nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
برونا گورا

برونا گورا (به بلاروسی: Бронная Гара؛ به معنای «کوهستان برونیا») نام منطقه‌ای دورافتاده در بلاروس کنونی است که صحنه کشتار یهودیان لهستانی توسط آلمان نازی در جریان جنگ جهانی دوم بود. این مکان شامل بخشی از نیمه شرقی لهستان اشغالی بود که در سال ۱۹۳۹ با توافق با آلمان توسط اتحاد جماهیر شوروی مورد حمله قرار گرفته بود و دو سال بعد در طی عملیات بارباروسا توسط ورماخت تصرف شد. تخمین زده می‌شود که از ماه مه ۱۹۴۲ تا نوامبر همان سال، در کشنده‌ترین مرحله از هولوکاست در لهستان، حدود ۵۰٬۰۰۰ یهودی در جنگل‌های اطراف برونا گورا در چاله‌هایی از پیش کنده شده به قتل رسیدند. قربانیان با قطارهای هولوکاست از گتوهای نازی، از جمله گتو برست و گتو پینسک، و از دیگر گتوها در مناطق اطراف و همچنین از رایخس‌کومیساریات اوستلاند (بلاروس غربی کنونی) به صحنه کشتار منتقل شدند. پس از یک سده تسلط خارجی، جمهوری دوم لهستان در پایان جنگ جهانی اول به کشوری مستقل تبدیل شد. برونا گورا بخشی از استان پولشه بود و تا زمان تهاجم به لهستان در ۱۹۳۹ در آن باقی ماند. با داشتن ایستگاه قطاری در نزدیکی جنگل، برونا گورا مکان خلوت و مناسبی برای کشتار یهودیان در سال ۱۹۴۲ شد و نازی‌ها یهودیان را از گتو برست، پینسک، و دیگر گتوهای اطراف به آنجا منتقل کرده و سپس می‌کشتند. پس از تهاجم شوروی به لهستان در ۱۹۳۹، برونا گورا همراه دیگر مناطق استان پولشه پس از رای‌گیری نمایشی که NKVD در فضای رعب و وحشت به راه انداخته بود، به بلاروس شوروی منضم شدند. همه شهروندانی که پیشتر در لهستان زندگی می‌کردند ولی متولد لهستان نیز بودند، می‌بایست از آن پس در جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس به عنوان اتباع شوروی، و نه لهستانی، زندگی می‌کردند. با این حال، حکومت شوروی بر این مناطق دیری نپایید، چرا که شرایطی که طبق آن‌ها پیمان موسوم به مولوتوف–ریبنتروپ پیشتر در مسکو امضا شده بود، هنگام عبور ارتش آلمان از مناطق لهستانی اشغال شده توسط شوروی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، شکسته شدند. از ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ این استان تحت کنترل آلمان نازی، و توسط شورای مرکزی بلاروس و از همدستان آلمان اداره می‌شد، که خود پشتیبانی گردان‌های بلاروسی نازی موسوم به دفاع ملی را داشت. نخستین عملیات کشتار در ژوئن ۱۹۴۲ انجام شد و ۳۵۰۰ یهودی از گتوی پینسک و شهر کوبرین در نزدیکی آن، برای «پردازش» (به آلمانی: durchschleusen)، به برونا گورا فرستاده شدند
پوگروم‌های لووف (۱۹۴۱)

پوگروم‌های لووف چندین کشتار (پوگروم) پی‌درپی یهودیان در ژوئن و ژوئیه ۱۹۴۱ در شهر لووف در لهستان شرقی / اوکراین غربی (امروزه بخشی از اوکراین) بودند. این کشتارها توسط ملی‌گرایان اوکراینی (به‌طور خاص، سازمان ملی‌گرایان اوکراین موسوم به «او-اوو-اِن» ОУН)، جوخه‌های مرگ آلمان و جمعیت محلی از ۳۰ ژوئن تا ۲ ژوئیه و از ۲۵ تا ۲۹ ژوئیه، در جریان حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی انجام شدند. در پی این پوگروم‌ها، هزاران یهودی توسط مردم محلی و نیز آینزاتس‌گروپن کشته شدند. ملی‌گرایان اوکراینی با ادعای اینکه یهودیان در کشتار زندانیان توسط NKVD، که هزاران جنازه را در سه زندان لووف بر جای گذاشت، مسئولیت داشته‌اند یهودیان را در نخستین پوگروم هدف قرار دادند. کشتارهای پس از آن توسط آلمانی‌ها در چارچوب هولوکاست در اروپای شرقی انجام شدند. این پوگروم‌ها در حافظه تاریخی اوکراین نادیده گرفته شدند یا تلاش شد تا مبهم جلوه داده شوند، و ОУН تلاش کرد تا به پاکسازی یا سفیدکاری سابقه خشونت ضدیهودی خود بپردازد. در سال ۲۰۱۶، یادبودی به مناسبت یادبود قربانیان کشتار در محل کنیسه رز طلایی سابق برپا شد. لووف (به لهستانی: Lwów) درست پیش از جنگ جهانی دوم یک شهر چند فرهنگی بود و ۳۱۲ هزار و ۲۳۱ تن جمعیت داشت. ۱۵۷٬۴۹۰ لهستانی بومی ساکن شهر کمی بیش از ۵۰ درصد جمعیت آن را تشکیل می‌دادند، و یهودیان با ۳۲ درصد (۹۹٬۵۹۵ تن) و اوکراینی‌ها با ۱۶ درصد (۴۹٬۷۴۷ تن) در جایگاه‌های بعدی بودند. در ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۹، پس از حمله مشترک اتحاد جماهیر شوروی و آلمان به لهستان، شوروی و آلمان پیمان مرزی آلمان و اتحاد جماهیر شوروی را امضا کردند، که بر پایه آن حدود ۲۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع از سرزمین‌های لهستان با ۱۳٫۵ میلیون نفر جمعیت از ملیت‌های گوناگون به اتحاد جماهیر شوروی اختصاص یافت. از این رو، لووف به خاک اتحاد جماهیر شوروی ضمیمه شد. بر پایه سوابق پلیس مخفی شوروی (NKVD)، پس از حمله آلمان به شوروی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، نزدیک به ۹۰۰۰ زندانی در جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین در کشتار زندانیان توسط NKVD به قتل رسیدند
سرنگونی سلطنت عثمانی

سرنگونی سلطنت عثمانی توسط دولت ملی مجلس بزرگ ترکیه در ۱ نوامبر ۱۹۲۲ به امپراتوری عثمانی پایان داد. در ۱۱ نوامبر ۱۹۲۲، بر اساس پیمان لوزان، حاکمیت دولت ملی مجلس بزرگ بر ترکیه به رسمیت شناخته شد. آخرین سلطان، محمد ششم، در ۱۷ نوامبر ۱۹۲۲ پایتخت عثمانی، قسطنطنیه را ترک کرد. جایگاه قانونی آن با امضای پیمان لوزان در ۲۴ ژوئیه ۱۹۲۳ تثبیت شد. در مارس ۱۹۲۴، به‌طور رسمی خلافت و سلطنت عثمانی به پایان رسید. ورود عثمانی به جنگ جهانی اول در امتداد قدرت‌های مرکز در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۴ اتفاق افتاد. جنگ در خاورمیانه با امضای متارکه مودروس در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۸ پایان یافت. قسطنطنیه توسط نیروهای بریتانیا، فرانسه و ایتالیا در ۱۳ نوامبر ۱۹۱۸ اشغال شد.
مازندران (شاهنامه)

مازندران (به اوستایی: 𐬨𐬀𐬰𐬀𐬌𐬥𐬌𐬌𐬀 ت.ت. 'mazainiia') از سرزمین‌هایی است که نام آن در شاهنامه آمده‌است (۶۳ بار) این منطقه در شاهنامه با نام «جایگاه دیوان» شناخته می‌شد. داستان نبرد رستم با دیو سپید که به هفت‌خان رستم نیز شهرت دارد، در این سرزمین رخ داد. بر پایهٔ شاهنامه، در دوره کیکاووس، رامشگری به دربار شاه ایران می‌آید و به توصیف مازندران می‌پردازد، کیکاووس با شنیدن سخنان رامشگر فریب می‌خورد و برخلاف نظر پهلوانان، برای تصرف مازندران به آن سرزمین حمله‌ور می‌شود. مازندران را «سرزمین دیوان» می‌داند و منظومه هفت خوان رستم مشهورترین داستانی است که رستم با دیوان مازندران درگیر می‌شود. البته داستان دیو در مازندران تنها به هفت خوان رستم ختم نمی‌شود. فردوسی در چند بخش شاهنامه از «دیوان» به عنوان موجوداتی افسانه‌ای و بسیار نیرومند یاد می‌کند که نیرویی جادویی دارند. این موارد به ترتیب عبارت است از جنگ سام با دیوان مازندران در دورهٔ پادشاهی منوچهر، جنگ‌های کیکاووس و رستم با دیوان مازندران، و نبرد رستم با اکوان دیو مازندران در زمان کیخسرو. جدای از شاهنامه، در ایران پیش از زرتشت، دیوها مقدس بودند و در کنار دیگر ایزدان پرستش می‌شدند. با پیدایش دین زرتشت و گسترش آن در ایران، دیوها جایگاه خود را از دست دادند و در ردیف اهریمنان جای گرفتند. در برخی روایت‌های بجا مانده از دوران باستان، ویژگی‌هایی از دیوان دیده می‌شود که مشابه انسان است
عملیات ویژه آرام‌سازی

عملیات ویژه آرام‌سازی (به آلمانی: Außerordentliche Befriedungsaktion؛ که با عنوان کوته‌نوشت AB-Aktion نیز شناخته می‌شود) دومین مرحله از اقدامات خشونت‌آمیز آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم با هدف از میان بردن روشنفکران و طبقات بالای جمهوری دوم لهستان در سرتاسر سرزمین‌هایی بود برای انضمام نهایی به خاک آلمان در نظر گرفته شده بودند. بیشتر کشتارها به صورت ناپدید شدن قهری در چندین شهر و شهرک لهستان هنگام ورود آلمان ترتیب داده شده بودند. در بهار و تابستان ۱۹۴۰، بیش از ۳۰٬۰۰۰ شهروند لهستانی توسط مقام‌های نازی در لهستان مرکزی تحت اشغال، موسوم به دولت عمومی، دستگیر شدند. حدود ۷۰۰۰ نفر از این افراد از جمله رهبران جامعه، استادان، معلمان و کشیشان (که به عنوان مظنون فعالیت‌های جنایتکارانه شناسایی شده بودند) سپس به شکل پنهانی در محل‌های مختلفی از جمله در جنگل پالمیری در نزدیکی پالمیره به قتل رسیدند. باقی ایشان به اردوگاه‌های کار اجباری آلمان فرستاده شدند. کشتار دسته‌جمعی رهبران، سیاستمداران، هنرمندان، اشراف، روشنفکران و افراد مظنون به فعالیت ضد نازی در لهستان از پاییز سال ۱۹۳۹ آغاز شد و توسط آلمان نازی به عنوان اقدامی پیشگیرانه برای مقابله با هر گونه مقاومت در لهستان، و نیز جلوگیری از شورش لهستانی‌ها هنگام حمله از پیش برنامه‌ریزی شده آلمان به فرانسه صورت پذیرفت. AB-Aktion ضد لهستانی توسط هانس فرانک، فرمانده دولت عمومی برنامه‌ریزی شد. طرح همچنین در طی یک سری نشست‌های پنهانی میان گشتاپو و NKVD با مقامات اتحاد جماهیر شوروی به بحث و گفتگو گذاشته شد. نخستین قتل‌های روشنفکران لهستانی بلافاصله پس از حمله آلمان رخ دادند، و از پاییز ۱۹۳۹ تا بهار ۱۹۴۰ ادامه داشتند. این عملیات با عنوان اینتلیگنتساکتسیون، طرحی برای از میان بردن روشنفکران و رهبران لهستانی در بخش غربی کشور بود که توسط آینزاتس‌گروپن و فولکس‌دویچه زلبست‌شوتز انجام شدند. در نتیجه این عملیات ۶۰٬۰۰۰ نجیب‌زاده لهستانی، معلم، کارآفرین، مددکار اجتماعی، کشیش، قاضی و فعال سیاسی در ۱۰ نقطه کشته شدند. اینتلیگنتساکتسیون سپس جای خود را به عملیات AB-Aktion آلمان در سرزمین‌های اشغالی لهستان مرکزی داد
گتو کیلتس

گتو کیلتسه (به لهستانی: getto w Kielcach، به آلمانی: Ghetto von Kielce) گتویی یهودی در لهستان در جریان جنگ جهانی دوم بود که در سال ۱۹۴۱ توسط اس‌اس در شهر کیلتسه در جنوب غربی جمهوری دوم لهستان، که از ۴ سپتامبر ۱۹۳۹ توسط نیروهای آلمانی اشغال شده بود، ایجاد شد. پیش از حمله نازی‌ها به لهستان در ۱۹۳۹، کیلتسه استان کیلتس بود. آلمانی‌ها این شهر را در ناحیه رادوم در قلمرو نیمه‌استعماری دولت عمومی گنجانیدند. گتو در اوت ۱۹۴۲ برچیده شود، و بیش از ۲۱۰۰۰ قربانی (مردان، زنان و کودکان) به مرگ خود در اردوگاه مرگ تربلینکا تبعید شدند، و چندین هزار تن دیگر نیز با شلیک گلوله کشته شدند. جمعیتی قابل توجه از یهودیان در کیلتسه وجود داشت. جماعت یهودی دو کنیسه، یک بیت میدراش، یک میقوه، گورستان، یتیم‌خانه، خانه بازنشستگان، سه مدرسه ابتدایی، دو دبیرستان، یک کالج تلمودی و یک کتابخانه بزرگ با ۱۰٬۰۰۰ جلد کتاب را اداره می‌کرد. همچنین تعداد زیادی سازمان و انجمن از جمله دو باشگاه ورزشی وجود داشتند. با این وجود، بحران اقتصادی سال ۱۹۳۰ بسیاری از یهودیان جوان را وادار به مهاجرت پیش از شروع جنگ، بیشتر به آمریکا کرد. این یک مقالهٔ خرد هولوکاست است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
خولک بافی

حصیربافی یا خولک بافی سیستانی یکی از صنایع دستی اصیل سیستان است که متعلق به حاشیه نشین‌های دریاچه هامون در گذشته بوده است که علاوه بر کاربردهای مختلف نقش تعیین‌کننده‌ای در معیشت خانواده‌ها داشته است. حصیر بافی یکی از هنرهای اصیل منطقه سیستان است؛ اما طی دو دهه خشکسالی تالاب بین‌المللی هامون این هنر به طوری کمرنگ شده است. شاردن جهانگرد فرانسوی دوره صفوی در سفرنامه‌اش آورده است: بهترین نوع حصیر و سبد در سیستان بافته می‌شود اقبال یغمایی نیز اضافه می‌کند در داخل و پیرامون دریاچه هامون و رود هیرمند واقع در سیستان، جگن و نی بسیار می‌روید. از سال گذشته با ورود آب به این تالاب شماری از حاشیه نشینان هامون به کشت لوخ (خولک) در بخش‌هایی از دریاچه پرداختند پس از برداشت لوخ با دستگاه بافت که شامل چوب چهار پر، مقداری سنگ یا گلوله‌های سنگی تراش خورده به عنوان دوک و مقداری نخ پنبه‌ای که به دور سنگ پیچیده است، شروع به بافت می‌کنند. از محصول نهایی برای تزیین در و پنجره ورودی ساختمان‌ها استفاده می‌شود.حصیربافی یک کار مشترک بین مردان و زنان است که قبلاً بیشتر به صورت گروهی بین اعضای خانواده انجام می‌شد اما اکنون این کار چند سالی است به‌خاطر از بین رفتن نیزارها دیگر به صورت گروهی انجام نمی‌شود. حصیربافی، سیس بافی، خولک بافی یا خلک بافی، هنری که قدمتی طولانی به درازای تاریخ شهر سوخته و دریاچه هامون دارد و در میان مردمان سیستان، از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است. این هنر در منطقه سیستان، با گویش «خولک بافی» تلفظ می‌شود. خولک، از ساقه‌های نی تهیه می‌شود. روستاهای حاشیه کوه خواجه در سیستان، از مهم‌ترین منطقه‌های تولید محصولات حصیربافی در سیستان هستند. بافت پرده‌های حصیری که به زبان محلی همان خولک است جزو مشاغل خانگی سیستانی‌ها بوده است. حصیر بافی، پرده بافی یا خولک بافی که حاصل آن نوعی پرده خاص به نام پرده خولکی یا حصیری است، یکی از صنایع دستی معروف منطقه سیستان بوده که تاریخی نامعلوم و به گفته برخی افراد سال‌خورده منطقه قدمتی همزاد با دریاچه هامون دارد
آکواریوم جورجیا

Alliance of Marine Mammals Parks & Aquariums (AMMPA) International Marine Animal Trainer's Association (IMATA) Smithsonian Affiliations program آکواریوم جورجیا یک آکواریوم عمومی در آتلانتا، جورجیا، ایالات متحده است. آکواریوم جورجیا صدها گونه و هزاران حیوان را در هفت گالری بزرگ خود نگهداری می‌کند که همگی در بیش از ۱۰ میلیون گالون آمریکایی (۳۸٬۰۰۰ متر مکعب) آب شیرین و شور زندگی می‌کنند. این بزرگترین آکواریوم از زمان افتتاح آن در سال ۲۰۰۵ تا سال ۲۰۱۲ بود که پس از پارک زندگی دریایی در سنگاپور و پادشاهی اقیانوس چیملونگ در چین به سومین آکواریوم بزرگ جهان تبدیل شد. آکواریوم جورجیا بزرگترین آکواریوم در ایالات متحده و در نیمکره غربی است. کمک ۲۵۰ میلیون دلاری بنیاد تاجران محلی و بنیانگذار هوم دیپو، برنارد مارکوس، بخش عمده ای از بودجه مورد نیاز برای ساخت و تهیه تأسیسات جدید را تأمین کرد. نمونه‌های برجسته آکواریوم شامل کوسه‌نهنگ، نهنگ سفید، شیرهای دریایی کالیفرنیا، دلفین پوزه‌بطری معمولی و سفره‌ماهی دیو هستند. در نوامبر ۲۰۰۱، برنارد مارکوس دیدگاه خود را از ایجاد این آکواریوم که هم جنبه آموزشی و هم رشد اقتصاد را تشویق می‌کند، اعلام کرد. وی پس از بازدید از ۵۶ آکواریوم در ۱۳ کشور به همراه همسرش، بیلی مارکوس، ۲۵۰ میلیون دلار برای ساخت آکواریوم جورجیا، اهدا کرد. مشارکت شرکت‌ها با مبلغ ۴۰ میلیون دلار اضافی به آکواریوم اجازه داد بدون بدهی افتتاح شود. آکواریوم جورجیا صدها گونه و هزاران حیوان را در خود جای داده‌است. این آکواریوم در حدود ۶٫۲۴۰۰۰ متر مکعب از نمایشگاه برای کوسه نهنگ طراحی شده‌است و این تنها نهاد خارج از آسیا است که گونه‌های غول پیکر را در خود جای داده‌است.
کشتار گورستان کیلتس

کشتار گورستان کیلتسه به تیرباران یهودیان توسط پلیس آلمان نازی در شهر کیلتسه لهستان اشغالی گفته می‌شود که در ۲۳ مه ۱۹۴۳ و در جریان جنگ جهانی دوم رخ داد. در این رویداد ۴۵ کودک یهودی که از برچیده شدن گتو کیلتس جان سالم به در برده و در کنار پدر و مادر خود، که در اردوگاه‌های کار اجباری کیلتسه مشغول به کار بودند، قرار داشتند، به گورستان پاکوچ در آن شهر برده شده و به دست گردان‌های پلیس نظم آلمان به قتل رسیدند. سن این کودکان از ۱۵ ماهگی تا ۱۵ سالگی بود. در جریان عملیات برچیدن گتو که از ۲۰ اوت ۱۹۴۲ آغاز شد، تقریباً ۲۰٬۰۰۰–۲۱٬۰۰۰ یهودی توسط قطارهای هولوکاست به اردوگاه مرگ تربلینکا فرستاده شدند. تا پایان ۲۴ اوت، تنها ۲۰۰۰ کارگر ماهر در اردوگاه‌های کار در خیابان‌های ستولارسکا و یاسنا (pl) در داخل گتوی کوچک باقی مانده بودند، و اعضای یودنرات و پلیس یهودی نیز شاملشان می‌شدند. در مه ۱۹۴۳، بیشتر زندانیان یهودی از کیلتسه به اردوگاه‌های کار اجباری در ستاراخوویتسه، سکارژسکو-کامیننا، پیونکی و بلیژن منتقل شدند. ۴۵ کودک یهودی که در گورستان کشته شدند آنانی بودند که در اردوگاهبرچیده شده باقی مانده بودند.
تاثیرات دنیاگیری کووید ۱۹ بر محیط زیست

اختلالات ناشی از پاندمی کووید ۱۹ در سراسر جهان منجر به ایجاد تأثیرات بیشماری بر محیط زیست و اقلیم شده‌است. کاهش قابل توجه فعالیتهای مدرن بشری (آنتروپاز) مانند سفرهای برنامه‌ریزی شده و… در سراسر جهان باعث کاهش شدید آلودگی هوا و آلودگی آب در بسیاری از مناطق شده‌است. در چین، اعلام شرایط قرنطینه و اقدامات دیگر منجر به کاهش ۲۵ درصدی انتشار کربن و ۵۰ درصد کاهش در انتشار اکسیدهای نیتروژن شده‌است که به تخمین یکی از دانشمندان سیستم‌های زمینی ممکن است حداقل زندگی ۷۷۰۰۰ نفر را طی دو ماه نجات دهد. از دیگر اثرات مثبت کرونا بر محیط زیست می‌توان به سرمایه‌گذاری کنترل شده توسط حاکمیت به سمت انتقال انرژی پایدار و دیگر اهداف مربوط به حفاظت از محیط زیست مانند پیشنهاد بودجه هفت ساله ۱ تریلیون یوریی اتحادیه اروپا و همچنین طرح ۷۵۰ میلیارد یورویی " نسل آینده اروپا "که به موجب این طرح ۲۵٪ هزینه‌های اتحادیه اروپا برای هزینه‌های مربوط به بهبود وضعیت اقلیم ذخیره می‌شود، اشاره کرد. با این حال، این شیوع فعالیت‌های غیرقانونی از جمله جنگل زدایی جنگل‌های آمازون و شکار غیرمجاز در آفریقا را تحت تأثیر قرار داده، مانع تلاش‌های دیپلماسی زیست محیطی شده و عواقب اقتصادی ایجاد کرده‌است که برخی پیش‌بینی می‌کنند سرمایه‌گذاری در فناوری‌های انرژی سبز را کند خواهد کرد.
پلیس امنیت لیتوانی

پلیس امنیت لیتوانی که با عنوان Saugumas (به لیتوانیایی: Saugumo policija) نیز شناخته می‌شود، یک نیروی پلیس محلی بود که از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۴ در لیتوانی اشغالی توسط آلمان با مقام‌های اشغالی همدستی می‌کرد. این نیرو که به همکاری با پلیس امنیت آلمان نازی، موسوم به سیپو، و نیز سرویس امنیتی نازی، اس‌اس، می‌پرداخت، تابع پلیس جنایی آلمان به‌شمار می‌رفت. پلیس امنیت لیتوانی از عاملان هولوکاست در لیتوانی بود و به تعقیب جنگجویان مقاومت لهستان و نیز کمونیست‌ها می‌پرداخت. این یک مقالهٔ خرد جنگ جهانی دوم است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
هولوکاست در لیتوانی

هولوکاست در لیتوانی منجر به نابودی تقریباً کامل یهودیان لیتوانیایی (موسوم به لیتواک‌ها، Litvak) و لهستانی شد که در رایخس‌کومیساریات اوستلاند در جمهوری شوروی سوسیالیستی لیتوانی تحت اشغال آلمان نازی زندگی می‌کردند. از حدود ۲۰۸٬۰۰۰–۲۱۰٬۰۰۰ یهودی این مناطق، تخمین زده می‌شود که ۱۹۰٬۰۰۰–۱۹۵٬۰۰۰ تا پیش از پایان جنگ جهانی دوم و بیشتر آنها در میان ژوئن و دسامبر ۱۹۴۱، کشته شده باشند. بیش از ۹۵ درصد از جمعیت یهودی لیتوانی در طی سه سال اشغال آلمان کشته شدند، و این نابودی بزرگتر از هر کشور دیگری که تحت تأثیر هولوکاست قرار گرفته بود، صورت گرفت. تاریخ‌دانان دلیل این امر را همکاری گسترده در این نسل‌کشی توسط شبه‌نظامیان محلی غیر یهودی می‌دانند، اگرچه دلایل این همکاری هنوز مورد مناقشه هستند. هولوکاست منجر به بزرگترین تلفات جانی در طی مدت زمانی کوتاه در تاریخ لیتوانی شد. حوادثی که در مناطق غربی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی اشغال شده توسط آلمان در هفته‌های نخست پس از حمله آلمان، از جمله در لیتوانی، رخ دادند، نقطه عطفی در تشدید هولوکاست به‌شمار می‌روند. یکی از مولفه‌های مهم هولوکاست در لیتوانی این بود که دولت اشغالگر آلمان نازی با مقصر نشان دادن جامعه یهودی در انضمام اخیر لیتوانی به خاک شوروی در یک سال پیش از آن، به یهودستیزی دامن زد. عامل قابل توجه دیگر میزان اعتماد بالای نقشه‌پردازان نازی به همکاران محلی لیتوانیایی خود در ساماندهی، برنامه‌ریزی، و اجرای عملیات ضد یهودیان بود. موضوع هولوکاست در لیتوانی و نقشی که لیتوانیایی‌ها، از جمله چندین ملی‌گرای برجسته لیتوانیایی، در نسل‌کشی داشتند، تا سال ۲۰۲۰ نیز همچنان بحث‌برانگیز است. پس از حمله آلمان و شوروی به لهستان در سپتامبر ۱۹۳۹، اتحادیه جماهیر شوروی در ۱۰ اکتبر پیمانی با لیتوانی امضا کرد و در ازای دریافت امتیازات نظامی، شهر ویلنو (که به ویلنا تغییر نام داد) را که جمعیتی عمدتاً لهستانی و یهودی داشت، به لیتوانی تحویل داد، و سپس پس از انتخاباتی پرمناقشه در ۱۹۴۰، آن را به خاک خود منضم کرد. حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، پس از یک سال اشغال اتحاد جماهیر شوروی اتفاق افتاد که خود منجر به تبعید دسته‌جمعی هزاران تن در سراسر حوزه بالتیک در تنها یک هفته پیش از حمله آلمان شده بود. از نازی‌ها به عنوان «آزادی‌بخش» استقبال شد و شبه‌نظامیان نامنظم لیتوانی از آن‌ها علیه نیروهای در حال عقب‌نشینی شوروی پشتیبانی کردند
عاشق شدن

عاشق شدن (به انگلیسی: Falling in love) عبارت است از ایجاد احساسات شدید دلبستگی و عشق، معمولاً نسبت به شخص دیگری. این عبارت استعاری است و تأکید می‌کند که این فرایند، مانند عمل فیزیکی سقوط، ناگهانی، غیرقابل‌کنترل است و عاشق را در حالت آسیب‌پذیر رها می‌کند، مشابه «سقوط» یا «افتادن به دام». همچنین ممکن است اهمیت مراکز پایین مغز را در روند کار منعکس کند، که می‌تواند مغز منطقی و حسابدار را به این نتیجه برساند (به قول جان کلیس) که «این عاشق شدن معمول بسیار عجیب است. . . . مرز آن به علم غیب مربوط می‌شود.».
زندگی گاهی سخته، درسته پراویدنس؟

زندگی گاهی سخته، درسته پراویدنس؟ (انگلیسی: Sometimes Life Is Hard - Right, Providence?؛ ‏ ایتالیایی: La vita a volte è molto dura, vero Provvidenza?) یک فیلم کمدی وسترن اسپاگتی به کارگردانی جولیو پترونی است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد.
زانابزار جونیور

زانابزار (نام علمی: Zanabazar)، سرده‌ای از دایناسورهای والانه‌دندان بزرگ است که در دوره کرتاسه پسین و در مغولستان می‌زیسته است. این خزنده یکی از بزرگترین جانوران در دسته والانه‌دندانیان محسوب می شود. تنها گونه یافت شده از آن تاکنون زانابزار جونیور نام دارد. این یک مقالهٔ خرد است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
فاجعه شاتل فضایی کلمبیا

حادثهٔ شاتل فضایی کلمبیا (انگلیسی: Space Shuttle Columbia disaster) یک حادثهٔ مرگبار در برنامهٔ فضایی ایالات متحده آمریکا بود که در ۱ فوریهٔ سال ۲۰۰۳ اتفاق افتاد. این حادثه زمانی رخ داد که شاتل فضایی کلمبیا با وارد شدن به جو زمین متلاشی، و ۷ سرنشین آن نیز کشته شدند. این حادثه، دومین حادثهٔ مرگبار در برنامهٔ شاتل‌های فضایی بود. نخستین حادثه مربوط به شاتل فضایی چلنجر بود که در سال ۱۹۸۶، بلافاصله پس از پرتاب متلاشی‌شد. این سانحه باعث به تعویق افتادن سفرهای فضایی شاتل‌های ناسا تا ژوئن ۲۰۰۵ میلادی شد. تحقیقات سال ۲۰۱۴ ناسا در رابطه با این فاجعه مشخص کرد که سرنشینان، چند لحظه قبل از متلاشی‌شدن شاتل فضایی، بر اثر برون‌جوش و باروتروما شدید کشته شده‌بودند. همچنین خدمه پیش از حادثه توانستند حدود نه دقیقه به صورت ویدئو کنفرانس با مرکز عملیات در ارتباط باشند که حادثه در پایان آن رخ داد. هنگام پرتاب شاتل به فضا، قطعه‌ای ۷۵۰ گرمی از فوم محافظ حرارتی مخزن خارجی شاتل فضایی شاتل کنده شد و به موزاییک کامپوزیت کربن-کربن عایق حرارت بال چپ اصابت کرد. برخورد این قسمت باعث ایجاد شکافی در لبه حمله بال شد و هنگام بازگشت به زمین و در جو که شاتل با گرمای زیادی روبرو بود، دمای زیاد و گازهای گرم باعث شکسته شدن بال از داخل و در نتیجه تکه‌تکه شدن شاتل شد. بررسی فیلم‌ها و عکس‌های پرتاب شاتل، نگرانی‌هایی را در مورد امکان آسیب رساندن این فومها به شاتل در میان مهندسان ایجاد کرده بود و حتی برخی تلاش کرده بودند که از وزارت دفاع آمریکا (فرماندهی راهبردی ایالات متحده آمریکا) خواسته شود تا عکس‌هایی را از شاتل در حال گردش مداری تهیه کند، اما مدیران ناسا که نگران ایجاد تأخیر در نتیجه مانورهای مورد نیاز برای عملیات عکسبرداری بودند با این عملیات مخالفت کرده بودند. در فضاپیمای کلمبیا امکانی برای انجام تعمیرات فضایی در حین گردش مداری وجود نداشت. برخی معتقدند که در صورت کشف آسیب دیدگی موزاییک عایق این امکان بود که فضاپیمای آتلانتیس که در حال آماده‌سازی برای مأموریت عادی اس‌تی‌اس-۱۱۴ بود، سریعاً پرتاب شود و در کنار کلمبیا پهلو بگیرد و فضانوردان کلمبیا را با راهپیمایی فضایی به آن منتقل کنند
معلم مدرسه

معلم مدرسه (ایتالیایی: L'insegnante) یک کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی ناندو چیچرو است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. این یک مقالهٔ خرد فیلم است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
نسل‌کشی مردم کولی

نسل‌کشی مردم کولی یا هولوکاست کولیان — در زبان رومانی: پُرایموس به معنی «بلعیدن»، فرایموس به معنی «نابودی»، «تکه‌تکه کردن»، «جداسازی» — تلاش آلمان نازی و متحدانش در جنگ جهانی دوم برای اجرای پاکسازی قومی و سرانجام نسل‌کشی علیه کولی‌های اروپا بود. تحت نظر آدولف هیتلر، فرمانی تکمیلی به قوانین نورنبرگ در ۲۶ نوامبر ۱۹۳۵ افزوده شد که بر پایه آن کولی‌ها به عنوان «دشمنان دولت نژاد محور» طبقه‌بندی می‌شدند و در نتیجه آنها در همان سطح و طبقه یهودیان قرار می‌گرفتند؛ بنابراین، از برخی جهات سرنوشت کولی‌ها در اروپا به موازات سرنوشت یهودیان در هولوکاست پیش رفت. تاریخ‌دانان تخمین می‌زنند که میان ۲۲۰٬۰۰۰ تا ۵۰۰٬۰۰۰ کولی توسط آلمانی‌ها و همدستان آنها کشته شده‌اند؛ که شامل ۲۵ درصد تا بیش از ۵۰ درصد جمعیت تخمینی کمی کمتر از ۱ میلیون کولی ساکن در اروپا در آن هنگام می‌شود. بررسی‌های پسین آورده شده توسط ایان هنکاک تعداد کشته‌شدگان را حدود ۱٫۵ میلیون تن از میان ۲ میلیون کولی تخمین زده‌اند. در سال ۱۹۸۲، آلمان غربی رسماً نسل‌کشی علیه کولی‌ها را به رسمیت شناخت. در سال ۲۰۱۱، لهستان رسماً ۲ اوت را به عنوان روز بزرگداشت نسل‌کشی مردم کولی به تصویب رساند. در اواخر سده نوزدهم، ظهور نژادگرایی علمی و داروینیسم اجتماعی، که پیوند خوردن اختلافات اجتماعی با تفاوت‌های نژادی از آن‌ها بیرون می‌آمد، توجیهات شبه علمی برای پیش‌داوریهای ضدیهودی و ضدکولی را در اختیار عموم مردم آلمان قرار دادند. در این دوره، «مفهوم نژاد به شکل سیستماتیک به منظور تشریح پدیده‌های اجتماعی به کار گرفته شد.» این رویکرد تلاش داشت تا به صحه‌گذاری بر این باور اقدام کند که نژادها تنوع یک گونه از انسان نیستند بلکه دارای ریشه‌های زیستی کاملاً متفاوتی هستند. این باور، اقدام به ایجاد یک سلسله مراتب فرضی نژادی با پشتیبانی علمی می‌کرد که گروه‌های اقلیتی خاص را بر پایه زیست‌شناسی به عنوان «دیگران» طبقه‌بندی می‌کرد. علاوه بر شبه‌علم نژادی، پایان سده نوزدهم دوره‌ای از مدرنیزاسیون با حمایت دولت در آلمان بود. توسعه صنعتی بسیاری از جنبه‌های گوناگون جامعه را تغییر داد
پوگروم یدوابنه

پوگروم یدوابنه به کشتار یهودیان لهستانی در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۱ در شهر یدوابنه، لهستان اشغالی، در جریان جنگ جهانی دوم و مراحل آغازین هولوکاست گفته می‌شود. در جریان این پوگروم، کمینه ۳۴۰ مرد، زن و کودک به قتل رسیدند، که حدود ۳۰۰ نفر از آن‌ها در انباری حبس شده و سپس به آتش کشیده شدند. حدود ۴۰ لهستانی غیر یهودی به عنوان عاملان این کشتار شناسایی شده‌اند، اگرچه پلیس نظامی آلمان در آن هنگام در شهر حضور داشت. این کشتار در میان بسیاری دیگر کشتارها در منطقه پودلشه، پس از ورود نیروهای آلمانی اندکی پس از حمله آنها به اتحاد جماهیر شوروی، قرار می‌گیرد. یدوابنه خود تا آن هنگام در اشغالی ۲۰ ماهه توسط نیروهای شووری، پس از تقسیم لهستان به دست آلمان و شوروی، به سر می‌برد. قاتلان در یدوابنه از کلیشه‌های منفی «کمونیسم یهود» علیه قربانیان خود استفاده کردند. پیش از حمله شوروی به شرق لهستان، یدابنه در منطقه ای هوادار حزب ملی لهستان قرار گرفته بود؛ بلوکی ضدیهودی و ضد دولت پیش از جنگ لهستان، که پیشتر جناح افراطی رادیکال این حزب را در سال ۱۹۳۴ غیرقانونی اعلام کرده بود. آگاهی از این کشتار تنها پس از تلاش فیلمسازان، روزنامه نگاران و دانشگاهیان لهستانی، به ویژه با انتشار نسخه انگلیسی کتاب همسایه‌ها: نابودی جامعه یهودیان در یدابنه، لهستان از یان گروس در سال ۲۰۰۱، همگانی شد. توجه عمومی به این حادثه باعث تحقیقات رسمی در مورد کشتارها در سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ توسط مؤسسه یادبود ملی لهستان شد، که تأیید کرد عاملان اصلی کشتار، لهستانی‌های بومی بوده‌اند. این یافته‌ها باعث بهت شدیدی در میان مردم لهستان شدند، چرا که روایت‌های رایج مربوط به هولوکاست در لهستان را، که در آن‌ها عاملان آلمانی معرفی می‌شدند و نه لهستانی، به چالش می‌کشیدند. در مراسم یادبود سال ۲۰۰۱ در یدوابنه، رئیس‌جمهور الکساندر کواشنیوسکی به نمایندگی از کشور عذرخواهی کرد، عذرخواهی که توسط رئیس‌جمهور برونیسواو کوموروفسکی در سال ۲۰۱۱ نیز تکرار شد. توافق کلی وجود دارد که نیروهای پلیس آلمان در صبح ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۱ یا روز پیش از آن در یدوابنه دیده شده و با اعضای شورای شهر دیدار کردند
دگرریختی فلات قاره‌ای ایران زمین

دگرریختی فلات قاره‌ای ایران زمین کتابی از مانوئل بربریان است که در سال ۱۳۶۲ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان کتاب برگزیده معرفی شد. این یک مقالهٔ خرد کتاب است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
مولانا جلال‌الدین: زندگانی، فلسفه، آثار و گزیده‌ای از آنان

مولانا جلال‌الدین: زندگانی، فلسفه، آثار و گزیده‌ای از آنان کتابی از عبدالباقی گولپینارلی با ترجمهٔ توفیق سبحانی است که در سال ۱۳۶۳ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان کتاب برگزیده معرفی شد. این یک مقالهٔ خرد کتاب است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.