nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
انسان‌گرایی رنسانس

انسان‌گرایی رنسانس (به انگلیسی: Renaissance humanism)، احیای مطالعات اروپای دوران قدیم بود، نخست در ایتالیا و سپس در سراسر اروپای غربی در قرون چهاردهم، پانزدهم و شانزدهم میلادی. در جریان این دوره اصطلاح انسان‌گرا (به ایتالیایی: umanista) به استادان و شاگردان علوم انسانی گفته می‌شد، که معروف به studia humanitatis بود و شامل دستور زبان، بلاغت، تاریخ، شعر و فلسفه اخلاق می‌گردید. اصطلاح انسان‌گرایی بعد از قرن نوزدهم میلادی رایج شد و به جای اصل آن یعنی «علوم انسانی»[ت] به‌کار رفت و چندی بعد پس‌نام انسان‌گرایی رنسانس به آن اضافه شد تا این حوزه از پیشرفت‌های پسین در عرصه علوم انسانی مجزا گردد. در جریان دوره رنسانس بیشتر انسان‌گراها مسیحی بودند، از این‌رو دغدغه آن‌ها «خالص سازی و تجدید مسیحیت» بود، نه این‌که انسان‌گرایی را از مسیحیت جدا سازند. رؤیای آن‌ها این بود تا مسیحیت را به «منبع اصلی خود» و به سادگی عهد جدید بازگردانند و پیچیدگی‌های الهیات قرون وسطایی را از میان بردارند. برخلاف آن، امروزه اصطلاح انسان‌گرایی دلالت بر «یک دید جهانی دارد که هستی یا ارتباط خدا را رد می‌کند، یا دیدی که متعهد به دورنمای کاملاً سکولار است». انسان‌گرایی رنسانس پاسخی بود به آنچه که بعدها «مورخین ویگی»[ث] آن را «فضل‌فروشی تنگ‌نظرانه» فلسفه مدرسی قرون وسطایی عنوان کردند. انسان‌گراها تلاش نمودند تا شهروندی بسازند که قادر باشد به‌طور شیوا و واضح صحبت کند و بنویسد و در نتیجه این توانایی را به‌دست بیاورد تا در زندگی مدنی اجتماع‌های خود سهیم شده و دیگران را در راستای انجام اعمال فضیلت‌مند و مصلحت‌آمیز قانع بسازد. در حالی‌که انسان‌گرایی توسط یک گروه نخبه کوچک که به کتاب و تعلیم دسترسی داشتند ایجاد شده بود، اما هدف آن تبدیل شدن به نوعی از فرهنگ بود تا روی تمام جامعه تأثیر بگذارد. انسان‌گرایی برنامهٔ بود برای احیای میراث فرهنگ، میراث سواد و فلسفه اخلاقی اروپای عصر باستان. مراکز مهم انسان‌گرایی در شهرهای فلورانس، ناپل، رم، ونیز، جنوآ، منتووا، فرارا و اوربینو تأسیس شده بود. در یک تعریف کلی، پروژه انسان‌گراهای رنسانس ایتالیای در قرن چهاردهم و پانزدهم میلادی studia humanitatis بود: مطالعه علوم انسانی
تپه نادری (مشهد)

تپه نادری؛ نام تپه‌ای باستانی مربوط به دورهٔ پیشاتاریخ تا تاریخی است و در شهرستان مشهد، بخش احمدآباد، دهستان سرجام، روستای احمدآباد طرق واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۳۶۸۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این یک مقالهٔ خرد یکی از آثار باستانی ایران است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
کاروانسرای شاه‌عباسی (شریف‌آباد)

کاروانسرای شاه عباسی نام کاروانسرایی تاریخی مربوط به دورهٔ صفوی است و در شهرستان مشهد، روستای شریف‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ ۷ مهر ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۶۳۵۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این یک مقالهٔ خرد یکی از آثار باستانی ایران است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
چارلز ال. ریسون

چارلز لویس ریسون (Charles Lewis Reason) (۱۸۱۸–۱۶ اوت ۱۸۹۳) ریاضی‌دان، زبان‌شناس و آموزگار آمریکایی بود. او اولین استاد سیاهپوست کالج در ایالات متحده بود که در «کالج مرکزی نیویورک، مک گراویل»[الف] تدریس می‌کرد. چارلز لویس ریسون در شهر نیویورک متولد شد. او یکی از سه پسر «میشل و الیزابت (ملویل) ریسون»[ب] بود که هر دو از آزادگان رنگین‌پوست محسوب می‌شدند (شهرت آن‌ها در اصل ریسون بود). میشل و الیزابت به ترتیب اهل گوادلوپ و «سنت-دومینگ»[پ] بودند. در سال ۱۷۹۳، پس از اولین سال‌های انقلاب هائیتی، به عنوان پناهنده مهاجرت کردند. برادران او، «الور دبلیو و پاتریک اچ ریسون»[ت] نام داشتند و از رهبران محسوب می‌شدند. خواهر بزرگترشان، پولیکارپ،[ث] در سن چهار سالگی در سال ۱۸۱۸ درگذشت. چارلز همراه دو تن از برادرانش به مدرسه آزاد آفریقایی در نیویورک رفتند. از جمله همکلاسیانشان «هنری هایلند گارنت»،[ج] «جورج تی داونینگ»[چ] و «ایرا آلدریج»[ح] بودند. از آن‌جایی که چارلز در کودکی از نوابغ ریاضیات بود، در سن چهارده سالگی شروع به تدریس در مدرسه کرد. او در سال ۱۸۳۵ در آکادمی کوته عمر نویز در کینن، نیوهمپشایر شرکت کرد
تعطیلات فدرال در ایالات متحده

تعطیلات فدرال در ایالات متحده (انگلیسی: Federal holidays in the United States) یک تاریخ تقویمی است که توسط دولت ایالات متحده به عنوان تعطیلات تعیین می‌شود. هر سال در تعطیلات فدرال ایالات متحده، دفاتر غیر ضروری دولت فدرال بسته می‌شوند، معاملات بازار سهام معمولاً به حالت تعلیق در می‌آیند و به هر کارمند دولت فدرال برای تعطیلات دستمزد پرداخت می‌شود. در مجموع ۱۱ تعطیلات فدرال وجود دارد.
آرامگاه جهانگیر

آرامگاه جهانگیر (اردو: مقبرۂ جهانگیر) مقبره ای متعلق به قرن هفدهم است که برای امپراتور گورکانی، جهانگیر، ساخته شده‌است. قدمت این مقبره به سال ۱۶۳۷ برمی‌گردد و در شاهداره باغ در لاهور، پنجاب، پاکستان، در کنار رودخانه راوی واقع شده‌است. این سایت به دلیل فضای داخلی آن که به‌طور گسترده با نقاشی‌های دیواری و سنگ مرمر تزئین شده‌است، و نمای بیرونی آن که به‌طور غنی با پیترا دورا تزئین شده‌است، مشهور است. این آرامگاه، همراه با اکبری سرای و آرامگاه آصف خان مجاور بوده و بخشی از مجموعه‌ای هستند که در حال حاضر در فهرست موقت میراث جهانی یونسکو قرار دارند. این آرامگاه در شاهدره باغ در شمال غربی داخل شهر لاهور واقع شده‌است. این مقبره در آن سوی رودخانه راوی لاهور، در منطقه ای روستایی که به خاطر باغ‌های تفریحی متعددش معروف بوده، قرار دارد. این مقبره در باغ تفریحی نور جهان، باغ دلگشا واقع شده‌است که در سال ۱۵۵۷ ساخته شده بود آرامگاه آصف خان، ساخته شده در سال ۱۶۴۵، و سرای اکبری، ساخته شده در سال ۱۶۳۷، بلافاصله در غرب مجموعه آرامگاه جهانگیر قرار دارند و هر سه مجموعه ای را تشکیل می‌دهند که در محور شرقی-غربی قرار گرفته‌است. آخرین بنای یادبود شاهدره باغ، مقبره نور جهان همسر جهانگیر، در جنوب غربی آرامگاه آصف خان قرار دارد. این مقبره برای امپراتور جهانگیر که از سال ۱۶۰۵ تا ۱۶۲۷ میلادی بر امپراتوری گورکانیان هند حکومت می‌کرد ساخته شد. امپراتور در ۲۸ اکتبر ۱۶۲۷ در کوهپایه‌های کشمیر در نزدیکی شهر رجوری درگذشت. با تشییع جنازه او را از کشمیر منتقل کرده و در روز جمعه ۱۲ نوامبر ۱۶۲۷ به لاهور رسیدند. باغ دلگشا که در آن دفن شده بود، زمانی که جهانگیر و همسرش نور جهان در لاهور زندگی می‌کردند، «محل مورد علاقه» او بود
آزار و اذیت مشرکان در اواخر امپراتوری روم

آزار و اذیت پاگان‌ها در اواخر امپراتوری روم آن دسته از اقدام‌های نابردباری، تبعیض، ظلم و خشونت مذهبی بودند که منجر به جایگزینی تدریجی ادیان چندخداپرستی، اعم از بومی و خارجی، با مسیحیت در قلمروهای امپراتوری شد. اصطلاح پاگانیسم (روستایی) برای اشاره به ادیان سنتی یونانی‌ها و رومی‌ها یا تصورهای مذهبی پیروان چندخداپرستی که در تقابل با ایده‌های مذهبی مسیحیت و یهودیت هستند استفاده می‌شود. پس از قرن چهارم میلادی این ادیان در واقع بیش از همه در روستاهای حومه شهر (پاگی) زنده مانده بودند اما این واژه هنوز در تاریخ ادیان به کار می‌رود. پاگان‌ها در اصل، مردمی بودند که با زندگی در پاگی (به معنی روستا)، به حفظ سبک زندگی روستایی و همچنین عدم تماس با دگرگونی‌های فرهنگی و سیاسی دولت تمایل داشتند. pāgus و pagānus حدود ۳۷۰ میلادی وارد فرهنگ لغت مسیحیان شد. این اصطلاح بعدها برای توصیف همه ادیان غیر مسیحی از جمله یهودیت و اسلام به کار رفت: بنابراین معنای «غیر مسیحی» را به خود گرفت، به مانند اصطلاح بربرها که به غیر رومی اشاره می‌کرد. امپراتوری روم پس از دودمان سورانی در اوایل قرن سوم شاهد فروپاشی مشروعیت سلسله‌ای بود. در پایان قرن سوم، امپراتورها آزمایش‌هایی را برای ایجاد مشروعیت از طریق مدل «یک خدا، یک امپراتور» آغاز کردند. به نظر می‌رسد کنستانتین بزرگ در پی تثبیت مشروعیت خود از راه‌های توحیدی بوده‌است. هلیوگابال، کلودیوس گوتیکوس و اورلیان همگی ادعا داشتند که سول اینویکتوس «خدای واحد» آنها است. مشرکان سنتی رومی باید سعی کرده باشند کنستانتین را به سمت آپولون بکشانند، اما او می‌دانست که ادامه دادن به پانتئون سنتی راه را برای حمله به مشروعیتش بازمی‌گذارد. انتخاب سول امیدوار کننده به نظر می‌رسید، اما قبلاً در سه نوبت امتحان شده بود و شکست خورده بود
قانون باستان

قانون باستان: ارتباط آن با تاریخ اولیهٔ جامعه و رابطه آن با ایده‌های مدرن (به انگلیسی: Ancient Law, Its Connection with the Early History of Society, and Its Relation to Modern Ideas) کتابی است از هنری جیمز سامنر ماین، حقوقدان انگلیسی که اولین بار در سال ۱۸۶۱ در «اکتاوو» منتشر شد. این کتاب در زمان حیات نویسنده دوازده بار چاپ گردید. چاپ دوازدهم در سال ۱۸۸۸ منتشر شد. نسخه جدیدی با یادداشت‌های سر فردریک پولاک (بارون سوم) در اکتاوو در سال ۱۹۰۶ منتشر شد. سخنرانی‌هایی ماین برای مسافرخانه‌های دادگاه، پایه‌ای برای «قانون باستان» شد. هدف آن، همان طور که در مقدمه بیان شد، «نشان دادن برخی از اولین ایده‌های بشر که در قوانین باستان منعکس شده‌است و اشاره به رابطه آن ایده‌ها با تفکر مدرن بود.
دایسوگی

دایسوگی (台杉) یک تکنیک ژاپنی شبیه به کپی کردن است که روی درختان کریپتومریا (سوگی) استفاده می‌شود. ترجمه تحت اللفظی این اصطلاح «سکوی سدر» است. ساقه‌های پایه درخت را طوری هرس می‌کنند تا تنه صاف بماند. اعتقاد بر این است که تولید الوارهای چوبی به روش دایسوگی در دوره موروماچی آغاز شد. در آن زمان، مراسم چای تا حدودی محبوب شد زیرا از الوارهای دایسوگی در ساخت اتاق چای، به عنوان مثال برای طاقچه تماشاگه استفاده می‌شد. منطقه کیتایاما در کیوتو به دلیل جنگلداری دایسوگی معروف شد. این تکنیک منجر به برداشت الوارهای مستقیم بدون نیاز به قطع کل درخت می‌شود. اگرچه دایسوگی در اصل یک تکنیک مدیریت جنگل است، اما راه خود را به باغ های ژاپنی نیز پیدا کرده است.
چگونه به یک زن عشق بورزیم

چگونه به یک زن عشق بورزیم یک فیلم کمدی سکسی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۰ به کارگردانی اسکات کالور و نویسندگی دنیس کائو و با بازی جاش مایرز، کریستن ریتر، یوجین برد، جیمز هانگ و ایان سامرهالدر است. این فیلم در ژوئیه ۲۰۱۰ توسط E1 Entertainment به صورت DVD در ایالات متحده منتشر شد. این فیلم دربارهٔ اندی (با بازی جاش مایرز) و ارتباطات نادرست او در مورد رابطه جنسی است…
نهرین (میتانی)

نهرین (انگلیسی: Naharin) لغتی است که مصریان سرزمین تحت حکومت میتانیها را بدین نام می‌شناختند. منابع مصری میتانی را، «نَهرین» می‌نامیدند که از واژه رود، در زبان اکدی‌ها گرفته شده‌است. این یک مقالهٔ خرد است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.
پوشش محافظتی آبگریز

پوشش فوق آبگریز یک لایه سطحی نازک است که آب را دفع می کند. این پوشش از مواد آب‌گریز (بساآبگریزی) ساخته می‌شود. قطراتی که به این نوع پوشش برخورد می‌کنند، می تواند به طور کامل بازگردند.   به طور کلی، پوشش‌های فوق آبگریز از مواد کامپوزیتی ساخته می‌شوند که در آن یک جزء، زبری و دیگری انرژی سطحی پایین را ارائه می‌کند.  پوشش های فوق آبگریز را می توان از مواد بسیار مختلفی ساخت. موارد زیر، پایه های احتمالی شناخته شده برای این نوع پوشش هستند: پوشش های مبتنی بر سیلیس شاید مقرون به صرفه ترین گزینه برای استفاده باشند.  آنها بر پایه ژل ساخته می شوند و می توان به راحتی با فرو بردن جسم در ژل یا از طریق اسپری آئروسل آنها را اعمال کرد. در مقابل، کامپوزیت‌های پلی استیرن اکسیدی دوام بیشتری نسبت به پوشش‌های مبتنی بر ژل دارند، با این حال فرآیند اعمال این نوع پوشش بسیار پیچیده‌تر و پرهزینه‌تر است. نانولوله‌های کربنی نیز گران هستند و تولید آنها با فناوری های فعلی دشوار است. بنابراین، ژل های مبتنی بر سیلیکا در حال حاضر مقرون به صرفه ترین گزینه هستند. در صنعت، پوشش های فوق آبگریز در کاربردهای سطح فوق العاده خشک استفاده می شود. این پوشش باعث می شود که یک لایه ی نازک تقریباً نامحسوس از هوا در بالای یک سطح تشکیل شود
ذوب روی

ذوب روی فرایند تبدیل کنسانتره روی (سنگ معدنی حاوی روی) به روی خالص است. ذوب روی از نظر تاریخی دشوارتر از ذوب فلزات دیگر مانند آهن بوده‌است، زیرا در مقایسه با آن‌ها، روی نقطه جوش پایین‌تری دارد. در دماهایی که معمولاً برای ذوب فلزات استفاده می‌شود، روی به شکل گازی است که با گاز دودکش از کوره خارج می‌شود و از میان می‌رود، مگر اینکه اقدامات خاصی برای جلوگیری از آن انجام شود. متداول‌ترین کنسانتره روی فرآوری شده سولفید روی اسفالریت با استفاده از روش فلوتاسیون کف به دست می‌آید. روی ثانویه (بازیافت شده) مانند اکسید روی نیز با سولفید روی پردازش می‌شود. تقریباً ۳۰ درصد از کل روی تولید شده از منابع بازیافتی است. دو روش برای ذوب روی وجود دارد: فرایند پیرومتالورژیکی و فرایند الکترولیز. هر دو روش هم‌اکنون در صنعت استفاده می‌شوند و هر دوی این فرایندها در مرحله اول که (برشته کردن) می‌باشد مشترک هستند. برشته کردن فرآیندی است برای اکسید کردن کنسانتره سولفید روی در دمای بالا و تبدیل آن به اکسید روی ناخالص به نام "Zinc Calcine". واکنش‌های شیمیایی که انجام می‌شود به شرح زیر است: تقریباً ۹۰ درصد روی موجود در کنسانتره در مرحله اکسیداسیون به اکسید روی تبدیل می‌شود. با این حال، در دمای برشته کردن، حدود ۱۰ درصد روی با ناخالصی‌های آهن موجود در کنسانتره سولفید روی واکنش می‌دهد و فریت روی تشکیل می‌دهد. یک محصول جانبی این واکنش بوی دی‌اکسید گوگرد که بیشتر به اسید سولفوریک تبدیل می‌شود که یک کالای تجاری
روابط هند و بین‌النهرین

روابط هند و بین‌النهرین (انگلیسی: Indus–Mesopotamia relations) تا قبل از اسکندر مقدونی در سطح گسترده‌ای برقرار بوده‌است. تصور می‌شود که روابط سند تا بین‌النهرین در نیمه دوم هزاره سوم قبل از میلاد توسعه یافته‌است، و با انقراض تمدن دره سند پس از حدود ۱۹۰۰ قبل از میلاد متوقف شده باشد. ناحیهٔ بین‌النهرین حداقل از حدود ۳۲۰۰ سال قبل از میلاد مسیح، در چارچوب روابط مصر و بین‌النهرین، واسطه ای در تجارت محصولاتی از جمله مثلاً لاجورد بین آسیای جنوبی و مصر بوده‌است. یا اینکه حکاکی‌هایی از تمدن دره سند در موهنجودارو وجود دارد که با حکاکی‌هایی در شوش کامل تطابق داشته و یکسانند. خاستگاه خاور نزدیک کشاورزی جنوب آسیا، توسط علم باستان‌شناسی به‌طور کلی پذیرفته شده‌است. مهرگره یکی از قدیمی‌ترین مکان‌هایی است که شواهدی از کشاورزی و گله‌داری در جنوب آسیا دارد، گله‌هایی عظیم از بز، گوسفند و گاو، خانه‌های مستطیل شکل مهرگره و مجسمه‌های زنانه اساساً همگی مشابه خانه‌های خاور نزدیک باستان است. بعنوان مثال مجسمه باروری فرهنگ بین‌النهرین، متعلق به ۶۰۰۰–۵۱۰۰ قبل از میلاد با مجسمه باروری کشف شده از مهرگره در دره سند، حدود ۳۰۰۰ ق.م. یکسانند و الهه‌های باروری دوره نوسنگی در مهرگره شبیه الهه‌های خاور نزدیک هستند. همه آنها بخشی از سنت «پیکره‌های ناهید» دوران نوسنگی هستند، سینه‌ها و باسن فراخ این مجسمه‌ها ارتباط با باروری و تولید مثل دارند. کشتی‌های دریایی برای مردم در منطقه سند شناخته شده بودند، همان‌طور که توسط مهرهایی نشان داده شده‌است که کشتی‌هایی با پرندگان زمین یاب (دیشا-کاکا) را نشان می‌دهند که قدمت آنها بین ۲۵۰۰ تا ۱۷۵۰ قبل از میلاد است. در دوران باستان این تمدن‌ها به تکنولوژی دست پیدا کرده بودند که هنگامی که یک قایق در دریا گم می‌شد و زمینی فراتر از افق بود، پرندگانی که توسط دریانوردان رها می‌شدند تا خشکی را بیابند و برمی‌گشتند و بنابراین راه خشکی‌های پیرامون را نیز به کشتی‌ها نشان می‌دادند
چارلز هوارد هینتون

چارلز هوارد هینتون (۱۸۵۳ – ۳۰ آوریل ۱۹۰۷) ریاضی‌دان بریتانیایی و نویسنده آثار علمی-تخیلی با عنوان عاشقانه‌های علمی بود. او به ابعاد بالاتر به ویژه بعد چهارم علاقه داشت. او به خاطر ابداع کلمه «تسرکت» و کارش بر روی روش‌های تجسم هندسه ابعاد بالاتر شهرت دارد. پدر هینتون، جیمز هینتون، جراح و مدافع چندهمسری بود. چارلز هینتون در بریتانیا به دنیا آمد. خواهر و برادر او شامل طراح لباس آدا نتلشیپ (۱۸۵۶–۱۹۳۲) بود. هینتون در کالج چلتنهام در حالی که در کالج بالیول، آکسفورد تحصیل می‌کرد، تدریس می‌کرد، جایی که مدرک لیسانس خود را دریافت کرد. در سال ۱۸۷۷. از ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۶، او در مدرسه اپینگهام در راتلند، جایی که هوارد کندلر، دوست ادوین ابوت ابوت نیز در آنجا تدریس می‌کرد، تدریس کرد. هینتون همچنین مدرک کارشناسی ارشد خود را از آکسفورد در سال ۱۸۸۶ دریافت کرد. در سال ۱۸۸۰ هینتون با مری الن، دختر مری اورست بول و جورج بول، بنیانگذار منطق ریاضی ازدواج کرد. این زوج چهار فرزند داشتند: جورج (۱۸۸۲–۱۹۴۳)، اریک (*۱۸۸۴)، ویلیام (۱۸۸۶–۱۹۰۹) و سباستین (۱۸۸۷–۱۹۲۳) (مخترع ورزشگاه جنگل و پدر ویلیام و جوآن هینتون)
آثار زیست‌محیطی بتن

تأثیرات زیست محیطی بتن، تولید و به کار بستن آن، جوانب متفاوتی دارد. با توجه به شرایط برخی تأثیرات آسیب زننده و برخی دیگر مفید هستند. یکی از اجزای اصلی بتن سیمان است که تأثیرات زیست محیطی و عمومی خود را دارد که بسیاری از آن‌ها دو مورد بتن هم صادق است. صنعت بتن سازی از اصلی‌ترین تولیدکنندگان دی‌اکسید کربن (از قوی‌ترین گاز گلخانه ای) است. همچنین بتن باعث آسیب به مهم‌ترین لایه‌های بارور زمین می‌شود که لایه‌های سطحی هستند. بتن برای ساخت سطوح بسیار سخت استفاده می‌شود که موجب حرکت لایه‌های زیرین که لایه‌های سطحی خاک هستند، می‌شود و نتیجه آن فرسایش خاک، آلودگی آب و سیل است. از سوی دیگر، بتن با استفاده در سدسازی، تغییر جهت آب و انحراف جهت آب، گل و از این قبیل، از قوی‌ترین ابزارها برای کنترل سیل است. بتن روشن می‌تواند اثر جزیره گرمایی شهری را به دلیل ضریب بازتاب بالاتر کاهش دهد.گرچه، پوشش گیاهی طبیعی بسیار بهتر است. گرد و غبار بتن که با تخریب ساختمان‌ها و بلایای طبیعی ایجاد می‌شود می‌تواند از دلایل اصلی آلودگی هوا باشد. وجود بعضی از مواد در بتن، از جمله افزودنی‌های لازم ولی مضر، به دلیل وجود مواد سمی و رادیواکتیو می‌تواند باعث نگرانی‌هایی در سلامتی باشد. بتن خیس بسیار قلیایی است و باید با تجهیزات حفاظتی مناسب به کار برده شود
مواد میان‌متخلخل

بر اساس نامگذاری آیوپاک به ماده‌ای نانومتخلخل که روزنه‌های آن قطری بین ۲ تا ۵۰ نانومتر داشته باشند ماده میان‌متخلخل به این مواد، نیمه‌متخلخل یا ماده مزوپور (Mesoporous material) هم گفته شده‌است. برای مقایسه، آیوپاک مواد ریزمتخلخل به عنوان ماده ای با منافذ کوچکتر از ۲ نانومتر تعریف می‌کنند و مواد درشت متخلخل، به عنوان ماده ای با حفرات بزرگتر از ۵۰ نانومتر در نظر گرفته می‌شود. مواد میان‌متخلخل معمولی شامل انواعی از سیلیس و آلومینا هستند که دارای حفرات با اندازه مشابه هستند. اکسیدهای مزوپور نیوبیم، تانتالم، تیتانیوم، زیرکونیوم، سریم و قلع نیز گزارش شده‌است. با این حال، مهمترین عضو مواد مزوپور، کربن مزوحفره است که در طی دو دهه گذشته، نانومواد مبتنی بر کربن مانند نانولوله‌های کربنی، گرافن، کربن مزوحفره و نقاط کوانتومی کربنی به دلیل نسبت سطح به حجم زیاد، رسانایی الکتریکی و حرارتی خوب مورد توجه زیادی قرار گرفته‌اند. استحکام مکانیکی این مواد آنها را برای کاربرد در زمینه‌های مختلف مانند تصفیه آب، کاتالیزور، سنجش شیمیایی و الکتروشیمیایی مناسب می‌کند و نیز کاربرد مستقیمی در دستگاه‌های ذخیره انرژی و مواد مرتبط با آن دارد. کربن مزوپور دارای تخلخل در محدوده مزوپور است و این امر به‌طور قابل توجهی سطح ویژه را افزایش می‌دهد. روشی برای تولید مواد نیمه‌متخلخل (سیلیکا) در حدود سال ۱۹۷۰ ثبت اختراع شد، و در سال ۱۹۹۷ بازتولید شد. نانوذرات سیلیکا مزوپور (MSNs) به‌طور مستقل در سال ۱۹۹۰ توسط محققان ژاپنی سنتز شدند. از آن زمان، تحقیقات در این زمینه به‌طور پیوسته رشد کرده‌است. نمونه‌های قابل توجه کاربردهای صنعتی کاتالیز، جذب، سنجش گاز، باتری‌ها، تبادل یونی، اپتیک و فتوولتائیک است. در زمینه کاتالیز، زئولیت‌ها موضوعی نوظهور است که در آن مزوپوروزیت به عنوان تابعی از کاتالیزور برای بهبود عملکرد آن برای استفاده در ترک خوردگی کاتالیستی سیال مورد مطالعه قرار می‌گیرد
ولادیمیر بوکوفسکی

ولادیمیر بوکوفسکی (روسی: Влади́мир Константи́нович Буко́вский؛ ۳۰ دسامبر ۱۹۴۲ – ۲۷ اکتبر ۲۰۱۹) نویسنده، فعال حقوق بشر، سیاستمدار و دگراندیش اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. او اصلیتش بریتانیایی بود، اما در روسیه متولد شد. از اواخر دهه ۱۹۵۰ تا اواسط دهه ۱۹۷۰، او یک چهره برجسته در جنبش مخالف اتحاد جماهیر شوروی بود که در داخل و خارج از کشور شناخته شده بود. او در مجموع دوازده سال را در زندانهای روان‌پزشکی-بیمارستان‌ها، اردوگاه‌های کار و زندان‌های اتحاد جماهیر شوروی گذراند. پس از اخراج از اتحاد جماهیر شوروی در اواخر ۱۹۷۶، بوکوفسکی همچنان در مخالفت آشکار با نظام شوروی و کاستی‌های رژیم‌های جانشین آن در روسیه باقی ماند. او که یک فعال، نویسنده و فیزیولوژیست عصبی بود، به خاطر نقشش در کمپین افشاسازی و توقف سوء استفاده سیاسی از روان‌پزشکی در اتحاد جماهیر شوروی تجلیل می‌شود. ولادیمیر عضو شورای مشورتی بین‌المللی بنیاد یادبود قربانیان کمونیسم، مدیر صندوق سپاس (که در ۱۹۹۸ برای بزرگداشت و حمایت از مخالفان سابق تأسیس شد)، و همچنین عضو شورای بین‌المللی بنیاد حقوق بشر مستقر در نیویورک بود، بوکوفسکی عضو ارشد مؤسسه کاتو در واشینگتن دی سی نیز بود. در سال ۲۰۰۱، ولادیمیر بوکوفسکی مدال آزادی ترومن-ریگان را دریافت کرد، که از ۱۹۹۳ هر ساله توسط بنیاد یادبود قربانیان کمونیسم اعطا می‌شود. ولادیمیر بوکوفسکی از پدر و مادری روسی در شهر بلبی در جمهوری سوسیالیستی خودمختار باشقیر (جمهوری باشقورتستان در فدراسیون روسیه) به دنیا آمد که خانواده‌اش در طول جنگ جهانی دوم به آنجا تبعید شدند. پس از جنگ او و پدر و مادرش به مسکو بازگشتند، جایی که پدرش کنستانتین (۱۹۰۸–۱۹۷۶) روزنامه‌نگار معروف شوروی بود. ولادیمیر در آخرین سال تحصیلی خود در مدرسه به دلیل ایجاد و ویرایش یک مجله غیرمجاز اخراج شد. برای برآورده کردن شرایط درخواست پذیرش در دانشگاه، تحصیلات متوسطه خود را در کلاس‌های شبانه به پایان رساند
چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر

چهلمین جشنوارهٔ فیلم فجر از ۱۲ تا ۲۲ بهمن ۱۴۰۰ در تهران برگزار شد. فراخوان این دوره از جشنواره در ۱۹ آبان ۱۴۰۰ منتشر شد و آثار متقاضی تا ۳۰ آبان فرصت نام‌نویسی داشتند. براساس اعلام روابط عمومی جشنواره، تعداد ۹۴ فیلم بلند سینمایی متقاضی حضور در این دوره بودند که از میان آن‌ها ۷۴ فیلم به هیئت انتخاب جشنواره ارائه شدند و نهایتاً ۲۲ فیلم به بخش سودای سیمرغ راه یافتند. در این دوره برخلاف ادوار گذشته به دلیل ادعاهای مطرح شده و عدم اطمینان از نتایج نظرسنجی، بخش مردمی (سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران) حذف شد. اعضای هیئت داوران بخش سودای سیمرغ شامل مسعود جعفری جوزانی، مجید انتظامی، شهاب حسینی، محمدعلی باشه‌آهنگر، محمد داوودی، مهدی سجاده‌چی و پژمان لشکری‌پور بودند. این دوره یکی از پرحاشیه‌ترین دوره‌های جشنوارهٔ فجر در سال‌های اخیر بود که با انصراف مسعود کیمیایی از شرکت در مسابقه آغاز شد و چند ساعت به پایان جشنواره هم تهیه‌کننده فیلم ملاقات خصوصی در نامه‌ای اعتراضی به دبیر جشنواره خواستار داوری نشدن این فیلم شد و انصراف داد. همچنین در نظر گرفتن بیشترین جایزه برای فیلم موقعیت مهدی که تولید صدا و سیما است، می‌تواند شائبهٔ حکومتی بودن این رویداد سینمایی و تقدیر از آثار سفارشی را تقویت کند، به خصوص که تهیه‌کنندهٔ این فیلم بعد از دریافت جایزه بهترین فیلم از سازمان صدا و سیما تمجید کرد. مسعود نقاش‌زاده دبیر چهلمین جشنوارهٔ فیلم فجر بنا به درخواست رسیدگی به وضعیت آرای مردمی این دورهٔ جشنواره، به کل «سیمرغ مردمی» را حذف کرد و اعلام کرد که «به‌خاطر صیانت از آرای مردم و نیز حفظ حقوق صاحبان آثار و جلوگیری از ضایع شدن کوچک‌ترین حقی از فیلمسازان، در این دوره جایزهٔ داوری مردمی را نخواهیم داشت.» همچنین در دقایق اولیهٔ مراسم اختتامیهٔ چهلمین جشنوارهٔ فیلم فجر، سایت سینماتیکت لیستی را با عنوان برندگان سیمرغ چهلمین جشنوارهٔ فیلم فجر منتشر کرد که دقایقی بعد از خروجی این سایت حذف شد. در ۲۱ بهمن ۱۴۰۰ اسامی نامزدهای بخش سودای سیمرغ اعلام و در ۲۲ بهمن برنده‌های جایزه سیمرغ بلورین به شرح زیر اعلام شد: اعضای هیئت انتخاب شامل بهروز افخمی، اسماعیل بنی‌اردلان، پوران درخشنده، حسین زندباف، مجید شاه‌حسینی، اسفندیار شهیدی و محمدحسین نیرومند در تاریخ ۱۱ آذر ۱۴۰۰ انتخاب و ۲۲ فیلم برای بخش سودای سیمرغ چهلمین جشنوارهٔ فیلم فجر را انتخاب کردند. اعضای هیئت انتخاب شامل احمد ضابطی جهرمی، محمد تهامی‌نژاد، محمدعلی فارسی، مرتضی شعبانی و محمدرضا عباسیان در تاریخ ۲۶ دی ۱۴۰۰ اسامی فیلم‌های راه یافته به این بخش را اعلام کردند. اعضای هیئت انتخاب شامل احمدرضا معتمدی، دانش اقباشاوی و حامد جعفری در تاریخ ۲۶ دی ۱۴۰۰ اسامی فیلم‌های راه یافته به بخش فیلم‌های کوتاه را اعلام کردند
هیستوریا آیروزولیمیتانا (روبرت راهب)

هیستوریا آیروزولیمیتانا (انگلیسی: Historia Hierosolymitana)اثر روبرت رنسی، راهب صومعه سن‌رمی، به زبان لاتین در باب نخستین جنگ صلیبی است. روبرت در زمان فعالیتش در آن صومعه به نگارش این اثر اهتمام نمود. اثر او در ۹ بخش شامل رخدادهایی از شورای کلرمون تا دهه ۱۱۲۰ است که آن را در بازهٔ زمانی ۱۱۰۷ تا ۱۱۲۰ به رشته تحربر درآورده است. بنا بر شواهد موجود در آغاز این وقایع‌نامه، وی از حاضرات در مجمع کلرمون درن وامبر ۱۰۹۵ بوده‌است.[الف] دربارهٔ تاریخ دقیق این اثر ــ اینکه در سال ۱۱۰۷ به اتمام رسید یا میان سال‌های ۱۱۱۰ و ۱۱۱۸ ــ و نیز ربط و پیوند این وقایع‌نامه با دیگر منابع صلیبی، بین محققان معاصر اتفاق نظر وجود نداشته‌است. با این حال، ۹ بخش این اثر مشتمل بر گزارش وقایع سال‌های ۱۰۹۵ تا ۱۰۹۹ است و به توصیف اورشلیم، انطاکیه جنگ‌ها به‌وقوع پیوسته و همچنین اعمال فرماندهان اختصاص دارد:
سامانه در یک بسته

یک سامانه در یک بسته (SiP) یا سامانه-در-بسته، تعدادی مدار مجتمع محصورشده در یک یا چند جا تراشه قطعه‌ای است که ممکن است با استفاده از بسته روی بسته چیده‌شوند. اس‌آی‌پی تمام یا بسیاری از عملکردهای یک سیستم الکترونیکی را انجام می‌دهد، و معمولا در داخل یک تلفن‌همراه، پخش‌کننده موسیقی دیجیتال، و غیره استفاده می‌شود. دای‌های حاوی مدارهای مجتمع ممکن است به‌صورت عمودی بر روی یک زیرلایه چیده‌شوند. آنها به‌صورت داخلی توسط سیم‌های ظریفی که به بسته‌بندی بَندزده شده‌اند، به هم متصل می‌شوند. روش دیگر، با فناوری تراشه برگردان، از برجستگی‌های لحیم‌کاری برای اتصال تراشه‌های پشته‌شده به یکدیگر استفاده می‌شود. یک اس‌آی‌پی مانند یک سیستم روی یک تراشه (SoC) است، اما به آن شدت، مجتمع‌شده نیست و روی یک دای نیم‌رسانای واحد نیست. بسیاری از تکنیک‌های بسته‌بندی سه‌بُعدی مختلف برای پشته‌سازی بسیاری از دای‌های تراشه نسبتاً استاندارد در یک ناحیه فشرده، توسعه‌یافته‌اند.
هیستوریا هیروزولیمیتانا لیبری

هیستوریا هیروزولیمیتانا لیبری (به لاتین: Historiae Hierosolymitanae libri) از بالدریک دویلی، شاعر، راهب، وقایع‌نگار و اسقف انگلیسی، است. وی در شورای کلرمون فرانسه در نوامبر ۱۰۹۷ حضور داشت ولی در لشکرکشی مسیحیان به شرق شرکت نکرد. با این حال، در سال ۱۱۰۰ این اثر خود را به‌نگارش درآورد که دربارهٔ وقایع مجمع کلرمون، نخستین جنگ صلیبی و لشکرکشی سال ۱۱۰۱ است. اطلاعات وی اساساً مبتنی بر کتاب گِسْتا فرانکوروم مورخ گمنام و گفته‌ها و روایت‌های شاهدان عینی و جنگجویان صلیبی است که به اروپا بازگشته بودند. بالدریک در اثر خود اطلاعات اندک اما مهمی دربارهٔ وضعیت سربازان صلیبی تحت فرماندهی آلان چهارم، دوک بریتانی، با استناد به منابع شفاهی ارائه کرده است.[الف] طبق گفته رانسیمان، بالدریک سعی کرد تا کتاب گستا را را به شیوه‌ ادبیانه‌تری بنویسید. به سخن دیگر، هیستوریا هیروزولیمیتانا بیشتر یک بازنویسی ادبی و دراماتیک و مهیج از کتاب مورخ گمنام به شیوهٔ رسمی لاتین است. با وجود این، بالدریک اطلاعات محدود، اما مهمی دربارهٔ وضعیت سربازان صلیبی لشکر تحت فرماندهی آلان چهارم، دوک بریتانی با استناد به منابع شفاهی بدان افزوده است که حائز اهمیت هستند.