษ: Bangkok Mass Transit Authority ย่อว่า BMTA) เป็นหน่วยงานรัฐวิสาหกิจประเภทสาธารณูปโภค สังกัดกระทรวงคมนาคม จัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพพุทธศักราช 2519 (ประกาศใช้เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม) องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ มีหน้าที่จัดบริการรถโดยสารประจำทางเพื่อรับส่งประชาชนในเขตกรุงเทพมหานคร จังหวัดนนทบุรี จังหวัดปทุมธานี จังหวัดนครปฐม จังหวัดสมุทรสาคร และจังหวัดสมุทรปราการ รวม 457 เส้นทาง มีจำนวนรถประจำทาง (bus) ทั้งสิ้น 2,771คัน (Annual report 2018 (พ.ศ. 2561) ) แบ่งเป็นรถธรรมดาและรถปรับอากาศเชื้อเพลิงดีเซล 2,231 คัน รถปรับอากาศเชื้อเพลิง ก๊าซธรรมชาติ (NGV) จำนวน 540 คัน และมีรถร่วมบริการโดยบริษัทเอกชน ทั้งรถธรรมดาและรถปรับอากาศ จำนวน 3,271 คัน, รถประจำทางขนาดเล็ก (mini bus) แบ่งเป็นส่วนที่ให้บริการบนถนนสายหลัก จำนวน 895 คัน และที่ให้บริการภายในซอยย่อย จำนวน 2,059 คัน, รถตู้โดยสารปรับอากาศ ที่ใช้แก๊สธรรมชาติอัด จำนวน 4,547 คัน, รถเล็กวิ่งในซอบ 2,059 คัน รวมทั้งสิ้น 13,543 คัน 457 เส้นทาง นอกจากนี้ ยังเป็นรัฐวิสาหกิจไทย ซึ่งมีผลการดำเนินงาน ขาดทุนมากเป็นลำดับที่ 2 รองจากการรถไฟแห่งประเทศไทย มีหนี้สินรวม 113,237.50 ล้านบาท และขาดทุนสะสมรวม 116,724.74 ล้านบาท โดยในปี พ.ศ. 2561 ขาดทุนสุทธิ 6,174.56 ล้านบาท ปัจจุบัน​ ยุทธนา ยุพฤทธิ์เป็นประธานกรรมการ และ ดร.กิตติกานต์ จอมดวง จารุวรพลกุล เป็นผู้อำนวยการองค์การ และรักษาการรองผู้อำนวยการฝ่ายเดินรถองค์การ นางเบญจวรรณ เปี่ยมสุวรรณ เป็นรักษาการรองผู้อำนวยการฝ่ายบริหาร และนายสถาพร เพ็ขรกอง เป็นรักษาการรองผู้อำนวยการฝ่ายรถเอกชนร่วมบริการ ความเป็นมาของกิจการรถเมล์ในกรุงเทพมหานคร ตามประวัติกล่าวว่า รถโดยสารประจำทาง ในสมัยก่อนเรียกว่า รถเมล์ เข้าใจว่า คงเรียกชื่อตามเรือเมล์ รถเมล์ที่มีครั้งแรกนั้น ใช้กำลังม้าลากจูง ไม่ต้องอาศัยน้ำมันเชื้อเพลิง ให้เป็นภาระเดือดร้อนแก่ผู้ประกอบการเช่นในปัจจุบัน โดยมีพระยาภักดีนรเศรษฐ (เลิศ เศรษฐบุตร) เป็นผู้ริเริ่มกิจการรถเมล์ เมื่อราวปี พ.ศ. 2450 วิ่งระหว่างสะพานยศเส (สะพานกษัตริย์ศึกในปัจจุบัน) ถึงประตูน้ำสระปทุม แต่เนื่องจากใช้ม้าลาก จึงไม่รวดเร็วทันใจ และไม่สามารถให้ความสะดวกแก่ผู้โดยสารได้เพียงพอ ต่อมาในปี พ
ดอร์ทมุนท์

ดอร์ทมุนท์ (เยอรมัน: Dortmund) เป็นเมืองในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประเทศเยอรมนี มีประชากรประมาณ 588,000 คน เป็นเมืองใหญ่อันดับที่สามของรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินรองจากโคโลญและดึสเซิลดอร์ฟ และใหญ่เป็นอันดับที่แปดของประเทศเยอรมนี ดอร์ทมุนท์เป็นบ้านของสโมสรฟุตบอลโบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ (BVB 09) ซึ่งเตะในสนาม คือ ซิกนาลอีดูนาพาร์ค (Signal Iduna Park; ตามชื่อผู้สนับสนุน) (ชื่อเดิมคือ เว็สท์ฟาเลินชตาดีอ็อน) ซึ่งเปิดใช้ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1974 ปัจจุบันเป็นสนามฟุตบอลที่ใหญ่ที่สุดในเยอรมนี จุผู้ชมได้ 82,932 คน เคยใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 1974 และ ฟุตบอลโลก 2006 ดอร์ทมุนท์ได้ชื่อว่าเป็น "เมืองหลวงสีเขียว" ของรัฐ เนื่องจากพื้นที่โดยรอบประกอบไปด้วยป่าไม้ สวน และลำธารเป็นจำนวนมาก ซึ่งขัดแย้งกับประวัติศาสตร์ของพื้นที่แถบนี้ที่เคยเป็นเหมืองถ่านหินและเหล็กกล้ามาก่อน บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
แขวงหลวงพระบาง

หลวงพระบาง หรือ หลวงพะบาง (ลาว: ຫຼວງພະບາງ, ຫລວງພະບາງ) เป็นแขวงหนึ่ง ของประเทศลาว อยู่ทางภาคเหนือของประเทศ ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบระหว่างแม่น้ำโขงกับแม่น้ำคาน และมีเมืองเอกซึ่งองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติได้ขึ้นทะเบียนให้เป็นแหล่งมรดกโลก หลวงพระบาง เป็นเป็นเมืองเก่าแก่ของอาณาจักรล้านช้าง ตั้งแต่สมัยสถาปนาอาณาจักรซึ่งแต่เดิมมีชื่อว่า เมืองชวา และเมื่อ พ.ศ. 1300 ขุนลอซึ่งถือเป็นปฐมกษัตริย์ลาว ได้ทรงตั้งเมืองชวาเป็นราชธานีของอาณาจักรล้านช้างและได้เปลี่ยนชื่อเมืองใหม่ว่า เชียงทอง เมื่อเจ้าฟ้างุ้มเสด็จกลับจากกัมพูชา อันเนื่องจากพระองค์และพระบิดาต้องเสด็จลี้ภัยเพราะถูกขับไล่จากกษัตริย์องค์ก่อน ซึ่งแท้จริงก็คือพระอัยกาของเจ้าฟ้างุ้มนั่นเอง เจ้าฟ้างุ้มทรงรวบรวมกำลังขณะอยู่ในเสียมราฐ และนำกองทัพนับพันกำลังเพื่อกู้ราชบัลลังก์กลับคืน และสถาปนาอาณาจักรขึ้น[ต้องการอ้างอิง]​ ต่อมาในสมัยพระโพธิสารราชเจ้าพระองค์ได้อาราธนาพระบางซึ่งเดิมประดิษฐานอยู่ที่เมืองเวียงคำ ขึ้นมาประดิษฐานอยู่ที่เมืองเชียงทองอันเป็นนครหลวง เมืองเชียงทองจึงถูกเรียกว่า หลวงพระบาง นับแต่นั้นมา มีชาวลาวลุ่มและไทลื้อเป็นส่วนมาก ทั้งยังมีชาวลาวสูงเผ่าต่าง ๆ เช่น ขมุ, เย้า, อีก้อ, ม้ง อาศัยอยู่ตามภูเขาสูง ประชาชนส่วนใหญ่ของที่นี่นับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาท และยังมีกลุ่มที่นับถือศาสนาอื่น ๆ เช่น ศาสนาคริสต์ และยังมีพวกที่นับถือความเชื่อดั้งเดิมบ้างในกลุ่มชาวเขาบางส่วน ปัจจุบันลาวได้มีโครงการที่จะพัฒนาเมืองทั้ง 3 เมืองของแขวงหลวงพระบาง อันได้แก่ เมืองโพนทอง, จอมเพชร และโพนชัย เพื่อเป็นแหล่งผลิตและค้าขายเป็นแหล่งทำมาหากินของประชาชนในท้องถิ่น แต่ยังไม่มีนักลงทุนสนใจเท่าที่ควร เมืองหลวงพระบางเป็นแหล่งที่ตั้งของสถานศึกษา อันได้แก่ วิทยาลัยครูหลวงพระบางและมหาวิทยาลัยสุภานุวงศ์ บทความเกี่ยวกับสถานที่ในประเทศลาวนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เพลง

เพลง หมายถึง การจัดกระทำต่อเสียงให้อยู่ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง อาจมีเนื้อร้องหรือไม่มีก็ได้ โดยมีผลต่อผู้ที่ได้รับฟังในรูปแบบต่าง ๆ กันไปตามประเภทและรูปแบบของเพลง โดยเพลงสามารถสร้างสรรค์จากเครื่องดนตรีและ/หรือการขับร้องก็ได้ บทความเพลง ดนตรี หรือ เครื่องดนตรีนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

ศาสตราจารย์พิเศษ สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต) หรือที่รู้จักในนามปากกา "ป. อ. ปยุตฺโต" เป็นสมเด็จพระราชาคณะ ฝ่ายมหานิกาย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งทางพระสังฆาธิการเป็นที่ปรึกษามหาเถรสมาคม และเจ้าอาวาสวัดญาณเวศกวัน จังหวัดนครปฐม เป็นพระภิกษุชาวไทย ผู้ได้รับสมัญญาว่า "พระผู้ทำสงฆ์ให้งาม" และ "ตู้พระไตรปิฎกเคลื่อนที่" เป็นพระภิกษุชาวไทยที่ได้รับถวายปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์จากสถาบันต่าง ๆ มากที่สุดในปัจจุบัน เป็นชาวไทยคนแรกที่ได้รับรางวัลการศึกษาเพื่อสันติภาพ จากยูเนสโก (UNESCO Prize for Peace Education) และได้รับถวายวุฒิฐานะจากสถาบันนวนาลันทา ประเทศอินเดีย ให้เป็น "ตรีปิฎกาจารย์" คือ ผู้รู้แตกฉานในพระไตรปิฎก เป็นรูปที่ 2 ของโลก นับจากพระภิกษุเสวียนจั้ง (พระถังซัมจั๋ง) ประเทศจีน เป็นนักวิชาการ นักเขียนผลงานทางพระพุทธศาสนารุ่นใหม่ มีผลงานเขียน เช่น พุทธธรรม พจนานุกรมพุทธศาสน์ กาลานุกรม จาริกบุญ-จารึกธรรม จารึกอโศก ธรรมนูญชีวิต คู่มือชีวิต ฯลฯ เป็นสามเณรเปรียญธรรม 9 ประโยค รูปที่ 4 ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นรูปที่ 2 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร (รัชกาลที่ 9) เป็นสมเด็จพระราชาคณะรูปแรกในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 10) และรูปแรกที่เป็นเจ้าอาวาสวัดราษฎร์ (ไม่ใช่พระอารามหลวง) นอกจากนี้ยังมีพระบรมราชโองการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์พิเศษ สาขาวิชาพระพุทธศาสนา และเป็นราชบัณฑิตกิตติมศักดิ์อีกด้วย ปัจจุบันพำนักอยู่ ณ ที่พักสงฆ์ในชนบท อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี เพื่อฟื้นฟูสุขภาพร่างกาย ปฏิบัติธรรม และเขียนหนังสือ ชื่อ ประยุทธ์ นามสกุล อารยางกูร ชาตะ วันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2481 (นับตามศักราชปัจจุบัน คือ พ.ศ. 2482) ตรงกับวันพฤหัสบดี แรม 7 ค่ำ เดือนยี่ ปีขาล ณ บ้านร้านใบรัตนาคาร เลขที่ 49 ใกล้แม่น้ำสุพรรณบุรี (แม่น้ำท่าจีน) ฝั่งตะวันออก ในตลาดศรีประจันต์ ตำบลศรีประจันต์ อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นบุตรคนที่ 6 ในจำนวน 9 คน ของนายสำราญ อารยางกูร กับนางชุนกี อารยางกูร (นามสกุลเดิม สมบูรณ์วิทย์) ครอบครัวประกอบอาชีพค้าขาย เช่น ผ้าแพร ผ้าไหม ของชำ จักรเย็บผ้า และธุรกิจโรงสีไฟ เมื่ออายุ 6 ขวบ พ.ศ. 2487 เข้าเรียนชั้นอนุบาลในโรงเรียนอนุบาลครูเฉลียวที่ตลาดศรีประจันต์ จากนั้น พ.ศ. 2488 เรียนต่อชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนชัยศรีประชาราษฎร์ (โรงเรียนวัดยาง) ตลาดศรีประจันต์ จวบจนสอบได้ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 เมื่อ พ.ศ
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ

โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ (ชื่อเดิม: โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา 2) หรือเป็นที่รู้จักในนาม เตรียมพัฒน์ เป็นโรงเรียน ประเภทสหศึกษา ระดับมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ โรงเรียนก่อตั้งเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 โดยคุณหญิงบุญเลื่อน เครือตราชู (อธิบดีกรมสามัญศึกษา) โดยมีคุณหญิงสุชาดา ถิระวัฒน์ (ผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา) ปฏิบัติหน้าที่เป็นอาจารย์ใหญ่โรงเรียนคนแรก ในอดีตได้ร่วมจัดงาน กีฬา 5 พระเกี้ยว ร่วมกับ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) โรงเรียนหอวัง และโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการตั้งอยู่เลขที่ 499 ถนนพัฒนาการ แขวงพัฒนาการ (ก่อนวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 อยู่ในแขวงสวนหลวง) เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร 10250 มีเนื้อที่ภายในโรงเรียนทั้งหมด 38 ไร่ ได้รับการประกาศจัดตั้ง จากกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 มีชื่อเดิมว่า “โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา 2” (ตัวย่อ ต.อ.2) เพื่อให้เป็นสาขาโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ทั้งนี้ เมื่อคุณหญิงบุญเลื่อน เครือตราชู ผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ณ ขณะนั้น ได้ขอที่ดินจากท่านเจ้าสัว นายอื้อจือเหลียง ซึ่งต่อมานายยอดยิ่ง เอื้อวัฒนสกุล ผู้เป็นบุตรชายได้เป็นผู้โอนกรรมสิทธิ์ที่ดินจำนวน 38 ไร่ ให้กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เพื่อสร้างโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา 2 เมื่อคุณหญิงบุญเลื่อน เครือตราชู ไปดำรงตำแหน่งรองอธิบดีกรมสามัญศึกษา และคุณหญิงสุชาดา ถิระวัฒน์ มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาแทนนั้น ท่านได้ดำเนินการจัดตั้งสาขา โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาขึ้น รวมทั้งได้วางแผน และ ขออนุมัติก่อสร้างอาคารต่าง ๆ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ เริ่มรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 12 ห้องเรียน ในปีการศึกษา 2521 โดยอาศัยเรียนที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ปีต่อมาจึงได้ย้ายมาเรียนในสถานที่ปัจจุบันในวันที่ 9 พฤศจิกายน ต่อมากระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศ เปลี่ยนชื่อ “โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา 2” เป็น “โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ” และได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ใช้ตราพระเกี้ยวเป็นสัญลักษณ์ประจำโรงเรียน เช่นเดียวกับโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และมีปรัชญาของโรงเรียน คือ “ความเป็นเลิศทางวิชาการ และคุณธรรม” และคติพจน์ประจำโรงเรียน คือ “สจฺจญจ ปญญาจ นรานํ วุฑฒิ” (อ่านว่า สัด-จัน-จะ-ปัน-ยา-จะ-นะ-รา-นัง-วุด-ทิ) หมายความว่า ซื่อสัตย์และปัญญาพาให้เจริญ ทั้งนี้ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการได้ดำเนินการจัดตั้งโรงเรียนในเครือโดยเพิ่มชื่ออำเภอ หรือชื่อจังหวัดต่อท้ายชื่อ เป็นจำนวนหลายโรง ซึ่งกำลังดำเนินการสร้างโรงเรียน หรือเปลี่ยนชื่อโรงอื่นที่ไม่ได้อยู่ในเครือ เพื่อเป็นสาขาให้ครบตามเป้าหมาย กล่าวคือจำนวน 21 โรง เนื่องจากโรงเรียนก่อตั้งเมื่อวันที่ 21 และ พ.ศ. 2521 ซึ่งตรงกับจำนวนรัศมีบนสัญลักษณ์องค์พระเกี้ยว ซึ่งมี 21 แฉก ฉะนั้น โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาอื่น ที่ไม่ได้อยู่ในเครือเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ จะมีสัญลักษณ์องค์พระเกี้ยวไม่เหมือนกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งจำนวนแฉกรัศมี ล่าสุดนี้ โรงเรียนในเครือเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการมีทั้งหมดทั้งสิ้น 18 โรง และโรงล่าสุดคือ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ พัทลุง
เจ้าอุตรการโกศล (ศุขเกษม ณ เชียงใหม่)

ร้อยตรี รองอำมาตย์ตรี เจ้าอุตรการโกศล มีนามเดิมว่า เจ้าน้อยศุขเกษม (ไทยถิ่นเหนือ: ) (พ.ศ. 2423 - พ.ศ. 2456) เป็นราชโอรสองค์ใหญ่ในพลตรีเจ้าแก้วนวรัฐ สมรสกับเจ้าบัวชุม ณ เชียงใหม่ พระญาติในราชวงศ์ทิพย์จักร มีบรรดาศักดิ์เป็น "เจ้าอุตรการโกศล" ถือศักดินา 1,600 เจ้าน้อยศุขเกษม ถูกกล่าวถึงในบทเพลง มะเมี้ยะ ของจรัล มโนเพ็ชร ซึ่งกล่าวถึงตำนานรักต้องห้ามระหว่างเจ้าชายเมืองเหนือกับมะเมียะ สาวชาวพม่า แห่งเมืองมะละแหม่ง ที่จบลงด้วยความเศร้า เจ้าน้อยศุขเกษม ประสูติเมื่อปี พ.ศ. 2423 เป็นราชโอรสองค์ใหญ่ในเจ้าแก้วนวรัฐกับแม่เจ้าจามรีมหาเทวี มีน้องสาวและน้องชายร่วมพระมารดา คือ เจ้าบัวทิพย์ และเจ้าวงษ์ตะวัน ในปี พ.ศ. 2441 ในวัย 15 ปีก็ถูกส่งตัวไปศึกษายังโรงเรียนเซนต์แพทริคในเมืองมะละแหม่งของพม่า และได้พบรักกับมะเมียะแม่ค้าสาวชาวพม่าในปี พ.ศ. 2445 จนกระทั่งได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันฉันสามีภรรยา ด้วยความสนับสนุนของทางบ้านของมะเมียะ หลังจากเรื่องเจ้าศุขเกษมไปคบหากับสาวพม่าได้ยินมาถึงคุ้มเชียงใหม่ เจ้าศุขเกษมก็ถูกเรียกกลับเชียงใหม่ในปีพ.ศ
กาตาลินาแห่งอารากอน

กาตาลินาแห่งอารากอน (สเปน: Catalina de Aragón) หรือ แคเทอรินแห่งอารากอน (อังกฤษ: Catherine of Aragon, Katharine of Aragon; พ.ศ. 2028 — พ.ศ. 2079) พระราชินีแห่งอังกฤษ พระมเหสีพระองค์แรกในพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ (พ.ศ. 2052 — 2090) อภิเษกสมรสครั้งแรกในปี พ.ศ. 2044 กับเจ้าชายอาร์เธอร์ พระราชโอรสในพระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ (พ.ศ. 2029-2045) แต่เมื่อพระสวามีสิ้นพระชนม์เสียตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ เจ้าหญิงกาตาลินาก็ได้ทรงรับหมั้นกับเจ้าชายที่เป็นน้องสามี ซึ่งต่อมาคือพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ในขณะที่มีพระชนมายุเพียง 11 พรรษา และได้อภิเษกสมรสกันในเวลาต่อมาเมื่อ พ.ศ
เบอนัว ม็องแดลโบรต

เบอนัว เบ. ม็องแดลโบรต (ฝรั่งเศส: Benoît B. Mandelbrot, ออกเสียง: [bənwa mɑ̃dɛlbʁot]; 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2467 - 14 ตุลาคม พ.ศ. 2553) เป็นนักคณิตศาสตร์ เกิดที่กรุงวอร์ซอ ประเทศโปแลนด์ จบการศึกษาที่สถาบันเอกอลปอลีแต็กนิก กรุงปารีสประเทศฝรั่งเศส และสถาบันเทคโนโลยีแห่งแคลิฟอร์เนีย และเข้าเป็นศาสตราจารย์สาขาคณิตศาสตร์ที่เจนีวาระหว่าง พ.ศ. 2498-2500 ที่สถาบันเอกอลปอลีแต็กนิก ระหว่าง พ.ศ. 2500-2501 และเข้าทำงานกับบริษัทไอบีเอ็ม ในปี พ.ศ
ฮัมบวร์ค

ฮัมบวร์ค (เยอรมัน: Hamburg, ออกเสียง: [ˈhambʊʁk]) เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของประเทศเยอรมนี รองลงมาจากเบอร์ลิน และเป็นเมืองที่ใหญ่อันดับ 8 ของยุโรป โดยมีประชากรอาศัยอยู่ในเมืองฮัมบวร์คมากกว่า 1.8 ล้านคน ในขณะที่รวมปริมณฑลรอบ ๆ ไปด้วยแล้วจะทำให้ นครฮัมบวร์คมีประชากรทั้งสิ้น 5 ล้านคน ท่าเรือฮัมบวร์คเป็นท่าเรือสำคัญ ซึ่งนับเป็นท่าเรือที่ใหญ่เป็นอันดับสองของสหภาพยุโรป และใหญ่เป็นอันดับที่ 10 ของโลก พื้นที่ท่าเรือส่วนใหญ่เป็นบริเวณปลอดภาษี ชื่ออย่างเป็นทางการของฮัมบวร์ค คือ ฮัมบวร์ค นครอิสระและฮันเซอ (เยอรมัน: Freie und Hansestadt Hamburg) ซึ่งสะท้อนความเป็นมาของฮัมบวร์คในฐานะที่เป็นสมาชิกสันนิบาตฮันเซอในยุคกลาง และเป็นเสรีนครจักรวรรดิในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ฮัมบวร์คเป็นนครรัฐที่มีอำนาจอธิปไตยเป็นของตนเองอย่างสมบูรณ์จนกระทั่งมีการผนวกเยอรมนีใน ค.ศ. 1871 และเป็นสาธารณรัฐที่รัฐธรรมนูญกำหนดให้มีผู้ปกครองจากชนชั้นฮันเซอาเทินจนถึง ค.ศ. 1919 ฮัมบวร์คเคยเผชิญพิบัติภัยมากมาย เช่น เพลิงไหม้ครั้งใหญ่, ทะเลเหนือท่วม, และความขัดแย้งทางทหาร เป็นต้นว่า การทิ้งระเบิดช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ฮัมบวร์คก็สามารถกลับสู่ภาวะปกติและรุ่งเรืองยิ่งขึ้นทุกครั้ง ฮัมบวร์คอยู่ทางทิศใต้ของคาบสมุทรจัตแลนด์ ตำแหน่งทางภูมิศาสตร์นั้นอยู่ระหว่างสแกนดิเนเวียกับพื้นทวีปยุโรป ระหว่างทะเลเหนือกับทะเลบอลติก ปัจจุบันฮัมบวร์คเป็นศูนย์กลางการค้านานาชาติ และศูนย์กลางวัฒนธรรมของเยอรมนีทางภาคเหนือ ฮัมบวร์คเป็นจุดใต้สุดของคาบสมุทรจัตแลนด์ทวีปยุโรป ระหว่างตอนใต้และตอนกลางของแถบสแกนดิเนเวีย อยู่ทางทิศตะวันตกของทะเลเหนือ และทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของทะเลบอลติก ที่ซึ่งแม่น้ำเอ็ลเบอมาบรรจบกับแม่น้ำอัลส์เทอร์ (Alster) และแม่น้ำบิลเลอ (Bille) ใจกลางเมืองเป็นมีแม่น้ำสายย่อยบินเนินอัลส์เทอร์ (Binnenalster) และเอาส์เซินอัลส์เทอร์ (Außenalster) แม่น้ำย่อยทั้งสองสายนี้เกิดจากการสร้างเขื่อนขวางแม่น้ำอัลส์เทอร์สายหลักเพื่อสร้างทะเลสาบ ฮัมบวร์คมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร อันเป็นอิทธิพลจากสภาพภูมิอากาศในมหาสมุทรเป็นส่วนมากและมวลความกดอากาศสูงจากมหาสมุทรแอตแลนติก เดือนที่สภาพอากาศร้อนที่สุดคือเดือนมิถุนายน กรกฎาคม และสิงหาคมตามลำดับ ซึ่งมีอุณหภูมิเฉลี่ยช่วงนี้คือ 20.1 ถึง 23.5 °C และช่วงฤดูหนาวนั้นคือช่วงประมาณเดือน ธันวาคม มกราคม และกุมภาพันธ์ โดยมีอุณหภฺมิเฉลี่ยอยู่ที่ -0.3 ถึง 1.0 ° C โดยเฉลี่ยจะมีหิมะตกที่ฮัมบวร์คปีละ 1 ถึง 2 ครั้งเท่านั้น  บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ฮันโนเฟอร์

ฮันโนเฟอร์ (เยอรมัน: Hannover) เป็นเมืองหลวงของรัฐนีเดอร์ซัคเซินในประเทศเยอรมนี ในอดีต ฮันโนเฟอร์เคยเป็นเมืองหลวงของราชรัฐเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค ซึ่งต่อมาในปี 1714 เจ้าผู้ครองราชรัฐแห่งนี้ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งบริเตนใหญ่ภายใต้นามว่า พระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่ ถือเป็นกษัตริย์จากราชวงศ์ฮันโนเฟอร์องค์แรกในแผ่นดินอังกฤษ ราชรัฐเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์คกับบริเตนใหญ่จึงมีพระประมุของค์เดียวกันนับแต่นั้นจนถึงปี 1837 แล้วจึงแยกกันปกครอง ในปี 1866 กษัตริย์แห่งฮันโนเฟอร์เลือกเข้าข้างจักรวรรดิออสเตรียในสงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย ท้ายที่สุดออสเตรียก็พ่ายแพ้สงครามดังกล่าว ฮันโนเฟอร์ถูกผนวกเป็นมณฑลหนึ่งของราชอาณาจักรปรัสเซีย ปัจจุบัน ฮันโนเฟอร์เป็นศูนย์กลางในการจัดงานแสดงสินค้าและการประชุม เป็นเจ้าภาพในการจัดงานแสดงนิทรรศการนานาชาติหรือเอ็กซ์โป 2000 และจัดงาน CeBIT กับ Hanover Fair เป็นประจำทุกปี ฮันโนเฟอร์เป็นอีกเมืองหนึ่งที่จัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 2006 บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โคโลญ

โคโลญ (อังกฤษ: Cologne) หรือ เคิลน์ (เยอรมัน: Köln) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับสี่ของประเทศเยอรมนี รองจากเบอร์ลิน ฮัมบวร์ค และมิวนิก และเป็นเมืองใหญ่ที่สุดของรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน โคโลญเป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดของเยอรมนี สร้างโดยชาวโรมัน มีประวัติศาสตร์ย้อนไปถึง ค.ศ. ​50 เมืองโคโลญตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำไรน์ มีอาสนวิหารโคโลญซึ่งเป็นโบสถ์ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกที่มีชื่อเสียง มหาวิทยาลัยโคโลญเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในทวีปยุโรป และเป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่เป็นอันดับสองของประเทศ ตัวเมืองมีพื้นที่ 405.15 ตารางกิโลเมตร มีประชากรนับเฉพาะที่อาศัยในเขตเมือง 998,105 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2009) บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี

พันเอกหญิง สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี พระนามเดิม หม่อมเจ้ารำไพพรรณี (20 ธันวาคม พ.ศ. 2447 — 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2527) เป็นพระอัครมเหสีพระองค์เดียวในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และเป็นพระมเหสีพระองค์แรกตามระบอบประชาธิปไตยในประเทศไทย หลังจากพระราชสวามีสละราชสมบัติเมื่อ พ.ศ. 2478 พระองค์ประทับอยู่ประเทศอังกฤษจวบจนพระราชสวามีเสด็จสวรรคต และเสด็จนิวัตกรุงเทพมหานครในปี พ.ศ. 2492 ตามคำกราบบังคมทูลเชิญของรัฐบาลในขณะนั้น ในอดีตกล่าวกันว่าพระองค์เป็นสตรีชาวไทยที่ทรงพระสิริโฉมสามารถเลือกฉลองพระองค์ยุโรปมาสวมใส่ได้อย่างเหมาะสม ทั้งยังมีพระจริยวัตรนุ่มนวล พระพักตร์แจ่มใส แย้มพระสรวลอยู่เนืองนิตย์ ทั้ง ๆ ที่พระองค์ประสบกับโลกธรรมและความสูญเสียอันใหญ่ยิ่งมาแล้ว พระองค์ปฏิบัติพระราชกรณียกิจเคียงคู่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวในฐานะพระบรมราชินีในการเสด็จพระราชดำเนินไปยังหัวเมือง รวมทั้งต่างประเทศเพื่อเป็นการเชื่อมพระราชไมตรีระหว่างประเทศ ภายหลังการนิวัติประเทศไทยหลังการสวรรคตของพระราชสวามีแล้ว พระองค์ได้ปฏิบัติพระราชกรณียกิจแทนพระองค์พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรหลายหลายครั้ง เมื่อเสด็จย้ายไปประทับ ณ จังหวัดจันทบุรี ทรงดำเนินกิจการในด้านการเกษตร การเลี้ยงสัตว์ และทรงพัฒนาการทอเสื่อ เพื่อเป็นโครงการตัวอย่างและนำความรู้นั้นออกเผยแพร่แก่ประชาชน นอกจากนี้ พระองค์ยังมีส่วนในการพัฒนาการสาธารณสุขและการศึกษาของชาวจันทบุรี โดยรับเป็นพระราชภาระในการปรับปรุงโรงพยาบาลพระปกเกล้า รวมทั้งทรงตั้งมูลนิธิพระปกเกล้าเพื่อสนับสนุนกิจการต่าง ๆ ของโรงพยาบาลพระปกเกล้า วิทยาลัยพยาบาลพระปกเกล้า จันทบุรี และมหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันอังคาร ขึ้น 13 ค่ำ เดือนอ้าย ปีมะโรง ฉศก จ.ศ. 1266 ตรงกับวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ
ปตท.สำรวจและผลิตปิโตรเลียม

บริษัท ปตท.สำรวจและผลิตปิโตรเลียม จำกัด (มหาชน) (อังกฤษ: PTT Exploration and Production Public Company Limited; PTTEP) หรือ ปตท.สผ. ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2528 โดยคณะรัฐมนตรีได้มอบหมายให้การปิโตรเลียมแห่งประเทศไทย จัดตั้ง บริษัท ปตท.สำรวจและผลิตปิโตรเลียม จำกัด ขึ้นเพื่อดำเนินธุรกิจหลัก คือ สำรวจ พัฒนา และผลิตปิโตรเลียมให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อประเทศ เสริมสร้างความมั่นคงทางพลังงานให้แก่ประเทศ รวมทั้งลดการพึ่งพาการนำเข้าปิโตรเลียมจากต่างประเทศ ปัจจุบัน ปตท.สผ. มีโครงการสำรวจและผลิตปิโตรเลียม 50 โครงการ ใน 12 ประเทศ โดยอยู่ในระยะการสำรวจ 17 โครงการ ระยะการพัฒนา 3 โครงการ และระยะการผลิต 30 โครงการ (ข้อมูล ณ วันที่ 30 มิถุนายน 2567) ใน พ.ศ. 2530 ปตท.สผ
วังบางขุนพรหม

ตำหนักสมเด็จ วังบางขุนพรหม เป็นวังที่ประทับของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ต้นราชสกุลบริพัตร และ สมเด็จพระปิตุจฉาเจ้า สุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี พระมารดา วังบางขุนพรหมอยู่ในเนื้อที่ 33 ไร่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ทางทิศใต้ของวังเทวะเวสม์ วังบางขุนพรหม มีตำหนักรวม 2 ตำหนัก ได้แก่ ตำหนักใหญ่ และตำหนักสมเด็จ โดยตำหนักใหญ่ ก่อสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2444 โดยการออกแบบของคาร์ล ซันเดรสกี สถาปนิกชาวเยอรมัน แต่ไม่แล้วเสร็จ จึงได้มารีโอ ตามัญโญ สถาปนิกที่มีชื่อเสียงชาวอิตาลี มาดำเนินการออกแบบจนแล้วเสร็จ ส่วนตำหนักสมเด็จ เป็นตำหนักที่เพิ่มเติมติดกับตำหนักใหญ่ ได้รับการออกแบบโดยคาร์ล เดอห์ริง สถาปนิกชาวเยอรมัน ในปี พ.ศ. 2454 ภายหลังสร้างแล้วเสร็จได้เป็นที่ประทับของสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้า สุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี จนถึงปี พ.ศ. 2470 จนการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 วังแห่งนี้ได้ตกเป็นของรัฐบาล กลายเป็นสถานที่ราชการต่างๆ ทั้ง กรมยุวชนทหารบก สภาวัฒนธรรมแห่งชาติ และตั้งแต่ พ.ศ. 2488 จนถึงปัจจุบัน วังบางขุนพรหม เป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ธนาคารแห่งประเทศไทย ภายในวังบางขุนพรหมมี ห้องสีชมพู และห้องสีน้ำเงิน ซึ่งเป็นห้องที่ได้รับการตกแต่งอย่างหรูหรา วิจิตร และมีชื่อเสียงที่สุด เดิมเป็นห้องรับแขกสำคัญ และบำเพ็ญพระกุศลของวังบางขุนพรหม ปัจจุบันจัดแสดง ภาพเขียน ภาพถ่ายเจ้านายในราชสกุลบริพัตร สิ่งของ เครื่องใช้ในวังบางขุนพรหม เพื่อเทิดพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ด้วยรูปแบบสถาปัตยกรรมตามแบบตะวันตกทั้ง นีโอ-บารอก โรโกโก อาร์นูโว และ อาร์ตเดโค ทำให้วังบางขุนพรหม ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในวังที่สวยที่สุดเมืองไทย และเป็นวังที่สถาปัตยกรรมบารอกและโรโคโค ที่สมบูรณ์ที่สุด วังบางขุนพรหมนี้ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้รวบรวมจัดซื้อที่ดินพระราชทานแด่ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต เมื่อ พ.ศ
เรือพระที่นั่งอเนกชาติภุชงค์

เรือพระที่นั่งอเนกชาติภุชงค์ เป็นเรือพระที่นั่งรอง ในขบวนพยุหยาตราทางชลมารค ลักษณะเด่นคือมีโขนเรือเชิดเรียว ไม่ได้สร้างเป็นรูปสัตว์ในตำนาน แต่จำหลักและปิดทองเป็นรูปนาคจำนวนมาก จึงได้ชื่อว่า อเนกชาติภุชงค์ (อเนก หมายถึง จำนวนมาก, ชาติ หมายถึง หมู่ ภุชงค์ หมายถึง นาค) เรือพระที่นั่งอเนกชาติภุชงค์ สร้างขึ้นใหม่ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แล้วเสร็จในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ก่อนหน้านี้ไม่ปรากฏชื่อเรือพระที่นั่งลำนี้ จัดเป็นเรือพระที่นั่งศรี ในลำดับชั้นรอง ใช้ในการเสด็จพระราชดำเนินลำลอง ภายหลังนำเข้าขบวนพยุหยาตราทางชลมารค เรียกว่า เรือพระที่นั่งรอง โขนเรือจำหลักปิดทองเป็นรูปนาคเล็ก ๆ จำนวนมาก ลำเรือภายนอกทาสีชมพู ท้องเรือภายในทาสีชมพู ยาว 45.50 เมตร กว้าง 3.15 เมตร ลึก 1.11 เมตร กินน้ำลึก .46 เมตร กำลัง 3.50 เมตร ใช้ฝีพาย 61 คน นายท้าย 2 คน นายเรือ 2 คน คน ถือธงท้าย 1 คน พลสัญญาณ 1 คน คนเห่ 1 คน คนเห่ คือ พนักงานขานยาว คนถือธง เรียกว่า นักสราช เรือพระที่นั่งศรี หรือ เรียกเต็ม ๆ คือ เรือพระที่นั่งศรีสักราช ปัจจุบันเก็บรักษาที่ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี ริมคลองบางกอกน้อย ใกล้สะพานอรุณอมรินทร์ วันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2567 การพระราชพิธีทรงบำเพ็ญพระราชกุศลถวายผ้าพระกฐิน โดยกระบวนพยุหยาตราทางชลมารค ณ วัดอรุณราชวราราม เนื่องในพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 28 กรกฎาคม 2567 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิริวัณณวรี นารีรัตนราชกัญญา และสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าทีปังกรรัศมีโชติ มหาวชิโรตตมางกูร สิริวิบูลยราชกุมาร เสด็จประทับเรือพระที่นั่งอเนกชาติภุชงค์ บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
ปีเตอร์ สกิลลิง

ดร. ปีเตอร์ สกิลลิง (อังกฤษ: Peter Skilling) เป็นนักปราชญ์พระพุทธศาสนาชาวแคนาดาที่มาปักหลักอยู่ในประเทศไทยไม่น้อยกว่า 30 ปี เป็นผู้ชำนาญทั้งพระไตรปิฎกภาษาบาลี, สันสกฤตและทิเบต เชี่ยวชาญทั้งภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศสและเยอรมัน ดร. ปีเตอร์ สกิลลิง สำเร็จปริญญาเอกด้านบูรพคดีศึกษา จากมหาวิทยาลัยปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยเขียนวิทยานิพนธ์ออกมาได้คะแนนระดับดีมาก บทความของ ดร. ปีเตอร์ เป็นที่นิยมอ่านกันอย่างแพร่หลาย ในเวลาเดียวกัน ดร. ปีเตอร์ ยังได้รับเชิญไปบรรยายที่สถาบันการศึกษาชั้นนำของโลกหลายแห่ง อาทิ มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด มหาวิทยาลัยปารีส มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ บทความของท่านมีตีพิมพ์แพร่หลายในวารสารพระพุทธศาสนาชั้นนำของโลก อาทิ Journal of the Pali Text Society, Journal of the American Oriental Society, Bulletin of the School of Oriental and African Studies, Buddhist Studies Review, Indo-Iranian Journal, etc. ดร. ปีเตอร์ เป็นนักวิชาการไม่กี่คนในโลกที่ชำนาญด้าน พระพุทธศาสนาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ดร. ปีเตอร์ เคยเป็นนักวิจัยสมาคมบาลีปกรณ์ เคยบวชเป็นพระที่วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม มีผลงานการนำเสนอบทความวิจัย ณ สถาบันการศึกษาชั้นนำของโลกต่างๆ ไม่น้อยกว่า 300 ชิ้น ปัจจุบัน ปัจจุบัน มีบ้านพักอยู่ในประเทศไทยอย่างถาวร ที่จังหวัดนนทบุรี บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล