nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
جنگ صلیبی هفتم

این یک نسخهٔ بررسی‌شده از صفحه است ۲۵٬۰۰۰ نیرو در سرزمین مقدس(۱۰۹۵–۱۲۹۱) پس از ۱۲۹۱ جنگ‌های صلیبی شمالی (۱۱۴۷–۱۴۱۰) جنگ‌های صلیبی مردمی علیه بدعت‌گذاران جنگ‌های صلیبی ایتالیایی علیه عثمانی بازپس‌گیری اندلس (۷۱۸–۱۴۹۲) جنگ صلیبی هفتم (انگلیسی: Seventh Crusade) یا هفتمین جنگ صلیبی تلاشی جهت تصرف مجدد اورشلیم به رهبری لوئی نهم، پادشاه فرانسه در سال ۱۲۴۸ میلادی آغاز شد و عمده نبردهای آن در مصر واقع شد. این جنگ تا سال ۱۲۵۴ به طول انجامید و با ناکامی برای صلیبیون به پایان رسید. اورشلیم پس از جنگ صلیبی ششم و بارونی برای مدتی در اختیار صلیبیون بود، اما مجدداً توسط ایوبیان تسخیر شد. سپس، هیئتی از چند مقام کلیسایی اورشلیم، بیروت و انطاکیه به سمت اروپا رهسپار شد. همزمان با عزیمت این هیئت، لوئی نهم یا همان سنت لوئی که در این زمان بیمار بود، نذر کرده‌بود که در صورت بهبودی، در جنگ صلیبی شرکت خواهد کرد. پاپ اینوسنت چهارم که اهدافی جهت بازگرداندن اراضی مقدس داشت، پس از شنیدن گزارش فرستادگان مذهبی شرق در مجمع لیون، ناگریز از پادشاهان و مردم لاتین خواست که در این حمله شرکت کنند و پادشاه فرانسه که اکنون سلامتی خود را به‌دست آورده‌بود، طبق نذر خود، برای شرکت در این جنگ اعلان آمادگی کرد. لوئی پس از ۳ سال تلاش و تهیهٔ مقدمات، در ژوئن ۱۲۴۸ راهی قبرس شد و پس از چند ماه اقامت در قبرس به سمت بندر دمیاط در مصر حرکت کرد. پس از سپری شدن زمستان و گردآمدن نیروهای صلیبی در قبرس، سپاه لوئی که بالغ بر ۲۵ هزار و به نقلی مبالغه‌آمیز، ۱۳۰ هزار نفر بود در ۲۲ مه ۱۲۴۹ از قبرس راهی شهر دمیاط در مصر شد. دمیاط نخستین آوردگاه بود که در ۵ ژوئن ۱۲۴۹، به‌راحتی به‌دست صلیبیون اشغال شد و امیر فخرالدین یوسف جوینی فرمانده کل سپاه ایوبی شکست خورد تا سپاه صلیبی دو روز بعد وارد شهر دمیاط شود. ملک الصالح نجم‌الدین پیشنهاد معاوضه اورشلیم با دمیاط را به صلیبیون داد که لوئی این پیشنهاد را نپذیرفت. به همین سبب او اردوگاهش را در ۸ ژوئن ۱۲۴۹ به شهر منصوره در جنوب دمیاط منتقل کرد. محل برخورد بعدی شهر منصوره در جنوب دمیاط به سمت قاهره بود
جنگ صلیبی ششم

این یک نسخهٔ بررسی‌شده از صفحه است امپراتوری مقدس روم و متحدین در سرزمین مقدس(۱۰۹۵–۱۲۹۱) پس از ۱۲۹۱ جنگ‌های صلیبی شمالی (۱۱۴۷–۱۴۱۰) جنگ‌های صلیبی مردمی علیه بدعت‌گذاران جنگ‌های صلیبی ایتالیایی علیه عثمانی بازپس‌گیری اندلس (۷۱۸–۱۴۹۲) جنگ صلیبی ششم یا جنگ صلیبی فریدریش دوم تلاشی مجدد از صلیبیون برای به دست آوردن اورشلیم بود که در سال ۱۲۲۸ میلادی آغاز شد و در سال ۱۲۲۹ خاتمه یافت. پس از گذشت ۷ سال از جنگ صلیبی پنجم که به شکست صلیبیون انجامید، فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم، جنگ صلیبی جدیدی را برای تصرف مجدد مناطقِ از دست رفتهٔ پادشاهی اورشلیم آغاز کرد. اما این رخداد، در حقیقت نه یک جنگ صلیبی تمام عیار بلکه مکاتبات دوستانه و حاکی از تعارف بین امپراتور فریدریش و سلطان کامل ایوبی بود. بعد از این مکاتبات و عقد صلح‌نامه‌ای جدید، شهر اورشلیم و تعدادی از مناطق اطراف آن برای مدت حدود ۱۵ سال در اختیار مسیحیان قرار گرفت، هر چند مسلمانان نیز مجاز بودند که برای زیارت، به راحتی و بدون دردسر به بیت‌المقدس و مسجدالاقصی بروند. جنگ صلیبی پنجم در سال ۱۲۲۱ میلادی با ناکامی صلیبیون خاتمه یافت. در سال ۱۲۲۲ میلادی، جان برین، پادشاه اورشلیم، به قصد تحریک پاپ هونوریوس و پادشاهان غرب اروپا برای تدارک جنگ جدیدی با مسلمانان و نیز یافتن همسر مناسبی برای دخترش یولاند، که وارث تاج و تخت اورشلیم بود، راهی اروپا شد. او و کاردینال پلاجیو دراواخر ماه مه ۱۲۲۲ با پاپ هونوریوس ملاقات و موافقت وی را برای تدارک جنگ صلیبی جدید جلب کردند. همزمان، جان برین، یولاند را به همسری فردریش دوم، امپراتور پر قدرت مقدس روم، درآورد. بدین ترتیب، فردریش منصب پادشاهی اورشلیم را به قانونا به دست آورد. وی از نمایندگان پاپ که در ژوئیه ۱۲۲۵ به دیدارش رفته بودند، خواست تا حمله به مشرق زمین را دو سال به تعویق بیندازند که پاپ این درخواست وی را پذیرفت. دو سال بعد، پاپ جدید، گریگوری نهم، از فردریش خواست که به وعده‌اش عمل کند. امپراتور مقدس روم، که اکنون به پادشاه اورشلیم ملقب شده بود، پس از تعلل بسیار، راهی شرق شد
جنگ صلیبی هشتم

این یک نسخهٔ بررسی‌شده از صفحه است در سرزمین مقدس(۱۰۹۵–۱۲۹۱) پس از ۱۲۹۱ جنگ‌های صلیبی شمالی (۱۱۴۷–۱۴۱۰) جنگ‌های صلیبی مردمی علیه بدعت‌گذاران جنگ‌های صلیبی ایتالیایی علیه عثمانی بازپس‌گیری اندلس (۷۱۸–۱۴۹۲) جنگ صلیبی هشتم (انگلیسی: Eighth Crusade) یا به تعبیر دیگر هشتمین جنگ صلیبی، در سال ۱۲۷۰ میلادی توسط لویی نهم[و ۱] پادشاه فرانسه و با تصرف ساحل قرطاجنه در تونس توسط صلیبیون آغاز گردید اما مقابله دولت حفصی که بر تونس حکم می راندند، سبب شد صلیبیون کاری از پیش نبرند و سرانجام پس از چندین ماه، این جنگ بدون نتیجه خاصی با مرگ لوئی نهم به‌پایان رسید. در پی سقوط انطاکیه و دیگر شهرهای شام و انقراض شاهزاده‌نشین انطاکیه به دست ممالیک مصر، پاپ کلمنت چهارم برای حفظ آخرین بقایای قلمرو صلیبیون در شام اقدام به فراخوان جنگ صلیبی دیگری کرد. لوئی نهم که همچنان پس از گذشت چهارده‌سال از بازگشتش به فرانسه به دلیل شکست و اسارتش در مصر، به فکر انتقام از مسلمانان و به ویژه مصریان بود، بر آن شد تا یک حمله جدید صلیبی به مشرق زمین تدارک ببیند. وی‌از پاپ خواست تا شاهان و امیران اروپا را به شرکت در یک حمله جدید صلیبی فراخواند. در پی فراخوان پاپ، برخلاف لوئی که شور و اشتیاق بسیاری برای تدارک و شرکت در این جنگ داشت، بیشتر پادشاهان و فرمانروایان اروپایی کوچک‌ترین تمایلی به حضور یا مشارکت در این حمله از خود نشان ندادند. سپس، لوئی که از کمک دیگران ناامید شده بود، بر آن‌شد تا به تنهایی و با بهره‌گیری از تسهیلات و حمایت کلیسا و پاپ دست به حمله بزند. لوئی نهم، در ۱۲۷۰ پاریس را به قصد بندر ایگوس-مورتس واقع در جنوب فرانسه، که محل تجمع نیروها بود، ترک کرد. پس از سه ماه انتظار در ایگوس-مورتس، بندر را به سوی جزیره ساردنی ترک کردند. پس رسیدن به ساردنی و پیوستن نیروهای متحد لوئی، صلیبیون عازم تونس شدند و پس‌از دو ماه سفر دریایی، به سواحل قرطاجنه رسیدند و در خرابه شهر قدیمی کارتاژ مستقر شدند. در این زمان دولت حفصی که وارث خلافت موحدون بودند، در افریقیه بر سر قدرت بودند. شرایط سختی برای صلیبیون که در سواحل قرطاجنه مستقر بودند، رقم خورد. طی ماه‌های بعد اعلام جهاد علیه صلیبیون، شبیخون‌های حفصیان و بیماری در اردوگاه صلیبیون به وجود آمد و سرانجام با مرگ لوئی در ۲۵ اوت ۱۲۷۰ بر اثر بیماری، صلیبیون در شرایط سخت، مجبور به پیشنهاد صلح به محمد المستنسر، سلطان و خلیفه حفصی، شدند که پس از چند روز قرارداد صلح میان طرفین بسته شد و شرایط میان حفصیان و دول اروپایی به شرایط پیش از جنگ بازگشت
شورای کلرمون

شورای کلرمونت (انگلیسی: Council of Clermont) شورایی کلیسایی مرکب از برخی پادشاهان، دوک‌ها و شاهزادگان اروپایی و اشخاص غیر روحانی از کلیسای کاتولیک بود که در ۱۸ نوامبر سال ۱۰۹۵ میلادی در کلرمون فرانسه برگزار شد، این شورا که به درخواست پاپ اوربان دوم برگزار شد در تاریخ به عنوان سرآغاز شروع جنگ‌های صلیبی قلمداد می‌شود. سلجوقیان که تا قبل از آن به درخواست خلافت بغداد پاسخ مثبت داده بودند پس از ماجراجویی‌ها و درگیری‌های بسیار در نقاط مختلف سرانجام آنچنان نیرومند شدند که جرئت یافتند تا به مرزهای روم شرقی یا همان بیزانس حمله کنند، آنان در روز ۱۹ اوت ۱۰۷۱ در میدان نبرد فراموش ناشدنی و تاریخی مانزیکرت (ملازگرد) تحت فرمان فرماندهٔ مقتدر خود آلپ ارسلان شکست سختی به مسیحیان وارد کنند. در سال ۱۰۹۵ امپراتور بیزانس آلکسیوس یکم فرستادگانی را به غرب در جهت درخواست کمک مالی و نظامی در برابر هجوم ترکان سلجوقی اعزام کرد، این پیام توسط پاپ اوربان دوم در شورای پیاچنزا دریافت شد، بعد از آن سال و در ماه نوامبر شهری در فرانسه انتخاب گردید و به دعوت پاپ بسیاری از امرا، فرماندهان، نجبا و اشخاص روحانی و غیر روحانی به این شهر و شورا که بعدها به نام شورای کلرمونت معروف گردید دعوت شدند در جهت چاره اندیشی برای مقابله با یکه‌تازی ترک‌های سلجوقی. آنچه از دیدگاه منافع دستگاه پاپ انگیزه‌های این جنگ مقدس را تعیین و روشن کرد، البته خطری نبود که حکومت و موجودیت روم شرقی را تهدید می‌کرد. بلکه سرنوشت بیت‌المقدس بود.
جنگ صلیبی پنجم

این یک نسخهٔ بررسی‌شده از صفحه است جان برین بوهموند چهارم انطاکیه هیو یکم قبرس فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم لئوپولد ششم آلبرت چهارم لویی اول اوتو اول پدرو دو موناژو هرمان فون سالزا گورین دو موناژو آندراش دوم ویلیام اول کنت هلند فیلیپ دوم هنری اول رودزپلاجیو گالوانی در سرزمین مقدس(۱۰۹۵–۱۲۹۱) پس از ۱۲۹۱ جنگ‌های صلیبی شمالی (۱۱۴۷–۱۴۱۰) جنگ‌های صلیبی مردمی علیه بدعت‌گذاران جنگ‌های صلیبی ایتالیایی علیه عثمانی بازپس‌گیری اندلس (۷۱۸–۱۴۹۲) جنگ صلیبی پنجم (انگلیسی: Fifth Crusade) که از سال ۱۲۱۳ تا ۱۲۲۱ م (۶۱۰–۶۱۸ ه‍.ق) ادامه یافت، تلاش جدید کشورهای مسیحی اروپایی در جهت بازپس‌گیری اورشلیم و سایر سرزمین‌های مقدس از دولت ایوبیان حاکم بر مصر و شام بود. پاپ اینوسِنت سوم در ۱۲۱۳ م، به‌قصد جبران جنگ صلیبی چهارم، خواستار جنگی دیگر گردید. در نتیجه، اقدامات وسیعی برای تدارک این حمله در سرزمین‌های اروپایی انجام گرفت. با درگذشت پاپ در مهٔ ۱۲۱۶ م، جانشین وی، هونوریوس سوم، آغاز حملهٔ جدید را به جان بِریَن، پادشاه اورشلیم، اطلاع داد. آندراش دوم، پادشاه مجارستان، و بسیاری از اُمرا و تیول‌داران اروپا برای شرکت در این حمله اعلام آمادگی کرده و در نتیجه سپاه ۱۵ هزار نفرهٔ صلیبی، به فرماندهی آندراش دوم و لِئوپولد ششم، دوک اتریش، در پاییز ۱۲۱۷ م به عکا رسید و در آن‌جا نیز هیو یکم، پادشاه قبرس، به آن‌ها پیوست. ملک عادل، سلطان ایوبی، که در این هنگام در مصر به سر می‌بُرد، عازم شام شد و در ناحیهٔ بَیسان اردو زد، اما از ترس شکست از سپاه ۱۵ هزار نفرهٔ صلیبیون در بَیسان نجنگید و تا جنوب دمشق عقب‌نشینی کرد. با عقب‌نشینی او، صلیبیون به سمت شمال لشکر کشیدند و به بَیسان حمله بردند و از آن‌جا تا بانیاس را تصرف نمودند. آن‌گاه بانیاس را محاصره نمودند، که چون بی‌نتیجه ماند، به عکا بازگشتند. سپس راهی قلعهٔ باتور شدند، اما با وجود ۱۷ روز محاصره، موفق به فتح آن نگردیدند. در همان زمان، سپاهیان مجارستانی، برخلاف توصیه‌های پادشاه اورشلیم و دیگر امیران صلیبی، به دشت بِقاع در لبنان یورش بردند و به سختی شکست خوردند. این واقعه و نیز یک حملهٔ ناموفق دیگر، سبب شد پادشاه مجارستان — که برای ادای نذرش (جنگیدن با مسلمانان) راهی جنگ صلیبی شده بود — ناگزیر، در اوایل ۱۲۱۸ م به کشورش بازگردد
شوالیه‌های مهمان‌نواز

شوالیه‌های هوسپیتالر (لاتین: Ordo Fratrum Hospitalis Sancti Ioannis Hierosolymitani) همچنین با نام‌های شناخته شدهٔ دیگر از جمله شوالیه‌های سنت جان یا شوالیه‌های مهمان نواز، یک فرقه از سازمان نظامی ایجاد شده به سال ۱۰۲۳ میلادی و در جهت پرستاری و نگهداری از زائرین سرزمین مقدس بود که بنا بر درخواست کلیسای کاتولیک در جهت نظم نظامی صلیبیون تشکیل شد، قوام و شکل‌گیری اولیه آن در مناطق پادشاهی اورشلیم، رودس و مالت بود، امروزه این گروه تحت عنوان شوالیه‌های مالت به فعالیت خود ادامه می‌دهد. برخی از مورخان جنگ‌های صلیبی تاریخ ایجاد این فرقه را همزمان با فتح بیت‌المقدس در سال ۱۰۹۹ و در طول نخستین جنگ صلیبی می‌دانند. شوالیه‌های هوسپیتالر پس از قدرت گرفتن شوالیه‌های معبد با مسلمین وارد جنگ شدند، از قرن دوازدهم تا چهاردهم میلادی این شوالیه‌ها در جزیرهٔ رودس سکنی گزیدند و پایگاه‌هایی ایجاد کردند و همزمان با اواخر جنگ‌های صلیبی به دلیل اینکه حرفهٔ دیگری به جز جنگاوری نداشتند اقدام به دزدی دریایی و راهزنی نمودند، پس از درگیری‌هایی که با امپراتوری عثمانی داشتند اغلب آنها یا کشته یا اسیر گردیدند و باقیماندهٔ فرقهٔ هوسپیتالر به جزیرهٔ مالت فرار کردند، و برای نزدیک به ۳ قرن مجدداً به کار قبلی خود یعنی راهزنی روی آوردند تا اینکه در سال ۱۷۸۹ امپراتور فرانسه ناپلئون بناپارت که آنها را مزاحم راه خود می‌دید ضمن درگیری مختصر، آنها را از آنجا بیرون راند، پس از این واقعه فرقهٔ شوالیه‌های هوسپیتالر دو دسته شدند و دسته‌ای به آمریکا و منطقهٔ کارائیب کوچیدند و دسته‌ای دیگر نیز به انگلستان رفتند. در سال ۶۰۳ میلادی، پاپ گریگوری یکم، به والی راونا دستور داد تا در اورشلیم برای زائران مسیحی بیمارستانی بنا کند. در سال ۱۰۰۵ این بیمارستان به همراه سیصد بنای دیگر هنگام حملهٔ حاکم بأمرالله، خلیفهٔ فاطمی به اورشلیم تخریب شد. در سال ۱۰۲۳ تجار ایتالیایی از خلیفه علی ظاهر اجازهٔ ساخت دوبارهٔ بیمارستانی برای مسیحیان را دریافت کردند. این بیمارستان در محوطهٔ کلیسای سنت جان باپتیست، اورشلیم بنا شد و به درمان زوار مسیحی پرداخت. ادارهٔ این بیمارستان برعهده نظامیان سنت بندیکت بود. فرقه رهبانی هوسپیتالر به فرماندهی جرارد مقدس و در پی وقوع جنگ اول صلیبی و به فرمان پاپ پاسکال دوم در سال ۱۱۱۳ تشکیل شد. جرارد طی جنگ‌ها توانست قلمروی برای شوالیه‌های هوسپیتالر فراهم کند و همچنین شوالیه‌ها را وفادار به پادشاهی اورشلیم خواند. به فرمان جانشین او، ریموند دو پوی، شوالیه‌ها بیمارستانی در نزدیکی کلیسای مقبره مقدس بنا کردند. ریموند دو پوی که در سال ۱۱۱۸ به عنوان جانشین جرارد انتخاب شده بود اقدام به تشکیل گروهی شبهه نظامی از بین اعضای فرقه کرد و آن‌ها را در سه رده شوالیه‌ها، زره پوش و سرباز تقسیم کرد
بالگرد ترابری سنگین

بالگرد ترابری سنگین (به انگلیسی: Heavy Transport Helicopter) یک بالگرد ساختِ کارخانهٔ ایرباس هلیکوپترز است. این یک مقالهٔ خرد هواگرد است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
حباب شیشه

حباب شیشه (انگلیسی: The Bell Jar) رمان شبه‌زندگی‌نامه‌ای سیلویا پلات شاعر آمریکایی است که سال ۱۹۶۳ منتشر شد و تنها رمان او به‌شمار می‌رود. سیلویا پلات این اثر را با نام مستعار «ویکتوریا لوکاس» منتشر و یک ماه پس از آن خودکشی کرد. حباب شیشه شباهت بسیاری با زندگی واقعی پلات دارد و چنین به نظر می‌رسد که تنها اسامی شخصیت‌ها و مکان‌ها تغییر کرده‌اند. اثر به زبان‌های متعدد ترجمه شده و با وجود درونمایهٔ تیره‌اش در دبیرستان‌های کشورهای انگلیسی‌زبان به عنوان متن درسی استفاده می‌شود. حباب شیشه به‌دست گلی امامی به فارسی ترجمه و یک بار با نام «شیشه» و بعدتر با نام «حباب شیشه» منتشر شده‌است. در این رمان با گذشته‌نمایی‌هایی متعددی روبرو هستیم که بخش‌هایی از گذشته استر را نشان می‌دهند. اکثر این فلش بک‌ها دربارهٔ رابطه او با بادی ویلارد هستند. به علاوه خواننده چیزهایی راجع به اوایل دوران دانشگاه او نیز یادمی‌گیرد. حباب شیشه به سؤال هویت مقبول جامعه می‌پردازد. این اثر به «جویش استر برای خلق هویت خودش» نظر می‌افکند؛ هویتی متعلق به خود نه آنچه «دیگران از او انتظار دارند». انتظار می‌رود استر یک زن خانه‌دار و خودبسنده شود و هیچ راهی برای رسیدن به استقلال ندارد. استر حس می‌کند در مقابل وظایفش در خانه، اسیر است و می‌ترسد وجود درونیش را ازدست بدهد
اسحاق بن زوی

یتسحاک بن صبی یا اسحاق بن زوی (יצחק בן צבי؛ ۲۴ نوامبر ۱۸۸۴ – ۲۳ آوریل ۱۹۶۳) دومین رئیس جمهور اسرائیل، تاریخ‌نگار و نویسنده اهل اسرائیل بود که در پولتاوا در امپراتوری روسیه (امروز در اوکراین) متولد شده‌بود. وی در دبیرستان گالاتاسرای در استانبول درس خواند و سپس از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۴ میلادی در دانشگاه استانبول به تحصیل رشتهٔ حقوق پرداخت. این یک مقالهٔ خرد یک سیاستمدار است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
زالمان شائزیر

زالمان شائزیر (عبری: זלמן שז"ר‎ (نام زمان تولّد: شنِر زالمِن روباشُف؛ Шне́ер За́лмен Рубашо́в؛ ۲۴ نوامبر ۱۸۸۹ – ۵ اکتبر ۱۹۷۴) رئیس‌جمهور اسرائیل، روزنامه‌نگار و نویسنده اهل اسرائیل بود. وی از یهودیان حسیدی بود که در نزدیکی مینسک در امپراتوری روسیه (امروزه در بلاروس) متولد شد. زالمان شائزیر در ۵ اکتبر ۱۹۷۴ در سن ۸۴ سالگی درگذشت. این یک مقالهٔ خرد یک سیاستمدار است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
حییم هرزوگ

حییم هرتزوگ (عبری: חיים הרצוג‎؛ ۱۷ سپتامبر ۱۹۱۸ – ۱۷ آوریل ۱۹۹۷) رئیس جمهور اسرائیل، دیپلمات و افسر اهل اسرائیل بود که به عنوان ششمین رئیس جمهور اسرائیل در بلفاست به دنیا آمد و عمدتاً در دوبلین بزرگ شد. وی که پسر خاخام ارشد ایرلند، اسحاق هالیوی هرتزوگ بود، در سال ۱۹۳۵ به فلسطین تحت قیومیت بریتانیا مهاجرت کرد و در گروه شبه نظامی یهودی هاگانا در طول شورش اعراب ۱۹۳۶-۱۹۳۹ خدمت کرد. او پس از جنگ به سرزمین فلسطین بازگشت و پس از پایان قیمومیت بریتانیا و منشور استقلال اسرائیل در سال ۱۹۴۸، در نبردهای لاترون در طول جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ شرکت کرد. او در سال ۱۹۶۲ با درجه سرلشگری از نیروهای دفاعی اسرائیل بازنشسته شد. حییم هرتزوگ در ۱۷ آوریل ۱۹۹۷ در سن ۷۸ سالگی درگذشت. فرزند وی اسحاق هرتزوگ رئیس جمهور فعلی اسرائیل است. حییم هرتزوگ، برادر زنِ آبا اِبن، دیپلمات برجسته اسرائیلی بود. این یک مقالهٔ خرد یک سیاستمدار است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
عبدالحمید زنگنه

عبدالحمید زنگنه (۱۲۸۳ کرمانشاه - ۲۸ اسفند ۱۳۲۹ تهران) استاد دانشگاه و وزیر فرهنگ دوره پهلوی و نماینده مجلس شورای ملی بود. در مدرسه دارالفنون تحصیل کرد. در سال ۱۳۰۷ به همراه ۱۲۰ تن از محصلان برای تحصیل به اروپا فرستاده شد. پس از کسب دکترای حقوق به ایران بازگشت و به تدریس در دانشکده حقوق دانشگاه تهران پرداخت. مدتی نیز رئیس آن دانشکده شد. در سال ۱۳۲۲ به نمایندگی کرمانشاه به مجلس شورای ملی رفت (دوره چهاردهم). زنگنه در زمستان ۱۳۲۶ در کابینه حکیم‌الملک معاون پارلمانی نخست‌وزیر شد و در آذر ۱۳۲۷ در دولت ساعد به وزارت فرهنگ رسید و تا پایان دولت در فروردین ۱۳۲۹ بر سر کار بود. ترور نافرجام شاه در دانشگاه تهران در دوران وزارت او رخ داد که در پی آن، حزب توده غیرقانونی و تعقیب اعضا و هواداران این حزب و همچنین سایر کنشگران سیاسی و مطبوعات آغاز شد. دولت برای فشار بر مطبوعات لایحه‌ای به قید فوریت به مجلس داد که زنگنه برای دفاع از آن به مجلس رفت. بنابر این لایحه، در صورتی که شهربانی نوشته‌ای را توهین به شاه یا خانواده سلطنتی یا شعائر مقدس ملی و مذهبی یا رؤسای دولت‌های خارجی یا تحریک به قیام و اقدام علیه حکومت یا ایجاد مفسده و آشوب تشخیص می‌داد، می‌توانست بلافاصله آن روزنامه و مدیرمسئول و نویسنده را توقیف کند و دادستان نیز می‌بایست ظرف ۴۸ ساعت پرونده را به دادگاه بفرستد. تا صدور حکم دادگاه، نشریه و بازداشت‌شدگان در توقیف می‌ماندند و محاکمه آنان بدون حضور هیئت منصفه ظرف ساعت پس از رسیدن پرونده و خارج از نوبت باید رسیدگی می‌شد. زنگنه در اواخر دولت رزم آرا نیز وزیر فرهنگ شد و در همین سمت بود که کشته شد
تیمورلنگی

تیمورلنگی بِه‌گوش (به انگلیسی: Timurlengia euotica) یک سرده منقرض شده از دایناسورهای گوشت‌خوار بودند که در اواسط دوره زمین‌شناسی کرتاسه، یعنی حدود ۹۰ میلیون سال پیش زیست می‌کردند. فُسیل‌های تیمورلنگی بِه‌گوش در بیابان قزل‌قوم ازبکستان یافت شده‌است و از همین روی، نام این دایناسور را با اقتباس از نام تیمور لنگ، تیمورلنگیا یا تیمورلنگی نامیده‌اند. تیمورلنگی بِه‌گوش قرابت زیادی با تیرانوسور دارد، اما بسیار کوچکتر است و جُثه‌اش تقریباً به‌اندازه یک اسب بوده است. این یک مقالهٔ خرد دایناسور است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
جنگ صلیبی نهم

این یک نسخهٔ بررسی‌شده از صفحه است حملات صلیبیون تا اندازه‌ای با پیروزی همراه بود: صلیبیون: نامشخص در مجموع نامشخص در سرزمین مقدس(۱۰۹۵–۱۲۹۱) پس از ۱۲۹۱ جنگ‌های صلیبی شمالی (۱۱۴۷–۱۴۱۰) جنگ‌های صلیبی مردمی علیه بدعت‌گذاران جنگ‌های صلیبی ایتالیایی علیه عثمانی بازپس‌گیری اندلس (۷۱۸–۱۴۹۲) جنگ صلیبی ادوارد یکم (انگلیسی: Lord Edward's crusade) که با عنوان جنگ صلیبی نهم (انگلیسی: Ninth Crusade) نیز شناخته می‌شود و گاهی با جنگ صلیبی هشتم گروه‌بندی می‌شود، معمولاً از آن با نام واپسین جنگ صلیبی قرون وسطی و فراگیرتر از آن، سرزمین‌های مقدس یاد می‌شود که از تاریخ ۱۲۷۱ تا ۱۲۷۲ میلادی روی داد. لویی نهم پادشاه فرانسه در جنگ صلیبی هشتم و برای دستیابی به تونس ناکام مانده بود و اکنون رهبری لشکر صلیبیان به دست هنری سوم پادشاه انگلستان سپرده شد و او به همراه ناوگان و ارتش صلیبی پیش به سوی شهر عکا بادبان کشید. پس از بسته‌شدن پیمان آتش‌بس میان صلیبیان و حفصیان در پایان جنگ صلیبی هشتم در تونس در سال ۱۲۷۰، بیبرس، امیر ممالیک بحری مصر و شام، برای پی‌گرفتن پیروزی‌های خود بر صلیبیان به سرزمین شام بازگشت و در سال ۱۲۷۰ پس از ۱۵ روز محاصره حصن‌الاکراد، بر آنجا چیره شد و سپس در آوریل ۱۲۷۰ بر قلعه عکا تسلط یافت. سپس، طرابلس را محاصره کرد، که امیر آنجا بوهموند ششم تقاضای صلح نمود. در اواخر سال ۱۲۷۰، ادوارد در راس نیروی جنگی کوچک هزار نفری از جنگجویان صلیبی به عکا رسید و جنگ صلیبی نهم را آغاز کرد. وی از ایلخان ایران به رهبری اباقا خان در جنگ با ممالیک بحری مشارکت خواست. در آنجا بیبرس ناچار شد پیمان آشتی با بوهموند ششم، حاکم طرابلس ببندد. همچنین در ۲۲ آوریل ۱۲۷۱ با عکا پیمان صلحی بست. این سازش پس از شکست امیر ادوارد در ایجاد پیمانی مغولی - صلیبی و بازگشت به انگلستان بسته شد. اینان آخرین گروه جنگجویان صلیبی بودند که از اروپا به سوی سرزمین‌های شرقی جهان اسلام آمدند. با بسته شدن پیمان صلح با امیرنشین‌های بزرگ صلیبی، جنگ میان ممالیک و صلیبیان حدود ۱۴ سال متوقف شد. تا اینکه در سال ۱۲۸۵ جنگ بار دیگر در زمان منصور قلاوون آغاز شد و سرانجام در سال ۱۲۹۱، با بیرون راندن صلیبیان در زمان اشرف خلیل، پسر منصور و انقراض پادشاهی اورشلیم به پایان رسید
طاق‌بستان (کرمانشاه)

تاریخ کرمانشاه طاق‌بستان، وسطام، وه‌سام یا وه‌سان (به کردی: تاق‌وه‌سان، وه‌سام یا وه‌سان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمانشاه در استان کرمانشاه ایران است. روستای طاق‌بستان امروزه در داخل محدودۀ شهری کرمانشاه قرار گرفته و یکی از محلات این شهر به‌شمار می‌آید. این روستا در شمال شهر کرمانشاه و در دامنه کوه پراو واقع شده‌است، کتیبه‌های سنگی دوران ساسانیان معروف به آثار باستانی طاق بستان در مجاورت و شمال غرب این روستا قرار دارد. مردم طاق‌بستان به زبان کردی و گويش‌های جموری و پایرونی صحبت می‌کنند. روستای طاق‌بستان هم‌اکنون دارای بیش از ۲۵۰۰ نفر جمعیت در قالب بیش از ۳۰۰ خانوار است. در منابع مختلف تاریخی به شهر وسام (وسطام) اشاره شده‌است. حمدالله مستوفی در نزهةالقلوب که در ۱۳۳۹ میلادی نوشته شده‌است، از «وسطام» به عنوان یکی از ۱۶ ولایت کردستان یاد کرده و آن را دهی بزرگ توصیف کرده که در مقابل «صفۀ شبدیز» قرار دارد و آب و هوایی معتدل دارد و آبش از رودخانۀ کوله‌که‌و تأمین می‌شود. ادارۀ میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان کرمانشاه که قصد دارد تا طاق‌بستان را برای ثبت در فهرست میراث جهانی یونسکو آماده کند، در آبان ۱۴۰۱ از طرح جابه‌جایی روستای تاریخی وه‌سام (طاق‌بستان) خبر داد. به گفتۀ‌ او این طرح مربوط به سال‌ها پیش بوده که اجرایی نشده‌است. بر اساس این طرح ادارۀ‌ میراث فرهنگی به استانداری کرمانشاه پیشنهاد داده تا زمینی با کاربری فضای سبز به کاربری مسکونی تغییر داده شده و در اختیار مردم روستای وه‌سام قرار گیرد و در مقابل زمین کنونی روستا به فضای سبز تبدیل شود. معاون اداره کل میراث فرهنگی و گردشگری استان در دی ۱۴۰۱ ادعا کرد که طرح جابه‌جایی روستای وسطام از زمان ناصرالدین‌شاه قاجار مطرح بوده‌است. این یک مقالهٔ خرد یک روستا است
فهرست زبانشناسان

زبان‌شناس، در مفهوم آکادمیک آن، شخصی است که زبان‌های طبیعی را مورد مطالعه قرار می‌دهد (رشتهٔ دانشگاهی آن زبان‌شناسی نامیده می‌شود). گاهی به‌اشتباه، واژهٔ زبان‌شناس برای ارجاع به شخصی به‌کار می‌رود که چند زبان می‌داند یا دستوری است؛ به هر حال، این دو واژه متفاوت از زبان‌شناسی است. در ادامه، فهرستی از زبان‌شناسان، به همراه شاخهٔ تخصصی‌ان، در مفهوم دانشگاهیِ آن می‌آید. .محمودی بختیاری بهروز ( ایرانی؛ ۱۳۵۲)
قلمروهای ایالات متحده آمریکا

قلمروهای ایالات متحده آمریکا (به انگلیسی: Territories of the United States) تقسیمات کشوری زیرملی آمریکا هستند که مستقیماً زیر نظر دولت فدرال ایالات متحده آمریکا قرار دارند (برخلاف ایالات، که در حاکمیت با دولت فدرال سهیمند). پنج قلمروی اصلی دارای فرمانداران و مجالس قلمرویی منتخب مردم محلی و خودگردان هستند. هر یک نمایندهٔ ای فاقد حق رای در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا انتخاب می‌کند. در حال حاضر ایالات متحده دارای شانزده قلمرو است که پنج تایِ آنها دارای ساکنین دائمی هستند: پورتوریکو، گوآم، جزایر ماریانای شمالی، جزایر ویرجین ایالات متحده آمریکا، و ساموآی آمریکا. ده قلمرو جزایری کوچکند که در دریای کارائیب و اقیانوس آرام پراکنده‌اند و فاقد جمعیت بومی یا دائمی هستند: جزیره مرجانی پالمیرا، جزیره بیکر، جزیره هاولند، جزیره جارویس، آب‌سنگ جانستون، آب‌سنگ کینگمن، جزیره ویک، آب‌سنگ مرجانی میدوی، جزیره ناواسا و جزیره صخره سرانیلا. باهو نوو بنک نامسکون توسط کلمبیا اداره می‌شود ولی مورد ادعای آمریکا قرار دارد.
سفیران صلح سازمان ملل

سفیران صلح سازمان ملل (به انگلیسی: United Nations Messengers of Peace) به افرادی گفته می‌شود که از میان افرادی مشهور معتبری همچون هنرمندان و ورزشکاران انتخاب می‌شوند. این عنوان برای دوره‌ای ۳ ساله به این افراد داده می‌شود؛ هرچند که از میان ۱۳ سفیر صلح فعلی مایکل داگلاس، الی ویزل و جین گودال بیش از ۱۰ سال است که این عنوان را دارند.سازمان ملل متحد علاوه بر سفیران حسن نیت که از سال ۱۹۵۴ در بخش‌های مختلف این سازمان به ابتکار یونیسف به کار گرفته می‌شوند، از سال ۱۹۹۷ استفاده از عنوان سفیران صلح سازمان ملل را نیز آغاز کرد. هر یک از این افراد در موضوع مشخصی مأموریت ترویج و حمایت از آرمان‌های سازمان ملل متحد را دارد و به‌طور مستقیم توسط دبیرکل سازمان ملل متحد منصوب می‌گردد.
دگروند

دگروند (به انگلیسی: simulfix) وندی است که موجب دگرگونی یک یا چند واج موجود در تکواژ می‌شود تا معنای آن را تعدیل کند. تراوندهای زبان‌های سامی را شاید بتوان نوعی دگروند منقطع به‌شمار آورد. نمونه دگروندها در زبان انگلیسی عموماً شامل بی‌قاعده‌ها می‌شود که همه آنها باقی‌مانده‌ای از قاعده جمعی هستند که پیش از دگرگونی بزرگ واکه‌ها وجود داشته‌است. این نمونه‌ها شامل موارد زیر هستند:
کریستوفر یونر

کریستوفر یونر (نروژی: Kristoffer Joner؛ ‏ زاده ۱۹ سپتامبر ۱۹۷۲) بازیگر نروژی است. از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم بی‌گناهی، همسایه، فریادی در جنگل، موج و پادشاه جزیره اهریمن اشاره کرد. این یک مقالهٔ خرد بازیگر است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
راک قرون‌وسطایی

فولک راک قرون‌وسطایی (انگلیسی: Medieval folk rock) یا راک قرون‌وسطایی یا فولک قرون‌وسطایی سبکی از موسیقی است که عناصر موسیقی اولیه را با موسیقی راک ترکیب می‌کرد. این سبک اوایل دهه ۱۹۷۰ در بریتانیا و آلمان ظهور کرد و در میانه‌های آن دهه بیشترین محبوبیت را تجربه کرد. راکِ قرون وسطایی برآمده از جنبش‌های الکتریک فولک و پراگرسیو فولکِ اواخر دهه ۱۹۶۰ بود و با وجود نامی که برخود داشت، معمولاً به گسترهٔ وسیعی از انواع موسیقی‌هایی که عناصر موسیقی اولیه، قرون وسطا، رنسانس و باروک را در خود داشتند، اطلاق می‌شد. راک قرون وسطایی خیلی زود با از هم پاشیدن گروه‌های مرتبط با آن از رونق افتاد اما تأثیر بسزایی در گسترش پراگرسیو راک (و از رهگذرِ آن موسیقی هوی متال) داشت. اخیراً راک قرون وسطایی در قالب سبک‌های دارک وِیو، موسیقی نوقرون‌وسطایی و متال قرون‌وسطایی، مجدداً مطرح شده‌است. این یک مقالهٔ خرد موسیقی است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. ‌* بابوگرام پاپ
سایکدلیا

فیلم روان‌گردان سایکدلیا (انگلیسی: Psychedelia) یا هوش‌ربودگی یا عالم هوش‌ربودگان، نامِ نهاده‌شده بر خرده‌فرهنگ مبتنی بر روانگردان و شیوهٔ زندگی متأثر از آن است که در هنر، موسیقی و مصرف مواد روانگردان، نمود می‌یابد. اساسِ سایکدلیا تغییرِ خودآگاه و حالات ذهنی است به شکلی که تجربه‌های حسیِ تازه همانند درک رنگ‌های تند و فراواقعی، طیف‌های صوتی، اعوجاج‌های بصری و به‌طور کلی هر آنچه تجربه روانگردان (Psychedelic experience) خوانده می‌شود را ممکن می‌کند. حس‌آمیزی و توهم از مکانیزم‌های تغییر ادراک در این تجربه به‌شمار می‌روند. به هنر برگرفته از فرهنگ سایکدلیا، هنر سایکدلیک و به موسیقی مرتبط با آن موسیقی سایکدلیک گفته می‌شود.