nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
لر بزرگ

لر بزرگ نامی است تاریخی برای مردم بختیاری، بهمئی، کهگیلویه، بویر احمدی، چرام، ممسنی و لیراوی. لرستان به معنی سکونتگاه مردم لر نام منطقه‌ای است در جنوب غربی ایران که از غرب به مناطقی از عراق، از شمال به نهاوند و هرسین، از شرق به رودخانه سزار و همچنین سده (اقلید) و از جنوب به خوزستان محدود است. استان چهارمحال و بختیاری، استان کهگیلویه و بویراحمد، شرق تا جنوب شرق استان‌های خوزستان، شرق لرستان، غرب اصفهان و شهرستان ممسنی شهرستان دیلم و گناوه استان بوشهر سکونتگاه لر بزرگ می‌باشد. لرستان به معنی سکونتگاه مردم لر و به معنای گستره جغرافیایی است که مردم لر در آن سکونت دارند. گستره نام لرستان پیش از حکومت صفویان، سکونتگاه لرهای بهمئی، بویر احمدی ،لیراوی و لرهای بختیاری و لک را شامل می‌شد. اما پس از حکومت صفویان سکونتگاه لرهای بختیاری را منطقه بختیاری نام‌گذاری کردند و جغرافیای نام لرستان به حدود استان لرستان و ایلام کنونی محدود شد. این منطقه نیز در حکومت قاجاریان به دو بخش پشتکوه و پیشکوه تقسیم شد. امروزه لرستان نام یکی از استان‌های غربی ایران است. [نیازمند منبع] هزاراسپیان که به نام اتابکان لر بزرگ نیز شناخته می‌شود نام سلسله‌ای لرتبار است که به نواحی لرستان کنونی و بخش‌هایی از استان خوزستان و چهارمحال و بختیاری حکومت کرده‌اند. اتابکان به دو دسته اتابکان لر بزرگ و اتابکان لر کوچک تقسیم می‌شود. پایتخت اتابکان لر بزرگ در شهر ایذه (ایدج) و پایتخت اتابکان لر کوچک در شهر خرم‌آباد بود. در نمودار زیر تقسیمات لرستان از ۳۰۰ هجری قمری تاکنون آورده شده‌است
جلال‌الدین دوانی

علامه جلال‌الدین محمد دوانی مشهور به محقق (۸۳۰ در دوان کازرون – ۹۰۸ هجری قمری)، عارف، حکیم، متکلم و دانشمند بزرگ سدهٔ نهم (برابر قرن پانزدهم میلادی) ایرانی است. بعد از آنکه علوم مقدماتی را در دوان نزد پدرش سعدالدین اسعد دوانی فراگرفت، برای تکمیل تحصیلات، دوان را به قصد شیراز ترک کرد. وی در آنجا نزد اساتیدی همچون سیدصفی‌الدین عبدالرحمن حسینی ایجی علوم حدیث، مظهرالدین محمد کازرونی، علوم معقول و ابوطاهر مجدالدین محمد فیروزآبادی و ابن‌جزری تفسیر را فراگرفت و شهرت فراوانی در فارس به‌دست‌آورد؛ به‌طوری‌که از همه جای دنیا، از روم و آذربایجان و بغداد و هرمز و کرمان و طبرستان و خراسان، دانش‌پژوهان رهسپار شیراز می‌شدند و از محضر درس او استفاده می‌کردند. دوانی، دوباره در زمان سلطنت پادشاهان آق قوینلو بر فارس، به فارس برگشت و مقام قضا را در منطقه با اختیارات تام برعهده گرفت. پدرش سعدالدین اسعد، از شاگردان محقق مشهور «میر سید شریف جرجانی» بود و در دوان به تدریس علوم دینی و قضایای شرعیه اشتغال داشت. علامه در زمان صفویان به مذهب شیعه پیوست. در کوه‌های سربه فلک کشیده شمال دوان، غاری موجود است بنام غار «مُل جلال» (ملاجلال) که وی در این غار مطالعه، خلوت و عبادت می‌کرده‌است. آرامگاه وی نیز در دوان قرار دارد که با عنوان شیخ عالی مشهور است. علوم مقدماتی را نزد پدرش در زادگاهش آموخت و سپس برای تکمیل علوم به دارالعلم شیراز آمد و در رشته‌های مختلف فلسفه، ریاضی، کلام و منطق از محضر حکما و دانشمندان استفاده نمود و حکمت و فقه و اصول و تفسیر و حدیث و ادبیات عرب و عجم را یادگرفت و بعد به تدریس مشغول شد. جلال‌الدین در فقه پیرو مذهب شافعی و از نظر اصول عقاید، اشعری بوده‌است، چنانکه کلیه آثار کلامی او خصوصا شرح عقاید عضیده نشان می‌دهد. اما محققان شیعی معاصر ادعا می‌کنند که کم‌کم به مذهب شیعه اثنی عشری گروید و کتاب نور الهدایه را دلیلی بر این مدعا ذکر می‌کنند. در حالی که نه سیاق این کتاب شباهتی به آثار دوانی دارد نه از لحاظ نسخه شناسی می‌توان به او نسبت داد
آرامگاه علامه دوانی

بنای بقعه علامه دوانی مربوط به سدهٔ ۱۰ ه.ق است و در شهرستان کازرون، روستای دوان واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۰ بهمن ۱۳۶۴ با شمارهٔ ثبت ۱۷۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. آرامگاه علامه جلال‌الدین محمد دوانی، دانشمند بزرگ ایرانی؛ در روستای دوان واقع در ۹ کیلومتری شمال کازرون (استان فارس - ایران) قرار گرفته‌است. ساختمان آرامگاه بر خلاف توضیح زیر تصویر آرامگاه که بر اساس دورهٔ حیات علامه آن را مربوط به دورهٔ تیموری دانسته‌است، بنایی است مشابه چهارطاقی‌های دورهٔ ساسانی که اطراف آن دیوار احداث شده است.و با توجه به تاریخ حیات جلال الدین دوانی نباید مربوط به دوره تیموریان باشد. مردم دوان در سدهٔ چهارم هجری اسلام را پذیرفته‌اند. این بنا در دورهٔ اسلامی معمور بوده‌است و احتمالا مثل بسیاری از بناهای پیش از اسلام تغییر کاربری داده‌است. در مورد آرامگاه دوان باید گفت که به مدفن علمای دوان تبدیل شده‌است و نخستین کسی که در آن دفن شده، شیخ بزرگواری به نام شیخ علی ابن احمد خطیب، عارف نیمهٔ قرن چهارم تا نیمهٔ قرن پنجم می‌زیسته‌است و از مریدان شیخ ابواسحاق کازرونیست. وفات وی سال چهارصد و چهل یک هجری قمری رخ داده‌است؛ بنابراین تاریخ دورهٔ تیموری مربوط به شخص شیخ عالی است که به دلیل شأن و شخصیت والای او، وی را در این مکان دفن کرده‌اند. اطراف بنا با سنگ کوهی و مالون تا حدودی مرمت و احیا گردیده و در حال حاضر پذیرای بازدیدکنندگان می باشد تبیان این یک مقالهٔ خرد است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
سقوط تیسفون

جنگ تیسفون یا جنگ مداین (به عربی: معرکة طیسفون) (فتح المدائن) یکی از رشته جنگ‌های صدر اسلام که بین ارتش ایران و اعراب مسلمان در خلال حمله اعراب به ایران، در سال شانزدهم هجری قمری مطابق با سال ۶۳۷ میلادی به وقوع پیوست. با سقوط این شهر و دیگر شهرهای مدائن، پایتخت چهار صد سالهٔ ساسانیان، به دست مسلمانان فتح شد. مداین یا چنان‌که در آن روزگار به زبان سریانی گفته می‌شد مدیناثا یعنی شهرها و مجموعهٔ هفت شهر بود نزدیک به هم و در دو جانب دجله که آنها را ماحوزه و ماحوزه ملکا می‌خواندند. حصارهای بلند برگرد مجموعهٔ این شهرها کشیده بودند و دروازه‌های استوار در آنها تعبیه کرده بودند. این حصارها و دروازه‌ها در پایان روزگار ساسانیان بارها بازسازی و بهسازی گشته بود. این هفت شهر عبارت بودند از: تیسفون پایتخت امپراتوری ساسانی بود و یکی از زیباترین شهرهای آن دوران گویند تاریخ این شهر به بیش از پنج هزار سال بر می‌گردد، مورخان نوشته‌اند که تیسفون یا (طیسفون) بمعنای: «المدینة البیضاء» یعنی (شهر سفید) می‌باشد. گویند تمام ستون‌ها و کاخ‌های این شهر زیبا را از مرمر سفید ساخته بودند. برای رسیدن به تیسفون از قادسیه عبور از دجله لازم بود. شاه در کاخ سفید تیسفون اقامت داشت که به شط نزدیک بود. کاخ مداین یا ایوان مدائن در اسبانبر واقع شده‌بود و ویرانه‌های باقی‌ماندهٔ آن هنوز در این مکان باقی و برجای مانده‌است. جنگ و صلح مکرر با هرمزان حاکم خوزستان نوامبر ۶۳۶ پس از پیروزی مسلمانان در نقطه‌عطفي به نام نبرد قادسیه، عمر دستور داد که زمان گشودن شهر تیسفون پایتخت امپراتوری ساسانی فرا رسیده است. او می‌دانست تا زمانی که پارس‌ها چیرگی بر پایتخت خود را در دست داشتند، دیر یا زود می‌توانستند یک ضدحمله تازه را انجام دهند
نبرد انبار

جنگ انبار یا ذات العیون، یکی از جنگ‌های منجر به اشغال ایران توسط اعراب است که در دوران خلافت ابوبکر و در ماه دسامبر ۶۳۳ میلادی به وقوع پیوسته‌است. این جنگ به فرماندهی خالد بن ولید رخ داده‌است. این شهر در زمان ساسانی به پیروز شاپور مشهور بود و در غرب نهر فرات و در ۶۲ کیلومتری غرب شهر بغداد قرار داشت. این شهر یکی از شهرهایی است که شاپور یکم مورد بازسازی و تجدید بنا قرار داد و در آن انبارهای بزرگ اسلحه و موادغذائی برای سپاهیان ساسانی ایجاد کرد. اهمیت شهر انبار بدان جهت بود که در سر اولین نهر بزرگی که قابل کشتی‌رانی بود و از فرات جدا می‌شد و به دجله می‌ریخت، واقع بود. پیروز شاپور یا انبار در حملهٔ اعراب دچار صدمات و خرابی‌های فراوانی گردید. این شهر بسبب موقعی که داشت در ضبط و نظم امر آبیاری سواد بسیار مهم شمرده می‌شد. از این رو در کار لشکر کشی نیز برای ایران و روم هر دو اهمیت تمام داشت. شهر از جهت نظامی انبار ذخایر بود: دخایر گندم و جو برای لشکریان و هم ذخیرهٔ مهمات جنگ در هنگام ضرورت از این جهت در ردیف حیره به‌شمار می‌آمد. گذشته از ایرانیان که در آنجا به مرزداری و نگهبانی می‌نشستند اعراب نصارا هم در آنجا فراوان بودند. هم نسطوری در آنجا کلیسا و دستگاه داشتند و هم مسیحیان یعقوبی به‌علاوه از یهود نیز کسانی در شهر می‌زیستند. چنان‌که از روایت طبری و بلاذری بر می‌آید، در ماه دسامبر ۶۳۳ میلادی، خالد بن ولید پس از تسخیر حیره، پایتخت خاندان لخمی آهنگ انبار کرد
نبرد حیره

جنگ حیره (به عربی: معرکة الحیرة) این جنگ در سال دوازدهم هجری مطابق با ۶۳۳ میلادی بین سپاه ایران و اعراب در حمله اعراب به سواد (عراق) به فرماندهی خالد بن ولید رخ داده‌است. محل این جنگ در نزدیکی حیره از شهرهای قدیم میان‌رودان است که در نزدیکی ۶٫۵ کیلومتری جنوب شهر نجف کنونی قرار گرفته بوده‌است. این شهر پایتخت ملوک لخمی بود که آنها نیز خود فرمان‌بردار پادشاهان ساسانی بودند. این منطقه از مراکز مهم فرهنگی ایرانیان باستان بوده‌است. این شهر همچنین از شهرها و استحکامات مهم مرزی ایران بود. آخرین پادشاه لخمی‌ها، نعمان سوم (ابوقابوس نعمان بن منذر) به دستور خسرو پرویز زندانی شده و به قتل رسید سپس خسرو ایاس بن طائی را به جای وی والی حیره قرار داد که قریب ۹ سال با نظارت و همدستی یک نمایندهٔ ایرانی به نام نخوردگان حکومت می‌کرد. پس از ایاس یک حاکم ایرانی به اسم آزادبه قریب ۱۷ سال در آن خطه حکومت داشت. قتل نعمان منجر به سلسله حوادثی شد که در نهایت جنگ ذوقار و شکست در این جنگ را در پی داشت. در آنزمان شکست در جنگ ذوقار ظاهراً نبایستی خیلی مهم محسوب شده‌باشد و در بادی نظر، خطیر بنظر نیامد. لکن داستان شکست سپاه ایران، در نزدیکی پایتخت، از یک قبیلهٔ عربی، چنان انعکاس عظیمی در تمام عربستان پیدا کرد که در عرض و طول شبه جزیره، نقل مجالس و موضوع حماسه‌ها و افتخارات عرب شد و یوم ذی قار از بزرگترین حوادث ایام عرب گردید و هیجان ناشی از این پیروزی، موجب تجری و تشویق اعراب بر ضد ایران گردید. در واقع خبط سیاسی خسرو پرویز، در برانداختن حائل، بین قلمرو ایران و اعراب بادیه، برخلاف سیاست دیرینه و مستمر دولت‌های قبلی، عاقبت در انقراض دولت ساسانی، بی‌تأثیر نبود. از سوی دیگر برکنار شدن خاندان باستانی بنی‌لخم دوستی دیرین مردم آن سرزمین را به دشمنی تبدیل کرد، این است که با درآمدن عرب به حیره هیچگونه پایداری از آنان دیده نشد و بی‌چون و چرا خود را به عرب‌ها سپردند
نبرد عین‌التمر

خوزستان مرکز ایران شمال ایران قفقاز پارس کرمان سیستان خراسان جنگ عین‌التمر (به عربی: معركة عين التمر) این جنگ در عراق رخ داده‌است و یکی از رشته جنگ‌های صدر اسلام است که بین ایران و اعراب در سال ۶۳۳ میلادی به وقوع پیوسته‌است. «عین التمر» نام مکانی است در نزدیکی انبار و بر جانب غربی فرات با نخلستان‌ها و قریه‌هایی چند در کنارهٔ صحرا. این شهر در اختیار ساسانیان بود و ایرانیان در آنجا سلاح‌گاه داشتند. بعد از سقوط حیره به دست خالد بن ولید، خالد رهسپار ناحیهٔ «عین التمر» شد. گویند پسر بهرام چوبین به نام «مهران بهرام چوبین» در آن ناحیه فرمانروا بوده‌است. مهران فرمانده سربازان پارسی بود. عرب‌های مسیحی که با ساسانیان هم‌پیمان بودند و مشتمل بودند از، قبیله‌های «النمر» و «تغلب» و «ایاد» تحت فرماندهی عقه بن ابی عقه در آنجا فراوان بودند. «عقه» به «مهران» سردار ساسانی پیشنهاد کرد که در این جنگ خود به تنهایی و بدون کمک قشون پارسیان با مسلمانان بجنگد، وی به «مهران» گفت که ما عرب‌ها بیشتر از دیگران با نبرد عرب‌ها آشنا هستیم، مهران چون دید این مسئله به نفع سربازان ایرانی است و اگر سربازان در جنگ شرکت نکنند آسیبی نمی‌بینند، با رأی عقه موافقت کرد. «عقه بن ابی عقه» با لشکر خود به تنهایی به ملاقات خالد رفت، جنگ بین دو طرف درگرفت، ولی دیری نگذشت که خالد توانست عقه را اسیر کند، پس از اسارت عقه بدست خالد سپاه عقه فرو پاشید و خالد در جنگ پیروز شد. مهران چون این خبر را شنید جای درنگ ندید و راه گریز را پیش گرفت. یاران عقه نیز گریختند و در شهر حصاری شدند. خالد شهر را در حصار افکند و کار بر آنها تنگ گرفت
نبرد فراض

نبرد فراض (به عربی: موقعة الفراض) یکی از رشته جنگ‌های صدر اسلام است که بین روم، ایران و اعراب مسیحی در یک‌ طرف و اعراب مسلمان در طرف دیگر به وقوع پیوسته‌است؛ گفته می‌شود این جنگ در ماه ذیقعده سال ۱۲ هجری قمری برابر با ۶۳۴ میلادی به فرماندهی خالد بن ولید رخ داده‌است. خالد در ماه رمضان به سوی ناحیهٔ شام، عراق و «جزیره» حرکت کرد، رومیان از این تحرک خالد و ورود وی به «الفراض» باخبر و خشمگین شدند، رومی‌ها از همسایگان پارسی خود درخواست کمک نمودند، همچنین اعراب مسیحی «تغلب»، «ایاد» و «نمر» به یاری رومی‌ها شتافتند و در ساحل رود فرات گرد آمدند، قوای روم، پارس و هم‌پیمان‌هایشان از اعراب به خالد پیغام دادند که برای جنگ دو راه پیش رو دارد، یا از رودخانه فرات عبور کند و به سوی آن‌ها برود، یا اجازه دهند لشکریان پارس به سوی آن‌ها بروند، که خالد با ذکر عدم رعایت پیمان های جنگی از طرف پارسیان و رومیان که در جنگ پل نیز اتفاق افتاد به لشکریان دشمن پیغام داد شما از رودخانه عبور کنید در اینجا جنگی خونین مابین قوای روم، سپاهیان ایران و اعراب مسیحی که به رومیان کمک می‌کردند از یک طرف و خالد بن ولید از طرف دیگر درگرفت که باز مسلمانان قاطعانه فاتح شدند. در مورد این جنگ طبری می‌نویسد: کشته شدگان پارسیان و رومیان از صد هزار نفر تجاوز کرده‌است، خالد پس از جنگ ۱۵ روز در «فراض» ماند، در ۲۵ ذیقعده به طرف حیره حرکت کرد. اما «مستر مویر» در کتاب (الخلافه) چاپ ۱۹۴۲ هنگام ذکر نبرد فراض در صفحهٔ ۶۱ عدد کشته شدگان رد می‌کند، و می‌گوید که این شمار عدد قابل تصدیق نیست، گرچه تعداد نیروهای پارسیان و رومیان و اعراب مسیحی زیاد بودند، بعضی مورخین عرب نوشته‌اند که پارسیان و رومیان با سپاهی بزرگ با خالد وارد جنگ شدند، اما هیچ‌کدام از آنان عدد افراد این سپاه را ذکر نکرده اند. اما نوشته‌اند که قوای دشمن از ۳ سپاه تشکیل می‌شده‌است: سپاه پارسیان، رومیان و اعراب مسیحی؛ لذا گفته‌اند که تعداد کشته شدگان زیاد بوده‌است. بنابراین طبری نوشته‌است که تعداد کشته شدگان از ۱۰۰ هزار نفر تجاوز کرده بوده‌است. در این باره قعقاع بن عمرو در مورد پیروزی مسلمانان در (موقعهٔ الفراض) سروده أست:
جنگ آمودریا

مسلمانان پس از حمله به مناطق داخلی ایران، رو به ماوراءالنهر آوردند. آن‌ها چندبار به این مناطق لشکرهایی گسیل داشتند. آخرین فرد مهلب بن ابی صفره بود. سردار اعراب احنف بن قیس به سوی مرو رفت و منتظر نیروی کمکی از کوفه ماند. یزدگرد به سوی سغد رفت و حاکم آن دیار لشکری انبوه به او داد. خاقان ترکان نیز پس از گردآوری سپاهیان از فرغانه، همراه با یزدگرد از آمودریا گذشت و به سوی بلخ لشکر کشید. در همین حال سپاهیان کوفه به مرو الرود رسیدند و در آنجا به الاحنف پیوستند. شاه ساسانی و خاقان ترکان به رهبری سپاهی متشکل از ۵۰۰۰۰ سوار از مردان سغد، ترکستان، بلخ و تخارستان به مروالرود رسیدند. شمار لشکری‌های اعراب ۲۰۰۰۰ نفر بود. طرفین از صبح تا شام به مدت دو ماه در محلی به نام دیرالاحنف با یکدیگر جنگیدند. نبرد در دیرالاحنف ادامه داشت تا اینکه خاقان ترکان به ترکستان عقب‌نشینی کرد. یزدگرد در این میان از مروالرود به مرو رفت و از آنجا گنجینه کشور را برداشت و برای پیوستن به خاقان به بلخ رفت
نبرد مصیخ

نبرد مصیخ (به عربی: معرکة المصیخ) یکی از رشته نبردهای صدر اسلام است که بین ایران و اعراب مسلمان به وقوع پیوسته‌است. این نبرد در ماه رمضان سال ۱۲ هجری قمری برابر با سال ۶۳۳ میلادی به فرماندهی خالد بن ولید رخ داده‌است. (ابو لیلی الخنافس) یکی از فرماندهان خالد، به دستور وی به سوی «منطقهٔ الحصید» حرکت کرد، هنگامی که به آنجا رسید دید قوای پارسیان مکان را تخلیه کرده‌اند. سربازان پارسیان به همپیمانان خود مسیحیان عرب پیوسته بودند و راهی منطقه «المصیخ» شده و در آنجا اردوگاه برپا کرده‌اند. خالد از پیک خبری مخصوص اطلاع یافت که پارسیان در منطقهٔ «المصیخ» گرد آمده‌اند. خالد تمام سربازان تحت امر خود را جمع نمود و رهسپار «المصیخ» شد. نقشه خالد مبنی برآن بود که لشکر باید در شب حرکت کند که لشکر دشمن متوجه تحرک آنان نشود، لشکر به ۳ قسمت تقسیم نمود، قسمت اول به سرپرستی «قعقاع بن عمرو و أبی لیلی» و قسمت دوم به فرماندهی «أعبد بن فدکی و عروة بن الجعد» و قسمت سوم به فرماندهی خالد بود. دستور داد که لشکر همزمان در یک‌وقت از ۳ طرف به سوی «المصیخ» حرکت کنند. نقشهٔ از پیش کشیدهٔ خالد ابن بود که هر ۳ قسمت از قوا در نقطه‌ای به نام (الثنی و الزمیل) به هم برسند و هنگام شب به لشکر پارسیان شبیخون زنند. آنگاه خالد به طرف مصیخ برفت و از حوران و رنق و حماه گذشت، خالد از ثنی آغاز کرد و با یاران خویش فراهم آمدند و شبانگاه از سه طرف بر لشکر پارسیان حمله بردند و شمشیر در جمع نهادند و کسی از قوم جان به در نبرد و نوسالان را اسیر گرفتند و خمس خدا! را همراه نعمان ابن عوف شیبانی پیش ابوبکر فرستادند و اموال غارتی و اسیران را تقسیم کردند، و علی بن ابی طالب دختر ربیعهّ بن بجیر تغلبی را خرید و به خانه برد و به زنی گرفت، و دو فرزندش «عمر» و «رقیه» را از او آورد.
نبرد الیس

نبرد اُلیس (به انگلیسی: Battle of Ullais) این جنگ به نهر الدم نیز مشهور است. در ماه صفر (در صحت این تاریخ جای تردید است) ۱۲ (قمری) ۶۳۳ میلادی و در زمان خلافت ابوبکر، بین سپاه ایران و اعراب در حمله اعراب به ایران در منطقهٔ الیس در عراق در ناحیهٔ البادیه در نزدیکی رود فرات اتفاق افتاد. در این جنگ افراد قبیلهٔ بکر بن وائل به دوقسمت تقسیم شدند، قسمتی به سپاهیان ایران کمک می‌کردند، و قسمت دوم به لشکر خالد بن ولید پیوستند. در اثنای جنگ مذار یا جنگ رودخانه گروه زیادی از اعراب بکر بن وائل و بنی عجل بر خاک هلاکت افتادند. از آنجا که بخش عظیمی از این کشته شدگان مسیحی بودند، ترسایان اهواز و حیره و موصل به دربار ایران نامه نوشته اظهار داشتند که «ما در خاک ایران بسر می‌بریم و آماده‌ایم تا دولت را در امر نبرد یاری کنیم و با مسلمانان بجنگ برخیزیم.» و از ایران خواستند که آنها را از لحاظ نیرو و نفر یاری کند. یکی از سرداران ایرانی بنام بهمن جادویه که در جنگ ولجه حضور داشت، از این قضیه آگاه شد و از دربار خواست تا وی را دربارهٔ رفتاری که می‌بایستی با مسیحیان مزبور در پیش گیرد، راهنمایی کنند. پادشاه ساسانی پیامی به بهمن جادویه که در (قسیاثا) بود، نوشت که در هر صورت با لشکر همراه با اعراب بکر بن وائل و بنی عجل متحد شده به سوی الیس حرکت کن. «بهمن جادویه» همراه با یکی دیگر از فرماندهان سپاه به نام بهمن جاپان به سوی الیس حرکت کردند، در نیمه راه مابین دو راهی «حیره» و «آبله» خبر بیماری پادشاه به بهمن رسید، بهمن جادویه به‌ناچار از سردار بهمن جاپان جدا شد و به تیسفون برگشت. بهمن جاپان راه آلیس را در پیش گرفت. در ناحیهٔ آلیس جنگ شدیدی مابین ایرانیان و مسیحیان اعراب که با ایرانیان هم‌پیمان بودند و لشکر مسلمانان به فرماندهی خالد بن ولید درگرفت، خالد بهمن جاپان را بکشت، با آنکه تعداد سپاهیان فارسی از مسلمانان بیشتر بودند، اما باز هم مسلمانان در این جنگ نیز پیروز شدند. همچنین سردار مسیحیان نصرانی عرب، عبدالأسود العجلی نیز کشته شد و باقی‌ماندهٔ لشکر عبدالأسود العجلی به اسارت خالد درآمدند
نبرد ولجه

جنگ وَلَجَه سومین جنگ از رشته جنگ‌های صدر اسلام است که بین ایران و اعراب به وقوع پیوسته‌است. این جنگ در ماه آوریل سال ۶۳۳ میلادی در محلی به نام ولجه و به فرماندهی خالد بن ولید رخ داده‌است. این جنگ بعد از جنگ زنجیر و جنگ رودخانه به وقوع پیوسته‌است. «ولجه» موضعی بوده‌است، میان استان کشتگر (شکل عربی‌شده: کسکر) در ناحیه خشکی و در جانب شرقی نهروان. در ولجه و مجاور نهر آبی که به رود دجله می‌ریزد، جنگ ولجه درگرفته‌است. دربار ایران با آگاهی از شکست سپاه ایران در جنگ مذار به یکی از امرای عرب حیره به نام اندرزگر که تبعیت ایران را پذیرفته بود، دستور داد تا خود را برای رویارویی با خالد آماده سازد. بعد از جنگ مذار کسانی از اعراب که مسیحی نصرانی بودند و جزو رعیت ایران به‌شمار می‌آمدند در این زد و خوردها طبعاً جانب ایران را گرفتند و این نکته عصبیت قومی اعراب را تجدید کرد. باری خالد از مذار به جانب استان کشتگر رفت و در آنجا در موضعی به نام ولجه که در حدود واسط بود با دسته‌ای از سپاهیان ایران که سالارشان اندرزگر بود برخورد. در این محل گذشته از لشکریان ایران عده‌ای از اعراب بکر بن وائل که در بحرین نیز با مسلمانان جنگیده بودند، به‌ویژه کسانی از بنی عجل که دین نصاری داشتند، با خالد به جنگ برخاستند. اندرزگر با پنجاه هزار سپاهی خود را به عراق رسانید و در کنار رود دجله فرود آمد. یکی دیگر از سرداران ایرانی بنام هزارسوار نیز از تیسفون آهنگ عراق کرد. جنگ سختی روی داد و خالد هزار سوار را بکشت
مردم چوواش

چواش‌ها (به روسی: чуваши) یکی از گروه‌های قومی مردم ترک هستند و در منطقهٔ ولگای سیبری زندگی می‌کنند. امروزه بیش‌تر چوواش‌ها ساکن جمهوری خودمختار چوواشستان هستند. این یک مقالهٔ خرد مردم‌شناسی است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
حافظه تداعی‌گر

حافظه آدرس پذیر محتوا (CAM) نوع خاصی از حافظه رایانه است که در برخی از برنامه‌های جستجو با سرعت بسیار بالا استفاده می‌شود. همچنین به عنوان حافظه انجمنی یا ذخیره انجمنی شناخته می‌شود و داده‌های جستجوی ورودی را با جدول داده‌ها مقایسه می‌کند و آدرس داده‌ها را مطابقت می‌دهد. واحد تشخیص کلمات داده توسط دادلی آلن باک در سال ۱۹۵۵ پیشنهاد داده شد. CAM غالباً در دستگاه‌های شبکه مورد استفاده قرار می‌گیرد که سرعت انتقال اطلاعات و جدول جدول مسیریابی را بهبود می‌بخشد. از این نوع حافظه انجمنی در حافظه نهان نیز استفاده می‌شود. در حافظه پنهان انجمنی، آدرس و محتوا هر دو در کنار هم ذخیره می‌شوند. وقتی آدرس مطابقت دارد، محتوای مربوطه از حافظه نهان واکشی می‌شود. برخلاف حافظه رایانه استاندارد، حافظه دسترسی تصادفی (RAM)، که در آن کاربر آدرس حافظه را تأمین می‌کند و رام کلمه داده ذخیره شده در آن آدرس را برمی‌گرداند، یک CAM به شیوه ای طراحی شده‌است که کاربر یک کلمه داده را تهیه می‌کند و CAM کل آن را جستجو می‌کند حافظه برای دیدن اینکه آیا آن کلمه داده در هر نقطه از آن ذخیره شده‌است یا نه. اگر کلمه داده شده پیدا شود، CAM لیستی از یک یا چند آدرس ذخیره‌سازی را که کلمه در آن پیدا شده‌است می‌دهد؛ بنابراین CAM تجسم سخت‌افزاری آن چیزی است که از نظر نرم‌افزاری آرایه انجمنی نامگذاری شده‌است. تعریف اصلی رابط کاربری برای CAMها و سایر موتورهای جستجوی شبکه در توافق‌نامه همکاری با نام Look-Aside Interface (LA-1 و LA-1B) که توسط انجمن پردازش شبکه ایجاد شده‌است، مشخص شده‌است. دستگاه‌های زیادی مطابق با توافق‌نامه همکاری با شرکت Integrated Device Technology , Cypress Semiconductor، IBM، Broadcom و دیگران تولید شده‌اند. در ۱۱ دسامبر ۲۰۰۷، OIF توافق‌نامه رابط سریال (SLA) را منتشر کرد
سید محمد خادم حقیقت

سید محمد خادم حقیقت (زاده ۶ شهریور ۱۳۰۸ در درخونگاه، تهران – درگذشته ۱۶ بهمن ۱۴۰۲) کشتی‌گیر، داور کشتی و مدیر ورزشی ایرانی بود. وی در المپیک رم و قهرمانی کشتی جهان ۱۹۶۱ یوکوهاما قضاوت کرد. در قهرمانی جهان یوکوهاما مدیریت تیم ملی کشتی آزاد ایران را برعهده داشت که با نخستین قهرمانی جهان ایران همراه شد. خادم حقیقت تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ در ۳ مرحله (۱۳۴۵–۱۳۴۶، ۱۳۵۱–۱۳۵۴ و ۱۳۵۶–۱۳۵۷) ریاست فدراسیون کشتی ایران را عهده‌دار بود.
مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونین

مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونین (CFA) یکی از مراکز برجسته فیزیک نجومی در جهان است که در شهر کمبریج ایالت ماساچوست آمریکا قرار دارد. این مرکز در سال ۱۹۷۳ و با همکاری مشترک دانشگاه هاروارد و مؤسسه اسمیتسونین شکل گرفت. در حال حاضر بعضی پروژه‌های مرکز تحت سرپرستی دانشگاه هاروارد انجام می‌شوند و برخی دیگر نیز زیر نظر مؤسسه اسمیتسونین و برخی نیز تحت نظارت هردو. در حال حاضر چارلز آر الکلاک (به انگلیسی: Charles R. Alcock) ریاست این مرکز را از سال ۲۰۰۴ عهده‌دار است. دانشمندان این مرکز در ۷ زمینه مطالعات خود را انجام می‌دهند که شامل: فیزیک اتمی و مولکولی، اجرام آسمانی پرانرژی، ستاره‌شناسی فروسرخ (به انگلیسی: infrared astronomy)، خورشید و فیزیک اجسام درخشان، پیدایش هستی، روند شکل‌گیری کیهان و سرنوشت جهان را نام برد. در ژانویه ۲۰۱۳ ستاره‌شناسان این مرکز در گزارش خود اعلام کردند دست کم ۱۷ میلیارد سیاره فراخورشیدی زمین‌سان در کهکشان راه شیری وجود دارد.
کمدره

کمدره، روستایی است از توابع بخش دشت‌سر شهرستان آمل در استان مازندران ایران. این روستا در دهستان دشت‌سر غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۲۴ نفر (۵۱۷خانوار) بوده‌است.
کبالت-۶۰

کبالت-۶۰ (به انگلیسی: Cobalt-60) یکی از ایزوتوپهای عنصر کبالت است که در پزشکی هسته‌ای و پرتودرمانی دارای اهمیت فوق‌العاده ایست.
بایزید یکم

بایزید یکم (۱۳۵۴ – ۱۴۰۳)، مشهور به ایلدریم (رعد و برق)، چهارمین سلطان امپراتوری عثمانی از سال ۱۳۸۹ تا ۱۴۰۳ میلادی بود. او بزرگ‌ترین پسر مراد یکم و گلچیچک خاتون بود که در ۱۳۵۴ میلادی در شهر ادرنه زاده شد و جوانی خود را در بورسا سپری کرد. بایزید از سوی پدرش به‌عنوان حاکم شهر کوتاهیه تعیین شده‌بود و بعد از تاج‌گذاری، یونان و بلغارستان را به قلمرو امپراتوری عثمانی افزود. وی در نبرد آنکارا در سال ۱۴۰۲ میلادی توسط امیر تیمور زندانی شد و سال بعد در اسارت درگذشت. پس از او امپراتوری عثمانی دارای یک دوره فترت شد که در آن ۴ پسر او با یکدیگر به ستیز پرداختند. بایزید یکی از ارتشهای شناخته شده جهان در آن زمان را ساخت، اما در فتح قسطنطنیه ناموفق بود. به هر حال عنوان سلطان روم را بر خود نهاد. وی سال ۱۳۹۶ میلادی صلیبیان را در جنگ صلیبی نیکوپولیس در بلغارستان را شکست داد. وی لقب رعد و برق(ایلدریم)را در نبرد علیه قارامان اغلو به دست آورد. این یک مقالهٔ خرد تاریخ است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید. این یک مقالهٔ خرد امپراتوری عثمانی است
پایگاه ملی داده‌های علوم زمین کشور

پایگاه ملی داده‌های علوم زمین کشور (NGDIR) یک سازمان دولتی ایرانی است که در زمینه زمین‌شناسی ایران فعالیت می‌کند. هسته اولیه پایگاه ملی داده‌های علوم زمین کشور است که در سال ۱۳۷۸ در سازمان زمین‌شناسی و اکتشافات معدنی کشور بنا شد و عمده فعالیت‌های آن تا سال ۱۳۷۹ محدود به جمع‌آوری اطلاعات معدنی موجود در کتابخانه سازمان و ایجاد اولین بانک اطلاعات معدنی و جمع‌آوری و یکسان‌سازی اطلاعات نقشه‌ای موجود در سازمان زمین‌شناسی و اکتشافات معدنی کشور بوده‌است. در همین سال ایجاد پایگاه در وظایف وزارت صنایع و معادن در بخش معدن قرار گرفت. از آن زمان به بعد، پایگاه توسعه موضوعی بانک‌های اطلاعاتی خود را در بخش‌های زمین‌شناسی، جغرافیا، معدن، مخاطرات و… در دستور کار خود قرار داد. در مقابل با زیاد شدن حجم اطلاعات تنها راه برای ارائه مناسب اطلاعات ایجاد یک وب سایت کاملاً پویا بود که در نتیجه طراحی سایت پایگاه طوری صورت پذیرفت تا ورود، ویرایش و حتی مدیریت اطلاعات در سایت بدون قید زمان و مکان در بستر اینترنت امکان‌پذیر باشد. هم‌اکنون پایگاه مشتمل بر بانک‌های اطلاعاتی زیر است: این یک مقالهٔ خرد مقالات دولتی ایران است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
پنبه‌جار

پنبه‌جار، روستایی است از توابع بخش بندپی غربی شهرستان بابل در استان مازندران ایران. این روستا در خوش‌رود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۶۴نفر (۴۳خانوار) بوده‌است.
بیکینگ پودر

بیکینگ پودر (به انگلیسی: Baking powder) یا پودر قنادی یک نوع عامل ورآورنده است که از مخلوط کردن یک باز (کربنات یا بی‌کربنات) با یک اسید ضعیف تهیه می‌شود و برای ورآمدن خمیر و حجم دادن به انواع نان و کیک استفاده می‌شود. از آنجا که بکینگ پودر یک نوع باز است، به محض مخلوط‌شدن با مایعاتی که خاصیت اسیدی دارند، موجب آزادشدن گاز دی اکسید کربن می‌شود که باعث ورآمدن خمیر و ایجاد حجم در نان یا کیک می‌شود، این ماده جایگزین پودر خمیر مایه نیز است. بیکینگ پودر برای موادی که نیاز به پخت طولانی دارند مصرف می‌شود و تلخی کم‌تری نسبت به جوش شیرین دارد. عمر مفید این ماده بین ۶ تا ۱۲ ماه است و باید درجای خشک، خنک و در ظرف بسته نگهداری شود. اگر زمانی که یک قاشق مرباخوری بیکینگ پودر در نصف لیوان آب جوش ریخته شود، مخلوط بجوشد، آن بیکینگ پودر قابل استفاده است. وب‌سایت آفتاب