nvidia/miracl-vision huggingface dataset:
سیکلوپ‌ها

آ ا ب پ ت ج چ خ د ر ز ژ سش ف ک گ ل م ن و ه ی سیکلوپ یکی از موجودات افسانه‌ای در اساطیر یونانی و بعدها در اساطیر روم است. سیکلوپ در اسطورهٔ یونان، به نژادی بسیار کهن از غول‌هایی با یک چشم در وسط پیشانی گفته می‌شود. آن‌ها قدرتمند، سرسخت و غیرقابل پیش‌بینی بودند و حرکات آن‌ها همیشه همراه با خشونت و قدرت بود. در افسانه‌های یونان دو نسل سیکلوپ وجود داشت؛ نسل اول شامل سه برادر نامیرا به نام‌های: برونتس (تندرگر)، استروپس (فلشر) و آرگس (درخشانگر)، که از وصلت گایا و اورانوس به وجود آمده بودند. نسل دوم از نوادگان پوزئیدون، و بلندآوازه‌ترین آن‌ها پولیفموس از ادیسه هومر بود. جزیره‌ای که تصور می‌شود سیکلوپ‌ها در آن می‌زیستند جزئی از سیسیل است، آن‌ها در غارها زندگی می‌کردند و از هر نوع گوشت تازه (شامل گوشت انسان) تغذیه می‌کردند، همچنین گوسفند و بز را نیز برای خود نگه می‌داشتند. در داستان ادیسه هومر، اودیسئوس همراه با خدمه خود به جزیره آن‌ها وارد شدند، و شش تن از ملوانان او توسط پولیفموس خورده شدند. اودیسئوس نیز او را مست کرد و با میله‌ای داغ کورش نمود. یونانیان خدایان و هیولاها را فرزندان تایتان‌ها خدایان اولیه، می‌دانستند که بیشتر آن‌ها فرزند گایا الهه مادر و اورانوس بودند. این دو با یکدیگر فرزندان بسیاری به وجود آوردند که شامل ۱۲ تن از تایتان‌ها نیز هست. سیکلوپ‌ها که نماد تندر، برق و آذرخش به‌شمار می‌آمدند، اولین آهنگران بودند و توسط اورانوس، زندانی شدند. زئوس، هنگام شورش علیه تایتان‌ها، سیکلوپ‌ها را آزاد کرد و در عوض آن‌ها اسلحه معروف او، صاعقه و تندر را به او هدیه دادند
راه‌آهن ایران

کشور ایران، اکنون دارای ۱۵۰۳۷ کیلومتر (پایان سال ۱۴۰۱) شبکه راه‌آهن استاندارد و ۹۶ کیلومتر (میرجاوه-زاهدان) خطوط آهن‌عریض است. ساخت و توسعه خطوط آهن در ایران توسط شرکت ساخت و توسعه زیربناهای ترابری کشور انجام می‌پذیرد. نگهداری و تعمیر و هم‌چنین بهره‌برداری از این شبکه برعهده شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران است. پیشینه احداث و بهره‌برداری موفق نخستین راه‌آهن در ایران به دوره قاجار در سال ۱۲۲۷ خورشیدی (۱۸۴۸ میلادی) از بندر انزلی به پیربازار باز می‌گردد و بقایای این مسیر هنوز در اداره کل بنادر و دریاموردی استان گیلان در بندرانزلی و یک لوکوموتیو بخار در محوطه اداره کل بنادر استان گیلان (بندرانزلی) وجود دارد. ۱۲ کیلومتر از این راه‌آهن تا اواسط دوره رضاشاه همچنان استفاده می‌شده‌است. در سال ۱۲۶۱ خورشیدی (۱۸۸۲ میلادی) و ۱۲۶۱ شمسی خط تراموایی میان تهران و شاه عبدالعظیم به طول ۸۷۰۰ متر کشیده شد. عرض این راه‌آهن یک متر بود و مسیو بواتال فرانسوی آن را اجرا کرد و سپس به یک بلژیکی واگذار شد. در سال ۱۲۶۵ خورشیدی (۱۸۸۶ میلادی) خط راه‌آهن محمودآباد (سواحل جنوبی دریای کاسپین) به آمل احداث شد که اگرچه در نظر بود تا تهران ادامه یابد، اما با کارشکنی‌های پیمانکارهای بلژیکی به شکست انجامید و خطوط آن برچیده و برای احداث تلگراف استفاده شد. در هجدهم آبان ۱۲۶۹ خورشیدی (۹ نوامبر ۱۸۹۰) ناصرالدین شاه قاجار پیمان نامه‌ای با روسیه تزاری امضا کرد که ایران را از ساخت راه‌آهن تا ده سال بازمی‌داشت. این محدودیت در دسامبر ۱۸۹۹ برابر با شروط وام شصت میلیون فرانکی روسیه با دست‌خط مظفرالدین‌شاه برای ده سال دیگر تمدید شد. در سال ۱۲۹۲ش ۱۹۱۳م بانک استقراضی روسیه امتیاز ساخت راه‌آهن جلفا به تبریز و صوفیان به شرفخانه را به دست آورد. سال بعد در ۱۹۱۴م جنگ جهانی اول آغاز شد و بانک استقراضی این امتیاز را به دولت روسیه تزاری واگذار کرد که راه‌آهن تبریز به جلفا را به طول ۱۴۹ کیلومتر برای ارتش خود ساخت و در سال (۱۲۹۵ش-۱۹۱۶م) به بهره‌برداری رساند اما پس از پایان جنگ و انقلاب بلشویکی ۱۹۱۷ م سیاستهای جدید حکومت کمونیستی بر آن قرار گرفت که دولت شوروی در دهم حوت (اسفند) ۱۲۹۹ش (مارس ۱۹۲۱م ) با عقد عهدنامه مودت با ایران، راه‌آهن جلفا به تبریز و صوفیان به شرفخانه را همراه با تمام ابنیه و وسایل نقلیه و متعلقات آن، بلاعوض به دولت ایران واگذار کند
شهرام مکری

شهرام مکری (متولد ۲۶ مرداد ۱۳۵۷ - کرمانشاه) فیلم‌نامه‌نویس، تدوین‌گر و کارگردان سینمای ایرانی است. او دارای مدرک کارشناسی سینما (گرایش کارگردانی) از دانشگاه سوره است. شهرام مکری، آموزش فیلم‌سازی را در دفتر انجمن سینمای جوان کرمانشاه شروع کرد و با فیلم کوتاه «طوفان سنجاقک» (۱۳۸۱) که نخستین فیلم کوتاه اوست، وارد سینما شد. او هم‌چنین در پنجاه و هفتمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم شیکاگو به عنوان یکی از پنج داور بخش اصلی انتخاب شد. مکری با دریافت سه سیمرغ بلورین از جشنواره فیلم فجر برای فیلم‌های کوتاه رکورد دار دریافت سیمرغ بلورین در این بخش است. او همچنین دو تندیس از جشن خانه سینما و هفت تندیس برای مجموعهٔ فیلم‌های کوتاهش از جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران دارد. شهرام مکری علاوه بر فیلم‌سازی به عنوان مدرس فیلم در دانشگاه سوره تهران، دانشگاه هنر، و همچنین مدرسه فیلم کارنامه و مدرسه فیلم بامداد مشغول به کار بوده. مکری با ساخت فیلم ماهی و گربه توانست جایزهٔ ویژهٔ بخش افق‌های جشنواره فیلم ونیز را در سال ۲۰۱۳ به دلیل «محتوای خلاقانه» از آنِ خود کند. همچنین هوگوی نقره‌ای در جشنوارهٔ فیلم شیکاگو در بخش اصلی برای فیلم جنایت بی‌دقت و جایزهٔ بهترین فیلم‌نامه منتقدان ونیز برای همین فیلم از دیگر جوایز او هستند. هر چهار فیلم مکری در نمایش اول خود در یکی از جشنواره‌های مهم دنیا به نمایش درآمده‌اند. اشکان، انگشتر متبرک و چند داستان دیگر در جشنواره بوسان ماهی و گربه در جشنواره ونیز، هجوم در جشنواره برلین جنایت بی‌دقت در جشنواره ونیز. شهرام مکری از اعضا هیئت مؤسس انجمن فیلم کوتاه خانهٔ سینما ایسفا است
تراریختی

در زیست‌شناسی مولکولی، به دگرگونی ژنتیکی یاخته، برآمده از جذب مستقیم، پیوستگی، و بیان مواد ژنتیکی بیرونی (دی‌ان‌ای برون‌زاد) از محیط پیرامونی آن و کشیدن این مواد ژنتیکی از میان غشای (پوستهٔ) یاخته به درون آن، تراریختی می‌گویند. از این پدیده،در آزمایشگاه‌های زیست‌شناسی مولکولی به روشهای گوناگونی بهره‌برداری می‌شود که از میان این روشها می‌توان به تفنگ ژنی، میکرواینجکشن، لیپوفکشن و … را نام برد. در این روش، ژنهای ویژه‌ای از یک جاندار به دیگری انتقال می‌یابد و بدین ترتیب ویژگی‌های خاصی در یک گونهٔ نو ظاهر می‌شود که نتیجهٔ آن ایجاد یک جاندار با خصوصیات ویژه یا ایجاد صفات برتر در همان موجود خاص است. روش عملی برای معرفی و بیان ژن‌های بیگانه در گیاهان اولین بار در سال ۱۹۸۴ در گیاه تنباکو شرح داده شد. از آن زمان تاکنون از فناوری تولید گیاهان تراریخته برای حدوداً ۱۲۰ گونه گیاهی استفاده شده‌است و هم‌اکنون زمین‌های زیادی در جهان زیر کشت گیاهان تراریخته قرار گرفته‌است.
لاک‌پشت گوش‌سرخ

لاک‌پشت گوش‌سرخ (نام علمی: Trachemys scripta) گونه‌ای لاک‌پشت آب‌شیرین بومی جنوب ایالات متحده آمریکا و شمال مکزیک است. این لاک‌پشت در بیش از ۳۰ کشور دنیا به‌عنوان حیوان خانگی نگهداری می‌شود. رهاسازی این جانوران در طبیعت باعث آثار زیانباری بر زیستگاه‌های غیربومی از جمله رقابت با لاک‌پشت‌های بومی و انتقال انگل‌هایی که خود به آن‌ها مقاومت دارد، به لاک‌پشت‌های بومی و تأثیر مخرب بر بی‌مهرگان و گیاهان تالاب‌ها شده‌است. از همین رو اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت لاک‌پشت گوش‌سرخ را در فهرست بدترین ۱۰۰ گونه مهاجم دنیا قرار داده‌است. جمعیت‌های غیربومی لاک‌پشت گوش‌سرخ اکنون در استرالیا، اروپا، آفریقای جنوبی، جزایر کارائیب، فلسطین، بحرین، جزایر ماریانا، گوام و شرق آسیا دیده می‌شوند. طول جنس ماده این جانور به ۲۵ تا ۳۰ سانتی‌متر و نر آن به ۲۰ تا ۲۵ سانتی‌متر هم می‌رسد. وجه تمایز این حیوان لکه قرمز مشخص در پشت چشم و در دو طرف صورت آن می‌باشد. نگهداری این لاک‌پشت به‌عنوان حیوان خانگی پس از جنگ جهانی دوم مرسوم شد و چون برداشت این حیوان از طبیعت به جمعیت این گونه آسیب رسانده بود، مزارع پرورش لاک‌پشت در آمریکا تأسیس شدند و در دهه ۱۹۶۰ حدود ۱۵۰ مزرعه به پرورش این لاک‌پشت می‌پرداختند. در ۱۹۷۵ اداره مواد غذایی و دارویی ایالات متحده آمریکا فروش لاک‌پشت‌های کوچک‌تر از ۱۰ سانتیمتر را ممنوع کرد، زیرا بچه لاک‌پشت‌های کوچک ناقل بیماری‌های سالمونلا و آریزونا به انسان هستند. در دهه ۱۹۸۰ صادرات سالانه لاک‌پشت گوش‌سرخ از آمریکا ۱ تا ۲ میلیون در سال بود. این رقم در نیمه‌اول دهه ۱۹۹۰ به ۳ تا ۴ میلیون در سال و در ۱۹۹۶ به ۷٬۸۸۴٬۶۳۴ لاک‌پشت رسید. در دسامبر سال ۱۹۹۷ قانونی در مورد ممنوعیت واردات لاک‌پشت گوش‌سرخ، به منظور حفاظت از گونه‌های داخلی وحشی وضع گردید و بسیاری از کشورها واردات این گونه مهاجم را به کشور خود ممنوع و مجازات‌های سنگینی را برای نگهداری، خریدوفروش و رهاسازی این حیوان در طبیعت وضع کردند، چراکه بسیاری از صاحبان این لاک‌پشت‌ها به‌دلیل رفتار تهاجمی و گازهای دردناکش آن‌ها را در طبیعت رها می‌کردند و لاک‌پشت گوش‌سرخ به دلیل نداشتن دشمن طبیعی به‌سرعت تکثیر شده و زیان‌های زیادی را به اکوسیستم‌های محلی وارد می‌کرد
تری گیلیام

تِرِنس وِنس «تری» گیلیام (به انگلیسی: Terrence Vance "Terry" Gilliam) (زاده ۲۲ نوامبر ۱۹۴۰ در جنوا) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، انیماتور و بازیگر بریتانیایی زاده آمریکا است. او به‌خاطر خلق چندین اثر برجسته همچون دزدان زمان (۱۹۸۱)، برزیل (۱۹۸۵)، پادشاه ماهیگیر (۱۹۹۱) و دوازده میمون (۱۹۹۵) شناخته شده‌است. تری گیلیام در سال ۱۹۴۰ در مدیسین لیک ایالت مینه‌سوتا زاده شد. او فعالیت هنری‌اش را با کشیدن کاریکاتور در نشریات آمریکایی و طراحی هنری برای فیلم‌ها آغاز کرد. گیلیام از اعضای گروه کمدی مانتی پایتن بود. گیلیام نخستین فیلم خود را با نام «مانتی پایتن و جام مقدس» در سال ۱۹۷۵ کارگردانی کرد. او در سال ۱۹۸۵ فیلم برزیل را ساخت که بسیار مورد توجه قرار گرفت. او برای نگارش فیلم‌نامه این فیلم در همان سال نامزد دریافت جایزه اسکار شد. آخرین فیلم گیلیام، تصورات دکتر پارناسوس است که آن را در سال ۲۰۰۹ با حضور نیمه‌کاره هیت لجر کارگردانی کرد. او برای حفظ صحنه‌های فیلمبرداری‌شده از لجر، باقی‌ماندهٔ بازی‌های نقش او را به سه بخش تقسیم کرد و به سه بازیگر دیگر، یعنی جانی دپ، جود لاو و کالین فارل سپرد. فیلم بعدی او به نام «مردی که دن کیشوت را کشت» هم‌اکنون در مرحله پیش‌تولید قرار دارد. به عنوان کارگردان: }}
موراویا

مُراوی یا مراویا (به چکی: Morava، به آلمانی: Mähren، به سیلزیایی: Morawijo، به لهستانی: Morawy؛ به فرانسوی: Moravie) یک منطقه تاریخی در مرکز اروپا است. این منطقه در شرق جمهوری چک جای دارد و از سرزمین‌های چک پیشین است. نام موراوی از نام رود موراوی که از شمال غربی منطقه سرچشمه می‌گیرد، گرفته شده‌است. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Moravia». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۹.
سرزمین‌های چک

سرزمین‌های چک (به چکی: České země) اصطلاحی است که عمدتاً برای توصیف ترکیب منطقه‌های سه‌گانه تاریخی جمهوری چک یعنی بوهم، موراوی و سیلزی چک به‌کار می‌رود. امروزه این سه منطقه تاریخی در کنار هم، جمهوری چک را شکل داده‌اند.
سیلزی چک

سیلزی چک (به چکی:České Slezsko، به آلمانی: Tschechische Schlesien، به لهستانی: Śląsk Czeski؛ به فرانسوی: Silésie tchèque) منطقه‌ای تاریخی در شمال شرقی جمهوری چک است. این منطقه یکی از سرزمین‌های سه‌گانه چک پیشین و بخشی از منطقهٔ تاریخی سیلزی است. این منطقه با نام سیلزی مراوی (به چکی: Moravské Slezsko) نیز شناخته می‌شود و پیش از سال ۱۹۱۸ بیشتر متعلق به سیلزی اتریشی بوده‌است. بین سال‌های ۱۹۳۸ و ۱۹۴۵ این ناحیه با اشاره به سودتنلند، سیلزی سودتن نامیده می‌شد. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Czech Silesia». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۹.
انور پاشا

اسماعیل انور (به ترکی عثمانی: اسماعیل انور پاشا) (۲۳ نوامبر ۱۸۸۱ – ۴ اوت ۱۹۲۲) که در خلال نقش‌های نظامی و سیاسی که در عثمانی داشت از سوی اروپائیان بیشتر با عنوان انور پاشا (ترکی:Enver Paşa) یا انور بیگ (ترکی: Enver Bey) شناخته می‌شد، از فرماندهان رده بالای ارتش عثمانی و رهبر قیام ترکان جوان بود. او فرماندهی کل ارتش عثمانی را هم در جنگ بالکان و هم در جنگ جهانی اول بر عهده داشت. او در دادگاه استانبول ۱۹۱۹ به جنایات جنگی محکوم شد. او در کشتار ارامنه، آشوری‌ها و اعراب نقش داشت و بعد از شکست عثمانی در جنگ اول به آلمان فرار کرد و در سال‌های بعد در جنگ با بلشویک‌ها در آسیای مرکزی کشته شد. انور پاشا از یک خانواده متوسط در شهر آدانا به دنیا آمد. پدر انور پاشا یک مرزبان ترک و مادرش یک آلبانیایی‌تبار بود.
مهرداد پنجم

مهرداد پنجم (اشک بیست و پنجم) (حدود ۱۲۹ تا ۱۴۰ میلادی) در آغاز سده دوم میلادی همچنان کشمکش و مبارزه بر سر قدرت و به دست آوردن مقام پادشاهی میان شاهزادگان خاندان اشکانی همچنان ادامه داشت. خسرو اشکانی در پی این جدال‌های بی‌وقفه و متمادی بر سر تاج و تخت، سرانجام در حدود سال ۱۲۸ میلادی از میدان مبارزه خارج شد و بلاش سوم و مهرداد پنجم در این میدان مبارزه در برابر یکدیگر قرار گرفته و در نبردی سهمگین علیه یکدیگر درگیر شدند. از مهرداد پنجم جز معدودی از سکه‌هایش بر جای نمانده و تاریخ، اطلاعات چشمگیری از زندگی سیاسی و نظامی وی به دست نیامده.
محمد غزنوی

سلطان محمد غزنوی پسر سلطان محمود غزنوی ، پس از درگذشت پدرش و بنا به وصیت او به سلطنت رسید. محمد به توطئه مادر و عمه سلطان مسعود در روزهای برگزاری جشن‌های شادی عید رمضان بازداشت شد و او را در دژی زندانی کردند. برخی تاریخ‌نگاران اعتقاد دارند پس از چندی از بازداشت او مسعود غزنوی کسانی را فرستاد تا به چشمانش میل کشیده ، کورش کردند. ولی در کتاب تاریخ بیهقی یا زین الاخبار گردیزی که نزدیک‌ترین منابع تاریخی به زمان وقوع ماجرا هستند ، هیچ اشاره یا شاهدی بر این ادعا نیامده و نیست ، و بعید می‌نماید که این اتفاق هرگز افتاده باشد. خنجی، امیرحسین، فرزندان سبکتکین غزنوی، راهگشایان حاکمیت ترک بر ایران مقاله بیهقی و ماجرای کوری امیرمحمد غزنوی ناصرالدین سبکتکین • اسماعیل پسر سبکتکین • سلطان محمود غزنوی • محمد پسر محمود • سلطان مسعود یکم غزنوی • محمد پسر محمود (بار دوم) • مودود پسر مسعود • مسعود دوم غزنوی • علی پسر مسعود • عبدالرشید پسر محمود • طغرل غاصب • فرخزاد پسر مسعود • ابراهیم پسر مسعود • مسعود سوم پسر ابراهیم • عضدالدوله شیرزاد • ارسلان‌شاه پسر مسعود • بهرامشاه پسر مسعود • خسروشاه پسر بهرامشاه • خسرو ملک پسر خسروشاه
اسلام کریموف

اسلام عبدالغنی‌یویچ کریموف (به ازبکی: Islom Abdugʻaniyevich Karimov، Ислом Абдуғаниевич Каримов) (۳۰ ژانویه ۱۹۳۸ – ۲ سپتامبر ۲۰۱۶) اولین رئیس‌جمهور ازبکستان پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۶ بود. از وی به‌عنوان یکی از دیکتاتورهای مستبد جهان یاد می‌شود. پس از او شوکت میرضیایف در انتخاباتی که همان سال برگزار شد توانست با ۸۸٫۶٪ آرا به‌عنوان دومین رئیس‌جمهور این کشور انتخاب شود. اسلام کریموف در سمرقند به دنیا آمد. کریموف در سال ۱۹۶۰ در رشته مهندسی مکانیک از مدرسه پلی‌تکنیک آسیای میانه فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۶۷ و پس از عضویت در کمیته برنامه‌ریزی جمهوری ازبکستان در رشتهٔ اقتصاد از انستیتو اقتصاد ملی تاشکند مدرک تحصیلات عالی خود را دریافت کرد. وی در سال ۱۹۸۳ به عنوان وزیر مالیه جمهوری شوروی ازبکستان برگزیده شد و در سال ۱۹۸۶ به‌عنوان نایب‌رئیس شورای وزیران و رئیس اداره برنامه‌ریزی دولتی ازبکستان انتخاب شد. کریموف از سال ۱۹۸۹ دبیر اول حزب کمونیست ازبکستان شده و در ۲۴ مارس ۱۹۹۰ به‌عنوان رئیس‌جمهور ازبکستان انتخاب شد. وی در ۳۱ اوت ۱۹۹۱ استقلال ازبکستان را از شوروی اعلام و چندی بعد در انتخابات این کشور با به‌دست‌آوردن ۶۸٪ آرا رئیس‌جمهور شد. در ماه مارس سال ۱۹۹۵، زمان ریاست‌جمهوری او بدون انتخابات تا سال ۲۰۰۰ تمدید شد. در سال ۲۰۰۲ دورهٔ ریاست‌جمهوری خود را با همه‌پرسی ۷ ساله کرد. در رأی‌گیری‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۴ بیش از ۹۰ درصد رأی آورد
گیاهان شورپسند

گیاهان نمک‌رُست یا گیاهان شورپسند (یا گیاهان شوره‌زی/شورزی)، گیاهانی هستند که می‌توانند با آب دریا و دیگر آب‌ها و خاک‌های شور هم‌زیستی کنند و نمک اضافی موجود در خاک را کاهش دهند. همچنین می‌توان از آب دریا برای آبیاری آنها استفاده کرد. با توجه به منابع سرشار آب دریا این گیاهان کمک بسیار خوبی برای مهار بیابان و بیابان زدایی هستند. چندین کشور از این گیاهان در زیست‌بوم خود استفاده می‌کنند. در آب دریا به‌طور معمول در هر لیتر ۴۰ گرم از نمک‌های معدنی (عمدتا کلرید سدیم) به صورت محلول وجود دارد. لوبیا و برنج فقط می‌توانند تا میزان ۱ تا ۳ گرم نمک را در لیتر تحمل کنند. از سوی دیگر، گیاهانی همچو حرا و سالیکورنیا و اسفناج باغی در این گروه قرار می‌گیرند که به خوبی شوری ۷۰ گرم در هر لیتر آب را تحمل می‌کنند. گیاهان بوته‌ای شورپسند بر روی خاک‌هایی که شوری سولفاته-کلریده دارند یا نزدیک سفره‌های آبی زیرزمینی قرار گرفته‌اند، نظیر فرورفتگی‌های سولونچاک (شور و قلیایی) و سولونچاک‌های سواحل، رشد می‌کنند که دارای برگ‌های کوچک یا بی‌برگ هستند. ترکه یا سرشاخه‌های جوان ضخیم و ماشوره‌ای و معمولاً با برگ‌های گوشتی است. شیرهٔ سلول از محلول نمک‌های سولفاته و کلراته اشباع است. گاهی تا ۴۵ درصد وزن خشک مطلق برگ‌ها را نمک تشکیل می‌دهد. فراوانی نمک‌های محلول در آب سبب افزایش فشار اسمزی شیره سلول و به تأخیر انداختن تبخیر و تعرق می‌گردد
کالج راک

کالج راک (به انگلیسی: College rock) واژه‌ای است که در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی و پیش از آن‌که استفاده از واژهٔ «آلترنتیو» مرسوم شود، برای توصیف سبک گروه‌های آلترنتیو راک در ایالات متحده به‌کار می‌رفت. پسوند «کالج» از آن‌جا باب شد که آثار گروه‌های این سبک، از طریق ایستگاه‌های رادیویی موج کوتاه کالج‌ها که بیشتر توسط دانشجویان اداره می‌شدند به گوش مخاطبان می‌رسید. گروه‌های کالج راک با ترکیب آزمایشی پُست پانک و موسیقی موج نو دهه هفتادی با موسیقی پاپ ملودیک و حس و حال موسیقی زیرزمینی آثارشان را ضبط و عرضه می‌کردند. عبارت «کالج راک» لزوماً برای توصیف یک سبک خاص موسیقی کاربرد ندارد و بیشتر به‌منظور اشاره به برخی عناصر متداول زیبایی‌شناسانه در آثار هنرمندان کالج راک استفاده می‌شد. هنرمندانی مانند آر.ای.ام.، تن‌تاوزند منیاکس، د کیور، پیکسیز و د ریپلیسمنتس از هنرمندان بیشتر شناخته‌شدهٔ کالج راک در اواسط دههٔ ۸۰ میلادی بودند. کالج راک همچنین چند ستارهٔ بزرگ مانند استینگ، یوتو و پیتر گبریل دارد که اشعار اندیشمندانه و آرمان‌گرایی آگاهانهٔ اجتماعی‌شان آن‌ها را به هنرمندان محبوب ایستگاه‌های رادیویی کالج‌ها تبدیل کرد. برخی گروه‌های دانشجویی کالج راک به امید آن‌که تبدیل به ستاره‌های مطرح موسیقی شوند بدون توجه به سبک‌های محبوب روز سعی می‌کردند آثاری خلق کنند که گوش‌نواز و جذاب باشند و شانس‌شان را برای مشهور شدن می‌آزمودند. در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی آلترنتیو راک و ایندی راک جایگزین کالج راک شدند.
بدا

بَداء به معنای تغییر مقدّرات غیرحتمی از سوی خداوند بر اساس افعال اختیاری انسان، و پاره‌ای حوادث و وقایع و تحت شرایط و عوامل ویژه است. بر اساس وعده‌های خداوند، به جای برخی از مقدرات غیر حتمی الهی، به جهت اختیار و عملکرد انسان نظیر صدقه، صله رحم، نیکی به پدر و مادر و قدردانی از آنان یا ترک این‌گونه امور، سرنوشت بهتر یا بدتری برای وی رقم می‌خورد. واژه «بَداء» اسم مصدر از ماده «بدو» استدر لغت در چند معنا به‌کار رفته‌است: آشکار شدن از خفا، ظهور چیزی از عدم، تغییر در قصد بداء در لغت به معنای ظاهر شدن است و در اصطلاح به معنای آشکار شدن امری از ناحیه خداوند برخلاف آنچه مورد انتظار بوده‌است، که در واقع محو اولی و اثبات دومی است و خدا به هر دو حادثه آگاه است. علمای شیعه تأکید نموده‌اند بداء دربارهٔ خدا به معنای دگرگون شدن اراده او نیست، بلکه این لفظ همانند غضب و رضا در حق خدا استعمال مجازی دارد. با توجه به این‌که همه مسلمانان معتقدند خداوند از هرگونه جهل و نقص منزه است، استناد بداء به خداوند در متون دینی باعث شده‌است که مسئله بداء به‌طور گسترده در منابع کلامی و تفسیری مورد توجه و تحقیق قرار گیرد و به‌طور مستقل کتابهایی در این زمینه تألیف شود. در این‌گونه کتاب‌ها دو نکته اصلی مورد توجه قرار گرفته‌است: در قرآن از لفظ بداء به معنای اصطلاحی‌اش سخنی به میان نیامده است؛ ولی از آیات مختلفی این مفهوم قابل استفاده است؛ که مفسران ذیل آن آیات به بداء پرداخته‌اند: مفسران همچنین در ذیل برخی آیات دیگر هم مسئله بداء را مطرح ساخته‌اند، مانند تأثیر ایمان و تقوا و استغفار در گشودن برکاتی از آسمان و زمین و نزول برکات آسمانی (اعراف:۹۶؛ نوح:۱۰ و ۱۱)، اعتبار تأثیر برخی از امور در افزایش یا کاهش عمر، در علم الهی (فاطر:۱۱) و نیز نقش دعا و تضرع در شب قدر و تأثیر آن در دگرگون شدن تقدیرات غیر محتوم (دخان:۴) و ارتباط آن با آیات بداء. بسیاری از علمای اسلامی بداء را نوعی نسخ دانسته‌اند، با این تفاوت که بداء در تکوین و نسخ در تشریع است، یا اینکه بداء فقط در تکوینیّات و نسخ در مسائل تکوینی و تشریعی هر دو جاری است. برخی از اهل سنت هم بداء را همان نسخ دانسته و مفاد آیه ۱۳ سوره رعد را با مفاد آیه نسخ (آیه ۱۰۶ سوره بقره) یکی دانسته‌اند. یعنی همان‌طور که با نسخ الهی تشریع شد که قبله مسلمانان از مسجد الأقصی به سمت کعبه تغییر جهت دهد، در نظام تکوین هم عذاب قوم یونس با دعا و تضرع و توبه آن‌ها از ایشان برداشته شد. با وجود این‌که مسئله بداء در کتب روایی شیعه و سنی ذکر شده‌است، برخی از علمای شیعه و سنی آن را نیازمند نسبت دادن جهل به خداوند دانسته‌اند و آن را انکار یا تأویل نموده‌اند. با وجود این‌که به مسئله بداء در کتب صحاح اهل سنت تصریح شده‌است و برخی مفسران اهل سنت روایاتی در این زمینه نقل کرده‌اند برخی از علمای اهل سنت بداء را همسان با جهل خدا دانسته‌اند و آن را رد کرده‌اند. همچنین با وجود این‌که حدود ۷۰ روایت در منابع شیعی در مورد بداء نقل شده‌است، مثلاً در کتاب کافی -معتبرترین کتاب روایی نزد شیعه- باب جداگانه‌ای با ۱۶ روایت در این زمینه وجود دارد، تصور باید پذیری بداء با جهل و نقصان علم خدا موجب شده تا برخی عالمان شیعه از به کار بردن بداء در مورد خداوند کراهت داشته باشند، و حتی آن را انکار کنند یا اینکه بداء را تأویل برده، آن را به معنای اِبداء (اظهار) بدانند
بالهارود

بلغارچای یا بالهارود، رودی مرزی بین ایران و جمهوری آذربایجان است. این رود با نام‌های آدینه بازارچای، شیرین سو، شنبه چای و بیلرچای نیز نامیده شده‌است اما نام رایج آن بلغارچای است. این رودخانه که طول آن ۱۶۳ کیلومتر است، از کوه‌های گرمی‌چای سرچشمه می گیرد و وارد دریاچه محمودچالا می شود. بلغارچای در شرق شهرستان گرمی جاری است و این شهرستان را از شهرستان یاردیملی و جلیل‌آباد جمهوری آذربایجان جدا می‌کند. سر چشمه این رود چشمه‌های جنگلی جمهوری آذربایجان و روستاهای سیا(چشمه های خل خانا، داش نو بولاغ، بوز بولاغ و سویوغ بولاغ)، بورک آباد، افسوران، پلمه‌یئر و جنگان بوده و از پیوند چندین رود از جمله مهره چایی، گرمی چای و شوون چایی بوجود می آید. کناره‌های مرزی این رودخانه تفرجگاه مردم منطقه گرمی است. این رودخانه پس از اتصال تمام شاخه‌هایی که از کوه‌های شهرستان سرچشمه می‌گیرند پس از گذر از روستایی به نام هادی بیگلو وارد محدوده شهرستان بیله‌سوار شده و مرز این شهرستان را با جمهوری آذربایجان تعیین می‌کند و پس از گذر از این شهرستان وارد خاک جمهوری آذربایجان می‌شود و بر خلاف تصور ریزش‌گاه آن دریای خزر نیست و به دریاچه محمودچاله می‌ریزد. در میان مردم منطقه به بلغار چایی معروف است. بر روی این رودخانه در داخل خاک جمهوری آذربایجان در زمان اتحاد جماهیر شوروی سدی به نام سد بلغارچای احداث شده که نقش حیاتی در آبیاری دشت مغان آن سوی مرز دارد. استان اردبیل در حدود ۳۸۲ کیلومتر با کشور جمهوری آذربایجان مرز مشترک دارد که در ۱۵۹ کیلومتر آن رودهای ارس و بلغارچای جریان دارند. این یک مقالهٔ خرد ایران است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید
اقلیم

اقلیم یا آب‌وهوا (به فرانسوی: Climat) به شرایط آب و هوایی یک منطقهٔ جغرافیایی نظیر دما، رطوبت، فشار اتمسفر، باد، بارش و سایر مشخصه‌های هواشناسی در مدت زمانی نسبتاً طولانی گفته می‌شود. در هواشناسی معمولاً شرایط حال حاضر هوا مورد بررسی قرار می‌گیرد در حالی که در اقلیم‌شناسی مشخصه‌های درازمدت آب و هوایی مورد توجه است. اقلیم (از کلیما در یونان باستان) معمولاً به عنوان میانگین آب و هوا برای مدت طولانی تعریف می‌شود. بازه زمانی این تعریف برای یک دوره متوسط ۳۰ ساله است، اما بسته به هدف مورد نظر، ممکن است غیر از دوره متوسط، از بازه‌های زمانی مختلف دیگر مانند اندازه تغییرات روز به روز یا سال به سال نیز استفاده شود. تعریف واژه‌نامه هیئت بین‌المللی تغییر اقلیم (Ipcc) مربوط به ۲۰۰۱ به شرح زیر است: «اقلیم به معنای دقیقتر کلمه معمولاً به عنوان «میانگین آب و هوا» تعریف می‌شود. این عنوان توصیف آماری میانگین و تغییر مقادیر مربوط در یک بازه زمانی از ماه‌ها تا هزاران یا میلیون‌ها سال را در بر می‌گیرد. طبق تعریف سازمان جهانی هواشناسی (WMO) دوره کلاسیک آن ۳۰ سال است که اغلب شامل متغیرهای سطحی، مانند وضعیت دما، بارش و باد می‌باشد. اقلیم به معنای وسیع‌تر کلمه توصیف سیستم‌های آماری را نیز در بر می‌گیرد.» هوا یا وضع هوا به دمای روزانه، بارندگی، وزش باد و دیگر شرایط جوّی اشاره دارد، درحالی‌که اقلیم یا آب و هوا اصطلاحی برای بیان میانگین شرایط جوی در دوره‌های زمانی طولانی‌تر است. آب و هوا یا اقلیم برآمد شرایط جوی یک محل طی بازه زمانی معین (معمولاً چند دهه) است. به عبارت دیگر رویدادهای پر بسامد جوی طی سالیان متمادی را اقلیم گویند؛ در جمع‌بندی و طبق تعریف ارائه شده به وسیلهٔ کاویانی و علیجانی (۱۳۷۹)، آب و هوا (اقلیم) را می‌توان «شرایط جوی غالب (دراز مدت) در یک محل» تعریف کرد. اقلیم‌شناسی دانشی است که اقلیم (آب‌وهوا) را مطالعه می‌کند و از زیرشاخه‌های جغرافیای طبیعی است
عمودپرواز

هواگرد برخاست و فرود عمود (به انگلیسی: Vertical Take off and Landing) یا به اختصار ویتول (به انگلیسی: VTOL) که به صورت غیررسمی به آن هواگرد عمودپرواز می‌گویند، هواگردی است که می‌تواند بدون اتکا به باند فرودگاه به صورت عمودی از زمین بلند شده، در یک نقطه از هوا شناور گردد، و به صورت عمودی فرود بیاید. این طبقه‌بندی می‌تواند انواع مختلفی از هواگردها از جمله هلیکوپترها و همچنین هواگردهای ثابت‌بال با قابلیت جهت‌دهی رانش و سایر هواپیماهای هیبریدی با روتورهای نیرودار مانند سیکلوژیروس/سیکلوکوپتر و جایروداین را شامل شود. برخی از هواپیماهای ویتول می‌توانند در حالت‌های دیگری نیز عمل کنند، مانند CTOL (برخاست و فرود متعارف)، STOL (برخاست و فرود کوتاه) یا STOVL (برخاست کوتاه و نشست عمودی). برخی دیگر، مانند برخی هلیکوپترها، تنها می‌توانند در حالت ویتول کار کنند، زیرا هواپیما فاقد ارابه فرود است که بتواند تاکسی کردن را انجام دهد. ویتول زیرمجموعه ای از V/STOL (هواگرد عمود پرواز/باند کوتاه) است. برخی از هواپیماهای سبک‌تر از هوا نیز به عنوان هواگرد عمودبرخاست و فرود واجد شرایط هستند، زیرا می‌توانند به صورت عمودی از زمین بلند شده، در یک نقطه از هوا شناور گردند، و به صورت عمودی فرود بیایند. علاوه بر هلیکوپترها که در همه جا وجود دارند، در حال حاضر دو نوع هواگرد ویتول در خدمت نظامی وجود دارد: هواگردهای tiltrotor، مانند بل بوئینگ وی-۲۲ آسپری، و هواپیماهای قادر به جهت‌دهی رانش، مانند خانواده Harrier و جنگنده تهاجمی مشترک F-35B Lightning II جدید. در بخش غیرنظامی در حال حاضر فقط هلیکوپترها استفاده عمومی دارند. به طور کلی، هواگردهای ویتول که قادر به STOVL هستند در هر کجا که ممکن است از آن استفاده می‌کنند، زیرا معمولاً وزن، برد یا بار برخاست را در مقایسه با ویتول خالص به طور قابل توجهی افزایش می‌دهد.