nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
همه‌گیری

همه‌گیری یا اِپیدِمی (به فرانسوی: Épidémie) یا اِپیدِمیک (به انگلیسی: Epidemic) بروز بیش از حد یک بیماری یا عارضه در جمعیتی معین را گویند. اپیدمی (از ریشهٔ یونانی ἐπί epi) شیوع سریع بیماری عفونی به تعداد زیادی از افراد در یک جمعیت خاص در یک دورهٔ زمانی کوتاه، معمولاً دو هفته یا کمتر است. به عنوان مثال، در عفونت‌های مننگوکوک، میزان ابتلا در بیش از ۱۵ مورد در ۱۰۰٬۰۰۰ نفر طی مدت دو هفتهٔ متوالی یک بیماری همه‌گیر محسوب می‌شود. اپیدمی به هر بیماری قابل انتقال یا غیرقابل انتقال یا هر چیزی که سلامتی انسان و حیوانات را به خطر بیندازد، چنانچه موارد ابتلای آن بیش از حد انتظار باشد، گفته می‌شود. به عنوان مثال چون بیماری آبله به‌طور کلّی در دنیا ریشه‌کن شده اگر یک مورد بیمار مبتلا به آبله مشاهده گردد می‌گویند که اپیدمی آبله رخ داده‌است یک مثال مناسب برای اپیدمی می‌تواند همه‌گیری کرونا ویروس یا کووید_۱۹ باشد بیماری‌های عفونی عموماً توسط عوامل مختلفی از جمله تغییر در محیط زیست جمعیت میزبان (به عنوان مثال افزایش استرس یا افزایش تراکم گونه‌های ناقل)، تغییر ژنتیکی در مخزن پاتوژن یا معرفی پاتوژن در حال ظهور به جمعیت میزبان (با حرکت پاتوژن یا میزبان). به‌طور کلی، یک بیماری همه گیر هنگامی اتفاق می‌افتد که ایمنی میزبان از پاتوژن مستقر یا پاتوژن جدید تازه ظهور ناگهان در زیر آنچه که در تعادل اندمی یافت می‌شود کاهش می‌یابد و آستانه انتقال از آن فراتر می‌رود. همه‌گیری ممکن است به یک مکان محدود شود. با این وجود، اگر به سایر کشورها یا قاره‌ها سرایت کند و تعداد قابل توجهی از مردم را تحت تأثیر قرار دهد، ممکن است این بیماری دنیاگیر نامیده می‌شود. اعلام یک بیماری همه گیر معمولاً نیاز به درک درستی از میزان ابتدای بروز دارد. بیماری‌های همه گیر بیماری‌های خاص، مانند آنفولانزا، با افزایش مشخص شده در بروز بالاتر از این پایه تعریف شده‌است. چند مورد از یک بیماری بسیار نادر ممکن است به عنوان بیماری همه‌گیر طبقه‌بندی شود، در حالی که بسیاری از موارد یک بیماری شایع (مانند سرماخوردگی) چنین نیست.
سید جعفر شهیدی

سیّد جعفر شهیدی (۲۹ اسفند ۱۲۹۷ در بروجرد – ۲۳ دی ۱۳۸۶ در تهران) رئیس مؤسسه لغت‌نامه دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی، استاد تمام دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران و از پژوهشگران برجسته زبان و ادبیات فارسی، فقه و تاریخ اسلام بود. شهیدی از شاگردان برجستهٔ علی‌اکبر دهخدا و بدیع‌الزمان فروزانفر در دانشگاه تهران بود و در سال ۱۳۴۰ دکترای خود را در رشته ادبیات فارسی و تاریخ دریافت کرد. او همچنین در حوزه علمیه قم و حوزه علمیه نجف زیر نظر سید حسین طباطبائی بروجردی، سید ابوالقاسم خویی تحصیل کرد و درجه اجتهاد داشت. او به جز همکاری در تدوین فرهنگ معین و لغت‌نامه دهخدا، ۴ عنوان ترجمه، ۳ عنوان تصحیح و تعداد زیادی تألیف دارد که شماری از کتاب‌های وی به زبان‌های بیگانه ترجمه شدند و جایزه دریافت کردند. جعفر شهیدی خانه خود را به شهرداری اهدا کردند تا در آنجا کتابخانه ای درست شود سیدجعفر شهیدی فرزند سیدمحمد سجادی بود[مشکوک – بحث] که از دانشمندان و مفاخر بزرگ ادبی ایران به‌شمار می‌رفت، در سال ۱۲۹۷ هجری خورشیدی در یکی از محلات قدیمی شهر بروجرد به دنیا آمد. وی دوران تحصیل ابتدایی و اندکی از متوسطه را در این شهر و سپس ادامه آن را در تهران به انجام رساند. شهیدی ابتدا به نام سجادی معروف بود که بعدها تغییر شهرت داده و با نام شهیدی در مراکز علمی و دانشگاهی شهرت پیدا کرد. در سال ۱۳۲۰ برای تحصیل علوم دینی و فقه و اصول راهی نجف شد و تحصیلات حوزوی‌اش را در شهر نجف که شهر علم نام داشت، تا حد رسیدن به درجه اجتهاد که درجهٔ بسیار بالایی در حوزهٔ علمیه محسوب می‌شود، بالا برد. شهیدی پس از آن چند سالی را در عوالم طلبگی در قم سپری و از محمد علی لطفیان سرگزی- سید حسین طباطبایی بروجردی و بسیاری از مراجع و بزرگان دینی استفاده کرد، اما بعد از هشت سال، بیماری او را به ایران بازگرداند. هر هفته باید خود را به پزشک نشان می‌داد و در نتیجه از رفتن به حوزه بازمی‌ماند. برای گذران زندگی و به‌منظور ترجمهٔ متون عربی، نزد کریم سنجابی (وزیر فرهنگ وقت) می‌رفت اما به او اشتغال به تدریس پیشنهاد شد. سپس در دبیرستان ابومسلم مشغول به تدریس شد و با توجه به اهمیت مدرک تحصیلی در میزان حقوق، بدون شرکت در کلاس‌ها، لیسانس الهیات را با بهترین نمره‌ها می‌گیرد
روباه

سردهٔ روباه‌ها (روباه‌های حقیقی)سردهٔ روباه‌های آمریکای جنوبیسردهٔ دم‌دارسگسردهٔ روباه خرچنگ‌خوار, روباه‌ها جانورانی با جثهٔ متوسط و کوچک از تیرهٔ سگ‌سانان هستند که در آسیا و آمریکا و همهٔ قاره‌ها به جز جنوبگان زندگی می‌کنند. روباه‌ها در نواحی قطبی، جلگه‌های بی‌درخت و در بیابان‌های آفریقا و خاورمیانه، کویرها و دشت‌های خشک زندگی می‌کند. روباه‌های سرخ از فراوان‌ترین گونه‌های روباه بوده و دارای پراکندگی بسیار بالا و شامل ۴۷ زیرگونهٔ شناسایی شده‌است. این روباه‌ها در اروپا، آسیا و آمریکای شمالی یافت می‌شوند. ۱۲ گونه از روباه‌ها متعلق به سردهٔ Vulpes یا روباه‌های حقیقی می‌باشند. فریدون جنیدی دربارهٔ نام روباه می‌نویسد: «روباه که در زبان پهلوی روپاس rupas خوانده می‌شود، و اگرچه نام روباه در اوستا به گونهٔ اوروپی از ریشهٔ روپ است، اما پسوند اَس در زبان پهلوی نشان می‌دهد که در اوستا نیز گونهٔ روپ اَس یا ربایندهٔ تیز، روایی داشته‌است. روباه‌ها در مقایسه با سگ‌سانان دیگر مانند شغال و گرگ جثه‌های کوچکی دارند. بزرگ‌ترین آن‌ها روباه قرمز است که حدود ۴ تا ۸ کیلوگرم وزن دارد. کوچک‌ترین روباه‌ها نیز گونهٔ روباه صحرا است که حداکثر تا ۱/۷ کیلوگرم وزن دارد. روباه‌ها روی پنجه خود حرکت می‌کنند و برخلاف سایر سگ‌سانان، دارای پنجه‌های جمع شونده هستند. دورهٔ بارداری روباه‌ها ۵۲ یا ۵۳ روز بوده و روباه ماده به‌طور میانگین ۴ یا ۵ نوزاد به دنیا می‌آورد. تعداد نوزادان در گونه‌های مختلف روباه و بسته به موقعیت متفاوت است
سیگنال گسسته

سیگنال گسسته، سیگنالی است که به ازای تمامی مقادیر درمحور زمان رفتار پیوسته‌ای ندارد. در واقع سیگنال گسسته تنها از حیث زمان محدودیت دارد، ولی از حیث مقدار محدودیتی ندارد. حالت خاصی از این سیگنال، سیگنال دیجیتال است که در کامپیوتر با این نوع سیگنال سر و کار داریم. سیگنال دیجیتال علاوه بر اینکه در محور زمان گسسته می‌باشد مقادیری که سیگنال می‌تواند به خود اختصاص دهد نیز دارای محدودیت بوده و گسسته می‌باشد. در غالب موارد تمایز این دو نوع سیگنال چندان اهمیتی ندارد، چرا که هر دو عمدتاً سیگنال گسسته را بحث می‌کنند. برخلاف این سیگنالها سیگنال پیوسته نیز وجود دارد. سیگنال گسسته معمولاً از نمونه‌برداری از یک سیگنال پیوسته حاصل می‌شود. شاخه‌ای از علم پردازش سیگنال می‌باشد که سیگنال‌های گسسته را بررسی می‌کند. مهم‌ترین مبحث پردازش سیگنال گسسته نمونه‌برداری و به عبارت دیگر تبدیل سیگنال پیوسته به سیگنال گسسته می‌باشد. نمونه‌برداری از مهم‌ترین مباحث در پردازش سیگنال‌های گسسته است. در تئوری پردازش سیگنال گسسته اثبات می‌شود که حداقل فرکانس نمونه‌برداری بایستی دوبرابر پهنای باند فرکانسیِ سیگنال نمونه‌برداری‌شده باشد تا بتوان سیگنال پیوسته را از سیگنال نمونه‌برداری‌شده بازسازی کرد.
سهره

نام علمی Fringilla coelebs سِهرِه یا فنچ (به انگلیسی: Finch) خانواده‌ای از پرندگانی دانه‌خوار و حشره‌خوار با نوک کوتاه، مخروطی و قوی، و پر و بالی رنگارنگ است. در فصل بهار و تابستان به‌صورت تک یا جفت یا والدین با جوجه‌ها، در خارج از فصل زاد و ولد در فصل پاییز و زمستان به‌صورت دسته‌جمعی به سر می‌برند. نر و ماده تقریباً هم‌شکل هستند، به صورتی که رنگ پرهای جنس نر تنوع و جلای بیشتری دارد، قاتل و دشمن اصلی این پرنده کلاغ است و باید مراقب بود تا کلاغ به این پرنده آسیبی نزند که باعث مرگ این پرنده شود چون اغلب مواقع کلاغ با منقار خود به سر این پرنده ضربه می‌زند و باعث مرگ این پرنده می‌شود. سهره‌های جنگلی chaffinches سهره‌های خوش‌خوان, سهره‌های رنگین‌خوان Mycerobas, Hesperiphona , Coccothraustes and Eophona grosbeaks عسل‌کش هاوایی سهره گلی Eurasian rosefinches سهره‌های نوک‌پهن کاج‌نشین pine grosbeak Pyrrhula bullfinches Rhodopechys crimson-winged finches Bucanetes سهره گلی and the سهره مغولی Agraphospiza Blanford's rosefinch Callacanthis spectacled finch Pyrrhoplectes golden-naped finch Procarduelis dark-breasted rosefinch Leucosticte mountain finches Haemorhous North American rosefinches Rhodospiza desert finch Rhynchostruthus golden-winged grosbeaks Chloris greenfinches Linurgus oriole finch Crithagra African canaries, serins and siskins Linaria سهره کوهی and linnets Acanthis redpolls نوک‌قیچی crossbills Chrysocorythus mountain serin Carduelis سهره طلایی etc سهره دمگاه‌زرد سهره دمگاه‌زرد اروپایی، قناری آتلانتیک، etc Spinus North American goldfinches etc معمولاً در بیشتر نقاط جنگلی و کوهستانی و سرسبز حضور دارند. انواع گونه‌های مختلف این پرندگان در تمامی نقاط آسیا، اروپا، استرالیا، آمریکا و… حضور دارند.
زنجان‌رود

زنگان رود یا ( زنجان رود) یکی از شعب رودخانه قزل اوزن است که از شهر زنجان می‌گذرد. این رودخانه با طول تقریبی ۱۲۰ کیلومتر از حدود سلطانیه واقع در جنوب خاور زنجان سرچشمه می‌گیرد و بعد از گذر از جنوب شهر زنجان در حدود روستای رجعین در کیلومتر ۸۴ شمال باختری زنجان به رودخانه قزل اوزن می‌ریزد. جریان رودخانه از جنوب خاوری به شمال باختری است و اوایل آن زاینده رود است. حمدالله مستوفی در نزهةالقلوب می‌نویسد آب زنجان رود که آن را ناج رود، ماج رود، ماخ رود، ناجر رود و ناخرود خوانند از توابع سلطانیه بر می‌خیزد و با آب کوه‌های زنجان جمع شده بر ولایت زنجان می‌گذرد و به سفید رود می‌ریزد. طول آن ۲۰ فرسنگ باشد و در این رود نیز از آغاز تا ۱۰ فرسنگ زاینده است. این رود که در خاک شهر زنجان از میان باغات جنوبی شهر می‌گذرد در دو طرف بستر خود و تقریباً در تمام طول خود دره سر سبز باغات زنجان‌رود را تشکیل می‌دهد که از سلطانیه شروع و در روستای رجعین پایان می‌یابد و در این مسیر نه تنها باغات طرفین بستر رودخانه از آب این رودخانه آبیاری می‌شوند بلکه با بستن سدهای محلی موسوم به «باستیان» آب رودخانه را به جوی های منشعبه از آن هدایت می‌نمایند و به وسیلهٔ آن جوی ها باغات و کشتزارهای شهر را آبیاری می‌نماید. در گذشته بسیار نزدیک این جوی ها در محدوده خاک شهر زنجان که از روستای سایان واقع در ۶ کیلومتری شرق زنجان با باستیان‌های محلی شروع و در قریه کوشکان ولقع در ۸ کیلومتری باختر زنجان پایان می‌یافت، از خاور به باختر عبارت بودند از: نهر خراب، نهر زرتان، هر گلجین، نهر خساغ، نهر اکبر، نهر رامین، نهر فولاد، نهر توپ آغاجی، نهر مال دره، نهر دفترخانه، نهر خلول، نهر سرداب، نهر زنجان، نهر اسحق. نحوه ساخت باستیان یا سد محلی به این گونه بوده‌است که مالکین باغات جنوب خاوری باستیان یا سد محلی اولیه جلو جریان آب را می‌گرفتند و با تشکیل دادن حوضچه‌های آب رودخانه را بالا می‌آوردند و در نتیجه قسمتی از آب زنجان‌رود را به نهر خراب (سایان ارخی) بسته سوار می‌کردند و با آن باغات و اراضی زراعی خود را مشروب می‌کردند. بعد آب زنجان‌رود پس از پر شدن حوضچه در بستر خود جریان می‌یافت و با آب‌های زائد از بستر رودخانه بسوی باستیان دوم (نهر رزتان) بسته که چند صد متر پایین‌تر از آن احداث شده بود جاری می‌شد. و در مبدأ نهر ورتان باز قسمتی از آب رودخانه زنجان‌رود سوار نهر وران می‌شد. و اراضی و باغات اطراف خود را مشروب یکرد و بقیه آن باز در بستر رودخانه جاری می‌شد و این روش تا آخر باستیان (مبدأ نهر اسحق) ادامه می‌یافت و به این ترتیب کلیه باغات نهر را از آب رودخانه زنجان‌رود مشروب می‌شدند و دره سرسبز را به وجود می‌آوردند. این یک مقالهٔ خرد یک مکان جغرافیایی است
موزه اسناد مشروطیت بروجرد

خانه طباطبایی یکی از خانه‌های مجلل تاریخی شهر بروجرداست که توسط سازمان میراث فرهنگی در سال ۱۳۸۴ خریداری شده و در حال حاضر تبدیل به موزه اسناد مشروطه بروجرد شده‌است. این خانه قدیمی با دارا بودن یک حیاط نسبتاً، بزرگ (در مقایسه با وسعت و بنا) از شرایط ویژه‌ای برخوردار است و شامل یک حیاط بزرگ که با نمای آجری و کاشی پیرامون مزین گردیده و سه طبقه ساختمان می‌باشد. ورودی این بنای تاریخی که دارای یک در چوبی بزرگ و سردر آجری زیبایی است که پس از عبور از یک دالان طولانی که در انتهای آن نیز دری ساده بنام هرزه پوش وجود داشت به حیاط اصلی منتهی می‌شود. ساختمان این عمارت در سه طبقه و در ضلع شمال احداث شده و شاید اصل قرینه سازی در اولین نگاه خود را نمایان می‌سازد. طبقه اول عمارت دارای دو شبستان زمستانی با پوشش سقف طاق گهواره و یک پیچ دری در وسط و پستوی بزرگ در انتهای اتاق پنج دری است. در طرفین پنج دری پلکان آجری قرینه راه ورود به طبقات اصلی ساختمان می‌باشد. طبقه وسط (دوم) دارای یک تالار پنج دری بر بالای شبستان زیر که در انتهای آن پس تالار ی با درها زیبای هنرمندانه، سقفها و پیش بخاری نقاشی شده با جلوه بسیار آراسته شده‌است. در طرفین غربی و شرقی تالار و راه پله در اتاق بزرگ با چند بقعه (گنجه) وجود دارد. طبقه آخر که آن را شاه‌نشین می‌گویند دارای سقف‌های کوتاهتری نسبت به طبقه زیرین است و به لحاظ فرم و فضا نظیر طبقه دوم با این تفاوت که تزئینات آن بنحوه چشمگیر کاسته شده‌است. شواهد مبین تغییراتی در فضای‌های مورد استفاده در این بخش ازعمارت می‌باشد. در انتهای ضلع جنوب حیاط درست در زیر زمین یک یخچال قدیمی با پوشش طاق ضربی چهار بخشی با پلکهای تیز وجود دارد که سابقاً اهالی اصلی خانه در فصل زمستان لایه‌های متعدد یخ را از حوض جدا کرده و از طریق یک سوراخ درون آن می‌ریختند و به تدریج در فصلهای گرم سال از آن استفاده می‌کردند بدون اینکه لایه‌های یخ در فصل گرم به کلی ذوب شود. در حال حاضر این خانه ارزنده تاریخی در مالکیت شهرداری بروجرد و به عنوان موزه از آن بهره‌برداری می‌شود
ترول (افسانه)

ترول (به انگلیسی: Troll) شخصیتی فراطبیعی و افسانه‌ای در اساطیر اسکاندیناوی کهن است. ترول به‌صورت عامه مترادفی منفی از یوتون تلقی می‌گردد. ترول‌ها مخلوقاتی شبیه‌به غول در اسطوره‌های اسکاندیناوی هستند. آن‌ها اغلب با ترکیبی از شکل والد و کودک ظاهر می‌شوند تا انسان‌ها را اذیت کنند یا به آن‌ها حمله کنند و ممکن است به‌طرز تهدیدکننده‌ای خشن باشند، البته امروزه ترول در رسانه‌ها به انواع مختلف به‌تصویر کشیده شده‌است. ترول‌ها به افسانه‌های معاصر هم راه یافته‌اند، مثلاً در خیال‌پردازی ارباب حلقه‌ها یا هنر نبرد (وارکرفت) یا مجموعهٔ هری پاتر و مجموعهٔ هیلدا و سری انیمیشن های ترول ها و سری انیمیشن های فروزن. در زبان فودارک باستان آن‌ها را تورس Thurs (از دودمان - ژرمنی * Þurisaz) می‌نامند و در فرهنگ مردمی اسکاندیناوی، Tusse نام نروژی برای گونه‌ای از ترول‌ها می‌باشد که گرفته شده از کلمه Þurs در نورس قدیم می‌باشد. در انگلیسی کهن نیز واژه هم ریشه þyrs به همین مفهوم می‌باشد. در فرهنگ عامه اسکاندیناوی، هیولای غول پیکری که گاه دارای قدرت جادویی است. ترول‌ها که با انسان‌ها دشمنی می‌ورزند در قصرهایشان زندگی می‌کنند و با تاریکی هوا نواحی اطراف را تحت سیطره خود درمی‌آورند. اگر در معرض آفتاب قرار بگیرند می‌ترکند یا سنگ می‌شوند. در داستان‌های جدیدتر ترول معمولاً به اندازه انسان یا موجودات کوچکتری مثل دورف‌ها و اِلف‌ها هستند. آن‌ها در کوهستان‌ها زندگی می‌کنند، گاه دوشیزگان را می‌دزدند و می‌توانند تغییر شکل دهند و آینده را ببینند
دیوان حافظ

این یک نسخهٔ بررسی‌شده از صفحه است دیوان حافظ کتابی است مشتمل بر همه اشعار باقی‌مانده از حافظ. بیشترِ این شعرها به زبان فارسی است، اما اشعار ملمع (به زبان فارسی و عربی) و یک غزل تمام عربی هم در آن به چشم می‌خورد. مهمترین بخش این دیوان، غزلیات است. شعرهایی در دیگر قالب‌های شعری مانند قطعه، قصیده، مثنوی و رباعی هم در این دیوان هست. هیچ نشانه‌ای مبنی بر نابودی بخش عمده‌ای از اشعار حافظ در دست نیست و علاوه بر این، حافظ در زمان حیاتش شهرت زیادی داشته‌است؛ بنابراین زیاد نبودنِ تعداد شعرهای موجود در دیوان نشان می‌دهد که او شاعر پرکاری نبوده‌است. شمار همهٔ غزل‌هایی که به‌طور کلی مورد پذیرش واقع شده‌اند، کمتر از ۵۰۰ غزل هستند: ۴۹۵ غزل در ویرایش قزوینی و غنی، ۴۸۶ غزل در ویرایش دوم خانلری و ۴۸۴ غزل در ویرایش سایه. دیوان حافظ، به احتمال زیاد، نخستین بار پس از مرگ او، توسط محمد گلندام گردآوری شده‌است. البته بعضی از گزارش‌های تأیید نشده حاکی از آن است که حافظ دیوان خود را در ۷۷۰ ه‍. ق، یعنی بیش از بیست سال قبل از مرگش ویرایش کرده‌است. اما هیچ دست‌نویسی از این نسخه وجود ندارد. چندین نسخهٔ خطی شناخته‌شده در ایران، اروپا و جاهای دیگر موجودند که تاریخ آن‌ها از ربع دوم و سوم سدهٔ پانزدهم میلادی، یعنی از سی تا شصت سال پس از مرگ شاعر است و قابل اطمینان‌ترین آن‌ها کمتر از ۵۰۰ شعر دارند؛ درحالی‌که نسخه‌های بعدتر دارای ۶۰۰ شعر و فراتر از آنند. در سال ۱۹۵۸ پرویز ناتل خانلری دست‌نویسی متعلق به حدود ۸۱۳ ه‍
سفیدکوه (کرمانشاه)

سفید کوه(یا با نام محلی کوه چرمی) نام کوهستانی در ۱۰ کیلومتری جنوب شهر کرمانشاه در غرب ایران است که بلندترین قله آن ۲۸۰۵ متر ارتفاع دارد، خط الرأس کوه سفید مرز طبیعی بین منطقه درود فرامان و سر فیروز آباد است. روستای زنگیشه
شعر کهن فارسی

شعر کهن فارسی یا شعر کلاسیک فارسی، گونه‌ای از شعر به زبان فارسی است که از اواسط سده سوم هجری (سده دهم میلادی) به تدریج و از شرق در ایران‌زمین رواج پیدا کرد. وزن این گونه شعر به صور کمی یا عروضی است که در آن واژگان بر اساس ارکان عروضی در قالب‌هایی مشخص گنجانده می‌شوند و شعر سروده می‌شود. با آن‌که شواهدی در دسترس است که وجود و تکامل زبان فارسی نو در اواخر دوران ساسانی را تأیید می‌کند، مدرکی از وجود شعر عروضی فارسی به شیوه‌ای که از سده سوم هجری سروده شد وجود ندارد و بنا بر روایتی که در کتاب تاریخ سیستان آمده، نخستین شعر کهن فارسی سروده شده منسوب به محمد بن وصیف سجزی، شاعر دربار یعقوب لیث صفاری، در سیستان است. با این وجود، نخستین شاعر نامدار و پدر شعر کلاسیک فارسی را رودکی سمرقندی می‌دانند. به‌دلیل دوری نسبی شرق ایران با دستگاه خلافت عباسی در بغداد، نخستین شاعران فارسی‌زبان در این ناحیه پدیدار گشتند. در جو روانی ایجاد شده پس از بنیان‌گذاری نخستین دولت‌های ایرانی در شرق خلافت عباسی و تمایل ایرانیان به استقلال، پس از بیش از دو قرن استیلای تازین در دوران میان‌پرده ایرانی، حاکمان ایرانی هم به حمایت از فرهنگ و هنر ایرانی پرداختند. در همین راستا، بسیاری بر آن شدند تا با تدوین تاریخ شفاهی ایرانیان، آن را از فراموشی مصون دارند. ابوالقاسم فردوسی، شاعر اواسط سده چهارم و اوایل سده پنجم هجری، با سرودن شاهنامه تلاش پیشینیان خود را کامل کرد و لقب بزرگ‌ترین شاعر پارسی‌گو و سرایندهٔ بلندترین حماسهٔ بشری را از آن خود کرد. با سقوط دولت غزنوی و روی کار آمدن امپراتوری سلجوقی و همچنین دوران اوج تمدن اسلامی، کاربرد واژگان فنی در شعر نمود بیشتری پیدا کرد؛ به‌صورتی که برخی از دانشمندان بزرگ آن دوران، همانند خیام هم‌زمان شاعر نیز بودند. با نفوذ تدریجی واژگان عربی و همچنین ایجاد آرامش نسبی در جامعهٔ ایرانی در سده‌های میان دوران سلجوقی و مغولی، فضای شعر فارسی به‌سوی ادبیات غنایی و عرفانی پیش رفت و بزرگانی همانند سنایی، مولوی، سعدی و حافظ آثار خود را در این دوران نوشتند. پس از حملهٔ مغول، شعر کلاسیک فارسی دورانی از افول را گذراند و بعدها با بی‌توجهی نسبی شاهان صفوی به شعر و شاعری، بسیاری از شاعران از ایران به دربار سلاطین گورکانی هند مهاجرت کردند. به‌دلیل درباری بودن زبان فارسی در هند، شعر فارسی رو به تصنع و تکلف رفت و از زبان عامیانه دور شد
ذن

ذن (به انگلیسی: Zen) مکتبی ماهایانه در مذهب بودایی است که در دوران تانگ در چین پدیدار شده و تأکید فراوانی بر تفکر لحظه به لحظه و ژرف‌نگری به ماهیت اشیا جانداران و… به وسیله تجربه مستقیم دارد. این مکتب معمولاً تعالیم خود را به صورت‌هایی از مقایسهٔ تناقضات دو چیز می‌آموزد که این دقیقاً چیزی شبیه کاریست که در آیین یین و یانگ صورت می‌پذیرد. ذن را می‌توان مراقبه‌ای (مدتیشنی) ناظر بر چهار لایه شرح داد: در مراقبهٔ ذن ممکن است به غیر از خیره نگری، ابزارهای دیگری مثل کوآن‌ها نیز به کار گرفته شوند. در کتاب «صدای یک دست» و «دروازهٔ بی دروازه» نمونه‌هایی از این کوآن‌ها به چشم می‌خورد. کوآن‌ها داستان، گفتگو، پرسش یا بیاناتی هستند که استادان ذن برای شاگردان خود مطرح می‌کنند تا آن‌ها را با شک بزرگی مواجه نمایند و پیشرفت آنان را بسنجند. از بین مشهورترین متون ذن که مجموعه‌ای از کوآن‌های ذن در آن گنجانده شده است می‌توان به کهن نامهٔ «دروازهٔ بی دروازه» که مجموعه ای از ۴۸ کوآن ذن است و توسط استاد چینی ذن، مومون اکای در اوایل قرن ۱۳ گردآوری شده، اشاره نمود. این یک مقالهٔ خرد دین و آیین است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
علیرضا منصوریان

این یک نسخهٔ بررسی‌شده از صفحه است علیرضا منصوریان (زادهٔ ۱۱ آذر ۱۳۵۰ در تهران)، بازیکن پیشین و سرمربی فوتبال اهل ایران است. منصوریان برای باشگاه‌هایی چون پارس خودرو، استقلال تهران، اشکودا یونان، آپولون اسمیرنیس و سن پائولی بازی کرده‌است. منصوریان به‌همراه تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه حضور یافت. وی همچنین به‌همراه تیم ملی ایران مقام سوم جام ملت‌های آسیا در سال ۱۹۹۶ و مدال طلای بازی‌های آسیایی در سال ۱۹۹۸ را به‌دست آورد. منصوریان فوتبال را به صورت رسمی و از سال ۱۳۶۶ در تیم بنیاد شهید تهران آغاز کرد و بعد از ۲ فصل بازی در این تیم برای گذراندن خدمت سربازی در سال ۱۳۷۰ به تیم فجر سپاه تهران پیوست. پس از پایان خدمت سربازی و به دلیل درخشش در تیم فجر سپاه، در سال ۱۳۷۲ راهی تیم تازه تأسیس و متمول پارس خودرو شد. منصوریان در ۲۷ خرداد ۱۳۸۷ پس از بازی پایانی و قهرمانی در جام حذفی به همراه تیم استقلال، از فوتبال خداحافظی کرد. لقب او در میان هواداران استقلال «علی منصور» است. منصوریان پس از کناره‌گیری از بازی، از سوی علی فتح‌الله‌زاده مدیر عامل باشگاه، به‌عنوان رئیس آکادمی فوتبال باشگاه استقلال منصوب شد. در بهمن ماه ۱۳۸۷ پس از بازی تیم زنان استقلال با تیم نوجوانان این باشگاه که زیر نظر آکادمی اداره می‌شود، از سوی کمیته انضباطی باشگاه استقلال به پنج میلیون تومان جریمه نقدی و توبیخ کتبی محکوم شد. در پی این ماجرا تیم فوتبال زنان استقلال منحل شد. وی در تاریخ ۱۱ خرداد ۱۳۹۵ به عنوان سرمربی استقلال تهران و جانشین پرویز مظلومی انتخاب شد
علی‌اکبر استاداسدی

علی‌اکبر استاداسدی (زاده ۲۶ شهریور ۱۳۴۴ در تبریز)، بازیکن سابق تیم ملی فوتبال ایران است وی در ۳۳ بازی در سالهای ۱۳۷۴–۱۳۷۶ در ترکیب مدافعان تیم ملی ایران قرار گرفت. استاداسدی برای برخی باشگاه‌ها بازی کرد که نامدارترین آن‌ها ذوب‌آهن اصفهان بود. وی در جام جهانی ۱۹۹۸ عضو تیم ملی ایران بود. استاداسدی به مدت ۶ سال در تیم گسترش فولاد دستیار بود ولی بعد از سرمربی شدن رسول خطیبی او برکنار شد. یکی از دلایل شهرت و ماندگاری نام وی در حافظه تاریخی فوتبال دوستان و هواداران ایرانی، گل به خودی وی در بازی پلی آف دور مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۸ برابر تیم ملی ژاپن که با ضربه سر عجیب درون دروازه احمدرضا عابدزاده قرار گرفت. گرچه به دلیل آفساید مهاجم ژاپنی این گل از سوی داور مردود اعلام شد، اما به دلیل ضربه سر استاداسدی و عکس العمل او پس از گل، این واقعه دست مایه طنز در بین ایرانیان گردید به گونه ای که حتی سال‌ها بعد در برنامه‌های مختلف تلویزیونی، از این اتفاق به شوخی و طنز یاد می‌شود. استاد همیشه در واکنش با شوخی هایی که با او می شد می گفت که این گل را زده تا ببیند احمدرضا عابدزاده آماده است یا خیر، او همچنین در واکنش به خوشحالی بعد گل هم گفت که من دیدم داور آفساید بلند کرده برای همین رفتم سریع بازی شروع کنیم که بقیه فکر کردن من خوشحالی می کنم. علی اکبر استاد اسدی درباره شیرین ترین خاطره فوتبالی خود گفت: شیرین ترین خاطره فوتبالی من پیروزی مقابل استرالیا بود که من در آن بازی 20 دقیقه آخر را بازی کردم ولی اندازه 120 دقیقه دویدم. من جای ابراهیم تهامی وارد بازی شدم و من معجزه خدا را در آن بازی دیدم.
عمارت اندرونی

عمارت اندرونی بخشی از کاخ گلستان و ارگ تهران بود که اندرون و فرح‌آباد نیز نامیده می‌شد و در واقع حرم‌خانه کاخ گلستان بود. پس از آنکه زن‌های حرم‌سرای ناصرالدین شاه رو به ازدیاد نهاد و رفته رفته جا بر آنان تنگ شد، در سال ۱۳۰۱ قمری که ناصرالدین شاه به مشهد می‌رفت، به ابراهیم خان امین‌السلطان امر کرد عمارت قدیم اندرونی را خراب کند و تا بازگشت شاه عمارتی بزرگ و نو بنا نماید. امین‌السلطان هم دست به کار شد و در اندک مدتی طرح اندرونی توسط معماران زبده دربار کشیده و اجرا شد. اندرونی کاخ گلستان متشکل از حیاط بزرگ و مستطیل شکلی بود که در هر چهار طرف دو طبقه ساختمان در آن ساخته بودند . اطراف حیاط اصلی چندین حیاط کوچک‌تر وجود داشت که هر کدام به یکی از زنان شاه متعلق بود . حیاط‌های کوچک اطراف با یک دیوار بلند هفت هشت متری از فضای بیرون قصر جدا می‌شد. در وسط حیاط اصلی، ساختمانی مربع شکل خودنمایی می‌کرد که از روی طرح یکی از کاخ‌های عثمانی ساخته شده و به آن خوابگاه ناصری می گفتند. بنای اندرونی تنها دو در به بیرون داشت . یکی دری بود به خیابان الماسیه که دروازه الماسیه نامیده می‌شد و در اکثر مواقع از آن استفاده می‌کردند دوم دری بود در جنوب اندرون در نزدیکی حیاط تاج الدوله که به حیاط دیوان خانه باز می‌شد . در زمان رضاشاه به بهانه از بین ‌بردن مکانی که شاهان قاجار در آن به شهوترانی می‌پرداختند، بخش اندورنی تخریب، و وزارت دارایی به جای آن ساخته شد.این عمارت تنها بخش کاخ گلستان بود که در دوره رضاشاه تخریب گردید. این کاخ دارای اتاق‌ها، سرسراها پلکان‌های زیبایی بود که بر روی دیوارها و کتیبه‌های آن نقوش زیبا و تصاویر نقاشی شده جالب کشیده شده بود که از ارزش زیادی برخوردار بود
بانک صادرات ایران

بانک صادرات ایران در حال حاضر قدیمی‌ترین بانک تجاری غیردولتی ایرانی است که در ۱۵ شهریور سال ۱۳۳۱ توسط امین و خانواده مفرح، با ۲۰ کارمند و ۳ مدیر ارشد، فعالیت خود را آغاز کرد. این بانک پس از انقلاب ۱۳۵۷ مصادره و به مالکیت دولت درآمد. پس از گذشت چند دهه، بخشی از سهام بانک در بورس واگذار شد. تا سال ۱۴۰۲ بانک صادرات ایران رتبهٔ هفتم در فهرست ۱۰۰ شرکت برتر ایران را در اختیار دارد. در سال ۱۳۷۰ دولت بخش بزرگی از دارایی‌های بانک صادرات را به شرکت سرمایه‌گذاری غدیر (در ابتدا با نام شرکت سرمایه‌گذاری بانک صادرات) واگذار کرد و پس از مدتی مالکیت هولدینگ غدیر را به سازمان تأمین اجتماعی نیروهای مسلح انتقال داد. همچنین این بانک هم‌اکنون مالک شرکت گروه مالی سپهر صادرات است. این بانک نخستین شعبه بین‌المللی خود را در شهر هامبورگ آلمان راه‌اندازی کرد. بانک صادرات در حال حاضر دارای ۲۸ شعبه بین‌المللی در ۱۲ کشور جهان است و تا سال ۱۴۰۰ دارای ۲۰۲۷ شعبه فعال است. بانکداری به شیوه نوین در ایران از اوایل سال ۱۳۰۰ هجری خورشیدی به دلیل ضرورت‌های اقتصادی و سیاسی آغاز شد اما از آنجایی که نخستین بانک‌های ایرانی تا حدودی با حمایت دولت و در راستای تحقق خواست و منافع حکومت شکل گرفته بودند کمتر به جلب رضایت آحاد مردم توجه داشتند از این رو به غیر از عدّه قلیلی که دارای مکنت و سرمایه زیادی بودند، اکثریت مردم ترجیح می‌دادند به رغم وجود تمامی مخاطرات احتمالی به جای پس‌انداز وجوه مازاد خود در بانک‌ها، پول‌های نقد خویش را در خانه نگهدارند. براساس آمار منتشره در سال ۱۳۳۰ (هجری خورشیدی) از کل اسکناس و مسکوکات منتشره ایران تنها حدود ۱۱ درصد آن در اختیار بانک‌ها و ۸۹ درصد مابقی آن در پستوهای منازل و صندوقچه‌های شخصی مردم و به عبارتی به صورت راکد و خارج از چرخه مالی و اقتصادی کشور نگهداری می‌شد. تاریخ تأسیس بانک صادرات ایران به سال ۱۳۳۱ بازمی‌گردد. این بانک به تاریخ ۱۶ شهریور ۱۳۳۱، توسط خانواده بلورفروشان، محمدعلی مفرح و چندی از نزدیکان وی، با سرمایهٔ دو میلیون تومان، به صورت اعتباری و سه هزار و پانصد تومان به صورت قرضی، به‌طور موقت در بالاخانه‌ای واقع در تکیه دولت، در ساختمانی مشرف به شعبه مرکزی بانک ملی ایران، راه‌اندازی شد و تحت نام بانک صادرات و معادن، در اداره ثبت شرکت‌های تهران به ثبت رسید، سپس از ۲۲ آبان همان سال، در پی افتتاح اولین شعبه، به صورت رسمی شروع به کار نمود