nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
سید مصطفی حسینی دشتی

سید مصطفی حسینی انواری، مؤلف دانشنامهٔ معارف و معاریف است. حسینی دشتی، فرزند سید عبدالله، متولد ۱۳۱۳ روستای گنخک از توابع کاکی، شهرستان دشتی استان بوشهر است. وی در نجف مراحل عالی دروس علمی را از آیت‌الله خویی فراگرفت. وی در سال ۱۳۴۵ ساکن بندر بوشهر و امام جماعت مسجد عطار گردید. تألیفات: ۱. تفسیر قرآن کریم ۲. سبل السلام إلی المستدل من الأحکام، در فقه استدلالی ۳. شرح البهجة المرضیة ۴. شرح حاشیه ملا عبدالله ۵. معارف و معاریف وی در حال حاضر مقیم تهران است، ولی در زمان‌های خاصی از سال، مثل ماه‌های شعبان و رمضان یا ماه صفر به بوشهر مسافرت می‌کند و ارتباطش را با مردم همچنان حفظ می‌نماید.
موزه صنایع‌دستی همدان

موزهٔ صنایع‌دستی همدان در سال ۱۳۸۸ شمسی در میدان باباطاهر، جنب آرامگاه باباطاهر، در شهر همدان افتتاح شده‌است. این موزه توسط ادارهٔ کل میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری استان همدان تأسیس شده و به معرفی صنایع‌دستی استان همدان اختصاص دارد. ساعات کار: از ۸ صبح تا ۱۴ بعدازظهر.
گوسفند وحشی ارمنی

گوسفند قرمز ایرانی، گوسفند ارمنی، گوسفند قرمز قوچ‌ومیش ارمنی یا گوسفند وحشی ارمنی (نام علمی: Ovis ammon gmelini) گروهی از زیرگونه‌های گونهٔ گوسفند وحشی است. گوسفند وحشی به دو گروه زیرگونه‌ای تقسیم می‌شود که گروه شرقی آن گوسفند وحشی اوریال (در زبان لاتین به معنی خاوری) و گروه غربی گوسفند وحشی ارمنی نامیده می‌شوند و گوسفندهای وحشی البرز مرکزی تلفیقی از قوچ و میش‌های ارمنی و اوریال هستند. هرچند برخی منابع این دو را دو گونه مستقل می‌نامند. این جانور که مثل بقیه گوسفندها جنس نر آن قوچ و جنس ماده آن میش نامیده می‌شود، به چندین زیرگونه تقسیم می‌شود و فقط در شمال و شمال غرب ایران، نخجوان و ارمنستان زندگی می‌کنند. این پستاندار در ارمنستان و نخجوان در آستانه انقراض است و ۱۲ راس از این گونه در باغ‌وحش ایروان زیر نظر بوده و نگهداری می‌شوند. در زمان قاجار، ملک قاسم میرزا، پسر فتحعلی‌شاه گوسفندهای وحشی ارمنی را به جزیره کبودان در دریاچه ارومیه آورد و در آن رها کرد تا این جزیره را تبدیل به شکارگاه شخصی خود و دوستانش کند. یکی از مشخصه‌های بارز قوچ‌های ارمنی لکه سفیدرنگی است که در ناحیه کمر دارند که در اصطلاح به آن «آلاکمر» می‌گویند. همچنین در زیر گلو و سینهٔ قوچ و میش ارمنی ریش و موهای زبر کوتاهی به رنگ قهوه‌ای تا سیاه دیده می‌شود. ماده‌ها شاخ ندارند یا شاخ‌های آن‌ها بسیار کوچک است.
پیمان اتحاد سه‌گانه

ریدر بولارد پیمانی است که پس از اشغال ایران (شهریور ۱۳۲۰) در نهم بهمن ۱۳۲۰ (۲۹ زاویهٔ ۱۹۴۲) میان ایران، انگلستان و شوروی بسته شد. به موجب این پیمان که در اوج جنگ جهانی دوم بسته شد، دولت‌های انگلستان و شوروی تمامیت ارضی و استقلال ایران را محترم شناختند و دولت ایران در برابر متعهد شد که تمام راه‌ها و وسایل ارتباطی (شامل راه‌های آهن، رودخانه‌ها، فرودگاه‌ها، بندرها، لوله‌های نفت، تأسیسات تلگرافی و تلفنی و بی‌سیم) را در اختیار متفقین قرار دهد و آن‌ها از این وسایل هر اندازه بخواهند استفاده کنند. متفقین، به موجب این پیمان، از وسایل ارتباط ایران برای حمل اسلحه به جبههٔ جنگ در روسیه استفاده کردند. در عین حال، به موجب پیمان، متفقین مجاز بودند که هر مقدار نیروی هوایی و دریایی و زمینی که لازم بدانند در خاک ایران نگاه دارند و متعهد شدند که حداکثر تا شش ماه پس از پایان جنگ با آلمان خاک ایران را ترک کنند. مصوب ۶ بهمن ماه ۱۳۲۰ ماده واحده - مجلس شورای ملی پیمان اتحاد بین دولت شاهنشاهی ایران و دول اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و انگلستان را که مشتمل بر۹ فصل و شش نامه می‌باشد و در تاریخ ۲۴ آذر ماه ۱۳۲۰ از طرف نمایندگان سه دولت پاراف شده تصویب و به دولت اجازه می‌دهد امضاء و مبادله‌شود. این قانون که مشتمل بر یک ماده و متن پیمان اتحاد پیوست آن می‌باشد در جلسه ششم بهمن ماه یک هزار و سیصد و بیست به تصویب مجلس شورای ملی رسید. رئیس مجلس شورای ملی - حسن اسفندیاری ‌متن پیمان اتحاد اعلیحضرت همایون شاهنشاه ایران از یک طرف و اعلیحضرت پادشاه بریتانیای کبیر و ایرلند و مستملکات انگلیس ماوراء بحار و امپراتور هندوستان و هیئت رئیسه شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی از طرف دیگر. نظر به اصل منشور آتلانتیک که رئیس جمهور دول متحده آمریکا و نخست‌وزیر دولت انگلستان در چهاردهم ماه اوت ۱۹۴۱ بر آن توافق کرده و به جهان اعلام نموده‌اند. و دولت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی نیز در بیست و چهارم سپتامبر ۱۹۴۱ اصل مزبور را تأیید نموده و دولت اعلیحضرت همایون شاهنشاه ایران هم توافق کامل خود را با آن اصل ابراز می‌نمایند و مایلند که با ملل دیگر جهان به‌طور یکسان از آن بهره‌مند شوند و چو آرزومند می‌باشند که رشته دوستی و حسن تفاهم فیمابین استوار شود و نظر به اینکه این مقاصد به وسیله عقد پیمان اتحاد بهتر حاصل می‌شود توافق نمودند که برای این منظور پیمانی منعقد سازند و نمایندگان مختار خود را از این قرار تعیین نمودند: اعلیحضرت همایون شاهنشاه ایران جناب آقای علی سهیلی وزیر امور خارجه شاهنشاهی. اعلیحضرت پادشاه بریتانیای کبیر و ایرلند و مستملکات انگلیس ماوراء بحار و امپراتور هندوستان به نام مملکت متحده بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی: جناب سرریدر ویلیام‌بولارد؛ وزیر مختار و نماینده فوق‌العاده اعلیحضرت پادشاه انگلستان در ایران. هیئت رئیسه شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی: جناب آقای آندره آندریویچ سمیرنوف. سفیر کبیر فوق‌العاده اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در ایران
سرطان حنجره

سرطان‌های حنجره (به انگلیسی: Laryngeal cancers) عمدتاً از نوع کارسینوم سلول‌های سنگفرشی بوده و منشأ آن‌ها از بافت پوششی حنجره است. سرطان می‌تواند در هر قسمت از حنجره ایجاد شود. برای اهداف مرحله بندی، حنجره به سه منطقه تشریحی تقسیم می‌شود: گلوت (تارهای صوتی حقیقی، کمیسورهای قدامی و خلفی). سوپراگلوت (اپی گلوت، غضروف‌های کوزه‌ای و چین‌های آریپیگلوت و تارهای کاذب) و ساب گلوت. بیشتر سرطان‌های حنجره از گلوت منشأ می‌گیرند و تومورهای فوق گلوت و تحت گلوت کمتر مشاهده می‌شوند. سرطان حنجره ممکن است از طریق گسترش مستقیم به ساختارها و بافت‌های مجاور، متاستاز به گره‌های لنفاوی گردنی و اطراف موضع یا از طریق جریان خون گسترش یابد. شایعترین محل متاستازهای دور از موضع، ریه. سرطان حنجره در ۱۷۷٬۰۰۰ نفر در سال ۲۰۱۸ رخ داده‌است و منجر به ۹۴۸۰۰ مرگ (افزایش از ۷۶۰۰۰ مرگ در سال 1990). میزان بقای پنج ساله در ایالات متحده ۶۰٫۳٪ است. علائم سرطان حنجره به اندازه و محل تومور بستگی دارد. علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد: اثرات منفی پس از درمان می‌تواند شامل تغییر در شکل ظاهری، دشواری در غذا خوردن، خشکی دهان یا از دست دادن صدا باشد و ممکن است بیمار نیاز به یادگیری روش‌های جایگزین صحبت داشته باشد. مهمترین عامل خطر برای سرطان حنجره سیگار کشیدن است
آلکونوست

آلکونوست (به روسی: Алконост) بنابر افسانه‌های روسی موجودی است با بدن پرنده و سر زنی زیبا. این موجود همچون سیرن در اساطیر یونانی آواهایی بسیار زیبا تولید می‌کند و کسانی که آن‌ها را می‌شنوند همه‌چیز را فراموش کرده و دیگر هیچ‌چیز نمی‌خواهند. آلکونوست بر روی ساحل تخم‌گذاری می‌کند و سپس آن‌ها را به داخل دریا می‌غلطاند. هنگامی‌که زمان بیرون‌آمدن فرزندان آلکونوست از تخم‌ها فرا می‌رسد توفان و تندری درگرفته و دریا چنان متلاطم می‌شود که دیگر نمی‌توان در آن قایقرانی نمود. نام آلکونوست برگرفته از نام نیمه‌الهه‌ای یونانی به‌نام آلکونه است. در اساطیر یونانی آلکونه توسط خدایان به مرغی ماهی‌خوار تبدیل شده بود.
تماشاخانه سنگلج

تماشاخانه سنگلج یک تماشاخانه در تهران است در محله سنگلج در خیابان بهشت در ضلع جنوبی پارک شهر. تماشاخانهٔ سنگلج در اوایل دههٔ ۱۳۴۰ با زیر بنای ۱۰۳۴ مترمربع و در کنار باغ سنگلج توسط مهندس بابائیان ساخته شد و به وزارت فرهنگ و هنر وقت واگذار شد. این تماشاخانه که در ابتدا ۲۵ شهریور نام داشت، در ۱۸ مهرماه سال ۱۳۴۴ همراه با اولین جشنواره نمایش‌های ایرانی افتتاح شد. اولین نمایش اجرا شده در این تماشاخانه نمایش امیر ارسلان نوشته ی پرویز کاردان و کارگردانی علی نصیریان بود و همچنین نمایش پهلوان اکبر می‌میرد نوشته ی بهرام بیضایی و کارگردانیِ عبّاس جوانمرد در روزهای دوازدهم و سیزدهم این جشنواره به نمایش درآمد. آثار نویسندگان بزرگی همچون غلامحسین ساعدی، اکبر رادی و محمود استادمحمد در تماشاخانه سنگلج روی صحنه رفته‌اند. جعفر والی، عبّاس جوانمرد و علی نصیریان از جمله مهم‌ترین کارگردانانی هستند که نمایش‌های خود را در قالب رپرتوار هنر ملی در تماشاخانه سنگلج روی صحنه برده‌اند. از نمایش‌های مهمی که در اوایل کارِ این تماشاخانه بر صحنه رفت میراث و ضیافت کارِ بهرام بیضایی را می‌توان نام برد که در آذر ماه ۱۳۴۶ اجرا شد. مدیریت تماشاخانه در سال ۱۳۵۹ به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی واگذار شد و به پیشنهاد جمشید مشایخی نام آن به دلیل ساخت آن در محله سنگلج به تماشاخانه سنگلج تغییر کرد. این سازه در تاریخ ۲ آذر ۱۳۸۸ به شماره ۲۷۴۶۹ در فهرست آثار ملی ثبت شد. این یک مقالهٔ خرد تهران است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
صرف-واج‌شناسی

واژ-واج‌شناسی یا صرف-واج‌شناسی یکی از سطوح مطالعهٔ زبان است که به‌طور کلی در آن، تعامل بین صرف و واج‌شناسی یا فرایندهای صرفی و آوایی مطرح است. هنگامی که تکواژی به واژه‌ای می‌پیوندد، می‌تواند محیط آواییِ تکواژهای دیگر در آن واژه را تغییر دهد. زبان‌شناس در مطالعهٔ خود راجع به سطح صرف-واج‌شناختی، در تلاش است که این فرایند را توصیف کند. ساختار صرفی-واجی یک زبان عموماً به شکل دسته‌ای از قواعد نشان داده می‌شود، که در شکل آرمانی می‌توانند هر تناوب صرفی-واجی‌ای را که در زبان رخ می‌دهد، توصیف کنند. به عنوان مثالی از تناوب صرفی-واجی در زبان، می‌توان از نمونهٔ مشهوری از زبان انگلیسی یاد کرد. در زبان انگلیسی، پسوند جمع‌ساز در شکل نوشتاریِ خود به دو صورتِ "s-" یا "es-" ظاهر می‌شود و در زبان گفتار به سه شکلِ [s]، [-z-] و [ɪz-] تبلور می‌یابد. اما در این میان، بنابر آنچه زبان‌شناسی زایشی به ما ارائه می‌دهد، هنگام سخن‌گفتن از پسوند جمع در سطح انتزاعی‌تر در صرف یا سطوح پیش از سطحِ واج‌شناسی، باید تنها به وجود یک تکواژ جمع‌ساز قائل شویم که هرگاه این تکواژ انتزاعی به سطح آوایی می‌رسد، بسته به محیطی که در آن ظاهر می‌شود، می‌تواند به یکی از صورت‌های [s]، [-z-]، یا [ɪz-] ظاهر شود. مثلاً هرگاه این پسوند جمع‌ساز به واژه‌ای چون cat (گربه) افزوده شود، محیط آواییِ این واژه حکم می‌کند که تکواژ جمع به صورت [s-] ظاهر شود. هرگاه این پسوند در سطح صرف به واژه‌ای چون dog (سگ) افزوده شود، به صورت [z-]، و بالاخره در صورت افزوده شدن به واژه‌ای چون horse (اسب)، به‌خاطر شرایط آواییِ این واژه، به صورت [ɪz-] ظاهر می‌شود. در واج‌شناسی به‌طور اعم، و در صرف-واج‌شناسی به‌طور اخص، به دنبال پاسخ به این پرسش هستیم که اگر قرار باشد تکواژها در سطوح انتزاعی‌تر به هم متصل شوند، و هر تکواژ تنها یک صورت انتزاعی داشته باشد، پس چگونه می‌شود که در سطح واج‌شناسی، تکواژها می‌توانند صورت‌های مختلف داشته باشند؟ اگر قرار باشد برای هر تکواژ یک صورت قائل شویم، آن صورتِ اصلی یا زیربنایی چه خواهد بود؟ و بالاخره اینکه در صورت یافتن صورت زیربنایی، طی چه قواعدی صورت‌های متناوب دیگر به‌دست داده می‌شوند؟ بنابر قواعد حاکم بر سطح صرف-واج‌شناسی، یعنی سطحی که در آن صرف، که انتزاعی‌تر است، با سطح آوایی در تعامل قرار می‌گیرد، صورت زیربناییِ این تکواژ، /z-/ است. این بدان معنی است که در سطح صرف به‌هنگام شکل‌گرفتن صورت cats، تکواژها به صورت /kat-z/ خواهند بود. وجود یک واج بی‌واک، در این مثال یعنی /t/ پایانیِ پایه، در مجاورت تکواژ جمع‌ساز /z-/ باعث تغییر صورت این پسوند می‌گردد و بدین ترتیب در سطح آوایی، شکل [kat-s] به‌دست داده می‌شود
رود الوسجرد

رود الوسُجرد یا الوسُگرد از بزرگ‌ترین درهٔ رشته کوه الوند بنام دره مرادبیگ یا ولاشگرد قدیم در جنوب شهر همدان سرچشمه می‌گیرد. این رود از آب شده برف‌ها و آب چشمه‌های فراوان تشکیل می‌شود، مسیری جنوبی، شمالی دارد و در شیب نسبتاً تندی جاری است و پس از گذشتن از دره به سوی شهر روان می‌گردد و از وسط شهر از سمت جنوب و مشرق تپه هگمتانه می‌گذرد و به اراضی شمالی خارج شهر می‌رسد. در اراضی جلگه‌ای شهرستان همدان با پیوستن رودهای متعدد به آن، سرانجام به رود قره‌چای می‌ریزد. نام الوسجرد هم در اسناد دولتی آمده و هم بر زبان مردم جاری است. این واژه از نام جاهای دوران پارتی است و به احتمال قریب به یقین از نام روستایی که در دوران‌های گذشته در آنجا بوده، گرفته شده‌است.
عصر انقلاب (روزنامه)

عصر انقلاب (و بعدها عهد انقلاب) نشریه‌ای حاوی اخبار و مقالات سیاسی بود که طی سال‌های ۱۲۹۳ تا ۱۳۰۳ شمسی در ایران منتشر می‌شد. مجموعهٔ کامل این دو نشریه در کتابخانهٔ ملی ایران در تهران موجود است. نخستین شمارهٔ این نشریه در ۱۵ ربیع‌الاول ۱۳۳۳ (مصادف با ۳۱ ژانویه ۱۹۱۵) چاپ شد. عصر انقلاب تا شمارهٔ ششم به‌صورت هفته‌نامه و پس از آن دو یا سه بار در هفته منتشر می‌شد. صاحب امتیاز نشریه میرزا آقاخان همدانی، نمایندهٔ سابق مجلس، بود که بعدها نام خانوادگی «فریار» را برای خود انتخاب کرد. سردبیر عصر انقلاب تا شمارهٔ ۱۵، دبیر خلوت بود. در سرلوحهٔ عصر انقلاب، مشرب این نشریه چنین توصیف می‌شد که «این جریدهٔ ملی، آزاد و مستقل‌الافکار در حفظ منافع وطن و اساس حکومت ملی سخنرانی می‌کند». در آوریل ۱۹۱۵، عبدالمجید میرزا عین‌الدوله به نخست‌وزیری ایران رسید و عصر انقلاب به‌شدت با انتصاب او مخالف بود. یکی از مقالات چاپ‌شده در شمارهٔ ۲۹ عصر انقلاب دربارهٔ جنگ حهانی و امپراطوری عثمانی، باعث شد این نشریه در رجب ۱۳۳۳ (ژوئن ۱۹۱۵) توقیف شود. هرچند عصر انقلاب کمتر از یک سال عمر کرد اما یکی از نشریات اثرگذار ایرانی در زمان جنگ جهانی اول محسوب می‌شد زیرا برخلاف مواضع دولت وقت ایران، این نشریه از جبههٔ آلمان و عثمانی دفاع می‌کرد و به همین دلیل پس از مدت کوتاهی توقیف شد. ناصرالاسلام، نمایندهٔ فومن در مجلس، به این توقیف اعتراض کرد و از فرمانفرما، وزیر داخله، توضیح خواست که چرا عصر انقلاب بدون حکم دادگاه و تذکر قبلی توقیف شده است. فرمانفرما در پاسخ او گفت: «به اقتضای مصالح دولتى این دو روزنامه توقیف شده است و بیش از این نمی‌توانم در مجلس توضیح بدهم»
بوستان باباطاهر

پارک باباطاهر یا بوستان باباطاهر یکی از پارک‌های شهر همدان است که میدان باباطاهر و در اطراف آرامگاه باباطاهر واقع شده‌است. بوستان باباطاهر در ردیف یکی از بزرگترین بوستان‌ها در همدان است. در گوشهٔ غربی این بوستان برجی آجری مربوط به یکی از امامزاده‌های همدان به نام امامزاده هادی بن علی از بناهای قرن ۱۰ هجری قرار دارد.
فهرست برندگان جایزه نوبل فیزیک

این یک نسخهٔ بررسی‌شده از صفحه است جایزه نوبل فیزیک (به سوئدی: Nobelpriset i fysik) هر ساله توسط آکادمی سلطنتی علوم سوئد به دانشمندان در زمینه‌های مختلف فیزیک تعلق می‌گیرد. این یکی از پنج جایزهٔ نوبل است که در سال ۱۸۹۵ توسط آلفرد نوبل برای مشارکتهای برجسته در زمینه‌های فیزیک، شیمی، ادبیات، اقتصاد٬ صلح و فیزیولوژی یا پزشکی اهدا می‌شود. این جایزه توسط بنیاد نوبل اداره می‌شود و توسط یک کمیته که متشکل از پنج عضو منتخب آکادمی علوم سلطنتی سوئد هستند به برندگان اعطا می‌شود. اولین جایزهٔ نوبل فیزیک در سال ۱۹۰۱ به ویلهلم کنراد رونتگن از آلمان اهدا شد. هر جایزه شامل یک مدال، یک دیپلم افتخار و جایزهٔ نقدی است که در طول سال‌های مختلف مقدار آن متفاوت بوده‌است. در سال ۱۹۰۱، مقدار جایزهٔ رونتگن، ۱۵۰٬۷۸۲ کرون بود که در دسامبر ۲۰۰۷ برابر با ۷٬۷۳۱٬۰۰۴ کرون است. در سال ۲۰۰۸، این جایزه به ماکوتو کوبایاشی و شیهید ماسکاوا که مقدار آن ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کرون سوئد (اندکی بیش از € ۱ میلیون، یا ۱٫۴ میلیون دلار آمریکا) بود اهدا شد. این جایزه سالانه در استکهلم در تاریخ ۱۰ دسامبر برابر با سالگرد درگذشت آلفرد نوبل به برندگان اهدا می‌شود. جان باردین تا به حال دو بار در سال ۱۹۵۶ و ۱۹۷۲ برندهٔ این جایزه شده‌است. همچنین ماری کوری در فیزیک سال ۱۹۰۳ و شیمی در سال ۱۹۱۱ برندهٔ جایزهٔ نوبل شده‌است. ویلیام لورنس براگ جوان‌ترین برندهٔ این جایزه است؛ او این جایزه را در سال ۱۹۱۵ در ۲۵سالگی به‌دست‌آورد. ماری کوری، ماریا ژئوپرت مایر (سال ۱۹۶۳) و دانا استریکلند (سال ۲۰۱۸) تنها زنانی هستند که برنده این جایزه شده‌اند
ژرژ گورویچ

ژرژ گورویچ (روسی: Гео́ргий Дави́дович Гу́рвич و (به فرانسوی: Georges Gurvitch) و (به انگلیسی: Georges Gurvitch)؛ (۲۰ اکتبر ۱۸۹۴، نووروسیسک –۱۲ دسامبر ۱۹۶۵، پاریس) جامعه‌شناس و حقوقدان فرانسوی روسی الاصل بود. او یکی از جامعه‌شناسان برجسته زمان خود، متخصص جامعه‌شناسی معرفت و جامعه‌شناسی حقوق بود. او در سال ۱۹۴۴ مجله Cahiers internationaux de Sociologie را تأسیس کرد. گورویچ و همسر الجزایری‌تبار او که مدافع استعمارزدایی و خواهان استقلال الجزایر بود، در ۲۲ ژوئن ۱۹۶۲ قربانی حمله تروریستی گروه ملی‌گرای راست افراطی، سازمان ارتش سری (O.A.S) واقع شدند که مخالف استقلال الجزایر از فرانسه بودند. آپارتمان آنها با بمب ویران شد و آنها مدتی در منزل مارک شاگال بلاروسی (۶ ژوئیه ۱۸۸۷–۲۸ مارس ۱۹۸۵) نقاش فرانسوی - روسی ساکن شدند. ژرژ گورویچ در دانشگاه پاریس کرسی جامعه‌شناسی داشت. گورویچ شخصیت مهمی در توسعه جامعه‌شناسی حقوق است. مانند سایر جامعه‌شناسان حقوقی، او اصرار داشت که قانون صرفاً قواعد یا تصمیماتی نیست که توسط نهادهای دولتی مانند قوه مقننه، دادگاه‌ها و پلیس تولید، تفسیر و اجرا می‌شود. گروه‌ها و جوامع از انواع مختلف، چه به‌طور رسمی ساختار یافته باشند و چه غیررسمی، مقرراتی را برای خود و دیگران ایجاد می‌کنند که به درستی می‌تواند از منظر جامعه‌شناختی قانون در نظر گرفته شود. با این حال، کثرت‌گرایی حقوقی گورویچ بسیار دقیق‌تر و رادیکال‌تر از بسیاری از جامعه‌شناسان حقوقی است و انواع بسیار متنوعی از قوانین را در انواع مختلف اجتماعی - یا تعامل اجتماعی - می‌بیند که او در نوشته‌هایش متمایز می‌کند
فهرست برندگان جایزه نوبل شیمی

این یک نسخهٔ بررسی‌شده از صفحه است جایزهٔ نوبل شیمی (به سوئدی: Nobelpriset i kemi) هر ساله توسط فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد به دانشمندان در زمینه‌های مختلف شیمی تعلق می‌گیرد. این یکی از پنج جایزهٔ نوبل است که در سال ۱۸۹۵ توسط آلفرد نوبل برای مشارکت‌های برجسته در زمینه‌های فیزیک، شیمی، ادبیات، صلح، اقتصاد، و فیزیولوژی یا پزشکی اهدا می‌شود. این جایزه توسط بنیاد نوبل اداره می‌شود و توسط یک کمیته که متشکل از پنج عضو منتخب آکادمی علوم سلطنتی سوئد هستند به برندگان اعطا می‌شود. اولین جایزهٔ نوبل در شیمی در سال ۱۹۰۱ به یاکوبوس هنریکوس وانت‌هوف از هلند اهدا شد. هر جایزه شامل یک مدال، یک دیپلم افتخار و جایزه‌ای نقدی است که در طول سال‌های مختلف مقدار آن متفاوت بوده‌است. مقدار جایزهٔ یاکوبوس هنریکوس وانت‌هوف، ۱۵۰۷۸۲ کرون بود که در دسامبر ۲۰۰۷ برابر با ۷٬۷۳۱٬۰۰۴ کرون است. در سال ۲۰۰۸، این جایزه به اسامو شیمومورا، مارتین کلایف و راجر تسین که مقدار آن ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کرون سوئد (اندکی بیش از ۱ میلیون یورو، یا ۱٬۴ میلیون دلار) بود اهدا شد. این جایزه سالانه در استکهلم در تاریخ ۱۰ دسامبر برابر با سالگرد مرگ نوبل به برندگان اهدا می‌شود. تاکنون این جایزه ۲۵ بار به افرادی اهدا شده‌است که در زمینه شیمی آلی مشارکت داشته‌اند که بیش از هر زمینه‌ای در شیمی است. دو برندهٔ جایزهٔ نوبل شیمی ریچارد کوهن (۱۹۳۸) و آدولف فریدریش بوتنانت (۱۹۳۹) از آلمان تنها افرادی بوده‌اند که موفق به دریافت جایزه خود توسط دولتشان نشده‌اند. فردریک سانگر (سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۸۰) و کارل شارپلس (سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۲۲) تنها افرادی هستند که دوبار موفق به دریافت این جایزه شده‌اند. همچنین، از میان افرادی که موفق به دریافت جایزه نوبل شیمی شده‌اند دو نفر موفق به کسب یک جایزه نوبل دیگر در زمینه‌ای متفاوت شده‌اند که آن دو نفر ماری کوری (فیزیک در سال ۱۹۰۳، شیمی در سال ۱۹۱۱) و لینوس کارل پاولینگ (شیمی در سال ۱۹۵۴، صلح در سال ۱۹۶۲)بوده‌اند
فهرست برندگان جایزه نوبل ادبیات

این یک نسخهٔ بررسی‌شده از صفحه است جایزهٔ نوبل در ادبیات را آکادمی سلطنتی علوم سوئد هرساله برای مشارکت‌های برجسته در زمینهٔ ادبیات به نویسندگان آثار ادبی اهدا می‌کند. این جایزه، یکی از شش جایزهٔ نوبل است که از سال ۱۸۹۵، بنا به خواستهٔ آلفرد نوبل اهدا می‌شود. جایزهٔ نوبل افزون بر ادبیات، در زمینه‌های فیزیک، شیمی، اقتصاد، صلح و فیزیولوژی یا پزشکی اهدا می‌شود. این جایزه توسط بنیاد نوبل اداره می‌شود و آن را یک کمیتهٔ متشکل از پنج عضو منتخب آکادمی علوم سلطنتی سوئد به برندگان اعطا می‌کند. هر جایزه شامل یک مدال، یک دیپلم افتخار و جایزهٔ نقدی است که مبلغ آن در هر سال متفاوت است. نخستین جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۰۱ به سولی پرودوم از فرانسه اهدا شد. مقدار این جایزه ۱۵۰٬۷۸۲ کرون سوئد بود که در ژانویه ۲۰۱۸ برابر با ۸٬۸۲۳٬۶۳۷٫۷۸ کرون برآورد شد. از سال ۲۰۰۱ تا سال ۲۰۱۱ مقدار جایزه به ۱۰ میلیون کرون افزایش یافت. سال ۲۰۰۸ جایزه ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کرونی به ژان ماری گوستاو لوکلزیو رسید که ارزش آن معادل ۱٫۴ میلیون دلار آمریکا یا اندکی بیش از ۱ میلیون یورو بود. این مقدار از سال ۲۰۱۲ به هشت میلیون کرون کاهش پیدا کرده‌است. این جایزه سالانه در استکهلم در تاریخ ۱۰ دسامبر برابر با سالگرد مرگ نوبل به برندگان اهدا می‌شود. از سال ۱۹۰۱ تا سال ۲۰۱۹ این جایزه به ۱۱۶ نفر تعلق گرفته‌است
یهودیان همدان

یهودیان همدان به یهودیانی گفته می‌شود که از حدود سال ۵۸۶ پیش از میلاد به بعد، یعنی پس از تسخیر بیت‌المقدس به دست بخت النصر، وارد شهر همدان شدند و از آن زمان به بعد در این شهر ماندگار گردیدند. یهودیان همدان بخاطر تراکم جمعیت دارای مدارس مذهبی، کنیسه‌ها و راسته‌ای به نام خود در بازار شهر بودند.طی گذشت زمان علی‌رغم بعضی از مهاجرت‌های یهودیان از شهرها و استان‌های مجاور به داخل شهر همدان، تعداد یهودیان این شهر، همواره رو به کاهش گذاشته‌است. با کاهش جمعیت یهودیان تنها یکی از محل‌های عبادت آنان به نام آرامگاه استر و مردخای در همدان برجای مانده‌است که از جمله مکان‌های تاریخی این شهر به‌شمار می‌رود و سالیانه صدها جهانگرد از آن دیدن می‌کنند. برخی از منابع ورود یهودیان به ایران را در سال ۵۳۹ پیش از میلاد ذکر کرده‌اند. از تعداد یهودیانی که وارد همدان شدند آمار مشخصی در دست نیست. البته مقصد آنها فقط شهر همدان نبوده بلکه استان همدان بوده. در اسدآباد روستاهایی هستند که یهودیان کمی در آنها زندگی می‌کردند. در شمال استان همدان در تعدادی روستا اطراف قروه درجزین و خود قروه می‌زیستند. ضمناً در شهر ملایر و روستاهای بخش سامن که گفته می‌شود وجود مقبره ای تحت عنوان یوشع بن نوح البته معلوم نیست یوشع بن نون درست است یا نوح اما در حقیقت نام اصلی او هوشع بن بری از پیامبران بنی اسرائیل است نه یوشع بن نون ولیکن به دلیل تقدس زیاد که یهودیان حتی از نهاوند هم به دیدار آن می‌آمدند یهودیان در روستاهای اطراف آرامگاه زندگی می‌کردند. برخی از کلیمیان همدان خود را از سبط شیمعون (از فرزندان یعقوب) و بعضی دیگر خود را از نسل داوود می‌دانند. همدان در زمان پادشاهان پارسی و هخامنشی همواره شهر ییلاقی آن‌ها بود و به همین علت یکی از پرجمعیت‌ترین مراکز یهودی‌نشین ایران بوده‌است
خدمتکاری در منهتن

خدمتکاری در منهتن (به انگلیسی: Maid in Manhattan) فیلمی کمدی رمانتیک محصول ۲۰۰۲ به کارگردانی وین وانگ و با شرکت جنیفر لوپز و رالف فاینس است. داستان فیلم در مورد ماریسا (جنیفر لوپز) خدمتکاری در یکی از هتل‌های شهر منهتن است که به‌طور تصادفی با کریستوفر مارشال (رالف فاینس) کاندیدای نمایندگی مجلس رو به رو می‌شود و کریستوفر از ماریسا خوشش میآید و این در حالی است که از شغل وی که خدمتکاری در هتل است خبر ندارد.
عدم قطعیت

عدم قطعیت (به انگلیسی: Uncertainty) نوعی نگرش دقیق به اعداد است که در علوم اصل عدم قطعیت، فلسفه، آمار، علم اقتصاد، مالیه، بیمه، روان‌شناسی، جامعه‌شناسی، مهندسی و علوم اطلاع‌رسانی کاربرد دارد. همچنین تأثیر بر داده‌های اندازه‌گیری شده دارد. این یک مقالهٔ خرد اندازه‌گیری است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
مدل آماری

مدل آماری (به انگلیسی: statistical model) نوعی فرمول‌بندی به صورت ریاضی، برای مشخص کردن رابطه بین یک یا چند متغیر اتفاقی (راندوم) با یک یا چند متغیر اتفاقی دیگر است. مدل به صورت آماری است چون متغیرها به صورت اتفاقی هستند و رابطه جبری ندارند.
روزنامه عدل مظفر

روزنامهٔ عدل مظفر نام یکی از نشریات دوران مشروطه در همدان است. در سال ۱۳۲۴٫ق علی‌خان ظهیرالدوله، به منظور پیشبرد مقاصد آزادی‌خواهی خود، مجلسی از نمایندگان اصناف شهر به نام مجلس فواید عمومی همدان تشکیل داد. منظور اصلی ظهیرالدوله از تشکیل این مجلس به پشتیبانی خواندن اقشار مختلف مردم از حکومت خود و ایجاد جبهه‌ای علیه زورگویان و زرمداران بود.برای یک دوره شش ماهه، ۵۳ نفر از نمایندگان اصناف، تجار، یهودیان و ارامنهٔ همدان، انتخاب شدند و مجلس شروع به فعالیت نمود. مجلس فواید عمومی راجع به کنترل و قیمت‌گذاری ارزاق عمومی و اوضاع بهداشتی، اقتصادی و سیاسی شهر فعالیت داشت و حتی در این خصوص مسائلی را به تصویب می‌رساند و در مواردی بازوی اجرایی مصوبات مجلس حاکم همدان محسوب می‌گردید. روزنامه عدل مظفر، روزنامهٔ ارگانی این مجلس مردمی بود. مجلس فواید عمومی اطلاعیه و خبرهای خود را از طریق این روزنامه به اطلاع مردم می‌رساند.در سال۱۳۲۵٫ق روزنامه اکباتان به جای عدل مظفر با همان مدیریت انتشار یافت.
روزنامه اکباتان

روزنامهٔ اکباتان نام یکی از نشریات دوران مشروطه در همدان است. این روزنامه از سال۱۳۲۵٫ق به جای روزنامه عدل مظفر با همان مدیریت انتشار یافت. در سال ۱۳۲۴٫ق علی‌خان ظهیرالدوله، به منظور پیشبرد مقاصد آزادی‌خواهی خود، مجلسی از نمایندگان اصناف شهر به نام مجلس فایده‌ها عمومی همدان تشکیل داد. منظور اصلی ظهیرالدوله از تشکیل این مجلس به پشتیبانی خواندن اقشار مختلف مردم از حکومت خود و ایجاد جبهه‌ای علیه زورگویان و زرمداران بود.برای یک دوره شش ماهه، ۵۳ نفر از نمایندگان اصناف، تجار، یهودیان و ارامنهٔ همدان، انتخاب شدند و مجلس شروع به فعالیت نمود. مجلس فایده‌ها عمومی راجع به کنترل و قیمت‌گذاری ارزاق عمومی و اوضاع بهداشتی، اقتصادی و سیاسی شهر فعالیت داشت و حتی در این خصوص مسائلی را به تصویب می‌رساند و در مواردی بازوی اجرایی مصوبات مجلس حاکم همدان محسوب می‌گردید. روزنامه عدل مظفر، روزنامهٔ ارگانی این مجلس مردمی بود. مجلس فایده‌ها عمومی اطلاعیه و خبرهای خود را از طریق این روزنامه به اطلاع مردم می‌رساند.
دره عباس‌آباد

دره عباس‌آباد یا دره تبنابر دره‌ای در کوهستان الوند است. ابتدای آن در جنوب غربی شهر همدان قرار دارد و در همان جهت تا محل کتیبه‌های گنجنامه ادامه پیدا می‌کند. پس از کتیبه‌ها مسیری جنوبی پیدا کرده و تاریک‌دره خوانده می‌شود. به همین جهت این دره در ابتدا به عباس‌آباد در میانه به دره گنجنامه و در سمت بالاتر به تاریک‌دره شهرت دارد.یکی از راه‌های باستانی که همدان را به مناطق غربی کشور متصل می‌نموده، در داخل این دره قرار داشته که گویا راه میان‌بُر نامیده می‌شده‌است. این راه از مدخل دره شروع می‌شده پس از گذشتن از کتیبه از کنار رودی که در تاریک‌دره جاری است می‌گذشته و از نیمه‌های تاریک‌دره از دره ای فرعی که به گردنه تویسرکان منتهی می‌شده و جهتی شرقی-غربی دارد می‌گذشته و به شهرستانه و از آنجا به سایر مناطق غربی کشور می‌پیوسته‌است. وجود سنگ‌نبشته هخامنشی بر کنار این جاده و همچنین آتشکده بهرام در دره اهمیت این جادهٔ میان‌بر را نشان می‌دهد.
دره گنج‌نامه

دره گنج‌نامه نام قسمت میانی دره عباس‌آباد در کوه الوند است. این دره در جنوب غربی شهر همدان قرار دارد. دره عباس‌آباد در ابتدا به عباس‌آباد در میانه به دره گنجنامه و در سمت بالاتر به تاریک‌دره شهرت دارد.در تواریخ اشاره‌شده که همدان در زمان هخامنشی ضرابخانه داشته‌است. برخی معتقدند که با توجه به واژهٔ گنج‌نامه شاید این ضرابخانه در این دره واقع بوده‌است.کتیبه‌های موجود در این دره به نام کتیبه‌های گنج‌نامه شناخته می‌شود. آبشار گنج‌نامه که در قدیم دره‌آبشار راه میان‌بر نامیده می‌شده و همچنین آتشکده بهرام در این دره واقع شده‌است.