nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران

درگاه ایران بانک مرکزی ایران با نام رسمی بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران، نهاد ناظر خدمات مالیاتی و بانکداری ایرانی است که در تاریخ ۱۸ مرداد ماه ۱۳۳۹ هجری خورشیدی با سرمایه ۶٬۳ میلیارد ریال در تهران تأسیس و شروع به فعالیت کرد. طبق ماده ۱۰ قانون پولی و بانکی کشور ایران، مسئول تنظیم و اجرای سیاست اعتباری و پولی بر اساس سیاست کلی اقتصادی کشور می‌باشد. حفظ ارزش داخلی و خارجی پول ملی کشور، انتشار اسکناس و ضرب سکه‌های فلزی رایج کشور، تنظیم مقررات مربوط به معاملات ارزی و ریالی، نظارت بر صدور و ورود ارز و پول رایج کشور، تنظیم‌کننده نظام پولی و اعتباری کشور، نظارت بر بانک‌ها و مؤسسات اعتباری برخی از وظایف بانک مرکزی است. نخستین بار اروپاییان در ۱۲۸۱/۱۸۶۴، تأسیس بانک را به وسیله ژان ساوالان فرانسوی، به میرزا محمودخان ناصرالملک پیشنهاد کردند. آنان در ۱۳۰۲/۱۸۸۵، برای یک کاسه شدن کلیه وجوهی که بین ایران و اروپا جریان داشت، تصمیم گرفتند با مشارکت سرمایه‌گذاران فرانسوی و بانک عثمانی، بانک ایران و افغانستان را تشکیل دهند، اما چون فرانسویان به این سرمایه‌گذاری اطمینان نداشتند، این کار عملی نشد. سرانجام، بریتانیایی‌ها موفق شدند که در ایران اولین بانک را تأسیس کنند. این بانک، مؤسسه‌ای انگلیسی بود که مرکزش در لندن و حوزه فعالیتش در بعضی کشورهای آسیایی قرار داشت. در ۱۳۰۵/۱۸۸۸، شعبه آن در تهران، و سپس در مشهد، تبریز، رشت، اصفهان، شیراز و بوشهر دایر شد و با صدور چک و حواله‌های پنج قرانی ـ که در برابر آن نقره پرداخت می‌شد و در امور روزمره مصرف داشت ـ فعالیت خود را گسترش داد. بانک جدید شرقی، به دلیل داشتن نرخ بهره متفاوت با لندن ـ که به حساب جاری ۲/۵٪، به سپرده ثابت شش‌ماهه ۴٪ و به سپرده ثابت یکساله ۶٪ بهره می‌داد ـ سود سرشاری برد. فعالیت این بانک دو سال بیشتر دوام نیافت و در ۱۳۰۵/۱۸۸۸ اثاثیه و شعب خود را، در برابر بیست هزار لیره، به بانک شاهنشاهی فروخت و به فعالیت خود خاتمه داد. بانک شاهی یا بانک شاهنشاهی اولین بانک دولتی ایران است که به نشر اسکناس پرداخت و به موجب امتیازنامه ۱۳۰۷ تأسیس و اداره آن به مدت شصت سال به بارون جولیوس رویتر، یهودی آلمانی تباری که تابعیت انگلیس و دین مسیح را پذیرفته بود، واگذار شد. او پس از کسب ثروت هنگفت، در ۱۲۸۹/۱۸۷۲ با پرداخت رشوه‌های کلان به درباریان عهد ناصرالدین شاه، به کسب امتیازی نائل شد که طبق آن، به مدت هفتاد سال، احداث راه‌آهن، سدها و بندها، بهره‌برداری از معادن، جنگلها، اراضی، کارخانه‌های ایران و تأسیس بانک، به عهده او واگذار می‌شد
ربع رشیدی

رَبع رشیدی یکی از بناهای تاریخی و ارزشمند شهر تبریز واقع در خیابان عباسی به سبک معماری ایرانی است. این محوطه تاریخی در واقع به‌نوعی دانشگاهی بود که توسط رشیدالدین فضل‌الله همدانی در حدود ۷۵۰ سال پیش در تبریز ایجاد شد. امروزه از این بنا آثار ناچیزی در تبریز باقی مانده‌است. رشیدالدین وزیر غازان خان از حکمرانان وقت آن دیار بود. دانشگاه مزبور در آن زمان شامل چهار دانشکده بود که در چهار سوی آن قرار داشتند و اربع یا چهار عربی را به خود اختصاص دادند و این مکان به نام ربع رشیدی شهرت یافت. این اثر در تاریخ ۱۰ آذر ۱۳۵۴ با شمارهٔ ثبت ۹۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. پارک ربع رشیدی نیز بعدها و در دوران جمهوری اسلامی ایران توسط موسی یزدان‌پناه ایجاد شد. این مجموعه که در دامنهٔ کوه سرخاب در محلی باصفا و بلند جای گرفته‌است، در اواخر قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری بنا شد. بنا به نوشتهٔ تاریخ‌نگاران و جهانگردان بزرگ، دارای پهناوری بسیار و ساختمان‌های گوناگون همچون مسجد و مدرسه و بیمارستان (دارالشفا) و کتابخانه و گنبدی برای آرامگاه خواجه رشیدالدین بوده‌است. این مجموعه مانند بیشتر شهرهای کهن، حصار و بارویی بزرگ داشته‌است. از مضمون نامه‌ای که خود خواجه رشیدالدین فضل‌الله به دو پسرش دربارهٔ ساختمان این بنا نوشته، چنین برمی‌آید که ربع رشیدی درآن زمان جایگاه دانشگاهی بوده که از هر دانشی در آنجا شعبه‌ای راه‌اندازی شده بود و شش هزار دانشجو در آن تحصیل می‌کردند و خواجه موقوفاتی برای تکمیل کتابخانه و مدرسه و نشر کتب و تأمین هزینهٔ جاری مجتمع و زندگی محصلان علوم مختلف اختصاص داده بود. او دانشمندان بزرگی را از هر گوشه گرد آورده و به کار تألیف و تدریس گماشته بود
فهرست رئیس‌جمهورهای ایالات متحده آمریکا

این یک نسخهٔ بررسی‌شده از صفحه است این فهرست شامل افرادی است که بعد از قانون اساسی ایالات متحده آمریکا مصوب سال ۱۷۸۹ به سمت ریاست جمهوری در آمریکا برگزیده شده‌اند. برای آگاهی از رهبران قبلی آمریکا به رئیس‌جمهورهای کنگره قاره‌ای مراجعه کنید. این فهرست همچنین مطابق متمم بیست و پنجم قانون اساسی ایالات متحده، رئیس جمهوران موقت را در برنمی‌گیرد. رئیس‌جمهور که به صورت غیر مستقیم انتخاب می‌شود دارای بالاترین مسند سیاسیِ ایالات متحده است. او همچنین فرماندهی کل قوای نیروهای مسلح ایالات متحده را نیز بر عهده دارد. هم‌اکنون پنج رئیس‌جمهور پیشین زنده هستند. (جیمی کارتر، بیل کلینتون، جرج واکر بوش، باراک اوباما، دونالد ترامپ) آخرین بار، جرج اچ. دابلیو بوش بود که در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۸ درگذشت. در مواردی این پست به صورت متوالی در اختیار یک فرد قرار گرفته‌است. برای مثال جورج واشینگتن دو دوره متوالی در این سمت خدمت کرد و به عنوان نخستین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا شناخته می‌شود، جرالد فورد پس از استعفای ریچارد نیکسون در زمان باقی‌مانده از دور دوم خدمت وی این سمت را در اختیار داشت، در واقع فورد در هیچ انتخابات ملی پیروز نشد و مطابق متمم بیست و پنجم قانون اساسی ایالات متحده در این سمت خدمت کرد. این فهرست شامل ۵۹ دوره انتخابات است که در آن، ۴۶ شخص قسم ریاست جمهوری را خورده‌اند (در واقع ۴۵ نفر قسم خورده‌اند، اما چون کلیولند دوبار غیر متوالی رئیس‌جمهور آمریکا شده‌است ۲ بار شمرده می‌شود) و ۴۶ بار مسند ریاست جمهوری را به عهده گرفته‌اند. از این افراد ۴ نفر به علت مرگ طبیعی (ویلیام هریسون، زاکری تیلور، وارن هاردینگ و فرانکلین دلانو روزولت)، ۴ نفر به علت ترور (آبراهام لینکلن، جیمز آبرام گارفیلد، ویلیام مک کینلی و جان اف
شاهنامه بایسنقری

شاهنامهٔ بایسُنقُری‎ یک نسخهٔ کهن نگاره‌دار شاهنامه فردوسی از سدهٔ نهم هجری است که از دید کتاب‌آرایی و ارزش‌های هنری از اهمیت فراوانی برخوردار است. این کتاب ارزشمند و نفیس، ۲۲ نگارگری به سبک هرات دارد و در سال ۸۳۳ قمری (۸۰۹ (خورشیدی) خورشیدی) به سفارش شاهزاده بایسنقر میرزا (فرزند شاهرخ و نوهٔ تیمور گورکانی) تهیه شده‌است. این اثر که در کتابخانه کاخ موزه گلستان نگهداری می‌شود، در سال ۱۳۸۶ در برنامه حافظه جهانی یونسکو به عنوانی نشانی از سوی ایران ثبت شد.نسخه کنونی شاهنامه بایسنقری را امیرنظام گروسی، به کتابخانه کاخ موزه گلستان هدیه کرده‌است و این شاهنامه بیش از ۱۱۰ سال است که در کتابخانه نگهداری می‌شود. این نسخه باارزش و نفیس در برخی از نمایشگاه‌های مهم جهانی نمایش داده شده‌است. «شاهنامه بایسنقری» در میان شاهنامه‌های مصور و آراسته موجود در کتابخانه‌ها و موزه‌های جهان از نامورترین و شناخته‌شده‌ترین نسخه‌هاست. چند ویژگی این کتاب را نسبت به نسخه‌های مشهوری چون «شاهنامه دموت» و «شاهنامه شاه طهماسبی» که قبل و پس از آن پدید آمده‌اند، برتری می‌بخشد: «شاهنامه بایسنقری» به شماره ۷۱۶ در کتابخانه کاخ موزه گلستان ثبت شده. برپایه شواهد موجود، نسخه کنونی «شاهنامه بایسنقری» را امیرنظام گروسی، از رجال ایرانی (۱۲۳۷–۱۳۱۷ ه‍. ق) به کتابخانه هدیه کرده‌است؛ و این شاهنامه بیش از ۱۱۰ سال است که در کتابخانه کاخ موزه گلستان نگهداری می‌شود. این نسخه باارزش و نفیس در برخی از نمایشگاه‌های مهم جهانی نمایش داده شده‌است. نسخه دیگری از شاهنامه در کتابخانه و موزه ملی ملک در تهران موجود می‌باشد که به شرح ذیل می‌باشد این شاهنامه به سبب اینکه در لندن، سن پترزبورگ، پاریس و رم به نمایش درآمده و مینیاتورهای آن به‌وسیله یونسکو در سری کتاب‌های دنیای هنر در جلد مربوط به ایران چاپ شده در غرب بسیار نامی است. ۲۲ تابلوی نگارگری شاهنامه بایسنقری همه سالم هستند و در سال ۸۰۹ خورشیدی به خط جعفر تبریزی معروف به جعفر بایسنقری کتابت شده و به بایسنقر میرزا اهدا شده‌است
پیشینه نام افغانستان

افغانستاندر زبان فارسی به معنی سرزمین مردم افغان یا افغان‌ها است.که در بنیان از نام قوم افغان گرفته شده‌است. این نام نخستین بار در قرن دهم میلادی درست شد. سیاستمداران افغان در قرن نوزدهم نام «افغانستان» را بر سرزمین‌های بازمانده امپراتوری درانی گذاشتند. دایرةالمعارف آریانا می‌نویسد: کشوری که در تاریخ دوره نو جهان به نام افغانستان از آن یاد می‌شود، در قرون وسطی به اسم خراسان و در عهد باستان به نام آریانا شهرت داشته‌است. محمدباقر مصباح‌زاده در کتاب تاریخ اقوام در باب افغانستان گفته‌است: در گذشته برخی مورّخان و پژوهشگران افغان با هدایت برخی از سیاست ورزان فرمانروا بر افغانستان، پژوهش های گسترده‌ای بر روی شواهد و منابع موجود انجام دادند، آنچه با نام «آریانا» یافت شد، نشان دهنده این بود که آریانا از دید جغرافیایی و منطقه‌ای با آریا روابط تنگاتنگی داشت. در برخی از آیین های آریایی‌ها و آریاناها می‌توان به زبان، چهره، ساختار ژنتیکی اشاره کرد. واژه آریانا در زبان یونانی «آریانیوس» و در زبان آریانایی «آریانا» گفته می‌شد. در اینجا اگر جداگانه به این اسامی بر اساس سندها و سرچشمه های مختلف تاریخی پرداخته می‌شود، اما بی‌تردید نمی‌توان انتظار داشت این نوشتار همهٔ دوگانه پنداری ها یا اختلاف دیدگاه ها در این زمینه‌ها را از میان ببرد و چه بسا در برخی موارد در آن کمبود یافت می‌شود؛ چرا که هنوز سرچشمه ها، مدرک‌ها و سندهای فراوان دیگری نیز در این باره وجود دارد که باید جستجو شوند. به‌ویژه باید توجه داشت که کاوش کنونی به‌عنوان سرآغاز گفته شده‌است و لذا دامنه کاوش آن گسترده تر خواهد شد. نام افغانستان در اواسط قرن هیجدهم میلادی یعنی از هنگامی که برتری سیاسی و نظامی مردم افغان بر همه مردم در آنجا استوار گردید، و سرانجام در قرن نوزدهم میلادی شهرت یافت. واژهٔ افغانستان، به عنوان نام رسمی این کشور، بار اول در سال ۱۸۰۱ میلادی در قرارداد انگلستان، در مورد قلمرو امپراتوری درانی به کار رفته‌است
سرباز (سیستان و بلوچستان)

سَرباز مرکز شهرستان سرباز در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت این شهرستان براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن (۱۳۹۵) حدودا ۱۴۸۰۰۰ نفر می باشد که از این تعداد ۸۹ درصد جمعیت در روستاها و فقط ۱۱ درصد آن در شهرها زندگی میکنند که در نوع خود بی نظیر است.[نیازمند منبع] تنوع محصولات کشاورزی در سرباز به دلیل وجود رودخانه فصلی سرباز زیاد است. چیکو، پاپایا، زیتون، لیمو ترش و خرما از جمله محصولات کشاورزی این منطقه سرسبز است که باعث شده بومیان سرباز را هندوستان کوچک بنامند. http://news.gooya.com/didaniha/archives/2013/12/172718.php این یک مقالهٔ خرد ایران است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
محمود طرزی

مَحمود طرزی روزنامه‌نگار، سیاست‌مدار و روشنفکر افغان است که در سال ۱۹۱۱ نخستین روزنامه افغانستان را به همراه گروهی از روشنفکران پیشکسوت افغانستان بنیان گذارد. از این رو از او به عنوان «پدر مطبوعات افغانستان» یاد می‌شود. طرزی روزنامه‌نگاری خود را در روزنامه سراج‌الاخبار آغاز کرد. محمود طرزی در ۲۳ اوت ۱۸۶۵ (۱ شهریور ۱۲۴۴) در شهر غزنی، افغانستان به دنیا آمد. پدرش از قوم پشتون، غلام‌محمد طرزی رئیس خاندان سلطنتی قبیله محمدزایی قندهار و یک شاعر بود. مادرش سلطانه بیگم، از قبیله پوپل‌زایی، دختر شهزاده مودودخان و چهارمین همسر پدرش بود.  تبار خانوادگی او به یک رهبر قومی قندهار به نام حاجی جمال خان (۱۷۰۹–۱۸۰۵) می‌رسید. پسر حاجی جمال خان، سردار پاینده محمدخان، ۲۲ پسر داشت که یکی از آنان به نام سردار رحم‌دل خان قندهاری (۱۸۳۲–۱۸۹۶) معروف بود. سردار رحم‌دل خان پدربزرگ محمود طرزی است. در عهد پادشاهی عبدالرحمن‌خان خانواده محمود طرزی، به قلمرو ترکیه عثمانی تبعید شد. آن‌ها پس از توقف کوتاهی در کراچی، به بغداد می‌روند و پس از اقامتی کوتاه، به دمشق، مرکز روشنفکری امپراتوری عثمانی مهاجرت می‌کنند و همان‌جا ساکن می‌شوند. طرزی جوان به زودی دو زبان عربی و ترکی را می‌آموزد و سپس به زبان‌های آلمانی، فرانسوی و انگلیسی نیز در حد ترجمه تسلط پیدا کرده و دو بار نیز به نقاط مختلف اروپا سفر می‌کند
شهرستان البرز

شهرستان اَلبرز یکی از شهرستان‌های استان قزوین ایران است. مرکز این شهرستان، شهر الوند است. این شهرستان در تاریخ ۷ بهمن ۱۳۸۳ از شهرستان قزوین جدا شد و مستقل گردید. شهرها: محمدیه و شریفیه و بیدستان و مهرگان (قزوین) شهر: الوند و شهر صنعتی البرز بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان البرز برابر با ۲۴۲٬۸۶۵ نفر بوده‌است.
کرم برگخوار پنبه

کرم برگخوار پنبه یا پرودنیا با نام علمی Spodoptera littoralis آفتی است با دامنه میزبانی وسیع که در مناطق گرمسیری انتشار دارد و علاوه بر پنبه گیاهانی از قبیل چغندر قند، گوجه‌فرنگی، نخود، پیاز، بادمجان، هویج، یونجه، شبدر، آفتابگردان، توتون، لوبیا و درختان میوه از قبیل سیب، انواع مرکبات را مورد تغذیه قرار می‌دهد. این آفت با اسامی لهه یا رهه نیز خوانده می‌شود. حشره کامل پروانهای است به طول ۱۵ تا ۲۰ میلیمتر که رنگ عمومی بدن آن قهوه‌ای روشن بوده و در روی بال‌های جلویی نقوش درهم دیده می‌شود، روی بال‌های جلویی یک خط پهن مورب نیمه انتهایی به رنگ زرد روشن وجود دارد که این خط در افراد ماده تیره‌تر می‌شود. این حشره زمستان را به صورت شفیره در داخل خاک سپری می‌کند و حشرات کامل در بهار موقعی که متوسط دمای محیط ۱۹ تا ۲۰ درجه سانتگیراد است، ظاهر می‌شوند. پروانه‌های نسل اول در اواخر اردیبهشت، نسل دوم اوایل تیرماه، نسل سوم اواخر مردادماه ظاهر می‌شوند. کرم برگخوار پنبه دارای ۵ نسل لاروی است و دوره زندگی یک نسل کامل آفت در تابستان ۳۲ تا ۴۵ روز و در فصول متعدد ۵۰ تا ۶۵ روز است. لاروهای این آفت در سنین اولیه به‌طور دسته‌جمعی از پارانشیم برگ‌ها تغذیه کرده و در سنین بالا موجب مشبک شدن برگ‌ها می‌شوند و در تراکم بالا فقط رگبرگ اصلی باقی می‌ماند. کرم برگخوار در مزارع پنبه، غنچه را معدود کرده و در مزارع گوجه‌فرنگی علاوه بر برگ از میوه نیز تغذیه می‌کند. در مزارع یونجه و شبدر، پس از برداشت محصول، لاروهایی که در سطح خاک افتاده‌اند، از برگچههای جوان و جوانه‌ها تغذیه می‌کنند. در ایران در استان‌هایی نظیر خوزستان و سایر استان‌های جنوبی پراکنش دارد. در خوزستان که کشت چغندر قند در شهریور و مهرماه صورت می‌گیرد، حشرات ماده روی علف‌های هرز تخمگذاری می‌کند. لاروها پس از خروج از پوسته تخم‌ها، جوانههای چغندر قند را مورد حمله قرار می‌دهند
دهدشت

دهدشت مرکز شهرستان کهگیلویه در استان کهگیلویه و بویراحمد است. دهدشت سومین شهر پرجمعیت استان کهگیلویه و بویراحمد است. شهر دهدشت در محدوده غربی استان کهگیلویه و بویراحمد قرار گرفته است. این شهر از شمال به جاده اصفهان (پاتاوه - دهدشت)، از شرق به چرام، از غرب و جنوب غربی به سوق و شهر بهبهان و از جنوب به شهر دوگنبدان منتهی می‌شود. کوه نور (نیر) که دومین کوه مرتفع استان می‌باشد در شمال و کوه خائیز در جنوب دهدشت قرار دارند. هر دو کوه غنی از گونه‌های گیاهی و جانوری می‌باشند. منطقه حفاظت شده خائیز با مساحتی بیش از ۳۳ هزار هکتار دومین منطقه حفاظت شده استان (بعد از منطقه حفاظت شده دنا) از لحاظ وسعت می‌باشد. گونه‌های شاخص جانوری منطقه خائیز شامل پلنگ، کل بز، کاراکال (از خانواده گربه‌سانان)، گربه وحشی، سنجاب ایرانی، خرس قهوه‌ای، خدنگ کوچک، خزندگان و انواع لاک‌پشت خشکی‌زی هستند. تنوع پرندگان نیز در این منطقه بسیار زیاد است و کبک، انواع گنجشک سانان، پرندگان شکاری، بالابان و عقاب‌ها از پرندگان منطقه خائیز هستند. در آتش‌سوزی سال ۹۹، گونه‌های گیاهی و جانوری زیادی از کوه خائیز از بین رفتند. رود مارون نیز به عنوان یکی از خروشان‌ترین رودخانه‌های ایران در فاصله حدود ۲۰ کیلومتری شمال دهدشت جاری می‌باشد. روستای تاریخی «غروب‌خانه» با قدمت بیش از یک قرن در ادامه بلوار صدا و سیمای دهدشت قرار دارد
آزادشهر

آزادشهر، شهری که در مرکز شهرستان آزادشهر در استان گلستان ایران است. جمعیت شهری آزادشهر در سال ۱۳۹۵، برابر با ۴٬۳۷۶۰ نفر بوده‌است.مردم آزادشهر از اقوام مختلفی هستند من جمله محلی ها (بومی ها)،سیستانی ها، ترک زبان ها، ترکمن و بلوچ که هرقومی به زبان خویش سخن می‌گوید ولی زبان محاوره، همان زبان فارسی می‌باشد. در آزادشهر فعلی در دوره‌های مختلف تاریخی شهرهای مختلفی وجود داشته است و وجود آرامگاه محمدبن زید که ۱۷ سال حکومتی علوی را زمامدار بوده یکی از مهم ترین اسناد اثبات قدمت و شکوفایی این شهر تاریخی به شمار می‌آید. بر اساس مدارک مکتوب تاریخی آزادشهر در دوره صفویه به شاه‌فسند (شاه‌پسند) معروف بوده همچنین در وقفنامه خواجه مظفرالدین بتکچی به تاریخ ۹۰۹ هجری قمری شاه‌فسند در حوزه کبود جامه معرفی می‌گردد. در تاریخ معاصر از پایان عصر صفوی تا حضور رضا شاه و حضور دوباره مردم در دشت شاه‌پسند دوره ایی از بی‌ثباتی، ناامنی، چپاول و رقابت‌های خشونت بار میان ترکمن‌ها و مردمان بومی صورت می‌پذیرفت و برای چندمین بار روستا نشینی و شهرنشینی در پهن دشت گرگان و همچنین شاه‌پسند دچار ضعف و بحران و انحطاط می‌گردد. با توجه به وجود یک آبادی و روستا تا اواخر دوره صفویه به نام شاه‌فسند محتمل است که شخص شاه یا دولت وی به این پیشینه آگاه بوده و از میان پراکندگی نام‌های محلی نام شاه‌پسند را برای این مکان تاریخی برگزیده‌اند. پس از انقلاب با تصویب مجلس شورای اسلامی نام این شهر را با این تصور که این روستا مورد پسند رضا شاه بوده، از شاه پسند به آزادشهر تغییر دادند.  مرکبات -آلوجات - غلات - گندم - جو - برنج- کلزا - پنبه _زیتون _ گلابی _ گردو _گیلاس _آلبالو _گوجه _خیار _ بادمجان _ سیب زمینی _ گل نرگس محل تلاقی مسیر ارتباطی ۳ شهر بزرگ گنبد کاووس و گرگان و شاهرود بوده و مسیر ارتباطی شمال کشور به مشهد از این شهر می‌گذرد. به نحوی که از شمال به شهرستان گنبدکاووس، از غرب به مرکز استان (گرگان)، از شرق به جنگل گلستان و استان خراسان و از جنوب هم به شهرستان شاهرود و استان سمنان محدود می‌شود. گرچه شواهد تاریخی بازمانده اندکند، اما می‌توان انتظار داشت به سبب همین موقعیت تاریخی از دیرباز آزادشهر محل سکونت بوده باشد؛ خاصه از آن رو که در نزدیکی آن امام زاده و زیارتگاه است و اصولاً چنین زیارتگاهی در اماکن مسکونی بنا می‌شود و محل اجتماع است. به نظر می‌رسد آنجاها که در متون تاریخی کهن از «دروازهٔ جرجان» یاد می‌شود، اشاره به نام روستایی باشد که هسته‌ای اولیهٔ همین آزادشهر کنونی است؛ مثلاً گفته شده‌است که محمد بن جعفر صادق، فرزند امام ششم شیعیان در «باب جرجان» کشته، و به خاک سپرده شد
ایزدشهر

ایزدشهر از شهرهای استان مازندران در شمال ایران است که در ۷ کیلومتری شرق نور و ۸ کیلومتری غرب محمودآباد واقع شده‌است. این شهر، در بخش مرکزی شهرستان نور در کنار دریای مازندران قرار دارد. مردم ایزدشهر از قومیت طبری هستند و به زبان مازندرانی سخن می‌گویند. جمعیت «ایزدشهر» در سال ۱۳۹۵، برابر با ۷٬۴۳۹ نفر گزارش شده‌است. این شهر در سال ۱۳۸۴ خورشیدی از ادغام روستاهای بازارسر، ساروج‌محله و امیرآباد کناره از توابع دهستان ناتل کنار، بخش مرکزی شهرستان نور تشکیل شد و نام خود را از شهرک ییلاقی تفریحی ایزدشهر که در سال ۱۳۵۴ توسط شاهپور غلامرضا پهلوی ساخته شده بود گرفت. شهرداری آن نیز در تاریخ ۱۲ بهمن ۱۳۸۴ تأسیس شد. محلات اصلی شهر، امیرآباد کناره بازارسر و سادات‌محله در قسمت شرقی و ساروج‌محله (سراج‌محله) در قسمت غربی و شرقی است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر برابر با ۷٬۴۳۹ نفر جمعیت بوده‌است. مردم ایزدشهر به زبان طبری با گویش کجوری سخن می‌گویند. ایزدشهر در زبان طبری «ایزده» نامیده می‌شود. ریشه ایزده به‌آبادی کتی‌یا می‌رسد. قدمت کتی‌یا، با توجه به محوطه باستانی موسوم به خشته‌کتی، که در آن از مردم مالیات می‌گرفتند، دستکم به عصر صفوی می‌رسد
شهرستان یزد

شهرستان یزد یکی از شهرستان‌های استان یزد ایران است. مرکز این شهرستان، شهر یزد است. شهرستان یزد از شمال با شهرستان زارچ، از شرق با شهرستان بافق، از غرب با شهرستان اشکذر، از جنوب غربی با شهرستان تفت و از جنوب شرقی تا جنوب با شهرستان مهریز همسایه است. شهرستان یزد دارای ۲ بخش، ۴ دهستان و ۳ شهر به شرح زیر است: حمیدیا شاهدیه ۵۱٬۷۹۳ نفر ۱۸٬۳۰۹ نفر بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان یزد برابر با ۶۳۵٬۶۸۷ نفر بوده است.
پلیس اطلاعات و امنیت عمومی ناجا

پلیس امنیت عمومی فراجا واحدی تازه‌تأسیس از فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران و یکی از ۲ واحد منشعب‌شده از «پلیس اطلاعات و امنیت عمومی» (به‌اختصار پاوا) است. واحد دیگر، «سازمان اطلاعات فراجا» می‌باشد. فرماندهی این یگان، برعهده سرتیپ دوم ستاد، سید مجید فیض جعفری است. پاوا که پیش‌تر با عنوان معاونت اطلاعات فراجا فعالیت می‌کرد، یک واحد تخصصی پلیس ایران بود، که وظیفه کنترل نظم و امنیت در کشور را برعهده داشت. نظارت بر اماکن عمومی، جمع‌آوری و دستگیری اراذل و اوباش سطح یک، کشف سلاح‌های جنگی و غیرمجاز، کنترل اتباع خارجی، صدور و کنترل گذرنامه در پایانه‌های مرزی و فرودگاه‌های بین‌المللی، حفاظت از اماکن دیپلماتیک، حفظ امنیت عمومی کشور و مجموعه‌ای از دیگر اقدامات اطلاعاتی و امنیتی از وظایف پلیس اطلاعات و امنیت بود. همچنین پلیس مهاجرت و گذرنامه، پلیس دیپلماتیک، پلیس نظارت بر اماکن عمومی و نیز مجموعه یگان‌های امنیت اخلاقی (معروف به گشت ارشاد) زیرمجموعه پلیس امنیت عمومی هستند. با تصویب طرح جامع ساختار و سازمان فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران در آذر ۱۴۰۰، «پلیس اطلاعات و امنیت عمومی فراجا» به دو مجموعه سازمان اطلاعات فراجا و پلیس امنیت عمومی تبدیل شد. http://www.bbc.com/persian/iran-48825980
گرمدره

گَرمدَره شهری است در استان البرز ایران. این شهر در بخش مرکزی از توابع شهرستان کرج قرار دارد. شهر گرمدره در کیلومتر ۲۲ جاده مخصوص تهران کرج واقع شده‌است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۲٫۸۲۷ نفر بوده‌است. شهر گرمدره از سال ۱۳۸۳ بنا به تصویب هیئت وزیران به سطح شهر ارتقاء یافت. حریم شهر گرمدره که عمدتاً از شمال به ارتفاعات البرز و از جنوب به باغ‌ها و اراضی مستعد کشاورزی محدوداست و در سایر نقاط زمین‌های آن کاربری صنعتی دارد. نزدیکترین شهر استان البرز از غرب به استان تهران است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۹۰، برابر با ۱۳۲۴۸ نفر بوده‌است. محله‌های شهر گرمدره: گرمدره، امیرآباد، کوهک، ناصریه، تاج بخش و سعادتیه. شهر گرمدره دارای دو ایستگاه مترو است:۱_گرمدره ۲_ اتمسفر. دسترسی‌ها به معابر بزرگراهی و آزادراهی:۱_بزرگراه شهید لشکری (جاده مخصوص تهران کرج) ۲_ آزادراه شهید فهمیده (تهران کرج) ۳_ بزرگراه شهید همت. شهرهای مجاور گرمدره عبارتند از:۱_ از شمال شرق وردآورد (منطقه ۲۱ شهرداری تهران) ۲_ از شمال غرب شهرک خاتم (منطقه ۱۰ شهرداری کرج) ۳_ از شرق شهر قدس (شهرستان قدس استان تهران) ۴_ از غرب محله کلاک (منطقه ۱۰ شهرداری کرج)
سودجان

سودجان شهری از توابع بخش لاران شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است که در ساحل زاینده‌رود قرار دارد.. بیشتر مردم سودجان از ایل قشقایی هستند و به زبان ترکی قشقایی صحبت می کنند.  بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵۵۸۱ نفر (در ۱۶۵۸ خانوار) بوده‌است. از این شهر خانوارهای زیادی مهاجرت کرده‌اند و به همین دلیل جمعیت این شهر نسبت به سال‌های گذشته کمتر شده‌است. (جمعیت در سال۱۳۷۰ حدوداً ۶۰۰۰ نفر بوده‌است). اکنون شغل بیشتر اهالی دامپروری و دامداری است. در خصوص مردم این شهر حاج عبدالغفار نجم الملک در حدود دویست سال پیش ذکر می‌کند. بعد از طی فرسخی به قریه بزرگ سودجان رسیدیم که جز چنارود است، اهالی آن شصت خانوار بختیاری اند.زبان مردم سودجان، ترکی است که در آن واژگان بختیاری و فارسی فراوان دیده می‌شود وبا ترکی آذری تفاوت زیادی نیز دارد. گویش بختیاری از زبان های رایج دیگر شهر استبه دلیل ایلراه بودن اقوام لر نيز در آن ساکن ميباشند.فرهنگ ساکنان منطقه با آداب و رسوم بختیاری پیوند خورده‌است
دولت‌آباد (زاوه)

دولت‌آباد نام شهری و مرکز شهرستان زاوه در استان خراسان رضوی است. این شهر در ۳۰ کیلومتری تربت حیدریه قرار گرفته‌است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۹٬۳۲۹ نفر (در ۲٬۹۳۹ خانوار) بوده‌است. جمعیت این شهر به دلیل کمتر بودن امکانات و زیرساخت‌های علمی رشد منفی دارد و به دلیل نزدیکی به شهر تربت حیدریه مهاجرت می‌کنند.[نیازمند منبع] شهرستان زاوه یک منطقه بسیار بزرگ در شرق شهرستان تربت حیدریه است که در سال 1387 به دلیل وسعت زیاد به عنوان یک شهرستان استقلال یافت. آب و هوای شهر دولت‌آباد در زمستان سرد و در تابستان گرم و خشک می‌باشد.[نیازمند منبع] این یک مقالهٔ خرد استان خراسان رضوی است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
ششتمد

شِشتَمَد شهری در غرب استان خراسان رضوی در شرق ایران است. این شهر مرکز شهرستان ششتمد است. آرامگاه ابوالحسن زید بیهقی یکی از مناطق گردشگری ششتمد است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۱۰۸ نفر (در ۹۲۰ خانوار) بوده‌است. بر اساس مصوبه هیئت وزیران در تاریخ ۱۲ خرداد ۱۳۷۸، روستای ششتمد مرکز بخش ششتمد به عنوان شهر شناخته شد و در سال ۱۳۹۹ به شهرستان تبدیل شد. مردم ششتمد به زبان فارسی خراسانی با گویش سبزواری صحبت می‌کنند.مردم این شهر شیعه مذهب هستند. این یک مقالهٔ خرد استان خراسان رضوی است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
ملک‌آباد (مشهد)

شهر مُلْک‌آباد مرکز بخش احمدآباد شهرستان مشهد در استان خراسان رضوی ایران است. این شهر نزدیک‌ترین شهر به مشهد از سمت جاده مشهد به تهران است و فاصله اش با مشهد ۳۲ کیلومتر می‌باشد. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲٬۰۵۶ نفر (در ۵۲۳ خانوار) بوده‌است. این یک مقالهٔ خرد استان خراسان رضوی است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
شاندیز

شاندیز شهری در استان خراسان رضوی در شمال شرق ایران است. از ویژگی‌های شاندیز، دره‌های سرسبز و پرآبی است، که به همراه درختان کهنسال، گل‌های وحشی، آب و هوای معتدل شاندیز و رودخانه‌های روانی که از دامنه‌های شمالی کوه‌های بینالود سرچشمه می‌گیرند مناظر زیبایی را آفریده‌اند، رودهای مغان، مج، مایان، دِهبار، جاغرق، کَنگ و زُشک از جمله این رودها می‌باشند. شاندیز در ۱۵ کیلومتری شمال غربی مشهد قرار دارد و غذای مشهور آن شیشلیک است. شهر سردسیر و ییلاقی شاندیز از سطح دریا ۱۴۰۰ متر ارتفاع دارد و در طول جغرافیایی ۵۹ درجه و ۱۷دقیقه و عرض جغرافیایی ۳۶ درجه و ۲۳ دقیقه جای گرفته است. این شهر از شمال به میان‌ولایت و از جنوب به شهرستان نیشابور و از مشرق با طرقبه و از غرب با گلمکان و گلبهار مجاور می‌باشد و دارای وسعتی حدود ۳۷٬۸۲۵ کیلومتر مربع است. شاندیز در دامنه‌های شمالی سلسله ارتفاعات کوه بینالود قرار گرفته است. این شهر دارای پوشش گیاهی انبوه و متراکمی از درختان و فضای سبز می‌باشد. طبق مصوبه دولت در مهر سال ۸۶ شهر شاندیز و شهر طرقبه از بخش به‌طور مشترک به شهرستان طرقبه شاندیز ارتقاء یافتند. آب و هوای شهر شاندیز معتدل می‌باشد و با توجه به طبیعت سرسبز، پوشش گیاهی، درختان انبوه و متراکم، رودخانه، ارتفاعات جنوبی و غربی شهر، در تابستان‌ها آب و هوایی خنک و زمستان‌هایی بسیار سرد دارد. میانگین دمای سالانه آن نیز ۲۵ درجه سانتیگراد می‌باشد. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱۳٬۹۸۷ نفر (در ۴٬۳۴۲ خانوار) بوده است. شاندیز یک منطقهٔ کهن تاریخی است و یافته‌های باستانشناسی سکونت انسان در آن را به بیش از چهار هزار سال پیش می‌رساند