nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
خوزه لوئیس د ویلایونگا

خوزه لوئیس د ویلایونگا (اسپانیایی: José Luis de Vilallonga‎؛ ۲۹ ژانویهٔ ۱۹۲۰ – ۳۰ اوت ۲۰۰۷) نُهمین مارکیِ کاستیبی ای ال بیلار؛ یک هنرپیشه، پدیدآور و نجیب‌زادهٔ اهل اسپانیا بود. این یک مقالهٔ خرد بازیگر است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
دانشگاه کوئین مری لندن

کوئین مری دانشگاه لندن (انگلیسی: Queen Mary University of London) یکی از مهمترین و معتبرترین و بهترین کالج‌های تشکیل دهنده دانشگاه فدرال لندن است. رتبه کوئین مری در میان دانشگاه‌های برتر دنیا می‌باشد. رشته حقوق این کالج در رتبه سوم انگلستان بعد از دانشگاه آکسفورد و کمبریج قرار دارد. شش برنده جایزه نوبل در میان فارغ التحصیلان کوئین مری وجود دارد. مطابق رتبه بندی روزنامه گاردین، کوئین مری دانشگاه لندن در رشته‌های حقوق، دندانپزشکی، مطالعات رسانه و فیلم جلوتر از سایر موسسات و کالج‌های دیگر لندن و در رتبه یک قرار گرفته است. هم چنین در پزشکی و تاریخ در رتبه دوم است. کوئین مری برنده پروژه تحقیقاتی در سال ۲۰۱۲ و رتبه دوم در سال ۲۰۱۳ است. مرکز مطالعات حقوق بازرگانی کوئین مری دانشگاه لندن یکی از مهمترین مراکز مهم مطالعات حقوق در دنیا است. قدمت این کالج به کالج پزشکی بیمارستان لندن در سال ۱۷۸۵ برمی‌گردد. این کالج در سال ۱۹۱۵ به عنوان کوئین مری دانشگاه لندن تأیید شد. در سال ۱۹۸۹ کالج کوئین مری با کالج وستفیلد ادغام شد. در سال ۱۹۹۵ کالج کوئین مری با کالج پزشکی بیمارستان سنت بارتولومئو و کالج پزشکی بیمارستان لندن ادغام شدند
ملاقات زناشویی

ملاقات زناشویی که در ایران ملاقات شرعی خوانده می‌شود، به معنی آن است که به زندانی اجازه داده شود با ملاقات‌کننده خود، که در بیش‌تر موارد همسر قانونی وی می‌باشد، در یک اتاق برای چند ساعت تنها باشند. در این حالت زندانی مجاز است با ملاقات‌کننده‌اش رابطه جنسی برقرار کند. یکی از سودمندی‌های این کار حفظ روابط خانوادگی و صمیمی زندانی و دادن توانایی بازگشت دوباره به جامعه به زندانی است. به علاوه این نوع ملاقات‌ها حکم جایزه‌ای را دارند که باعث می‌شوند خوش‌رفتاری زندانی افزایش پیدا کند. چنانچه زندانی رفتار ناشایستی داشته باشد این حق از وی سلب می‌گردد. عموماً این گونه ملاقات‌ها در اتاق‌های ویژه این کار صورت می‌گیرند و حتی اقلامی همچون صابون، کاندوم، ژل نرم‌کننده، ملحفه و حوله نیز در اختیار زندانی قرار داده می‌شود. هم در ناحیه ویکتوریا و هم استرالیا ملاقات زناشویی مجاز است. در دیگر مناطق از جمله استرالیای غربی و کویینزلند این اجازه داده نمی‌شود. در برزیل، به زندانیان مرد اجازه ملاقات زناشویی با همجنس یا جنس مخالف داده می‌شود. این در حالی است که ملاقات زناشویی برای زندانیان زن بسیار سختگیرانه بوده و در شرایطی اصلاً مجاز نیست. در کانادا، به همه زندانیان به جز آن‌ها که در زندان تحت تنبیه قرار دارند و آن‌ها که سابقه خشونت خانوادگی داشته‌اند، اجازه داده می‌شود تا ۷۲ ساعت ملاقات خصوصی در هر دو ماه داشته باشند. ملاقات‌کنندگانی که چنین مجوزی دارند عبارتند از: همسر یا شریک زندگی زندانی که کمینه ۶ ماه با او بوده باشد، فرزندان، پدر و مادر، خواهر و برادر پدربزرگ و مادربزرگ و افرادی که به اعتقاد مقامات زندان، زندانی با آن‌ها رابطه نزدیک دارد
نارینه آلکسانیان

نارینه کارلنی آلکسانیان (ارمنی: Նարինե Կարլենի Ալեքսանյան؛ انگلیسی: Narine Aleqsanyan؛ زادهٔ ۲۴ مهٔ ۱۹۸۲) یک بازیگر، مجری تلویزیونی اهل ارمنستان است. وی از سال ۱۹۹۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. وی از انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان فارغ‌التحصیل شده‌است. وی برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان (۲۰۱۶) و جایزه آرتاوازد شده‌است. از فیلم و مجموعه‌هایی که وی در آن نقش آفرینی کرده‌است می‌توان به دومینو اشاره کرد. این یک مقالهٔ خرد دربارهٔ یک هنرپیشه مرد یا زن ارمنی است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
اعتبار (فیلم)

اعتبار (انگلیسی: Trust) فیلمی در ژانر ترسناک است که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آمیتاب باچان، جان آبراهام، و بیپاشا باسو اشاره کرد. این یک مقالهٔ خرد فیلم است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
بریان اصفهان

بریان اصفهان (بریون) یکی از غذاهای معروف ایران است آوازه‌اش در کشورهای دیگر هم پیچیده و در میان ایرانیان نیز طرفداران زیادی دارد. این غذا متعلق به شهر اصفهان است و مشهورترین غذای سنتی اصفهان به‌شمار می‌آید. اینکه بریان تنها غذای مخصوص اصفهان است که مکان تهیه و فروش آن جدا و منحصر است و معمولاً با غذاهای دیگر طبخ نمی‌شود، اهمیت آن را نزد اصفهانی‌ها می‌رساند. البته فقط اصفهانی‌های اصیل می‌دانند که نام این غذا، بریان است و بقیه، آن را به اشتباه بریانی می‌گویند. واژه بریانی، در دستور زبان صفت نسبی است و در اصفهان این واژه به مکان و مغازه طبخ و فروش بریانی گفته می‌شود؛ و پسوند «یای» نسبت به صفت به جای اسم چسبیده‌است؛ بنابراین نام خود غذا بریان است نه بریانی. یک اتفاق دستوری-ادبی نیز در این کلمه افتاده‌است و آن (علم بالغلبه) یا مجاز عام و خاص است، در اقصی نقاط جهان به گونه‌های مختلف غذا، بریان گفته می‌شده‌است و البته بیشتر، آن را به شکل مرکب به کاری می‌بردند، مانند بریان پلو، بریان غاز، بریان مرغ پروازی، این ترکیبات را می‌توان در رساله‌های کهن آشپزی ایرانی یافت. هم‌اکنون نیز در بسیاری از نقاط دنیا، غذاهایی با نام «بریانی» طبخ می‌شود که به کل، با آنچه در اصفهان بریان نامیده می‌شود، متفاوت است مانند بریانی هندی، بریانی، برمه‌ای، بریانی خانگی بنگلادشی، بریانی سریلانکایی، بریانی عراقی و بریانی سندی. آنچه از شواهد متون ادبی و تاریخی برمی‌آید، آن است که بریان اصفهان، مشمول هیچ‌کدام از عنوان‌ها فوق نیست و غذای ویژه است که نمی‌تواند بیش از چهارصد سال، قدمت داشته باشد بنابراین نه آنان که نوشته‌اند سابقه بریان به روزگار زرتشت می‌رسد، شاهد دقیقی برای اثبات آن دارند و نه آنان که قدمت آن را بیش از ۱۸۰ سال قبل از اتمام قاجار نمی‌دانند، از متون صفوی دربارهٔ بریان خبری دارند. بریان که امروزه اصفهانی‌ها و گردشگران اصفهان آن را خوب می‌شناسند، غذایی است چرب لذیذ و مخصوص نهار که از گوشت خالص گوسفند تهیه می‌شود. امروزه ابتدا گوشت با استخوان را در آب به همراه پیاز و نمک و کمی ادویه مثل زردچوبه (نیم پز) و سپس از استخوان جدا کرده و به همراه چربی‌های خود گوشت چرخ می‌کنند و سپس در حجم‌های اندک همراه با دارچین و نعنا خشک، در کفگیرهای مسی پهن و روی آتش زیر سینی مسی مخصوص که بر روی فر گازی قرار دارد کمی تفت می‌دهند و سپس همراه مغز گردو یا خلال بادام لای نانی چرب شده از آب همان گوشت پختهٔ چرخ کرده که تزیین غذا بوده و به نام شش و دنبه شناخته می‌شود، مصرف می‌کنند. ترکیبی بسیار لذیذ و دلچسب. نان نیز اگر سنگک یا خانگی باشد مطبوع‌تر است
حسین محمدیان

حسین محمدیان یک روحانی ایرانی و مدیرکل پیشین آرشیو و کتابخانه‌های سازمان صدا و سیما است. وی سابقه ریاست مرکز سیمای استان‌ها، مدیرکلی صدا و سیمای مرکز قزوین و مدیرعاملی انتشارات سروش را نیز دارا است.در اردیبهشت ۱۳۹۵، طی نامه‌نگاری‌هایی که بین رئیس شبکه مستند سیما و عزت‌الله ضرغامی رئیس پیشین صدا و سیما انجام شد، نام وی به عنوان متهم اصلی فروش بخشی از آرشیو تلویزیون دولتی ایران به شبکه تلویزیونی من و تو مطرح شد. در آن نامه ادعا شده که ضرغامی مانع دستگیری وی شده است. اما در ۹ بهمن ماه ۱۴۰۲ کیوان عباسی مدیر شبکه منوتو در برنامه در جستجوی یک رویا فاش کرد: زمانی که شبکه مستند صدا و سیما در ایران راه اندازی شد به برخی از مستند سازان اجازه دسترسی به آرشیو صدا و سیما را داده بودند تا با فیلم های قدیمی مستند بسازند. افرادی با ما تماس گرفتند و پیشنهاد دادند که در قبال پرداخت مبلغی فیلم ها را در اختیار ما قرار دهند و ما هم فیلم ها را خریدیم و با آن ها مستند های تاریخی ساختیم. پیش‌تر و در سال ۱۳۹۳ نیز سپاه پاسداران اعلام کرده بود که فیلم‌های استفاده شده در مستند انقلاب ۵۷ که از شبکه من و تو پخش‌شده، در اختیار نهادهای اطلاعاتی بوده است.
توایس

از راست به چپ ردیف عقب:مینا. چه‌یونگ. سانا. جیهیو. جونگیون توایس (به انگلیسی: TWICE؛ به کره‌ای: 트와이스؛ به ژاپنی:トゥワイス‎) یک گروه ۹ نفره دخترانه کی-پاپ است که در سال ۲۰۱۵ و زیرنظر جی‌وای‌پی اینترتینمنت تشکیل شده است. اعضای این گروه پس از رقابت در برنامهٔ تلویزیونی Sixteen، انتخاب شدند. گروه در تاریخ ۲۰ اکتبر ۲۰۱۵، به دنبال انتشار مینی آلبومِ The Story Begins شروع به کار کرد.[و ۱] دومین مینی آلبوم توایس یعنی Page Two با ترک اصلی CHEER UP در سال ۲۰۱۶ بود که برای توایس موفقیت زیادی دربرداشت، مانند دریافت جایزه بهترین آهنگ سال در سه جشنواره اصلی ماما، ام‌ام‌ای وگلدن دیسک اواردز.[و ۲] [و ۳] توایس در سال ۲۰۱۸ با آهنگ ?What is Love توانست برای سومین سال متوالی در مراسم ماما (بزرگترین مراسم کی-پاپ) برنده بهترین آهنگ سال شود و به اولین گروه تاریخ کی پاپ تبدیل شد که این کار را انجام داده‌ است.[و ۴] توایس در سال ۲۰۲۰ توانست رسماً رکورد پرفروش‌ترین گروه دختر کی-پاپ را با فروش +۱۰میلیون بزند و تبدیل به اولین و تنها گروه دختر کی-پاپ شد که به فروش بالای ده میلیون نسخه فیزیکی آلبوم دست یافته‌است. توایس در سال ۲۰۲۱ توانست رکورد جهانی گروه دختر با بیشترین موزیک ویدیو بالای صد میلیون بازدید را بزند، تا به الان گروه دارای ۲۲ موزیک ویدیو بالای صد میلیون بازدید در یوتیوب است. در سال ۲۰۲۳ مینی آلبوم READY TO BE توانست رتبه ۲ جدول بیلبورد ۲۰۰ آمریکا را با فروش ۱۵۳ هزار نسخه در هفته اول کسب کند که این فروش بالاترین فروش هفته اول تاریخ گروه‌های دختر کی پاپ تا به الان است
سورنبای جینبکف

سورنبای شریف‌اویچ جینبکف (به قرقیزی: Жээнбеков Сооронбай Шарипович) (زاده ۱۶ نوامبر ۱۹۵۸) رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر پیشین قرقیزستان است. وی در انتخابات ریاست‌جمهوری قرقیزستان که روز ۱۵ اکتبر ۲۰۱۷ (۲۳ مهر ۱۳۹۶) برگزار شد، با کسب حدود ۵۵ درصد آرا پیروز شد و از روز یکم دسامبر ۲۰۱۷ (۱۰ آذر ۱۳۹۶) به‌طور رسمی رئیس‌جمهور قرقیزستان شد. صادیر جاپاروف در تاریخ ۱۰ ژانویه ۲۰۲۱ به‌عنوان رئیس‌جمهور قرقیزستان انتخاب و جایگزین جینبکف گردید. جینبکف در ۱۶ نوامبر ۱۹۵۸ در بی میرزا، منطقه اوش متولد شد. پدرش شریف، مدیر مزرعه جمعی (کلخوز) بود در حالی که مادرش خانه‌دار بود. پدربزرگ او جینبک پیرنازاف، یک سرباز ارتش سرخ بود که در طول جنگ میهنی بزرگ خدمت می‌کرد و به عنوان مفقودالاثر شناخته شد. جینبکف یکی از ۹ خواهر و برادر خانواده‌اش است که سومین فرزند ارشد است. جینبکف در آکادمی کشاورزی قرقیزستان حضور یافت و در رشته مهندسی جانورشناسی فارغ‌التحصیل شد. در سال ۲۰۰۳، وی تحصیلات خود را به پایان رساند و در رشته حسابداری از دانشگاه ملی ارضی قرقیزستان فارغ‌التحصیل شد. جینبکف کار خود را در مدرسه لنین در منطقه اوزگن آغاز کرد، جایی که به‌عنوان معلم در ۱۸ سالگی کار کرد و به تدریس روسی و ادبیات پرداخت. در سال ۱۹۸۳ وی به‌عنوان متخصص ارشد دامداری مزرعه شوروی در منطقه شوروی اوش فعالیت کرد و به‌مدت پنج سال به کار در این سمت ادامه‌داد. در نوامبر ۱۹۸۸ وی موفق شد به‌عنوان مربی در کمیته منطقه‌ای حزب کمونیست قرقیزستان در منطقۀ اوش شغل یابد
زبان‌شناسی فرهنگی

زبان‌شناسی فرهنگی (به انگلیسی: Ethnolinguistics)، ویا (cultural linguistics)، رشته‌ای از زبان‌شناسی است که هدف آن مطالعهٔ رابطه بین زبان و فرهنگ، و چگونگی درک جهان از دیدگاه گروه‌های مختلف قومی‌است. این ترکیب بین قوم‌شناسی و زبان‌شناسی است؛ که اولی اشاره به راه زندگی همهٔ جامعه است، که به معنی تمام ویژگی‌هایی‌است که یک جامعه را از جامعه‌ای دیگر متمایز می‌کند. این ویژگی‌ها جنبه‌های فرهنگی یک جامعه یا یک قوم است. زبان‌شناسی فرهنگی راهی را که درک و تصور، مفهوم زبان را تحت تأثیر قرار می‌دهد بررسی می‌کند، و نشان می‌دهد که چگونه نتیجهٔ این تأثیر به تفاوت فرهنگ‌ها و جوامع مرتبط‌است. به عنوان مثال راهی که در فرهنگ‌های مختلف برای جهت‌یابی بیان شده متفاوت است. در بسیاری از جوامع، واژه‌های «شرق» و «غرب» در رابطه با طلوع و غروب خورشید برای جهت‌های اصلی در نظر گرفته شده‌است. با این حال، نامگزاری برای جهت‌های اصلی در زبان اینویت در گرینلند، از مناطق جغرافیایی مانند سیستم رودخانه و موقعیت در ساحل استفاده شده‌است؛ و مشابه به آن، زبان یورک فاقد ایدهٔ جهت‌های اصلی‌ست؛ آنها خود را با توجه به ویژگی‌های اصلی جغرافیایی موجود؛ رود کلمث جهت‌یابی می‌کنند.
بیمارستان دکتر مسیح دانشوری

مرکز آموزشی، پژوهشی و درمانی سل و بیماری‌های ریوی دکتر مسیح دانشوری، در سال ۱۳۲۰ هجری قمری به همت میرزا علی‌اصغرخان امین‌السلطان در شمالی‌ترین نقطه تهران آن‌سال (شاه آباد سابق و دارآباد کنونی) و به توصیه پزشکان فرانسوی مظفرالدین‌شاه که در آن دوران به سل ریوی مبتلا شده بود، تأسیس شد. پس از درگذشت مظفرالدین شاه و در دوره پهلوی اول، این مرکز که بی استفاده مانده بود با تلاش دکتر مسیح دانشوری به آسایشگاه معلولان و مدرسه پرستاری تبدیل شد. متعاقب آن در دهه ۲۰ ساختمان‌ها و بخش‌های مختلفی در این مرکز توسط وزارت بهداری وقت و برخی اشخاص ساخته شد. در سال ۱۳۶۵ این مرکز زیر مجموعه دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی قرار گرفت. در سال ۱۳۷۱ مرکز تحقیقات بیماری‌های ریوی و سل در محوطه مرکز پزشکی مسیح دانشوری تأسیس شد که در سال ۱۳۷۷ مرکز تحقیقات و بیمارستان تحت عنوان مرکز آموزشی، پژوهشی و درمانی سل و بیماری‌های ریوی مسیح دانشوری ادغام شد. پژوهشگاه سل و بیماری‌های ریوی این مرکز دارای ۹ بخش مختلف بوده و قطب علمی منتخب کشور درخصوص بیماری‌های ریوی و سل شناخته می‌شود. مظفر الدین شاه که در زمان ولایتعهدی خود در تبریز اقامت داشت به بیماری سل مبتلا بود. با توجه به اینکه در آن زمان دارویی برای سل وجود نداشت پزشکان فرانسوی توصیه کردند تا ولیعهد در مکانی خوش آب و هوا سکونت نماید. پس از بررسی نقاط مختلف تهران قریه دارآباد برای اسکان مظفرالدین شاه انتخاب شد. «علی اصغر خان اتابک اعظم» در سال ۱۳۱۹ ه-ق مطابق با ۱۲۷۳ خورشیدی باغ بزرگی را در قریه دارآباد به مساحت ۲۶۰ هزار متر مربع خریداری کرد. به دستور «محمود خان حکیم الملک»، وزیر دربار عمارتی در آن بنا شد و به کاخ شاه‌آباد یا همان کاخ مظفری دارآباد معروف گشت. پس از فوت مظفرالدین شاه به تدریج این مرکز به آسایشگاهی برای بیماران مسلول تبدیل شد و بعدها پس از تغییر حکومت این زمین و ساختمان کاخ بدون استفاده مانده بود تا اینکه دکتر مسیح دانشوری در سال ۱۳۱۰ خورشیدی یک مدرسه پرستاری در آن احداث کرد و متعاقب این اقدام در دهه بیست ساختمان‌های متعددی توسط وزارت بهداری وقت، بعضی موسسات دیگر (بانک ملی ایران، شرکت دارایی وقت و…) و اشخاص خیر در محوطه بنا شد (از جمله ساختمانی قدیمی که به ساختمان «فخرالدوله» مشهور است و توسط «بانو فخرالدوله» دختر مظفرالدین شاه احداث شده است ایشان بانویی خیر بود و آسایشگاه کهریزک توسط وی احداث گردید)
نخستین جنگ انگلستان و هلند

نخستین جنگ انگلستان-هلند، جنگی یک‌سر دریایی بود که از ۱۶۵۲ تا ۱۶۵۴ میلادی میان ناوگان جمهوری انگلستان و جمهوری هلند درگرفت. به سبب اختلاف‌ها در بازرگانی، جنگ با حملهٔ کشتی‌های جنگی انگلستان به کشتی‌های بازرگانی هلندی آغاز شد و به برتری ناوگان انگلستان و در دست گرفتن مهار دریاهای پیرامون انگلستان انجامید. نیز هلند پذیرفت که بازرگانی با انگلستان و نوآبادهای ش تنها با کشتی‌های انگلیسی شدنی باشد. در سده شانزدهم میلادی انگلستان و هلند هم‌پیمانانی نزدیک در برابر جاه‌طلبی‌های دودمان هابزبورگ بودند. این دو کشور در جنگ آرمادا در برابر اسپانیا هم‌رزم بودند و انگلستان در جنگ هشتادساله با فرستادن پول و سپاه به پشتیبانی از هلندیان آمد. نماینده‌ای همیشگی از انگلستان در حکومت هلند حضور داشت، تا همکارهای نظامی هماهنگ باشند. پیمان صلح کناره‌گیری در ۱۶۰۴ میان انگلستان و اسپانیا اما، این رشته را ریش کرد. با فروکاسته شدن نیروی اسپانیا در پی جنگ سی‌ساله در ۱۶۴۰، بسیاری از نوآبادهای پرتغالی و شماری از نوآبادهای اسپانیایی و منابع کانی و طبیعی آنها، بی‌نگهبان شدند و همین زمینه‌ای شد برای بالا گرفتن اختلاف‌ها میان هم‌پیمانان کهن. از دیگر سو هلندیان که در پی صلح با اسپانیا در بازرگانی با ایبریا جای انگلیسی‌ها را گرفته بودند، بیش‌تر از پیش خشم انگلستان را از پیش‌رفت شان در بازرگانی انگیختند. در میانه سده هفدهم ترسایی، هلند با فاصله‌ای چشم‌گیر، دارای بزرگ‌ترین ناوگان بازرگانی در اروپا شده بود، کشتی‌هایی بیش‌تر از همه دیگر کشورها و اقتصاد شان که بر بازرگانی دریایی استوار بود، آنان را جایگاهی بلند و برتر در بازرگانی اروپا، به ویژه در دریای شمال و بالتیک داده بود. افزون بر این آنان بر بیش‌تر نوآبادها و قلمروهای پیشین امپراتوری پرتغال چیره شده بودند و برتری شان در بازرگانی در هندوستان و برزیل، ایشان را در بازرگانی پرسود ادویه بی‌رقیب کرده بود. آنان حتی نفوذ و حضوری چشم‌گیر در بازرگانی انگلستان با نوآبادهای کوچک ش در آمریکای شمالی داشتند
احمد میمندی

ابوالحسن القاسم احمد بن حسن میمندی یا به کوتاهی احمد میمندی که به او عنوان افتخاری شمس‌الکُفاة داده بودند، وزیر دربار غزنوی در دوره سلطان محمود غزنوی و پسرش مسعود غزنوی بود. او پس از ابوالعباس اسفراینی به وزارت رسید. میمندی زبان فارسی که پیش از آن در دوره اسفراینی زبان رسمی دربار غزنوی شده بود را برانداخت و دوباره زبان عربی را زبان رسمی دربار کرد. میمندی از جمله بزرگ زادگان میوند قندهار بود و از کودکی با سلطان محمود یکجا پرورش یافته و برادر رضاعی او بود. حسن، پدر احمد در حکومت سبکتگین پدر محمود عامل بُست بود و به اتهام خیانت در اموال دولتی به فرمان سبکتگین کشته شد، اما سبکتگین چندی بعد بی‌گناهی وی را دریافت و از کردهٔ خود پشیمان شد. از آنجا که میمندی در خانواده‌ای دیوانی پرورش یافت و نیز از کودکی در دربار غزنویان حضور داشت، آیین دبیری و امور دیوانی را به خوبی فرا گرفت و مناصب متعددی به دست آورد. او کارهای دیوانی را از ۳۸۴ قمری در دیوان محمود غزنوی که در آن وقت از سوی سامانیان سپهسالار خراسان بود آغاز کرد. در سال ۴۰۱ قمری پس از اینکه سلطان محمود بر ابوالعباس اسفراینی خشم گرفت و وزیر از مقام خود کناره گرفت و خود را در قلعهٔ غزنین محبوس کرد، میمندی از طرف سلطان به مدیریت امور پرداخت و در سال ۴۰۴ یا ۴۰۵ قمری رسماً بر منصب وزارت نشست. مورخان کفایت و کاردانی وزیر جدید را در غیاب سلطان در گردآوری مالیاتها و انتظام امور دیوانی و رسیدگی به حال رعایا، فراوان ستوده‌اند. او بر عمال مالیاتی سخت می‌گرفت و پریشانیهایی را که در نتیجهٔ بی‌تدبیری وزیر پیشین در گردآوری مالیاتها به وجود آمده بود، سامان داد و پس از بازگشت سلطان از هندوستان، مالی وافر از خراسان و هرات به خزانه فرستاد با اینحال، در سال ۴۱۶ قمری سلطان محمود بر میمندی خشم گرفت و او را پس از عزل از وزارت در دژ کالنجر زندانی کرد. بعد از او حسن بن محمد میکالی معروف به حسنک وزیر به وزارت سلطان محمود رسید. پس از به سلطنت رسیدن مسعود غزنوی در سال ۴۲۱ قمری او میمندی را از زندان آزاد کرد و از او خواست که وزارت را به عهده بگیرد
در باب حقیقت و دروغ در مفهومی غیراخلاقی

در باب حقیقت و دروغ در مفهومی غیراخلاقی (به آلمانی: Über Wahrheit und Lüge im außermoralischen Sinn) که با عنوان در باب حقیقت و دروغ در مفهومی فرا اخلاقی (Extra-Moral) نیز شناخته می‌شود، نوشتاری است فلسفی اثر فریدریش نیچه. این اثر در سال ۱۸۷۳، یک سال پس از نوشتن زایش تراژدی به نگارش درآمد، اما در دوران حیات نیچه هرگز به انتشار نرسید. در بخش اعظمی از این اثر به پرسش‌هایی معرفت‌شناسانه در باب ماهیت حقیقت و زبان، و چگونگی ارتباط آن‌ها با شکل‌گیری مفاهیم پرداخته می‌شود. نیچه در این اثر به ارائه گزارش و همچنین نقدی در باب نگرش‌های معاصر به حقیقت و مفاهیم می‌پردازد و بدین‌گونه چنین استنباط می‌کند که این نگرش‌ها از خودِ ایجاد و به وجود آوردن زبان، نشات می‌گیرند. هر واژه‌ای بی‌درنگ به مفهومی بدل می‌شود، تا آنجا که گویی قرار نبوده است یادآور تجربه‌ای یگانه و کاملاً شخصی و اصیل باشد که زایش خود را بدان مدیون است؛ بلکه انگار می‌بایست با موارد بی‌شمار و کم و بیش همانندی – که به معنای واقعی کلمه یکسان نیستند – تطابق بیابد؛ به عبارتی دیگر با بسیاری موارد ناهمسان. در حقیقت هر مفهومی از همسان‌سازیِ مواردی ناهمسان سرچشمه گرفته‌است. به عقیده پل اف. گلن (Paul F. Glenn) نیچه در اینجا چنین استنباط می‌کند که «مفاهیم استعاراتی هستند که با واقعیت تطابق ندارند.» نیچه می‌نویسد که هر چند مفاهیم در حقیقت استعاراتی هستند که توسط بشر ابداع شده‌اند (به واسطه موافقتی همگانی برای تسهیل بر قراری ارتباط)، اما انسان‌ها پس از ابداع آنها، این حقیقت را به دست فراموشی سپردند و و باور کردند که این آن‌ها «حقیقی» و مطابق با واقعیت هستند. به زعم نیچه «حقیقت» در واقع: سپاهی است متحرک از استعارات، کنایه‌ها و انسان‌انگاری‌ها – کوتاه سخن آنکه مجموعه‌ای است از روابط انسانی که فزونی گرفته، دچار جابجایی گشته و با آرایه‌هایی بیانی و شاعرانه تزیین شده است، و پس مدت‌های مدیدی استفاده از آن، برای فرد به نظر پایدار، قانونمند و الزام‌آور می‌رسد: حقایق توهماتی هستند که فرد فراموش کرده‌است که این همان چیزی است که آن‌ها هستند، استعاراتی فرسوده که دارای هیچگونه نیروی حس‌انگیزی نیستند؛ سکه‌هایی که تصویر خود را از دست داده‌اند و همینک تنها به چشم فلز به آن‌ها نگریسته می‌شوند، و نه دیگر سکه. چنین دیدگاه‌هایی از او در باب حقیقت و ارتباط آن با زبان انسان، تأثیری خاص بر نظریه‌پردازان پست‌مدرنیسم بر جا گذاشته است؛ و همین نوشتهٔ «در باب حقیقت و دروغ در مفهومی غیراخلاقی» یکی از آثاری است که بیشترین تأثیر را در شهرت نیچه (شهرتی هر چند مورد اختلاف) به عنوان «سلسله‌جنبان پست‌مدرنیسم» داشته‌است
زاده

زادِه یک پسوند در میان فارسی زبانان به معنی «پسر»، «دختر»، «نسل» یا «متولد» است که در نام خانوادگی افراد، به‌طور عمده در ایران، آذربایجان، افغانستان و تاجیکستان استفاده می‌شود. با افزودن پسونده -زاده و ترکیب آن با بعضی عناوین، القاب خاصی به وجود آمده‌است مانند: شاهزاده، میرزاده، امام‌زاده، افراد که نام آن‌ها دارای پسوند زاده می‌باشد، عبارتند از: این یک مقالهٔ خرد نام است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
دونده زمین

دونده زمین فیلمی به کارگردانی کمال تبریزی، نویسندگی زهرا اجلالی و تهیه‌کنندگی علیرضا شجاع نوری محصول سال ۱۳۸۹ است. این فیلم پس از شش سال توقیف در تاریخ ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۵ در سینماهای ایران اکران شد. یک دونده و بازیگر ژاپنی به نام هازاما کامپه تصمیم می‌گیرد از ژاپن شروع کند دور دنیا را دویدن. وی به وسیله یک قایق بادبانی و از طریق دریا خود را به آمریکا می‌رساند و پس از دویدن در آمریکا به اروپا می‌رسد و از طریق ترکیه قصد ورود به ایران را دارد که در ترکیه می‌فهمد مبتلا به بیماری سرطان شده است. او بعد از یک ماه از بیمارستان ترخیص می‌شود و راهش را به سمت ایران ادامه می‌دهد. وقتی وارد ایران می‌شود اتفاقاتی می‌افتد که روی خودش و بیماری‌اش تأثیر می‌گذارد. این یک مقالهٔ خرد فیلم است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
لاله واژگون اشک مریم

لاله واژگون اشک مریم یا تاج قیصر (نام علمی: Fritillaria imperialis) گونه‌ای از رده گلهای لاله واژگون است کف بومی منطقه گسترده‌ای از فلات ایران، آناتولی و کوه‌پایه‌های هیمالیاست. وجه تسمیه اشک مریم به داستان‌های اسطوره‌ای بازمی‌گردد. این که این لاله، شاهد مرگ سیاوش بوده و از غصه این اتفاق سربه زیر شده و اشک می‌ریزد. اشک‌های لالهٔ واژگون در حقیقت شیرهٔ بی‌رنگی هستند که در درون لاله قرار دارند و گاهی به سمت پائین سرازیر می‌شوند. آن را گُل اَشک نیز نامیده‌اند زیرا مقداری شبنم در بین این گل‌ها جمع می‌شود و سپس از گل به پائین می‌چکد. از ۱۰ نوع لاله واژگون ۴ نوع: لاله واژگون ایرانی، لاله واژگون کردی، لاله واژگون ترکی و لاله واژگون اشک مریم، در ایران می‌روید.
جامد کووالانسی

یک جامد شبکه‌ای یک ترکیب شیمیایی (ماده مرکب یا عنصر) است که در آن اتم‌ها با پیوند کووالانسی در یک شبکه گسترده و بزرگ، به هم متصل هستند. در این حالت، مولکول‌های مجزا وجود ندارند و کل ساختار بلوری به عنوان یک مولکول شناخته می‌شود. فرمول این مواد، همانند فرمول مواد یونی، یک فرمول تجربی است؛ یعنی ساده‌ترین نسبت بین اتم‌های عنصرهای سازنده آن ترکیب. نمونه‌هایی از جامدهای شبکه‌ای، شامل الماس با یک شبکه پیوسته از اتم‌های کربن و سیلیسیم دی‌اکسید (کوارتز) با شبکه سه‌بعدی گسترده با واحد SiO2 است. گرافیت و میکا گروهی از کانی‌های ساختاری هستند که به شکل لایه‌ای می‌باشند و پیوند درون هر ورقه با پیوند بین لایه‌ها متفاوت است.
تیم ملی فوتسال ارمنستان

تیم ملی فوتسال ارمنستان (انگلیسی: Armenia national futsal team) نماینده کشور ارمنستان در مسابقه‌های بین‌المللی است و توسط فدراسیون فوتبال ارمنستان اداره می‌شود. World Cup 2024: Armenian national futsal team leaves for Bulgaria این یک مقالهٔ خرد ارمنستان است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
نخستین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین

نخستین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم برلین از تاریخ ۶–۱۷ ژوئن ۱۹۵۱ برگزار شد. جشنواره با فیلم ربه‌کا، آلفرد هیچکاک افتتاح شد. در نخستین دوره جشنواره ۲۴ فیلم با هم به رقابت پرداختند کهه در نهایت جایزه خرس طلایی به طور مشترک به پنج فیلم اهدا شد.
قفل عشق

قفلی که عشاق به نشانۀ عشق خود به پل، حصار، دروازه یا وسایل عمومی می‌بندند. معمولاً نام عشاق یا حرف اول اسم آن‌ها، بر روی قفلی نوشته و کلید آن به نشانۀ عشق ابدی بین آن‌ها، دور انداخته می‌شود. از دهۀ ۲۰۰۰ میلادی بکارگیری قفل عشق به گونه‌ای تصاعدی در سرتاسر جهان گسترش یافت. با اینکه امروزه بسیاری از مسئولین شهرداری‌ها از آن‌ها به عنوان زباله و نوعی خراب‌کاری یاد کرده و برای حذف آن‌ها متحمل هزینه می‌شوند اما مسئولینی نیز وجود دارند که قفل‌های عشق را به عنوان وسیله‌ای برای جلب کمک‌های خیرخواهانه و جاذبه‌های توریستی می‌دانند. پل مشهوری در پاریس که عشاق به نشان وفاداری به یکدیگر به آن قفل می‌آویزند، زیر بار سنگین چند تن فولاد خم به ابرو آورده‌ است. پاریس که به «شهر عشق» مشهور است اما از قرار معلوم بار عشق بیش از اندازه زیاد شده‌ است. ۲ متر و ۴۰ سانتی‌متر از «پون ده آر» (Pont des Arts) زیر بار چند تنی قفل‌ها شکم داده‌ است. این پل پیاده‌رو در قلب پایتخت فرانسه موزه نام‌آشنای لوور را به کرانه دیگر رود «سِن» متصل می‌کند. مدت‌هاست که دلدادگان به دلیل نبود جا قفل‌ها را در ردیف دوم و سوم می‌آویزند. شاید در ابتدا این پل خود به جاذبه‌ای توریستی تبدیل شده بود اما به دلیل سنگینی زیاد پل و احتمال خرابی آن، شهرداری بعد از جدا کردن تمام قفل‌ها به دور منطقه دسته‌های پل، محفظه‌ای شیشه‌ای نصب کرده که به این شکل از زدن قفل به آن جلوگیری کند. داستان قفل عشق به حداقل صد سال پیش و به قصه‌ای غم‌انگیز صربستانی که مربوط به جنگ جهانی اول است، برمی‌گردد. در این داستان به "پلِ عشق " (Most Ljubavi: تلفظ صربستانی مُست لوباوی) که در شهر چشمه‌ های آبگرم وِرنیاجکا بانیا (Vrnjačka banja) واقع شده، اشاره می‌شود