nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
گرمی (اردبیل)

گِرمی از شهرهای قدیمی استان اردبیل ایران و مرکز شهرستان گرمی و جزئی از دشت مغان است. این شهر بر سر چشمه رودخانه گرمی چای یا اوجارود بناشده‌است به نحوی که سه رود در میانه شهر به هم ملحق شده و اجارود یا گرمی چای را ایجاد می‌نمایند. شهرستان گرمی از شمال با شهرستان‌های بیله سوار و پارس‌آباد، از غرب با شهرستان کلیبر (آذربایجان شرقی) از جنوب با شهرستان مشگین‌شهر و از شرق با جمهوری آذربایجان همسایه‌است. شهرستان گرمی از جنوب به دامنه کوه‌های صلوات، از شمال به کوه‌های خروسلو از غرب به رود دره رود و از شرق به بالهارود محدود می‌شود. براساس تقسیمات کشوری شهرستان مغان (گرمی) دارای وسعتی معادل ۱۷۲۵٫۲ کیلومتر مربع می‌باشد. پست‌ترین نقطه شهرستان در شمالغرب شهرستان و در روستای خان محمدلو واقع است که حدود ۲۴۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد و مرتفع‌ترین نقطه شهرستان کوه‌های صلوات در جنوب روستای خان‌کندی است که حداکثر ۲۲۰۰ متر ارتفاع دارد. رشته کوه‌های قره داغ، خروسلو، صلوات سمتهای جنوبی، شرقی و غربی این شهرستان را تشکیل می‌دهند. در کوه‌های این شهرستان تاکنون ۶ دهنه غار طبیعی شناسایی و ثبت شده‌است. بارش سالانه در شهرستان از شرق به غرب و از جنوب به شمال کاهش می‌یابد به‌طوری‌که میانگین بارش در منطقه داش دیبی و وان علیا (منتهی‌الیه شرق شهرستان) ۷۰۰ میلی‌متر در سال بوده و پربارش‌ترین نقطه استان اردبیل است. درحالیکه میانگین بارش سالانه منطقه خان محمدلو (منتهی‌الیه شمالغربی شهرستان) کمتر از۲۵۰ میلی‌متر می‌رسد. به‌طور کلی میزان بارش در شهرستان از متوسط بارش کشور بیشتر است و موجب شده تا تا کشاورزان آن به محصول خوبی از غلات وحبوبات خصوصاً گندم، جو، نخود و عدس دست یابند. رودهای مهم شهرستان عبارتند از: بالهارود (به گویش محلی بالهاری)، دره رود، چلک چایی، برزند چایی، زنگیرچایی، گرمی چایی (اوجارود)، درین کبود چایی
ادوارد شواردنادزه

اِدوارْدْ آمْبْرُسیسْ دْزِ شِوارْدْنادْزه (به گرجی: ედუარდ ამბროსის ძე შევარდნაძე) (زاده ۲۵ ژانویه ۱۹۲۸ – درگذشته ۷ ژوئیه ۲۰۱۴) سیاست‌مدار گرجی، آخرین وزیر امور خارجه شوروی و چهار سال پس از فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۵ دومین رئیس‌جمهور گرجستان شد. ادوارد شواردنادزه در سال ۱۹۲۸ در روستای ماماتی حومه شهر لانچخوتی در غرب گرجستان به دنیا آمد و در سن ۱۸ سالگی به شاخه جوانان حزب کمونیست پیوست. او در سال ۱۹۷۲ به عنوان دبیر اول حزب کمونیست انتخاب شد. شواردنادزه از سال ۱۹۸۵ تا زمان فروپاشی شوروی وزیر امور خارجه بود و نقشی مهم در پایان دادن به دوره جنگ سرد و فروریختن دیوار برلین ایفا کرد. این پست با کنار رفتن آندره گرومیکو خالی شده بود. شواردنادزه در سال ۱۹۹۰ برای مدت کوتاهی از مقام وزارت خارجه کناره گرفت اما در سال ۱۹۹۱ و در آستانه فروپاشی شوروی دوباره به این پست بازگشت. برخی آمارها می‌گوید زمانی که وی وزیر امور داخلی گرجستان بود، وزارت تحت امر او ۲۵ هزار نفر را در جریان مبارزه با فساد دستگیر کرد که ۱۷ هزار نفرشان عضو حزب کمونیست بودند و هفتاد نفر هم عضو سرویس اطلاعاتی اتحاد شوروی، که به کا گ ب معروف بود. در ۱۳ دی ۱۳۶۷ پیامی از طرف روح‌الله خمینی توسط هیئت منتخب رهبر وقت ایران در مسکو به میخائیل گورباچف تحویل داده شده بود. در آن نامه روح‌الله خمینی نوشته بود «از این پس کمونیسم را باید در موزه‌های تاریخ سیاسی جهان جستجو کرد» و رئیس‌جمهور وقت شوروی را به مطالعه متون اسلامی دعوت کرده بود. ادوارد شواردنادزه، در اواخر زمستان سال ۱۳۶۷ خورشیدی، به عنوان وزیر خارجه شوروی و برای رساندن پاسخ نامه میخاییل گورباچف، رئیس‌جمهور وقت شوروی به روح‌الله خمینی به ایران سفر کرد. پاسخ نامه گورباچف در روز هفتم اسفند ۱۳۶۷ توسط ادوارد شواردنادزه و در جماران تهران به اطلاع روح‌الله خمینی رسید. سفر شواردنادزه به ایران در نوع خود بی‌حاشیه نبود چرا که روح‌الله خمینی در هنگام ملاقات با شواردنادزه رفتار دیپلماتیک معمول در آن زمان را رعایت نکرد
بوریس یلتسین

بوریس نیکولایویچ یلتسین (به روسی: Борис Николаевич Ельцин) (۱ فوریه ۱۹۳۱ – ۲۳ آوریل ۲۰۰۷)، سیاستمدار اهل روسیه و نخستین رئیس‌جمهور این کشور بود. در مه ۱۹۹۰ بوریس یلتسین برآمدن به قدرت را آغاز کرد. او در ۲۹ مه به رهبری جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی انتخاب شد. یلتسین جاه طلب و در میان مردم روسیه محبوب بود. او از حزب کمونیست کاملاً کنار کشید و شروع به طرفداری از تغییرات واقعی سیاسی و اصلاحات اقتصادی کرد. طی چند ماه بعدی شش جمهوری اعلام استقلال کردند. روسیه و اوکراین اعلام کردند که قوانین شان بر قوانین شوروی تقدم خواهد داشت. همین که جمهوری‌ها بر قدرت سیاسی خود پای فشردند، رابطه بین این جمهوری‌ها و مسکو پرتنش شد. به گفته تاریخدانان ایزاک و داونینگ یک دو راهی به طرف گورباچف و بازسازی اتحاد شوروی پیش می‌رفت و دیگری به طرف یلتسین و روسیه و انحلال اتحاد شوروی. با پایان یافتن سال ۱۹۹۰ اتحاد شوروی با زمامداری گورباچف، گام‌های بزرگی در جهت اصلاحات برداشته بود. شورای عالی به ایجاد نظام چند حزبی و مجاز شمردن آزادی مذهب رای داده بود. اما تا پایان سال گورباچف با فشار از جانب تندروی‌های کمونیست مواجه شد
زبان انگلیسی

اِنگلیسی (به انگلیسی: English، تلفظ: ‎/ˈɪŋɡlɪʃ/‎) یک زبان طبیعی از خانوادهٔ زبان‌های هندواروپایی از شاخهٔ زبان‌های ژرمنی غربی با خط لاتین است که برای نخستین بار در انگلستان در عهد آنگلوساکسون‌ها تکلم شد و انگلیسی باستان شکل گرفت. بعدها پس از تهاجم سزار و نورمن‌ها، انگلیسی میانه شکل گرفت و مکاتب ادبی در ادبیات انگلیسی، انگلیسی نو نخستین را شکل داد. امپراتوری بریتانیا، با مستعمره‌سازی در تمام قاره‌ها و تشکیل بزرگ‌ترین امپراتوری جهان، سپس ابرقدرت شدن ایالات متحدهٔ آمریکا و سادگی دستور زبان انگلیسی و وام‌واژه‌های بسیار، موجب شد تا که سرانجام انگلیسی نو، یک زبان میانجی جهانی و پرگویش‌ترین زبان جهان شود. انگلیسی در انگلستان و جنوب شرقی اسکاتلند تکامل یافت. از دیگر زبان‌های ژرمنی می‌توان به آلمانی، هلندی، دانمارکی، سوئدی و نروژی اشاره کرد. امروزه، به تقریب، نیمی از مجموعه واژگان و دستور زبان انگلیسی از زبان‌های ژرمنی و نیمی دیگر را وام‌واژه تشکیل می‌دهد که بیشتر آن‌ها از لاتین، فرانسوی، بخشی از یونانی و دیگر زبان‌ها وارد انگلیسی شده‌اند. در اثر نقش و توان زیاد بریتانیا در گستره‌های نظامی، اقتصاد، علم، سیاست و فرهنگ در جهان پس از قرن هجدهم، و به‌ویژه ایالات متحدهٔ آمریکا از سدهٔ بیستم میلادی، انگلیسی در جهان گسترش یافته و زبانی بین‌المللی، زبان مادری، زبان دوم، زبان خارجه و زبان میانجی در بسیاری از کشورهای جهان شده‌است. انگلیسی به عنوان زبان مادری در کشورهای آنگلوسفر (انگلستان، آمریکا، کانادا، استرالیا و نیوزلند) و ایرلند، آفریقای جنوبی، غنا، نیجریه، زیمبابوه، بوتسوانا و بسیاری کشورهای دیگر کاربرد دارد. همچنین زبان دوم برخی کشورها مانند هند، پاکستان، قطر، بحرین، سودان است. انگلیسی پرتکلم و شناخته‌ترین زبان جهان است، اما برپایه کشورهای زبان مادری، امروزه از نظر تعداد گویشوَر، پس از چینی و اسپانیایی، سومین زبان جهان است. شمار کسانی که زبان مادری‌شان انگلیسی است امروزه بیش از ۳۸۰ میلیون است. با این حال شمار انگلیسی‌زبانان غیربومی در جهان بیش از یک میلیارد است
کیرو گلیگروف

کیرو گلیگروف (به زبان مقدونیه‌ای: Киро Глигоров) زاده ۱۹۱۷، نخستین رئیس‌جمهور مقدونیه از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۹ بود. او وقتی به این سمت انتخاب شد که این جمهوری هنوز جزئی از یوگسلاوی به‌شمار می‌آمد. کیرو گلیگروف در ۱ ژانویه ۲۰۱۲ در سن ۹۴ سالگی درگذشت. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخه ۱ نوامبر ۲۰۰۶. این یک مقالهٔ خرد افراد است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
فضاپیمای کلمبیا

شاتل فضایی کلمبیا (به انگلیسی: Space Shuttle Columbia) نام یکی از مدارگردهای برنامه شاتل‌های فضایی سازمان هوانوردی و فضایی ملی آمریکا (ناسا) بود که در ۱ فوریه ۲۰۰۳ هنگام بازگشت از ایستگاه بین‌المللی فضایی و در بیست و هشتمین مأموریت فضایی خود (ماموریت اس‌تی‌اس-۱۰۷) به همراه ۷ فضانورد از کشورهای آمریکا، اسرائیل و هندوستان در حال بازگشت به جو زمین منفجر شد و تمام سرنشینان آن کشته شدند. شاتل کلمبیا نخستین شاتل فضایی مورد استفاده در برنامه شاتل‌های فضایی ناسا بود و نخستین مأموریت فضایی خود را از ۱۲ تا ۱۴ آوریل ۱۹۸۱ میلادی (۲۳ تا ۲۵ فروردین ۱۳۶۰ شمسی) با موفقیت به پایان رسانده بود. فرمانده این شاتل ریک هازبند بود عملیات ساخت فضاپیمای کلمبیا در ابتدا به سال ۱۹۷۵ در پالم دیل، کالیفرنیا آغاز شد. نام‌گذاری فضاپیما به کشتی «کلمبیا» که در بوستون نگهداری می‌شود برمی‌گردد. رابرت گری، کاپیتان کشتی، با «کلمبیا» به کاوش در قسمت‌های شمال غربی اقیانوس آرام پرداخت و بعدها با این کشتی زمین را دور زد و نام خود را به عنوان نخستین آمریکایی که با کشتی‌رانی به دور زمین چرخیده‌است ثبت کرد. نام این شاتل همچنین به «کلمبیا»، نام ماژول فرماندهی آپولو ۱۱ نیز برمی‌گردد. پس از عملیات ساخت، در ۲۵ مارس ۱۹۷۹ میلادی به پایگاه فضایی کندی منتقل شد تا برای نخستین پرتاب آماده شود. در ۱۹ مارس ۱۹۸۱ در خلال آماده‌سازی برای تست زمینی، پنج کارگر که با گاز نیتروژن مشغول پاکسازی بودند دچار اختناق شده و دو نفر از آنان جان خود را از دست دادند. سانحه‌ای که پس از اتمام مأموریت اس‌تی‌اس-۱۰۷ در فضا و هنگام عبور از جو زمین برای شاتل کلمبیا رخ داد منجر به کشته شدن همهٔ هفت سرنشینش شد. این سانحه که در یکم فوریه، ۲۰۰۳ رخ داد باعث به تعویق افتادن سفرهای فضایی شاتل‌های ناسا تا ژوئن ۲۰۰۵ میلادی شد. هنگام پرتاب شاتل به فضا، قطعه‌ای ۷۵۰ گرمی از فوم محافظ حرارتی مخزن خارجی شاتل فضایی شاتل کنده شد و به موزاییک کامپوزیت کربن-کربن عایق حرارت بال چپ اصابت کرد. برخورد این قسمت باعث ایجاد شکافی در لبه حمله بال شد و هنگام بازگشت به زمین و در جو که شاتل با گرمای زیادی روبرو بود، دمای زیاد و گازهای گرم باعث شکسته شدن بال از داخل و در نتیجه تکه‌تکه شدن شاتل شد
جان اف. کندی

مدال نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا پرپل هارت جان فیتزجرالد کِنِدی (انگلیسی: John Fitzgerald Kennedy؛ ۲۹ مهٔ ۱۹۱۷ – ۲۲ نوامبر ۱۹۶۳) سیاست‌مدار آمریکایی بود که از سال ۱۹۶۱ تا زمان به قتل رسیدنش در ۱۹۶۳ به‌عنوان سی و پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد. کندی هنگام آغاز ریاست جمهوری خود ۴۳ سال داشت و از این رو جوان‌ترین رئیس‌جمهور تاریخ ایالات متحده به حساب می‌آید. دوران ریاست جمهوری او با اوج جنگ سرد مصادف بود و عمده فعالیت‌های دولتش حول روابط با شوروی و کوبا متمرکز بود. پیش از ریاست جمهوری، کندی به عنوان یک دموکرات نمایندگی ماساچوست را در کنگره و سنا برعهده داشت. او در خانواده کندی در بروکلاین، ماساچوست به دنیا آمد و در سال ۱۹۴۰ از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شد. یک سال بعد، به عضویت هنگ رزرو نیروی دریایی ایالات متحده درآمد و فرماندهی مجموعه‌ای از گشت‌زنی‌های دریایی را در جبهه اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم برعهده داشت. کندی برای نجات جان خود و ملوان‌های تحت امرش در سانحه غرق شدن یکی از قایق‌های تندرو مدال نیروی دریایی ایالات متحده را گرفت. پس از مدت کوتاهی روزنامه‌نگاری، در فاصله ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۳ نماینده یکی از نواحی ماساچوست در کنگره بود. متعاقب آن، در سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۰ به نمایندگی ایالت ماساچوست در مجلس سنا برگزیده شد. در مدت حضورش در سنا، کتاب «روایت‌های شجاعت» را از مشاهداتش در جنگ منتشر نمود که برنده جایزه پولیتزر در سال ۱۹۶۰ شد. در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۶۰، با فاصلهٔ اندکی بر رقیب جمهوری‌خواهش ریچارد نیکسون پیروز شد. جوانی و شوخ‌طبعی کندی در کنار ثروت و روابط پدرش کمک بسیاری به وی در کارزار انتخاباتیش کردند
جهان اسلام

جهان اسلام یا اُمَّتِ اسلام (به عربی: «العالم الإسلامي» یا «الأمة الإسلامية») اصطلاحی است برای سرزمین‌هایی که بیش از پنجاه درصد مردم آن پیرو دین اسلام باشند. پیروان اسلام بیش از دو میلیارد نفر تخمین زده می‌شوند که پیرو آیین محمد فرزند عبدالله از مردمان حجاز و آیینی با قدمت بیش از ۱۴۴۰ سال (سال قمری) هستند. مسلمانان جهان در اعتقاد به پیامبری محمد بن عبدالله به عنوان آخرین پیامبر آسمانی (خاتم‌الانبیاء)، قرآن (کتاب مقدس اسلام)، قبله و بسیاری از احکام شریعت اسلام، اشتراک عقیده دارند. بیشتر کشورهای اسلامی در خاورمیانه، آسیای میانه، شمال آفریقا، و جنوب شرقی آسیا هستند. اندونزی پرجمعیت‌ترین کشور اسلامی است. همهٔ کشورهای اسلامی در سازمان کنفرانس کشورهای اسلامی عضویت دارند. اکثر کشورهای جهان اسلام آمار پایینی در مردم‌سالاری و آمار بالایی در استبداد، تمامیت‌خواهی، یکّه‌سالاری و خودکامگی دارند. حکومت‌های اسلامی، اسلام را به عنوان اساس ایدئولوژی حکومت و قانون اساسی اتخاذ کرده‌اند: کشورهای زیر با جمعیت اکثرا مسلمان، اسلام را به عنوان دین رسمی خود تأیید کرده‌اند. اگرچه ممکن است این کشور‌ها آزادی دین را برای شهروندان تضمین کنند، اما جدایی حکومت از دین را اعلام نمی‌کنند: کشورهای سکولار در جهان اسلام، جدایی بین امور مدنی/دولتی و دین را اعلام کرده‌اند. طبق آمار مرکز تحقیقات پیو در سال ۲۰۱۵، ۵۰ کشور با جمعیت اکثریت مسلمان وجود دارند که در بالا فهرست شدند. به غیر این کشور‌ها، در بعضی از کشورها جمعیت زیادی از مسلمانان به عنوان اقلیت شناخته می‌شوند که تعداد مسلمانان در آن‌ها از بسیاری از کشور‌هایی که جمعیتشان اکثریت مسلمان هستند، بیشتر است: ادبیات: شعرفلسفه: فلسفهٔ اولیه • فلسفه مشاء • فلسفه اشراق • حکمت متعالیه • مکتب تفکیک
سیمرغ

سیمُرغ نام یک پرندهٔ اسطوره‌ای-افسانه‌ای ایرانی است. شاید بتوان سیمرغ را از مهم‌ترین موجودات در ادبیات پارسی برشمرد. دانشمندان زیادی از دیرباز به این پرنده در اساطیر ایرانی و شباهت‌های آن با مرغان دیگری همچون: شاهین، گرودای هندی، وارغن، کرشیفت، امرو و کمروی اوستایی، چمروش و کَمَک در ادبیات پهلوی، عنقای عربی، هما و ققنوس در ادب پارسی، فونیکس یونانی، انزوی اکدی و سیرنگ در ادبیات عامیانه پرداخته‌اند. او نقش مهمی در داستان‌های شاهنامه دارد. کُنام (آشیانه) او کوه اسطوره‌ای قاف است. دانا و خردمند است و به رازهای نهان آگاهی دارد. زال را می‌پرورد و همواره او را زیر بال خویش پشتیبانی می‌کند. به رستم در نبرد با اسفندیاررویین‌تن یاری می‌رساند. جز در شاهنامه دیگر شاعران پارسی‌گوی نیز سیمرغ را چهرهٔ داستان خود قرار داده‌اند. از جمله منطق الطیر، عطار نیشابوری نیز از آن دسته‌اند. نام سیمرغ از دو واژهٔ marɘγo.saena تشکیل شده‌است که بخش نخست (marɘγo) به مرغ و بخش دوم (saena) به سی تبدیل شده که قاعدهٔ قلب آن را به شکل سی‌مرغ درآورده است
رستم

رُسْتَم یا رستم سیستانی یا رستم دستان نام‌آورترین چهرهٔ اسطوره‌ای در شاهنامه و به تبع آن، مهم‌ترین چهرهٔ اسطوره‌ای ادبیات فارسی است. او فرزند زال و رودابه است و نبیره گرشاسپ و از راه گرشاسپ به جمشید می‌رسد؛ تبار مادری او به مهراب و ضحاک می‌رسد. وی اسبی به نام رَخش داشت که در تمام نبردها یار و یاور او بود. رستم و اسبش، رخش، سرانجام با دسیسه شغاد، برادر ناتنی رستم، کشته شدند. پس از شاهنامه، از رستم در فرامرزنامه (داستان فرامرز پسر رستم)، بانوگشسب‌نامه (داستان بانوگشسب دختر رستم)، جهانگیرنامه (داستان جهانگیر پسر رستم) و برزونامه (داستان برزو پسر سهراب، فرزندزاده رستم) نیز استفاده شد. رستم در ادبیات فارسی به صورت‌های رستهم، روستهم، روستم نیز آمده است. در اصل از دو جزء تشکیل شده است: «رُس» از /raodha/ (به معنی بالیدن و نمو یافتن) [رستن و روییدن از همین ریشه است] + «تَهم» /taxma/ که در فارسی باستان و گاتاها و دیگر بخش‌های اوستا به معنی «دلیر» و «پهلوان» آمده است و «تهمتن» نیز از همین ریشه است؛ به معنی بزرگ پیکر و قوی اندام و در حقیقت تهمتن معنی واژه رستم است. بنابر آنچه گفته شد، رستم یعنی کشیده بالا و بزرگ تن و قوی پیکر. «در ادبیات پهلوی نام رستم به صورت «رُت‌ستَخمَک» /rot-staxmak/ یا «رُت‌ستَخم» /rot-staxm/ و «رُت‌ستَهم» /rot-stahm/ آمده است.یوزف مارکوارت تصور کرده است که واژه «رُت‌ستَخمَ» در اوستا «رَنتَستَخمَ» /ranta-staxma/ و یکی از عنوان‌ها و صفت‌های گرشاسپ بوده است و این دو پهلوان نه‌تنها از جهت اعمال پهلوانی به یکدیگر شبیه‌اند، بلکه از نظر مذهبی نیز شباهت و قرابت دارند. البته این وجوه شباهت هیچ‌گاه دلیل وحدت دو پهلوان و همسانی آن دو با یکدیگر نیست. تئودور نُلدکه، برعکسِ مارکوارت، معتقد بود که داستان زالِ زر و رستم به‌هیچ‌روی با روایت گرشاسپ ارتباطی ندارد و نسب‌نامهٔ آن دو ساختگی و مجعول است؛ چرا که اولاً در اوستا از ایشان نامی نیامده است و دوم آن‌که گرشاسپ در اوستا و در بعضی موارد در شاهنامه در شمار شاهان است؛ در صورتی که زال و رستم از پهلوانان شمرده می‌شوند
سیستان

سیستان یا سکستان یا زَرَنگ یکی از سرزمین‌های ایران بزرگ است که در ایران، افغانستان قرار دارد.[نیازمند منبع] در دوره‌هایی، رُخَج (به مرکزیت قندهار) و زابُلِستان (به مرکزیت غزنی) نیز جزء سیستان به‌شمار می‌رفته‌اند و حتی زابلستان و سیستان به صورت هم‌معنی به‌کار می‌رفته‌اند. سیستان تاریخی و باستانی و آنچه بطور مشخص در شاهنامه آمده است؛ که کل سرزمینهای شرقی فلات ایران[تحقیق دست‌اول؟] و از جنوب رشته‌کوه البرز شرقی و قسمتی از ناحیه قومس و خراسان رضوی و جنوبی کنونی و قسمتی از استان یزد و کرمان کنونی[نیازمند منبع] و قسمت شمال استان سیستان و بلوچستان و ناحیه بزرگ ایالات نیمروز و هرات تا کابل افغانستان را شامل می‌شده است[نیازمند منبع] را نباید با قسمت کوچکی که در حال حاضر بصورت رسمی سیستان نامیده می‌شود ، اشتباه گرفت.[نیازمند منبع] کلمه سیستان یا سکستان یا سگستان نیز برگرفته از قوم سکاها است که تلفظ آن در زبان عربی به صورت سجستان درآمده است. همچنین سیستان نامی است که گفته می‌شود از زمان گرشاسب به کار برده شده و برگرفته از کلمه سیوستان است. سیو به معنای مرد مرد و سیوستان به معنای سرزمین مردان مرد می‌باشد. پیش از آن، این منطقه را «درنگیانا» و «زرنگیان» می‌نامیدند. در ستون ۱، بند ۶، سنگ نوشتهٔ بیستون داریوش هخامنشی نیز، به همین نام از آن یاد شده است. رودهای بسیار سیستان، دریاچهٔ هامون و پُر آبی منطقه، انگیزه‌ای شده بود که این سرزمین «زرنگ» یا کشور «دریاها» خوانده شود. درانگیانا، آراخوسیا، زرنگ به معنای مملکت آبی و دریایی است که به مناسبت دریاچه هامون به این سرزمین داده شده و نام بومی سیستان است. مورخین قدیم یونان نیز سرزمین واقع در سفلای هیرمند را آراخوسیا (رخج و زمین داور)، و نیز گفته‌اند. اما زرنگ بدان گفتند که بیشتر آبادانی و رودها و کشت زارها زال زر ساخت، چنانکه زالق‌العتیق گویند اندر پیش زِرِه؛ و زالق‌الحدیث که معرب کرده‌اند، آن زال کهن است؛ و زال نو را مردمان سیستان زَرورنگ خواندندی، زیرا که موی او راست به زر کشیده مانستی؛ بَسکو را که او ساخته بود زرنگ گفتند؛ اینجا نیز دوحرف کم کردند اندر گفتار و چون مردان مرد و کاری و بزرگان همه از بسکو برخاستند، همه سیستان را بدان نام کردند و زَرَنگ خواندند
محمدحسین صفار هرندی

محمدحسین صفار هرندی (زادهٔ ۱۳۳۲ تهران) نظامی، سیاست‌مدار و روزنامه‌نگار ایرانی و از اعضای مجمع تشخیص مصلحت نظام است که از سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۸ وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران بود. صفار هرندی از سال ۱۴۰۰ عضو و رئیس شورای نظارت بر صدا و سیما است. وی در سال ۱۳۵۲ در رشتهٔ راه و ساختمان دانشگاه علم و صنعت پذیرفته و وارد این دانشگاه شد. سپس در سال ۱۳۷۲ دورهٔ دانشکدهٔ فرماندهی و ستاد سپاه و در سال ۱۳۷۳ دورهٔ نظری مدیریت استراتژیک (بدون ارائهٔ پایان‌نامه دکتری) را به پایان رساند. وی عضو رسمی سپاه پاسداران است و تا سال ۱۳۸۲ به‌طور تمام وقت در این نهاد مشغول کار بود، سپس به صورت مأمور به روزنامه کیهان رفت. محمود احمدی‌نژاد در تاریخ ۲۳ مرداد ۱۳۸۴ وی را برای تصدی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به مجلس معرفی کرد. در مهر ۱۳۸۸، پس پایان دوره وزارت، وی دوباره به سپاه بازگشت و به عنوان مشاور فرمانده کل سپاه مشغول به کار شد. وی در کنفرانسی خبری در اردیبهشت ۱۳۸۷ در تهران از نویسندگان خواست که برای جلوگیری از «اعمال نظارت سخت» بر ادبیات و دیگر هنرها در جامعه اسلامی، خود «مطالب مشکل‌دار را حذف کنند». در ۴ مرداد ۱۳۸۸ خبر برکناری صفار از وزارت ارشاد و انتخاب محمدعلی خواجه‌پیری به سرپرستی این وزارتخانه در رسانه‌ها منتشر شد ولی چند ساعت بعد باتوجه به اینکه در صورت برکناری صفار دولت از رسمیت می‌افتاد، خبر برکناری تکذیب شد. برخی از تحلیل گران این اقدام احمدی‌نژاد را پاسخی به اقدام رهبر در برکناری مشایی دانستند. صفار پیشتر در اعتراض به خودداری احمدی‌نژاد از اجرای دستور رهبر جلسه هیئت دولت را به حالت اعتراض ترک کرده بود. صفار در پاسخ به این عزل و ابقای عجیب که به قول او باعث وهن دولت شده‌بود، در نامه‌ای به رئیس‌جمهور اعلام کرد شایعه ابقای خود را جدی نمی‌گیرد و با توجه به ابلاغ اولیه برکناری خود را وزیر نمی‌داند: ""
سازمان‌های اطلاعاتی بریتانیا

سازمان‌های اطلاعاتی بریتانیا، مجموعه‌ای از نهادهای وابسته به دولت، نیروهای مسلح و پلیس بریتانیا هستند که به کار گردآوری اطلاعات و نیز عملیات برای مقابله با خطرهایی که منافع بریتانیا و شهروندان آن را تهدید می‌کند، می‌پردازند. عمده‌ترین این سازمان‌ها عبارت‌اند از: در نوشته‌های فارسی اولین نهاد از فهرست بالا با نام "سکرت اینتلیجنس سرویس" (یا گاه به غلط "اینتلیجنت سرویس") یا سرویس اطلاعات مخفی شناخته شده‌تر ومعروف‌تر است. در منابع مختلف گاه از آن با سرنام SIS و گاه با سرنام قدیمی‌تر MI6 یاد می‌شود. شخصیت داستانی جیمز باند، یکی از مأموران SIS است. این یک مقالهٔ خرد بریتانیا است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
انتخابات ریاست‌جمهوری قرقیزستان (۲۰۰۵)

قربان‌بیک باقی‌یفمستقل قربان‌بیک باقی‌یفمستقل کشور قرقیزستان در تاریخ ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۵) شاهد برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری بود. با این انتخابات دولت موقت «قربان‌بیک باقی‌یف» که پس از سقوط دولت «عسکر آقایف» توسط انقلاب رنگین در ۲۵ مارس ۲۰۰۵ تشکیل شده بود، پایان یافت. پس از آن باقی‌یف توانست در انتخابات سراسری، ۸۹ درصد آرا را به دست آورد. وی در ۱۴ اوت ۲۰۰۵ در مجلس ملی این کشور سوگند ریاست‌جمهوری یاد کرد. این یک مقالهٔ خرد سیاست است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
تنگه هرمز

تنگهٔ هرمز تنگه‌ای است که خلیج فارس را به دریای مکران متصل می‌کند. این گذرگاه آبی از شمال به ایران و از جنوب به شبه‌جزیره مسندم (مشترک میان استان مسندم عمان و امارات متحده عربی) وصل است. تنگه هرمز تنها مسیر آبی است که خلیج فارس را به دریاها و اقیانوس‌های آزاد متصل می‌کند. این گذرگاه یکی از راهبردی‌ترین مسیرهای بین‌المللی کشتیرانی در جهان بشمار می‌آید. این تنگه حدود ۹۰ مایل دریایی (۱۶۷ کیلومتر) طول دارد و عرض آن از حدود ۵۲ مایل دریایی (۹۶ کیلومتر) تا ۲۱ مایل دریایی (۳۹ کیلومتر) متغیر است. یک سوم گاز طبیعی مایع جهان و تقریباً ۲۵ درصد کل مصرف جهانی نفت از این تنگه عبور می‌کند. تنگه هرمز از این جهت به یک مکان استراتژیک بسیار مهم برای تجارت بین‌المللی تبدیل شده است. نام هرمز بنا بر منابع تاریخی در قدیم «هورموغ» بوده که مغ در گویش بومی استان هرمزگان به معنای نخل است. از سویی این واژه می‌تواند از ترکیب هور+موغ (موغستان) به معنی آبراهه موغستان (ایالت قدیم جنوب ایران یا میناب کنونی) ساخته شده باشد. شباهت ظاهری تلفظ امروزی یعنی هرمز با نام اهورامزدا سبب شده در میان عوام ارتباطی میان این دو نام تصور شود که این تصور مبنایی در شواهد تاریخی ندارد. افزون بر آن، مختصر شدهٔ نام اهورا مزدا، هرمَزد (hormazd) با فتح میم است و با تلفظ هرمُز (hormoz) تفاوت دارد. برخی علت نام‌گذاری آن را به جزیره هرمز نسبت می‌دهند که در ورودی تنگه قرار دارد
گرمسار

گَرمسار یکی از شهرهای استان سمنان و مرکز شهرستان گرمسار است. در قدیم به آن خوار می‌گفتند که یکی از ایالات ملک ری بوده است.[نیازمند منبع] جمعیت این شهر در سال ۱۳۹۵ برابر با ۴۸٬۶۷۲ نفر بوده است. معادن بزرگ نمک در شهرستان گرمسار استان سمنان یکی از با اهمیت‌ترین جاذبه‌های گردشگریِ کشور محسوب می‌شود. وجود آبگیرها و دریاچه‌های نمکی، در فصل تابستان و خواص درمانی این دریاچه‌های نمک، پای گردشگران زیادی را به این منطقه باز می‌کند. دریاچه‌های نمک گرمسار در فاصله ۱۵ تا ۲۵ کیلومتری غرب شهرستان گرمسار و ۹۰ کیلومتری تهران در جاده‌های گرمسار قرار دارند. بیش از ۲۴ معدن نمک در استان سمنان فعالیت می‌کنند که در نوع خود بکر و منحصر به فردند. مردم شهر گرمسار فارسی‌زبان هستند. اما در نقاط دیگر شهرستان گرمسار مانند مرکز و روستاهای بخش ایوانکی، تات‌ها ساکنند و به زبان تاتی صحبت می‌کنند. شهر ایوانکی مرکز تات‌زبانان استان سمنان است. اقوام طبری (مازندرانی‌ها، الیکایی‌ها و شهمیرزادی‌ها) نیز به گویش الیکایی از زبان طبری (مازندرانی) گویش می‌کنند. از دیگر اقوام شهرستان گرمسار می‌توان به مردمان آذری (اصانلو، و نفر)، کرد پازوکی عرب زبانان، مازندرانی‌های منطقه قالیباف و رامه و چهارطاق، لرهای شادوند و وکیل‌وند و ارجنه را نام برد
شهرستان گرمسار

شهرستان گَرمْسار یکی از شهرستانهای استان سمنان است. جمعیت این شهرستان بر پایه سرشماری سال ۱۳۹۰، برابر با ۸۱،۳۲۴ نفر بوده‌است. شهر گرمسار مرکز این شهرستان است. فارسی، مازندرانی، تاتی و ترکی زبان‌های اصلی شهرستان گرمسار هستند. فارسی در مرکز بخش مرکزی (شهر گرمسار)، و تاتی در مرکز و روستاهای بخش ایوانکی رایج است.اقوام طبری(مازندرانی‌ها، الیکایی‌ها و شهمیرزادی‌ها) نیز به زبان مازندرانی (طبری) صحبت میکنند همچنین زبان ترکی در روستاهای مختلف در جنوب، مرکز و غرب شهرستان برقرار است. از جمله مهمترین این روستاها دولت آباد، سعدآباد، سوداوغلان، یوخاری قره تپه، مگس تپه، فند، شاه سفید، یاترى علیا و سفلى، رشمه، محمودآباد موقوفه و ... است شهر: گرمسار شهر: ایوانکی گَرمسار یکی از هشت شهرستان استان سمنان است و در غرب این استان قرار دارد. شهرستان گرمسار از شمال به شهرستان فیروزکوه و شهرستان دماوند، از سوی شرق به شهرستان آرادان و از غرب به شهرستان پاکدشت و استان قم و از جنوب به شهرستان آران و بیدگل محدود است. فاصله شهر گرمسار تا مرکز استان ۱۱۰ کیلومتر و تا تهران ۹۵ کیلومتر است
گیوه

گیوه نوعی پاپوش تابستانی، سبک، بادوام و مناسب برای راهپیمایی‌های طولانی، دارای قدمت طولانی در میان مردم ایران است و در نقش برجسته‌های دوران هخامنشی همچون تخت جمشید و کاخ اپادانا نیز دیده می‌شود. گیوه در اصل در میان مردم زاگرس نشین به ویژه مردان اقوام لر و کرد رواج دارد و از جمله صنایع دستی استان‌های مرکزی (شهرهای اراک و سنجان)، لرستانچهارمحال و بختیاری، کردستان، کرمانشاه، همدان، ایلام، فارس، همدان، قزوین ،زنجان ایلام کرمانشاه، و آذربایجان غربی است. همه مراحل ساخت این پاپوش، دستی است و عموماً از نخ قالی، نخ ابریشم و کف آن از پارچه، چرم یا لاستیک است. کردها به گیوه کلاش و لُرها به گیوه آژیه یا کِلاش می‌گویند. مواد تشکیل داده گیوه نخ پنبه‌ای، نخ قالی و نخ ابریشم (در شهرستان آباده استان فارس اصطلاحاً تنه نامیده می‌شود) و ضایعات چرم است. رویه گیوه بدست زنان و توسط انواع سوزن‌ها (به جز سوزن خیاطی) و جوالدوز بافته می‌شود و قسمت کف گیوه (زیره) نام دارد که از جنس پارچه، چرم یا لاستیک می‌باشد. کف گیوه (زیره) از نظر جنس سه نوع می‌باشد: یکی از انواع آن پارچه است که جنس پارچه باید از پنبه باشد و به غیر از پنبه، نمی‌توان آن را درست کرد. (تختی که از پارچه تهیه می‌شود، هر چه پارچه کهنه باشد تخت آن مرغوب تر است) تختی که پارچه در ساختمان آن بکار رفته در فرهنگ آباده به آن شیوه می‌گویند. این نوع تخت از نظر کیفیت در سطح بالایی قرار گرفته. دومین نوع آن چرم است که کیفیت آن به مراتب بهتر از پارچه است. سوم استفاده از زیره‌های صنعتی یا پیو که علاوه بر سبکی کیفیت نسبتاً بهتری در مقایسه با پارچه دارد. در مناطق کوهستانی به دلیل وجود گذرگاه‌هایی که عبور از آنها سخت و دشوار است و کم بودن راه‌های ارتباطی ماشین رو، نوع معیشت مبتنی بر دامداری و کشاورزی و ضرورت تحرک فراوان در فصول سه‌گانه بهار و تابستان و پائیز (که فصل‌های کار هستند) پاافزاری را می‌طلبد که سبک، راحت، مقاوم، خنک و در عین حال ارزان باشد