nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
หัวเกรียน

กลุ่มหัวเกรียน หรือ ฝ่ายรัฐสภา (ภาษาอังกฤษ: Parliamentarians หรือ Roundhead) เป็นชื่อที่ใช้เรียกกลุ่มพิวริตันผู้สนับสนุนรัฐสภาแห่งอังกฤษระหว่างสงครามกลางเมืองอังกฤษ และเป็นผู้สนับสนุนโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ และเป็นปฏิปักษ์ต่อสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ครอมเวลล์ได้รับความก้าวหน้าทางการเมือง, เป็นสมาชิกของสภาสามัญชนผู้มีบทบาทสำคัญ และเป็นนายทหารผู้มีความสามารถ และในที่สุดก็แต่งตั้งตนเองเป็นเจ้าผู้พิทักษ์ ในปี ค.ศ. 1653 ฐานะทางการเมืองและทางการศาสนาของ “ฝ่ายรัฐสภา” รวมทั้งกลุ่มเพรสไบทีเรียน (Presbyterians), กลุ่มรีพับลิกันคลาสสิก (Classical republicanism), กลุ่มเลเวลเลอร์ (Levellers) และ กลุ่มอิสระทางศาสนา (Independents) ศัตรูของ “ฝ่ายรัฐสภา” คือ “ฝ่ายกษัตริย์นิยม” ผู้สนับสนุนพระเจ้าชาร์ลส์หรือที่เรียกเล่นๆ ว่า “กลุ่มคาวาเลียร์” (Cavalier) ระหว่างสงครามและหลังจากสงคราม “กลุ่มหัวเกรียน” เป็นคำที่เริ่มใช้ราวปลายปี ค.ศ. 1641 เมื่อมีการโต้กันในรัฐสภาเรื่องร่างพระราชบัญญัติยกเว้นบาทหลวง (Bishops Exclusion Bill) ซึ่งเป็นร่างพระราชบัญญัติที่ห้ามไม่ให้บาทหลวงเป็นสมาชิกรัฐสภาที่ก่อให้เกิดความไม่สงบในเวสต์มินสเตอร์ กลุ่มเพียวริตันบางคนตัดเริ่มผมเกรียนเพื่อให้แยกตนเองจากอย่างชัดเจนผู้ชายในราชสำนักที่ไว้ผมยาวเป็นหลอด เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพรรณาถึงผู้คนที่มาชุมนุมกันว่า: แต่ที่ขัดกันคือหลังจากที่อัครบาทหลวงวิลเลียม ลอดออกกฎให้นักบวชไว้ผมสั้นในปี ค.ศ. 1636 กลุ่มเพียวริตันก็หันกลับไปไว้ผมยาวตามเดิมและยิ่งยาวกว่าเดิมเพื่อเป็นการประท้วงระบบ แต่ก็ยังรู้จักกันในชื่อ “กลุ่มหัวเกรียน” การไว้ผมยาวมักจะนิยมในกลุ่มอิสระทางศาสนา และ กลุ่มเพียวริตันที่มีตำแหน่งสูงที่รวมทั้งครอมเวลล์เองโดยเฉพาะในปลายสมัยรัฐบาลผู้พิทักษ์ ขณะที่กลุ่มเพรสไบทีเรียนและทหารยังคงต่อต้านการไว้ผมยาว ในปลายสมัยกลุ่มเพียวริตันอินดีเพ็นเดนท์ใช้คำว่า “กลุ่มหัวเกรียน” เป็นทำนองเหยียดกลุ่มเพรสไบทีเรียนเพียวริตัน นักประวัติศาสตร์จอห์น รัชเวิร์ธ (John Rushworth) ใน “Historical Collections” กล่าวว่าคำนี้เริ่มใช้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1641 โดยเจ้าหน้าที่ชื่อเดวิด ไฮด์ผู้ที่ระหว่างการจลาจลชักดาบออกมาแล้วตะโกนว่าจะ “เชือดคอไอ้หมาหัวเกรียนตัวไหนที่กล้าเห่ากระโชกบาทหลวง” เอ็ดเวิร์ด ไฮด์ เอิร์ลแห่งแคลเร็นดอนที่ 1ที่ปรึกษาของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 (“History of the Rebellion”, เล่ม 4. หน้า 121) กล่าวถึงเรื่องนี้ว่า: “ผู้ที่เห็นว่าเป็นผู้รับใช้พระเจ้าแผ่นดินถูกเรียกว่า “กลุ่มคาวาเลียร์” และผู้ที่ต่อต้านเรียกว่า “กลุ่มหัวเกรียน”” “กลุ่มหัวเกรียน” ในที่สุดก็ได้รับชัยชนะในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่สอง ในปี ค.ศ. 1648 ที่เป็นผลให้พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ถูกปลงพระชนม์ในปี ค
ลัทธิคาลวิน

ลัทธิคาลวิน (อังกฤษ: Calvinism) ขนบปฏิรูป (Reformed tradition) หรือ เทววิทยาปฏิรูป เป็นเทววิทยาศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ ที่ถือแนวคำสอนและการปฏิบัติตามการตีความของฌ็อง กาลแว็ง และนักเทววิทยาอื่น ๆ ช่วงการปฏิรูปศาสนา ลัทธิคาลวินแตกหักกับคริสตจักรโรมันคาทอลิก จึงนับเป็นฝ่ายโปรเตสแตนต์ แต่ก็ต่างจากโปรเตสแตนต์สายอื่น ๆ เช่น ลูเทอแรน ในประเด็นต่าง ๆ เช่น พระเยซูในพิธีมหาสนิทศักดิ์สิทธิ์ หลักบังคับในการนมัสการ การบังคับใช้กฎของพระเจ้ากับคริสตชน การเรียกเทววิทยาสายนี้ว่า "ลัทธิคาลวิน" ค่อนข้างคลาดเคลื่อน เพราะในความเป็นจริง เป็นเทววิทยาที่มีแนวคิดหลากหลาย ไม่ได้จำกัดเฉพาะกับฌ็อง กาลแว็งผู้ก่อตั้งเพียงคนเดียว นักเทววิทยากลุ่มนี้ถูกฝ่ายลูเทอแรนเรียกว่า "ลัทธิคาลวิน" แต่ในภายในสายมักใช้คำว่า คณะปฏิรูป มากกว่า นับแต่มีการโต้แย้งอาร์มิเนียน ฝ่ายปฏิรูปก็แบ่งออกเป็นสองสาย คือ สายคาลวิน และ สายอาร์มิเนียน แต่ปัจจุบันมักใช้คำว่า คณะปฏิรูป ในเชิงไวพจน์กับลัทธิคาลวินมากกว่า นักเทววิทยาสายปฏิรูปที่มีบทบาทสำคัญในยุคต้น ๆ ได้แก่ ฌ็อง กาลแว็ง มาร์ทิน บูเคอร์ ไฮน์ริช บุลลิงเงอร์ และปีเอโตร มาร์ตีเร แวร์มิกลี จุดเด่นของลัทธิคาลวินมีอยู่ 5 ประเด็น ที่เป็นที่รู้จักที่สุดคือความเชื่อเรื่องเทวลิขิตและมนุษย์เสื่อมทรามโดยสิ้นเชิง ประเด็น 5 ข้อของลัทธิคาลวิน (5 Points of Calvinism; TULIP) ได้แก่ บทความศาสนาคริสต์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
อาณาจักรหลวงพระบาง

อาณาจักรล้านช้างหลวงพระบาง อยู่ทางประเทศลาวตอนเหนือ ภายหลังเมื่อรวมลาวเป็นหนึ่งแล้ว ก็ยังเป็นเมืองหลวงของลาว จนกระทั่งเปลี่ยนแปลงการปกครอง หลังเจ้ากิสราช กับเจ้าองค์นก (องค์ดำ) มาชิงเอาเมืองหลวงพระบางได้ ก็ประกาศขึ้นครองราชสมบัติของนครหลวงพระบางในระหว่างพ.ศ. 2250 ถึง พ.ศ. 2269 เจ้ากิ่งกิสราชขึ้นครองราชย์ ต่อมาเจ้าอินทะโสมอนุชาเป็นกบฏหนีไปอยู่สิบสองปันนา พระเจ้ากิ่งกิสราชอยู่ในราชสมบัติจนถึงปี พ.ศ. 2269 เป็นรัชสมัยเดียวกับพระเจ้าชัยเชษฐาธิราชที่ 2 หรือ พระเจ้าองค์ไชยเว้ครองนครเวียงจันทน์ พระเจ้าสร้อยศรีสมุทรครองนครจำปาศักดิ์ พระเจ้ากิ่งกิสราชมีพระโอรสนามว่าเจ้าแท่นขาว เจ้าแท่นคำ ครั้นในรัชสมัยเจ้าโชติกะ กองทัพญวนได้ยกทัพมาจากทางทิศตะวันออก บุกเข้ายึดเมืองพวนและเข้าประชิดแดนหลวงพระบาง ในเวลาที่เจ้าอินทะโสมสวรรคต เสนาอำมาตย์จึงนำบรรดาพระโอรสของเจ้าอินทะโสมเสี่ยงทายให้เป็นแม่ทัพไปตีพวกญวนแตกพ่ายกลับไป จึงอัญเชิญขึ้นเสวยราชย์สมบัติแทนได้ 8 เดือน บรรดาพระประยูรญาติจึงไม่พอพระทัย จึงยอมสละราชสมบัติให้แก่เจ้าโชติกะปีนั้นเอง ต่อมาทัพพม่ายกทัพใหญ่มารุกรานหลวงพระบางเจ้าโชติกะเสด็จหนีออกไปจากนคร ปล่อยให้เจ้าสุริยะวงศ์รักษาเมืองแทน พม่าตีหลวงพระบางได้จับตัวเจ้าอินทะวงศ์และกวาดต้อนผู้คนไปยังพม่า ต่อมา เจ้าอินทะวงศ์ หนีกลับพม่ามาซ่องสุมผู้คนอยู่ในเขตเมืองแถงแล้วยกทัพมายึดหลวงพระบางไว้ เจ้าโชติกะหนีไปตั้งค่ายอยู่นอกเมือง เตรียมจะยกทัพมาสู้รบเจ้าหญิงศรีคำกองซึ่งเป็นพระขนิษฐาของเจ้าโชติกะเกลี้ยกล่อมมิให้ทั้ง 2 ฝ่ายรบราฆ่าฟันกันเอง จึงมอบราชสบัติให้แก่เจ้าสุริยวงศาในปี พ.ศ. 2314 หลวงพระบางมีเรื่องขัดแย้งกับนครเวียงจันทน์ในสมัยเจ้าสุริยวงศา จนล่วงมาถึงรัชสมัยเจ้าอุ่นคำ หลวงพระบางและเวียงจันทน์ไม่ปกติสุข ด้วยชาวฮ่อหนีมาจากยูนนาน ประเทศจีน เหตุการณ์สงบลงเนื่องจากทางฝ่ายญวนได้ตีขนาบมาอีกด้านหนึ่ง จนมาถึงสมัยพระเจ้าสักรินทรฤทธิ์ เพราะอันเนื่องมาจากเหตุการณ์ที่ไทยต้องทำสงครามกับฝรั่งเศสนั้นเอง จึงส่งผลทำให้ไทยต้องยอมยกดินแดนฝั่งซ้ายของแม่น้ำโขงซึ่งมีเมืองหลวงพระบางอยู่ด้วยนั้นให้ตกไปเป็นของฝรั่งเศสแทน เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2436
ปักษ์

ปักษ์ คือหน่วยของเวลาชนิดหนึ่ง มีระยะเท่ากับครึ่งเดือน (มีรากศัพท์จาก ปักษฺ ใน ภาษาสันสกฤต) ปักษ์นับตามปฏิทินจันทรคติ ซึ่งได้รับอิทธิพลจากปฏิทินฮินดู และปรับใช้ตามประเพณีไทย ได้แก่ ข้างขึ้นเป็นปักษ์หนึ่งเรียกว่า ศุกลปักษ์ และข้างแรมเป็นปักษ์หนึ่งเรียกว่า กาฬปักษ์ ซึ่งยาวนานเท่ากับ 14 หรือ 15 วัน ขึ้นอยู่กับการกำหนดให้เดือนนั้นว่ามี 29 หรือ 30 วัน ปักษ์ในทางดาราศาสตร์สามารถคำนวณได้เท่ากับ 14.77 วัน  เนื่องจาก ดวงจันทร์ โคจรรอบ โลก กินเวลา 29.530588 วัน ปักษ์ ยังใช้เรียกงวดการตีพิมพ์นิตยสาร ได้แก่ ปักษ์แรก หมายถึงครึ่งเดือนแรก และ ปักษ์หลัง หมายถึงครึ่งเดือนหลังของปฏิทินสุริยคติ บทความเกี่ยวกับ ปี เดือน วัน ศตวรรษ หรือช่วงเวลาต่าง ๆ นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
อีนิกมา (วงดนตรี)

อีนิกมา เป็นกลุ่มดนตรีแนวอีเลกโทรนิกสัญชาติเยอรมัน ก่อตั้งโดยไมเคิล เครทู เดวิด แฟร์สไตน์ และแฟรงค์ ปีเตอร์สัน ในปี พ.ศ. 2533  โดยเครทูเป็นนักแต่งเพลงชาวโรมาเนีย และมีสตูดิโอเป็นของตนเองอยู่ที่เมืองอิบิซา ประเทศสเปน เป็นสมาชิกหลักของวงตั้งแต่เริ่มแรก จนถึงปัจจุบัน อีนิกมามีผลงานทั้งสิ้น 7 ชุด ผลงานชุดแรกวางตลาดเมือเดือนธันวาคม พ.ศ. 2533 ชื่อว่า MCMXC a.D. [note 1] นำเสียงจากบทสวดในโบสถ์คริสต์ ประกอบกับเสียงขลุ่ย และเครื่องดนตรีพื้นบ้านของญี่ปุ่นมาใช้ อัลบั้มชุดนี้ขายได้ถึง 17 ล้านแผ่นทั่วโลก ผลงานเพลงจากชุดนี้หลายเพลง ถูกนำไปใช้เป็นดนตรีประกอบภาพยนตร์ ซีรีส์ และภาพยนตร์โฆษณา เช่นเพลง "Sadeness (Part I)" "Mea Culpa (Part II)" "Gravity Of Love" "Principles of Lust" "Return to Innocence" อัลบั้ม MCMXC a.D. นี้ติดอันดับหนึ่งในชาร์ทถึง 42 ประเทศ  บทความเพลง ดนตรี หรือ เครื่องดนตรีนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
โอเท็ป ชามายา

โอเท็ป ชามายา (อังกฤษ: Otep Shamaya) เกิดวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1980 เป็นนักร้องนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เธอแสดงตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 2000 กับวงดนตรี โอเท็ป และออกอัลบั้มเต็ม Sevas Tra, House of Secrets, และ The Ascension ในเดือนมิถุนายน ปี 2002,เดือนกรกฎาคม ปี 2004 และเดือนตุลาคม ปี 2007 เธอเติบโตขึ้นที่เขตสลัมในเมืองลอสแอนเจลิส จากการสัมภาษณ์ เธอบอกว่าชีวิตของเธอนั้นแบ่งออกเป็น 5 ช่วงชีวิต[ต้องการอ้างอิง] เธอเปิดเผยว่าเธอเป็นเลสเบี้ยน[ต้องการอ้างอิง] และเป็นมังสวิรัติ บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง

ราชวงศ์กาโรแล็งเฌียง (หรือ ฌีแย็ง) (ฝรั่งเศส: Carolingiens /ka.ʁɔ.lɛ̃,ʒjɛ̃/) เป็นราชวงศ์ที่ปกครองราชอาณาจักรแฟรงก์ในยุโรปหลังการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน เป็นอาณาจักรที่นับถิอศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก สืบทอดอำนาจมาจากราชวงศ์เมโรแว็งเฌียง ราชวงศ์เมโรแว็งเฌียงเป็นราชวงศ์ที่ปกครองอาณาจักรแฟรงก์ ก่อตั้งโดยพระเจ้าคลอวิสที่ 1 เมื่อพระองค์ขึ้นปกครองแคว้นกอทหรืออาณาจักรแฟรงก์ พระองค์หันไปนับถือศาสนาคริสต์และนำศาสนาคริสต์เข้ามาเผยแพร่ในอาณาจักร อย่างไรก็ตาม เมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ลง อำนาจทั้งหมดตกไปอยู่ในมือของขุนนางตระกูลคาโรลินเจียน โดยเฉพาะชาร์ล มาร์แตลที่สามารถยกกองทัพไปต้านทานการรุกรานของชาวมุสลิมจากคาบสมุทรไอบีเรีย ต่อมาใน พ.ศ. 1294 เปแปงร่างเตี้ยบุตรของชาร์ล มาร์เตลได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นกษัตริย์ ล้มล้างราชวงศ์เมโรแว็งเฌียง ตั้งราชวงศ์กาโรแล็งเฌียงขึ้นมาใหม่ ทั้งนี้ สันตะปาปาได้ให้การสนับสนุนราชวงศ์ใหม่นี้ด้วย กษัตริย์ราชวงศ์นี้ได้ให้การอุปถัมภ์ศาสนาคริสต์และสนับสนุนอำนาจของสันตะปาปาจนทำให้สันตะปาปามีอำนาจทางโลกมากขึ้น จนในที่สุดสันตะปาปาลีโอที่ 3 ได้สถาปนาพระเจ้าชาร์เลอมาญพระราชโอรสของพระเจ้าเปแปงขึ้นเป็นจักรพรรดิของชาวโรมันในวันคริสต์มาส พ.ศ. 1343 จักรวรรดิแฟรงก์ในยุคของราชวงศ์กาโรแล็งเฌียงเริ่มเสื่อมสลายเมื่อจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธาแบ่งดินแดนให้โอรส 3 พระองค์ตามสนธิสัญญาแวร์เดิง พ.ศ. 1386 หลังจากนั้น เมื่อถูกพวกไวกิ้งรุกราน การรวมศูนย์อำนาจจึงล่มสลาย อำนาจตกไปอยู่ในมือของพวกขุนนาง จนเข้าสู่การปกครองระบอบฟิวดัลในที่สุด ตระกูลขึ้นมามีอำนาจในฐานะสมุหราชมณเฑียรที่สืบทอดทางสายเลือดของราชอาณาจักรออสเตรเชียของชาวแฟรงก์ และเมื่อเปแป็งที่ 2 แห่งเฮริสตัลขึ้นเป็นสมุหราชมณเฑียรในปี ค.ศ. 679 ตระกูลก็ลดอำนาจของกษัตริย์เมโรวินเจียนที่ไม่มีความสำคัญให้เป็นแค่กษัตริย์แต่ในนาม ในปี ค.ศ
วงแหวนพันปี

วงแหวนพันปี คือสถานที่สมมุติในการ์ตูนเรื่อง เกมกลคนอัจฉริยะ เป็น 1 ใน 7 วัตถุพันปี ที่มีพลังพิเศษ ซึ่งถูกหลอมมาจากศิลายมโลก ผู้เป็นเจ้าของวงแหวนพันปีนี้คือ บาคุระ เรียว บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
พระนางช็องฮย็อน

พระนางจองฮย็อน (貞顯王后 พ.ศ. 2005 – 2073) หรือ พระนางจาซุน พระพันปีหลวง (慈順大妃) เป็นพระมเหสีพระองค์ที่ 3 ในพระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อน (成宗) จากตระกูลยุน แห่งพาพยอง เป็นธิดาของยุนโฮ(尹壕) และนางสกุลจอน จากยอนอัน (延安府夫人田氏) พระองค์ประสูติวันที่ 26 เดือน 8 ปีมะเมีย ตามปฏิทินจันทรคติของพระเจ้าเซโจ ตรงกับวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2005 ที่เมืองซินชาง ในขณะที่พระบิดาของพระองค์ได้รับตำแหน่งเจ้าเมืองซินชาง จึงได้ตั้งชื่อว่า ยุน ซุกยอน(昌年) ตามนามสกุลยุนของบิดา พระองค์และพระอัยยิกาของพระเจ้าซองจงหรือพระนางช็องฮี (พระอัยยิกาจองฮี) ก็มาจากตระกูลยุน แห่งพาพยองเช่นเดียวกัน แต่ความสัมพันธ์ของครอบครัวทั้งสองค่อนข้างห่างไกล พระบิดาของพระนางช็องฮี คือ ยุน ซึงรเย (尹承禮) และพระนางช็องฮย็อนมีปู่ทวด คือ ยุนซึงซุน (尹承順) เป็นพี่ชายของพ่อพระนางช็องฮี พระนางและอดีตพระนางยุน เคยเป็นพระสนมมาก่อนเหมือนกัน ในรัชสมัยพระเจ้าซองจงวันที่ 14 เดือน 6 ปีที่ 4 (พ.ศ. 2016) ได้แต่งตั้งพระองค์เป็นพระสนมซุกอึย ในขณะที่พระองค์พระชนมายุเพียง 12 ปี ,ต่อมาในปีที่ 11 วันที่ 8 เดือน 11 (พ.ศ. 2023) พระนางยุนถูกถอดจากฐานันดร และได้เลือกให้พระองค์ขึ้นเป็นมเหสีองค์ใหม่ พระนางช็องฮย็อน ด้วยอุปนิสัยที่เป็นคนอ่อนโยน มีความเมตตา จึงเป็นที่รักใคร่ของพระนางช็องฮีและพระนางอินซู พระพันปีหลวง เดือน 3 ปีที่ 19 รัชสมัยของพระเจ้าซองจง พระนางช็องฮย็อนได้มีพระประสูติกาลพระโอรส เจ้าชายจินซอง (ต่อมาเป็นพระเจ้าจุงจง) และรับเจ้าชายย็อนซันเป็นโอรสบุญธรรม นอกจากจะประสูติเจ้าชายจินซองแล้ว ยังได้ประสูติพระธิดาอีก 2 พระองค์ คือ เจ้าหญิงซุนซุก (順淑公主) และเจ้าหญิงซินซุก (慎淑公主) ต่อมาในปี 2037 ได้เลื่อนขั้นเป็นพระพันปีหลวง ในปี 2040 ได้รับพระนามว่า พระนางจาซุน พระพันปีหลวง(慈順) ,ในปี 2047 ได้รับพระนามต่อท้ายว่า ฮวาฮเย (和惠) ,ในปี 2049 เกิดเหตุการณ์ยึดอำนาจเจ้าชายย็อนซันกุนโดยเจ้าชายจินซอง เรียกว่า รัฐประหารพระเจ้าจุงจง และตั้งเจ้าชายจินซองเป็นพระเจ้าจุงจง พระพันปีจาซุน อยู่ในสมัยของพระเจ้าจุงจงได้ 25 ปี ก็สวรรคต ,หลังจากที่สวรรคตได้รับพระนามต่อท้ายอีกว่า "โซอึยฮึบซุก (昭懿欽淑)" พระสุสานชื่อว่า ซอนรึง 宣陵 ,ตั้งอยู่ ณ โซล จนถึงปัจจุบัน จาซุน ฮวาฮเย โซอึย ฮึบซุก จองฮย็อน วังฮู (慈順和惠昭懿欽淑貞顯王后) พระมเหสีจองฮย็อนนั้นถือว่าเป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อมไปด้วยคุณสมบัติและรูปสมบัติ มีความอ่อนโยน และ สุภาพเรียบร้อย อีกทั้งยังมีความกตัญญูต่อเจ้ากรมกลาโหม ซึ่งเป็นบิดายิ่งนัก เพราะเมื่อเจ้ากรมกลาโหมส่งนางเข้าไปเป็นพระสนมในวัง ที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดี พระสนมซุกยอนก็ไม่เคยถือโทษโกรธเคืองเจ้ากรมกลาโหมซึ่งเป็นบิดา และการที่พระสนมซุกยอนได้รับความเอ็นดูจากพระพันปียินซูจนได้ขึ้นถึงตำแหน่งมเหสีนั้น ก็ด้วยความภักดีที่มีต่ออดีตมเหสีโซวา ไม่ร่วมมือในการขับไล่พระมเหสีโซวาเหมือนเหล่าสนมอื่น ถือเป็นคุณธรรมที่น่าชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง ภายหลังพระมเหสียุน จองฮย็อนได้รับการถวายยศเป็น พระมเหสีจองฮย็อน และในภายหลังนางก็ได้ขึ้นเป็น พระพันปีจาซุน พระราชมารดาของพระเจ้าจุงจง
เดลตา กูดเดร็ม

เดลตา เลอา กูดเดร็ม (อังกฤษ: Delta Lea Goodrem)(เกิด 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527) เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง, นักเปียโน และนักแสดงชาวออสเตรเลีย เดลต้าเซ็นสัญญากับโซนี่ตั้งแต่อายุ 15 ปี ก่อนจะเริ่มมีชื่อเสียงในปี พ.ศ. 2545 จากการรับบทในละครโทรทัศน์ของออสเตรเลียเรื่อง Neighbours ในบท Nina Tucker ซึ่งเป็นการปูทางไปสู่การเริ่มอาชีพทางดนตรี กับอัลบั้มแรก Innocent Eyes ในปี พ.ศ. 2546 ทั้งนี้ ปี พ.ศ. 2546 เดลต้าตรวจวินิจฉัยพบว่าเป็นโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลืองชนิดฮอดจ์กิน (Hodgkin's lymphoma) แต่เธอยังคงทำงานเพลงเพื่อเป็นแรงบันดาลใจในการต่อสู้โรคร้าย ออกอัลบั้มชุดที่สอง Mistaken Identity ในปี พ.ศ. 2547 ก่อนจะพักรักษาตัวจากโรคมะเร็ง และหายป่วยในปี พ.ศ
คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นหนึ่งในคณะที่เปิดการเรียนการสอน ณ วิทยาเขตศรีราชา จังหวัดชลบุรี เมื่อรัฐบาลได้กำหนดนโยบาย กระจายความเจริญออกสู่ภูมิภาคต่าง ๆ ของประเทศโดยให้แต่ละภูมิภาค มีการพัฒนาศูนย์กลางความเจริญขึ้น ในพื้นที่ของตนเอง โดยมีวัตถุประสงค์หลักในการมุ่งเน้นให้เกิดเป็นเขตเศรษฐกิจแห่งใหม่ เนื่องจากศักยภาพความพร้อมของภูมิภาคชายฝั่งทะเลตะวันออกที่มีอยู่เดิมค่อนข้างสูง ดังนั้นนโยบายดังกล่าวจึงทำให้สามารถกระตุ้น การขยายฐานการผลิต ในภาคอุตสาหกรรม และการจ้างงานพร้อมกับส่งเสริมธุรกิจ การค้า การท่องเที่ยวและการบริการเพื่อให้ภูมิภาคนี้ สามารถพึ่งตนเองได้ ตลอดจนเป็นฐานการดำเนินธุรกิจระหว่างประเทศ ให้กับประเทศไทย จากศักยภาพและความพร้อมที่มีอยู่ในปัจจุบัน ประกอบกับพื้นฐานการจัดการศึกษาเดิม ผนวกเข้ากับความรับผิดชอบ ต่อระบบการศึกษา และการพัฒนาประเทศ ว่าสามารถเข้ามามีส่วนร่วมสร้างสรรค์ พัฒนาพื้นที่บริเวณชายฝั่งทะเลภาคตะวันออกภายใต้ขอบเขตภาระหน้าที่ที่มีอยู่ได้ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จึงจัดทำแผนจัดตั้งคณะวิทยาการจัดการขึ้น ณ วิทยาเขตศรีราชา และจัดให้อยู่ในประเภทสถานศึกษา ระดับอุดมศึกษาที่สามารถขยายโอกาสทางการศึกษา เพื่อตอบสนองการพัฒนาเขตเศรษฐกิจ บริเวณพื้นที่ชายฝั่งทะเลภาคตะวันออก และการพัฒนาประเทศตามลำดับ โดยมุ่งผลิตและพัฒนากำลังคนระดับสูง เสริมสร้างงานวิจัยและพัฒนาทางวิชาการ ทางการจัดการธุรกิจอุตสาหกรรม พาณิชยกรรม ธุรกิจบริการสาขาต่าง ๆ การบริหารสาธารณะและการจัดการการขนส่ง โดยเฉพาะสาขาวิชาที่มีความต้องการ จากฐานการผลิต และระบบเศรษฐกิจหลัก ทั้งระดับภูมิภาคและระดับประเทศ หลังจากดำเนินการตามแผน คณะวิทยาการจัดการได้รับความเห็นชอบ ในหลักการให้บรรจุไว้ในแผนพัฒนา การศึกษา ระดับอุดมศึกษา ระยะที่ 7 ในฐานะ “วิทยาลัยชุมชน” ในปี พ.ศ. 2539 คณะอนุกรรมการพิจารณา จัดตั้งหน่วยงานราชการใหม่ ในสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ มีมติเห็นชอบให้ขยายจากวิทยาลัยชุมชนเป็นวิทยาเขตศรีราชา และสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้อนุมัติให้เป็นวิทยาเขตศรีราชาาอย่างสมบูรณ์ ในการประชุมครั้งที่ 3/2542 เมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2542 โดยที่มีคณะวิทยาการจัดการเป็นหน่วยงานภายในระดับคณะวิชา มีวัตถุประสงค์เพื่อรองรับผู้ที่สำเร็จการศึกษา ในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากทั่วประเทศ และกระจายโอกาสทางการศึกษา สู่ภูมิภาคพื้นที่ภาคตะวันออก คณะวิทยาการจัดการได้เปิดรับนิสิตรุ่นแรก ในปีการศึกษา 2539 จำนวน 3 สาขาวิชา ได้แก่สาขาการจัดการ สาขาการตลาดและสาขาการโรงแรม และดำเนินการเรียนการสอนครั้งแรก ในวันอังคารที่ 11 มิถุนายน 2539 โดยมุ่งที่จะผลิตบัณฑิตที่มีคุณภาพ ทางด้านการจัดการซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญ ของการบริหารธุรกิจทุกประเภท มารองรับกับการขยายตัว เพื่อตอบสนองต่อความต้องการแรงงาน ของภูมิภาคบริเวณชายฝั่งทะเล  หน่วยงานภายในคณะวิทยาการจัดการ หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิตบัณฑิต (บธ.บ.) หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (บธ.ม.) หลักสูตรบริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิต (บธ.ด.) หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิตบัณฑิต (บธ.บ.) หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (บธ.ม
ภานุทัต อภิชนาธง

ภานุทัต อภิชนาธง หรือ ครูแอ๊ด (เกิด 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2517) ศิลปินพื้นบ้านของภาคเหนือ และเป็นผู้ประดิษฐ์เครื่องดนตรีล้านนาที่มีชื่อว่า "สะล้อ" เป็นเครื่องสะล้อไฟฟ้าเครื่องแรกของประเทศไทยและของโลก ภานุทัต อภิชนาธง หรือที่รู้จักกันในนาม ครูแอ๊ด หรือศิลปินพื้นบ้านล้านนา เกิดที่บ้านพันตาเกิน อำเภอเมือง จังหวัดลำพูน เป็นบุตรของนายสวัสดิ์ อภิชนาธง และนางนิ่ม ทุ้ยแป  มีฝีมือด้านดนตรีพื้นเมืองในระดับครู และเป็นครูคนแรกที่เริ่มสอนดนตรีพื้นเมืองล้านนาให้กับประชาชนในวัด โดยไม่มีค่าใช้จ่ายในการสอน ในทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 13.30-17.00 น. บนวิหารหลวง วัดสวนดอก จังหวัดเชียงใหม่ และประกอบอาชีพนักดนตรีและนักร้อง ในเวลาอื่นๆ นายภานุทัตให้เหตุผลในการเลือกเล่นดนตรีพื้นเมืองว่าเป็นสิ่งที่ใกล้ตัวมากที่สุด โดยเฉพาะซอพื้นเมือง มีใจรักดนตรีพื้นเมืองและความเป็นลานนา และมีวงดนตรี คือ วงเดอะสะล้อ มีผลงานเป็นที่รู้จักจากเพลง คนหัวล้าน, ป๋าเบื่อ, ต๋าป่าม, ช้ำรักที่ท่าแพ ด้านครอบครัว นายภานุทัต อภิชนาธง มีบุตรชายหนึ่งคน คือ ด.ช.ภาณุทัศน์ อภิชนาธง (น้องแอ๊ดน้อย หรือ เอเจ) ภานุทัต อภิชนาธง จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น จาก โรงเรียนหอพระ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เชียงใหม่ ปีพุทธศักราช 2523 และจบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากวิทยาลัยนาฏศิลป์ จังหวัดเชียงใหม่ ปีพุทธศักราช 2535 รายชื่อผลงานเพลงในอัลบั้มต่อไปนี้ร้องร่วมกับ ณัฏฐ์ กิตติสาร (เดอะสะล้อ)
ราชอาณาจักรนอร์ทัมเบรีย

ราชอาณาจักรนอร์ทธัมเบรีย (ภาษาอังกฤษ: Northumbria หรือ Northhumbria) เป็นชื่อของอาณาจักรยุคกลางของชาวแองเกิลที่ปัจจุบันตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอังกฤษ และทางใต้ของสกอตแลนด์ และเป็นอาณาจักรเอิร์ล (Earldom) ที่เมื่อรวมกับอาณาจักรแองโกล-แซ็กซอนกลายเป็นอังกฤษ ชื่อ “นอร์ทธัมเบรีย” เป็นนัยยะว่าเขตแดนทางใต้ของอาณาจักรปากแม่น้ำฮัมเบอร์ นอร์ทธัมเบรียก่อตั้งกลางบริเตนใหญ่ในสมัยแองโกล-แซ็กซอน เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 อาณาจักรเบอร์นิเซีย และอาณาจักรไดรารวมตัวกันเป็นอาณาจักรเดียว (ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 เฮนรี ฮันทิงดัน (Henry of Huntingdon) บรรยายว่านอร์ทธัมเบรียเป็นอาณาจักรหนึ่งในเจ็ดอาณาจักรของอาณาจักรแองโกล-แซ็กซอน) ในสมัยที่รุ่งเรืองที่สุดเขตแดนของราชอาณาจักรทางใต้จรดปากแม่น้ำฮัมเบอร์, ไปถึงแม่น้ำเมอร์ซีย์ และเฟิร์ธออฟฟอร์ธ (Firth of Forth) (โดยประมาณ จากเชฟฟิลด์ ไปรังคอร์ ไปเอดินบะระ) - และมีหลักฐานว่าเคยมีดินแดนมากกว่านั้น ต่อมานอร์ทธัมเบรียเสียดินแดนทางใต้แก่บริเวณเดนลอว์(Danelaw) ทางด้านเหนือเดิมเป็นอาณาจักรแต่ต่อมากลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรเดนมาร์กที่มีฐานะเท่าเทียมกับเป็นอาณาจักรเอิร์ลและมีฐานะเช่นนั้นเมื่ออังกฤษรวมตัวกันโดยการนำของเวสเซ็กซ์ อาณาจักรเอิร์ลมีเขตแดนติดกับแม่น้ำทีส์ทางด้านใต้และแม่น้ำทวีดทางด้านเหนือ (โดยทั่วไปคล้ายคลึงกับตะวันออกเฉียงเหนืออังกฤษ (North East England) ปัจจุบัน) ดินแดนบริเวณเป็นบริเวณที่พิพาตระหว่างอังกฤษและสกอตแลนด์ แต่อาณาจักรเอิร์ลแห่งนอร์ทธัมเบรียก็ได้รับการยอมรับว่าเป็นส่วนหนึ่งของของอังกฤษในสนธิสัญญายอร์คระหว่างอังกฤษกับสกอตแลนด์ในปี ค.ศ. 1237 ทางเขตแดนทางเหนือเบริคอัพพอนทวีด (Berwick-upon-Tweed) เหนือแม่น้ำที่เปลี่ยนมือหลายครั้งระหว่างอังกฤษกับสกอตแลนด์ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของอังกฤษโดยพระราชบัญญัติเวลส์และเบริค (Wales and Berwick Act) ในปี ค.ศ. 1746 บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
เสกสรร ชัยเจริญ

จงรักภักดี ญาณวินะโย (ชื่อเล่น หนุ่ม) ส่วนมากจะนิยมเรียกว่า หนุ่มเสก เกิดเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2507 เป็นนักแสดง นักธุรกิจชาวไทย และนักร้องคนแรกของค่ายเพลงคีตา เรคคอร์ดส เสกสรร เข้าสู่วงการบันเทิง ด้วยงานถ่ายแบบ และงานแสดงภาพยนตร์ ต่อมาจึงเข้าสู่วงการเพลง เมื่อทางเจเอสแอลก่อตั้งบริษัท "คีตา" ขึ้นมาพอดี เสกสรรจึงได้รับการชักชวนให้เป็นนักร้องคนแรกของค่าย และได้ตั้งชื่อในวงการให้ว่าหนุ่มเสก เนื่องจากเสกสรรมีชื่อเล่นว่าหนุ่ม โดยอัลบั้มชุดแรกวางแผงในปี พ.ศ. 2530 ในชื่อว่า ดนตรีออกเดิน มีเพลงเด่นคือ รักเป็นดั่งต้นไม้ และออกอัลบั้มกับคีตาอีก 3 ชุด ก่อนย้ายเข้าสังกัดแกรมมี่ โดยออกอัลบั้มอีกประมาณ 4 ชุด ก่อนออกจากวงการ เพื่อไปทำธุรกิจร้านอาหารและสถานบันเทิง แต่ดำเนินงานได้ระยะหนึ่งต้องเลิกกิจการ หนุ่มเสกมีผลงานแสดงภาพยนตร์และละครหลายเรื่อง โดยมีผลงานที่สร้างชื่อคือ ละครเรื่อง สุดแต่ใจจะไขว่คว้า ทางช่อง 3 หนุ่มเสก ใช้ชีวิตคู่สมรส จิระนันท์ ชัยเจริญ มีบุตรด้วยกัน 2 คน ปัจจุบัน เสกสรรทำงานอยู่ที่โรงละครคิง พาวเวอร์ กับงานเชิดหุ่นละครเล็ก และยังเป็นผู้อำนวยการแสดงโรงละครอักษรา โดยเคยประกาศไว้ว่าจะเลิกเข้าวงการบันเทิงอย่างถาวร เนื่องจากเกิดปัญหาเรื่องวงการบันเทิงที่ แต่อย่างไรก็ตามเสกสรรยังรับงานการแสดงบางส่วน เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ศาลล้มละลายกลาง มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของเสกสรรเป็นเด็ดขาด หลังจากนั้นเขาได้เปลี่ยนชื่อตัวและสกุลเป็น "จงรักภักดี ญาณวินะโย" เสกสรร หรือ จงรักภักดี ได้สมัครเป็นสมาชิกพรรครวมไทยสร้างชาติ เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 จากการชักชวนของเสกสกล อัตถาวงศ์ เดิมเขาเตรียมลงสมัครเป็น ส.ส. เขตประเวศ แต่ต่อมาเขาได้สมัครในแบบบัญชีรายชื่อสังกัดของพรรคในลำดับที่ 38แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
แฮร์รี่อะฮิสตอรี่

แฮร์รี่อะฮิสตอรี่ (อังกฤษ: Harry, A History) เป็นหนังสือสารคดีของเมลิซ่า เอนิลเว็บมาสเตอร์แฟนไซต์แฮร์รี่ พอตเตอร์ชื่อดัง The Leaky Cauldronที่ได้รวบรวมประวัติความเป็นมาของหนังสือแฮร์รี่ พอตเตอร์ตั้งแต่เจ. เค. โรว์ลิ่งผู้เขียนเริ่มเขียนไปจนถึงแฮร์รี่ พอตเตอร์เล่มสุดท้ายวางจำหน่าย เมลิซ่าได้เขียนหนังสือเล่มนี้ขึ้นในปี พ.ศ. 2551ซึ่งหนังสือเล่มนี้มีลักษณะคล้ายคลึงกับหนังสือสารคดีและหนังสือจดหมายเหตุ แฮร์รี่อะฮิสตอรี่วางจำหน่ายในวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551นอกจากนั้นยังติดอยู่ในอันดับที่18หนังสือขายดีของนิวยอร์กไทม์อีกด้วย
กฤษฎีการะดมทหารอาสาสมัคร

กฤษฎีการะดมทหารอาสาสมัคร (อังกฤษ: Militia Ordinance) เป็นบทบัญญัติที่ได้รับอนุมัติจากรัฐสภายาวของอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1642 ซึ่งเป็นก้าวสำคัญที่นำไปสู่สงครามกลางเมืองอังกฤษ ระหว่างฝ่ายกษัตริย์นิยมและฝ่ายรัฐสภา ก่อนหน้านั้นพระมหากษัตริย์ทรงมีเอกสิทธิ์ในการแต่งตั้ง “ลอร์ดเลฟเทนแนนท์” (Lord Lieutenant) ผู้มีหน้าที่รับผิดชอบในการเกณฑ์และดูแลทหารอาสาสมัครหรือที่เรียกกันว่า “trained bands” ทหารอาสาสมัครเหล่านี้เป็นทหารราบกลุ่มเดียวที่มีไว้ในยามสงบเพราะอังกฤษขณะนั้นไม่มีทหารประจำการ เมื่อความสัมพันธ์ระหว่างพระมหากษัตริย์และรัฐสภาเลวลง การควบคุมกองทหารอาสาสมัครเหล่านี้จึงกลายมาเป็นข้อขัดแย้ง หลังจากที่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ทรงพยายามจับกุมสมาชิกสภาสามัญในเดือนมกราคม ค.ศ. 1642 รัฐสภาก็ไม่ไว้วางใจพระองค์และพยายามยับยั้งการควบคุมกองทหารเพราะอาจจะทรงใช้ในการต่อต้านรัฐสภาเอง เมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1642 ฝ่ายต่อต้านพระมหากษัตริย์ที่เป็นเสียงข้างมากในสภาขุนนางก็ผ่านกฤษฎีกาแต่งตั้ง “เลฟเทนแนนท์” ของรัฐสภาแม้ว่าฝ่ายกษัตริย์นิยมจะประท้วง (“บันทึกของสภาขุนนาง”, 5 มีนาคม ค.ศ. 1642) สภาสามัญชน อนุมัติกฤษฎีกาในวันเดียวกัน (“บันทึกของสภาสามัญชน”, 5 มีนาคม ค.ศ. 1642) แต่ตามประเพณีอังกฤษกฤษฎีกาไม่สามารถบังคับใช้เป็นกฎหมายได้จนกว่าจะไดรับพระบรมราชานุมัติ (Royal assent) พระเจ้าชาร์ลส์ไม่ทรงยอมอนุมัติกฤษฎีกา เมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ
สงครามกลางเมืองอังกฤษ

ฝ่ายรัฐสภาชนะ ฝ่ายนิยมกษัตริย์ ฝ่ายรัฐสภา 50,700 เสียชีวิต 34,130 เสียชีวิต สงครามกลางเมืองอังกฤษ (อังกฤษ: English Civil War; ค.ศ. 1642 ถึงปี ค.ศ. 1651) เป็นสงครามกลางเมืองของอังกฤษ, สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ที่ต่อเนื่องกันหลายครั้งระหว่างฝ่ายรัฐสภา และฝ่ายกษัตริย์นิยม สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1642 ถึงปี ค.ศ. 1646; ครั้งที่ 2 ระหว่างปี ค.ศ. 1648 ถึงปี ค.ศ
รอเบิร์ต เดเวอรู เอิร์ลที่ 3 แห่งเอสเซกซ์

รอเบิร์ต เดเวอรู เอิร์ลที่ 3 แห่งเอสเซกซ์ (อังกฤษ: Robert Devereux, 3rd Earl of Essex; 11 มกราคม ค.ศ. 1591 - 14 กันยายน ค.ศ. 1646) เป็นแม่ทัพของฝ่ายรัฐสภาที่มีบทบาทในการต่อสู้ในสงครามกลางเมืองอังกฤษ เมื่อสงครามกลางเมืองอังกฤษเริ่มในปี ค.ศ. 1642 รอเบิร์ต เดเวอรูก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพและผู้บังคับบัญชาทหารสูงสุดของกองทัพฝ่ายรัฐสภาหรือที่เรียกว่ากลุ่มหัวเกรียนคนแรก แต่เดเวอรูไม่สามารถและไม่เต็มใจที่จะเอาชนะอย่างเด็ดขาดต่อกองทัพของฝ่ายกษัตริย์นิยมของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ต่อมาเดเวอรูก็ถูกข่มรัศมีโดยโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ และในที่สุดก็ลาออกในปี ค.ศ. 1646 รอเบิร์ต เดเวอรูเป็นบุตรของรอเบิร์ต เดเวอรู เอิร์ลที่ 2 แห่งเอสเซกซ์ ข้าราชสำนักและนายทหารในปลายรัชสมัยของพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1และฟรานซ์ วอลซิงงัม (Frances Walsingham) ลูกสาวคนเดียวของฟรานซิส วอลซิงงัม (Francis Walsingham) สายลับคนสำคัญของพระราชินีนาถเอลิซาเบธ พ่อของเดเวอรู เอิร์ลที่ 2 แห่งเอสเซกซ์ นำการปฏิวัติต่อพระราชินีนาถเอลิซาเบธในปี ค.ศ. 1601 แต่ไม่สำเร็จและถูกสำเร็จโทษในข้อหากบฏต่อแผ่นดิน ครอบครัวของเดเวอรูต้องสูญเสียบรรดาศักดิ์ แต่พระเจ้าเจมส์ที่ 1 พระราชทานคืนในปี ค.ศ