nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
ชาร์ลี ชีน

คาร์ลอส เออร์วิน เอสเตเวซ (อังกฤษ: Carlos Irwin Estévez) หรือที่รู้จักกันดีในนามของ ชาร์ลี ชีน (อังกฤษ: Charlie Sheen) เกิดเมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1965 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาแสดงในภาพยนตร์หลายเรื่อง อย่างเช่น รับบทเป็น คริส เทย์เลอร์ ในภาพยนตร์สงครามเวียดนาม ในปี ค.ศ. 1986 เรื่อง Platoon, บท เจค เคซีย์ ในภาพยนตร์ปี 1986 เรื่อง The Wraith, และบทบัด ฟอกซ์ในภาพยนตร์ปี 1987 เรื่อง Wall Street เขายังแสดงในในภาพยนตร์ตลกหลายเรื่องอย่างเช่น Major League, Hot Shots! , และ Scary Movie 3 และ 4 ชีนยังแสดงในซิตคอม 2 เรื่อง รับบทเป็นชาร์ลี ครอว์ฟอร์ใน Spin City และบทชาร์ลี ฮาร์เปอร์ใน Two and a Half Men บทความดารา นักแสดงนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
สตาร์ เทรค: บทเริ่มต้นแห่งการเดินทาง

สตาร์ เทรค: บทเริ่มต้นแห่งการเดินทาง (อังกฤษ: Star Trek: The Motion Picture) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวนิยายวิทยาศาสตร์ ฉายเมื่อปี ค.ศ. 1979 กำกับโดย รอเบิร์ต ไวส์ สร้างจากละครโทรทัศน์ สตาร์ เทรค ที่สร้างโดย ยีน รอดเดนเบอร์รี โดยเขายังทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการสร้างของภาพยนตร์ด้วย เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกในภาพยนตร์ชุด สตาร์ เทรค แสดงนำโดยนักแสดงจากละครโทรทัศน์ดั้งเดิม ภาพยนตร์ดำเนินเรื่องในทศวรรษ 2270 เมื่อกลุ่มเมฆต่างดาวลึกลับที่มีพลังมหาศาลชื่อว่า วี'เจอร์ กำลังมุ่งหน้ามายังโลก และได้ทำลายทุกสิ่งที่มันผ่าน พลเรือเอก เจมส์ ที. เคิร์ก (วิลเลียม แชตเนอร์) รับหน้าที่บัญชาการยานเอ็นเตอร์ไพรส์ที่เพิ่งปรับปรุงใหม่ เพื่อนำไปสู่ภารกิจในการกอบกู้โลกและสืบหาต้นกำเนิดของ วี'เจอร์ หลังจากละครโทรทัศน์ดั้งเดิมถูกยกเลิกออกอากาศในปี ค.ศ. 1969 ยีน ร็อดเดนเบร์รี วิ่งเต้นให้ พาราเมาต์พิกเจอส์ ให้ดำเนินเรื่องต่อไปในรูปแบบของภาพยนตร์ ความสำเร็จของละครโทรทัศน์ในการออกอากาศแบบซินดิเคชัน โน้มน้าวให้สตูดิโอเริ่มต้นงานสร้างภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1975 นักเขียนบทหลายคนพยายามเขียนบทที่ "เป็นมหากาพย์อย่างเหมาะสม" แต่ความพยายามดังกล่าว ยังไม่สามารทำให้พาราเมาต์พอใจ ทำให้โครงการถูกยกเลิกไปในปี ค.ศ. 1977 พาราเมาต์ได้วางแผนที่จะคืนแฟรนไชส์กลับสู่จุดเริ่มต้น ด้วยละครโทรทัศน์ชุดใหม่ชื่อว่า สตาร์ เทรค: เฟส II แต่ความสำเร็จของ มนุษย์ต่างโลก ในบ็อกซ์ออฟฟิศ โน้มน้าวให้พาราเมาต์เชื่อว่าภาพยนตร์แนวนิยายวิทยาศาสตร์ นอกเหนือจาก สตาร์ วอร์ส จะประสบความสำเร็จเช่นเดียวกัน ทำให้สตูดิโอยกเลิกการสร้างของ เฟส II และกลับมาเริ่มต้นงานสร้างภาพยนตร์ สตาร์ เทรค ในปี ค.ศ. 1978 พาราเมาต์จัดงานแถลงข่าวที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งจัดขึ้นที่สตูดิโอตั้งแต่ทศวรรษ 1950 เพื่อประกาศว่าไวส์จะกำกับภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากละครโทรทัศน์ดั้งเดิม ด้วยทุนสร้าง 15 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หลังการยกเลิก เฟส II นักเขียนหลายคนรีบดัดแปลงบทจากบทโทรทัศน์ของตอน "In Thy Image" ตอนนำร่องดั้งเดิมของ เฟส II มีการแก้ไขเรื่องราวและบทการถ่ายทำอย่างต่อเนื่องจนถึงขั้นปรับปรุงบทภาพยนตร์เป็นรายชั่วโมงในวันที่ถ่ายทำ ยานอวกาศ เอนเทอร์ไพรส์ ได้รับการปรับปรุงใหม่ ทั้งภายในและภายนอก รอเบิร์ต เฟลตเชอร์ ผู้ออกแบบเครื่องแต่งกาย เป็นผู้จัดหาชุดเครื่องแบบใหม่ แฮโรลด์ มิเคลสัน ผู้ออกแบบงานสร้าง เป็นผู้สร้างฉากถ่ายทำ เจอร์รี โกลด์สมิท เป็นผู้แต่งดนตรีประกอบภาพยนตร์ โดยเขามีส่วนร่วมกับ สตาร์ เทรค จนถึงปี ค
ดรีมเวิกส์แอนิเมชัน

บริษัท ดรีมเวิกส์แอนิเมชัน เอสเคจี (อังกฤษ: DreamWorks Animation SKG, Inc.) (แนสแด็ก: DWA) เป็นสตูดิโอแอนิเมชันสัญชาติอเมริกัน ตั้งอยู่ที่เกลนเดล รัฐแคลิฟอร์เนีย มีผลงานผลิตภาพยนตร์คอมพิวเตอร์แอนิเมชัน, รายการโทรทัศน์และโลกเสมือนออนไลน์ โดยผลิตภาพยนตร์แล้วทั้งหมด 33 เรื่อง รวมไปถึงภาพยนตร์ชุดเรื่อง เชร็ค, มาดากัสการ์, กังฟูแพนด้า, และ อภินิหารไวกิ้ง พิชิตมังกร โดยมีรายได้จากภาพยตร์ทั้งหมด $12.5 พันล้าน ทั่วโลก โดยมีรายได้เฉลี่ยในแต่ละภาพยนตร์ $419 ล้าน โดยภาพยนตร์เรื่อง เชร็ค 2 และ เชร็ค 3 ทำรายได้ติด 50 อันดับแรกใน ภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดตลอดกาล และ 10 อันดับแรกใน ภาพยนตร์แอนิเมชันที่ทำเงินสูงสุดตลอดกาล อย่างไรก็ตามในอดีตสตูดิโอก็เคยสร้างภาพยนตร์แอนิเมชันแบบดั้งเดิม รวมทั้งมีการร่วมสร้างกับ อาร์ดแมน แอนิเมชัน ปัจจุบันสตูดิโอสร้างภาพยนตร์เป็นคอมพิวเตอร์แอนิเมชันหมดแล้ว สตูดิโอมีภาพยนตร์ที่ได้รับรางวัลอคาเดมี 3 ครั้ง, รางวัลเอมมี 22 ครั้งและรางวัลแอนนีอีกนับไม่ถ้วน รวมทั้งเข้าชิงในรางวัลลูกโลกทองคำและแบฟตาอีกหลายครั้ง ในปีที่ผ่านมาสตูดิโอได้ซื้อและสร้างสาขาย่อยเพื่อที่จะกระจายการลงทุนนอกเหนือจากธุรกิจภาพยนตร์ที่มีความเสี่ยงสูง สตูดิโอก่อตั้งจากการรวมกันของ สาขาแอนิเมชันของดรีมเวิกส์ และ แปซิฟิกเดตาอิเมจส์ (PDI) แต่เดิมก่อตั้งภายใต้ชื่อ ดรีมเวิกส์ ในปีค.ศ. 1997 โดย อัมบลิเมชัน อดีตแผนกแอนิเมชันของ อัมบลินเอนเตอร์เทนเมนส์ ก่อนจะแยกมาเป็นบริษัทมหาชนในปีค.ศ. 2004 โดยดรีมเวิกส์แอนิเมชันยังคงทำงานอยู่ที่ เกลนเดล ตลอดจนบริษัททางไกลในอินเดียและจีน ภาพยนตร์ที่ผลิตโดยดรีมเวิกส์แอนิเมชัน แต่เดิมจัดจำหน่ายทั่วโลกโดย ดรีมเวิกส์ ต่อมาจัดจำหน่ายโดย พาราเมาต์พิกเจอส์, บริษัทย่อยของ ไวอาคอม ซึ่งเข้ามาซื้อกิจการของ ดรีมเวิกส์ เมื่อกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 ก่อนจะถูกบริษัท รีไลแอนซ์เอดีเอกรุ๊ป ซื้อกิจการไปในปี ค.ศ. 2008 ในปี ค.ศ
วัลเกต

วัลเกต (อังกฤษ: Vulgate) คือคัมภีร์ไบเบิลที่เขียนเป็นภาษาละตินเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5 ที่ส่วนใหญ่เป็นผลงานของนักบุญเจอโรมผู้ที่ได้รับคำสั่งจากสมเด็จพระสันตะปาปาดามาซุสที่ 1 ในปี ค.ศ. 382 ให้ปรับปรุงคัมภีร์ไบเบิลภาษาละตินฉบับ “เวตุสลาตีนา” (Vetus Latina) เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ฉบับปรับปรุงนี้ก็เรียกกันว่า “versio vulgata” ที่แปลว่า “ฉบับประชาชน” และในที่สุดก็กลายมาเป็นคัมภีร์ไบเบิลฉบับที่เป็นทางการของคริสตจักรโรมันคาทอลิก วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ วัลเกต บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
สมัยร้อยวัน

ฝ่ายสหสัมพันธมิตรชนะ สมัยร้อยวัน (ฝรั่งเศส: les Cent-Jours, สัทอักษรสากล: [le sɑ̃ ʒuʁ]; อังกฤษ: Hundred Days) หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อ สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่เจ็ด (อังกฤษ: War of the Seventh Coalition) เป็นช่วงเวลาที่เริ่มตั้งแต่เมื่อจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 หนีจากเกาะเอลบาขึ้นสู่แผ่นดินยุโรป เมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1815 จนถึงการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง เป็นครั้งที่สองเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1815 (เป็นเวลารวมทั้งสิ้น 111 วัน) คำว่า “les Cent Jours” ใช้เป็นครั้งแรกโดยเพรเฟต์แห่งปารีส กาสปาร์ด เดอ ชาโบรล ในสุนทรพจน์ต้อนรับการกลับมาของพระมหากษัตริย์ จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 เสด็จกลับมายังปารีสขณะที่การประชุมแห่งเวียนนายังคงดำเนินอยู่ เมื่อวันที่ 13 มีนาคม เจ็ดวันก่อนที่นโปเลียนจะเสด็จถึงปารีส คณะที่ประชุมก็ประกาศว่าพระองค์เป็นผู้นอกกฎหมาย สี่วันต่อมาสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์, รัสเซีย, ออสเตรีย และ ปรัสเซีย รวมตัวกันเป็นสหสัมพันธมิตรและส่งกำลังทหาร 150,000 นายเข้าต่อสู้เพื่อยุติการหวนคืนสู่อำนาจของนโปเลียน การกระทำครั้งนี้เป็นการวางพื้นฐานของความขัดแย้งครั้งสุดท้ายของสงครามนโปเลียน ความพ่ายแพ้ของนโปเลียนในยุทธการวอเตอร์ลู เป็นการฟื้นฟูสถาบันพระมหากษัตริย์ของฝรั่งเศสเป็นครั้งที่สอง จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ถูกส่งตัวไปยังเกาะเซนต์เฮเลนาอันเป็นที่เสด็จสวรรคตของพระองค์ในปี ค.ศ. 1821 บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
มาดามบัตเตอร์ฟลาย

มาดามบัตเตอร์ฟลาย (อิตาลี: Madama Butterfly) เป็นอุปรากรความยาว 3 องก์ (บทประพันธ์ดั้งเดิมมี 2 องก์) ประพันธ์โดย จาโกโม ปุชชีนี คีตกวีชาวอิตาลี คำร้องโดยลุยจิ อิลลิกา (1857 – 1919) เปิดการแสดงครั้งแรกเมื่อปี 1904 เนื้อหากล่าวถึงเรื่องราวโศกนาฏกรรมความรักระหว่างหญิงสาวชาวญี่ปุ่นกับนายทหารเรือชาวอเมริกัน ในไทยได้มีการสร้างเป็นละครเวทีในชื่อเรื่อง "โจโจ้ซัง" และได้มีการดัดแปลงเป็นบทละครเรื่องสาวเครือฟ้า นักวิชาการคนหนึ่งระบุว่า เรื่องราวของอุปรากรดังกล่าวอิงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในนะงะซะกิในต้นคริสต์ทศวรรษ 1890 รุ่นดั้งเดิมของอุปรากรซึ่งมี 2 องก์ แสดงรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 1904 ที่โรงอุปรากรลา สกาลาในมิลาน ได้รับการยอมรับน้อยมากแม้จะมีนักร้องที่มีชื่อเสียงหลายคนรับบทนำ ส่วนใหญ่เป็นเพราะเสร็จช้าและเวลาฝึกซ้อมไม่เพียงพอ ปุชชีนีทบทวนอุปรากร แบ่งองก์ที่สองเป็นสององก์ และเปลี่ยนแปลงอื่น ๆ วันที่ 28 พฤษภาคม 1904 รุ่นนี้มีการแสดงในเบรสเซียและประสบความสำเร็จอย่างสูง มาดามบัตเตอร์ฟลาย อยู่ในรายการอุปรากรที่มีการแสดงทั่วโลกมากที่สุด อันดับที่ 7 ของโอเปราเบส บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล หมายเหตุ: ขอแนะนำให้จัดหมวดหมู่โครงให้เข้ากับเนื้อหาของบทความ (ดูเพิ่มที่ วิกิพีเดีย:โครงการจัดหมวดหมู่โครงที่ยังไม่สมบูรณ์)
หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์

หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์ (อังกฤษ: Utrecht Psalter) เป็นหนังสือวิจิตรที่เป็นเพลงสวดสดุดีที่เขียนขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 9 และเป็นงานชิ้นสำคัญของศิลปะคาโรแล็งเชียง และน่าจะเป็นหนังสือต้นฉบับที่มีค่ามากที่สุดในเนเธอร์แลนด์ สิ่งที่เด่นที่สุดของ “หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์” คือภาพประกอบลายเส้นอันเต็มไปด้วยชีวิตจิตใจจำนวน 166 ภาพสำหรับเพลงสวดสดุดีแต่ละเพลง และเนื้อหาอื่น ๆ (Chazelle, 1055) สิ่งที่ยังตกลงกันไม่ได้คือแบบอย่างที่นำมาจากหนังสือเล่มอื่นว่าจะมากน้อยเพียงใด หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์อยู่ที่อังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1000 จนถึงปี ค.ศ. 1640 ที่มีอิทธิพลอันลึกซึ้งต่อศิลปะแองโกล-แซ็กซอน จากลักษณะการเขียนการตกแต่งที่เรียกกันว่า “สกุลอูเทร็คท์” ในยุคกลางก็ได้มีการก็อปปีงานชิ้นนี้กันหลายครั้ง ฉบับสำเนาที่สมบูรณ์สร้างในปี ค.ศ. 1875 (Lowe, 237) และอีกฉบับหนึ่งในปี ค.ศ. 1984 (Graz) วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์ บทความวรรณกรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
หนังสือพระวรสาร

หนังสือพระวรสาร (กรีก: Εὐαγγέλιον, Evangélion, อังกฤษ: Gospel Book หรือ Book of the Gospels) เป็นประเภทของวรรณกรรมคริสต์ศาสนา ที่เป็นประมวลหรือหนังสือรวมเล่มที่ประกอบด้วยพระวรสารในสารบบทั้งสี่ฉบับในพันธสัญญาใหม่ของคริสต์ศาสนา หนังสือพระวรสารจะมีเนื้อหาที่สมบูรณ์ครบถ้วนและจัดเรียงตามลำดับพระวรสาร ซึ่งต่างจาก “หนังสือพระวรสารฉบับตัดตอน” (Evangeliary) ซึ่งมีเนื้อหาเฉพาะบางตอนจากพระวรสารเท่านั้นที่ใช้ในการทำพิธีมิสซาหรือคริสต์ศาสนพิธีอื่นๆ ในยุคกลางการสร้างคัมภีร์ไบเบิลทั้งฉบับเป็นสิ่งที่หายาก การผลิตหนังสือแต่ละเล่มหรือประมวลหนังสือก็จะทำโดยมีวัตถุประสงค์ใดวัตถุประสงค์หนึ่ง หนังสือพระวรสารสร้างขึ้นเพื่อทั้งใช้ในการศึกษาเป็นการส่วนบุคคล หรือ เพื่อใช้เป็น “หนังสือแสดง” ในพิธีและเพื่อการตกแต่ง ฉะนั้นหนังสือบางเล่มจึงสร้างกันอย่างหรูหราวิจิตร โดยเฉพาะหนังสือพระวรสารที่นิยมสร้างกันมากก็จะเป็นหนังสือที่เรียกว่า “หนังสือวิจิตร” ที่ได้รับการตกแต่งอย่างเต็มที่มาจนถึงราวคริสต์ศตวรรษที่ 11 เมื่อมาแทนที่ด้วยหนังสือเพลงสวดสดุดีและคัมภีร์ไบเบิลโรมาเนสก์ทางตะวันตก แต่ทางตะวันออกหนังสือพระวรสารก็คงยังดำรงความนิยมกันอยู่จนกระทั่งเมื่อมีวิวัฒนาการการพิมพ์กันขึ้น การตกแต่งที่นิยมกันก็จะเป็นภาพเหมือนประกาศก งานชิ้นเอกส่วนใหญ่ของหนังสือวิจิตรของศิลปะเกาะเป็นหนังสือพระวรสาร รวมทั้งหนังสือพระวรสารของไบแซนไทน์และ ราชวงศ์กาโรแล็งฌีย็องอีกหลายฉบับ แต่หนังสือพระวรสารส่วนใหญ่ก็มิได้รับการสร้างให้เป็นหนังสือวิจิตร หรือเพียงแต่ตกแต่งด้วยอักษรตัวต้นประดิษฐ์หรือสิ่งอื่นๆ อีกเพียงเล็กน้อย เนื้อหาของหนังสือพระวรสารก็จะเป็นข้อความจากพระวรสารเอง, หนังสือสนับสนุนที่รวมทั้งตารางแบ่งพระวรสาร (Eusebian Canons), บทสรุปข้อความ, อภิธานศัพท์ และคำอธิบายอื่นๆ วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ หนังสือพระวรสาร
เพชรฟลอเรนไทน์

เพชรฟลอเรนไทน์ (อังกฤษ: Florentine Diamond) คือเพชรที่สาบสูญ มีต้นกำเนิดมาจากอินเดีย มีสีเหลืองอ่อนเหลือบเขียวจางๆ น้ำหนัก 137.27 กะรัต (27.454 กรัม) เพชรนี้ยังเป็นที่รู้จักอีกชื่อหนึ่งว่า เพชรทัสคานี ของแกรนด์ดยุคแห่งทัสคานี บ้างก็เรียกเพชรออสเตรีย และเพชรออสเตรียเหลือง ตามบันทึกประวัติศาสตร์ ฌอง แบบติสต์ ทาเวิร์นเนียร์ อัญกรและนักเดินทางชาวฝรั่งเศสเป็นผู้พบเพชรนี้อยู่ท่ามกลางทรัพย์สมบัติของ เฟอร์ดินันโด ที่ 2 เดอ เมดิชิ แกรนด์ดยุคแห่งทัสคานี เมื่อปี ค.ศ. 1657 ต่อมาได้ตกไปอยู่ในเมืองฮับส์บูร์ก หลังจากที่ชาวตระกูลเมดิชิคนสุดท้ายสิ้นชีวิต เพชรตกทอดไปผ่านการแต่งงานระหว่าง ฟรานซิสที่ 3 สเตฟาน แห่งลอร์แรง กับจักรพรรดินี มาเรีย เทเรซา แห่งออสเตรีย เพชรถูกนำไปประดับบนมงกุฎแห่งฮับส์บูร์ก ในเวลานั้นเพชรนี้มีมูลค่าถึง 750,000 ดอลลาร์ หลังจากจักรวรรดิออสเตรียล่มสลายลงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เชื้อพระวงศ์ออสเตรียนำเพชรนี้หลบหนีลี้ภัยไปอยู่ในสวิตเซอร์แลนด์ ราวปี ค.ศ. 1918 เพชรถูกขโมยไปโดยผู้ใกล้ชิดกับพระราชวงศ์ และนำไปยังอเมริกาใต้พร้อมกับอัญมณีประดับมงกุฎชิ้นอื่นๆ หลังจากนั้นก็มีข่าวลือว่าเพชรถูกนำเข้าไปยังสหรัฐอเมริกาในราวคริสต์ทศวรรษ 1920 และถูกตัดแบ่งขายไป
หนังสือพระวรสารฉบับตัดตอน

หนังสือพระวรสารฉบับตัดตอน (ละติน: Evangeliarium พหูพจน์ Evangiliaria, อังกฤษ: Evangeliary) เป็นประเภทของวรรณกรรมคริสต์ศาสนา ที่มีเนื้อหาเฉพาะบางส่วนที่มาจากพระวรสารกฎบัตรสี่ฉบับของพันธสัญญาใหม่ที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ในการอ่านระหว่างพิธีมิสซา ซึ่งแตกต่างจากหนังสือพระวรสารที่จะมีเนื้อหาของพระวรสารกฎบัตรทั้งสี่ฉบับโดยสมบูรณ์ โดยไม่มีอ้างอิงไปถึงวันที่ใช้ในการทำคริสต์ศาสนพิธี บทความวรรณกรรมนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ธงชัย (แก้ความกำกวม)

ธงชัย โดยศัพท์มีความหมายว่า "ธงอันเป็นเครื่องหมายแห่งชัยชนะ" อาจหมายถึง ธงชัย เป็นชื่อบุคคลไทยหลายคน
นกออก

Ichthyaetus blagrus Blyth, 1843 นกออก หรือ อินทรีทะเลท้องขาว (อังกฤษ: White-bellied Sea-eagle, White-bellied Fish-eagle, White-breasted Sea Eagle; ชื่อวิทยาศาสตร์: Haliaeetus leucogaster) เป็นนกขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งจำพวกเหยี่ยวและอินทรี ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะคล้ายคลึงกัน ตัวที่โตเต็มวัยแล้ว บริเวณหัว อก และลำตัวด้านล่างมีสีขาว ด้านบนมีสีน้ำตาลเทา หางและปีกเป็นสีเทาเข้ม ปลายหางมีสีขาว นกขนาดเล็กมีสีน้ำตาลทั้งตัว เมื่อมีอายุได้ราว 3 ปีจึงมีลักษณะดังกล่าว ขณะบินเห็นปีกค่อนข้างหักเป็นมุมเหนือลำตัว หางสีน้ำตาล ปลายหางสีขาวเป็นหางพลั่วชัดเจน จัดเป็นนกขนาดใหญ่ เพราะมีขนาดความยาวลำตัวสูงสุดถึง 66 - 69 เซนติเมตร นกออกมักอยู่โดดเดี่ยวหรือเป็นคู่ ชอบอยู่ตามชายฝั่งทะเล, ทะเลสาบหรือแม่น้ำขนาดใหญ่ ชอบหากินบริเวณใกล้เคียงกับที่ทำรังอยู่ และมักใช้รังเป็นที่สะสมอาหารด้วย ชอบทำรังใกล้ที่อยู่ของมนุษย์ ชอบส่งเสียงร้องในเวลาเช้าและเย็น หาอาหารหลักในน้ำ ได้แก่ ปลาและงูทะเล ด้วยการเกาะกิ่งไม้หรือร่อนกลางอากาศ คอยจ้องหาเหยื่อในน้ำ เมื่อพบจะบินลงโฉบด้วยกรงเล็บ จากนั้นจึงนำไปฉีกกินบนกิ่งไม้หรือรังที่พัก เริ่มผสมพันธุ์ในช่วงฤดูหนาว ถึงฤดูร้อน ทำรังอยู่บนต้นไม้บนหน้าผาริมชายทะเลหรือใกล้แหล่งน้ำที่ใช้หากิน รังของนกออกเป็นแบบง่าย ๆ โดยนำกิ่งไม้มาซ้อนกัน มีขนาดใหญ่ มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 1.25 - 1.50 เมตร ลึก 50 - 70 เซนติเมตร ไข่มีสีขาว วางไข่ ครั้งละ 2 ฟอง ทั้งตัวผู้และตัวเมียต่างก็ช่วยกันฟักไข่ และเลี้ยงลูกอ่อน พบในทวีปยุโรป, ออสเตรเลีย และทวีปเอเชีย สำหรับประเทศไทยพบอยู่ในจังหวัดที่อยู่บนชายฝั่งทะเลภาคตะวันออกและภาคใต้ นกออกถือเป็นนกประจำถิ่นในประเทศไทย แต่ปริมาณในธรรมชาติพบไม่มากนัก จึงเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
พานาโซนิค

พานาโซนิค คอร์ปอเรชั่น (ญี่ปุ่น: パナソニック株式会社; โรมาจิ: Panasonikku Kabushiki-gaisha) เป็นบริษัทผู้ผลิตสินค้าเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น เดิมมีชื่อว่า มัทสุชิตะ อีเล็กทริค อินดัสเตรียล (ญี่ปุ่น: 松下電器産業株式会社; โรมาจิ: Matsushita Denki Sangyō Kabushiki-gaisha) ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1918 โดยนายโคโนซุเกะ มัตสึชิตะ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองคาโดมะ จังหวัดโอซากะ เป็นเจ้าของผลิตภัณฑ์ เนชั่นแนล, พานาโซนิค, เทคนิคส์ และเป็นบริษัทแม่ของซันโย ปัจจุบันได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสารฟอร์บส ติดอันดับบริษัทขนาดใหญ่อันดับที่ 89 ของโลก ในประเทศไทย ผลิตภัณฑ์ของบริษัทเข้ามาจำหน่ายตั้งแต่ พ.ศ. 2497 โดยบริษัทตัวแทนจำหน่ายชื่อ บริษัท ซิว-เนชั่นแนล เซลส์ แอนด์ เซอร์วิส จำกัด ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท ซิว เนชั่นแนล จำกัด และปัจจุบันใช้ชื่อว่า บริษัท พานาโซนิค ซิว เซลส์ (ประเทศไทย) จำกัด ตั้งแต่ พ.ศ. 2546 เป็นต้นมา บทความบริษัท ห้างหุ้นส่วน หรือองค์กรนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
ป้ายสุสาน

ป้ายสุสาน หรือ ป้ายหลุมศพ (อังกฤษ: headstone, tombstone, gravestone) เป็นเครื่องหมายที่มักจะแกะสลักจากหินที่ตั้งไว้ ณ ที่ฝังศพในสุสานหรือที่อื่นที่ทำการฝัง แท่งหินประดับหลุมศพ (stele) ในบริบทของโบราณคดีเป็นรูปแบบของศิลปะที่เก่าแก่ที่สุดของศิลปะเกี่ยวกับความตาย เดิมศิลาจารึกหน้าหลุมศพมาจากฝาของโลงหิน และ แผ่นหินหน้าหลุมศพก็มาจากแผ่นหินที่วางทับบนหลุมศพหลุมศพ ในปัจจุบันคำเหล่านี้ใช้สำหรับเครื่องหมายที่ตั้งเหนือหลุมศพ เดิมหลุมศพในคริสต์ทศวรรษ 1700 จะมีหินไม่แต่ที่หัวของหลุม (head) แต่ที่ตรงปลายสุดของหลุมด้วย หินตรงปลายหลุมมักจะไม่มีการแกะสลักนอกไปจากอักษรย่อของชื่อผู้เสียชีวิตเท่านั้น และสุสานหลายสุสานก็ถอนทิ้งไปเพื่อที่จะได้ทำการตัดหญ้าได้ง่ายขึ้น สิ่งที่น่าสังเกตคือในบางสุสานในสหราชอาณาจักร ป้ายสุสานจะตั้งอยู่ที่ปลายเท้าของหลุมศพ หลุมศพเป็นสถานที่ที่สร้างขึ้นเพื่อการรำลึกถึงผู้ที่เสียชีวิตไปแล้ว บนศิลาจารึกบางแผ่นก็จะทิ้งช่องว่าไว้สำหรับเพิ่มเติมชื่อของสามีภรรยาหรือญาติพี่น้องที่มาเสียชีวิตในภายหลัง ฉะนั้นศิลาจารึกบางแผ่นจึงเป็นหลักฐานที่แสดงประวัติการตายของตระกูลตามลำดับเวลาหลายสิบปี นอกจากการเป็นการแสดงที่ฝังผู้ตายแล้วป้ายสุสานและที่ฝังศพในสุสานก็ยังเป็นเครื่องแสดงฐานะทั้งทางสังคมและทางเศรษฐกิจของผู้ตายอีกด้วย ฉะนั้นป้ายสุสานบางชิ้นก็อาจจะเป็นงานที่จ้างโดยผู้ที่ยังไม่เสียชีวิตก็ได้ ในสมัยโบราณผู้ที่มีฐานะหรือยศถาบรรดาศักดิ์ที่ร่ำรวยพอที่จะสร้างอนุสรณ์ภายในคริสต์ศาสนสถานได้ก็จะสร้างกันภายในคริสต์ศาสนสถานแทนที่จะเป็นศิลาจารึกที่ตากแดดตากฝนอยู่ภายนอก องค์การเผาศพจะมีที่หมายของผู้ตายให้แต่มักจะไม่มีศิลาจารึกแบบตั้ง แต่จะเป็นแผ่นรำลึกภายในอาคารที่ทำการเผาศพแทนที่ เพื่อให้ญาติพี่น้องได้มีสถานที่สำหรับการมาสักการะหรือรำลึกถึงผู้ตาย วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ป้ายสุสาน บทความความเชื่อนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล
จงเจต วัชรานันท์

นาวาอากาศเอก จงเจต วัชรานันท์ (ชื่อเล่น: โน้ต ) ผู้อำนวยการกองพัฒนาระบบการบริหารทรัพยากรบุคคล กรมกำลังพลทหาร กองบัญชาการกองทัพไทย รองโฆษกกองบัญชาการกองทัพไทย เป็นนักแสดงชาวไทย เป็นที่รู้จักในการรับบทเป็น นัดจินหน่อง หรือ พระสังขทัต ในภาพยนตร์ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช จงเจต วัชรานันท์ (ชื่อเล่น: โน้ต ) เกิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2518 เป็นนักแสดงชาวไทย มีพี่น้องทั้งหมด 3 คน เป็นคนกลาง จบการศึกษาระดับประถมศึกษา จากโรงเรียนสมิทธิโชติ ระดับมัธยมศึกษา จากโรงเรียนสตรีวิทยา 2 จากนั้นเข้าศึกษาต่อในโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่น 34 (ตท.34) รุ่นเดียวกับพลตรี วันชนะ สวัสดี สำเร็จการศึกษาวิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต สาขาวิศวกรรมศาสตร์อากาศยานและการบิน จาก โรงเรียนนายเรืออากาศ รุ่น 41 หลังจากนั้นเข้าศึกษาต่อจนสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท ศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง ด้านชีวิตครอบครัว จงเจต วัชรานันท์ แต่งงานกับ เกรซ มหาดำรงค์กุล เมื่อ 26 มกราคม 2555 โดยพบรักในกองถ่ายภาพยนตร์ ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ทั้งสองมีบุตรสาวหนึ่งคนชื่อ จาติม วัชรานันท์ ที่เกิดจากการอุ้มบุญเพราะทั้งสองมีบุตรยาก หลังทำกิฟต์มาแล้ว 12 ครั้งแต่ไม่ประสบความสำเร็จ เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2561 เกรซได้คลอดลูกชายคนเล็กชื่อ จินต วัชรานันท์ จงเจต วัชรานันท์ รับราชการทหารในตำแหน่ง รองหัวหน้าแผนก 2 กองข่าวกรองยุทธศาสตร์ กรมข่าวทหารอากาศ กองทัพอากาศไทย ปัจจุบันกำลังศึกษาอยู่ที่โรงเรียนเสนาธิการทหารอากาศ หลักสูตรนายทหารชั้นผู้บังคับฝูง รุ่นที่ 106 แสดงภาพยนตร์ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค 3-4 และ เป็นพิธีกรรายการท่องเที่ยว "บันทึกท่องเที่ยว" ผลงานละครเรื่องแรกคือ รักสุดฟ้า ล่าสุดโลก ผลงานสร้างชื่อ ภาพยนตร์ ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๒ ประกาศอิสรภาพ โดยรับบท นัดจินหน่อง หรือ พระสังขทัต ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการกองพัฒนาระบบการบริหารทรัพยากรบุคคล กรมกำลังพลหาร กองบัญชาการกองทัพไทย รองโฆษกกองบัญชาการกองทัพไทย
ชูวิทย์ พิทักษ์พรพัลลภ

ชูวิทย์ พิทักษ์พรพัลลภ หรือชื่อที่สื่อมวลชนนิยมเรียกว่า ชูวิทย์ กุ่ย ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงมหาดไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี เขต 7 สังกัดพรรคเพื่อไทย เจ้าของธุรกิจสวนเสือตระการ ประธานสโมสรฟุตบอลอุบล ไทเกอร์ และเขาเป็นอดีตแกนนำกลุ่มชักธงรบของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ ในจังหวัดอุบลราชธานี ชูวิทย์ เกิดเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506 ที่อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี เป็นบุตรนายคิมหมง นางเสี่ยมเค็ง แซ่เต็ง ด้านครอบครัวสมรสกับนางจันทนา พิทักษ์พรพัลลภ มีบุตร 2 คน ได้แก่นางสาวสุดารัตน์ พิทักษ์พรพัลลภ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี และนางสาวสุชาวดี พิทักษ์พรพัลลภ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นกรรมการอื่นในคณะกรรมการองค์การตลาด สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ ระดับชั้นประกาศนียบัตรการศึกษาชั้นสูง (ป.กศ.สูง) วิชาเอกอุตสาหกรรมศิลป์ จากวิทยาลัยครูอุบลราชธานี ระดับปริญญาตรี และระดับปริญญาโท สาขาการบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี เขาประกอบอาชีพธุรกิจส่วนตัว เจ้าของสวนเสือตระการ กระทั่งในปี พ.ศ. 2538 จึงได้เข้ามาสู่งานการเมืองเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ได้ย้ายมาสังกัดพรรคความหวังใหม่ และในปี พ.ศ. 2544 ได้ย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย, พรรคพลังประชาชน และพรรคเพื่อไทย (ตามลำดับ) เขาเคยดำรงตำแหน่งทางการเมืองหลายตำแหน่ง ได้แก่ ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (เสนาะ เทียนทอง) ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ (ชูชีพ หาญสวัสดิ์) รองประธานกรรมาธิการติดตามงบประมาณ ผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ (ทำหน้าที่เลขานุการ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ประพัฒน์ ปัญญาชาติรักษ์) และในปี พ.ศ
จอห์น ฟิลิป ซูซา

จอห์น ฟิลิป ซูซา (อังกฤษ: John Philip Sousa; 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1854 - 6 มีนาคม ค.ศ. 1932) เป็นนักแต่งเพลง นักประดิษฐ์ และวาทยกรชาวอเมริกัน เป็นผู้ประพันธ์เพลงมาร์ชไว้มากมาย จนได้รับสมญานามว่า "ราชาเพลงมาร์ช" ซูซาเกิดที่เมืองวอชิงตัน ดี.ซี. เป็นบุตรของจอห์น อันโตนิโอ ซูซา (John Antonio Sousa) กับ มาเรีย อลิซาเบ็ธ ทริงค์ฮัส (Maria Elisabeth Trinkhaus) บิดามารดาของซูซาได้อพยพมาจากโปรตุเกส และแคว้นบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ซูซาเริ่มเล่นไวโอลินเมื่ออายุ 6 ปี ถือเป็นเครื่องดนตรีอย่างแรกที่ซูซาเล่น เมื่อซูซาอายุ 13 ปี บิดาซึ่งเป็นสมาชิกวงดุริยางค์นาวิกโยธินได้ส่งซูซาไปเข้ากองนาวิกโยธินเป็นเวลาเจ็ดปี และระหว่างนั้นซูซาได้ศึกษาการดนตรีมาโดยตลอด ต่อมาในวันที่ 30 ธันวาคม 1879 ซูซาได้แต่งงานกับเจน ฟาน มิทท์เลทวอธ เบลิส (Jane van Middlesworth Bellis; 1862 -1944) เมื่ออายุได้ 25 ปี มีบุตรธิดาทั้งหมด 3 คน คือ ซูซาถึงแก่กรรมอย่างสงบในวันที่ 6 มีนาคม 1932 เมื่อเวลาประมาณ 1:30 น. เมื่ออายุได้ 77 ปี ที่โรงแรมอับราฮัม ลินคอล์น ศพของซูซาได้รับการฝังที่สุสานรัฐสภา (Congressional Cemetery) วอชิงตัน ดี.ซี. ซูซาประพันธ์เพลงมาร์ชทั้งหมด 136 เพลง เพลงมาร์ชเพลงแรกที่ซูซาประพันธ์คือ Review (ประพันธ์เสร็จในปี 1873) เพลงมาร์ชสุดท้ายคือ Library Of Congress (ประพันธ์เสร็จในปี 1932) เพลงต่อไปนี้เป็นเพลงมาร์ชที่มีชื่อเสียงที่ซูซาประพันธ์ เรียงตามปีที่ประพันธ์ นอกจากเพลงมาร์ชแล้ว ซูซายังคงประพันธ์เพลงประเภทอื่นๆอีกเป็นจำนวนมาก อาทิเช่น เพลงประกอบละครสั้น (Operetta) เพลงวอลซ์ เพลงโวคัล เพลงเฉพาะเครื่อง เช่น ไวโอลิน (Piece of Violin) คอร์เน็ต (Piece of Cornet) ทรัมเป็ตและกลอง (Piece of trumpets and drums) เป็นต้น นอกจากนี้ ซูซายังเป็นผู้ออกแบบเครื่องดนตรีที่ชื่อว่าซูซาโฟน (Sousaphone) ซึ่งบางแหล่งกล่าวว่า ซูซาเป็นผู้ประดิษฐ์ขึ้นเอง  เพื่อที่จะนำมาใช้แทนทูบาในการเดินแถว หรือแปรขบวนต่างๆในวงโยธวาทิต ปัจจุบันในประเทศสหรัฐอเมริกายังคงใช้กันอยู่มาก รวมไปถึงประเทศแถบยุโรปบางประเทศและรวมถึงประเทศแถบเอเชีย อาทิเช่น ไทย เป็นต้น ซูซาโฟน เป็นเครื่องที่มีระดับเสียงและลักษณะเสียงคล้ายหรือเหมือนกับทูบา เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องลมทองเหลืองรูปวงแหวนขนาดใหญ่ เวลาเป่าต้องคล้องไหล่ ลำโพงจะวางอยู่บนไหล่ขวาของผู้เป่า มีหลากหลายคีย์ทั้ง Bb, F และ Eb ใช้กลไกแบบลูกสูบ มี 3 - 4 ลูกสูบ ในอดีตทำจากทองเหลือง ปัจจุบันมีทั้งแบบไม้ ทองเหลือง และแบบผสมพลาสติก ปัจจุบันสำหรับวงโยธวาทิตระดับโลก มักจะนำซูซาโฟนมาใช้แทนทูบาหรือนำทูบามาใช้แทนสลับกันไป นอกจากนี้ ซูซายังสั่งให้สร้าง ซับคอนทราเบสทูบา (Subcontrabass Tuba) ขึ้น ซึ่งถือเป็นทูบาที่มีเสียงต่ำที่สุด แต่ซูซาได้เสียชีวิตลงก่อนที่ซับคอนทราเบสทูบาจะเสร็จสมบูรณ์ แม่แบบ:จอห์น ฟิลิป ซูซา